Motels

Nowofalowa grupa założona w Berkeley w 1973r, ciesząca się estymą na muzycznej scenie Los Angeles ,z charyzmatyczną wokalistką Marthą Davis.Początkowo w 1972r występuje pod nazwą Warfield Foxes. Jej założycielką w 1972r była Davis ,która dookoptowała do składu gitarzystę Deana Chamberlaina i basistę Richarda D' Andrea. Mimo zainteresowania się nimi wytwórni płytowych,nie doszło do nagrań,ze względu na nieustające zmiany składu zespołu.Ostatecznie grupa rozpadła się w 1976 roku.
Davis reaktywuje nowy skład w 1979r z gitarzystą Jeffem Jourardem,saxofonistą i pianistą Marty Jourardem [brat Jeffa],basistą Michaelem Goodroe i perkusistą Brianem Glascockiem.Podpisują kontrakt z wytwórnią Capitol i w tym samym rocku wydają debiutancki album The Motels zawierający niewielki hit "Total Control".
Przed wydaniem albumu Careful w 1980 roku,Tim McGovern [założyciel The Pop!]zastępuje dotychczasowego gitarzystę grupy.Następna zmiana składu ma miejsce podczas nagrania All Four One,wydanego w 1982r,gdy McGoverna z kolei zastępuje Guy Perry.Ten ostatni album przyniósł zespołowi "Złotą Płytę" i z niego pochodzą największe hity zespołu-"Only the Lonely," i "Suddenly Last Summer," .Ostatnim hitem był singiel Shame w 1985 roku.
Podejrzana o chorobę nowotworową Davis,rozwiązuje w 1987r grupę i nagrywa solowy album "Policy".
W 1998 roku reaktywuje zespół pod szyldem Motels Featuring Martha Davis.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Total control/Love don't help	Motels	11.1979	-	109[1]]	Capitol 4796	[written by M. Davis / J. Jourard][produced by Carter]
Danger/Envy	Motels	07.1980	-	-	Capitol 4896	[written by M. Davis / T. McGovern][produced by Carter]
Whose problem?/Cry Baby	Motels	09.1980	42[4]	-	Capitol 4937	[written by M. Davis][produced by Carter]
Days are OK/Slow Town	Motels	01.1981	41[3]	-	Capitol 101 49	[written by T. McGovern][produced by Carter]
Only the lonely/Change my mind	Motels	04.1982	-	9[23]	Capitol 5114	[written by M. Davis][produced by Val Garay]
Take the L/Mission of mercy	Motels	09.1982	-	52[9]	Capitol 5149	[written by Jourard/Davis/Carter][produced by Val Garay]
Forever mine/So L.A.	Motels	11.1982	-	60[7]	Capitol 5182	[written by M. Davis][produced by Val Garay]
Suddenly last summer/Some things never change	Motels	09.1983	-	9[20]	Capitol 5271	[1[2].Album Rock Tracks][written by M. Davis][produced by Val Garay]
Remember the night/Killing time	Motels	12.1983	-	36[12]	Capitol 5246	[written by M. Davis/S.Thurston][produced by Val Garay]
Shame/Saw the last dance for me	Motels	07.1985	-	21[13]	Capitol 5497	[written by M. Davis][produced by Richie Zito]
Shock/In the jungle	Motels	10.1985	-	84[3]	Capitol 5529	[written by M. Davis/S.Thurston][produced by Richie Zito]
Don' t tell me the time/Lust	Martha Davis	11.1987	-	80[6]	Capitol 44 057	[written by M. Davis][produced by Richie Zito]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Motels	Motels	09.1979	-	175[2]	Capitol 11 996	[producer by John Carter]
Careful	Motels	06.1980	-	45[20]	Capitol 12 070	[producer by John Carter]
All four one	Motels	04.1982	-	16[41]	Capitol 12 177	[gold][producer by Val Garay]
Little robbers	Motels	09.1983	-	22[24]	Capitol 12 288	[gold][producer by Val Garay]
Shock	Motels	08.1985	-	36[16]	Capitol 11 2378	[gold][producer by Richie Zito]
Martha Davis
Policy	Martha Davis	11.1987	-	127[1]	Capitol 748 0542	[producer by Richie Zito]

Ennio Morricone

Ur. 11.10.1928r w Rzymie (Włochy). Wybitny i wszechstronny kompozytor, któremu sławę przyniosła muzyka filmowa, a początkowo ilustracje muzyczne do włoskich -„spaghetti westernów,". Studiował kompozycję i trąbkę, by poświęcić się profesjonalnie pisaniu dla radia, telewizji, sceny teatralnej i koncertowej. W latach 50-tych był autorem muzyki i aranżacji przebojów piosenkarza Gianniego Morandiego, a w  1964r skomponował włoski przebój Paula Anki „Ogni Volta”.

W filmie zadebiutował w 1961r muzyką do komedii „II Federale". W trzy lata później zabłysnął w „Per un pugno di dollari” („Za garść dolarów” reż. Sergio Leone). Muzyka wykorzystująca okrzyki, plącz i przejmujący gwizdany matyw stanowiła ostry kontrast z tradycyjnymi pseudofolkowymi ścieżkami dźwiękowymi amerykańskich westernów. Praca z Leone przy dwóch kolejnych filmach o Dzikim Zachodzie („Dobrzy, źli i brzydcy” ze spopularyzowanym przez Hugo Montenegro pod angielskim tytułem „The Good, The Bad, And The Ugly” lejtmotywem oraz „Dawno temu na Zachodzie" /Once Upon A Time In The West
) wprowadziła Morricone w krąg wybitnych europejskich reżyserów, takich jako Pontecorvo („Bitwa o Algier", 1966), Pasolini („Ptaki i ptaszyska”, 1966) i Bertolucci („1900”, 1976).

W latach 70-tych Morricone zyskał sławę w USA dzięki muzyce do filmów „Exorcist II’’ („Egzorcysta II”), „Days Of Heaven” („Niebiańskie dni”), „The Untouchables” („Nietykalni”) i „Frantic” (reż. Roman Polański ), Oscara zdobył za muzykę do „Mission” („Misja") Rolanda Joffe, w której połączył europejską muzykę sakralną! śpiewy Indian południowoamerykańskich, co określił mianem „muzyki współczesnej pisanej w dawnym języku”.

W 1992 był nominowany do Oscara za ilustrację Bugsy. Z licznych filmów z lat 90-tych warto też wymienić: „Husbands And Lovers” („Mężowie,i kochankowie"), „City Of Joy”, „Tie Me Up!” („Zwiąż mnie”), „Everybody's Fine", „Hamlet”, „State Of Grace” („Stan łaski”), „Octopus 6 1 The Force (Bf/The Mafia” („Ośmiornica-6"), „Jonah Who Lived In A Whale", „In The Line Of Fire” („Na linii ognia”), „Cinema Paradiso”, „La Scorta”, „Wolf" („Wilk”) i „Disclosure” („W sieci”).

Wczesne brzmienie Morricone ze „spaghetti westernów" inspirowało licznych wykonawców (BAD, Cameo, John Zorn na longplayu Big Gundown z 1987). Nagrał też liczne albumy z własną muzyką, a w 1981 temat „Chi Mai” z realizowanego przez BBC serialu stał się wielkim przebojem: W 1988 r wytwórnia  Virgin wydała na podwójnym albumie tematy z ponad 100 filmów w wyborze kompozytora, a w tym samym roku Virgin Venture zaprezentowała nagrania  jego klasycznych kompozycji.



Awards

Oscar [Muzyka filmowa] 2016     Najlepsza muzyka oryginalna za film Nienawistna ósemka Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 2001    Najlepsza muzyka oryginalna za film Malena 1992    Najlepsza muzyka oryginalna za film Bugsy 1988    Najlepsza muzyka oryginalna za film Nietykalni 1987    Najlepsza muzyka oryginalna za film Misja   1979    Najlepsza muzyka oryginalna za film Niebiańskie dni  Grammy 1988 Najlepszy album z oryginalną ścieżką dźwiękową tła muzycznego napisanego dla filmu kinowego lub na potrzeby telewizji za film Nietykalni

                                    Piosenki na listach przebojów

[solo] 11/1967 For a Few Dollars More Hugo Montenegro 102.US 02/1968 The Good, the Bad and the Ugly Hugo Montenegro 2.US/1.UK    04/1981 Chi Mai (Theme from Life and Times of David Lloyd George)   Ennio Morricone 2.UK   02/1982 Pop Goes the Movies Meco 35.US       [with Alan Shacklock] 09/1984 The Mexican Jellybean 1.Dance Chart [with Sadat X, Ali Malek, Diamond D] 07/1996 Hang 'Em High Sadat X 98.US [with Danny Harrison, Julian Jonah] 11/1997 Gunman 187 Lockdown 16.UK

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Chi Mai/ Come Maddalena	Ennio Morricone	04.1981	2[12]	-	BBC RESL 92	[written by E. Morricone]
Chi Mai/ Come Maddalena	Ennio Morricone	09.1983	85[2]	-	BBC RESL 92	[written by E. Morricone]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Is Ennio Morricone	Ennio Morricone	05.1981	23[5]	-	BBC THIS 33	-
Chi Mai	Ennio Morricone	05.1981	29[6]	-	BBC REH 414	-
The Mission	Ennio Morricone	03.1987	73[4]	-	Virgin V 2402	-
The Very Best	Ennio Morricone	09.2000	48[2]	-	Virgin CDV 2929	-
Movie Masterpieces	Ennio Morricone	04.2004	69[1]	-	BMG 82876596932	-
Paradiso	Hayley Westenra/Ennio Morricone	09.2011	13[5]	-	Decca 4783087
Morricone 60	Ennio Morricone	11.2016	84[1]	-	Decca 5700071

Kesha

Kesha, właściwie Kesha Rose Sebert (ur. 1 marca 1987r w Los Angeles, Kalifornia)- amerykańska piosenkarka popowa, raperka i autorka tekstów.

