piątek, 26 stycznia 2018

Gary Numan

Gary Numan, właściwie Gary Anthony James Webb (ur. 8 marca 1958 w Hammersmith w Londynie) - brytyjski wokalista i kompozytor.

Po skończonej nauce w Slough Grammar School, założył pod koniec lat 70-tych zespół Tubeway Army. Po kilku nagraniach demo (zebranych i wydanych w 1984r w postaci albumu The Plan), zespół podpisał w 1978 roku umowę z Beggars Banquet i w krótkim czasie wydał dwa single: "That's Too Bad" i "Bombers". Żaden z nich nie zagościł na listach przebojów. Wydany w tym samym roku debiutancki album Tubeway Army (zwany również "Błękitnym Albumem") został bardzo szybko wyprzedany. Numan już na nim dał upust swoim dwóm największym fascynacjom: pesymistycznym wizjom przyszłości i - co ważniejsze - syntezatorom.

Trzeci singel Tubeway Army - "Down In The Park" - również nie trafił na listy przebojów, jednak jest uznawany za jeden z największych przebojów zespołu, a do tego jest najczęściej coverowany. Praktycznie znikąd, w 1979 roku Tubeway Army stali się gwiazdami numer jeden dzięki hitowemu singlowi "Are 'Friends' Electric?". Jednocześnie debiutancki album grupy błyskawicznie wspiął się na szczyty wszelkich chartów.

Kilka tygodni później Numan powtórzył tę sztukę z singlem "Cars", który wszedł do Top 10 również w Ameryce oraz z pierwszym albumem wydanym pod własnym (przybranym) nazwiskiem- The Pleasure Principle. Numan zaczerpnął swój pseudonim z reklamy znalezionej w książce telefonicznej. Zdobycie pierwszego miejsca zarówno albumem, jak i singlem, było godne uwagi: dokonanie tego dwukrotnie na przestrzeni zaledwie sześciu miesięcy, to nie lada wyczyn. Potem przyszła pora na trasę koncertową - błyskawicznie wyprzedaną. The Pleasure Principle to rockowy album bez gitar - zamiast nich Numan użył syntezatorów wspomaganych gitarowymi efektami, które pozwoliły mu osiągnąć charakterystyczne, metaliczne brzmienie. Wyprodukowany na własną rękę w dwa tygodnie, za psie pieniądze, The Pleasure Principle brzmiał jak żadna inna płyta wcześniej i do dziś uważany jest za jedno z największych osiągnięć Numana. Drugi singel z albumu, "Complex", dotarł do 6. pozycji na brytyjskiej liście przebojów.

Numan został pierwszą popową gwiazdą syntezatorów. Występował w swoich kosmicznych kostiumach i makijażu, nie kryjąc przy tym swoich inspiracji: David Bowie, Marc Bolan czy ówcześni artyści elektroniczni jak John Foxx z Ultravox. Na scenie jawił się jako małomówny obojnak z innej planety. W wywiadach z kolei zaskakiwał dziennikarzy swoją rozbrajającą otwartością. Numan cieszył się ogromną popularnością i niepohamowaną miłością krytyków, jak również towarzyszących mu muzyków. Zespół Yes poświęcił mu ironiczny kawałek "White Car", będący reakcją na jego przejażdżki po Londynie w białym Chevrolecie Corvette otrzymanym od Beggars Banquet. Idol Gary'ego, David Bowie, odmówił mu wspólnego występu w programie "The Kenny Everett Video Show".

Numan oszołomił prasę muzyczną. Był szalonym, kreatywnym, zakłopotanym 21-letnim kawalerem, który wciąż mieszkał z rodzicami. Nie był zbuntowanym punkiem. Nie można go było również przypisać do mody na new romantic, a wspominając o tamtym okresie często pomija się jego wpływy. Mimo to Numan zapewnił sobie w tamtym czasie uwielbienie armii fanów zwanych Numanoidami, których liczba okazała się wystarczająca, by poprowadzić go przez drugą połowę lat 80-tych, kiedy to jego sława zaczęła gwałtownie słabnąć (nawet w okresie największej popularności, brytyjska prasa muzyczna wciąż z niego szydziła).

W 1980 roku Numan ponownie podbił serca publiki albumem Telekon, mimo że single "We Are Glass", "I Die: You Die" i "This Wreckage" nie radziły już sobie na listach przebojów tak brawurowo. Druga wielka trasa Numana (po The Touring Principle z 1979) pod szyldem The Teletour odbyła się w 1980r i była dopracowana w najdrobniejszych detalach. Okazała się wielkim sukcesem, mimo to Numan zaczął tracić swój majątek ze względu na ogromne wydatki. Gary miał w tamtym okresie dość sławy i wycofał się z koncertowania. Przedtem dał serię spektakularnych, błyskawicznie wyprzedanych koncertów na Wembley Arena w kwietniu 1981. Jego decyzja o wycofaniu się nie trwała długo -w swojej autobiografii wspomina, jak wychodzi na pustą scenę po ostatnim koncercie i zastanawia się "co ja kurwa zrobiłem?". Wybór ten będzie miał fatalne skutki dla jego kariery, gdy Numan przekona się o niestałości popowych fanów, którzy szybko zwrócili uwagę na innych artystów.

Odwracając się od electropopu, Numan zaczął eksperymentować z jazzem, funkiem i lekkostrawnym popem. Jego popularność szybko zaczęła spadać, przyćmiona przez Adama Anta, a później Duran Duran, Culture Club czy Depeche Mode. Spędził dekadę w niemocy twórczej, próbując odzyskać swoją początkową sławę niczym się nie wyróżniającymi płytami, stylistycznie podobnymi do dokonań Roberta Palmera i Prince'a. Każdy kolejny krążek to inny wizerunek artystyczny, jednak żaden z nich nie trafił do publiczności tak, jak ten z późnych lat 70.

Numan miał dość żenującą przygodę w 1981r, związaną z jego wielką pasją - lataniem. Podczas lotu dookoła świata swoim małym samolotem, musiał lądować w Indiach (prasa donosiła o bezpośrednim wypadku), gdzie został aresztowany z podejrzeniem o przemyt i szpiegostwo. Wbrew temu, co podawały w tamtym okresie wiadomości, Gary nie pilotował samolotu podczas lądowania. W późnych latach 80-tych, jego życie było kilka razy zagrożone przez tajemniczego napastnika.

Pierwszy album po pożegnalnych występach Gary'ego - ponury, atmosferyczny i eksperymentalny Dance z 1981r - zadebiutował na 3. miejscu brytyjskiej listy przebojów, lecz wypadł z niej już po ośmiu tygodniach. W nagraniu albumu wziął udział gościnnie Roger Taylor- perkusista Queen. Bardziej taneczny I, Assassin (1982) radził sobie na listach przebojów jeszcze gorzej niż Dance. Mimo trzech singli w pierwszej dwudziestce, album zadebiutował na ósmym miejscu i wypadł z listy po zaledwie sześciu tygodniach. Warriors z 1983 roku, który zdradził jazzowe zamiłowania Numana i został nagrany z wkładem awangardowego muzyka Billa Nelsona, zadebiutował na 12. miejscu i - tak jak jego poprzednik - spędził na liście jedynie sześć tygodni. Warriors to ostatni album Numana nagrany dla Beggars Banquet. Po jego wydaniu odbyła się trasa koncertowa po Wielkiej Brytanii - pierwsza od jego występów na Wembley w 1981.

Walcząc z coraz popularniejszym przeświadczeniem, że "Numan się skończył", Gary zaczął wydawać płyty i single pod szyldem własnej wytwórni - Numa Records. Pierwszym albumem przez nią wydanym był Berserker z 1984 roku. Był to też pierwszy flirt Numana z samplerami i komputerami. Na krążku znalazły się mocniejsze basy i perkusja niż na I, Assassin czy Warriors. Płycie towarzyszył charakterystyczny image o biało-niebieskiej kolorystyce, trasa koncertowa i koncertowa płyta oraz video, lecz podzieliła ona zarówno krytyków, jak i fanów. Był to najmniej udany pod względem komercyjnym album Numana jak na tamte czasy. Wydana rok później The Fury radziła już sobie w rankingach sprzedaży nieco lepiej – po raz kolejny przynosząc również nowy wizerunek artysty: tym razem biały garnitur i czerwony krawat - lecz również dość szybko z nich spadła.

