Pauline

Pauline, której prawdziwe nazwisko brzmi Pauline Vasseur urodziła się 5 stycznia 1988 w Lens (Francja). Nauczyła się grać na fortepianie jako dziecko i zakochała się w tym instrumencie. Mając piętnaście lat została słuchaczką Diplôme d'Etudes Musicales i napisała swoje pierwsze utwory.
 
Razem z przyjacielem nagrała demo, by zrobić karierę jako piosenkarka. Jej przyjaciel również wysłał demo do kilku firm fonograficznych a jedna z nich uległa pod urokiem pięknej Pauliny. Wydała swój pierwszy album "Allo Le Monde" w 2007 r. ,który przyniósł jej sukces. Podczas wielkiego koncertu zorganizowanego na Champ de Mars z okazji 14 Lipca 2008r Pauline,mając wtedy 20 lat, śpiewa swoje piosenki przed 600 000 ludzi.

Piosenkarka odbyła trasę koncertową w 2009 roku, a jej pierwszy album sprzedał się w ponad 100 000 egzemplarzy i jest certyfikowany złotem. 

Po tournée po Francji i Belgii w trasie z 40 koncertami wyprodukowanymi przez Turnera Gilberta Coulliera , Pauline wydała w marcu 2010 nowy singiel zatytułowany Tous les Jours . Jest to pierwszy fragment jego albumu La vie du bon côté, który wychodzi 31 maja 2010 r ,

Album jest głębszy niż poprzedni, z większością melancholijnych ballad na fortepian  . Piosenkarz napisał prawie wszystkie tytuły, Laisser Passer napisał Patrice Guirao . 

Po Tous les Jours Pauline nagrywa Dormons Mieux, a następnie Music Pop.
Poszukując wytwórni płytowej, artystka poznaje Rose-Hélène Chassagne, która pomaga jej wydać trzeci album. Pauline staje się 12 kwietnia 2012 r artystką Warner France . Trzeci album zatytułowany "Le Meilleur de nous-mêmes" wychodzi   27 maja 2013 r , Pierwszy singiel ,Je parle je parle, pojawił 5 lutego 2013 r .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Francja	Szwajcaria	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Allo Le Monde	Pauline	09.2007	12[42]	77[1]	Capitol Music 0946 3898670 6	[written by François Welgryn,Pauline Vasseur]
La vie par procuration	Leslie + Pauline	09.2013	146[5]	77[1]	My Major Company	[written by Jean-Jacques Goldman]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Allo Le Monde	Pauline	09.2007	29[41]	-	Capitol 3898672	-
La vie du bon côté	Pauline	06.2010	70[3]	-	Capitol 6273522	-
Le meilleur de nous mêmes	Pauline	06.2013	113[1]	-	Warner 2564 646285	-

Cyril Paulus

Cyril Paulus , ur 15 kwietnia 1976 r w Montpellier to francuski autor, kompozytor i wykonawca.
W latach 80-tych Cyril udał się na dwa lata do Anglii ,co pozwoliło mu poszerzyć wiedzę muzyczną i odkryć swoje największe muzyczne wpływy.
Cyril Paulus miał 12 lat, kiedy został przywódcą swojej pierwszej grupy, Falcon, z którą wygrał konkurs organizowany przez radio krajowe, dzięki coverowi Jean-Jacquesa Goldmana . Pierwszą nagrodą jest dzień nagrania studia. W wieku 16 lat dołączył do nowego zespołu, Bittersweet, w którym był wokalistą-gitarzystą. Dzięki temu doświadczeniu Cyryl uświadamia sobie, że naprawdę chce wykonywać swoją pracę. Bierze udział w konkursie wysyłając swoje prace, co pozwala mu zdobyć tytuł "Formacji miesiąca czerwca", a następnie "grupy roku". Ta nagroda otwiera mu drogę do występu na scenie Francofolies of La Rochelle .

Matura   w kieszeni, w końcu może poświęcić cały swój wolny czas muzyce. Dziesięć miesięcy później podpisał swój pierwszy kontrakt w wytwórni płytowej.
Pierwszy album powstaje w 2001 roku , a jego fragment C'est pour la vie jest emitowany w radiu. Niestety tego projektu nie można ukończyć.

Jego drugi album  Banquise , nagrany w Columbia / Sony BMG, został wydany   23 października 2006 roku .Współautorem tekstów był Jane de Boy. Jego piosenki często mówią o miłości, ale także o różnych tematach, które rzadko są dyskutowane, takich jak przemoc domowa lub historia Vincenta Humberta . Pierwszy tytuł z tego albumu to Un autre nom , piosenka o adopcji. Dzięki temu tytułowi zdobył nagrodę Young Talent of the Year w lutym 2007 roku  . 

Nagranie studyjne tego albumu zostało wykonane w Londynie , studiach nagraniowych Kensaltown i w Paryżu , Mega Studios, z następującymi muzykami: Neil Primrose ( Travis ), Magne Furuholmen ( A-ha ), Martin Terefe, Ed Harcourt , Christophe Deschamps , Laurent Vernerey . Produkcja została zrealizowana przez Martina Terefe ( KT Tunstall , Cat Stevens , A-ha, Ron Sexsmith ) i została zmiksowana przez Chris Athens / Sterling Sound NY.
Jego trzeci album Une histoire ordinaire  , który sam wyprodukował, znajduje się na legalnej stronie pobierania od 15 grudnia 2009 r . Został nagrany   z muzykami: Romym Chełmińskim (gitara), Benjaminem Tesquetem (bas) i Sylvainem (bob) Blanquart (perkusja), którzy tworzą zespół "Les 3". "The 3" towarzyszyli Cyrylowi Paulusowi podczas trasy  , a także związani muzyką, ale także przyjaźnią, kontynuowali przygodę u boku Cyryla, poświęcając się solowym karierom.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
C'est Pour La Vie	Cyril Paulus	08.2001	99[1]	-	Wea Music 8573 87468 5
Un Autre Nom	Cyril Paulus	09.2006	32[12]	-	Columbia 82876865592
Je T'oublie	Cyril Paulus	03.2007	35[11]	-	-
Tout Nous Appartient	Cyril Paulus	08.2007	98[1]	-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Banquise	Cyril Paulus	10.2006	193[1]	-	Columbia 82876860682	-

Michael Buble

Michael Buble to kanadyjski piosenkarz urodzony 9 września 1975 roku w mieście Burnaby w Kolumbii Brytyjskiej. Ma dwie starsze siostry - Crystal i Brandee. Michael Buble dość szybko zainteresował się muzyką, jednak początkowo nikt nie przypuszczał, że mógłby w przyszłości profesjonalnie śpiewać.


Wiele czasu spędzał ze swoim dziadkiem i to dzięki niemu spodobały mu się starsze kawałki, m.in. takich artystów jak Frank Sinatra czy Bobby Darin. Wyróżniał się więc wśród swoich rówieśników z Burnaby, którzy słuchali wtedy raczej ostrzejszego brzmienia - głównie punk rocka i heavy metalu. Pewnego razu ośmielił się zaśpiewać w rodzinnym gronie utwór "White Christmas". Występ ten zrobił na wszystkich niesamowite wrażenie - szczególnie na dziadku, który zadeklarował, że wykupi mu lekcje śpiewu. Jego pierwszym nauczycielem został - znany ze znakomitego barytonowego głosu - Joseph Shore.

W wieku 18 lat Michael poznał przyszłą menedżerkę Bev Delich. Była organizatorką lokalnego konkursu talentów. Bublé zaśpiewał najlepiej ze wszystkich uczestników, ale nie został zwycięzcą ze względu na to, że był zbyt młody. Delich postanowiła jednak zaopiekować się swoim odkryciem i wysłała go na następny konkurs - tym razem był to Canadian Youth Talent Search. Michaelowi udało się wygrać, po czym poprosił ją, aby została jego menedżerką oferując jej 15 procent zarobków. Delich zgodziła się, chociaż nie uważała, żeby mogła się na jego karierze szybko się wzbogacić.