W 2005 roku, w wieku osiemnastu lat, rozpoczęła współpracę z Dr. Lukiem. Jednak przełom w jej karierze nastąpił dopiero na początku 2009 roku, kiedy to razem z raperem Flo Ridą nagrała utwór „Right Round”. Jej debiutancki, solowy singel „Tik Tok” z sierpnia 2009 roku dotarł do pierwszej pozycji w jedenastu krajach i był najczęściej kupowaną piosenką w 2010 roku. W styczniu 2010 roku miała miejsce premiera jej debiutanckiej płyty Animal. Album zadebiutował na pierwszym miejscu Billboard 200 oraz Canadian Albums Chart. Do września 2010 roku Kesha sprzedała ponad 2 miliony płyt oraz wypromowała kolejne trzy single. W listopadzie 2010 roku pojawiła się reedycja debiutanckiej płyty - Cannibal. Na single promujące EP-kę wybrano utwory „We R Who We R” i „Blow”.

W 2012 roku ukazał się pierwszy singel z kolejnego albumu wokalistki, Die Young. Utwór podbił listy przebojów, dostając się na pozycję drugą w Stanach Zjednoczonych. Album Warrior ukazał się 30 listopada tego samego roku. W listopadzie 2013 roku sprzedała ponad 33 miliony płyt w Stanach Zjednoczonych i 60 milionów płyt na całym świecie. 11 sierpnia 2017 roku ukazał się trzeci album studyjny artystki zatytułowany Rainbow, który promowany był przez singiel „Praying”.

Jej matką jest Pebe Sebert, była punkrockowa wokalistka i autorka piosenek, która zabłysnęła pod koniec lat 70-tych współtworząc utwór „Old Flames Can’t Hold A Candle To You”. Nim jednak Kesha się urodziła, sława Pebe przeminęła, a rodzina, która mieszkała wówczas w Los Angeles, miała poważne problemy finansowe.

W 1991 roku Pebe wróciła do Nashville i podpisała nową umowę płytową. Wtedy Kesha po raz pierwszy zobaczyła studio nagraniowe. Uczęszczała do szkoły muzycznej, uczyła się komponować i pokochała muzyków country - Johnny’ego Casha, Dolly Parton czy Patsy Cline, a Nashville Skyline Boba Dylana była jedną z jej ulubionych płyt. Od czasu do czasu Phoebe pozwalała Keshy śpiewać w utworach, nad którymi pracowała. Dziewczyna motywowana przez matkę zaczęła ćwiczyć swój głos, śpiewając w każdej wolnej chwili. Gdy Kesha skończyła siedemnaście lat, rzuciła szkołę.

Wróciła do Los Angeles i zajęła się muzyką. Wtedy poznała producenta Dr. Luke’a, który szukał wokalistki z wyróżniającym się wokalem i własnym stylem. Wspomogła swoim śpiewem Paris Hilton w piosence „Nothing in This World”. W 2006 roku pochłonięty pracą nad innymi projektami producent zrezygnował ze współpracy z dziewczyną, dlatego próbowała nawiązać kontakt z takimi sławami jak David Sonenberg czy Prince. Ostatecznie żaden z nich nie pomógł Keshy, która musiała zarabiać jako kelnerka. W 2008 roku pojawiła się w teledysku „I Kissed a Girl” Katy Perry oraz ponownie spotkała się z Dr. Lukiem. Razem pracowali nad albumem Circus Britney Spears, na którym po raz kolejny wspomagała sławną gwiazdę swoim wokalem.

W 2008 roku Dr. Luke produkował drugą płytę Flo Ridy. Wówczas raper zaproponował, by zaśpiewała partię w jednym z jego utworów. Wkrótce uczyniła to pod pseudonimem Kesha. W lutym numer „Right Round” dotarł na szczyt notowania Billboardu, sprzedając się w nakładzie 636 tysięcy sztuk w pierwszym tygodniu od premiery, bijąc dotychczasowe rekordy sprzedaży singli w formacie cyfrowym. Głos Keshy można usłyszeć w jeszcze jednej piosence z płyty R.O.O.T.S. Flo Ridy, „Touch Me”.

W lutym 2009 roku, Kesha z pomocą Dr. Luke’a, podpisała kontrakt z wytwórnią płytową RCA Records. Przy pracy nad debiutanckim albumem pomagali jej również Max Martin, Benny Blanco i Ammo.

Na pierwszy singel z debiutanckiego albumu wybrano utwór „Tik Tok”. Piosenkę wydano 7 sierpnia 2009 roku w formacie digital download. Utwór początkowo był niezauważalny, długo zajęło mu dotarcie na szczyt muzycznych list przebojów. Popularność uzyskał dopiero na przełomie lat 2009/2010 zdobywając pierwsze pozycje w 11 krajach. Zajął pierwsze miejsce na Billboard Hot 100 utrzymując się na sczycie przez kolejne 9 tygodni. Pod koniec 2010 roku, magazyn Billboard ogłosił „Tik Tok” najpopularniejszym utworem roku w Stanach Zjednoczonych, gdzie uzyskał status pięciokrotnej platynowej płyty W 2010 roku sprzedał się w 12,8 milionach cyfrowych kopii, co uczyniło go najlepiej sprzedającym się singlem roku. W USA sprzedał się w ilości 6,8 milionów kopii cyfrowych, co uczyniło go szóstym najlepiej sprzedającym się utworem w historii cyfrowej. Obecnie sprzedał się w 15 milionach egzemplarzy. Od 7 sierpnia 2014 roku jest to drugi najlepiej sprzedający się cyfrowy singiel na świecie..

Wkrótce po sukcesie piosenki, 1 stycznia 2010 roku wydała album Animal. Animal dostał mieszane recenzje, jednak uplasował się na pierwszym miejscu Canadian Albums Chart, Billboard 200 i IFPI Greece Albums Chart, oraz w siedmiu innych krajach znalazł się w pierwszej dziesiątce. Ostatecznie album pokrył się platyną ze sprzedażą ponad dwóch milionów kopii na całym świecie. . Kolejne single - „Blah Blah Blah”, „Your Love Is My Drug” i „Take It Off” nie powtórzyły sukcesu debiutanckiego singla, ale umocniły pozycję Keshy na światowym rynku muzyki. Wszystkie trzy dotarły do pierwszej dziesiątki oficjalnych list przebojów w Australii, Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. Dodatkowo pojawiła się gościnnie w dwóch utworach: Taio Cruza i 3OH!3.

W lipcu i w sierpniu, jako support trasy koncertowej Last Girl on Earth Tour, odwiedziła razem z barbadoską piosenkarką R&B Rihanną wiele miast Stanów Zjednoczonych i Kanady. Podczas MTV Europe Music Awards, pokonując Justina Biebera, odebrała nagrodę w kategorii Najlepszy nowy artysta.
W październiku ukazał się utwór „We R Who We R” jako zapowiedź nadchodzącej reedycji płyty Animal. Singel zadebiutował na pierwszej pozycji Billboard Hot 100 w USA i ARIA Charts w Australii. Dotarł do drugiego miejsca w Kanadzie, a na początku 2011 roku stał się pierwszym singlem numer jeden Keshy w Wielkiej Brytanii. EP „Cannibal” wydano 19 listopada 2010 roku. Na drugi singel promujący reedycję wybrano piosenkę „Blow”, która dotarła do pierwszej dziesiątki w Stanach Zjednoczonych, Australii i Nowej Zelandii.

W marcu 2011 roku do internetu wyciekł utwór „Till the World Ends” Britney Spears, który został napisany przez Dr. Luka i Keshę. 25 kwietnia 2011 roku ukazał się remix piosenki z gościnnym udziałem Keshy i Nicki Minaj. Singel dotarł do trzeciej pozycji Billboard Hot 100. 15 lutego 2011 roku wyruszyła w swoją pierwszą solową trasę koncertową - Get Sleazy Tour. W planie miała zagrać 80 koncertów, w tym aż 62 w Ameryce Północnej.

18 marca 2011 wydała remix album I Am the Dance Commander + I Command You to Dance: The Remix Album. Album osiągnął dużą popularność dochodząc do najwyższej pozycji Billboard Top Electronic Albums.
Kesha zaczęła pisać utwory na drugą płytę podczas swojej debiutanckiej trasy koncertowej. Artystka chciała, aby album był w stylu „rock cock”. W tworzeniu albumu, Sebert inspirowała się rockiem lat 70. XX wieku. Opisuje ona swoje doświadczenia czy zwiedzanie świata. Nowy album odszedł stylem od jej dwóch pierwszych albumów electro popowych. Za produkcję nowej płyty artystki odpowiedzialni są Dr Luke i Max Martin. Płyta nosi nazwę „Warrior” i ukazała się 30 listopada 2012. Warrior zajął 6 miejsce na Billboard 200. Krytycy pochwalili album za treści liryczne i współpracę.