Współpraca z Billem Sharpem z Shakatak nieco pomogła- singlowy duet "Change Your Mind" zagościł na Top 20 w Wielkiej Brytanii. Numa Records, której przy zakładaniu przyświecały ekscytujące idee, splajtowała po wydaniu płyty Strange Charm w 1986 roku. Po upadku Numy, braku zainteresowania mediów i słabej sprzedaży, fortuna Numana zarobiona pod koniec lat 70-tych. zaczęła się kurczyć (szacuje się ją na 4,5 miliona dolarów), sam Gary zaś podpisał kontrakt z IRS Records. Wytwórnia ta wydała jego ostatni album w latach 80-tych -nieco industrialny, funkowy Metal Rhythm (1988). Album spotkał się z ciepłym przyjęciem fanów i uzyskał pozytywne recenzje w brytyjskiej prasie, lecz sprzedawał się słabo. Było to z pewnością spowodowane brakiem większej promocji i nietrafionym wyborem singli ze strony IRS Records.

Po wydaniu płyty Outland w 1991 roku, kolejnego artystycznego i komercyjnego rozczarowania, a także drugiego i ostatniego albumu dla IRS Records, Numan reaktywował Numa Records, pod którym to szyldem wyda swoje dwa kolejne krążki. Sam Numan przyznaje, że wydany w 1992 roku Machine + Soul był nietrafionym strzałem w najbardziej komercyjne rejony rynku, nagranym jedynie by spłacić długi. Album rozszedł się w zaledwie kilku tysiącach egzemplarzy. W 1994 roku Numan zdecydował się zrezygnować z prób uderzenia w popowy rynek i skoncentrował się na eksplorowaniu bardziej osobistych zainteresowań, jak ateizm. Jego przyszła żona Gemma namawiała go do odrzucenia inspiracji z dawnych lat. Numan ewoluował i poszedł w ostrzejsze, bardziej industrialne kierunki na albumie Sacrifice. Pierwszy raz zagrał sam na prawie wszystkich instrumentach. Krok ten został ciepło przyjęty: cięższy i mroczniejszy Numan brzmiał jak Numan, który miał duży wpływ na zespoły pokroju Nine Inch Nails, gdy te cieszyły się pierwszymi urokami sławy. Inspiracje te działały w obie strony: Numan przyznał, że utwór "Closer" Nine Inch Nails to jego singel wszech czasów i miał duży wpływ na jego muzykę. Sacrifice był ostatnim albumem Numana przed ostatecznym zamknięciem Numa Records.
 Jego następne dwie płyty - Exile (1997) i Pure (2000) - przywróciły mu reputację wśród krytyków. Gary nawet odbył trasę po Stanach Zjednoczonych w ramach promocji Exile. Były to jego pierwsze koncerty poza Wielką Brytanią od czasu wczesnych lat osiemdziesiątych.

Po latach wyśmiewania w prasie, Numan odnalazł się określany jako "ojciec chrzestny muzyki elektronicznej" i artysta szanowany przez swoich naśladowców, włączając w to takich muzyków jak Dave Grohl (Foo Fighters), Trent Reznor (Nine Inch Nails) czy Marilyn Manson, którzy podawali jego twórczość jako swoje inspiracje i nagrali covery starych przebojów Numana. Basement Jaxx mieli w 2002 roku wielki przebój "Where's Your Head At?" oparty na samplach z "M.E." Numana. Fear Factory nagrali cover "Cars" z gościnnym udziałem Gary'ego. Nine Inch Nails scoverowali "Metal" na albumie Things Falling Apart. "Cars" okazała się piosenką, która najlepiej zniosła próbę czasu. Była ponownie hitem w 1987 i 1996, dzięki pojawieniu się w reklamie piwa Carling.
W 2000 roku DJ Armand Van Helden zsamplował "Cars" i zmixował ze swoim singlem "Koochy", który rozbrzmiewał na dyskotekowych parkietach. W 2002 brytyjskie trio Sugababes wylansowało przebój "Freak Like Me" – mix utworów "Freak Like Me" Adiny Howard i "Are 'Friends' Electric?" Tubeway Army. Inni artyści, którzy śpiewali w ostatnich latach Numana, to między innymi Beck, Tricky, Queens of the Stone Age i David Bowie. Afrika Bambaataa mówi nawet o wpływie Numana na muzykę początkujących DJ-ów sceny amerykańskiej: "Na przełomie lat 80. i 90. Gary posiadał rytmy, o jakich marzyli DJ-e, a ludzie na parkietach tylko czekali na jego kawałki".

W 2003 roku, Numan świętował powrót na listy przebojów singlem nagranym z wschodzącą gwiazdą z Glasgow, Rico - "Crazier". Rico brał też udział w pracach nad remixowym albumem Hybrid, prezentującym nowe, bardziej industrialne wersje starych piosenek. W 2004 roku Numan znów wziął biznes w swoje ręce i otworzył wytwórnię Mortal Records, która wydała serię koncertowych DVD oraz świetnie przyjęty przez krytykę, nowy album Jagged, który ukazał się 13 marca 2006. Pierwszy koncert promocyjny odbył się na The Forum w Londynie. Numan zapowiedział trasę po Wielkiej Brytanii od kwietnia 2006 oraz zdradził plany koncertów również w innych krajach, włączając w to USA. Nowy krążek wspomagany jest własną stroną internetową. W tym roku mają ukazać się również wznowienia pożegnalnych koncertów z 1981 roku na DVD (wydane wcześniej na VHS jako Micromusic) oraz zupełnie nowe DVD z pierwszym koncertem promującym Jagged. Gary mówi też o specjalnej wersji nowego albumu, na której znajdzie się niepublikowany materiał, utwory które nie zmieściły się na płycie oraz remiksy.

Numan poślubił członkinię własnego fanklubu, Gemmę O'Neill. Zdiagnozowała go ona jako cierpiącego na syndrom Aspergera, jak również opisała jak się poznali w przynajmniej jednym brytyjskim magazynie dla kobiet. W 2003 roku urodziło im się pierwsze dziecko, Raven. W 2005 - drugie: Persia.

W Sunday Times Magazine z 29 kwietnia 2001 roku, Numan powiedział: "Grzeczne rozmowy nigdy nie były moją silną stroną. Dopiero niedawno odkryłem, że cierpię na łagodną odmianę Syndromu Aspergera, co w skrócie oznacza, że mam problemy z interakcją międzyludzką. Przez lata nie mogłem zrozumieć, czemu ludzie uważali mnie za aroganckiego, ale teraz nabiera to sensu".

Numan znany jest również ze swojej miłości do latania i posiadał kilka własnych samolotów. Był pasażerem jednego z nich, gdy trzeba było awaryjnie lądować na jednej z głównych autostrad w Anglii, w 1981 roku. Miało to miejsce niedługo po tym, jak odbył lot dookoła świata, w trakcie którego został na krótko aresztowany w Indiach, z podejrzeniem o szpiegostwo. Jego miłość do latania została również udokumentowana w serialu telewizji BBC "The Mighty Boosh".

