Fyfe Dangerfield

Fyfe Antony Dangerfield Hutchins (ur. 7 lipca 1980 r.) To angielski muzyk i autor tekstów, najbardziej znany jako założyciel indie rockowej grupy Guillemots .
Urodzony w Moseley , Birmingham, w 1980 roku, przeniósł się do Bromsgrove w wieku ośmiu lat. Studiował w Bromsgrove School, gdzie był także wokalistą zespołu Senseless Prayer . Przez krótki okres był również nauczycielem muzyki w Cranbrook College .

Dangerfield skomponował utwór chóralny na The Lichfield Festival w 2000 roku -"A Better Resurrection" Christiny Rossetti . Doprowadziło to do zlecenia dla chóru kameralnego Ex Cathedra, by napisać chóralny utwór jedną z "O Antiphons" na koncert Ex Cathedra's Christmas Music by Candlelight w 2000 roku, która otrzymała kilka świetnych recenzji i została nadana w BBC Radio 3 i Classic FM .

W 2002 roku Dangerfield otrzymał zlecenie napisania "A Stray Dog for Congratulations" - na trzy chóry dziecięce, czterech perkusistów, dwóch pianistów i klawiaturę -na The Lichfield Festival . Wśród wykonawców znalazł się zespół perkusyjny Backbeat, a także chór dziecięcy Sydney.

W 2007 roku Dangerfield otrzymał zamówienie od Johna Feeneya Charitable Trust na napisanie utworu dla Orkiestry Symfonicznej Miasta Birmingham (CBSO) na jeden z koncertów, które odbyły się w październiku 2007 roku z okazji ponownego otwarcia ratusza w Birmingham . To była In Wait , 30-minutowa kompozycja orkiestrowa, wykonana przez wiolonczelistę Eduardo Vassallo i CBSO pod dyrekcją Nicka Ingmana . Druga połowa koncertu została wykonana przez Guillemots wraz z CBSO.

W 2009 roku wiolonczelistka Natalie Clein wykonała światową premierę nowego dzieła Dangerfielda pt. "Eggshell Walker" w sali Bridgewater w Manchesterze. Od tego czasu Dangerfield napisał  dwa kolejne utwory dla Natalie Clein - "Pogo and the Cage" w 2010 r. oraz "Turquoise Black", którego premiera odbyła się w 2011 r. w czasie Bath Festival - spektakl był także emitowany w BBC Radio 3 w czerwcu 2011 r.

 Przed Guillemots, Dangerfield grał w Senseless Prayer (który grał w radio w programie Johna Peela ),  Fyfe Dangerfield & The Accident oraz The Courtesy Group (zespół jego brata, Ala Hutchinsa), którzy wspierał Guillemots kilka razy w trasie. Dangerfield współtworzył   debiutancki album zespołu Tradesman's Entrance .  Pod koniec 2006 roku Fyfe wydał bardzo ograniczony   winylowy singiel ze swoimi przyjaciółmi The Kittens , na których wniósł wkład w demo piosenki solowej "Delusia". Miało to miejsce krótko przed tym, jak zagrał dwa solowe występy (aczkolwiek w większości składające się z solowych interpretacji piosenek Guillemots) w Birmingham i Londynie, przy wsparciu Richarda Burke'a , Emmy the Great i starszego brata Fyfego, Ala.

W 2007 roku śpiewał "Lovers' Dream" z Anną Ternheim na jej EP-ce, Lovers Dream and More Music For Psychotic Lovers.

Dangerfield prowadzi także improwizującą grupę Gannets (czasami nazywaną jako gaNNets). Członkowie zespołu to Dangerfield na klawiszach, klarneciści Alex  Ward  i Christopher  Cundy  , kontrabasista Dominic  Lash  i perkusista Steve  Noble . Zespół pojawił się na antenie BBC Radio 3   w marcu 2008 r., A także na London Jazz Festival w listopadzie 2011 r
Dangerfield wydał album zatytułowany Fly Yellow Moon pod własnym nazwiskiem 18 stycznia 2010 roku. Pierwszy utwór na płycie "When You Walk In the Room" był singlem tygodnia w iTunes w tygodniu rozpoczynającym się 15 marca 2010 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
She Needs Me	Fyfe Dangerfield	01.2010	152[3]	-	Geffen 2730532	[written by Fyfe Dangerfield][produced by Adam Noble, Fyfe Dangerfield]
She's Always A Woman	Fyfe Dangerfield	05.2010	7[30]	-	Geffen CATCO 162552847	[written by Billy Joel][produced by Fyfe Dangerfield]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fly Yellow Moon	Fyfe Dangerfield	01.2010	12[10]	-	Geffen 2727699	[produced by Adam Noble, Bernard Butler]

Bobby Fuller Four

Ur. 22.10.1943 r. w Baytown w stanie Teksas, USA, zm. 18.07.1966 r. w Los Angeles w stanie Kalifornia, USA.W 1960r zbudował w domu rodziców w El Paso własne studio,gdzie rejestruje własne piosenki,współpracując z lokalną wytwórnią Youcca and Todd .Bobby Fuller, pieśniarz umiejący łączyć pomysłowość z dyscypliną, zadebiutował na płytach w 1961 r. Utwór "I'm In Love", jak i kilka następnych, sygnowały małe, niezależne wytwórnie.
 
