Z archiwum...rocka

piątek, 10 listopada 2017

Gregory Abbott

Ur. w nowojorskiej dzielnicy Harlem Abbott zawojował scenę R&B; w 1986 wielkim hitem tanecznym "Shake You Down" (1. miejsce na amerykańskich listach zarówno R&B;, jak i pop; w Wielkiej Brytanii utwór dotarł do 6. miejsca). Abbott zaczął udzielać się muzycznie, pracując nad doktoratem na uniwersytecie Berkeley w Kalifornii.
Wkrótce przeprowadził się do Los Angeles i ożenił ze słynną piosenkarką Fredą Payne, która zresztą nagrała cztery jego kompozycje. Po jakimś czasie wrócił do rodzinnego Nowego Jorku i zaczął pracować jako specjalista od badań rynku w firmie brokerskiej. Koledzy z pracy interesowali się muzyczną karierą Abbotta i sfinansowali mu wynajęcie studia nagraniowego i wydanie płyty przez wytwórnię Gramercy Park Records.
Abbott nagrywał już dla tej wytwórni z kilkoma zespołami i dopiero po jakimś czasie postanowił sam coś wydać. W 1986 podpisał kontrakt nagraniowy z wytwórnią Columbia Records - i wtedy właśnie ukazał się Shake You Down. Abbott odnosił potem dalsze sukcesy w R&B;: "I Got The Feelin' (lt's Over)" (5. miejsce na liście R&B;) z 1987 oraz "I'll Prove It To You" (również 5. miejsce) z 1988.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shake you down/Wait until tomorrow	Gregory Abbott	10.1986	6[13]	1[1][22]	Columbia 06191	[platinum-US][1[2][27].R&B; Chart][written by Gregory Abbott][produced by Gregory Abbott]
I got the feelin' [It's over]/Rhyme and reason	Gregory Abbott	02.1987	-	56[11]	Columbia 06632	[written by Gregory Abbott][produced by Gregory Abbott][5[15].R&B; Chart]
I'll Prove It To You/Two Of A Kind	Gregory Abbott	05.1988	-	-	Columbia 07774	[written by Gregory Abbott][produced by Gregory Abbott][5[16].R&B; Chart]
Let Me Be Your Hero/She's An Entertainer	Gregory Abbott	09.1988	-	-	Columbia 08027	[written by Gregory Abbott][produced by Gregory Abbott][34[10].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shake you down	Gregory Abbott	11.1986	53[5]	22[36]	Columbia 40 437	[gold-US][produced by Gregory Abbott]
I'll prove it to you	Gregory Abbott	06.1988	-	132[9]	Columbia 44 087	-

A.C. One

Naprawdę nazywa się Alberto Carpani. Jest Włochem i jedną z bardziej znaczących postaci italodisco. Swoje pierwsze kroki stawiał jako dj w rodzącym się prywatnym włoskim radio.
Z początkiem lat 80-tych wraz z radiowymi przyjaciółmi rozpoczyna swoją artystyczną karierę jako Albert One. Pierwszy singiel "Turbo Diesel" z roku 1984 nie odniósł wielkiego sukcesu, niespełna rok później przebojowym utworem "Lady O'" Albert One umacnia swoją pozycję. Jednak dopiero kolejne maxi single - "Secrets" i "For Your Love" z roku 1986 stają się przebojami wielkiego formatu i przynoszą Alberto sławę w dyskotekach całej Europy.
Tak jak wielu innych wykonawców nurtu italodisco, Albert One zaistniał również pod innym pseudonimam, czego dobrym przykładem może być utwór "To Be Or Not To Be" jako ¨Jock Hattle (Band). W późniejszym okresie również jako A.C. One gdy ukazuje się singiel "Sing A Song Now Now" z roku 1999. Na przestrzeni 3 dekad Albert One nagrywa wiele przebojów, które stały się legendą muzyki italodisco.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Sing A Song Now Now

A.C. One

.2000

54[5]

Exe ECE002CDS

[written by Roberto Turatti,Silvio Melloni,Alberto Carpani,Gino Zandona]