Numan opublikował swoją autobiografię "Praying To The Aliens" w 1997 roku (w 1998 roku ukazała się zaktualizowana wersja), której współautorem jest Steve Malins. Malins jest również autorem opisów w większości reedycji albumów Numana z późnych lat 90-tych.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Cars /AsylumGary Numan09.19791[4][16]9[25]Beggars Banquet BEG 23[gold-UK][written by Gary Numan][produced by Gary Numan]
Complex /Bombers [live]Gary Numan11.19796[9]-Beggars Banquet BEG 29[silver-UK][written by Gary Numan][produced by Gary Numan]
We are glass/Trois gymnpedies [1st movement]Gary Numan05.19805[7]-Beggars Banquet BEG 35[written by Gary Numan][produced by Gary Numan]
I die you die/Down in the park US side B:Sleep by windowsGary Numan08.19806[7]102[2]Beggars Banquet BEG 46[written by Gary Numan][produced by Gary Numan]
This wreckage/PhotographGary Numan12.198020[7]-Beggars Banquet BEG 50[written by Gary Numan][produced by Gary Numan]
Storm trooper in dragPaul Gardiner & Gary Numan07.198149[4]-Beggars Banquet BEG 61[written by Paul Gardiner, Gary Numan][produced by Gary Numan]
She' s got claws/Sing rainGary Numan08.19816[6]-Beggars Banquet BEG 62[written by Gary Numan][produced by Gary Numan]
Love needs no disquise/Take me homeGary Numan & Dramatis12.198133[7]-Beggars Banquet BEG 68[written by Ced Sharpley, Chris Payne, Denis Haines, Russell Bell][produced by Dramatis, Simon Heyworth]
Music for chameleons/Noise noiseGary Numan03.198219[7]-Beggars Banquet BEG 70[written by Gary Numan][produced by Gary Numan]
We take mystery [To bed]/The image isGary Numan06.19829[4]-Beggars Banquet BEG 77[written by Gary Numan][produced by Gary Numan]
White boys and heroes/War gamesGary Numan08.198220[4]-Beggars Banquet BEG 81[written by Gary Numan][produced by Gary Numan]
Warriors /My car sudes [1]Gary Numan09.198320[5]-Beggars Banquet BEG 95[written by Gary Numan][produced by Gary Numan]
Sister surprise/Poetry and powerGary Numan10.198332[3]-Beggars Banquet BEG 101[written by Gary Numan][produced by Gary Numan]
Berserker /Empty bed,empty heartGary Numan11.198432[5]-Numa NU 4[written by Gary Numan][produced by Gary Numan]
My dying machine/Here i amGary Numan12.198466[1]-Numa NU 6[written by Gary Numan][produced by Gary Numan]
The Live EP.Gary Numan05.198527[4]-Numa NU 7[written by Gary Numan][produced by Gary Numan]
Your fascination/We need itGary Numan08.198546[5]-Numa NU 9[written by Gary Numan][produced by Colin Thurston, Gary Numan]
Call out the dogs/This ship comes apartGary Numan09.198549[2]-Numa NU 11[written by Gary Numan][produced by Gary Numan, The Wave Team]
Miracles /The fearGary Numan11.198549[3]-Numa NU 13[written by Gary Numan][produced by Gary Numan]
This is love/SirvivalGary Numan04.198628[3]-Numa NU 16[written by Gary Numan][produced by Gary Numan, The Waveteam]
I can' t stop/FacesGary Numan06.198627[4]-Numa NU 17[written by Gary Numan][produced by Gary Numan, The Waveteam]
New thing from London town/Time to dieSharpe & Numan09.198652-Numa NU 19[written by Sharpe, Odell][produced by Bill Sharpe, Nick Smith]
I still remember/PuppetsGary Numan12.198674[1]-Numa NU 21[written by Gary Numan][produced by Gary Numan, The Waveteam]
Radio heartRadio Heart feat Gary Numan03.198735[6]-GFM GFM 109[written by H. Nicholson][produced by H. Nicholson, D. Nicholson]
London timesRadio Heart feat Gary Numan06.198748[2]-GFM GFM 112[written by H. Nicholson][produced by H. Nicholson, D. Nicholson]
Cars /Are friends electric [remix]Gary Numan09.198716[7]-Beggars Banquet BEG 199[written by Gary Numan][produced by Gary Numan]
No more lies/VoicesSharpe & Numan01.198834-Polydor POSP 894[written by Sharpe, Numan][produced by Bill Sharpe]
New anger/I don' t believeGary Numan10.198846[2]-Illegal ILS 1003[written by Gary Numan][produced by Gary Numan]
America /Respect [live]Gary Numan12.198849[1]-Illegal ILS 1004[written by Gary Numan][produced by Gary Numan]
Heart /ShameGary Numan03.199143[2]-I.R.S. NUMAN 1[written by Gary Numan][produced by Gary Numan]
The skin game/Dark mountainGary Numan03.199268[1]-Numa NU 23[written by Gary Numan][produced by Gary Numan]
Machine and soulGary Numan08.199272[1]-Numa NU 24[written by Numan ][produced by Gary Numan , Kipper]
Cars [remix]Gary Numan08.199353[1]-Beggars Banquet BEG 264
AbsolutionGary Numan04.1995102[2]-Numa NUCD 27[written by Gary Numan][produced by Gary Numan]
Dark Light – The Live EPGary Numan06.1995136[1]-Numa NUCD 28-
Cars /Are friends electric [live]Gary Numan03.199617[7]-Premier PRM 1
Warriors / Are `Friends' Electric? / Remember I Was VapourGary Numan01.1998180[1]-Random/Beggars Banquet
Dominion DayGary Numan04.199899[2]-Eagle EAGXS 008[written by Gary Numan][produced by Gary Numan]
Rip/A Prayer For The UnbornGary Numan07.200229[2]-Jagged Halo JHCDS 1[written by Gary Numan][produced by Gary Numan]
Crazier/Listen To My VoiceGary Numan vs Rico07.200313[3]-Jagged Halo JHCDV 6[written by Numan , Rico][produced by Andy Gray , Rico]
Pray For YouPlump DJ's Feat. Gary Numan11.200389[5]-Finger Lickin' FLR45[written by A. Gardner, G. Numan, L. Rous]
In a dark place/FoldGary Numan 07.200663[2]-Cooking Vinyl MORTALVS 001[written by Gary Numan][Producer - Ade Fenton , Gary Numan]
The Leather SeaGary Numan with Ade Fenton08.200772[1]-Submission Ltd SUB 03CD2[written by Ade Fenton/Nathan Boddy][Producer - Ade Fenton ]
Are 'Friends' Electric?/Down In The ParkGary Numan / Tubeway Army03.2008146[1]---

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
ReplicasGary Numan06.19791[1][31]124[10]Beggars Banquet BEGA 7[produced by Gary Numan]
Tubeway ArmyGary Numan08.197914[10]-Beggars Banquet BEGA 4[produced by Gary Numan]
The pleasure principleGary Numan09.19791[2][22]16[30]Beggars Banquet BEGA 10[produced by Gary Numan]
TelekonGary Numan09.19801[1][11]64[10]Beggars Banquet BEGA 19[produced by Gary Numan]
Living ornaments 1979-1980Gary Numan05.19812[4]-Beggars Banquet BOX 1[produced by Gary Numan]
Living ornaments 1980Gary Numan05.198139[3]-Beggars Banquet BEGA 25[produced by Gary Numan]
Living ornaments 1979Gary Numan05.198147[3]-Beggars Banquet BEGA 24[produced by Gary Numan]
DanceGary Numan09.19813[8]167[4]Beggars Banquet BEGA 28[produced by Gary Numan]
I AssassinGary Numan09.19828[6]-Beggars Banquet BEGA 40[produced by Gary Numan]
New man Newman-The best of Gary NumanGary Numan11.198245[7]-TV Records TVA 7[produced by Gary Numan]
WarriorsGary Numan09.198312[6]-Beggars Banquet BEGA 47[produced by Bill Nelson/Gary Numan]
The Plan 1978Gary Numan10.198429[4]-Beggars Banquet BEGA 55[produced by Gary Numan/Mike Kemp]
BeserkerGary Numan11.198445[3]-Numa NUMA 1001[produced by Gary Numan]
White noise-liveGary Numan04.198529[5]-Numa NUMAD 1002[produced by Gary Numan]
The furyGary Numan09.198524[5]-Numa NUMA 1003[produced by Gary Numan/Wave Team/A Coughlan/Colin Thurston]
Strange charmGary Numan11.198659[2]-Numa NUMA 1005[produced by Gary Numan/Wave Team/Ade Orange/Various]
ExhibitionGary Numan10.198743[3]-Beggars Banquet BEGA 88[produced by Gary Numan/Kenny Kenton]
Metal rhythmGary Numan10.198848[2]-Illegal ILP 035[produced by Gary Numan]
Skin mechanicGary Numan10.198955[1]-IRS EIRSA 1019[produced by Gary Numan]
OutlandGary Numan03.199139[1]-IRS EIRSA 1039[produced by Gary Numan]
Machine + soulGary Numan08.199242[1]-Numa NUMA 1009[produced by Gary Numan/Kipper]
Best of 1978-1983Gary Numan10.199370[1]-Beggars Banquet BEGA 150[produced by Gary Numan/Mick Glossop/Dramatis/Simon Heywood/Kenny Denton]
Dream corrosionGary Numan09.199486[1]-Numa NUMACD 1010[produced by Gary Numan]
SacrificeGary Numan11.199494[1]-Numa NUMA 1011[produced by Gary Numan
Dark lightGary Numan06.1995107[1]-Numa NUMACD 1012[produced by Gary Numan
The premier hitsGary Numan03.199621[4]-Polygram TV 531 1492[produced by Gary Numan]
ExileGary Numan11.199748[2]-Eagle EAG 008[produced by Gary Numan]
PureGary Numan10.200058[3]-Eagle EAG 078[produced by Gary Numan/Sulpher]
Pure-Ltd. Tour EditionGary Numan02.2001127[1]-Eagle
Exposure -The best of 1977-2002Gary Numan06.200244[3]-Jagged Halo JHCD 2[produced by Gary Numan/Rob Holliday/Monti]
ScaredGary Numan07.2002160[1]-Eagle EDGCD 242-
HybridGary Numan02.200399[3]-Jagged Halo JHCD 005[Producer - Andy Gray,Sulpher ]
JaggedGary Numan03.200659[1]-Mortal MORTALCD 001[Producer - Ade Fenton ]
Replicas ReduxGary Numan / Tubeway Army03.2008131[1]- Beggars Banquet BEGA 7[produced by Gary Numan]
Dead Son RisingGary Numan09.201187[2]-Machine Music MORTALCD 010[Producer - Gary Numan, Ade Fenton]
Splinter (Songs From A Broken Mind)Gary Numan10.201320[2]175[1]Mortal MORTALCD 014[Producer - Ade Fenton ]
Savage (Songs From A Broken World)Gary Numan09.20172[4]154[1]BMG 538307442[Producer - Ade Fenton ]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Plastic Penny