Zakłada własną wytwórnię Exeter,w której co kilka tygodni wydaje nowy singiel. W listopadzie 1964r Fuller przeniósł się do Los Angeles, gdzie wraz z Randym Fullerem (bas), Jimem Reesem (gitara rytmiczna) i De Wayne Quirico (perkusja) założył zespół nazwany początkowo Bobby Fuller & the Cavemen,póżniej przemianowany na The Bobby Fuller Four.W grudniu tego roku podpisuje kontrakt nagraniowy z Donna Records dla której wydaje singiel "Those memories of you" pod szyldem Bobby Fuller & Fanatics.
 
Grupa łącząca amerykańskie brzmienie rockabilly z popularnym wówczas w USA brytyjskim beatem zyskała szybko uznanie. Wprawdzie pierwsze nagrania były głównie lokalnymi przebojami, lecz dynamiczna wersja tematu The Crickets -"I Fought The Law", weszła w styczniu 1966 r. do pierw szej dziesiątki list amerykańskich.
 
Z czasem, dzięki wersji The Clash, miała stać się klasycznym rockowym standardem. Do amerykańskiej Top 30 trafił również kolejny singel - "Love's Made A Fool Of You". Gdy wydawało się, że Fuller zadomowił się na trwałe w amerykańskiej elicie rocka, jego wykazujące ślady pobicia ciało znaleziono 18 lipca 1966 r. w zaparkowanym w Los Angeles samochodzie. Obdukcja lekarska przypisała wprawdzie zgon zatruciu spalinami, jednak pośredni sprawcy śmierci piosenkarza nie zostali nigdy wykryci. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Let Her Dance/Another Sad And Lonely Night	Bobby Fuller Four	08.1965	-	133[2]	Liberty 55812	[written by Bobby Fuller][produced by Bob Keane]
I Fought the Law / Little Annie Lou	Bobby Fuller Four	01.1966	-	9[11]	Mustang 3014	[written by Sonny Curtis][produced by Bob Keane]
Love's Made a Fool of You / Don't Ever Let Me Know	Bobby Fuller Four	04.1966	-	26[6]	Mustang 3016	[written by Buddy Holly, Bob Montgomery][produced by Bob Keane]
The Magic Touch/My True Love	Bobby Fuller Four	07.1966	-	117[2]	Mustang 3018	[written by Ted Daryll]

Fun And Games

The Fun And Games powstał na bazie grupy z Houston w Teksasie ,Six Pents. Kilku członków - Rock Romano (gitara / wokal), Mike Cemo (perkusja), Paul Guillet (gitara) i John T. Bonno (bas) - grali razem w szkolnym zespole przed połączeniem sił z Richardem Bainem (wokal), D.J. Greerem (fortepian), Samem Irwinem (wokal / tamburyn) i Carsonem Grahamem (perkusja).

W latach 1964-1965, zostali firmowym zespołem w klubie La Maison w Houston, a nagrywał w Andrus Studios w Houston. Po pierwszym singlu, Six Pents stał się Sixpentz i podpisał kontrakt z Mainstream Records. Sixpentz wydała dwa single dla Brent, oddziału Mainstream (wytwórnia również wydawała materiał Word, który póżniej przekształcił się w Euphoria po tym jak przeniósł się do Los Angeles). Ostatecznie Sixpentz, aby uniknąć w przyszłości podobnych nieporozumień, postanowili kolejną zmianę nazwy na Fun And Games Commission. Ich pierwszy singiel - "Someone Must Have Lied" - został wydany pod tą nazwą zanim grupa ostatecznie zdecydowała się skrócić swoją nazwę do Fun And Games.

W końcu zwrócili na siebie uwagę wokalisty , kompozytora i producenta Gary'ego Zekley'a z Los Angeles, który w wiosną 1967 roku, napisał piosenkę "Yellow Balloon" dla Jan and Dean podczas produkcji ich albumu koncepcyjnego, Save For A Rainy Day. Zekley wiedział ,że utwór był potencjalnym przebojem, więc ponownie nagrano go - pod nazwą Yellow Balloon - stworzony z kilku muzyków sesyjnych oraz aktora i muzyka Dona Grady'ego (który wcześniej nagrywał dla wytwórni Canterbury z własną grupą, Windupwatch Band).Wersja tej soft-rockowej grupy weszła do Top30, podczas gdy wersja Jana i Deana nie odniósła sukcesu.

Wyczuwając ,że mógł odnieść podobny sukces z Fun And Games, Zekley pomógł zabezpieczyć nowy kontrakt grupy z wytwórnią UNI ,Russa Regana . Tuż przed jej podpisaniem, John T. Bonno i DJ Greer został zastąpiony przez Joe Dugana (klawisze) i Joe Romano, na basie. Joe Romano grał wcześniej w A 440 . Zekley napisał i wyprodukował pierwszy singiel Fun And Games i wydany w 1969 roku ich album, Elephant Candy ,pisząc siedem z dwunastu utworów ze swoim partnerem Mitchem Bottlerem.

"Grooviest Girl In The World" doszedł do 78 miejsca na US Top 100. W tym samym czasie, Regan zaprezentował grupę przemysłowi muzycznemu w klubie w Los Angeles, ale zaraz po wyjściu na scenę -wokalista Sam Irwin zaczął obrażać wielu oficjeli UNI. Krótko po tym incydencie, Regan całkowicie zaprzestał promocji zespołu. Nieco później zespół rozwiązał się.