Początkowo Michael rzeczywiście miał spore problemy z wybiciem się. Śpiewał praktycznie za każdym razem, kiedy ktoś proponował mu występ. Po kilku latach koncertowania ciągle nie zdołał osiągnąć większego sukcesu. Zaczął nawet wątpić, że kiedykolwiek nastąpi przełom i był gotowy powrócić do rodzinnego miasta i znaleźć sobie "normalną" pracę. Bev Delich nie traciła jednak nadziei. Wiedziała, że kiedyś Michael stanie się sławny.

W 2000 roku Michael McSweeney zwrócił na niego uwagę w trakcie jego występu dla jednej z kanadyjskich firm. Niedługo potem skontaktował się z nim były premier Kanady Brian Mulroney, który organizował wesele córki Caroline. McSweeney polecił mu właśnie Michaela Bublé jako głównego artystę wieczoru. Dzięki pojawieniu się na tej uroczystości zdolny wokalista miał okazję zaśpiewać kilka kompozycji oraz utwór "Mack the Knife" Kurta Weilla. Nie wiedział wtedy, że wśród zaproszonych gości jest uznany producent David Foster, mający na koncie współpracę z takimi sławami jak Céline Dion, Whitney Houston czy Michael Jackson. Foster nie zamierzał jednak od razu podpisywać z nim kontraktu, mimo że jego występ zrobił na nim bardzo pozytywne wrażenie. Zwyczajnie obawiał się, że nie będzie w stanie wypromować tak nietypowego artysty. Michael przeprowadził się następnie do Los Angeles, gdzie starał się przekonać Fostera do zmiany decyzji.

Po wielu miesiącach Foster zdecydował się w końcu zaryzykować i wydał jego debiutancką płytę zatytułowaną po prostu "Michael Bublé". Ukazała się ona 11 lutego 2003 roku pod szyldem wytwórni 143/Reprise Records. Znalazły się na niej wyłącznie covery, m.in. "How Can You Mend a Broken Heart?" The Bee Gees, "Crazy Little Thing Called Love" Queen, "Kissing a Fool" George'a Michaela i "Come Fly With Me" Franka Sinatry. Album uzyskał bardzo dobre recenzje. Bublé został uhonorowany nagrodą Juno 2004 jako Najlepszy Nowy Talent, z kolei jego krążek uzyskał nominację w kategorii album roku. Największą popularnością cieszył się w Australii, Nowej Zelandii i we Włoszech, gdzie przez wiele tygodni znajdował się w czołówce najlepiej sprzedających się albumów.

Po sukcesie debiutanckiej płyty Michael nie zamierzał długo czekać z wydaniem kolejnego longplaya. 15 lutego 2005 roku w sklepach pojawił się krążek "It's Time", na którym po raz pierwszy znalazł się utwór napisany m.in. przez niego samego ("Home"). Swoją wersję tej piosenki nagrała dwa lata później grupa Westlife. Na płycie "It's Time" można było również usłyszeć takie utwory jak "Feeling Good" Bricusse & Newleya, "Can't Buy Me Love" The Beatles czy "I've Got You Under My Skin" Franka Sinatry (autorstwa Cole'a Portera). Godnym uwagi był również duet z Nelly Furtado (kawałek "Quando, Quando, Quando"). Płyta odniosła wielki sukces komercyjny na całym świecie - zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych (trzy miliony sprzedanych egzemplarzy), Kanadzie, Australii i we Włoszech. Michael zgarnął też cztery nagrody Juno 2006: artysta roku, album roku, album pop i singel roku ("Home"). Po raz pierwszy był też nominowany - dwukrotnie - do nagrody Grammy.

1 maja 2007 została wydana trzecia płyta "Call Me Irresponsible". Michael nagrywał ją będąc pod ogromną presją związaną z sukcesem "It's Time". Postanowił więc brać udział w niemal wszystkich aspektach jej tworzenia. Ostatecznie też zdecydował, że promował ją będzie kawałek "Everything", który był dedykowany jego ówczesnej dziewczynie, angielskiej aktorce Emily Blunt (oficjalnie zerwali w lipcu 2008 roku). Wspomogła go ona również wokalnie w utworze "Me and Mrs. Jones". Innymi ciekawymi piosenkami z "Call Me Irresponsible" były covery "I'm Your Man" Leonarda Cohena, "Wonderful Tonight" Erica Claptona oraz "Comin' Home Baby" Mela Tormé (nagrany wspólnie z zespołem Boyz II Men). Warto też przypomnieć utwór "Lost", który został napisany po rozstaniu się Michaela z jego narzeczoną Debbie Timuss. Album dotarł do pierwszego miejsca w Stanach Zjednoczonych i zdobył dużą popularność w Europie. Michael został dzięki niemu po raz pierwszy w karierze uhonorowany nagrodą Grammy.

Michael Bublé ma na koncie również kilka występów w filmach i serialach telewizyjnych. Pojawił się m.in. w jednym z odcinków "Z Archiwum X" oraz w takich obrazach jak "Tylko w duecie", "Blondynka" i "Zimne piekło".