Utalentowana grupa brytyjska założona w 1968 r. przez byłych członków The Universals; Briana Keitha (śpiew), Paula Raymonda (instrumenty klawiszowe) i Tony'ego Murraya (bas), dó których dołączyli Mick Grabham (gitara prowadząca) i Nigel Olsson (perkusja).
Zadebiutowali ciekawą wersją przeboju The Box Tops, "Everything I Am", nagraną dla nowo założonej wytwórni Larry'ego Page'a - Page One. Singel trafił do pierwszej dziesiątki brytyjskich przebojów, jednak niepowodzenie kompozycji Billa Martina i Phila Coultera, "Nobody Knows If", spowodowało rozejście się członków zespołu.
 
Wokalista Brian Keith odszedł jako pierwszy, jeszcze przed dokończeniem debiutanckiego, albumu Plastic Penny. Następnych nie było, ale o klasie muzyków świadczą ich późniejsze dokonania. Grabbam po występach z własnym zespołem Cochise przyłączył się do Procol Harum; Murray występował z zespołem The Troggs (w ich postprzebojowym okresie działalności ); Raymond towarzyszył przez pewien czas zespołom Chicken Shack i Savoy Brown, zaś Olsson towarzyszył Spencer Davis Group i Eltonowi Johnowi (jako perkusista towarzyszącej słynnemu artyście na początku lat siedemdziesiątych grupy Hook Foot).

Single

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Everything I Am/ No Pleasure Without Pain My LovePlastic Penny01.19686[10]-Page One POF 051[written by Penn, Oldham][produced by Page One Productions ]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

Pacifico

Gino De Crescenzo, znany jako Pacific (ur. 5 marca 1964r ), jest piosenkarzem włoskim i autorem piosenek .
Po uzyskaniu dyplomu z rachunkowości ,został absolwentem uniwersytetu w dziedzinie nauk politycznych . Muzykiem-samouk, gra na gitarze i korzysta z fortepianu do komponowania. W liceum grał w zespole La Goccia. Eksperymentował z różnymi stylami muzycznymi łącząc jazz i rock . W 1989 roku założył Rossomaltese , z którą wydał dwa albumy,Santantonio i Mosche libere.
W 1999 współpracował z reżyserem Robertem Torre nad ścieżką dźwiękową z z filmu muzycznego Sud Side Stori , który okazał się wielkim sukcesem w Teatro Stabile w Katanii .
Następnie nagrał demo, dzięki czemu producent artystyczny Paul Iafelice (były współpracownik Fabrizio De André i Vinicio Capossela ) przekonuje go, aby śpiewał sam swoje utwory. Przyjmuje pseudonim "Pacifico", i w 2001 wydał debiutancki album Pacifico, , które przyniosły mu nagrodę Tenco w kategorii "Najlepszy debiut" Grinzane Cavour Award za tekst piosenki Le mie parole, nagrodę krytyków PIM (Premio Italiano della Musica) w 2002r .Wziął udział w letnim turnee w którym wystąpił jako support włoskich i międzynarodowych artystów, jak Danity Kane , Luca Carboni i Cousteau .
W tym samym roku,pisze dla Adriano Celentano tekst piosenki I passi che facciamo z albumu Per sempre . Między 2002 i 2003r jego nowy singiel Fine fine przez dziesięć kolejnych tygodni znajdował się wśród najlepiej sprzedających się utworów nadawanych drogą radiową. Wideo o tej samej nazwie ukazuje się w głównych kanałach muzycznych, miesiąc pozostając na pierwszym miejscu wśród najczęściej emitowanych klipów w kanale All Music .
W 2003 roku, realizuje soundtrack do filmu Ricordati di me , Gabriele Muccino z utworami Il faraone i Ricordati di me, z którą zdobył nominację do nagrody Nastri d'Argento w kategorii "Najlepsza piosenka". Singiel Ricordati di me przekroczył dziesięć tysięcy sprzedanych egzemplarzy. W tym samym roku brał udział w tournee Samuele Bersani jako gość specjalny.
W lecie tego roku, teledysk do jego piosenki Gli occhi al cielo, w reżyserii Frankie HI-NRG MC i Laury Chiossone , zdobył w 2003 r. włoską nagrodę dla klipów wideo.
W 2004 bierze udział po raz pierwszy w Festiwalu Sanremo z piosenką Solo un sogno, po publikacji nowego albumu, Musica leggera,za który otrzymał wyróżnienie Premio Lutezia 2005 ,na którym gościnnie Ivano Fossati śpiewa piosenkę A poche ore.
27 stycznia 2006r wydaje swój trzeci album,Dolci frutti tropicali, poprzedzony singlem Dal giardino tropicale. Album przyniósł wspólpracę różnych wykonawców, w tym Samuele Bersani w piosence Da qui, Petra Magoni w Caffe` i trębacza Roy Paci,w piosence L'altalena .Okładkę albumu zaprojektował rysownik Tanino Liberatore , jeden z założycieli pisma Frigidaire .
Od 2006 roku współpracuje z Gianną Nannini jako autor kilku piosenek, w Sei nell'anima.
16 stycznia 2009r ukazał się jego czwarty album,Dentro ogni casa, poprzedzony singlem Tu che sei parte di me, który wyszedł 28 listopada 2008 . Płyta przynosi udział Gianni Nanniniego w piosence,Tu che sei parte di me, Maliki Ayane w piosence Verra` l'estate , Pace Amedeo z Blonde Redhead na gitarze w Spiccioli i aktora Fabrizio Gifuni w utworze Dentro ogni casa.
11 września 2009 został wydany na iTunes Boxe a Milano, dedykowany światu boksu lat pięćdziesiątych , w którym można usłyszeć w tle narrację Ottavio Tazzi . 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia Komentarz
Ricordati di mePacifico02.2003-------13[3]Carosello carsh065-2
Tu che sei parte di mePacifico feat. Gianna Nannini01.2009-------7[7]-
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia
Dentro ogni casaPacifico01.2009-------16[1]SUGAR S.R.L. 80331 20981128
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Shelley Plimpton

Shelley Plimpton (ur. 27 lutego 1947r) jest amerykańską aktorką i aktorką na Broadwayu .
Plimpton urodziła się w Roseburg w stanie Oregon , z ojca, który prowadził sklep z częściami samochodowymi. Jest "bardzo odległą" kuzynką pisarza George'a Plimptona . Przeniosła się do Nowego Jorku z matką , gdy miała 14 lat, po śmierci ojca.

Kariera aktorska Plimptona trwała od połowy lat 60-tych do późnych lat 80-tych. Stworzyła rolę "Crissy" w oryginalnej produkcji Hair z 1967 roku w Off-Broadway i kontynuowała rolę jako członek oryginalnej obsady Broadwayu, gdy produkcja przeniosła się na Broadway w 1968 roku. W obu produkcjach śpiewała piosenkę "Frank Mills ". Shelley Plimpton wzięła urlop z Hair, by pojawić się w filmie Arlo Guthriego " Alice's Restaurant" , grając 14-latkę, która ofiaruje się Arlo, mówiąc, że już "zrobiła to" z kilkoma innymi muzykami .
 Plimpton pojawił się również w 1969 roku, w filmie Roberta Downeya. ,   Putney Swope jako połowa pary z międzyrasowych college'ów . W 1971 roku Plimpton pojawiła się w postapokaliptycznym dramacie Jima McBride'a , Glen and Randa , w którym portretuje Randę, młodą kobietę z grupy padlinożerców, którzy przeżyli nuklearną apokalipsę wiele lat wcześniej i wyrusza wraz ze swoim kochankiem Glenem (Steve Curry), aby odkryć spustoszony świat i poszukać miasta, które Glen widział w komiksach.
Pracowała z McBride po raz kolejny, kiedy została obsadzona w komedii Hot Times z 1974 roku. Ostatnią filmową rolą była film Forplay z 1975 roku. Plimpton powróciła do aktorstwa w 1986 roku, kiedy wystąpiła gościnnie w krótkometrażowym serialu telewizyjnym Throb , w którym wystąpili Diana Canova , Paul Walker i Jane Leeves .