Pierwszy singel z albumu „Die Young” wydany został 25 września 2012. Przebój osiągnął szczyt notowania Pop Songs. Zajął drugie miejsce na liście Billboard Hot 100.

Drugim singlem został utwór „C'Mon”. Piosenka dotarła do 27 miejsca w USA, stając się pierwszym utworem Keshy, który nie zanotował dotarcia do czołówki zestawienia Billboard.

W marcu artystka udała się w swoją drugą trasę koncertową - Warrior Tour. W 23 kwietnia na antenie MTV został wyemitowany premierowy odcinek programu dokumentalnego Ke$ha: My Crazy Beautiful Life, który ukazuje życie gwiazdy za kulisami. Emisja drugiego sezonu miała premierę 30 października 2013 roku.

Trzeci singel z płyty - "Crazy Kids" został wydany 30 kwietnia 2013 roku. W trzech remiksach utworu pojawili się Pitbull, Will.i.am i Juicy J. Teledysk swoją oficjalną premierę miał 29 maja. Kesha zaśpiewała gościnnie w utworze Pitbulla "Timber", który obecnie na YouTubie ma prawie miliard wyświetleń. 24 listopada Kesha wraz z Pitbullem wystąpiła podczas gali American Music 

3 stycznia 2014 roku Kesha udała się do kliniki Timberline Knolls niedaleko Chicago[30]. Powodem tego było zaburzenie odżywiania i problemy z alkoholem. Artystka opuściła klinikę 6 marca. W tym samym roku złożyła do sądu sprawę przeciwko Dr. Lukowi, którego oskarżyła o napaść na tle seksualnym, molestowanie i przemoc psychiczną. Sąd stwierdził że Sebert ma za mało dowodów. Sprawa zakończyła się na początku 2017 roku, artystka musi dalej współpracować ze swoim producentem.

18 maja artystka pojawiła się na gali Billboard Music Awards jako prowadząca i zachwyciła wszystkich swoją kreacją. Jakiś czas później, wraz z Ludacrisem, Joshem Grobanem oraz Bradem Paisleyem została ekspertem w programie muzycznym Rising Star, którego celem jest poszukiwanie nowych talentów.

6 lipca 2017 roku ukazał się teledysk do piosenki "Praying", który promuję jej nową płytę studyjną zatytułowaną Rainbow. Praying znalazło się na pierwszym miejscu w ponad 10 krajach i stał się kolejnym hitem piosenkarki. Kolejny singiel Woman dotarł do pierwszej dziesiątki w 4 krajach. Na portalu YouTube w ciągu 24h teledysk do piosenki obejrzano ponad dwa miliony razy, przez co stał się pierwszym teledyskiem Keshy z tak dużą liczbą wyświetleń w ciągu doby. Kolejne single promujące płytę Learn to let go, Hymn i Rainbow osiągnęły umiarkowaną popularność. Premiera płyty miała miejsce 11 sierpnia 2017 roku, płyta przez wielu krytyków była nazywana "Pierwszym dojrzałym albumem artystki". Pierwszego dnia od premiery płyta zajęła pierwsze miejsce w najczęściej pobieranych albumach na Spotify w Australii. Album zajął pierwsze miejsce na Billboard 200 Albums Chart, gdzie utrzymywał się przez kolejne trzy tygodnie w pierwszej dziesiątce, Rainbow zdobyło też pierwsze miejsce w zestawieniu HITS Daily Double z wynikiem 119 980 sprzedanych egzemplarzy w ciągu tygodnia oraz znalazło się na 7 miejscu żeńskich największych debiutów 2016/17. Album został nominowany do nagrody Grammy, w kategorii najlepszy album roku.

27 sierpnia pojawiła się na gali MTV VMA i zapowiedziała występ Logic. Zaśpiewała w duecie z Maclemorem, piosenka w krótkim czasie znalazła się na pierwszym miejscu w Kanadzie. 23 września wystąpiła na iheartradio.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Right Round	Flo Rida Featuring Ke$ha	03.2009	1[1][19]	1[6][26]	Atlantic AT0334	[7x-platinum-US][platinum-UK][written by Tramar Dillard, Lukasz Gottwald, Allan Grigg, Justin Franks, Philip Lawrence, Bruno Mars, Aaron Bay-Schuck, Peter Burns, Stephen Coy, Michael Percy, Timothy Lever][produced by Dr. Luke, Koool Kojak]
Tik Tok	Kesha	11.2009	4[42]	1[7][38]	Columbia 88697619042	[8x-platinum-US]2x-[platinum-UK][written by Kesha Sebert, Lukasz Gottwald, Benjamin Levin][produced by Dr. Luke, Benny Blanco]
Blah Blah Blah	Kesha featuring 3OH!3	02.2010	11[13]	7[20]	RCA 88697659702	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Kesha Sebert, Benjamin Levin, Neon Hitch, Sean Foreman][produced by Benny Blanco]
Your Love is My Drug	Kesha	02.2010	13[17]	4[28]	RCA CATCO 161840256	[4x-platinum-US][silver-UK][written by Kesha Sebert, Pebe Sebert, Joshua Coleman][produced by Dr. Luke, Benny Blanco, Ammo]
Kiss N Tell	Kesha	02.2010	163[1]	109[1]	RCA	-
Animal	Kesha	01.2010	-	125[1]	RCA	-
Dinosaur	Kesha	02.2010	180[1]	-	RCA	[gold-UK][written by Kesha Sebert,Max Martin,Shellback][produced by Max Martin,Shellback]
Dirty Picture	Taio Cruz feat. Ke$ha	04.2010	6[12]	96[1]	4th & Broadway 2739095	[silver-UK][written by Taio Cruz, Fraser T. Smith][produced by Taio Cruz, Fraser T. Smith]
My First Kiss	3OH!3 feat. Ke$ha	07.2010	7[11]	9[18]	Photo Finish PF 002CD	[gold-US][silver-UK][written by Lukasz Gottwald, Sean Foreman, Nathaniel Motte, Benny Blanco][produced by Dr. Luke, Benny Blanco]
Take It Off	Kesha	08.2010	15[13]	8[20]	RCA CATCO 166557463	[3x-platinum-US][silver-UK][written by Kesha Sebert, Lukasz Gottwald, Claude Kelly][produced by Dr. Luke]
We R Who We R/Sleazy	Kesha	01.2011	1[1][19]	1[1][20];B:51[1]	RCA USRC 11000862	[5x-platinum-US]][gold-UK][written by Kesha Sebert, Joshua Coleman, Lukasz Gottwald, Jacob Kasher Hindlin, Benjamin Levin][produced by Dr. Luke, Benny Blanco, Ammo]
Cannibal EP.	Kesha	11.2010	-	77[1]	RCA 88697-80560-2	[gold-US][produced by Dr. Luke , Benny Blanco, Ammo, Max Martin, Bangladesh, Kool Kojak, David Gamson]
Crazy Beautiful Life	Kesha	11.2010	-	93[1]	RCA	-
Blow	Kesha	04.2011	32[9]	7[26]	RCA USRC 11100104	[4x-platinum-US][silver-UK][written by Kesha Sebert, Klas Ahlund, Lukasz Gottwald, Allan Grigg, Benjamin Levin, Max Martin][produced by Dr. Luke, Max Martin, Benny Blanco, Kool Kojak]
Fuck Him He's a DJ	Kesha	04.2011	-	97[1]	RCA	-
Sleazy Remix 2.0: Get Sleazier	Ke$ha featuring Lil Wayne, Wiz Khalifa, T.I. and André 3000	12.2011	-	37[2]	RCA	[gold-US][written by Kesha Sebert, Lukasz Gottwald, Benjamin Levin ,Shondrae Crawford, Klas Åhlund][produced by Bangladesh, Dr. Luke ,Benny Blanco]
Die Young	Ke$ha	12.2012	7[19]	2[22]	Kemosabe/RCA USRC 11201008	[4x-platinum-US][platinum-UK][written by Benjamin Levin, Henry Walter, Kesha Sebert, Lukasz Gottwald, Nate Ruess][produced by Dr. Luke, Benny Blanco,Circut]
Warrior	Ke$ha	12.2012	-	125[1]	-	-
Thinking Of You	Ke$ha	12.2012	-	114[1]	-	-
C'Mon	Ke$ha	02.2013	70[5]	27[16]	Kemosabe/RCA USRC 11201135	[platinum-US][written by Kesha Sebert, Lukasz Gottwald, Benjamin Levin, Max Martin, Bonnie McKee, Henry Walter][produced by Dr. Luke, Benny Blanco,Circut]
Crazy Kids	Ke$ha featuring will.i.am or Juicy J	06.2013	27[11]	40[13]	Kemosabe/RCA USRC 11201137	[platinum-US][written by Kesha, Lukasz Gottwald, William Adams, Jordan Houston, Henry Walter, Benjamin Levin][produced by Dr. Luke, Benny Blanco,Circut]
Timber	Pitbull featuring Kesha	01.2014	1[1][43]	1[39]	J/MR 305/Polo Grounds USRC 11301695	[diamond-US][3x-platinum-UK][written by Kesha Sebert, Armando C. Pérez, Lukasz Gottwald ,Aaron Davis Arnold, Priscilla Hamilton, Jamie Sanderson, Breyan Stanley Isaac, Henry Walter, Pebe Sebert, Lee Oskar, Keri Oskar, Greg Errico, Steve Arrington, Charles Carter, Waung Hankerson, Roger Parker][produced by Dr. Luke,Cirkut ,Sermstyle]
True Colors	Ke$ha with Zedd	05.2016	78[1]	74[1]	Interscope USUM 71603628	[written by Anton Zaslavski ,Antonina Armato, Tim James, Kesha Sebert][produced by Zedd, Rock Mafia]
Praying	Ke$ha	07.2017	26[9]	22[13]	Kemosabe/RCA USRV 81700519	[2x-platinum-US][gold-UK][written by Kesha Sebert ,Ryan Lewis, Ben Abraham, Andrew Joslyn][produced by Ryan Lewis]
Learn to Let Go	Ke$ha	07.2017	-	97	Kemosabe/RCA	[written by Kesha Sebert,Stuart Crichton,Pebe Sebert][produced by Ricky Reed,Crichton]
Woman	Ke$ha featuring The Dap-Kings Horns	08.2017	-	96[1]	Kemosobe/RCA	[gold-US][written by Kesha Sebert, Andrew Pearson ,Stephen Wrabel ][produced by Brody Brown, Drew Pearson ]
Rainbow	Ke$ha	09.2017	-	113[1]	-	-
Good Old Days	Macklemore featuring Kesha	10.2017	79[2]	70[1]	Bendo QZ8TY 1700016	[platinum-US][silver-UK][written by Ben Haggerty, Kesha Sebert, Joshua Karp, Andrew Joslyn, Sam Wishkoski, Tyler Andrews][produced by Budo]
Raising Hell	Kesha Featuring Big Freedia	11.2019	-	117[1]	Kemosobe/RCA	[written by Kesha Sebert, Stephen Wrabel, Sean Douglas, Ajay Bhattacharya][produced by Stint, Omega, Tainy, Daramola]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Animal	Kesha	01.2010	8[46]	1[1][65]	RCA 88697640462	[3x-platinum-US][platinum-UK][produced by Dr. Luke, Ammo, Benny Blanco, David Gamson, Greg Kurstin, Max Martin, Tom Neville, Shellback]
I Am the Dance Commander + I Command You to Dance: The Remix Album	Kesha	03.2011	-	36[2]	RCA 88697-49209-2	-
Warrior	Kesha	12.2012	60[3]	6[29]	Kemosabe/RCA 88725482712	[gold-US][produced by Ammo, Benny Blanco, Billboard ,Cirkut, Dr. Luke ,Greg Kurstin, Kool Kojak, Matt Squire ,Max Martin, Shellback ,The Flaming Lips ]
Rainbow	Kesha	08.2017	4[3]	1[8]	Kemosabe/RCA 88985459362	[gold-US][produced by Kesha, Brody Brown, Rogét Chahayed ,Stuart Crichton ,Ben Folds, Ryan Lewis, Nate Mercereau, Rick Nowels, Andrew Pearson, Ricky Reed, Pebe Sebert]
High Road	Kesha	02.2020	63[1]	7[2]	Kemosabe/RCA 19439704872	[produced by Jeff Bhasker, Stuart Crichton, John Hill, Kesha, Omega, Drew Pearson, Louis Schoorl, Stint ]