Na początku 2009 roku Michael przekazał 50 tysięcy dolarów na rzecz osób poszkodowanych w wyniku pożarów buszu w australijskim stanie Wiktoria, które są uważane za największą klęskę żywiołową w historii tego kraju.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Home	Michael Buble	04.2005	31[45]	72[20]	Reprise W 668CD2	[platinum-US][silver-UK][written by Michael Buble/Alan Chang/Amy Foster-Gillies ][produced by David Foster/Humberto Garcia ][1.Adult Contemporary Chart]
Home/Song for you	Michael Buble	11.2005	45[89]	-	Reprise W 693CD	[written by Michael Buble/Amy Foster-Gillies/Alan Chang/Leon Russell ][produced by David Foster/Humberto Garcia ]
Save The Last Dance For Me	Michael Buble	04.2006	-	99[1]	Reprise	[gold-US][written by Walter Hirsch/Frank Magine/Phil Spitalny ][produced by David Foster/Humberto Garcia ][5.Adult Contemporary Chart]
Everything	Michael Buble	04.2007	38[69]	46[20]	Warner Bros W 761CD2	[platinum-US][silver-UK][written by Michael Buble/Alan Chang/Amy Foster Gilles ][produced by Bob Rock ]
Lost	Michael Buble	11.2007	19[61]	97[1]	Reprise W 789 CD2	[silver-UK][written by Michael Buble/Jann Arden/Alan Chang ][produced by David Foster ][1.Adult Contemporary Chart]
Let It Snow!	Michael Buble	12.2007	157[5]	-	Reprise	[written by Sammy Cahn,Jule Styne][produced by David Foster ]
Feeling good	Michael Buble	12.2007	69[14]	-	Reprise CATCO 139844781	[silver-UK][written by Anthony Newley , Leslie Bricusse][produced by A.R. Rahman/Diplo/Switch]
Moondance	Michael Buble	12.2007	178[1]	-	Reprise/Warner Bros	[written by Van Morrison][produced by David Foster, Humberto Gatica]
Haven't Met You Yet	Michael Buble	10.2009	5[77]	24[44]	Reprise CATCO 153174011	[platinum-US][platinum-UK][written by Amy Foster-Gilles/Alan Chang/Michael Buble ][produced by Bob Rock/Alan Chang ]
Crazy love	Michael Buble	10.2009	122[4]	124[1]	Reprise	[written by Van Morrison]
Cry Me a River	Michael Buble	11.2009	34[35]	-	Reprise MIUCT 6611	[silver-UK][written by Arthur Hamilton][produced by David Foster ]
Sway	Michael Buble	11.2009	200[1]	-	Reprise	[written by Luis Demetrio, Norman Gimbel]
Hold on	Michael Buble	12.2009	72[4]	-	Reprise CATCO 156580562	[written by Michael Buble/Alan Chang/Amy Foster ][produced by Bob Rock ]
Me and Mrs. Jones	Michael Buble	06.2010	127[1]	-	Reprise	[written by Kenny Gamble, Leon Huff, Cary Gilbert]
Hollywood	Michael Buble	09.2010	11[24]	55[2]	143 Records W 822CD	[silver-UK][written by Michael Bublé, Robert G. Scott][produced by Bob Rock ][6.Adult Contemporary Chart]
It Had Better Be Tonight	Michael Buble	04.2011	74[2]	-	Reprise USRE 10700355	>[written by Franco Migliacci/Johnny Mercer/Henry Mancini][produced by David Foster]
It's Beginning to Look a Lot Like Christmas/Jingle Bells	Michael Buble featuring The Puppini Sisters	12.2011	77[12]	96[1]	Reprise USRE 11100700	[silver-UK][written by Meredith Willson]
Have Yourself a Merry Little Christmas	Michael Buble	12.2011	99[4]	103[5]	Reprise USRE 11100707	[written by Ralph Blane ,Hugh Martin]
Santa Claus Is Coming to Town	Michael Buble	12.2011	87[4]	-	Reprise USRE 11100708	[written by John Frederick Coots , Haven Gillespie]
All I Want for Christmas Is You	Michael Buble	12.2011	149[3]	99[1]	Reprise	[written by Mariah Carey, Walter Afanasieff]
White Christmas	Michael Buble & Shania Twain	12.2011	134[3]	124[1]	Reprise	[written by Irving Berlin]
Christmas (Baby Please Come Home)	Michael Buble	12.2011	47[8]	-	Reprise USRE 11100708	[written by Phil Spector/Ellie Greenwich/Jeff Barry][produced by Bob Rock ]
Winter Wonderland	Michael Buble	12.2012	132[5]	-	Reprise	[written by Richard B. Smith]
Cold December Night	Michael Buble	12.2012	109[2]	-	Reprise	-
It's a Beautiful Day	Michael Buble	04.2013	10[23]	94[1]	Reprise USRE 11300016	[silver-UK][written by Michael Buble/Alan Chang/Amy Foster][produced by Bob Rock ]
Close Your Eyes	Michael Buble	06.2013	72[10]	-	Reprise USRE 11300059	[written by Michael Buble/Alan Chang/Jann Arden Richards][produced by Bob Rock ]
Who's Lovin' You	Michael Buble	07.2013	133[1]	-	Reprise	[written William "Smokey" Robinson]
Baby, It's Cold Outside	Michael Buble with Idina Menzel	12.2014	79[1]	78	Warner Bros USWB 11402616	[written by Frank Loesser]
Holly Jolly Christmas	Michael Buble	01.2015	34[6]	-	Reprise USRE 11100705	[written by Johnny Marks]
Nobody but Me	Michael Buble	09.2016	77[1]	-	Warner Bros USRE 11600450	[written by Michael Bublé, Alan Chang, Bryan Lipps, Erik Kertes, Jason Goldman][produced by Michael Bublé, Chang Goldman ,Carlsson ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Michael Buble	Michael Buble	02.2003	6[129]	49[223]	Reprise 9362485352	[platinum-US][2x-platinum-UK][produced by David Foster, Humberto Gatica]
Let it snow!	Michael Buble	12.2003	-	24[31]	143 Records 48 599 [US]	[produced by David Foster, Humberto Gatica]
Come fly with me	Michael Buble	05.2004	52[20]	55[4]	Reprise 9362486832	[gold-US][produced by David Foster, Humberto Gatica]
It's time	Michael Buble	02.2005	4[188]	7[266]	Reprise 9362489462	[3x-platinum-US][2x-platinum-UK][produced by David Foster, Humberto Gatica]
Caught in the act	Michael Buble	02.2006	25[21]	88[9]	Reprise 9362494442	[gold-UK][produced by David Foster, Humberto Gatica]
Call Me Irresponsible	Michael Buble	05.2007	2[109]	1[1][133]	Reprise 9362499989	[platinum-US][5x-platinum-UK][produced by David Foster , Humberto Gatica]
Totally Buble	Michael Buble	05.2007	181[4]	-	DRG Records	-
Call Me Irresponsible [2CD]	Michael Buble	10.2007	3[103]	-	Reprise 9362499111	[produced by David Foster , Humberto Gatica]
A taste of Buble	Michael Buble	05.2008	-	35[2]	Reprise	[produced by David Foster , Humberto Gatica]
Call Me Irresponsible [special edition]	Michael Buble	05.2009	91[18]	-	-	-
Michael Bublé Meets Madison Square Garden	Michael Buble	06.2009	22[13]	14[7]	Reprise 9362497945	[silver-UK][produced by Humberto Gatica/John Beug/Diarmuid Quinn/Bruce Allen ]
Crazy love	Michael Buble	10.2009	1[1][214]	1[2][83]	Reprise 9362496277	[2x-platinum-US][10x-platinum-UK][produced by David Foster/Humberto Gatica/Bob Rock/Alan Chang ]
Special Delivery	Michael Buble	02.2010	-	26[1]	Reprise	-
Hollywood: The Deluxe EP	Michael Buble	11.2010	10[9]	-	Reprise	[produced by Bob Rock]
Let It Snow!	Michael Buble	12.2010	71[5]	24[39]	Reprise 9362486492	[produced by David Foster/Humberto Gatica ]
Christmas	Michael Buble	11.2011	1[3][29]	1[5][29]	Reprise 0093624946977	[9x-platinum-UK][produced by David Foster/Bob Rock/Humberto Gatica]
To Be Loved	Michael Buble	04.2013	1[2][58]	1[1][44]	Reprise 9362494497	[2x-platinum-UK][platinum-US][produced by Bob Rock]
Nobody but Me	Michael Buble	11.2016	2[21]	2[11]	Reprise 0093624917663	[platinum-UK][produced by Michael Bublé, Johan Carlsson ,Alan Chang, Jason "Spicy G", Goldman, The Monsters and the Strangerz]

Paolo Nutini

Paolo Nutini (ur. 9 stycznia 1987r w Paisley) - szkocki piosenkarz i autor tekstów.Jego ojciec ma włoskie korzenie, a jego matka jest pochodzącą z Glasgow Szkotką. Ojciec zapoznał go ze szkockimi ludowymi piosenkami w różnych stylach.

W wieku 16 lat założył swój zespół. Potem przeprowadził się do Londynu i zaczął grać w pubach.

Jego głos sprawił, że tuż po 18. urodzinach Atlantic Records zaproponowało mu nagranie własnej płyty. Owocem tej współpracy był album These Streets, wyprodukowany przez Kena Nelsona w 2006 roku, pełen ballad przeplatanych rockowymi, surowymi fragmentami i bluesowym wokalem. Większość utworów (w tym Rewind i Jenny Don't Be Hasty), jest inspirowana burzliwymi związkami z dziewczynami. Wspomniana Jenny... jest autentyczną, biograficzną historią związku ze starszą kobietą.

Paolo Nutini to szkocki wokalista, który z sukcesem zadebiutował w 2006 roku albumem „These Streets”. Płyta dotarła na trzecie miejsce UK Album Chart pokrywając się poczwórną platyną i pozostając na liście przez rekordową liczbę 196 tygodni.

Jego kolejny album pt. „Sunny Side Up” w pierwszym tygodniu sprzedaży trafił na szczyt listy, powtarzając sukces czterokrotnej platyny. Z płyt pochodzą takie przeboje jak „Last Request”, „Candy”, „New Shoes”, czy „Pencil Full of Lead”.