Rockowi Romano udało się stworzyć Doctor Rockit i Sisters of Mercy. Po tym, jak i Sisters of Mercy ostatecznie się rozpadł, nadal występował jako frontmen Doctor Rockit . Grał również na gitarze i basie z Sheetrockers i na basie z Duck Soup z Austin,grupy byłego wokalisty Fun And Games, Irwina.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Grooviest Girl In The World/It Must Have Been The Wind	Fun and Games	11.1968	-	78[4]	UNI 55 098	[written by G. Zekley, M. Bottler][produced by Gary Zekley]

Mike Furber

Mike Furber (ur. 28 września 1948r - zm. 10 maja 1973r) był australijskim piosenkarzem popularnym w połowie lat 60-tych jako wokalista Mike Furber and the Bowery Boys. Grupa Furbera miała kilka przebojów "Just a Poor Boy", "You Stole My Love" i "That's When Happiness Began" (wszystkie z 1966r). W ankiecie Go Set Pop Poll , Furber został wybrany do pierwszej piątki najbardziej popularnych wokalistów w roku 1966 i 1967. Kariera solowa Furbera była mniej udana i na początku lat 70-tych zwrócił się ku scenie musicalowej grając w Godspell and Nuclear. Furber popełnił samobójstwo w dniu 10 maja 1973 roku i został znaleziony powieszony w garażu swojego domu w Sydney. Według historyka muzyki rockowej, Ian McFarlane ,podobno powiesił się w głębi depresji, ... Sugeruje jednak, że Furber faktycznie został zamordowany dlatego, że zaprzyjaźnił się z prostytutką. W 1999 roku Festival Records wydała kompilację, Diddy Wah Diddy.
 
Mike Furber urodził się 28 września 1948 r. w Londynie. Gdy miał 10 lat, jego rodzina wyemigrowała do Brisbane w Australii. W połowie 1965r Furber jako wokalista dołączył do lokalnego zespołu pop The Boys Bowery który składał się z Robbie van Delfta na gitarze i wokalu, Neville Pearda na perkusji, Paula Wade'a na gitarze basowej i wokalu,i Grega Walkera na gitarze rytmicznej.Grupa podpisała kontrakt z Sunshine Records a jej menadżerem został szef wytwórni Ivan Dayman .
 
Pod koniec 1965 roku został wydany ich debiutancki singiel "Just a Poor Boy",który na początku 1966 roku stał się hitem w Adelaidzie oraz w Top30 najlepszych zarówno w Melbourne i Sydney. Piosenka została napisana przez Wade'a, van Delfta i Pearda. W lutym 1966 roku ukazał się ich drugi singiel, "You Stole My Love", cover The Mockingbird z 1965 roku napisany przez Grahama Gouldmana . Wersja Furbera była hitem w Top 10 w Melbourne i zadebiutowała na 12 pozycji w Adelaidzie. Wytwórnia Kommotion wydała debiutancki album grupy, Just a Poor Boy. W lipcu trzeci singiel "That's When Happiness Began" ujrzał światło dzienne, ale grupa rozpadła się w sierpniu.
 
Daymanowi zależało na promocji Furbera jako artysty solowego i zorganizował występy w lokalnych programach telewizyjnych:The Go!! Show i Kommotion. Furber wydał trzy solowe single w 1967 roku, "Where Were You?" (Styczeń), "I'm So Glad" (sierpień) i "Bring Your Love Back Home" (październik), ale żaden z nich nie trafił na listy przebojów. 

Krajowe czasopismo muzyczne dla nastolatków, Go-Set , chwalił "Bring Your Love Back Home" jako najlepszą płytkę w tym czasie. Furber był jednym z wielu popularnych artystów, którzy wypowiadali sie w Go-Set przeciwko udziałowi Australii w wojnie w Wietnamie .Wytwórnia Furbera , Sunshine zbankrutowała w 1967 roku i Furber miał załamanie nerwowe w tym okresie. W 1969 roku podpisał kontrakt z Columbia Records i wydał "There's No Love Left" w czerwcu. Następnie w listopadzie "I'm on Fire" / "Watch Me Burn", który był napisany przez team Vanda & Young (ex- The Easybeats ) jako dwuczęściowa suita pop.Singiel nie zaistniał na listach bestsellerów i Columbia wypowiedziała mu kontrakt.
 
W czerwcu 1970r Furber odbywał tournée po Australii z The Sect, występując jako support grupy The Four Tops podczas ich australijskiego turnee. W tym samym roku był wcielony do australijskiej armii podczas wojny w Wietnamie. Furber został zaangażowany do scenicznego musicalu: Godspell and Nuclear (1973).
Furber popełnił samobójstwo 10 maja 1973, znaleziono go powieszonego w garażu jego domu w Sydney.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Just a Poor Boy	Mike Furber and the Bowery Boys	01.1966	42[16]	-	Sunshine QK 1182/-	-
You Stole My Love	Mike Furber and the Bowery Boys	04.1966	36[16]	-	Kommotion KK 1227/-	-
You/That's When Happiness Began	Mike Furber and the Bowery Boys	08.1966	85[6]	-	Kommotion KK 1420/-	-
Where Are You?	Mike Furber	02.1967	93[3]	-	Kommotion KK 1602/-	-

Freak Power

Freak Power to zespół założony przez Normana Cooka (znanego póżniej jako Fatboy Slim), Ashley’a Slatera (puzonistę brytyjskiego zespołu jazz’owego Loose Tubes), and Jesse’go Grahama (aka the Bass Cadet). Ich muzyka była połączeniem acid jazz’u, funk’u, soul’u oraz trip-hop’u.Freak Power byli także znani pod nazwą Fired Funk Food.