Axwell

Projekt Axwell /Ingrosso tworzą dwaj Szwedzi, którzy są dobrze znani na światowej scenie muzyki house.

Axwell naprawdę nazywa się Axel Hedfors. Urodził się 18 grudnia 1977 roku w stolicy Szwecji- Sztokholmie.Jest wziętym DJ-em i producentem, któremu światową sławę przyniosła kompozycja „I Found You”. Specjalizuje się w muzyce house ze szczególnym naciskiem na deep i funky house. DJ-ką zajmuje się od wczesnej młodości i jest ona dla Niego stylem życia i sposobem na życie. 

 

Efektem uznania jego zdolności są sety grane w klubach całego świata- między innymi w tak odległych zakątkach, jak: Kuala Lumpur, Tokio, Hong Kongu, Perth, ale także w znanych europejskich klubach Grecji, Francji, Skandynawii czy Ukrainy. Ma na swoim koncie współpracę z elitą producencko-DJ-ską. Swoje sety tworzył między innymi przy udziale takich DJ-ów, jak: Eric Prydz, Bob Sinclar oraz Steve Angello. Został nagrodzony w Beatport Music Awards w 2008 roku w kategoriach- Best House Artist oraz Best Remix za „Let It Go”.  

Znany jest również z projektów Supermode, który wraz z nim tworzy DJ Steve Angello oraz Swedish House Mafia, który tworzyło trzech producentów Axwell, Sebastian Ingrosso i Steve Angelo.  Duet szwedzkich producentów Axwell / Ingrosso prezentuje swoje najnowsze dzieło, czyli piosenkę "Sun Is Shining". Singiel promuje ich pierwszy wspólny album, który zapowiadany jest jeszcze na ten rok.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Feel the Vibe (Til the Morning Comes)	Axwell featuring Tara McDonald	08.2005	16[5]	-	Data DATA 85CDS	[written by Axwell, Errol Reid, Tom Kent, Tara McDonald, Ben Cook ,David Dollimore][produced by Axwell]
Watch the Sunrise	Axwell featuring Steve Edwards	08.2007	70[1]	-	Positive CDTIVS 243	[written by Axwell, Edwards][produced by Axwell]
I Found U	Axwell featuring Max'C	08.2007	6[10]	-	Positiva CDTIVS 261	[written by Axwell, Freddie McGregor, Charles Edward Salter, Earl Stanley Chinna][produced by Axwell]
What a Wonderful World	Axwell with Bob Sinclar featuring Ron Carroll	10.2008	48[3]	-	Defected/Positiva CDTIV 275	[written by Axwell, C. Le Friant, Ron Carroll][produced by Axwell, Bob Sinclar]