Aaliyah

Aaliyah Dana Haughton (ur. 16 stycznia 1979, zm. 25 sierpnia 2001), była amerykańską piosenkarką rhythm and bluesową i aktorką.
Urodziła się w Nowym Jorku na Brooklynie, dorastała w Detroit. W wieku 9 lat zaśpiewała piosenkę w jednym z odcinków serialu telewizyjnego Star Search, dwa lata później śpiewała na kilku koncertach w Los Angeles razem z Gladys Knight. W 1992 roku zaczęła pracę nad swym debiutanckim albumem, z pomocą starszego od niej o ponad 10 lat piosenkarza i kompozytora R. Kelly, którego rzekomo(?) poślubiła w 1994 r., mając 15 lat. Aaliyah oficjalnie zaprzeczyła tym plotkom, mówiąc stanowczo "nie brałam ślubu" w wywiadzie dla MTV.
Pierwszy album Aaliyah Age Ain't Nothing But a Number wydany w 1994 roku, uzyskał bardzo pochlebne opinie i zdobył w USA status platynowej płyty. Następna płyta, wydana 27 sierpnia 1996 roku One In A Million zyskała status podwójnie platynowej. W 1997 r. Aaliyah zaśpiewała w filmie animowanym Anastasia piosenkę Journey to the Past, która została nominowana do Oscara, a rok później przebojową piosenkę Are You That Somebody w filmie Dr Dolittle.
W 2000 roku zagrała jedną z głównych ról w filmie Romeo Must Die ("Romeo musi umrzeć"). Na ścieżce dźwiękowej tego filmu znalazło się parę utworów nagranych przez nią, np. "Try Again", "Are You Feelin Me", "Come Back In One Piece". Latem 2001 roku ukazała się jej trzecia płyta Aaliyah. Teledysk do piosenki Rock the Boat z tego albumu był kręcony na Wyspach Bahama w sierpniu 2001 r. Samolot, którym wracała z planu teledysku, rozbił się chwilę po starcie. Zginęła mając 22 lata.
Już po jej śmierci, w 2002 roku, wszedł na ekrany film Queen Of The Damned ("Królowa potępionych"), w którym zagrała rolę tytułową.
Jej pośmiertna płyta "I Care 4 U", która wyszła w roku 2002, to również spory sukces. Później, poza wznowieniami albumów "Aaliyah" i "One in a million" wyszło również 3-płytowe wydawnictwo "Aaliyah Ultimate", a na nim m.in. DVD z teledyskami artystki.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Back & fourth	Aaliyah	04.1994	16[5]	5[24]	Blackground 42174	[gold-US][Written and produced by R.Kelly][1[3][27].R&B; Chart]
At your best [You are love]	Aaliyah	09.1994	27[10]	6[20]	Blackground 42236	[gold-US][Written by Isley Brothers][produced by Robert Kelly][oryginalnie nagrana przez Isley Brothers w 1976r][2[20].R&B Chart]
Age ain' t nothing but a number/I'm down	Aaliyah	01.1995	32[8]	75[8]	Blackground 42273	[silver-UK][Written and produced by R.Kelly][35[12].R&B Chart]
I need you tonight	Junior M.a.f.i.a. feat Aaliyah	12.1995	66[1]	103[12]	Undeas/Big Beat 98 097	[43[15].R&B Chart]
Down with the clique	Aaliyah	05.1995	33[6]	-	Jive 377 [UK]	[Written and produced by R.Kelly]
The thing i like	Aaliyah	09.1995	33[5]	-	Jive 382 [UK]	[Written and produced by R.Kelly]
If your girl only knew	Aaliyah	08.1996	21[6]	11[20]	Blackground 98 067	[Written by Missy Elliott, Timbaland][produced by Timbaland][1[2][25].R&B Chart]
Got to give it up	Aaliyah featuring Slick Rick	11.1996	37[6]	-	Background/Atlantic A 5632 [UK]	[written by Marvin Gaye, Slick Rick, Michael Jackson][produced by Kay Gee]
One in a Million	Aaliyah	11.1996	-	25[20].Hot 100 Airplay Chart	Background	[Written by Missy Elliott,Tim Mosley][produced by Timbaland][1[6][29].R&B Chart]
If your girl only knew\One in a million	Aaliyah	05.1997	15[5]	-	Background/Atlantic A 5610 [UK]	-
Four page letter	Aaliyah	08.1997	24[5]	59[6].Hot 100 Airplay Chart	Background/Atlantic A 0010 [UK]	[Written by Missy Elliott,Tim Mosley][produced by Timbaland][12[20].R&B Chart]
Hot Like Fire	Aaliyah	07.1997	-	-	Background	[Written by Missy Elliott,Tim Mosley][produced by Timbaland][31[8].R&B Chart]
The one i gave my heart to/Hot like fire	Aaliyah	10.1997	30[4]	9[20]	Blackground 98 002	[gold-US][Written by Diane Warren][produced by Guy Roche][18[10].Hot Dance/Disco;Blackground 95 667 12"]
Journey to the past	Aaliyah	04.1998	22[10]	-	Atlantic AT 0026CD	[Written by Lynn Ahrens ,Stephen Flaherty][produced by Lynn Ahrens ,Stephen Flaherty][piosenka z filmu "Anastasia"]
Are you that somebody?	Aaliyah	12.1998	11[21]	21[8]	Atlantic AT 0047CD	[piosenka z filmu "Dr.Dolittle"][written by Static Major, Tim "Timbaland" Mosley][produced by Timbaland][1[8][30].R&B Chart]
You won't see me tonight	NAS feat Aaliyah	05.1999	-	121[2]	Columbia	-
I don' t want	Aaliyah	01.2000	-	35[20]	Blackground/Atlantic A 0047 [UK]	[Written by Johnta Austin, Jazze Pha, Donnie Scantz, Kevin Hicks][produced by Donnie Scantz, Kevin Hicks][piosenka z filmu "Next friday"][5[26].R&B Chart]
Try again/Come back in one piece	Aaliyah	03.2000	5[40]	1[1][32] side B:117[4]	Blackground 38722	[silver-UK][piosenka z filmu "Romeo must die"][A:written by Tim Mosley/Stephen Garrett][B:written by Stephen Garrett, Earl Simmons ,Irving Lorenzo, Rob Meys, George Clinton, Bernie Worrell, William Collins][A:produced by Timbaland][B:produced by Irv Gotti, Lil Rob][A:4[27].R&B Chart][B:36[20].R&B Chart]
We need a resolution	Aaliyah feat Timbaland	07.2001	20[11]	59[16]	Blackground 38 781	[written by Tim Mosley/Stephen Garrett][produced by Timbaland][15[20].R&B Chart]
More than a woman	Aaliyah	10.2001	1[1][21]	25[24]	Blackground 38 814	[written by Timbaland/Stephen Garrett][produced by Timbaland][11[12].Hot Dance/Disco;Blackground [promo]][7[37].R&B Chart]
Rock the boat	Aaliyah	08.2001	12[14]	14[25]	Blackground 38 814	[written by R. Stewart, S. Garrett, Eric Seats][produced by Keybeats][2[41].R&B Chart]
I Care 4U	Aaliyah	06.2002	-	16[20]	Blackground 000241	[written by Missy Elliott, Tim Mosley][produced by Timbaland][3[44].R&B Chart]
Don' t know what to tell ya	Aaliyah	04.2003	22[7]	-	Independiente ISOM 73T [UK]	[written by Tim Mosley/Stephen Garrett][produced by Timbaland]
Miss you	Aaliyah	11.2002	76[8]	3[30]	Blackground 000384	[written by Teddy Bishop, John'ta Austin][produced by Teddy Bishop][1[3][37].R&B Chart]
Come over	Aaliyah	06.2003	-	32[20]	Blackground	[written by John'ta Austin][produced by Bryan-Michael Cox ,Jazze Pha, Kevin Hicks][9[41].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Age ain' t nothing but a number	Aaliyah	06.1994	23[18]	18[37]	Jive 41533	[Producers: R. Kelly][gold-UK][2x-platinum-US]
One in a million	Aaliyah	08.1996	33[15]	18[67]	Blackground Enterprises 92715	[2x-platinum-US][gold-UK][Producers: Jermaine Dupri , Vincent Herbert , Craig King , Darren Lighty , Daryl Simmons]
Aaliyah	Aaliyah	07.2001	5[57]	1[1][68]	Blackground 10087	[2x-platinum-US][platinum-UK][Producers: Timbaland , Bud'da , Rockstar]
I Care 4U	Aaliyah	02.2003	4[21]	3[26]	Blackground 060082	[platinum-US][gold-UK][Producers: Teddy Bishop ,Bud'da, Bryan Michael Cox, Kevin Hicks, R. Kelly, Jazze Pha, Rapture, E. Seats ,Timbaland]
Ultimate	Aaliyah	04.2005	32[7]	-	Snapper Music SMADD 895X	[produced by R. Kelly, Timbaland, Bud'da, Rockstar, Rapture, E. Seats]