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia Komentarz
Frank MillsShelley Plimpton03.1969----27[3]-----
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Christopher Plummer

Arthur Christopher Orme Plummer (ur. 13 grudnia 1929r w Toronto) – kanadyjski aktor teatralny i filmowy. Odznaczony Orderem Kanady. Zdobywca m.in. dwóch nagród Emmy i dwóch nagród Tony.
 
Ojciec aktorki Amandy Plummer.Wybitny aktor teatralny i filmowy. Wystąpił w ponad 80 filmach, wśród których były: "Stage Struck" (TVP, debiut) Sidneya Lumeta, "The Sound of Music" (TVP: "Dźwięki muzyki"), "The Man Who Would Be King" (video, TVP: "O człowieku, który chciał być królem", rola Kiplinga), "Milczący wspólnik", "Murder By Decree" (video, TVP), "Waterloo", "Bitwa o Anglię", "The Royal Hunt for the Sun" (TVP: "Królewskie polowanie na słońce"), "Upadek Cesarstwa Rzymskiego", "Powrót Różowej Pantery", "Inside Daisy Clover", "Eyewitness" (video: "Naoczny świadek"), "Star Trek VI" (video: "Stark Trek VI"), "Malcolm X" (video, TVP: "Malcolm X"), "Dolores", "Wilk" i "Dwanaście małp".
 
Role teatralne - wśród których jest m.in. "Barrymore" na Broadwayu w roku 1997 - przyniosły mu liczne nagrody, m.in. Tony (dwukrotnie), New York Drama Desk Award (trzykrotnie), Theater Award i Outer Critics' Circle Award (dwukrotnie).
Występował w National Theatre pod kierunkiem Laurence'a Oliviera i Royal Shakespeare Company pod kierunkiem Petera Halla. Trzykrotnie wyróżniono go nagrodą Emmy za role telewizyjne. W roku 1968 otrzymał tytuł szlachecki z rąk królowej Elżbiety II. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia Komentarz
Edelweiss Christopher Plummer & Julie Andrews12.1966----30[5]-----
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Max Van Praag

Max Van Praag ( ur. 24 czerwca 1913r Amsterdam - zm. 10 czerwca 1991r Hilversum ) był holenderskim piosenkarzem,popularnym zwłaszcza w latach pięćdziesiątych XX wieku .
 
Już przed wojną pracował jako muzyk . Wygrał konkurs talentów w radio VARA piosenką Louisa Davida . Po wygraniu konkursu talentów zaczyna pracę jako profesjonalny muzyk . Wystepował z z grupą kabaretową, w którym grała jego przyszła żona. Lata wojny były trudne dla Van Praaga, jako że był Żydem. W 1947 roku założył własną grupę kabaretową. Również wstąpił do orkiestry Jana Vogela. Praag świętuje swoje największe sukcesy z orkiestrą Accordeola, zwłaszcza ,gdy Jan Gorissen został liderem zespołu. Accordeola w tamtym okresie odnosi ogromne sukcesy. Orkiestra towarzyszy obok Maxa van Praaga również Eddy'emu Christiani. Jego popularne hity to:Daar Zijn De Appeltjes Van Oranje Weer, Als De Klok Van Arnemuiden i Als Ik Tweemaal Met Mijn Fietsbel Bel.
Praag nadal śpiewa z różnymi orkiestrami, ale ciągle nie odnosi dużych sukcesów. W 1957 roku założył z wokalistką Annie de Reuver duet De Meeuwen. Wcześniej on i Willy Alberti odnosili sukcesy jako De Straatzangers. Początkowo widzą swoją współpracę jako żart i próbują pozostać anonimowi.Publiczność była zachwycona.Vergeet Mij Niet, Een Zeemanshart, Op Een Zeemansgraf i Aan De Maas zostały wielkimi hitami.
W latach sześćdziesiątych, został animatorem Cabaret Der Onbekenden.Również organizuje doroczny Loosdrecht Jazz Concours. Od 1964 r. po okresie bezczynności estradowej, rozpoczął swoją karierę musicalową ,zresztą z sukcesami. Max Praag jest ojcem DJ-a Chiela van Praaga i dziennikarza Marga van Praaga i dziadkiem wokalisty i autora piosenek Martina Praaga.Otworzył swój sklep płytowy w Utrechcie na Amsterdamsestraatweg . Rozbudował spółkę z żoną i synem Sari Chiel, do jednych z największych sklepów muzycznych w Holandii. W 1974 otworzono centrum Hoog Catharijne . Ale w latach osiemdziesiątych wraz z wprowadzeniem płyt CD nie nastąpiło uwzględnienie tego przez doradców finansowych i Max i Sari zostali zmuszeni do zamknięcia swoich sklepów.Praag umiera w dniu 10 czerwca 1991 roku na wskutek choroby Parkinsona. 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia Komentarz
MarinaMax Van Praag.1959----1[12]---Philips 318294 -
Parijs Ligt Aan De Seine Max Van Praag04.1961----18[4]---Philips 318461 -
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia
De straatzangersWilly Alberti & Max van Praag11.1997----53[8]--- ABCD 30084-2 -
De onvergetelijke Max van PraagMax Van Praag06.1998----45[5]---ABCD 30146-2-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Patty Pravo

Patty Pravo (właśc. Nicoletta Strambelli) - włoska piosenkarka pop, urodzona w Wenecji w 1948 roku. Czas największej popularności wokalistki przypada na drugą połowę lat 60-tych i lata 70-te XX wieku. Do jej największych przebojów zalicza się utwory "La bambola", "Pazza idea" i "Pensiero stupendo".
 
Mając 15 lat opuściła rodzinny dom i zamieszkała w Londynie. Następnie przeprowadziła się do Rzymu. Tam zaczęła pracować jako piosenkarka w klubie nocnym o nazwie Piper Club. W 1966 roku nagrała pierwszą piosenkę, "Ragazzo triste" ("Smutny chłopak"), spotkała się z dużą popularnością. Debiutancka płyta Patty ukazała się w 1968 roku i odniosła duży sukces, do którego przyczynił się jej pierwszy wielki przebój, "La bambola" ("Lalka"). Następne lata przyniosły kolejne przebojowe single, m.in. "Il paradiso" ("Raj", 1969) i "Pazza idea" ("Szalony pomysł", 1973).
 
Piosenkarka występowała także programach rozrywkowych, a w latach 70-tych prowadziła swój własny program pt. Bravo Pravo emitowany we francuskiej telewizji. W 1978 wystąpiła we włoskim programie Stryx u boku Amandy Lear i Grace Jones. Nosiła tam egzotyczne kostiumy, które jednocześnie prowokowały i wywoływały zachwyt. W programie tym wykonywała piosenki z albumu Miss Italia, który zawierał także duży przebój "Pensiero stupendo" ("Wspaniała myśl").
 
W latach 80-tych artystka wyjechała do Stanów Zjednoczonych, odkładając nieco na bok karierę muzyczną. Żaden z wydanych przez nią wówczas albumów nie podbił list przebojów. W 1984 roku Pravo występowała w kolejnym włoskim programie rozrywkowym, Premiatissima. W 1992 roku została aresztowana za posiadanie narkotyków. Dwa lata później wyjechała do Chin, gdzie wystąpiła przed ogromną, ponad miliardową publicznością. Tam też nagrała swój album Ideogrammi. Wyrafinowana w brzmieniu płyta spotkała się z uznaniem.
 