First Choice

Filadelfijska wokalna grupa disco lat 70-tych First Choice ,której wielkim przełomem był album "Armed and Extremely Dangerous" , Top 20 listy R & B i Top 30 listy pop w 1973 roku. Na nowo uwagę zwróciło to żeńskie trio, gdy Mary J. Blige nagrała ich klasyczny taneczny kawałek "Let No Man Put Asunder" w 1999 roku.
Wokalistka Rochelle Fleming , Joyce Jones , i Annette Guest pierwotnie tworzyły Debonettes i koncertowały w okolicach Filadelfii. Radiowy DJ Georgie Woods poznał je z filadelfijskim soulowym gitarzystą / kompozytorem / producentem Normanem Harrisem , który wyprodukował ich debiutancki singiel "This Is the House Where Loved Died", który był grany w marketach Filadelfii, ale nie odniósł sukcesu w kraju.
Ich następny singiel,produkcji Harrisa "Armed and Extremely Dangerous", był pierwszym wielkim hitem, zostając numerem 11 na listach R & B na początku 1973 r.,nagrany dla filadelfijskiej wytwórni Groove,Stana Watsona, który był dystrybuowany przez Bell Records. Był także w Top 20 w Wielkiej Brytanii. Album "Armed and Extremely Dangerous" został wydany jesienią 1973 roku. Na większości ich utworów, First Choice był wspierany przez sekcję rytmiczną składającą się z gitarzysty Harrisa , basisty Rona Bakera i perkusisty Earla Younga , który był członkiem MFSB zespołu firmowego wytwórni Philadelphia International Records,spółki Gamble & Huff.
Kolejny singiel, "The Player, Part 1", osiągnął najwyższą pozycję na listach r&b;, zostając #7 w lecie 1974 roku, choć grupa cieszyła się wieloma sukcesami na listach hitów disco. LP Player został wydany jesienią 1974 roku. Przejście do Warner Bros, zaznaczyli przebojami "Gotta Get Away (From You Baby)" z wiosny 1976 roku i "Let Him Go" jesienią 1976 r. i wydali LP, So Let Us Entertain You . Około 1977 roku Joyce Jones opuściła grupę i została zastąpiona przez Ursulę Herring .
W następnym roku, Norman Harris tworzy Gold Mind Records, który był dystrybuowany przez pionierską wytwórnię dance Salsoul i współzałożycielem Baker-Harris-Young Productions z kolegami z zespołu. First Choice podpisał kontrakt z Gold Mind i ich pierwszym wydawnictwem dla wytwórni,był chwytliwy kawałek "Love Doctor", który osiągnął 23 miejsce na R & B Chart w lecie 1977 roku.
Longplay Delusions ukazał się na rynku jesienią 1977 roku. Powszechnie uważany przez trio za ich najlepszy LP, zostając ich najlepszą wizytówką.Wokale Fleming są jednymi z najczęściej samplowanymi, na niezliczonych płytach tanecznych z całego świata. Ich następnym albumem dla Gold Mind była płyta Hold Your Houses,która została wydana w marcu 1979 r., tytułowy utwór stał się klasykiem disco. W tym samym roku, Debbie Martin zastępuje Ursulę Herring . Około 1983 roku, Salsoul zaprzestał działalności skupiając się na powstającym rynku domowego wideo i następnego roku, trio rozpadło się. W 1987 roku Fleming reaktywuje zreformowaną wersję First Choice z kuzynką Laconyą Fleming i Lawrence Cottel, która nagrywa singiel dla Prelude "Love Itch ". W latach 90-tych, Rochelle Fleming w dalszym ciągu nagrywa w Stanach Zjednoczonych i Europie. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Armed And Extremely Dangerous/Gonna Keep On Lovin' Him	First Choice	03.1973	16[10]	28[14]	Philly Groove 175	[written by Norman Harris, Allan Felder][produced by Staff For Stan And Harris Productions][11[11].R&B Chart]
Smarty Pants/One Step Away	First Choice	11.1973	9[11]	56[8]	Philly Groove 179	[written by Norman Harris, Allan Felder][produced by Stan Watson, Norman Harris][25[15].R&B Chart]
Newsy Neighbors/This Little Woman	First Choice	03.1974	-	97[2]	Philly Groove 183	[written by Norman Harris, Allan Felder][produced by Stan Watson, Norman Harris][35[11].R&B Chart]
The Player - Part 1/The Player - Part 2	First Choice	09.1974	-	70[8]	Philly Groove 200	[written by Norman Harris, Allan Felder][produced by Stan Watson, Norman Harris][7[13].R&B Chart]
Guilty/Wake Up To Me	First Choice	12.1974	-	103[3]	Philly Groove 202	[written by R. Roker, G. Shury][produced by Stan Watson, Norman Harris ][19[12].R&B Chart]
Love Freeze/A Boy Named Junior	First Choice	03.1975	-	-	Philly Groove 204	[written by Norman Harris, Allan Felder][produced by Stan Watson, Norman Harris][61[7].R&B Chart]
Gotta Get Away (From You Baby)/Yes, Maybe No	First Choice	05.1976	-	-	Warner 8214	[written by James Dean, John Glove][produced by Stan "The Man" Watson, Norman Harris][64[7].R&B Chart]
Let Him Go/First Choice Theme	First Choice	09.1976	-	-	Warner 8251	[written by James Dean, John Glover][produced by Stan "The Man" Watson, Norman Harris][97[3].R&B Chart]
Doctor Love/I Love You More Than Before	First Choice	07.1977	-	41[9]	Gold Mind 4004	[written by Norman Harris, Allan Felder, Ron Tyson][produced by Norman "The Harris Machine" Harris ][23[18].R&B Chart]
Love Having You Around/Indian Giver	First Choice	11.1977	-	-	Gold Mind 4009	[written by Stevie Wonder, S. Wright][produced by Ron Kersey ][68[10].R&B Chart]
Hold Your Horses/Now I've Thrown It All Away	First Choice	02.1979	-	-	Gold Mind 4017	[written by Poppy, Hurdle, Ricotti, Gosling][produced by Tom Moulton, Thor Baldursson][73[5].R&B Chart]
Double Cross/Gamble On Love	First Choice	04.1979	-	104[4]	Gold Mind 4019	[written by N. Harris, R. Tyson][produced by Norman Harris, Ron Tyson][60[5].R&B Chart]
Armed And Extremely Dangerous/Gonna Keep On Lovin' Him	First Choice	06.1997	88[1]	-	Minimal MINX 7CD	[written by Norman Harris, Allan Felder][produced by Staff For Stan And Harris Productions]
Ain't He Bad	First Choice	09.2002	89[1]	-	Code Blue BLU 029CD	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Armed and Extremely Dangerous	First Choice	10.1973	-	184[4]	Philly Groove 1400	[produced by Stan Watson, Norman Harris]
The Player	First Choice	10.1974	-	143[7]	Philly Groove 1502	[produced by Stan Watson, Norman Harris]
So Let Us Entertain You	First Choice	.1976	-	204	Philly Groove 2934	[produced by Stan Watson]
Delusions	First Choice	10.1977	-	103[8]	Gold Mind 7501	[produced by Norman Harris, Ron Kersey, Ron Baker, Earl Young, Bruce Hawes]
Hold Your Horses	First Choice	03.1979	-	135[12]	Gold Mind 9502	[produced by Tom Moulton, Thor Baldursson, McKinley Jackson, Norman Harris]

Firm

The FIRM, grupa brytyjska. Powstała na początku 1984 w Londynie. Założył ją Jimmy Page (właśc. James Patrick Page; 8.01.1944, Heston, Middlesex) - g, legendarny muzyk The Yardbirds i Led Zeppelin. Wokalistą został Paul Rodgers (12.12.1949, Middlesbrough) - voc, g, wywodzący się z Free i Bad Company.
Jako basistę wytypowano Pino Palladino, ale okazało się, że ma inne plany. W składzie pojawił się więc Tony Franklin - b, k, mx z zespołu Roya Harpera. Obowiązki perkusisty wziął na siebie z początku Rat Scabies (właśc. Chris Millar; 30.07.1957, Kingston-upon-Thames) - dr z The Damned, ale nie spełnił oczekiwań i po kilku próbach zastąpił go Bill Bruford (właśc. William Scott Bruford; 17.05.1948, Sevenoaks, Kent) - dr, perc, znany z Yes, King Crimson, U.K. oraz własnej formacji Bruford, ale on z kolei nie znalazł wspólnego języka z liderem i równie szybko zrezygnował. Ostatecznie przyjęto więc Chrisa Slade'a (30.10.1946, Walia) - dr, perc, wcześniej związanego z Manfred Mann's Earth Band, Uriah Heep i zespołem Davida Gilmoura. Grupa nazwała się roboczo The MacCregors, ale przed pierwszymi koncertami przeobraziła się w The Firm.
Po kilku tygodniach prób w lodyńskim Nomis Studios nagrała pierwszy album,zatytułowany po prostu "The Firm".Producentami byli Page i Rodgers,a w sesji gościnnie wzięli udział m.in. Steve Dawson - tp, Paul Weimar - bs, Willie Garnett - ts i Don Weller - ts. Dzieło ukazało się dopiero w lutym 1985, a promowały je dwa single: Radioactive/Together z tego samego miesiąca i Satisfaction Guaranteed/Closer z kwietnia.
Było dość karkołomną próbą połączenia stylów Page'a z Led Zeppelin oraz Rodgersa z Free i Bad Company. Najlepiej wypadły utwory bliskie zeppelinowego heavy rocka, jak Make Or Bleak i Someone To Love, a także urozmaicony formalnie, ożywiony przez Page'a solem gitary akustycznej i przez Rodgersa wstawkami piosenkowymi o lekko soulowym zabarwieniu Midnight Moonlight; wstępna wersja tego ostatniego powstała jeszcze w okresie istnienia słynnego zespołu, podczas pracy nad albumem "Physical Graffiti", ale nosiła wtedy inny tytuł -Swan Song. Niestety, na "The Firm" dominowały nie do końca przekonujące ballady wyrosłe z ducha bardziej komercyjnych dokonań Free i zwłaszcza Bad Company, jak Together, Money Can't Buy i Satisfaction Guaranteed. Najbardziej zaś rozbijały klimat całości nagrana z sekcją instrumentów dętych stylizacja soulowa Closer i przeróbka starego przeboju The Righteous Brothers You've Got That Lovin' Feeling.
Grupa już 29 listopada 1984 rozpoczęła w Sztokholmie działalność koncertową. Trasę po Europie zakończyła w grudniu tego roku dwoma występami w londyńskim Hammersmith Odeon. Od lutego do maja 1985 grała zaś w Stanach i w dalszej części maja znowu w Wielkiej Brytanii. A jesienią tego roku zrealizowała przy pomocy Juliana Mendelsohna jako współproducenta drugi album, "Mean Business". Wydany w lutym 1986, promowany singlami All The King's Horses/Fortune Hunter z kwietnia i Live In Peace/Free To Live z czerwca, został on w jeszcze większym stopniu niż poprzedni zdominowany przez piosenki Rodgersa w rodzaju ballad All The King's Horses i Live In Peace (znanej już z płyty wokalisty "Cut Loose"), chociaż zawierał też rzeczy ostrzejsze, bliższe stylu Led Zeppelin, jak Fortune Hunter.
Od marca do maja 1986 formacja grała w Stanach, ale ponieważ przyjęcie ze strony publiczności było chłodniejsze niż rok wcześniej, zaraz potem się rozwiązała.
Page kontynuował karierę jako solista oraz w duetach z Davidem Coverdale'em i Robertem Plantem. Rodgers działał głównie indywidualnie, ale też np. w The Law i nowym wcieleniu Queen. Franklin trafił najpierw do Blue Murder, a później współpracował m.in. z Carmine'em Appice'em i Grahamem Bonnetem. Slade grał w zespole Gary'ego Moore'a oraz grupach AC/DC i Asia. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Radioactive/Together	Firm	02.1985	76[2]	28[15]	Atlantic 89586	[written by Paul Rodgers][produced by Jimmy Page, Paul Rodgers]
Satisfaction Guaranteed/Closer	Firm	05.1985	-	73[5]	Atlantic 89561	[written by Jimmy Page/Paul Rodgers][produced by Jimmy Page, Paul Rodgers]
All The Kings Horses/Fortune Hunter	Firm	02.1986	61[8]	-	Atlantic 89458	[written by Paul Rodgers][produced by Jimmy Page, Paul Rodgers, Julian Mendelsohn]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Firm	Firm	03.1985	15[10]	17[33]	Atlantic 7812391	[produced by Jimmy Page, Paul Rodgers]
Mean Business	Firm	04.1986	46[3]	22[19]	Atlantic WX 35	[produced by Jimmy Page, Paul Rodgers and Julian Mendelsohn]