Abyale

Abyale jest francuską piosenkarką o korzeniach afrykańskich , która odniosła sukces w latach 90-tych XX wieku. Jej piosenki "I Don't Talk about Love" (# 28 na francuskiej liście singli) i "I Wanna Be Your Love Too" były hitami we Francji.
Zatrzymała swoją karierę w 1995 roku, kiedy urodziła syna, a następnie uczestniczyła w reklamach telewizyjnych i muzyce otwierającej seriale. Jej drugi album został wydany w 2009 roku. Jest także członkiem kwartetu wokalnego "les Reines de Saba".Universal Music uważała ją za "jedną z nowych div dance new soul"

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Francja	Szwajcaria	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
I Don't Talk About Love (You ?)/I Wanna Be Your Lover Too	Abyale	02.1992	28[8]	-	Dance Pool DAN 657548 7	[written by J-P. Nabet / F. Riester ]
Kiss From Paris	Abyale	05.1992	37[1]	-	Dance Pool 658010 6	[produced by Jean Patrick Allouche]

czwartek, 9 listopada 2017

Fresh Fruit

Najważniejsza po ESP/Go Bang! taneczna wytwórnia z Amsterdamu (trochę bardziej undergroundowa). Prowadzą ją Rene "DJ Zki" oraz Gaston Dobre. Siedziba firmy znajduje się w jednej z sypialni domu matki Gastona. Z tego prowizorycznego studia wychodzą na świat płyty takich grup, jak Goodmen (debiutancki "Give It Up" przyniósł sukces na mainstreamowych listach przebojów), Klatsch ("God Save The Queer") czy Rene Et Gaston ("Contes De Fees"): pod wszystkimi tymi nazwami kryją się dwaj właściciele wytwórni.

Kryptonimy te wykorzystują także w działalności remikserskiej [np. remiks utworu "Strange Love" Ricky'ego Rouge'a, firmowany przez Goodmen]. Wytwórnia powstała w listopadzie 1991 r.: przedtem obydwaj założyciele udzielali się już na scenie tanecznej, Rene wydawał utwory w stylu eurohouse pod szyldami SiL oraz World Series Of Lite ("Spread Love"), a Gaston działał jako Trancesetters, Virtual Reality, Jark Prongo, ConAm, Jamshed i 41 Days.
Gdy duet pracuje nad jakimś nagraniem, Rene, mający l5 lat doświadczeń w pracy DJ-a, daje pomysły, a Gaston zajmuje się; ich klawiszowo-komputerową obróbką. Dość dziwna jest metoda działania duetu: przez tydzień Gaston i Rene prawie nie wychodzą z pokoju. Główny sampel wcale się w utworze nie pojawia: "Wykorzystujemy sample z rożnych płyt.... osnuwamy na takim samplu własne nagranie. a potem go usuwamy". Doskonałą próbką efektów wykorzystywania takiej procedury jest utwór tytułowy debiutanckiego albumu Goodmen -Father In The Bathroom; jego szkieletem były odgłosy sprzątania łazienki przez ojca Gastona. Duet nagrywa też pud nazwą South Street Player.

Hity na singlowej liście przebojów UK Singles Chart

1993 Give It Up The Goodmen 5[14]

4hero

Duet Dego McFarlane i Marc Clair, zaliczany do elity najważniejszych inicjatorów rynku jungle i breakbeat w Anglii. Są oni właścicielami wytwórni Reinforced. Dla niej wydali pierwszy singel 4 Hero „Mr Kirk’s Nightmare” (wznowiony później przez Sm:)e w 1996 r.) i pierwsze solowe projekty Manix Claira („Manie Minds”, „Intelligent Hoodlum”) i Tek 9 McFarlane’a („A Lickle Sumting”, „Breaking Sound Barrier”).

Poprzedzony singlem „Universal Love”, w 1994 r. ukazał się pod szyldem 4 Hero longplay Parallel Universe, uznawany za pierwszy w pełni autorski album muzyki drum’n’bass i do dziś uważany za jeden z najlepszych. Zdobył wiele prestiżowych nagród, m.in. został Wybrany płytą roku przez rubrykę Vibes tygodnika „New Musical Express”.

Na początku 1996 r. Dego i Marc podpisali kontrakt z renomowaną belgijską wytwórnią R&S. Wspomagani przez Josha Winka i Juana Atkinsa wydali bardzo dobry atmospheric-jungle album (jako Jacob’s Optical Stairway), poprzedzony singlem „Solar Feelings” z dodatkowymi remiksami. Solowe wysiłki Dego jako Tek 9 możemy podziwiać także na albumie wydanym niewiele później przez belgijską wytwórnię SSR It’s Not What You Think It Is !?!!, aczkolwiek bardziej w konwencji trip-hop i acid-fiinky- techno-jazz niż jungle. Longplay ten w ograniczonym nakładzie, uzupełniony jest dodatkową płytą kompletującą dotychczasowe single Tek 9, nagrał on dla wytwórni Reinforced.

Pseudonimem 4 Hero podpisali ostatnio tylko remiks, na singlu „Meiso” DJ-a Krusha, nagrywającego dla wytwórni Mo’Wax. Obok jungle, duet gra również Detroit techno (związane to jest z ich pobytem w tym mieście i nawiązaniem znajomości ze wszystkimi sławnymi w tym mieście muzykami techno) pod pseudonimem Nu-Era.

Nagrania te wydaje głównie filia Reinforced-Reflective (nie mylić z „hologramową” wytwórnią Jonaha Sbarpa) - m.in. znakomity album Beyond Gravity, ale i SSR (singel „Stars”), z którą muzycy związani są szczególnie blisko. Dego i Marc firmują także dwie części składanki The Deepest Shade Of Techno, do której sami wybrali najważniejsze- ich zdaniem- nagrania ostatniego okresu z Detroit.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Combat Dancin' EP.	4hero	11.1990	73[2]	-	Reinforced RIVET 1203	[written by The Rebel, D. McFarlane, Reinforced Gus, Mark Mac][produced by 4 Hero, Da Rebel, D. McFarlane, Reinforced Gus, Mark Mac]
The Scorcher / Kirk's Back	4hero	02.1991	86[2]	-	Reinforced RIVET 1204	[produced by 4 Hero, Da Rebel, D. McFarlane, Reinforced Gus, Mark Mac]
Cookin Up Ya Brain / Where's The Boy?	4hero	05.1992	59[2]	-	Reinforced RIVET 1216	[produced by 4 Hero]
Star Chasers	4hero	08.1998	41[7]	-	Talkin' Loud TLCD 36	[written by Dego, Marc Mac][produced by 4 Hero]
Escape That	4hero	02.1999	88[2]	-	Talkin' Loud TLCD 38	[written by 4 Hero][produced by 4 Hero]
Les Fleur	4hero	11.2001	53[3]	-	Talkin' Loud TLCD 66	[written by C. Stepney, R. Rudolph]
9 By 9	4hero	02.2002	107[2]	-	Talkin' Loud	[written by M. Clair & I. Uzuri ]
Hold It Down	4hero feat. Lady Alma	07.2002	78[2]	-	Talkin' Loud 0639951	[written by D. McFarlane][produced by Dego]
Mr. Kirk's Nightmare / Feel Reel Good	4hero	11.2003	114[2]	-	Reinforced RIVET 201	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Two Pages	4hero	07.1998	38[11]	-	Talkin' Load 5584622	[produced by 4hero]
Creating Patterns	4hero	11.2001	65[3]	-	Talkin' Load 5860572	[produced by Dego, Marc Mac]
The Remix Album	4hero	04.2004	180[1]	-	Raw Canvas RCR CD 01	-
Play with the Changes	4hero	02.2007	91[1]	-	Raw Canvas RCRCD 02	[produced by Dego, Marc Mac, Kaidi Tatham, Matt Lord, Akwasi Mensah]