Singiel " Turn On, Tune In, Cop Out " był wielkim hitem na UK Singles Chart , gdy został pierwotnie wydany w 1993 roku. Wzbudził ponowne zainteresowanie ,gdy został użyty przez firmę Levi Strauss w kampanii reklamowej.

Zespół wydał dwa albumy: Drive Thru Booty w 1994 i More Of Everything For Everybody w 1996 roku. Debiutancki album promowały single "Turn On, Tune In, Cop Out" i "Rush" wydane przez 4th & Broadway . Tytuł utworu był zaczerpnięty ze sztuki Timothy Leary'ego "Turn on, tune in, drop out".
"Song # 6" został wykorzystany w filmie Code 46 z 2004r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Turn On, Tune In, Cop Out	Freak Power	10.1993	29[5]	-	4th & Broadway BRCD 284	[written by Norman Cook][produced by Norman Cook, Ashley Slater]
Rush	Freak Power	02.1994	62[2]	-	4th & Broadway BRCD 291	[written by Ashley Slater, Peredur Ap Gwynedd][produced by Norman Cook]
Get In Touch	Freak Power	10.1994	96[1]	-	4th & Broadway BRCD 298	[written by Ashley Slater, Norman Cook][produced by Ashley Slater, Norman Cook]
Turn On, Tune In, Cop Out	Freak Power	03.1995	3[21]	-	4th & Broadway BRCD 317	[silver-UK][written by Norman Cook][produced by Norman Cook, Ashley Slater]
New Direction	Freak Power	06.1996	60[4]	-	4th & Broadway BRCD 331	-
Can You Feel It?	Freak Power	09.1996	152[1]	-	4th & Broadway BRCD 335	[written by Norman Cook,Ashley Slater][produced by Norman Cook, Ashley Slater]
No Way	Freak Power	05.1998	29[7]	-	Deconstruction 74321578572	[written by Norman Cook,Ashley Slater][produced by Freakpower]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Drive Thru Booty	Freak Power	04.1994	11[7]	-	4th & Broadway BRLP 606	[produced by Norman Cook, Ashley Slater]
More Of Everything For Everybody	Freak Power	06.1996	100[1]	-	4th & Broadway BRLP 619	[produced by Norman Cook, Ashley Slater]

Nicki French

Nicola S. French (ur. 26 września 1964r Carlisle , Cumberland , Anglia jest angielską piosenkarką i tancerką . Jest najbardziej znana z tanecznego covera " Total Eclipse of the Heart " z 1995r, reprezentujący Wielką Brytanię w 2000 roku na konkursie Eurowizji w Sztokholmie .

French śpiewała w chórkach na albumie Rose-Marie z 1992 roku ,Emotional Exposure. Ogólnie rzecz biorąc, French była sesyjną wokalistką przez wiele lat, zanim nagrała "Total Eclipse of the Heart", utwór pierwotnie rozsławiony przez Bonnie Tyler .Singiel został raz pierwszy wydany w 1994 roku w Wielkiej Brytanii . Kiedy został ponownie wydany w 1995 roku osiągnął 5 pozycję przebywając trzy miesiące na UK Singles Chart ,i sprzedał się w ponad 250.000 egzemplarzy , zdobywając status srebrnej płyty.

Odniósł jeszcze większy sukces w Stanach Zjednoczonych , gdzie osiągnął 2 pozycję, spędzając 6 miesięcy na liście Billboard Hot 100 Singles i uzyskał certyfikat złotej płyty. Został numerem 1 w wielu krajach - Japonii , Kanadzie , Hiszpanii i Brazylii - oraz trafił na listy w Australii , w Niemczech , we Włoszech , w Meksyku , Holandii , Danii i Norwegii . Sprzedano ponad 5 milionów egzemplarzy tego singla na świecie.

Jej drugi singiel " For All We Know ", cover utworu The Carpenters osiągnął tylko # 42 na UK Singles Chart, przez złą dystrybucję i błędy w kodzie kreskowym. Singiel miał być wydany w USA , ale z powodu sporu między wytwórniami fonograficznymi ,ukazał się jako promo w Ameryce. Jej debiutancki album , Secrets , trafił na listy bestsellerów w Japonii, Brazylii, Izraelu, Kanadzie, Australii i USA (sprzedaż 50.000 egzemplarzy w ciągu pierwszego tygodnia ). Dalsze single z albumu m.in. "Is There Anybody Out There?", "Did You Ever Really Love Me?" (z czego ten ostatni na krótko znalazły się na listach w Wielkiej Brytanii, ale nie osiągnął Top 40 ) i "Never In A Million Years" (który został wydany tylko w Danii i Szwecji ).

Różne inne utwory zostały wydane na całym świecie, w tym interpretacje "Heaven Is a Place on Earth " i "Stop! In the Name of Love". French była największą gwiazdą swojej wytwórni , ale ze względu na ograniczony sukces innych wykonawców weszła w stan likwidacji. Następnie podpisała kontrakt z Logic Records UK (część grupy Sony / BMG ),która w tym czasie wydała " Te Amo " w różnych krajach. W Brazylii utwór osiągnął 4 pozycję i piątą na francuskiej Top 10 w Airplay . Został on wydany przez HMV w Wielkiej Brytanii latem 1997 roku, ale nie dotarł na UK Singles Chart. Kolejnym singlem z tej płyty był , "Hard To Say I'm Sorry", ale tylko w wersji demo. W 1998 roku French wydała swój drugi album , który miał sukces w Japonii i na Tajwanie.