Koncertowy album Bye Bye Patty z 1997 roku był pierwszym od niemal dwudziestu lat, który trafił do pierwszej dziesiątki włsokiej listy sprzedaży. Kolejne wydane przez nią płyty, m.in. Una donna da sognare (2000) i Radio Station (2002) także osiągnęły wysoką sprzedaż. W 2007 roku nagrała album Spero che ti piaccia ... pour toi, będący hołdem dla Dalidy.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia Komentarz
Ragazzo triste/The Pied PiperPatty Pravo10.1966-------17ARC AN 4097[written by Gianni Boncompagni, Sonny Bono ]
Sto con te/Qui e la`Patty Pravo.1967-------46ARC AN 4112[written by S. Bardotti - De Simone - Cifelli - C. Petrillo]
Se perdo te/Lettera a GianniPatty Pravo.1967-------18ARC AN 4135[written by Sergio Bardotti, Paul Korda]
La bambola/Se c'e` l'amorePatty Pravo11.1968--35[4]-11[5]--1[9][16]ARC AN 4155[written by Franco Migliacci,Ruggero Cini,Bruno Zambrini ]
Gli occhi dell'amore/SentimentoPatty Pravo03.1968-------2ARC AN 4165[written by Ruggero Cini, Marcello Marrocchi, Franco Migliacci ]
Tripoli 1969/Lasciatemi amare chi voglioPatty Pravo09.1969-------4ARC AN 4175[written by Paolo Conte, Vito Pallavicini ]
Il paradiso/Scende la notte sale la lunaPatty Pravo.1969-------9ARC AN 4180[written by Lucio Battisti, Mogol ]
Concerto per PattyPatty Pravo.1969-------18ARC AN 4188[written by Gianni Meccia, Bruno Zambrini]
Nel giardino dell'amore/Ballerina ballerinaPatty Pravo11.1969-------16ARC AN 4191[written by Paolo Dossena, Jose` Feliciano, Hilda Feliciano]
La spada nel cuore/Roma e` una prigionePatty Pravo03.1970-------21ARC AN 4197[written by Carlo Donida, Mogol]
Per te/Il mio fiore neroPatty Pravo05.1970-------11Rca Italiana PM 3528[written by Lucio Battisti, Mogol ]
La solitudine/1941Patty Pravo & Robert Charlebois09.1970-------27Rca Italiana PM 3541[written by Sergio Bardotti, Robert Charlebois, Arthur Rimbaud]
Non andare via/Un poco di pioggiaPatty Pravo11.1970-------13Rca Italiana PM 3558[written by Jacques Brel, Gino Paoli]
Tutt'al piu`/Chissa` come finiro`Patty Pravo12.1970-------4Rca Italiana PM 3571[written by Franco Migliacci, Piero Pintucci]
Love Story/Di vero in fondoPatty Pravo03.1971-------10Philips 6025 027[written by Sergio Bardotti, Francis Lai ]
Non ti bastavo piu`/Canzone degli amantiPatty Pravo09.1971-------9Philips 6025 041[written by Vito Pallavicini, Shel Shapiro]
Pazza idea/Morire tra le violePatty Pravo04.1973----17[3]--1[9][21]Rca Italiana PM 3709[written by Paolo Dossena, Maurizio Monti, Giovanni Ullu]
Come un Pierrot/La valigia bluPatty Pravo.1974-------7 Rca Italiana TPBO 1037[written by Maurizio Monti, Giovanni Ullu ]
Incontro/Mercato dei fioriPatty Pravo.1975-------6Rca Italiana TPBO 1137[written by Sergio Bardotti, Maurizio Fabrizio, Sergepy]
Tanto/Io ti vendereiPatty Pravo10.1976-------22Rca Italiana TPBO 1186[written by Alessandro Bencini, Riccardo Del Turco]
Grand hotel/Innamorata ioPatty Pravo.1976-------45 Dischi Ricordi SRL 10825[written by Franca Evangelisti, Maurizio Piccoli, Piero Pintucci, Renato Zero]
Tutto il mondo e` casa mia/Da soli noiPatty Pravo09.1977-------3Dischi Ricordi SRL 10847[written by Stefano Jurgens, Bruno Zambrini]
Pensiero stupendo/BelloPatty Pravo03.1978-------2Rca Victor PB 6138[written by Ivano Fossati, Oscar Prudente]
Autostop/New YorkPatty Pravo.1979-------13Rca Italiana PB 6342[written by Paul Jeffery, Maurizio Monti, Nicoletta Strambelli ]
Per una bambola/ViaggioPatty Pravo02.1984-------17CGD 10535[written by Maurizio Monti]
Menu`/Day by DayPatty Pravo.1985-------22CGD 10623[written by Franco Migliacci, Bruno Zambrini ]
Pigramente signoraPatty Pravo.1987-------24Virgin Records VIN 45215[written by Franca Evangelisti, Nicoletta Strambelli ]
Contatto/So Fine So NicePatty Pravo.1987-------34Carrere CAR 72018[written by Giuseppe Cancelliere, Franca Evangelisti ]
I giorni dell'armonia/La vita/SogniPatty Pravo.1995-------12Zard ZRD 661374 2[written by G. Ullu,Maurizio Monti]
...E dimmi che non vuoi morire/Qui e la`Patty Pravo.1997-------4 Epic PEN 664239 1[written by Gaetano Curreri, Vasco Rossi]
Pensiero stupendo '97Patty Pravo.1997-------7Epic PEN 664564 2-
Una donna da sognarePatty Pravo.2000-------14Sony Music PEN 669319 1[written by Vasco Rossi,Gaetano Curreri,Tuccitto]
L'immensoPatty Pravo02.2002-------25Pravitia/Sony Music, PRV 672401 1
Noi di la` (Lagoinha)Patty Pravo02.2002-------32Pravitia/Sony Music PRV 672755 2
Che uomo sei/Tender chiaraPatty Pravo.2004-------13Epic/Sony Music PRV 674787 1
Grand hotel/Innamorata ioPatty Pravo.1976-------45 Dischi Ricordi SRL 10825[written by Franca Evangelisti, Maurizio Piccoli, Piero Pintucci, Renato Zero]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia
Patty PravoPatty Pravo.1968-------1 ARC ALPS 11009
Concerto per PattyPatty Pravo.1969-------5 ARC ALPS 11013
Patty PravoPatty Pravo04.1970-------7RCA Italiana PSL 10461
Bravo PravoPatty Pravo.1971-------12RCA Italiana PSL 10491
Di vero in fondoPatty Pravo.1971-------7Philips 6323 004
Per aver visto un uomo piangere e soffrire Dio si trasformo` in musica e poesiaPatty Pravo11.1971-------17 Philips 6323 010
Si`... incoerenzaPatty Pravo.1972-------12Philips 6323 014
Pazza ideaPatty Pravo.1973-------1 RCA Italiana DPSL 10591
Mai una signoraPatty Pravo.1974-------1RCA Italiana TPL 1-1051
IncontroPatty Pravo.1975-------4RCA Italiana TPL 1-1148
TantoPatty Pravo.1976-------9RCA Italiana TPL 1-1195
Miss ItaliaPatty Pravo.1978-------8RCA Italiana PL 31392
Munich AlbumPatty Pravo.1979-------22 RCA Italiana PL 31447
CerchiPatty Pravo.1982-------24 CBO CBLP 1005
Bye Bye PattyPatty Pravo.1997-------5Epic PEN 487311 2
Notti, guai e liberta`Patty Pravo.1998-------7Sony Music PEN 491248 2
Live Arena di Verona - Sold OutPatty Pravo.2009-------14Edel Music 0196452ERE
Nella terra dei pinguiniPatty Pravo.2011-------15[1]Carosello 30396
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Mara Brunetta Pacini