Formation Records

Wytwórnia płytowa specjalizująca się w muzyce techno nurtu hardcore i darkside. Założona w 1992 r. przez Leroya Smalla (znanego także pod kryptonimem DJ SS) oraz Eidrisa Ilassama. Będąc nastolatkami, tańczyli w zespole breakdance’owym, a później przystali do Formation 5, grupy DJ-ów z rodzinnego Leicester (Anglia).

Wytwórnia Formation Records powstała jako dział prowadzonego przez nich sklepu, 5JIQ. Miała ona wypełnić lukę na undergroundowej scenie tanecznej w Anglii Środkowej. Dystrybucją płyt zajmowała się firma F Project, także należąca do Smalla i Ilassama (wydaje ona własne płyty).

Dodatkowo mają oni jeszcze własne wytwórnie house’owe i rapowe. „Dzięki naszej muzyce underground trafił do przeciętnego odbiorcy. Przetrwaliśmy, bo jesteśmy wszechstronni. Scena już nie ma dawnego klimatu, więc wraz ze zmianą czasów też musieliśmy się zmienić”. W czasie niewiele dłuższym niż rok, dzięki paru zręcznym operacjom, firma wydala ponad 40 utworów tanecznych, entuzjastycznie przyjętych przez odbiorców.

Najciekawszego materiału dostarczają DJ SS (także we współpracy z EQ i Tango, którzy także nagrywają solo), Oaysis, Mastersa- fe, Darkman, Bizz i Mickey Finn.

Single na UK British Singles Chart

John B Pressure – Travelogue Remix 1998 197[1]
John B Pressure Remix 1999 185[1]
John B Pressure / Sight Beyond 2004 76[3]
Distorted Minds / Drumsound & Simon Bassline Smith Warriors / Falling 2003 80[2]
Generation Dub Body Snatchers / Don't Fuck With The G Dub 2003 91[2]
Generation Dub Atomic / Freakshow 2004 89[2]
DJ Hazard / Generation Dub No. 6 / Detonate 2003 78[2]
Influx Datum Back For More 2002 92[2]
Influx Datum Take My / Back For More 2002 90[3]
Influx UK Ghost People / Ghetto Messiah 2004 109[2]
Influx UK Souls Unite / 97 Moody 2005 153[1]
Influx Datum / DJ SS Sing Out / Fingers 2003 95[2]
MA2 Rollers Music / Hearing Is Believing 1995 196[1]
Bassline Smith & Drumsound Lazor Razor 2002 139[2]
S.M.O.K.E. Cyclops / Party Alarms 2004 97[2]
Sound Of The Future The Lighter 2002 63[5]
Splittin Atoms Rug Munchers / Red Roy 2005 125[2]
DJ SS S Files Sampler 2003 79[2]
DJ SS Player Haters / Bandwidth 2003 103[2]
DJ SS Case File 01 EP: Stress Related House / S Fouse 2004 109[2]
DJ SS & Twisted Individual Case File 02 EP 2004 82[2]
DJ SS Case File 03 EP: For Those Who Can Handle [feat. Generation Dub] / Tribalism 2004 121[2]
DJ SS Case File 04 EP: Anger Management / Reality Check 2004 1479[2]
DJ SS S Files Re-Opened Vol. 1: Stress Related / Let It Goe 2005 198[1]
Twisted Individual Decade Of Breaks Pt. 1 2001 159[1]
Twisted Individual F Word / Swab Test 2002 94[2]
Twisted Individual Soiled Snatch / Rusty Sheriff's Badge 2003 87[3]
Twisted Individual Heavy Metal / Minefieldt 2003 79[3]
Twisted Individual Bandwagon Blues 2003 51[7]
Twisted Individual Pull My Finger / Food Rope 2004 87[2]

Fleetwoods

Fleetwoods było wokalnym trio z Olympia w stanie Waszyngton , Stany Zjednoczone , założony pod koniec lat 50-tych. Byli odpowiedzialni za jedenaście przebojów , począwszy od "Come Softly to Me". Piosenka była pierwotnie nazwana "Come Softly", napisana i zaaranżowana przez wokalistkę Gretchen Christopher a grupa została pierwotnie nazwana Two Girls and a Guy, ale obie zostały zmienione po tym jak ich piosenki dostały się na listy przebojów.

Gary Troxel (ur. 28 listopada 1939r, Centralia, Washington ) i Gretchen Christopher (ur. 29 lutego 1940, Olympia, Washington) byli studentami Olympia High School .Czekając na matkę Christopher ,która miała ją odebrać po szkole, Troxel zaczął nucić i powiedział, że ma pewien riff trąbki jazzowej w głowie. Christopher uznała, że był ono oparte na tej samej progresji akordów jak piosenka którą ona pisze.Zaaranżowała i zaśpiewała melodię z tekstem Troxela w tle,i zapytała Troxela czy zechce powtórzyć to z jej przyjaciółką Barbarą Ellis (ur. 20 lutego 1940, Olympia, Washington).
Zaśpiewali tę piosenkę dwa razy w szkole, a ich koledzy chcieli nagrania jej, aby mogli się jej nauczyć . Christopher nagrał trio, a cappella , na ojca magnetofonie i zabrał taśmę do Boba Reisdorffa z Seattle ,który rozpoczął w Dolphin Records nagrania trio i wydał wspomniany utwór. Ponad pięć miesięcy (czerwiec - listopad 1958),przygotowywali wokal piosenki. Śpiewali ją acappella do rytmicznego potrząsania kluczami do samochodu Troxela. Koproducenci Reisdorff i Bonnie Guitar polecieli z taśmami do Los Angeles, gdzie zostały dograne partie gitar akustycznych i basu. Nagranie Fleetwoods rozpoczęło spacer po listach przebojów USA i zostało hitem z Top 5 w zestawieniu na liście r&b.; "Come Softly To Me" był również nagrywany przez innych.W Wielkiej Brytanii Frankie Vaughan i The Kaye Sisters umieścili utwór w Top10 tamtejszego zestawienia.