W 2000 roku otwierała Konkurs Piosenki Eurowizji z "Don't Play That Song Again",który to utwór został wybrany przez brytyjską publiczność. Następnie podpisała kontrakt z RCA i utwór osiągnął 34 miejsce na listach w Wielkiej Brytanii.

Przez krótki okres w 2000 roku podpisała kontrakt z wytwórnią Ravenous Records Jima Steinmana, podczas którego nagrała "Lovers Again" i "Two out of Three Ain't Bad " ,oba niestety nigdy nie zostały wydane. Później nagrała trzy utwory autora jej hitu na Eurowizję, Gerry Springate'a. Były to taneczne i wersje reggae poprzednich szlagierów Eurowizji.

French nadal koncertuje w Wielkiej Brytanii i Europie,wykonując swoje hity, jak i nowy materiał. Wydała dwa single "I Surrender" w 2004 r. i "Calling Out My Name" w 2005 roku. "I Surrender" znalazł się na EuroNRG Top 40 w lutym 2005 roku. Jednak jej późniejsze wydawnictwo, zapowiadane jako "Diva DJs Vs Nicki French", "Total Eclipse of the Heart 2006" nie pojawiło się na UK Singles Chart .
Zachowała swoje poparcie ideologii gejowskiej będąc gwiazdą największych parad w ostatnich latach w tym EuroPride, Stockholm Pride i największej na świecie imprezy australijskiej Mardi Gras .
W 2007 i 2008 roku French była dublerką dla wszystkich czterech ról w Menopause: The Musical w Irlandii oraz rolę w pantomimie Sleep Beauty w Chipping Norton Theatre w listopadzie i grudniu 2008 i styczniu 2009 roku. Pantomima zyskała dobre recenzje, co czyni ją jedną z 10 największych pantomim w Wielkiej Brytanii według The Daily Telegraph.

French urodziła się w Carlisle jako córka Josepha i Eileen. Ma dwie siostry, Allison i Carolyn, i brata, Timothy, który jest autorem piosenek. Jej rodzina przeniosła się do kiedy Nicki miała cztery lata i osiadła w Tenterden , w hrabstwie Kent . Uczęszczała do szkoły Homewood i West Kent College w Tonbridge . Poślubiła Gavina Malletta,który był profesjonalnym muzykiem w lipcu 1993 roku w kościele St. Mildred , w Tenterden. Para mieszka w Middlesex .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Total Eclipse Of The Heart	Nicki French	10.1994	54[5]	-	Bags Of Fun BAGSCD 1	[written by Jim Steinman][produced by Mike Stock, Matt Aitken]
Total Eclipse Of The Heart	Nicki French	01.1995	5[20]	2[27]	Bags Of Fun BAGSCD 1	[gold][silver-UK][written by Jim Steinman][produced by Mike Stock, Matt Aitken][37[7].Hot Disco/Dance;Critique 15 539 12"]
For All We Know	Nicki French	04.1995	42[10]	-	Bags Of Fun BAGSCD 4	[written by Fred Karlin, Jimmy Griffin, Robb Royer][produced by Mike Stock, Matt Aitken]
Did You Ever Really Love Me?	Nicki French	07.1995	55[3]	-	Love This LUVTHISCD 2	[written by Mike Stock, Matt Aitken][produced by Mike Stock, Matt Aitken]
Is There Anybody Out There?	Nicki French	10.1995	94[2]	-	Love This Records LUVTHIST 6	[written by Mike Stock, Matt Aitken][produced by Mike Stock, Matt Aitken]
Te Amo	Nicki French	10.1997	99[1]	-	Logic Records (UK) 74321 50790 2	[written by Mark Cyrus][produced by Mark Cyrus]
Don't Play That Song Again	Nicki French	05.2000	34[9]	-	RCA 74321764572	[written by Gerry Shephard, John Springate][produced by John Springate]
I Surrender	Nicki French	12.2004	110[1]	-	Triad TRIADMCD 002	[written by Louis Biancanello, Sam Watters][produced by Mark Smith]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Secrets	Nicki French	07.1995	-	151[4]	Critique 15 436	[produced by Mike Stock, Matt Aitken]

Frenzal Rhomb

Frenzal Rhomb to australijski zespół punk rockowy z Sydney, założony w 1992 roku. Po koncertowaniu z między innymi Bad Religion czy The Offspring, zespół wydał pierwszy album pt. Coughing Up a Storm (1995). Ostatnim wydanym jak dotychczas albumem jest Forever Malcolm Young (2006).
Zespół jest postrzegany jako kontrowersyjny z wielu powodów, zaczynając od okładek albumów, zachowania na i poza sceną i kojarzenia ich ze sprawami weganizmu oraz radykalnych przekonań politycznych. Gitarzysta Lindsay McDougall był odpowiedzialny za "Rock Against Howard", kompilację australijskich muzyków przeciwko rządowi Johna Howard’a. Frenzal Rhomb dzielił scenę z Bad Religion, The Offspring oraz Blink-182. 

W 1992 roku Frenzal Rhomb został założony przez dwóch szkolnych przyjaciół Jasona Whalley'a i basistę Lexa Felthama w Newtown , na przedmieściach Sydney. Nazwa zespołu to zepsuty równoległościan  Fresnela (angielski: "Fresnel rhomb"). Z Bruce Baybrooke (perkusja) i Benem Costello, skład był kompletny.