Muzyka Nutiniego bardziej kojarzy się ze słoneczną Toskanią, z której pochodzi jego ojciec, niż szkockim Paisley, w którym urodził się Paolo. Spotkanie tradycji południowej i wyspiarskiego zamiłowania do melodii w twórczości młodego muzyka, sprawdziło się znakomicie zyskując zwolenników na całym świecie. Dzięki swojej pozytywnej muzyce z pogranicza folku i soulu, Paolo szybko trafił na sceny takich festiwali jak Glastonbury, The Montreux Jazz Festival, Oxegen, Coachella oraz T In The Park, a także zagrał niezliczoną ilość koncertów na wszystkich kontynentach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Last Request	Paolo Nutini	07.2006	5[84]	-	Atlantic ATUK 034CDX	[platinum-UK][written by Nutini, Jim Duguid, Matty Benbrook][produced by Ken Nelson]
Jenny Don't Be Hasty	Paolo Nutini	09.2006	27[10]	-	Atlantic ATUK 043CDX	[silver-UK][written by Paolo Nutini/Hogarth][produced by Ken Nelson]
Rewind	Paolo Nutini	12.2006	27[10]	-	Atlantic ATUK 050CDX	[written by Nutini/Jim Duguid][produced by Ken Nelson]
New Shoes	Paolo Nutini	02.2007	21[32]	103[7]	Atlantic ATUK 057CDX	[gold-UK][written by Paolo Nutini/Mathew Benbrook/Duguid][produced by Mathew Benbrook/Duguid]
Candy	Paolo Nutini	05.2009	19[52]	-	Atlantic ATUK 087CDX	[silver-UK][written by Paolo Nutini][produced by Ethan Johns]
40096	Paolo Nutini	06.2009	178[1]	-	Atlantic	-
Coming Up Easy	Paolo Nutini	08.2009	62[7]	-	Atlantic ATUK 089CDX	[written by Paolo Nutini/Mathew Benbrook][produced by Ethan Johns]
Pencil Full of Lead	Paolo Nutini	10.2009	17[46]	-	Atlantic ATUK 091CDX	[gold-UK][written by Paolo Nutini/Jim Duguid/Matthew Benbrook][produced by Ken Nelson]
10/10	Paolo Nutini	01.2010	51[17]	-	Atlantic CATCO 149484751	[written by Paolo Nutini][produced by Paolo Nutini/Ethan Johns]
Better Man	Paolo Nutini	03.2014	40[5]	-	Atlantic GBAHS 1400043	-
Scream (Funk My Life Up)	Paolo Nutini	04.2014	12[9]	-	Atlantic GBAHS 1400002	[silver-UK][written by Paolo Nutini]
Iron Sky	Paolo Nutini	04.2014	42[9]	-	Atlantic GBAHS 1400044	[silver-UK][written by Paolo Nutini ,Dave Nelson]
Let Me Down Easy	Paolo Nutini	06.2014	47[5]	-	Atlantic GBAHS 1400038	[written by Paolo Nutini]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
These Streets	Paolo Nutini	07.2006	3[237]	48[13]	Atlantic 5101150172	[5x-platinum-UK][produced by Ken Nelson]
Sunny Side Up	Paolo Nutini	06.2009	1[4][139]	57[2]	Atlantic 2564690137	[6x-platinum-UK][produced by Paolo Nutini/Ethan Johns]
Caustic Love	Paolo Nutini	04.2014	1[3][63]	31	Atlantic 0825646312306	[2x-platinum-UK][produced by Paolo Nutini, Dani Castelar]

Generation Dub

Generation Dub to Adam Tindill i Jake Carter, drum 'n' bass DJ  i producent z Newcastle, Wielka Brytania. Jake dorastał słuchając rocka i hip-hopu, zanim został ukierunkowany na jungle drum bass przez takich artystów jak Goldie i LTJ Bukem, podczas , gdy albumy Platinum Breakz i The Prototype Years zwróciły uwagę Adamsa na bas i bęben, gdy stopniowo przeniósł się z kolekcji płyt z lat 80-tych na hip-hop, hardcore i house. Spotkanie w Music College, gdzie obaj się zapisali i odkryli wzajemną miłość do palenia tytoniu i Jungle / Drum n Bass, postanowili stworzyć partnerstwo produkcyjne. Wbrew oczekiwaniom, Music College nie dostarczyło im niezbędnych umiejętności do wyprodukowania jednej z najbardziej wymagających form muzyki tanecznej, więc postanowili rzucić i udoskonalić swoje umiejętności w domowym studiu Jake'a.

 Przed spotkaniem w college'u Jake i Adam grali już  nocami w Newcastle, a po tym, jak się spotkali, postanowili wspólnie promować imprezę o nazwie Area 51. Tymczasem udoskonalili swoje umiejętności produkcyjne, wykorzystując noc do przetestowania ich melodii i rozdawać je innym DJ-om. Jednym z tych didżejów był nikt inny, jak weteran DJ-owania w Leicester DJ SS, który mimo że nie był jeszcze całkowicie przekonany przez duetowe produkcje, wykazał zainteresowanie i dał im motywację do kontynuowania ciężkiej pracy, pozostawiając otwarte drzwi do potencjalnego wydania nagrań z Formation.

 Utwór, która naprawdę umieścił  ich w świadomości parkietów  klubowych, była ich pierwszą 12-ka z Formation, w skład której wchodziła niesamowita, stepowa bestia "Body Snatcher's". 

Znaleźli też czas, aby założyć własne wydawnictwo, Propaganda, które zostało jako źródło dla ich bardziej eksperymentalnej pracy pod pseudonimem G Dub, a także miejsce do pielęgnowania nowych artystów, takich jak brat Adama, Taxman. Po rozstaniu z Formation  DJ Hype  zaproponował im , aby dołączyli do obozu True Playaz, który był ofertą, której nie mogli odmówić. Rozdzielili się teraz jako G-Dub, podpisali kontrakt z nową wytwórnią Hypes Real Playaz i poszli własnymi ścieżkami, by stworzyć dwóch największych producentów Jump Up Drum and Bass, Original Sin i Sub Zero.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ghostbusters / Monster Sound	Generation Dub	04.2003	138[1]	-	Reformed Recordings REFORM 04	[written by A. Tindall, J. Carter][produced by A. Tindall, J. Carter]
No - 6/Detonate	DJ Hazard/Generation Dub	06.2003	78[1]	-	Formation FORM 12100B	-
Body Snatchers / Don't Fuck With The G Dub	Generation Dub	09.2003	91[2]	-	Formation FORM 12103	[written by A. Tindall, J. Carter][produced by A. Tindall, J. Carter]
Atomic / Freakshow	Generation Dub	03.2004	89[1]	-	Reformed Recordings REFORM 08	[written by A. Tindall, J. Carter][produced by A. Tindall, J. Carter]
Voodoo Dub	Generation Dub	05.2004	172[1]	-	Reformed Recordings REFORM 04	-

The Generator

Robert Smit (ur. 24 lipca 1973r) zaczął kupować płyty w młodym wieku, gdy poznał Ferry'ego Corstena i odkrył, że mają takie same zainteresowania: House Music. Oboje zaczęli miksować taśmy dla przyjaciół   kiedy poznali Rene i Johna, którzy mieli własne małe studio muzyczne. Cztery połączone siły, które zaowocowały pierwszą produkcją Robert'a zatytułowaną Spirit of Adventure dla Hithouse Records w wieku 18 lat. Jego drugie wydanie Tellurians The Navigator było wielkim undergroundowym hitem w Niemczech w 1992 roku.

Od tego czasu Ferry i Robert poszli własną drogą z produkcjami dla Blue Records pod nazwą Alternative and Bladeracer. Pierwszy solowy projekt Roberta pojawił się w 1995 roku pod nazwą Kcrushed One. Zajął się produkcją Release yourself dla holenderskiej wytwórni  Native Dance Records i SciFi Records. Jego pierwsze komercyjne sukcesy przyszły, gdy Robert  produkował razem z Ferry Roef-Outthere dla Byte Records. Od 1998 roku Robert i Ferry spotkali się z holenderskim Purple Eye Entertainment - połączyli siły w Tsunami, wytwórni, w której oboje produkują. Dla tej wytwórni Robert jest odpowiedzialny za Elektrika, Generator i 2HD. Ze względu na sukces wytwórni za granicą, założyli   Polar State na początku 1999 roku jako pod-label Tsunami  . 