Wersję The Fleetwoods "Come Softly To Me" można usłyszeć w filmie z 1986 roku , Stand By Me . Słychać go także na ścieżce dźwiękowej filmów, Clean and Sober i Crossing Delancey . Kolejny hit "(He's) The Great Impostor" została przedstawiona w American Graffiti,a "Mr Blue" w Diner i National Lampoon's Vacation.
Nazwa Fleetwoods została oparta na nazwie centrali telefonicznej na terenie Olimpii, gdzie mieszkali trzej członkowie grupy, Fleetwood2-xxxx i Fleetwood7-xxxx.
Fleetwoods nadal nagrywał w latach 60-tych, z kilkoma innymi sukcesami. Ich drugi hit, "Graduation to Here" (napisany przez Ellis i Christopher , która także miała wiodący wokal), następnym był "Mr. Blue", który, podobnie jak" Come Softly ", również wyladował na szczycie listy przebojów. To uczyniło z Fleetwoods pierwszą grupę na świecie mającą kilka hitów # 1 na Billboard Hot 100 w jednym roku (1959).Trafią do Top 10 po raz kolejny z "Tragedy" w 1961 roku.
Choć grupa miała w sumie jedenaście przebojow na liście Hot 100, początek końca grupy nastąpił, gdy Troxel został powołany do US Navy . Dodatkowo, brytyjska inwazja rocka z połowy lat 60-tych zmieniła gusty publiczności. Ostatnim hitem tria był utwór "Goodnight My Love" w 1963 roku. Vic Dana , który miał udaną karierę solową, zastąpił Troxela w grupie, gdy ten odbywał służbę wojskową , wyłącznie podczas koncertów.

Pod koniec lat 70-tych, Troxel pracował w zakładach drzewnych w Waszyngtonie; Ellis zarządzała kempingiem w Kalifornii , Christopher była gospodynią domową i nauczycielem nowoczesnego tańca jazzowego w Waszyngtonie w Kolegium św Marcina i The Evergreen State College. Ellis wycofała się z występów. Troxel złożył pisemną rezygnację z członkostwa w Fleetwoods w 1983 roku, pozostawiając Christopher jako menedżera ,jedynego organu do zawierania umów z Fleetwoods . Troxel, choć nielegalnie, utworzył nową wersję Fleetwoods w latach 80-tych . Zarówno Troxel i Christopher nadal występują, a czasami wypuszczają nowe nagrania.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Come Softly to Me / I Care So Much	Fleetwoods	03.1959	6[8]	1[4][16]	Dolphin 1	[written by Gretchen Christopher, Barbara Ellis, and Gary Troxel][produced by Bob Reisdorff][5[10].R&B Chart]
Graduation's Here / Oh Lord Let It Be	Fleetwoods	05.1959	-	39[8]	Dolton 3	[written by Gretchen Christopher, Barbara Ellis, and Gary Troxel][produced by Bob Reisdorff]
Mr. Blue / You Mean Everything to Me	Fleetwoods	09.1959	-	1[1][20]	Dolton 5	[written by DeWayne Blackwell][produced by Bob Reisdorff,Bonnie Guitar][3[13].R&B Chart]
Outside My Window / Magic Star	Fleetwoods	02.1960	-	A:28[9];B:113[1]	Dolton 15	[written by Hal David,Sherman Edwards][produced by Bob Reisdorff]
Runaround / Truly Do	Fleetwoods	05.1960	-	23[13]	Dolton 22	[written by Cirino Celacrai][produced by Bob Reisdorff]
The Last One To Know/Dormilona	Fleetwoods	10.1960	-	96[1]	Dolton 27	[written by Dewayne Blackwell][produced by Bob Reisdorff]
Tragedy / Little Miss Sad One	Fleetwoods	04.1961	-	10[12]	Dolton 40	[written by Fred Burch/Gerald Nelson][produced by Bob Reisdorff]
(He's) The Great Impostor/Poor Little Girl	Fleetwoods	09.1961	-	30[8]	Dolton 45	[written by Jackie DeShannon/Sharon Sheeley][produced by Bob Reisdorff]
Lovers by Night, Strangers by Day / They Tell Me It's Summer	Fleetwoods	10.1962	-	36[10]	Dolton 62	[written by John Gluck/Neval Nader][produced by Bob Reisdorff]
You Should Have Been There/Sure Is Lonesome Downtown	Fleetwoods	04.1963	-	114[5]	Dolton 74	[written by Sheeley, DeShannon][produced by Bob Reisdorff]
Goodnight My Love/Jimmy Beware	Fleetwoods	06.1963	-	32[11]	Dolton 75	[written by John Manascalco/George Motola][produced by Bob Reisdorff]
Ruby Red, Baby Blue/Lonesome Town	Fleetwoods	05.1964	-	134[1]	Dolton 93	[written by Bobby Russell, Buzz Cason][produced by Dick Glasser ]
Mr. Sandman/This Is My Prayer (Non L'ete Per Armati)	Fleetwoods	08.1964	-	113[2]	Dolton 98	[written by Pat Ballard][produced by Dick Glasser][#1 hit for Chordettes in 1954]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Fleetwoods' Greatest Hits	Fleetwoods	12.1962	-	71[6]	Dolton 8018	[produced by Bob Reisdorff]

Flying Lizards

Formacja ta była "dzieckiem" pianisty Davida Cunninghama. Zajmowała się przede wszystkim "wywracaniem na drugą stronę" klasycznych piosenek popowych.
Latem 1979 weszła do brytyjskiej Top 5 z własną wersją klasyka Berry'ego Gordy'ego "Money" z melodeklamacją wypowiedzianą arogancko akcentem brytyjskiej klasy średniej.
Skład formacji ciągle się zmieniał. Album Fourth Wall nagrywali m.in. Patti Paladin, Peter Gordan i Steve Beresford. Cunninghamowi nagrania Flying Lizards dawały okazję do zabawy z ulubionym elektronicznym popem. W pewnym momencie w formacji działał nawet dziennikarz gazety "The Times", eksperymentujący z brzmieniem typu ambient David Toop.
Po długiej przerwie w działalności zespół powrócił w 1984 na scenę z albumem Top Ten, na którym znalazły się ekscentryczne wersje nagrań Jimiego Hendrixa, Leonarda Cohena i Little Richarda.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Money/ Money B	Flying Lizards	08.1979	5[10]	-	Virgin VS 276	[written by Berry Gordy Jr., Janie Bradford][produced by David Cunningham]
TV/Tube	Flying Lizards	02.1980	43[6]	-	Virgin VS 325	[written by General, Strike, Solomon, Cunningham, Evans][produced by David Cunningham]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Flying Lizards	Flying Lizards	02.1980	60[3]	-	Virgin V 2150	[produced by David Cunningham]