Firehouse

Amerykańska grupa hair metalowa założona w 1988 roku. Lata 80-te. Stany Zjednoczone. Hair metal zaczyna fascynować coraz więcej młodych ludzi. Jednym z nich jest Bill Leverty, gitarzysta pochodzącej z Virginii grupy White Heat. W zespole tym ciągle brakuje prawdziwego frontmana i perkusisty, więc Bill szuka ich za pośrednictwem ogłoszenia w lokalnej gazecie. Jedyna osoba, jaka zwraca jego uwagę, to perkusista formacji Century, Michael Foster, który dysponuje również bardzo dobrym głosem. Był rok 1984 i White Heat wciąż grali tylko covery innych znanych kapel. Tak było przez ponad rok aż do momentu, gdy Bill i Mike usłyszeli o grupie Maxx Warrior, słynącej ze wspaniałego frontmana (CJ Snare) i basisty (Perry Richardson). Poszli oczywiście do klubu na ich koncert, po którym Bill zaproponował im wspólne nagranie dema, a gdy kilka tygodni później Maxx Warrior definitywnie się rozpadł, wszystko stało się jasne. CJ nagrał demo z White Heat i wystąpił na kilku koncertach w Virginii. Bill odkrył ponadto, ze CJ jest świetnym pianistą i postanowił wykorzystać to w przyszłości. Kasetę z wokalem Snare’a zanieśli Richardsonowi. Podobało mu się, ale miał umówioną trasę z inną kapelą i obiecał, że wrócą do tematu za około pół roku. Kapela przeniosła się do Charlotte w północnej Karolinie i zaczęła nagrywanie kolejnego dema w piwnicy wynajętego domu. Zgodnie z obietnicą dołączył do nich wtedy Perry Richardson.
Narodził się Firehouse (oficjalnie za rok powstania grupy uznaje się 1988). Kolejne lata to szlifowanie formy i ciągłe rozwijanie kontaktów (m.in. kontrakt na używanie sprzętu Yamahy). W grudniu 1989 r. na ich duży koncert w Charlotte przybył vice prezes działu wydawniczego Epic Records, Michael Caplan. Przyjechał oczywiście z propozycją nagrania płyty, ale co ważniejsze, nie chciał żadnych zmian w muzyce chłopaków, zostawiając im wolną rękę. Tak w roku 1990 powstał Firehouse - debiutancki album grupy. Nagrany pod okiem sprawdzonego producenta Davida Pratera stał się jednym z najpopularniejszych hardrockowych albumów. Sprzedano ponad 2 000 000 sztuk, a singiel Love Of A Lifetime kupiło ponad 500 000 fanów. Singiel ten był nawet na 3 miejscu na amerykańskiej liście przebojów, a wcześniej do miejsca 14-go dotarł Don’t Treat Me Bad. Poza podwójną platyną w Stanach zespół dostał złote płyty w Kanadzie, Japonii i Singapurze. Firehouse z grona nieznanych kapelek stali się gwiazdami wielkiego formatu. Najpopularniejszy weselny utwór 1991 roku w Stanach, który podczas ślubów w Las Vegas zastąpił marsza weselnego (Love Of A Lifetime) był również dziełem zespołu. Także oni mieli świetnie brzmiące na koncertach utwory jak All She Wrote czy Rock On Radio.
Kiedy krytycy szukali dziury w całym, zespół nie przejmował się wcale, a jakby na złość odnosił kolejne sukcesy. Otrzymał w 1991 r. American Music Award jako najlepszy nowy zespól rockowy (zostawiając w polu takie tuzy jak Nirvana czy Alice In Chains). Następne nagrody sypały się jak z rękawa: najlepszy nowy zespół 1991 r. według Metal Edge, Young Guitar i Music Life.
Idąc za ciosem, grupa wydaje w 1992 r. swoją drugą płytę Hold Your Fire, będącą kontynuacją debiutu i nagraną pod okiem tego samego producenta. Znowu cała wiązka hitów jak Reach For The Sky ( 18 miejsce na amerykańskiej liście przebojów), Sleeping With You czy When I Look Into Your Eyes (miejsce 7 na ww. liście). To bardzo udany sequel: takie utwory jak Rock You Tonight, Life In The Real World czy przepiękna ballada Hold The Dream na długo pozostają w pamięci fanów. Zespół sprzedaje ponad milion płyt i staje się megagwiazdą. Firehouse ciągle koncertuje, odwiedza praktycznie wszystkie amerykańskie miasta, staje się gwiazdą "w zasięgu ręki".
Ale nic co piękne nie trwa wiecznie, zespół coraz gorzej znosi wielomiesięczne trasy, zmęczenie daje o sobie znać. Firehouse dosięga to samo, co wiele innych gwiazd rocka - wyeksploatowanie przez firmę płytową. Kiedy muzycy wydają w 1995 r. trzecią płytę zatytułowaną po prostu 3 widać jak na dłoni, że pewną erę zespół ma już za sobą. Zmiana producenta na Rona Nevisona (współpracował z Damn Yankees, Heart, MSG i Ozzy Osbournem) nie przynosi grupie nic dobrego. Utwory są coraz bardziej sztampowe, brakuje zacięcia i świeżości. Brakuje na 3 dużego hitu, utworu, który "popchnął" by płytę. Takiej roli nie spełnia zapowiadany na megahit Here For You. Za sprawą ballady I Live My Life For You, Firehouse jest kolejnym po Bon Jovi i Scorpions rockowym zespołem grającym ładne piosenki. Utwór ten zostaje umieszczony na dziesiątkach składanek i rożnego rodzaju zestawach. Przy okazji nie zauważono dwóch perełek tego albumu, myślę o Trying To Make A Living i cudownej balladzie No One At All. Niewątpliwie popularności nie dodał też zespołowi fakt, iż muzycy pozują do zdjęć w grungowych fryzurach i flanelowych koszulach.
Epic Records, żeby ratować sprzedaż wysyła zespół na tournee do południowo - wschodniej Azji oraz do Ameryki Południowej i jest to dobre posunięcie, gdyż grupa staje się lepiej znana w bardzo egzotycznych krajach. Już rok później (1996) ukazuje się Good Acoustics. Jest to album zawierający akustyczne wersje największych przebojów Firehouse i cztery nowe utwory, oczywiście w wersjach unplugged. Dzięki udanej promocji zespołu w poprzednim roku płyta szybko zyskuje status złotej w Malezji, Tajlandii i na Filipinach. Zespół koncertuje ponownie w Azji, a zapotrzebowanie na koncerty jest tak duże, że muzycy wracają tam w lutym 1997. Azjatyckie apetyty zostały rozgrzane do tego stopnia, że w lipcu 25 koncertów w samej tylko Indonezji zostało całkowicie wyprzedane. Podczas gdy media Europy i Ameryki Północnej zalała fala grungu i powracającego punk rocka, w Japonii i krajach azjatyckich nastąpił prawdziwy rozkwit hardrocka. Oczywiście w zaistniałej sytuacji zespół zmienił wytwórnię na japońską Pony Canyon Records.