Pierwsza EP-ka z nowym perkusistą Karlem Perske pojawiła się w 1994 roku z tytułem Dick Sandwich . Dzięki relacjom Rogera Climpsona, o którym napisali piosenkę, a następnie zobrazowali ją jako zdjęcie promocyjne, zespół pojawił się w telewizji, gdzie robili różnego rodzaju nonsensy, co sprawiło, że byli znani w australijskiej telewizji. Więc obrzucali prezenterów ciastami, rzucali przekleństwa, lub grali utwory takie jak Get Fucked You Fuckw'it . W tym samym roku działali jako support dla NOFX podczas ich australijskiej trasy. Ich wokalista Fat Mike był pod wielkim wrażeniem zespołu i wydał ich EPkę w Stanach Zjednoczonych. Tak narodziło się wieloletnie partnerstwo. Prawie wszystkie albumy zostały wydane przez Fat Wreck Chords w Stanach Zjednoczonych. W 1995 roku debiutancki album Coughing Up a Storm pojawił się w Shock Records. Rok później Ben Costello wyjechał, aby przygotować się do swoich studiów i został zastąpiony przez Lindsay McDougall.

Po albumie " Not So Tough Now" wraz z trzecim albumem " Meet the Family " przyszedł przełom. Sprzedawano 30 000 płyt na całym świecie. Następny A Man's Not a Camel   osiągnął  sukces dzięki 60 000 kopii. W 1998 zespół wziął udział w Vans Warped Tour w Stanach Zjednoczonych. Zespół podpisał kontrakt z Sony Music Entertainment w Australii i wydał album Shut Your Mouth , ale potem ponownie odszedł z Sony. Wraz z Sans Souci zespół powraca do niezależnych wytwórni . Tom Crease zastąpił na tym albumie Alexisa Felthama na basie. Album został wydany w 2003 roku przez Epitaph Records . Rok 2004 przyniósł kompilację zawierającą rzadkie i niepublikowane utwory pod tytułem " For The Term of Their Unnatural Lives" . Zawiera pierwszą EPkę i pierwszy album, a także kilka innych utworów.

Po albumie Forever Malcolm Young , który nawiązywał do znanego gitarzysty AC / DC Malcolma Younga i piosenki Forever Young , zespół pauzował do 2008 roku. Następnie podpisał  kontrakt z Fat Wreck Chords , gdzie w 2011 pojawił się Smoko at the Pet Food Factory . 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
You Are Not My Friend	Frenzal Rhomb	08.1999	49[1]	44[2]	-/BMG Shag 704	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Meet The Family	Frenzal Rhomb	01.1999	39[4]	-	Shagpile SHAGCD 2039/-	-
A Man's Not A Camel	Frenzal Rhomb	04.1999	11[9]	-	Shagpile SHAGCD 2042/-	-
Shut Your Mouth	Frenzal Rhomb	12.2000	31[2]	-	Sony Music Entertainment 499828.2/-	-
Sans Souci	Frenzal Rhomb	05.2003	42[2]	-	Epitaph E86676-2/-	-
Forever Malcolm Young	Frenzal Rhomb	10.2006	34[1]	-	How Much Did I Fucking Pay For This? HMDIFPFT02/-	-
Smoko At The Pet Food Factory	Frenzal Rhomb	09.2011	14[2]	-	Fat Wreck 1007791FWR/-	-
Hi-Vis High Tea	Frenzal Rhomb	06.2017	9[1]	-	Fat Wreck 1009781FWR/-	-

Matt Fretton

MATT FRETTON był nastolatkiem w zespołach punkowych, ale gdy członkowie przychodzili i odchodzili, wraz z pojawieniem się niedrogich syntezatorów i automatów perkusyjnych, odkrył, że potrafi pisać sam i wykonywać solo przy użyciu taśm magnetofonowych. W czasach, gdy sprzęt większości zespołów opartych na syntezatorze zajmował większość sceny, jego etos działania sprawiał, że był idealnym supportem. To pozwoliło mu otwierać występy EURYTHMICS, co ostatecznie doprowadziło go do wspierania   DEPECHE na dwóch kolejnych trasach. Później wspierał BOOMTOWN RATS, BILLY IDOLA i THOMPSON TWINS.
Podpisał kontrakt z Chrysalis Records w wieku zaledwie 18 lat, a jego debiutancki singiel "It's So High" osiągnął   50 miejsce. To była chwytliwa melodia z mocną elektroniczną linią basu z chórkami śpiewanymi przez Eddi Reader z  FAIRGROUND ATTRACTION, a następnie piosenkarką sesyjną, która występowała na żywo w zespole EURYTHMICS.

Album wyprodukowany przez Adama Kidrona (który pracował przy "Songs To Remember" SCRITTI POLITTI) został nagrany, ale kiedy trzeci singiel "It's All Over (Don’t Say You’re In Love)"   nie pojawił się w 1984 roku na listach przebojów, projekt został zarzucony, a kontrakt Frettona w Chrysalis został zakończony.

Zrealizował dwa kolejne niezależne wydawnictwa, zanim całkowicie zrezygnował z popu, by skutecznie pracować w świecie muzyki klasycznej jako agent i promotor.