Flying Circus

Flying Circus powstał w Australii w sierpniu 1968 roku jako country folk-rockowy zespół. Nowozelandczyk Doug Rowe,założyciel grupy, był członkiem The Castaways and The Saints przed osiedleniem się w Australii. Oryginalny wokalista i basista Bob Hughes opuścił ją na początku 1969 roku i został zastąpiony przez Warrena Warda (Nutwood Rug, Stonehenge, Love Supreme, Quill).
Flying Circus podpisał kontrakt z EMI / Columbia pod koniec 1968 roku, a ich pierwszy duży koncert odbył się w Sydney's Domain w Australia Day 1969. Mieli krajowy hit w Top 40 w marcu '69 z singlem "Hayride". Utwór był niewinnym kawałkiem pop, ale wzbudził kontrowersje wśród prezenterów Nowej Zelandii,przez fragment "... kochając się w sianie ...". Piosenka nie została zakazana, ale została opóźniona jej emisja w Nowej Zelandii do maja tego roku. Utwór zdobył pozycję dla zespołu poza Nową Południową Walią, dzięki promocyjnemu filmikowi, który pojawiał się w krajowych programach telewizyjnych takich jak "Uptight!" .
Drugi singiel "La La" stał się większym hitem w Sydney i narodowym TOP10 w czerwcu 1969 roku. Zespół wkrótce doznał kryzysu tożsamości, jako ,że ich sukces na listach przebojów był zasługą stylu bubblegum ,natomiast ich koncerty były połączeniem progresywnego rocka z elementami country raczej trudno sprzedającymi się na płytach. Doprowadziło to do zmian personalnych w ciągu najbliższych kilku miesięcy: Greg Grace opuścił zespół w czerwcu '69 (tworząc Hot Cottage) a Ward we wrześniu ( później dołączył do Blackfeather). Terry Wilkins (ex-Quill) zastąpił Warda. Tymczasem, Rowe i James Wynne narzekali na zły stan zdrowia, który uniemożliwił im koncerty rok później. Właśnie w tym czasie grupa nagrała debiutancki album zawierajacy wcześniejsze popowe single, kilka oryginalnych numerów country rockowych i wiązankę z musicalu "Hair".
Kolejny singiel "Run Run Run", wydany pod koniec 1969 roku osiągnął nr 19 w styczniu 1970 roku. W kwietniu 1970r pojawia się Red McKelvie (ex-Starving Wild Dogs, Quill). Z wyraźnym brzmieniem McKelvie na pedal steel guitar grupa zdecydowała się na mocniejsze country rockowe brzmienie słyszalne na ich EP-ce "Frontier", która zawierała utwór Boba Dylana "I'll Be Your Baby Tonight" i Merle Haggarda "The Day The Rains Came",plus dwie inne.
W lipcu 1970 roku ukazał się następny album "Prepared In Peace", pełnowymiarowa country-rockowa płyta na której znalazł się cover Leadbelly'ego "Goodnight Irene" . W tym samym miesiącu wygrali Hoadleys National Battle of The Sounds. Pierwszym singlem z albumu była piosenka McKelvie "Israel", wydany w październiku 1970 roku. McKelvie nie będzie skorzystał z owoców jej wydania, zwolniony wkrótce potem.
Po dojściu klawiszowca Sama See (ex-Clapham Junction, Sorbet) zespół porzucił swoje skłonności do country i nagrał rockowy LP w 1971 roku pod nazwą "Bonza, Beaut & Boom Boom Boom". Album mieścił dwa single - "Turn Away" i "It Couldn't Happen Here", z których żaden nie trafił na listy bestsellerów.
Nagroda z Hoadley obejmowała turnee do Ameryki Północnej,więc Flying Circus udał się do Kanady bez Jima Wynne i osiedlił się w Toronto . Podpisali umowę na 10.000$, dwumiesięczne tournee po Kanadzie dzieki amerykańskiej agencji Music Factory. Zespół powrócił do Australii na krótko w lipcu 1971 roku. Kolejny singiel ("Ballad Of Sacred Falls")został wydany we wrześniu 1971 roku. "Turn Away" został ponownie wydany w USA, ale również tam nie zrobił kariery. W tym czasie Sam dołączył do Fraternity, a Greg Grace wrócił do grupy.
Circus wraca do Kanady pod koniec 1971 roku i znajduje stałą pracę przez większość 1972 roku, w którym zyskał milionowy kontrakt z Capitol Records. Wkrótce nagrali kolejny album "Gypsy Road" ,przynoszący single -"Maple Lady", który otarł się o US Top 100 i "Old Enough (To Break My Heart)", który osiągnął nr 8 na kanadyjskich listach przebojów .
Zespół powrócił do Australii na drugi Sunbury Festival w styczniu 1973 roku, ale został powitany letnią reakcją. Czując się jak w domu w Kanadzie, wkrótce powrócili, gdzie Capitol aby zabezpieczyć swoje nakłady na ogromne inwestycje w zespole , ponownie wydał "Gypsy Road" z " Jabber Jabber " jako następnym singlem w 1973. To właśnie w tym momencie Sam See powrócił do grupy .
Flying Circus nagrał jeszcze jedną płytę, "Last Laugh ", w w 1973 roku i singiel "Morning Sets You Free" bez większych sukcesów komercyjnych. Zespół promował płytę na koncertach, ale w 1974r został rozwiązany.
Sam See i Terry Wilkins później dołączył do Lighthouse; Doug Rowe założył własne studio w Toronto zanim ostatecznie powrócił do Australii; See dołączył do Southern Cross, i później założył Stockley, See & Mason, Bob Hughes kontynuował karierę jako aktor najlepiej znany ze swojej wiodącej roli w serialu australijskim "Hey! Dad!" i "The Movie Abba"; McKelvie kontynuował karierę solową , a później założył country-rockowe grupy Chant, Powderhorn i Third Union Band.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Hayride/Early Morning	Flying Circus	02.1969	17[21]	-	Columbia DO 8617/-	-
La La/Last Train	Flying Circus	06.1969	11[24]	-	Columbia DO 8775/-	-
Run Run Run/All Fall Down	Flying Circus	12.1969	13[17]	-	Columbia DO 8989/-	-
Israel/Giselle	Flying Circus	01.1971	99[2]	-	Columbia DO 9254/-	-
Turn Away / Longest Day	Flying Circus	01.1971	93[4]	-	Harvest HAR 9321/-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Flying Circus	Flying Circus	09.1969	5[1]	-	Columbia SCXO 7907/-	-
Prepared in Peace	Flying Circus	09.1970	25[1]	-	Columbia SCXO 7925/-	-
Bonza, Beaut & Boom Boom Boom	Flying Circus	07.1971	40[2]	-	Harvest SHVL 604/-	-