Robert wyprodukował pierwsze i drugie wydawnictwo tej wytwórni. Pierwsza nazywała się Generator-Where are you now? i był licencjonowany w różnych krajach na całym świecie. Drugi singiel nazywał się "Perfect Pervert" autorstwa Caveman. Pod pseudonimem Caveman Robert wyprodukował   utwór "E-play", który został wydany w  wytwórni Tsunami. 

 Ponadto Robert skomponował album kompilacyjny razem z Ferry Corstenem o nazwie Tsunami One, który został wydany w 2000 roku. Tsunami One był sukcesem na całym świecie, a mix Roberta nadał ton nowej koncepcji kompilacji "Time Zones + 1", która zostanie miksowana wyłącznie przez Roberta w 2002 roku. Jedna z jego najnowszych produkcji nosi nazwę Stargate vs The Generator The Arrivalî i jest już licencjonowana jako Good As w Wielkiej Brytanii. 

Wydany również przez Polar State   pierwsza produkcja Roberta pod własnym nazwiskiem, Robert Smit "It's in the game". Ta 12 nadaje ton nowemu, przyszłościowemu brzmieniu muzyki tanecznej na całym świecie Również jako DJ, Robert jest już dobrze znanym występem na arenie międzynarodowej.  Jego sety można usłyszeć w miastach takich jak; LA, Seul, Tel Awiw i Valletta (Malta) .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Where Are You Now?	The Generator	10.1999	60[10]	-	Tidy Trax TIDY 130CD	[written by Robert Smit][produced by Robert Smit]
Whare Are You Now / Feel So Good	Generator / Jon The Dentist	04.2004	82[2]	-	Tidy Trax TIDY R1	[written by Robert Smit][produced by Robert Smit]

Isobel Campbell

Isobel Campbell (ur. 27 kwietnia 1976r w Glasgow) – szkocka wokalistka, wiolonczelistka i kompozytorka. Była związana z grupą Belle & Sebastian, póżniej po odejściu z zespołu kontynuje karierę solową jako The Gentle Waves ,póżniej pod własnym nazwiskiem. Nagrała również nowe wersje utworów Billie Holiday.

Współpraca Isobel Campbell i Marka Lanegana rozpoczęła się w kwietniu 2004. Na pomysł nagrania wspólnej płyty wpadła Isobel, będąc na jednym z jego koncertów w Szkocji. Następnie przedstawiła zarys projektu Markowi, on zgodził się na współpracę.

 Początkowo wydali EP-kę zatytułowaną "Time is just the same", następnie na singlu ukazała się piosenka "Ramblin’ man" promująca album "Ballad of The Broken Seas". Prace nad albumem trwały po obu stronach oceanu - w Glasgow była wokalistka Belle & Sebastian tworzyła materiał na płytę i nagrywała własne partie podczas gdy w Los Angeles nagrywano partie wokalne Marka Lanegana.

W 2006 roku album "Ballad of The Broken Seas" został nominowany do nagrody Mercury. W roku 2007 para nagrała drugi studyjny album "Sunday at Devil Dirt", który ukazał się w maju 2008 roku.

Ich kompozycje utrzymane są w folkowo-westernowej stylistyce łącząc delikatność i czystość barwy głosu Isobel z szorstkim, głębokim wokalem Marka. 2010 rok przynosi trzeci studyjny album duetu - "Hawk", poprzedzony singlem "Come Undone".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Evensong / Weathershow	Gentle Waves	04.1999	135[1]	-	Jeepster JPR7 011	-
Ramblin' Man	Isobel Campbell & Mark Lanegan	02.2006	116[2]	-	V2 VVR 5036033	[written by Hank Williams][produced by Isobel Campbell]
Honey Child What Can I Do?/St. James Infirmary	Isobel Campbell & Mark Lanegan	05.2006	199[1]	-	V2 VVR 5039497	[written by Isobel Campbell, Simon Shaw][produced by Isobel Campbell]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ballad of the Broken Seas	Isobel Campbell & Mark Lanegan	03.2006	38[7]	-	V2 VVR 1035822	[produced by Isobel Campbell, Dave Paterson]
Sunday at Devil Dirt	Isobel Campbell & Mark Lanegan	05.2008	38[4]	-	V2 VVR1050622	[produced by Isobel Campbell]
Hawk	Isobel Campbell & Mark Lanegan	08.2010	29[4]	-	V2 VVR740601	[produced by Isobel Campbell]

Guy Gerber

Guy Gerber - jako młody chłopak, miał przed sobą klarowną przyszłość...mając szesnaście lat był członkiem narodowej, izraelskiej drużyny piłkarskiej. Jego ojciec popełnił 'błąd', kupując szesnastoletniemu synowi w prezencie gitarę elektryczną. Guy kupił 'fuzza', zrezygnował z kariery piłkarza i razem z dwoma przyjaciółmi założył kapelę punkrockową 'Fuzzy Buggers'. Starali się połączyć moc rocka z elektronicznym dźwiękami wygenerowanymi przez sampler.
 Pasjonował się również brzmieniami w stylu disco. Przewodził grupie 'Captain coconut'  tworzącej dirty disco jako pierwsza w Izraelu. Guy wciąż poszukiwał. Zaczął samodzielnie tworzyć utwory brzmiące mrocznie i deepowo, co zaowocowało wydaniem jego pierwszej produkcji: 'Pasolator  5000 - The last gun star'. W 2000 roku poznał Dani Mikova - jednego z najbardziej cenionych perkusistów w Izraelu.

We dwójkę założyli 'Cocobit' - projekt propagujący live'acty przepełnione głębokimi, brzmieniami i syntetycznym bitem połączonym z żywymi bębnami. W tym samym czasie, we współpracy z rezydentem szanowanego Club 17 - Saharem Z, zajęli się produkcjami stricte klubowymi. Tak powstał słynny 'Kenny's Back', wydany pod szyldem Whoop! Records, która to produkcja była zawarta w wielu kompilacjach np. obecnego ostatnio w Polsce Dave Seemana - Global Underground i  Sound of Renessaince, jak i jako ścieżka dźwiękowa w filmie "All the good years”" (produkcji Michaela Douglasa).

 Później wytwórnia KINKY VINYL wydała, jako swojego pierwszego singla,  kolejnego gwoździa parkietowego "Flamer/Soon", gdzie Guy Gerber wystąpił pod pseudonimem A.D.D.. Inne utwory i remiksy Gerbera były wydane w labelach, takich jak: SAW, TWISTED i Alternative Route.
Jest laureatem najbardziej prestiżowej nagrody za rok 2003, przydzielanej przez Związek Muzyków Izraelskich, jak również nagrody dla Najlepszego Producenta od przodującego, klubowego czasopisma w Izraelu. Jego set promocyjny był prezentowany w audycji Johna Digweeda KISS 100, gdzie w godzinnym secie, 10 utworów na 11, było jego własnej produkcji!

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Stoppage Time	Guy Gerber	10.2004	137[1]	-	Bedrock BED 55	[written by Guy Gerber][produced by Guy Gerber]

Gerling

Gerling to australijska grupa   alternatywnego rocka powstała w 1993 roku. Od początku 1997 roku członkami zespołu byli Darren  Cross  na gitarze i wiodącym wokalu, Presser (prawdziwe nazwisko Paul Towner) na perkusji i Burke Reid na gitarze i wokalu. Ich drugi album, When Young Terrorists Chase the Sun (wrzesień 2001), osiągnął szczyt australijskiej listy albumów.  Grupa zakończyła działalność w 2007 roku.