Mara Brunetta Pacini, znana pod pseudonimem Brunetta (ur. 7 marca 1945r,Cascina ), jest piosenkarką włoską , aktywną w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych .
Wraz z Angelą , Babette i Miną była jedną z pierwszych wykonawczyń włoskiego rock'n'rolla .
Pochodzi z rodziny robotniczej, jest pasjonatem muzyki od dzieciństwa, i zadebiutowała mając osiem lat w konkursie talentów (pierwszym z długiej serii) odnosząc pierwsze zwycięstwo w wieku dziewięciu lat,w Marina di Pisa , z zespołem swojego brata Sergio.
Mając dwanaście lat wystepuje jako duet akordeonowy ze swoją siostrą, Otieno i rok pózniej występują w klubie oficerskim w Tirrenia ,w 1958r została zauważona podczas występu i podpisała kontrakt z wytwórnią płyt Dischi Ricordi,wtedy raczkującej wytwórni.
Debiutancki album wydała w 1959 ,z pierwszym singlem i EP-ką (opublikowane z wykorzystaniem jej drugiego imienia, Brunetta, zaproponowane przez Mogula ), przynoszący utwory rock and rollowe , które w połączeniu z jej występami na żywo zwracają uwagę publiczności, wśród utworów z tego okresu najbardziej popularnym jest Precipito, napisany przez Mogola i Gianfranco Reverberi i nagrany z towarzyszeniem I Cavalieri (do członków grupy należeli między innymi Enzo Jannacci i Luigi Tenco ,autorzy Se qualcuno ti dira` Brunetty, a później także nagrany przez nich), jak również jej interpretacja Tutti frutti.
W 1960 roku zagrała w filmie Urlatori alla sbarra ,reżysera Lucio Fulci z innymi artystami jak I Brutos i Umberto Bindi , Elke Sommer i Chet Baker. W 1962 bierze udział w konkursie Burlamacco Golden z piosenką Gocce di stelle, wykonaną z Loredaną .
Po zmianie wytwórni nagrywa bardziej melodyjne utwory pod swoim prawdziwym nazwiskiem, w tym Quelli della mia eta`,cover Tous les Garçons et les filles Francoise Hardy . W 1965 zbliża się do big-beatu, i tworzy grupę Balubas, wracając do używania nazwy Brunetta: kolejny rok przyniósł sukces na festiwalu w Pesaro z Baluba shake, który osiąga również pewne sukcesy komercyjne.
Baluba shake prezentowany jest również w niektórych programach telewizyjnych, w tym Sette voci , prowadzonego przez Pippo Baudo . Odnosi więcej sukcesów z innymi piosenkami jak Perdono, Dove vai (tekst Alberto Testa do piosenki Lee Hazlewooda ) i Felicita` felicita`.
W 1971 pojawiła się na trasie w Bułgarii wraz z Paolo Battista i Emy Cesaroni , w tym samym roku nagrywa dla wytwórni Miura album Carezze d'amore ,gdzie śpiewa kilka kompozycji Enzo Vay , wyprodukowany przez Ludovico Socci , z aranżacją Jose Mascolo i udziałem artystów jak: Gianni Bedori , Bruno Crovetto i Enzo Ceragioli .
W nowej dekadzie, postanowia wycofać się z estrady i poświęcić się nauce i rodzinie, jednak powraca do śpiewania jako chórzysta na płytach z kolegami, z którymi się przyjaźni, jak Fabrizio De Andre (album Fabrizio De André ) i Dori Ghezzi , współpracując z Paolą Orlandi . W 1978 w duecie z Gisellą Fusi nagrywa singiel z coverem Stessa spiaggia, stesso mare, Piero Focaccia .
W 1999r występuje w filmie E allora mambo! (w reżyserii Lucio Pellegrini , z Lucianą Littizzetto , Luca Bizzarri i Paolo Kessisoglu ),gdzie na ścieżce dźwiękowej umieszczono Baluba shake, jeden z największych hitów Brunetty.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia Komentarz
Quelli Della Mia Eta (Tous le garcons et les filles)/Non Amarmi Cosi`Mara Brunetta Pacini04.1963-------44Primary CRA 91906[written by Pallavicini-Hardy-Samyn]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

czwartek, 25 stycznia 2018

Love

Zespół z Los Angeles uważany za prekursora progresywnego - rocka lat sześćdziesiątych. Jego  błyskotliwa i enigmatyczna płyta długogrająca Forever Changes uchodzi do dziś za jedno z największych osiągnięć w dziejach rocka. Powstałe w 1965 r. pod nazwą The Grass Roots w składzie: Bryan Mclean (ur. w 1947 r. w Los Angeles w stanie Kalifornia, USA gitara, śpiew), Arthur Lee (ur. w 1945 r, w Memphis w stanie Tennessee, USA; gitara; śpiew), John Echols (ur. w 1945 r. w Memphis; gitara prowadząca) oraz Don Conka (perkusja) i Johnny Fleckcestein (bas). Dwóch ostatnich szybko zastąpili Alban „Snoopy” Pfisterer (ur. w 1947r w Szwajcarii) i Ken Forssi (ur: w 1943 r. w Cleveland w stanie Ohio, USA).

Byli pierwszą rockową grupą, z którą podpisała kontrakt rozszerzająca swoją muzyczną ofertę wytwórnią Elektra (wyprzedzili w tym nieznacznie The Doors). Zadebiutowali singlem z kompozycją Burta Bacharacha i Hala Davida, „My Little Red Book”(pierwotnie typowo popowy temat instrumentalny, spopularyzowany w Anglii w połowie lat sześćdziesiątych przez grupę The Sounds Incorporated), wykonując ją w całkowicie odmienny od  intencji twórców sposób.

Błyskawicznie zdobyli sławę w klubach Los Angeles, prezentując muzykę tyleż agresywną i głośną, co nowatorską i  odjazdową . Drugi singel grupy z wściekle dynamicznym tematem „7 And 7 Is” stał się kultowym przebojem lata 1966 r. Nowy kierunek poszukiwań  zapowiadały kolejna mała płyta „The Castle” i album Da Capo, nieprawdziwie historycznym nagraniem miał się stać longplay Forever Changes z 1967 r.

Również dziś, w ćwierć wieku od jego nagrania, uważany jest za pozycję obowiązkową w kolekcji każdego prawdziwego miłośnika rocka. Uczy, wzrusza, kąsa i zaskakuje tak, jak przed laty. Niestety, płyta była też końcem współpracy Arthura Lee i Bryana Macleana. Nowy skład zespołu, w którym pierwszemu z nich towarzyszyli Frank Fayad (bas), Joe Donnellan (gitara) i specjalizujący się w perkusyjnej pirotechnice George Suranovitch; był, jak na Love, dość stabilny, przetrwał bowiem nagranie dwóch albumów. Oba zawierały elementy świetności Forever Changes, jednak w sumie przyniosły gorzkie rozczarowanie.

Kolejny Longplay, False Start, również miał kilka niezłych momentów (solowa gitara Jimiego Hendrixa), zaś jeszcze następny Reel To Real był od poczęcia chybionym przedsięwzięciem. Arthurowi Lee przypisywano od początku kariery nadużywanie środków chemicznych, co potwierdzały kolejne, skrzętnie  odnotowywane aż do lat dziewięćdziesiątych; liczne, ekscesy muzyka. Podejmowane parokrotnie próby powrotu na rockową scenę kończyły się fiaskiem, choć nagrania z 1992 r. pozwalają jak dotąd jego miłośnikom zachować umiarkowany optymizm.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
My Little Red Book/ A Message To PrettyLove04.1966-52[11]Elektra 45 603[written by Burt Bacharach/Hal David][produced by Jack Holzman/Mark Abramson]
7 And 7 Is/No. FourteenLove07.1966-33[10]Elektra 45 605[written by Arthur Lee][produced by Jack Holzman]
Alone Again Or/A House Is Not A MotelLove09.1970-99[3]Elektra 45 700[written by Brian MacLean][produced by Arthur Lee/Bruce Botnick]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
LoveLove05.1966-57[18]Elektra 74 001[produced by Mark Abramson/Tom Brooks/Jac Holzman/Arthur Lee/Ed Linquist]
Da CapoLove02.1967-80[11]Elektra 74 005[produced by Paul Rothchild]
LoveLove01.196824[16]154[10]Elektra 74 013[produced by Arthur Lee/Bruce Botnick/Jac Holzman]
Forever ChangesLove05.1966-57[18]Elektra 74 001[produced by Mark Abramson/Tom Brooks/Jac Holzman/Arthur Lee/Ed Linquist]
Four SailLove09.1969-102[12]Elektra 74 049[produced by Arthur Lee]
Out HereLove12.196929[2]176[5]Blue Thumb 9000[produced by Arthur Lee]
Love RevisitedLove09.1970-142[7]Elektra 74 058-
False StartLove12.1970-184[3]Blue Thumb 8822[produced by Arthur Lee]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Louie Louie

Louie Louie (ur. Louis Cordero ) jest portorykańsko / amerykańskim muzykiem i producentem muzycznym . Wydał cztery pełnometrażowe albumy (dwa z nich w głównych wytwórniach płytowych i jeden pod swoim nazwiskiem Louie Cordero) w ciągu ostatnich dwudziestu lat, a także kilka singli , ale tylko dwa  single, w 1990 roku "Sittin' in the Lap of Luxury"  i "I Wanna Get Back With You", trafiły na listy bestsellerów w Stanach Zjednoczonych .

Zagrał chłopaka Madonny w teledysku do " Borderline ", a także zagrał "Ricka" w House Party 2 . On i jego zespół występowali dwa razy w Arsenio Hall . Louie koncertował z Erasure w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie .


Single

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Sittin' In The Lap Of LuxuryLouie Louie04.1990-19[16]WTG 73 266[written by Louie Louie, Les Pierce][produced by Frankie Blue, Les Pierce][11[7].Hot Disco/Dance;WTG 73 168 12"][74[7].R&B Chart]
I Wanna Get Back with YouLouie Louie08.1990-69[7]WTG 73 472-
The Thought of ItLouie Louie12.199234[5]-Hardback YZ 724[written by Louie Louie, Howie Hersh][produced by Howie Hersh ]


Albumy

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
The State I'm InLouie Louie06.1990-136[10]WTG 45 285[produced by Frankie Blue, Les Pierce]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

Union Gap

Amerykańska grupa z San Diego, występująca początkowo pod nazwą The Outcasts i specjalizująca się w wersjach przebojów innych artystów.

Jako Union Gap zadebiutowali w styczniu 1967 r. Na image zespołu składały się mundury z okresu Wojny Secesyjnej oraz stopnie wojskowe poprzedzające nazwiska członków. "Generał" Gary Puckett (ur. 17.10.1942 r. w Hibbing w stanie Minnesota, USA; śpiew), "Sierżant" Dwight Benett (ur. w grudniu 1945 r. w San Diego w stanie Kalifornia, USA; saksofon tenorowy), "Kapral" Kerry Chater (ur. 7.08.1945 r. w Vancouver w prowincji Brytyjska Kolumbia, Kanada; bas) oraz "Szeregowcy" Gary "Mutha" Withem (ur. 22.08.1946 r. w San Diego w stanie Kalifornia, USA; flet, klarnet, fortepian) i Paul Whitbread (ur. 8.02.1946 r. w San Diego; perkusja) zdobyli sporą popularność dzięki współpracy z kompozytorem i producentem Jerrym Fullerem.

W 1967 r. ich nagranie "Woman Woman" doczekało się "złotej płyty", w rok później zaś w milionowych nakładach rozeszły się trzy kolejne single: "Young Girl" (pierwsze miejsce na listach amerykańskiej i brytyjskiej), "Lady Willpower" oraz "Over You". Na każdym z nich dominowała utrzymana w wysokich rejestrach wokaliza Pucketta. Wygładzone brzmienie Union Gap szybko osłuchało się i w 1971 r. zespół zaprzestał działalności.

Single
Data wydania Tytuł UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
11.67 Woman, Woman / Don't Make Promises 48[1][08.68] 4[17] Columbia 44 297[gold][written by Jim Glaser, Jimmy Payne][produced by Jerry Fuller]
03.68 Young Girl / I'm Losing You 1[4][30] 2[15] Columbia 44 450 [gold][silver-UK][written by Jerry Fuller][produced by Jerry Fuller]
06.68 Lady Willpower / Daylight Stranger 5[16] 2[13] Columbia 44 547 [gold-US][written by Jerry Fuller][produced by Jerry Fuller, Gary Puckett]
09.68 Over You / If the Day Would Come - 7[11] Columbia 44 644 [gold-US][written by Jerry Fuller][produced by Jerry Fuller]
03.69 Don't Give in to Him / Could I - 15[9] Columbia 44 788 [written by Gary Usher][produced by Dick Glasser]
08.69 This Girl Is a Woman Now / His Other Woman - 9[11] Columbia 44 967 [written by Victor Millrose, Alan Bernstein][produced by Dick Glasser]
03.70 Let's Give Adam And Eve Another Chance /The Beggar - 41[7] Columbia 45 097 [written by Richard Mainegra, Bobby West][produced by Dick Glasser]
06.74 Young girl 6[13] - CBS 8202 [UK]
Gary Puckett
10.70 I Just Don't Know What to Do With Myself / All That Matters - 61[4] Columbia 45 249 [written by Burt Bacharach,Hal David][produced by Richard Perry]
02.71 Keep the Customer Satisfied / No One Really Knows - 71[5] Columbia 45 303 [written by Paul Simon][produced by Richard Perry]
Kerry Chater
03.77 Part time love/No love on the black keys - 97[2] Warner 8310 -

Albumy
Data wydania Tytuł UK
US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
02.68 Woman, Woman - 22[45] Columbia 9612 [produced by Jerry Fuller]
05.68 Young Girl[w W.Bryt jako "Union Gap"] 24[4] 21[39] Columbia 9664 [gold-US][produced by Jerry Fuller]
11.68 Incredible - 20[20] Columbia 9715 [produced by Jerry Fuller]
12.69 The New Gary Puckett and The Union Gap Album - 50[14] Columbia 9935 [produced by Dick Glasser]
07.70 Gary Puckett & The Union Gap's Greatest Hits - 50[33] Columbia 1042 [platinium-US] [produced by Jerry Fuller]
10.71 The Gary Puckett Album - 196[2] Columbia 30 862 as Gary Puckett
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Sylvain Poons & Oetze Verschoor

Sylvain Poons (Wijntje dla przyjaciół) był słynnym żydowskim piosenkarzem i aktorem z Amsterdamu. Singiel Zuiderzee The Ballad, duet z Oetzem Verschoorem stał się wielkim hitem i jednym z klasyków holenderskiej muzyki pop.
Sylvain Albert Poons urodził się w dniu 21 lutego 1896 roku w Amsterdamie,jako syn śpiewaczki operowej i aktorki. 

Podczas lat szkolnych Poonsa w HBS, jego ojciec-dyrektor Teatru Plantation, gdzie prowadził Colnet & Poons.Poons w 1911 roku jako dziecko pojawił się po raz pierwszy na scenie w roli statysty w teatrze Nap de la Mar. Gra na scenie Dutch Opera and Operetta, a następnie pojawia się w wolnych produkcjach teatralnych. Poons działa również jako aktor w początkach historii holenderskiego filmu w obrazach takich jak Levensschaduwen (1916), De Duivel (1918), Het Proces Begeer (1918) i Moderne Landhaaien (1926).
Poons wyróżnia się naturalnym sposobem gry. Wraz z kolegami, w tym Louisem Davidem gra komediową rolę w Jantjes (1934), pierwszego holenderskiego filmu dźwiękowego. De Jantjes śpiewa w duecie z popularną Heintje David. W tym samym roku on, Corry Vonk i Fien de la Mar, czyli Sally Goochem gra lodziarza w filmie Bleeke Bet. Inne filmy, w których Poons występuje to De Familie Van Mijn Vrouw (1935), De Big Van Het Regiment (1935), Kermisgasten (1936) i Oranje Hein (1936) .W czasie wojny jego praca w Teatrze Żydowskim jako żyda nie była już możliwa i musiał ukrywać się przed Niemcami.
Po wojnie Poons długi czas związał się z Dutch Radio Union ,występując w licznych słuchowiskach. Pojawił się także w licznych produkcjach telewizyjnych i kilku filmach, jak francuski film Le Banquet des Fraudsters (1952) i drugoplanową rolę w Four Boys And A Jeep (1955) i Cycling To The Moon (1963).
Autor tekstów Willy van Hemert dostał zlecenie w 1959 roku na napisanie piosenek do programu radiowego, w którym wszystkie holenderskie regiony były reprezentowane piosenką. Pisze tekst w ciągu jednego dnia i do muzyki Joopa de Leura.W program śpiewa ją Sylvain Poons (w roli dziadka),w duecie z młodym wokalistą Colmjonem Godertem z duetu Butterflies (w roli wnuka). Ponieważ dwóch wokalistów pochodziło z dwóch różnych wytwórni płytowych są dwie wersje umieszczone na płycie: Jana Lemaire z Van Colmjonem dla wytwórni Philips i Poonsa z ówczesnym czternastolatkiem Oetzem Verschoorem (syn muzyka Arenda Verschoora) dla Omega.Wersja Poonsa i Oetza Verschoora została wielkim hitem. Singiel w 1962 roku był cztery miesiące na listach przebojów i zdobył miano złotej płyty ze sprzedażą stu tysięcy kopii.
W serialu The Little Truth (1970) Willeke Alberti Poons odgrywa rolę antykwariusza Abrahama Mossela. Jego ostatnią wielką rolą była sztuka TV The Man With The White Flower (1973) w reżyserii Willy van Hemerta. W dniu 29 grudnia 1971 r. Telegraph doniósł, że Poons nie żyje, ale dzień później piosenkarz sam zaprzecza. "Teraz jestem uznany za zmarłego, mam długie życie przed sobą", odpowiada lakonicznie, w tej samej gazecie.
Ze względu na zły stan zdrowia zaprzestał wystepów. Po śmierci żony Ilse Becker odmawia pobytu w domu starców. Jest ciągle mile widzianym gościem w pubie na Amstel. Sylvain Poons umiera 26 listopada 1985 w wieku 89 lat. 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia Komentarz
Zuiderzee-balladeSylvain Poons & Oetze Verschoor02.1962----18[17]---Omega[written by Willy van Hemert, Joop de Leur]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)