Flowers

Flowers powstał w Sydney w 1977 roku założony przez Iva Daviesa (wokal, gitara, gitara basowa, instrumenty klawiszowe, obój), muzyka klasycznie wyszkolonego, który był ich główną siłą twórczą, z gitarzystą basowym Keithem Welshem. Davies pracował przy sprzątaniu kortów do squasha, zarządzanych przez matkę Welscha,mieszkał w pobliżu i obaj zainteresowani byli w tworzeniu zespołu.Dodatkowi muzycy którzy zasilili Flowers w 1978 roku to: Michael Hoste na klawiszach i Don Brown na perkusji .
Zespół zbudował silną pozycję jako live act podczas koncertów w pubach , wykonując covery piosenek Roxy Music,Davida Bowie , Lou Reeda , T-Rex, Ultravox i Briana Eno . W połowie 1979 roku John Lloyd (ex- -Paul Kelly and the Dots) zastąpił Dona Browna na perkusji, a Anthony Smith, (który był czasem nazywany Adam Hall), na klawiszach, zastępuje Michaela Hoste, który pozostał związany z zespołem, a później wrócił do składu.
Po podpisaniu kontraktu z niezależną wytwórnią Regular Records, dystrybuowaną przez Festival ,zespół wydał swój debiutancki singiel w maju 1980 r., "Can't Help Myself" (napisany przez Daviesa), który wszedł w Australii do Top 10 w czerwcu 1980 roku.Następnie ukazał się ich debiutancki album Icehouse , który osiągnął # 4 na australijskiej liście albumów i stał się jednym z najlepiej sprzedawanych albumów w Australii. Płytę wyprodukował Cameron Allan (producent Mental As Anything ) i Davies wykorzystujac syntezatory , w tym Minimoog, Solina Strings i Oberheim OB 1. Hoste był współautorem czterech utworów z Daviesem i grał dodatkowo na klawiszach.Następne single " We Can Get Together " i "Walls" z Icehouse również trafiły do Top 20 australijskiej listy bestsellerów.
Popularność grupy została ugruntowana nagrodami w 1980 roku TV Week / Countdown Rock Awards , Johnny O'Keefe New Talent Award razem z The Dugites, INXS i Karen Knowles . Był również nominowany w kategorii "Best Album" i " Best Album Cover " za Icehouse ale przegrał z albumem Cold Chisel , East , Iva Davies został nominowany jako "Najlepszy Autor Piosenek ", ale przegrał z Donem Walkerem z Cold Chisel .
Na początku 1981 roku, Flowers podpisali kontrakt z Chrysalis Records na rynki europejskie, japoński , Wielkiej Brytanii i USA ; musieli zmienić nazwę z powodu ograniczeń prawnych i uniknąć zamieszania z szkocką grupą o tej samej nazwie . Ich ostatni występ pod szyldem Flowers miał miejsce 27 czerwca 1981r w Capitol Theatre w Sydney, na nazwę grupy wybrali nazwę swojej płyty, aby stać się znani jako Icehouse.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Can't Help Myself / Send Somebody	Flowers	06.1980	10[28]	-	Regular K 7869/-	-
We Can Get Together / Paradise Lost	Flowers	10.1980	16[19]	-	Regular K 7999/-	-
Walls / All the Way	Flowers	01.1981	20[15]	-	Regular K 8193/-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Icehouse	Flowers	10.1980	4[45]	-	Regular L 37 436/-	-

Floy Joy

Floy Joy był popową grupą powstałą w Sheffield pozostającą pod wpływem soul i jazzu, która nagrała dwa albumy i miała niewielki sukces swoich kilku singli.
Zespół powstał w 1983 roku, składając się z Elany Harris, Michaela Warda i Shauna Warda. Ten skład wydał tylko jeden singiel, który został zatytułowany "Answer Through Me", wyprodukowany przez Andy'ego Hernandeza.
W 1984 roku Elana Harris została zastąpiona przez Carroll Thompson . Zespół wydał trzy single, dwa z trzech zostały niewielkimi hitami w Wielkiej Brytanii. "Until You Come Back to Me" zadebiutował jako # 91 podczas gdy "Operator" zadebiutował jako # 86.Album,z którego pochodziły single wydany w tym roku pod tytułem " Into the Hot ",został wyprodukowany przez Don Wasa w The Sound Suite w Detroit. Album zadebiutował na pozycji 40 w Nowej Zelandii.

Po wydaniu albumu, Thompson i Shaun Ward opuścili zespół, zostawiając Michaela Warda ,który dokoptował do zespołu wokalistę Desa Campbella i basistę / programatora perkusji Roberta E. Clarke ,tworząc nowe męskie wcielenie Joy Floy.Nowy album ukazał się w 1986 roku pod tytułem "Weak in the Presence of Beauty" , który został także wyprodukowany przez Don Wasa , tak jak ostatnia płyta. Chociaż album był ogólnie nieskuteczny na rynku, singiel, "Weak in the Presence of Beauty" zadebiutował jako # 85 w Wielkiej Brytanii. Piosenka została później włączona do repertuaru Alison Moyet i stała się dużym przebojem w całej Europie.

Grupa rozpadła się wkrótce po komercyjnej porażce albumu. Do roku 1990 Shaun Ward i Desy Campbell pracowali pod nazwą "Everyday People" z Paulem Dolby, wydając jeden album zatytułowany "You Wash ... I'll Dry". Dwa single wydane w 1990 roku były małymi hitami w Wielkiej Brytanii, "Headline News" zadebiutował na 99 pozycji i "I Guess It Doesn't Matter" zadebiutował jako # 93.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Until You Come Back to Me / Theme From the Age of Reason	Floy Joy	11.1984	91[2]	-	Virgin VS 716	[written by Michael Ward, Shaun Ward][produced by Don Was]
Operator Operator / Mission	Floy Joy	02.1985	86[4]	-	Virgin VS 744	[written by Michael Ward, Shaun Ward][produced by Don Was]
Weak in the Presence of Beauty/You And Me	Floy Joy	02.1986	85[3]	-	Virgin VS 833	[written by Michael Ward, Rob Clarke][produced by Don Was]

środa, 8 listopada 2017

Mark Ronson

Mark Daniel Ronson (ur. 4 września 1975), amerykańsko-angielski producent muzyczny, laureat nagród Grammy i Brit Awards, założyciel wytwórni muzycznej Allido. Jego debiutancki album Here Comes the Fuzz, skupiony na amerykańskim hip-hopie, współpracuje z takimi artystami jak: Sean Paul, Nate Dogg i Ghostface Killah, jednak nie wybił się znacząco na listach przebojów.