Gerling powstał jako gitarowe trio pop w 1993 r. w zachodniej części Sydney, w składzie Darren Cross (aka Darren E. Spielberg-Cross) na gitarze i wiodącym wokalu, Presser (prawdziwe nazwisko Paul Towner) na perkusji i Brad Herdson na gitarze i wokalu.  Z tylko dwiema gitarami i perkusją, grupa początkowo grała   covery grupy WASP . Potem skupili się na tworzeniu eksperymentalnego popu gitarowego, z ich debiutanckim singlem "Sedatives for Dead Radars", wydanym w 1995 roku w wytwórni Steve'a Pavlovicia Fellaheen. 

Następnie w 1996 r. wydali siedmioczęściową EP-kę  " A Day of Research" .  Australijski muzykolog, Ian McFarlane , uważał, że jest to "mieszanka wczesnego gitarowego popu w stylu  Pavement   i idiosynkratycznego popu ".  Niektóre utwory otrzymały wysoką notację w krajowej młodzieżowej stacji radiowej Triple J. 

Na początku roku 1997 Herdson wyjechał, by stworzyć Sonic Emotion Explosion, z Liz Payne ze Spdfgh .  Został tymczasowo zastąpiony w Gerling przez Bena Lee na ich koncert w Big Day Out , Sydney, pod koniec stycznia.  Długoletni zastępca Herdsona na gitarze, urodzony w Kanadzie, Burke Reid .  W lutym 1998 r. grupa wydała czterościeżkową EP-kę, Bachelor Pad dla wytwórni Trifekta . 

W październiku 1998 r. wydali "Death the the Apple Gerls" w niezależnej wytwórni muzycznej Reliant, którą założył Bruce Milne (były dyrektor generalny Au Go Go Records ).   W następnym miesiącu wydali swój debiutancki album " Children of Telepathic Experiences" , który osiągnął   21 miejsce na ARIA Alternative Albums Chart.  Po raz pierwszy grupa włączyła muzykę elektroniczną do swojej muzyki,   zbudowali także studio nagrań Gerlog w Aleksandrii, gdzie członkowie zespołu tworzyli i remiksowali utwory.

Ich kolejny singiel, "Enter, Space Capsule" (kwiecień 1999), dostarczył cztery wersje piosenki, w tym jedną   członków zespołu i jedną zmiksowaną przez Josha Abrahamsa .  Kolejny singiel "Ghost Patrol" pojawił się we wrześniu, w którym gościnnie wystąpili wokaliści Naoko Matsumoto z grupy Sydney, Funky Terrorists. 

W 2000 roku koncertowali w Wielkiej Brytanii, gdzie nagrywali "G-House Project", z wokalem prowadzonym przez Kylie Minogue . Gerling wydał singla pod koniec roku, "The Deer In You", który osiągnął   12 miejsce na alternatywnej liście ARIA.
Drugi studyjny album Gerling, When Young Terrorists Chase the Sun , został wydany 24 września 2001 r. - po odroczeniu z powodu szacunku dla ofiar ataków z 11 września na początku tego miesiąca oraz zmiany tytułu na mniej kontrowersyjny Head2Cleaner na rynkach międzynarodowych. Osiągnął  szczyt w rankingu albumów ARIA i Nowej Zelandii   .

Zespół stał się coraz bardziej elektroniczny, odnieśli sukces na scenie dance i głównych listach przebojów z wcześniejszym singlem "Dust Me Selecta" (sierpień 2001), który osiągnął szczyt ARIA Singles Chart Top   50.

W dniu 18 sierpnia 2003 roku wydali swój trzeci album studyjny, Bad Blood !!! , który osiągnął szczyt list przebojów. Album oznaczał powrót do formy, gdy gitary powróciły do ​​miksu, zachowując przy tym elektroniczną przewagę. Główny singiel " Who's Ya Daddy? " (marzec 2003) osiągnął szczyt   australijskiej listy singli.Maksimovic określił to jako "potężny kawałek seksownego, tandetnego disco punka, abyśmy wszyscy mogli się nim cieszyć ... ." 

Ich czwarty studyjny album, 4 , został wydany 20 marca 2006 roku.Oryginalne nagranie zostało wykonane w sali konferencyjnej w hotelu Annandale w Sydney, po czym zostało ponownie nagrane i zmasterowane w Los Angeles.  Został on wyprodukowany przez Ethana Johnsa, który również pracował nad Aha Shake Heartbreak z Kings of Leon . 

Zespół byl zawieszony na czas nieokreślony od września 2007 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Enter Space Capsule	Gerling	07.2000	150[1]	-	Infectious infect 83t	[written by B Reid, D Cross, P Towner][produced by Josh Abrahams,Gerling]
The Deer In You	Gerling	04.2002	179[1]	-	Infectious INFEC 109S	[written by B Reid, D Cross, P Towner][produced by Josh Abrahams,Gerling]

Gentle Giant

Zespół założony w 1969r przez braci Shulmanów:Dereka (ur. 11.02.1947 r. w Glasgow, Szkocja; śpiew, gitara, bas), Raya (ur. 3.12.1949 r. w Portsmouth w hrabstwie Hampshire, Anglia; śpiew, bas, skrzypce) i Phila (ur. 27.08.1937 r. w Glasgow, Szkocja, saksofon) po rozpadzie ich poprzedniej formacji, Simon Dupree And The Big Sound.

Pierwszy skład grupy uzupełnili Kerry Minear (ur. 2.01.1948 r. w Shaftesbury w hrabstwie Dorset, Anglia; instr. klawiszowe, śpiew), Gary Green (ur. 20.11.1950 r. w londyńskim Muswell Hill, Anglia; gitara, śpiew) i Martin Smith (perkusja). Muzycy porzucili swoje wcześniejsze popowo-soulowe inklinacje na rzecz rocka progresywnego przywołującego na myśl dokonania Yes i King Crimson.

W 1970 r. podpisali kontrakt z wytwórnią Vertigo i przy współpracy producenta Tony’ego Viscontiego zarejestrowali debiutancki album, na którym znalazły się wszystkie elementy charakterystyczne dla ich późniejszych nagrań. Zestaw ambitnych utworów okazał się mieszaniną hard rocka i elementów muzyki klasycznej połączonych ze śmiałym wykorzystaniem złożonych sekwencji akordów. Mimo że nie gwarantowało to komercyjnej atrakcyjności muzyki Gentle Giant, stanowiło niezbity dowód na pragnienie dążenia do muzycznej doskonałości i oryginalności. Chociaż wielu krytyków uznało album za pretensjonalny, członkom formacji nie można było odmówić ambicji i indywidualności.

 Po nagraniu albumu Acquiring The Taste kolegów opuścił Smith. Jego następca, Malcolm Mortimore, wziął udział w sesjach nagraniowych do longplaya Three Friends, lecz po poważnym wypadku motocyklowym musiał odejść z zespołu. Do Gentle Giant dołączył wtedy John „Pugwash” Weathers (ur. 2.02.1947 r. w Carmarthen, w hrabstwie Glamorganshire, Walia), weteran takich formacji, jak Eyes Of Blue, Piblokto! Pete’a Browna i zespołu Grahama Bonda, by wziąć udział w nagraniu bodaj najbardziej znanego albumu zespołu Octopus. Promująca to wydawnictwo trasa zakończyła się odejściem Phila, który zdecydował się na ostateczne rozstanie z muzyką.

Muzycy przenieśli się niebawem do wytwórni WWA, ale napotkali spore problemy w Ameryce, gdy album In A Glass House uznano za zbyt mało komercyjny, by mógł zostać wydany za oceanem. Longplay The Power And The Glory okazał się już mniej „odstraszający” i przyniósł ze sobą nowy kontrakt z wytwórnią Chrysalis. Zarejestrowany pod jej egidą album Free Hand stał się prawdziwym bestsellerem w Wielkiej Brytanii, ale powrót do eksperymentalnego stylu wcześniejszych wydawnictw zespołu, którego dowodem stał się Interview, nie zapewnił kontynuacji dobrej passy.