Fretton odebrał sobie życie w październiku 2013 r. Po śmierci swojej partnerki Sussie Ahlburg; doniesienia prasowe po dochodzeniu ujawniły, że zmagał się on z problemami w następnych miesiącach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
It's So High/Love's Sad Memory	Matt Fretton	05.1983	50[7]	-	Chrysalis MATT 1	[written by Matt Fretton][produced by Phil Thornalley]
Dance It Up	Matt Fretton	09.1983	89[4]	-	Chrysalis MATT 2	[written by Matt Fretton][produced by Brian Tench]

Freur

Freur - duet założony przez Farla Hyde'a i Ricka Smitha w 1981 roku w Cardiff w Walii.Historia zespołu zaczęła się na samym początku dekady lat 80-tych, gdy w Cardiff dwóch studentów szkoły plastycznej, założyło zespół Sevcen Gemz. Początki zespołu były trudne i niezbyt ciekawe. Grupa wydała singla "Teenage, Tenage", który jednak nie zdobył uwagi. Zniechęceni niepowodzeniem rozwiązali zespół. W owym czasie w Wielkiej Brytanii lawinowo formowały się zespoły grające: new wave, new romantic i electro pop.

Dystrybucją Karl i Rick zajmowali się sami, głównie wśród swoich znajomych. W 1983r chłopcy postanowili zająć się muzyką bardziej profesjonalnie. Zaprosili do współpracy muzyków z działających w Cardiff lokalnych zespołów , Alfie Thomasa, Johna Warwickera i Bryna Burrowsa oraz zmienili nazwę na FREUR. W pięcioosobowym składzie, zespół rozpoczął intensywne próby w wyniku których przygotowano materiał z myślą o longplayu. Nagrane w amatorskich warunkach piosenki, rozesłali do kilku wytwórni fonograficznych. Zainteresowanie muzyką FREUR wyraził koncern CBS, podpisano deal, chłopcy weszli do profesjonalnego studia i jeszcze w 83r ukazała się debiutancka płyta zatytułowana DOOT DOOT. Promowany singlem zawierającym tytułową piosenkę album, był zaiste znakomity. Wypełniły go piosenki melodyjne, pełne jakiejś tajemniczości, smutku, zaśpiewane głosem przesyconym melancholią. Znakomite noworomantyczne piosenki. Album nie odniósł sukcesu, jedynie singel Doot Doot pojawił się na chwilę w dolnych rejonach brytyjskiej listy przebojów ( 59 miejsce).

Po prostu Freur pojawili się za póżno - w 83r zainteresowanie Nowymi Romantykami już gasło. Została jednak przepiękna muzyka. Płyta nie odniosła jednak większego sukcesu, ponieważ brzmieniem była bliska stylowi new romantic, a rok 1983 był powolnym okresem śmierci tego gatunku. Styl ten zaczęły zastępować pokrewne brzmienia jak: electro folk, electro pop. Singiel promujący płytę, "Raiders In The Night" przypominał świetność zespołu Duran Duran, "Tender Surrender" przypomina produkcje John'a Foxx'a, "Matters Of The Hearts" i "Steam Machine" przypominają produkcję China Crisis. Drugą płytę "Get Us Out From Here" zespół wydał w 1985 roku.

Płyta nie ukazała się w Anglii, jedynie w Niemczech i Holandii. I to był koniec zespołu. CBS zniechęcona brakiem sukcesów, rozwiązała kontrakt i FREUR zniknął ze sceny.
W 1988 roku spotykają się ponownie i zakładają zespół Underworld i wydają płyty "Underneath The Radar" (1988) oraz "Change The Weather" w (1989), jednak była to już zupełnie inna muzyka. Underworld wydał jeszcze parę płyt, w 2002 roku wypuścili swoją jak dotąd ostatnią płytę "A Hundred Days Off".

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Doot-Doot/Hold Me Mother	Freur	04.1983	59[4]	-	CBS A 3141	[written by Freur][produced by Freur, Alex Burak ]

Front Lawn

The Front Lawn był nowozelandzkim duetem musicalowo / teatralnym utworzonym przez Dona McGlashana i Harry Sinclaira . Na przełomie 1989-90r, dołączyła do nich Jennifer Ward-Lealand . Ich piosenka Andy pojawiła się na 82 miejscu w Top 100 New Zealand Songs (według APRA ).
 
Grupa otrzymała trzy nagrody New Zealand Music Awards w 1989 roku jako najbardziej obiecująca grupa, najlepsza ścieżka dźwiękowa do filmu i międzynarodowa nadzieja. Zagrali dwa razy na festiwalu w Edynburgu w 1988 i 1989r, wygrywając nagrodę teatralną gazety Independent na festiwalu w 1988 r., i udział w "Pick z Fringe" w londyńskim Donmar Warehouse . Ich piosenka Breakfast Anthem / Mess Song pojawia się na albumie Tooled Up nagranym przez The Spooky Men's Chorale.
 
The Front Lawn również występował w Europie, Ameryce, Australii i Nowej Zelandii. Ich kawałek "The Reason For Breakfast" został opisany jako "wspaniały" przez The New York Times .Z ich trzech filmów krótkometrażowych dwa-"Walk Short" i "The Lounge Bar"-zostały przedstawione przez Channel 4 w Wielkiej Brytanii, a "The Lounge Bar" był finalistą American Film Festival w 1989 roku. Don McGlashan odszedł by sformować nowy zespół The Mutton Birds , a później kontynuował karierę solową. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
When you come back home	Front Lawn	05.1989	-	49[1]	-/Front Lawn FL 001	-
The Beautiful Things	Front Lawn	04.1993	-	22[3]	-/Virgin 877011	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Songs From the Front Lawn	Front Lawn	06.1989	-	40[1]	-/Front Lawn LP 200	-
More Songs From the Front Lawn	Front Lawn	05.1993	-	15[7]	-/Virgin 435303	-