Jego drugi album, Version skupia się na brytyjskiej scenie muzycznej, zawierając w sobie covery m.in. Radiohead i Kaiser Chiefs. Album odniósł ogromny sukces, a wydane z niego single stały sie ogromnymi przebojami. Osiągnięcie to sprawiło, że Mark Ronson otrzymał nagrodę Brit Awards 2008 w kategorii najlepszy wykonawca męski, stając się pierwszym w historii nagród Brits artystą który otrzymał tą nagrodę nie śpiewając w żadnym ze swoich utworów. Album Version otrzymał miano Podwójnej Platyny w samej Wielkiej Brytanii.
Ma dwie siostry- bliżniaczki: Charlotte jest projektantką mody a Samantha jest DJ'ką i partnerką Lindsay Lohan.
Mark w 2003 roku był zaręczony z córką Quincy Jones'a, aktorką i piosenkarką Rashidą Jones.
Od 2005 roku spotykał się z amerykańską artystką Cosi Theodoli-Brashi, ale para rozeszła się na początku roku 2008.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ooh Wee	Mark Ronson feat. Ghostface Killah, Nate Dogg, Trife Da God & Saigon	11.2003	15[21]	-	Elektra E 7490T	[written by Hale/Mark Ronson/Dennis Coles/Theobailey][produced by Mark Ronson][80[9].R&B; Chart]
Just	Mark Ronson feat. Alex Greenwald	03.2006	48[8]	-	BBE Rapster RR 0047CDM	[written by Radiohead (Thom Yorke/O'Brien/Jonny Greenwood/Greenwood/Selway)][produced by Mark Ronson]
Stop Me	Mark Ronson feat. Daniel Merriweather	04.2007	2[40]	-	Columbia 88697078762	[silver-UK][produced by Mark Ronson][written by Steven Morrissey/Johnny Marr/Brian Holland/Eddie Holland/Lamont Dozier]
God Put A Smile On Your Face	Mark Ronson feat. The Daptone Horns	04.2007	63[5]	-	BMG MIUCT 7670	[written by Chris Martin/John Buckland/Guy Berryman/Will Champion][produced by Mark Ronson]
No One Knows	Mark Ronson feat. Domino	04.2007	66[2]	-	BMG MIUCT 6483	[written by Joshua Homme/Nick Oliveri/Mark Lanegan][produced by Mark Ronson]
Toxic/God Put A Smile Upon Your Face	Mark Ronson feat. Ol' Dirty Bastard And Tiggers	04.2007	193[1]	-	Sony BMG Music Entertainment (UK) Ltd. 88697 05776 1	[produced by Mark Ronson]
Valerie	Mark Ronson feat. Amy Winehouse	04.2007	2[77]	-	Columbia 88697186332	[platinum-UK][produced by Mark Ronson][written by Sean Payne,David McCabe,Abi Harding,Boyan Chowdhury,Russell Pritchard]
Oh My God	Mark Ronson feat. Lily Allen	04.2007	8[35]	-	Columbia 88697113172	[produced by Mark Ronson][written by Nick Hodgson,Ricky Wilson,Andrew White,Simon Rix,Nick Baines]
Just	Mark Ronson Feat. Phantom Planet	02.2008	31[5]	-	Columbia 88697272032	[produced by Mark Ronson][written by Edward O'Brien/Jonathan Greenwood/Philip Selway/Tom Yorke]
Bang Bang Ban	Mark Ronson & The Business Int	07.2010	6[22]	-	Columbia 88697741961	[silver-UK][produced by Mark Ronson][written by Nick Hodgson/Mark Ronson/Homer Steinweiss/Alex Greenwald/Amanda Warner/Kamaal Fareed]
The Bike Song	Mark Ronson & The Business Int	10.2010	17[7]	-	Columbia 88697786521	[produced by Mark Ronson][written by Homer Steinweiss/Naeem Juwan/Victor Axelrod/David McCabe]
Somebody to Love Me	Mark Ronson & The Business Int	11.2010	55[5]	-	Columbia GBARL 1200163	[produced by Mark Ronson][written by Anthony Rossomando/Andrew Wyatt/Mark Ronson/Cathy Dennis/Alex Greenwald/Jason Sellards/Keinan Warsame/Nick Movshon]
Anywhere in the World	Mark Ronson with Katy B	05.2012	55[1]	-	Columbia 88697741961	[written by Mark Ronson, Katy B, Gordon Warren]
Uptown Funk	featuring Bruno Mars	12.2014	1[7][76]	1	Columbia GBARL 1401524	[4x-platinum-UK][11x-platinum-US][produced by Mark Ronson,Jeff Bhasker, Bruno Mars][written by Jeff Bhasker, Philip Lawrence, Peter Hernandez, Mark Ronson, Nicholas Williams, Devon Gallaspy, Lonnie Simmons, Charles Wilson, Rudolph Taylor]
I Can't Lose	Mark Ronson featuring Keyone Starr	.2015	104	-	Columbia	[produced by Jeff Bhasker, Mark Ronson, Totally Enormous Extinct Dinosaurs][written by Jeff Bhasker, Calvin Broadus ,Ricardo Brown, Michael Chabon, Warren Griffin ,Nathaniel Hale, Joseph Longo, Mark Ronson, Andre Young]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Here Comes the Fuzz	Mark Ronson	09.2003	70[11]	-	Elektra 7559628392	[silver-UK][produced by Mark Ronson]
Version	Mark Ronson	04.2007	2[98]	149[1]	Columbia 88697080032	[2x-platinum-UK][produced by Mark Ronson]
Record Collection	Mark Ronson with The Business Intl.	10.2010	2[19]	81[1]	Columbia 88697736332	[gold-UK][produced by Mark Ronson]
Uptown Special	Mark Ronson	01.2015	1[1][16]	5[47]	Columbia 88875053102	[platinum-US][gold-UK][produced by Mark Ronson ,Jeff Bhasker, Bruno Mars, Emile Haynie, Boys Noize ,James Ford, Riton Totally Enormous Extinct Dinosaurs]