 Podwójny album Playing The Fool podkreślił koncertowe mistrzostwo muzyków, ale już następne propozycje bez powodzenia odwoływały się do zwolenników bardziej tradycyjnej muzyki. Civilian stał się świadomą próbą powrotu do dawnej chwały, ale odejście Minneara (wtedy nie kwestionowanego lidera zespołu) przyczyniło się do rozwiązania grupy.

Gentle Giant złożyli broń w 1980 r., a kilku członków podjęło  bez większego powodzenia  działalność solową. Ray Shulman odnosił spore sukcesy jako producent, współpracując z tak różnymi artystami, jak The Sugarcubes, The Sundays i Ian McCullough. Jego brat Derek przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie został dyrektorem oddziału do spraw kontaktów z artystami wytwórni Polygram. Ukazujące się od czasu do czasu albumy kompilacyjne i koncertowe (z materiałem archiwalnym) udowadniają jak dobry i oryginalny był to zespół.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Three Friends	Gentle Giant	10.1972	-	197[5]	Columbia 31 649	[produced by Gentle Giant]
Octopus	Gentle Giant	03.1973	-	170[9]	Columbia 32 022	[produced by Gentle Giant]
The Power and the Glory	Gentle Giant	10.1974	-	78[3]	Cap[itol 11 337	[produced by Gentle Giant]
Free Hand	Gentle Giant	08.1975	-	48[11]	Capitol 11 428	[produced by Gentle Giant]
Interview	Gentle Giant	05.1976	-	137[5]	Capitol 11 532	[produced by Gentle Giant]
Playing the Fool - The Official Live	Gentle Giant	02.1977	-	89[6]	Capitol 11 592	[produced by Gentle Giant]
The Missing Piece	Gentle Giant	10.1977	-	81[7]	Capitol 11 696	[produced by Gentle Giant]

Ghetto Mafia

Amerykańska grupa z Atlanty w stanie Georgia.  Jak już nazwa wskazuje, Ghetto Mafia to załoga hardcore’owa, wytrwale analizująca życiowe losy czarnoskórego, wyalienowanego młodego człowieka.

 Na czele grupy stoją dwaj  utalentowani raperzy-bliźniacy Nino i Wicked. Na promującym ich debiutancki album singlu „Everyday Thang In The Hood” gościnnie rymował MC Breed, który zajął się również produkcją całej płyty. Album wypełniły utwory kontrowersyjne - w tekście .jednego z nich („Mr President”) mówi się o zabiciu prezydenta, pada też propozycja wymordowania całej jego rodziny.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Can Feel It	Ghetto Mafia	03.1998	-	-	Fully Loaded 4003	[written by F. Pilgrim, R. Barber, W. Moore][produced by Overdose][70[10].R&B Chart]
In Decatur / Ghetto Mafia feat. Silk	Ghetto Mafia	01.1999	-	-	Fully Loaded 4061	[written by Antonio Mobley, Fred Pilgrim, Gary Glenn, Jonathen Rasboro, Roderick Barber, Rodney "Don Vito" Richard, Timothy Cameron][produced by Rodney "Don Vito" Richard][88[3].R&B Chart][sample z "Can't Hide Love"-Earth,Wind & Fire]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
On da Grind	Ghetto Mafia	11.1998	-	169[2]	Rap Artist 2061	[produced by Ghetto Mafia, Carl "Cooly C" Dorsey]

Nikita Germaine

Nikita Germaine to kolejna jasna gwiazda, która wyłania się z bogatej w talenty   Oakland w Kalifornii. Jako najmłodsza z dziewięciorga dzieci śpiewała, odkąd była młodą dziewczyną w konkursach talentów od szkoły podstawowej przez szkołę średnią. Po ukończeniu studiów muzycznych w Merritt College i San Francisco State University Nikita postanowiła kontynuować swoją karierę muzyczną, występując w klubach w rejonie zatoki San Francisco.  

Wkrótce wykorzystała swoje talenty w studiu nagraniowym, rozwijając własny styl muzyczny i poprawiając umiejętność pisania piosenek. W tym czasie została przedstawiona grającemu producentowi,zdobywcy Grammy, Naradzie Michaelowi Waldenowi. Pod wrażeniem niepowtarzalnego głosu Nikity, szybko stała się częścią charakterystycznego brzmienia Narady i wkrótce miał swój   wokal na albumie takim jak "Who's Zoomin Who" Arethy Franklin. Od tego czasu współtworzy wokale na płytach  dla artystów takich jak Whitney Houston, LaToya , Tevin Campbell, Steve Winwood, Curtis Mayfield i Shanice Wilson.

Wkrótce stało się jasne, że Nikita ma specjalny talent. Jej oszałamiające piękno i zmysłowy głos przyciągnęły oczy i uszy Motown Records, który nazwała swoim domem z debiutanckiego albumu "As Sweet as it comes". Nikita ponownie połączyła siły z Naradą Michaelem Waldenem, ale tym razem jako artysta, który wyprodukował  jeden z jej singli "All Over You, All Over Me." Objawiła się także w pisaniu piosenek, kiedy była współautorką "Take Me Higher" z Naradą dla Diany Ross.
Nikita ostatnio współpracowała z Darkside of Family Tree Productions, by stworzyć swój drugi album "Just Kita".

Nikita niesie swoją muzykę do   fanów dzięki pełnemu występowi na żywo na scenie, gdzie naprawdę czuje się jak w domu. Nikita podzieliła już scenę ze Stevie Wonderem, Chaką Khan, Jamesem Taylorem, Patti Austin i William's Brothers, co tłumaczy jej zniewalający image i hipnotyzujący wokal. Nikita występowała na arenie międzynarodowej w całej Europie i Japonii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sweet As It Comes	Nikita Germaine	05.1993	-	-	Motown 2198	[70[7].R&B Chart]

Valerie George

Valerie George (ur. W Nowym Orleanie, Luizjana) to wokalistka R & B z lat 90-tych. Zaczęła śpiewać, gdy miała 8 lat. Uczęszczała do Centrum Sztuki Kreatywnej w Nowym Orleanie (lub NOCCA) ,i Walter L. Cohen Sr. High School. Prowadziła swój  zespół licealny, który zdobył pierwsze miejsce. Później Valerie uczyła się w Southern University, gdzie specjalizowała się w edukacji muzycznej j. Grała i śpiewała z Southern University Marching Band i Jazz Ensemble.

W 1983 r. śpiewała w telewizji, kiedy jej grupa śpiewała na meczu piłki nożnej Saints & Jets w Monday Night Football. W 1987 roku Valerie śpiewała dla milionów ludzi na Bourbon Street. Sześć lat później Valerie przeprowadziła się do Nowego Jorku, by rozpocząć karierę muzyczną. Producent muzyczny, Kyle West, przywiózł Valerie do studia, gdzie zaśpiewała piosenkę, którą napisała dla Toni Braxton, ale piosenka nigdy do niej nie dotarła, ponieważ prezes Uptown Records, Andre Harrell bardzo lubił tę piosenkę, podpisał  kontrakt z Valerie w 1996 roku i zabrał ją do Motown Records.

W tym samym roku Valerie wydała swój debiutancki singiel "Being Single (Is not Easy)" w Motown Records, który osiągnął   # 87 na liście Hot R & B Singles Billboard, pozostając na liście przez 4 tygodnie. Jej piosenka "Emotionally in Love" pojawiła się także w filmie "The Nutty Professor". Obecnie (według strony MySpace Valerie), jest matką dwojga dzieci i nadal występuje w Nowym Orleanie ze swoim zespołem, L.A. Band.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Being Single (Ain't Easy) / I'll Be Around	Valerie George	07.1996	-	-	Motown 0528	[written by Kevin Deane, Valerie George][produced by Kevin Deane][87[4].R&B Chart]

Georgie Porgie

Georgie Porgie jest pseudonimem używanym przez amerykańskiego producenta i muzyka house'owego , George'a Androsa  z Chicago, Illinois. Po raz pierwszy miał utwór na liście Billboardu amerykańskiego Billboard Hot Dance Club w 1994 roku i po raz pierwszy osiągnął # 1 w 2002 roku z piosenką "Love's Gonna Save the Day", która została napisana w odpowiedzi na zamachy terrorystyczne z 11 września 2001 roku. .