Cała czwórka solidnie odpoczęła i wzięła się na wiosnę 1998 za nagrywanie nowego dzieła. W krótkim okresie pomiędzy nagraniem płyty, a jej premierą wzięli udział w trasie koncertowej Rock Never Stops, razem z Warrant, Slaughter, Quiet Riot i LA Guns. W październiku 1998 r. ukazała się płyta Category 5, chyba najbardziej niedocenione "dziecko" Firehouse. Cały krążek to wspaniałe kompozycje o których trudno zapomnieć. Nie ma tu znaczenia, że zespół złagodniał i wszystko jest "grzeczniejsze". Przede wszystkim słychać, że odzyskali radość tworzenia muzyki i energię do jej wykonywania. Najlepsze punkty programu to ostre Have Mercy, bardzo rock and rollowe Life Goes On i Can’t Stop The Pain oraz klimatyczne, nastrojowe utwory w stylu Dream i Get Ready. Ogólnie cała płyta robi bardzo pozytywne wrażenie i jest godna polecenia każdemu fanowi AOR.
Jeszcze przed końcem 1998 roku mało znana koreańska wytwórnia Legacy Records wydała płytę Greatest Hits - składankę największych hitów zespołu uzupełnionych o wersje live Don’t Treat Me Bad i Reach For The Sky, akustyczną Love Of A Lifetime i całkowicie nowy utwór na Święta, Christmas With You. Zgodnie z przewidywaniami zaplanowana trasa okazała się za krótka, toteż dodano trzy duże koncerty w Tokio, Nagoi i Osace, a bilety sprzedano "na pniu". Zarejestrowany koncert z Osaki z 22 kwietnia 1999 r. stał się materiałem na pierwszy album live w historii zespołu. Wydano go w Japonii już w grudniu 1999 r. jako Bring’em Out Live, przez nowego wydawcę grupy Spitfire Records. Co ciekawe stare utwory jak Reach For The Sky, All She Wrote czy Overnight Sensation brzmią zadziwiająco świeżo. Niewątpliwie to zasługa realizatora i świetnie reagującego tłumu , ale słychać też, że sam zespół jest w dobrej kondycji i stać go na wiele.
Po tych morderczych koncertach Firehouse ponownie zaszyli się w studio by nagrać długo oczekiwany nowy album studyjny. Niedobra wiadomość spadła na fanów Firehouse w połowie sierpnia 2000. Odszedł Perry Richardson, nie mogąc dogadać się z pozostałymi członkami co do muzycznych dążeń zespołu. Nieoficjalne plotki podawały zaś inną przyczynę odejścia basisty. Według nich Perry zaczął mieć kłopot z narkotykami (a nawet je przemycać z Azji), podczas gdy reszta kapeli nawet nie pije po koncercie. Zastąpił go Bruce Waibel, grający wcześniej z Gregg Allman Band i Marshall Tucker Band.
Nowy materiał ukazał się w Japonii już w pierwszej połowie września pod chemicznym tytułem O2. Jest to bardzo trudny do zaklasyfikowania album, gdyż ścierają się w nim rożne dążenia członków grupy. Perry Richardson był zwolennikiem ciężkiego brzmienia hardrockowych grup z końca lat dziewięćdziesiątych, a reszta grupy uznała, że nie będą zmieniać swojego ciężko wypracowanego wizerunku. Powstał więc materiał dość ciekawy gdzie ciężkie riffy mieszają się z chórkami rodem z AOR (The Dark, Take It Off). Rapujący w The Dark CJ Snare stał się przyczyną mojego upadku z krzesła, chociaż takie śpiewanie wyszło mu bardzo dobrze. Z taką miesznaką stylów mamy do czynienia tylko przez pierwsze 3 kompozycje, a pozostałe są bardzo "firehousowe" w jak najlepszym tego słowa znaczeniu. Utwory jak Don’t Fade On Me, I’d Rather Be Making Love czy What You Can Do brzmią jak pierwsza liga światowego hardrocka. No i Loving You Is Paradise, cudowna ballada przy której, jak mawia mój kumpel, kobieta sama się rozbiera. Ogólnie to naprawdę, dobra płyta, nowocześnie zagrana i zrealizowana. O2 jest zwiastunem nowych, lepszych czasów dla hardrocka i AOR.
W 2003 roku nakładem Spitfire Records ukazał się kolejny album "Strażaków", zatytułowany Prime Time. W stosunku do dwóch poprzednich płyt grupa poczyniła spory postęp muzyczny i kompozycje bliższe są tym razem hard rockowi lat osiemdziesiątych. Gdzieniegdzie można się doszukać wpływów Aerosmith i AC/DC, nie zabrakło też wpływów bluesa. Najlepszymi kompozycjami na krążku są mocno rockowe Body Language i balladowe Let Go. Warto nadmienić, że w dwóch utworach na płycie zaśpiewał gitarzysta Bill Leverty, a w jednym wokalnie udzielał się perkusista Michael Foster. Album nagrano już z udziałem nowego basisty, którym został Dario Seixas.
We wrześniu 2003 roku zmarł były basista grupy, Bruce Waibel. Nieco później zespół doświadczył jeszcze kolejnej zmiany na stanowisku basisty, mianowicie Dario Seixasa zastąpił Allen McKenzie. Na 2004 rok Firehouse zaplanowało serię koncertów w Europie, podczas których "Strażakom" towarzyszyć mają Danny Vaughn i formacja Pride. W międzyczasie gitarzysta Bill Leverty zapowiedział nagranie swojej solowej płyty.
Przez te wszystkie lata zespół zagrał setki koncertów z największymi gwiazdami rocka (Bon Jovi, Tesla, Warrant, Trixter, Cher, Damn Yankees, Status Quo, Nelson to tylko początek listy) i zjeździł wszystkie zakątki obu Ameryk, Japonii, południowo-wschodniej Azji i Europy. Zważywszy, że CJ, Bill i Mike są niezwykle "muzycznie płodni" możemy się spodziewać jeszcze wielu wspaniałych i udanych albumów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don' t treat me bad/Overnight sensation	Firehouse	03.1991	71[1]	19[23]	Epic 73 676	[written by Bill Leverty, C.J. Snare, Michael Foster][produced by David Prater][16.Mainstream Rock Tracks]
Love of a lifetime/Helpless	Firehouse	06.1991	-	5[22]	Epic 73 771	[gold][written by Bill Leverty, C.J. Snare][produced by David Prater]
All she wrote/Love of a lifetime [acoustic]	Firehouse	11.1991	-	58[14]	Epic 73 984	[written by Bill Leverty, C.J. Snare][produced by David Prater][25.Mainstream Rock Tracks]
Reach for the sky/Don' t treat me bad [live]/Shake & tumble [live]	Firehouse	07.1992	-	83[5]	Epic 74 335	[written by Bill Leverty, C.J. Snare][produced by David Prater][27.Mainstream Rock Tracks]
When i look into your eyes/Life in the real world	Firehouse	08.1992	65[1]	8[20]	Epic 74 440	[written by Bill Leverty, C.J. Snare][produced by David Prater]
Sleeping with you	Firehouse	12.1992	-	78[8]	Epic 74 323	[written by Bill Leverty, C.J. Snare]
I live my life for you/What' s wrong/Love of a lifetime [acoustic]	Firehouse	02.1995	-	26[20]	Epic 77 812	[written by Bill Leverty, C.J. Snare][produced by Ron Nevison][20.Adult Contemporary Chart]
Here for you/I live my life for you	Firehouse	07.1995	-	108[5]	Epic 77 949