Frontline

David Dallas pochodzi z Nowej Zelandii, a swoje pierwsze kroki z muzyką stawiał razem ze swoim kumplem jako duet Frontline.
Ich pierwszy album - "What You Expect" - został wydany w pełni niezależnie. Przy wydawaniu drugiego - "Borrowed Time" - mieli już wsparcie wytwórni Dirty Records.
Teraz David Dallas jest w trakcie prowadzenia solowej kariery. Jego pierwsza płyta "Something Awesome" z 2009 roku zdobyła w Nowej Zelandii nagrodę w kategorii najlepszy album hip-hopowy, a na przestrzeni tygodni ma ukazać się jego najnowszy album. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Breathe With Me	Frontline	09.2005	-	16[3]	-/FMR 02217	-
Lost In Translation	Frontline	07.2006	-	22[5]	-/Warner 5101 15008	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Borrowed Time	Frontline	11.2005	-	27[1]	-/FMR 33 904	-

Sven Väth

Muzyk z Frankfurtu (Niemcy). Jako DJ Vath wystąpił po raz pierwszy w należącym do jego ojca Queens Pub - grywał tam stare disco i płyty Barry’ego White’a. Aktualnie uznawnany jest za najlepszego DJ-a w Niemczech i jednego z najlepszych na święcie; wygrywa od lat wszelkie klasyfikacje (np. w najważniejszych niemieckich techno magazynach „Frontpage” i „Groove”). Karierę nagraniową zaczynał jako lider grupy Off, której „Electric Salsa” była dużym przebojem w Europie, jednym z pierwszych, w których brali udział Michael Munzing i Luca Anzilotti (zza kulis kierujący zespołem Snap!).

 Vath dorastał słuchając zróżnicowanej muzyki elektronicznej - nagrań Tangerine Dream, Ryuichiego Sakamoto, Holgera Czukaya czy Jeana-Michela Jarre’a. W równym stopniu inspiracji dostarczyła mu house’owa eksplozja lat 80. Później jego nazwisko stało się synonimem pojęcia ambient house - niektórzy oskarżają go co prawda o podążąnie śladami grupy The Orb (Paterson zaliczył jego pierwszy album do najważniejszych płyt ambient wszech czasów), ale utwory takie, jak „Barbarella” (na nagraniu tym wykorzystał sampel głosu Jane Fondy z filmu pod tytułem) są z pewnością nowatorskie.

Vath prowadzi własne wytwórnie fonograficzne - Harthouse, Eye-Q i Recycle Or Die. Na płycie Accident In Paradise wykorzystał rytmy poznane w czasie regularnych wojaży do Indii, przez co uważany jest także za prekursora stylu Goa trance. Oprócz nagrań pod własnym nazwiskiem (tak naprawdę wszystkie są współautorstwa Ralfa Hilden- beutela, kolegi z wytwórni) wydaje sporadycznie pod kilkoma innymi pseudonimami, m.in. Metalmaster (Spectrum, drugi numer w katalogu Harthouse), Essence Of Nature (Blue Lotus) i Astral Pilot (wspólny projekt techno acid z.e Stevem B-Zetem, singel „Needle Drama” i album).

Po drugim albumie The Harlequin-The Robot Man And The Ballet-Dancer stal się prawdziwą gwiazdą techno, co niestety odbiło się niekorzystnie na jego muzyce. W 1996 r. muzycy wytwórni Eye-Q zaczęli produkować także ścieżki dźwiękowe do filmów,wśród których znalazł się sam Vath z muzyką do "Der Kalte Finger".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
L'Esperanza	Sven Väth	07.1993	63[2]	-	Eye QYZ 757	[written by Ralf Hildenbeutel, Sven Väth][produced by Ralf Hildenbeutel, Sven Väth][5[13].Hot Disco/Dance;Warner 41 054 12"]
An Accident In Paradise	Sven Väth	11.1993	57[2]	-	Eye QYZ 778	[written by Ralf Hildenbeutel, Sven Väth][produced by Ralf Hildenbeutel, Sven Väth]
Harlequin - The Beauty And The Beast	Sven Väth	10.1994	72[2]	-	Eye QYZ 857	[written by Ralf Hildenbeutel, Sven Väth][produced by Ralf Hildenbeutel, Sven Väth][14[11].Hot Disco/Dance;Warner 43 543 12"]
Ballet-Fusion	Sven Väth	02.1995	164[2]	-	Eye QYZ 897	[written by Ralf Hildenbeutel, Sven Väth][produced by Ralf Hildenbeutel, Sven Väth]
Fusion / Scorpio's Movement	Sven Väth	04.1998	84[1]	-	Virgin DINSDX 168	[written by Ralf Hildenbeutel, Sven Väth][produced by Ralf Hildenbeutel, Sven Väth]
Face It	Sven Väth	07.1998	144[1]	-	Virgin DINST 172	[written by Ralf Hildenbeutel, Sven Väth][produced by Ralf Hildenbeutel, Sven Väth]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Harlequin, the Robot, and the Ballet Dancer	Sven Väth	09.1994	91[1]	-	Eye Q 4509975342	[produced by Ralf Hildenbeutel, Sven Väth]
Touch Themes Of Harlequin - Robot - Ballet-Dancer	Sven Väth	04.1995	119[1]	-	Eye Q EYE UK LP 001	[produced by Ralf Hildenbeutel, Sven Väth]
Fusion	Sven Väth	03.1998	116[2]	-	Virgin CDVIR 71	[produced by Ralf Hildenbeutel, Sven Väth]