W 2003 roku jego piosenka "I Love I Love" również zajęła pierwsze miejsce na amerykańskiej liście dance, trzeci taniec nr 1 pojawił się w 2005 roku z "Sunshine". W Wielkiej Brytanii  miał trzy hity na liście singli "Everybody Must Party" (1995), "Take Me Higher" (1996) i "Life Goes On" (2000). 

Dołączył do Joi Cardwell w duecie "It's Over", jesienią 2006 roku. W grudniu 2006 roku wystąpił na konferencji Long Island Kids in Action w Farmingdale w Nowym Jorku , gdzie wykonał swój singiel "Sunshine". Wydanie "I Believe" stało się jego czwartym top-topperem w 2007 roku. "Can You Feel That Sound" stał się jego piątym top toppederem w USA pod koniec 2008 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
All Because Of Me	Georgie Porgie	01.1994	-	-	Hype & Glory HAGT 04	[written by B. Stingily, D. Faire, G. Andros, J. Donatello][produced by George Andros][29[10].Hot Disco/Dance;Vibe Music 4006 12"]
Everybody Must Party	Georgie Porgie	08.1995	61[2]	-	Vibe MCSTD 2068	[written by D. Faire, G. Andros, M. Joshua, T. Hunter][produced by Georgie Porgie, Maurice Joshua][26[10].Hot Disco/Dance;Vibe 28 12"]
Take Me Higher	Georgie Porgie	05.1996	61[1]	-	Music Plant MCSTD 40031	[written by G. Andros][produced by Georgie Porgie]
I'm In Love	Georgie Porgie	07.1996	-	-	-	[written by G. Andros][produced by Georgie Porgie, Terry Hunter, Aaron Smith][19[11].Hot Disco/Dance;Music Plant 36 12"]
Don't Want You	Georgie Porgie	08.1998	-	-	-	[8[13].Hot Disco/Dance;Vinyl Soul 100 12"]
Love Story	Georgie Porgie	09.1999	-	-	-	[written by G. Andros, R. Rogers][produced by Georgie Porgie][15[11].Hot Disco/Dance;Music Plant 55 12"]
Life Goes On	Georgie Porgie	08.2000	61[1]	-	Neo NEOCD 039	[written by GT-Xpress, George Andros, Terry Hunter][produced by George Andros, Terry Hunter][4[13].Hot Disco/Dance;Vinyl Soul 108 12"]
Love's Gonna Save The Day	Georgie Porgie	01.2002	-	-	-	[written by G.Andros, T.Hunter][produced by Georgie Porgie, Terry Hunter][1[1][15].Hot Disco/Dance;Vinyl Soul 121 12"]

Papa Wemba

Papa Wemba (właśc. Jules Shungu Wembadio Pene Kikumba, ur. 1949 r. w Lubefu, prowincja Sankuru, (Kongo)) – piosenkarz, kompozytor, jeden z bardziej rozpoznawalnych muzyków kontynentu afrykańskiego.
Często nazywany królem Rhumba Rock, współzałożyciel grupy Zaiko Langa Langa (1970), Isife Lokolé (1974), Viva La Musica (1976). Na początku lat 80. przeniósł się wraz z zespołem do Paryża.
W roku 2004 zamieszany w przemyt afrykańskich imigrantów do Europy, za co został skazany na 30 miesięcy więzienia.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Emotion	Papa Wemba	07.2001	129[1]	-	Real World CDRW 52	-

Parabellum

Parabellum to grupa alternatywnego rocka i francuski zespół punkowy, który powstał w 1984 roku. Zespół działał od 1984 do 1991 roku. Po rozstaniu w 1991 roku, ponownie powstał w 1998 roku i wznowił trasę po śmierci Schultza, wokalisty i oryginalnego członka  zespołu w 2014 roku.
Nazwa zespołu pochodzi od łacińskiego przysłówka Si vis pacem, para bellum (Jeśli chcesz pokoju, przygotuj się na wojnę).

Grupa została założona w 1984 roku przez Géant-Verta, w tym czasie menadżera Les Porte-Mentaux, paryskiego zespołu punkrockowego. BB Rock, wokalista les Porte-Mentaux, biorąc pod uwagę tekst, który przesłał mu Géant-Vert, sugeruje mu założenie własnego zespołu. Géant-Vert zebrał muzyków, rekrutując dwóch byłych członków Les Porte-Mentaux: Schultza (jego prawdziwe nazwisko, Roger Fritsch) , gitarzystę i Rolanda Chamarata (pseudonim Roland Chamallow) ,basistę. Zespół kompletuje   nieco później na perkusji Cambouis (którego prawdziwe nazwisko to Jean-François Juvanon). 

Nie mogąc znaleźć wokalisty, Géant-Vert oferuje tę rolę gitarzyście Schultzowi. W 1984 roku grupa wydała swoją pierwszą EP-kę "Nous sommes gouvernés par des imbéciles" ("Jesteśmy rządzeni przez głupców") (gdzie Riton zastąpił Rolanda na basie). W 1986 roku do zespołu dołączył Sven Lava Pohlhammer, gitarzysta, który również pełnił tę funkcję w les Porte-Mentaux. W tym samym roku Parabellum wydało LP "Gratuit: 2 en moins", który zawierał kilka dobrze znanych utworów zespołu: "Ilot Amsterdam", cover piosenki Amsterdam Jacquesa Brela, ze zmodyfikowanym tekstem i Cayenne , popularną anarchistyczną piosenkę często przypisywaną (prawdopodobnie błędnie) Aristide'owi Bruantowi, którego słowa zostały również przerobione.

W tym samym roku Cambouis zostaje zastąpiony przez perkusistę Patricka Lemarchanda. W 1987 roku zespół wydał EP-kę "4 garçons dans le brouillard". Większość piosenek zespołu została napisana przez Géant-Verta.

Niemniej jednak w tym samym roku Géant-Vert postanowił przestać pisać dla grupy, z powodu wielu konfliktów,  sprzeciwiając się Schultzowi, przywódcy grupy. W 1988 r. Parabellum wydało "Anarchy in Chiraquie" i "Saturnin". W 1990 roku, Parabellum wydali swój pierwszy album "Parabellum", ale ten otrzymuje mieszane recenzje. Rozpoczęte , źle zorganizowane tournee w Kanadzie,gdzie zespół zagrał finałowy koncert 18 czerwca 1991 roku w Foufounes Electriques w Kanadzie,spowodowało jego rozpad.

W 1997 roku Parabellum zdecydowało się zreformować na wyjątkowy koncert w Marmande przed 7000 osób, które dały początek koncertowi: Post-Mortem. W następnym roku wrócili do trasy koncertowe . Patrick Lemarchand i Roland Chamarat opuścili grupę i zostali zastąpieni przez Zeda (jego prawdziwe nazwisko Philippe Leffray) i Oliviera Meyranda. W 1999 roku zespół wydał swój   album : Bordel Inside, a następnie w 2002 roku Bunker. W 2004 roku Zed zmarł porażony prądem w wieku 34 lat i został zastąpiony przez Xaviera Mesa, byłego perkusistę BB Doc i Boys Butchers.

Grupa była aktywna i wydała 3 kolejne albumy, aż do śmierci Schultza, 12 września 2014 r.,w wyniku obrzęku płuc. W dniu 11 stycznia 2017 r. Sven Lava Polhammer umiera w wieku 59 lat.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Si Vis Pacem	Parabellum	09.2007	197[1]	-	Enrage ENR 042	-