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Firehouse	Firehouse	03.1991	-	21[76]	Epic 46 186	[2x-platinum][produced by David Prater]
Hold your fire	Firehouse	07.1992	-	23[30]	Epic 48 615	[gold][produced by David Prater]
3	Firehouse	04.1995	-	66[9]	Epic 57 459	[produced by Ron Nevison]

Firefall

FIREFALL, grupa amerykańska. Powstała w 1974 w Boulder w stanie Kolorado. Utworzyło ją czterech cenionych muzyków, Mike Clarke (właśc. Michael Dick; 3.06.1944, Teksas -19.12.1993, Treasure Island, Floryda) - dr, perc, hca zdobył uznanie jako członek The Byrds i The Flying Burrito Brothers, Rick Roberts (31.08.1949, Clearwater, Floryda) - voc, g również występował w The Flying Burrito Brothers oraz nagrał dwa solowe albumy: "Windmills" (A&M;, 1972) i "She Is A Song" (A&M;, 1973), Jock Bartley (16.05.1959, Hutchinson, Kansas) - g, voc wspierał Grama Parsonsa i formację Tommy'ego Bolina Zephyr. A Mark Andes (właśc. Mark Christopher Andes; 19.02.1948, Filadelfia, Pensylwania) - b, voc działał kolejno w Canned Heat, Red Roosters, Western Union Band, Navarro, Spirit i Jo Jo Gunne. Składu dopełnił Larry Burnett (8.11.1951, Waszyngton) - g, voc, a w 1976 dołączył także David Muse - k, s, fl, hca. W 1980 Clarke'a i Andesa zastąpili Tris Imboden - dr, były muzyk La Seine, i George Hawkins - b, voc, współpracownik Lindseya Buckinghama, Micka Fleetwooda, Gary'ego Wrighta i Kenny'ego Logginsa. W 1981 odeszli Burnett i Hawkins. Wtedy przyjęto Chucka Kirkpatricka - g, k, voc, wywodzącego się z Game, Johna Sambataro - voc, g, k, legitymującego się współpracą z triem McGuinn, Clark & Hillman oraz Dave'em Masonem i Stephenem Stillsem, a także Kima Stone'a - b, voc. W 1982 zrezygnowali Roberts, Muse i Imboden, a dołączył brat Chucka, Scott Kirkpatrick - dr, vib, voc, również wcześniej związany z Game. W 1983 wrócił Muse. W tym samym roku Stone'a zastąpił najpierw Greg Overton - b, voc, a po kilku miesiącach Bob Gaffney - b, voc. W 1984 z formacją rozstał się Scott Kirkpatrick, a rok później także Chuck Kirkpatrick. Na miejsce pierwszego z nieh zwerbowano Sandy'ego Ficcę - dr, perc. W 1985 zamiast Muse'a pojawił się Steve Hadjoupolos - k, s, fl. W 1986 Gaffneya zastąpił Edie Gleason - b, voc, a w 1987 jego z kolei Bill Hopkins - b, voc .W 1987 na miejsce Hadjoupolosa wszedł Daniel Clawson - k, s, fl, hca. W 1988 wycofał się Sambataro. W 1992r Crichtona zmienił powracający Roberts, a gdy rok później odszedł, dołączyli Steven Weinmeister (13.09, Fort Collins, Kolorado)- voc, g i Stephen Thomas Menschel - voc, g.
W 1993 miejsce Clawsona zajął Jim Waddell - k, s, fl, hca,ale rok później zamiast niego przyjęto Braya Chiglię - k, s, fl. Już w 1995r wrócił Waddell i Chiglii podziękowano za współpracę. W 1997 Waddell znowu odszedł i zaangażowano Boba Fishera - k, s, fl. Gdy w 1998 wrócił Waddell, Fisher znalazł się za burtą. Kiedy w 1994 z formacją rozstał się na rok Hopkins, zastępował go Steve Jenks - b, voc. W 1999 odszedł Menschel, W 2000 na miejsce Waddella wrócił Muse. W 2001 na rok w składzie pojawił się dodatkowo Gary Jones - voc, g. W 2002 miejsce Muse'a zajął Chris Ball - s, fi, k, voc, znany m.in. z solowej płyty "Sleep Drum" (Sonal Anu, 2002).
Grupa zwróciła na siebie uwagę występami w nowojorskim klubie Other End. Podpisała kontrakt z wytwórnią Atlantic i w kwietniu 1976 zadebiutowała płytą "Firefall", nagraną przy pomocy producenta Jima Masona, współpracownika Poco. Było to dzieło wyrosłe z doświadczeń The Byrds, The Flying Burrito Brothers i Poco, pełne wtórnych, ale zgrabnych, ładnie zaaranżowanych i wybornie wykonanych piosenek, stawiających Firefall w gronie najpopularniejszych wykonawców muzyki z pogranicza country, popu i rocka.
Album rozszedł się w milionie egzemplarzy, a całkiem sporą popularność zyskały też towarzyszące mu single: Livin' Ain't Livin'/Love Isn't All z maja 1976, You Are The Woman/Sad Ol' Love Song z sierpnia tego roku i Cinderella/Dolphin's Lullaby z marca 1977. Dokonaniem bardzo podobnym do debiutu okazała się płyta "Luna Sea" z sierpnia 1977. Mimo braku nowych pomysłów powtórzyła jego sukces, podobnie jak kolejne single: Just Remember I Love You/Just Think z tego samego miesiąca i So Long/You And Me Baby ze stycznia 1978. Grupa z powodzeniem koncertowała w tym czasie w całych Stanach u boku m.in. Leona Russella, Toma Waitsa i Roya Buchanana.
Próbą odświeżenia formuły, m.in. elementami jazzu, był album "Elan" z października 1978, promowany singlami Strange Way/Anymore z września tego roku i Goodbye I Love You/Baby ze stycznia 1979. Niestety, za dowód wyczerpania się inwencji muzyków uznano płytę "Undertow" z listopada 1979. Była pierwszą w dorobku Firefall, która nie odniosła sukcesu.
Późniejsze albumy, nagrywane w coraz to innym składzie, jak "Clouds Across The Sun" z grudnia 1980, "Break Of Dawn" z września 1982 (z gościnnym udziałem m.in. Stephena Stillsa - g, p, voc i Davida Sanborna - s) oraz "Mirror Of The World" z listopada 1983, były dziełami coraz bardziej rutynowymi i zyskiwały coraz mniejsze uznanie słuchaczy. W następnym okresie grupa ograniczyła działalność do koncertów. Dopiero w połowie lat dziewięćdziesiątych wznowiła nagrania, ale z miernym powodzeniem artystycznym. Bartley jest nie tylko muzykiem; dał się też poznać jako malarz, a jego prace były wystawiane w galeriach w całych Stanach Zjednoczonych.
Clarke i Roberts po odejściu z Firefall nadal występowali razem - w późnej wersji The Byrds. Ponadto Roberts odniósł sukces jako twórca piosenek dla dzieci. Andes trafił do Heart. Gościnnie wspomagał w studiu i na scenie m.in. Joe Walsha, Stevie Nicks i Whitesnake, a w końcu dołączył do grupy syna The Luke Andes Band. Muse grał m.in. w The Marshall Tucker Band. Chuck Kirkpatrick z własnym zespołem Crane nagrał płytę "Crane" (Capitol, 1978).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Livin' ain' t livin'/ Love Isn't All	Firefall	05.1976	-	42[8]	Atlantic 3333	[written by Rick Roberts][produced by Jim Mason]
You are the woman/ Sad Old Love Song	Firefall	08.1976	-	9[22]	Atlantic 3335	[written by Rick Roberts][produced by Jim Mason]
Cinderella/ Dolphin's Lullaby	Firefall	03.1977	-	34[10]	Atlantic 3392	[written by Larry Burnett][produced by Jim Mason]
Just remember i love you/Just think	Firefall	08.1977	-	11[20]	Atlantic 3420	[written by Rick Roberts][produced by Jim Mason][1[2].Adult Contemporary Chart]
So long/ Piece of Paper	Firefall	01.1978	-	48[6]	Atlantic 3452	[written by Rick Roberts][produced by Jim Mason]
Strange way/ Anymore	Firefall	09.1978	-	11[19]	Atlantic 3518	[written by Rick Roberts][produced by Tom Dowd,Ron Albert,Howard Albert]
Goodbye ,i love you/ Baby	Firefall	01.1979	-	43[9]	Atlantic 3544	[written by Rick Roberts][produced by Tom Dowd,Ron Albert,Howard Albert]
Headed for a fall/ Just What You Need	Firefall	04.1980	-	35[9]	Atlantic 3657	[written by Rick Roberts][produced by Kyle Lehning,Firefall,Ron Albert,Howard Albert]
Love that got away/ Business Is Business	Firefall	06.1980	-	50[9]	Atlantic 3670	[written by Rick Roberts][produced by Kyle Lehning,Firefall,Ron Albert,Howard Albert]
Staying with it/ Dreamers	Firefall	01.1981	-	37[9]	Atlantic 3791	[written by Tom Snow,John Lewis Parker][produced by Kyle Lehning]
Always/ In the Dead of the Night	Firefall	01.1983	-	59[13]	Atlantic 89 916
Runaway love/What kind of love	Firefall	11.1983	-	103[5]	Atlantic 89 755

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Firefall	Firefall	05.1976	-	28[67]	Atlantic 18 174	[gold][produced by Jim Mason]
Luna sea	Firefall	08.1977	-	27[28]	Atlantic 19 101	[gold][produced by Jim Mason]
Elan	Firefall	10.1978	-	27[24]	Atlantic 19 183	[platinum][produced by Howard Albert, Ron Albert, Tom Dowd]
Undertow	Firefall	04.1980	-	68[15]	Atlantic 16 006	[produced by Firefall, Howard Albert, Kyle Lehning, Ron Albert]
Clouds across the sun	Firefall	01.1981	-	102[13]	Atlantic 16 024	[produced by Kyle Lehning]
The best of Firefall	Firefall	12.1981	-	166[4]	Atlantic 19 316
Break of dawn	Firefall	03.1983	-	199[3]	Atlantic 80 017	[produced by Howard Albert, Ron Albert]

Monochrome Set

Brytyjska  grupa, której muzykę jest bardzo trudno sklasyfikować z powodu krótkiej kariery, stylistycznej różnorodności, ciągłych zmian wytwórni i zmiennej popularności wśród słuchaczy. Powstała z końcem 1976r w składzie: Andy Warren (bas), Lester Square (gitara) i Bid (gitara, śpiew). Zaczynali w grupie B-Sides z Adamem Antem. Gdy zespół przekształcił się w Adam And The Ants, Bid i Lester Square odeszli, zakładając w styczniu 1978r Monochrome Set.

W 1979r dołączył związany krótko z Ants Warren, a po nim Jeremy Harrington (bas; wcześniej w Gloria Mundi i Main Street) oraz J.D. Heney (perkusja; wcześniej w Art Attacks). W latach 1979-80 grupa nagrywała dla wytwórni  single („He’s Frank”, „Eine Symphonie Des Graeuns”, „The Monochrome Set”, „He’s Frank (Slight Return)” -wszystkie różniące się stylem i treścią.

Albumowy debiut The Strange Boutique otarł się o listy bestsellerów. Kontynuacją tytułowego tematu były „405 Lines”, „Apocalypso” i drugi longplay, Love Zombies. Przez krótki czas na perkusji grał Lex Crane, zastąpiony przez Morrisa Windsora z Soft Boys. W tym składzie nagrano w lipcu 1982r błyskotliwą, seksualną  satyrę "The Mating Game”, a po niej „Cast A Long Shadow” i album Eligible Bachelors. Równocześnie do grupy dołączyli Carrie Booth (instrumenty klawiszowe), Nick Wesołowski (kolejny perkusista) i Fuz (gitara).

Longplay Volume, Brillance, Contrast byt kompilacją nagrań dla Rough Trade i dla BBC Radio 1. Przebojem stał się singiel „Jet Set Junta” , ale typowany na kolejne sukcesy tematy „Jacob’s Ladder” i „Wallflower” nie sprawdziły się, podobnie jak album Lost Weekend.

Rozczarowana grupa rozwiązała się, pozostawiając wydanie retrospektywy wytwórni El, filii Cherry Red. U schyłku lat 80-tych pojawiały się kolejne „dzieła rozproszone" Monochrome Set na albumach zawierających wczesne lub odnalezione nagrania (Colour Transmission, Westminster Affair). Zespół reaktywował się w w grudniu 1989 z Bidem, Lesterem i Warrenem oraz Orsonem Presence’em na instrumentach klawiszowych. Efektem był longplay Dante’s Casino. W latach 90-tych Monochrome Set koncentrowali się głównie na swoim kulcie, sięgającym na często odwiedzany przez nich Daleki Wschód.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Jacob's Ladder/Andiamo	Monochrome Set	02.1985	81[7]	-	blanco y negro NEG 4	[written by Warren, Bid ][produced by John Porter]
Wallflower/Big Ben Bongo	Monochrome Set	05.1985	97[1]	-	blanco y negro NEG 4	[written by Bid, Haney][produced by John Porter]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Strange Boutique	Monochrome Set	05.1980	62[4]	-	Dindisc DID4	[produced by Bob Sargeant]