środa, 20 września 2017

Cleftones

Cleftones-grupa doo wop założona w 1955r przez grupę przyjaciół z Jamaica High School w Queens dzielnicy Nowego Jorku.Byli to Herbie Cox, Charles James, Berman Patterson, Buzzy McClain i Warren Corbin.Pierwsze sukcesy odnisili w szkole śpiewając razem jako Silvertones.Póżniej zmienili nazwę na Clefs,by w końcu zostać przy Cleftones. Menadżerem grupy został ich przyjaciel David Ralnick,który zawsze chciał śpiewać w grupie.To on załatwił im występy w lokalnych sklepach i przesłuchania w różnych wytwórniach płytowych jak Apollo czy Old Town Records.W końcu udało mu się załatwić dwutygodniowe nagrania w nowej wytwórni słynnego George Goldnera,Rama Records.Jesienią 1955r wydają singiel You Baby/I Was Dreaming autorstwa Bermana Pattersona,który stał się dużym hitem.W nagraniach skorzystano z usług znanych muzyków:Jimmy'ego Wrighta i Big Al Searsa.
W marcu następnego roku nagrywają kolejny przebój na liście Billboardu,Little Girl Of Mine/You're Driving Me Mad ,który stał się standardem w stacjach radiowych Stanów Zjednoczonych.Utwór napisany przez Herbie Coxa sprzedał się w ponad milionowym nakładzie.Kolejne single z utworami "Can't We Be Sweethearts" i "Neki-Hokey" nie odnoszą jednak sukcesów na listach przebojów.Jeszcze jako uczniowie dają koncert w Apollo Theater z owacją na stojąco widzów.
Kolejne nagrania dla wytwórnii Gee w 1957r,"Why You Do Me Like You Do","See You Next Year","Hey Babe" i "What Did I Do That Was Wrong" również nie stały się przebojami.W 1958r dostają się pod skrzydła Roulette Records i latem tego roku nagrywają tam singiel "She's So Fine"/"Trudy".Następne nagrania "Cuzzin Casanova"/"Mish Mash Baby" i z końca 1960r "She's Gone"/"Shadows On The Very Last Row" nie przynoszą powodzenia na rynku.W tym czasie z zespołu odchodzą Buzzy McClain i Berman Patterson [służba wojskowa],a do grupy przystępuje były członek Rivileers,Gene Pearson i dwaj kolejni wokaliści Henry Glover i George Treadwell.Pearson sugeruje by na fali powodzenia dziewczęcych grup dokoptować do składu żeński głos.W ten sposób w zespole znalazła się Patricia Spann.Powracają też do wytwórni Gee.
W 1961r nagrywają swój największy hit "Heart And Soul" ,który trafił do Top20 listy Billboardu.Następnym przebojem Cleftones był cover przeboju Nata "King" Cole'a " For Sentimental Reasons" z 1946r.Grupa rozwiązała się w 1964r ,trzy lata po swoim największym sukcesie.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
You Baby You / I Was DreamingCleftones 02.1956-78[1]Gee 1000[written by Corbin/Morris Levy/Berman Patterson][with Jimmy Wright Orchestra]
Little Girl of Mine / You're Driving Me MadCleftones 04.1956-57[12]Gee 1011[with Jimmy Wright Orchestra][written by Morris Levy,Herbie Cox][8[6].R&B Chart]
Heart and Soul / How Do You FeelCleftones 05.1961-18[10]Gee 1064[written by Hoagy Carmichael/Frank Loesser][#1 hit for Larry Clinton in 1938]
For Sentimental Reasons / Deed I DoCleftones 09.1961-60[6]Gee 1067[written by William Best/Deek Watson][#1 hit for Nat "King" Cole in 1946]
Lover Come Back to Me / There She GoesCleftones 12.1962-95[1]Gee 1079[written by Oscar Hammerstein II/Sigmund Romberg][#3 hit for Paul Whiteman in 1928]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Clean Living

Mało znana grupa,która oferowała w swym repertuarze utwory pełne humoru,będące mieszanką country,bluesa,rocka i muzyki "barowej".Założycielami grupy byli:
Bob LaPalm-g,voc
Timothy Griffin-dr,percc,voc
wcześniej członkowie zespołu Bold działającego w latach 60-tych.
Inni członkowie zespołu:
Paul Lambert-pedal steel guitar,dobro
Robert "Tex" La Mountain-g,voc
Norman Schell-g,lead voc
Frank Shaw-g,bass,voc
Elliott Sherman-keyb
Jeffrey Potter-keyb,hca,percc Na swym pierwszym albumie ,którego producentem był Maynard Solomon przedstawiła swoje wersje znanych utworów innych wykonawców minn.Chucka Berry' ego.Ciekawostką jest fakt ,że miała troje wiodących wokalistów.
Po nagraniu drugiego albumu poświęciła się całkowicie muzyce country.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
In heaven there is no bearClean Living11.1972-49[12]Vanguard 35 162[written by Ralph Siegel, Ernst Neubach][produced by Maynard Solomon]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Claudine Clark

Claudine Clark [ur.26.04.1941r Macon,Georgia],amerykańska wokalistka rhythm'n'bluesowa i kompozytorka wielkiego przeboju z 1962r "Party Lights",który trafił na 5 pozycję listy singli Billboard.Clark dorastała w Filadelfii,gdzie rozpoczęła naukę i zdobywała pierwsze muzyczne doświadczenia w Coombs College. Jej pierwszy singiel,"Angel of Happiness" nagrany dla wytwórni Herald w 1958r nie wywołał większego zainteresowania,co było powodem do krótkiego kontraktu z wytwórnią Gotham.Znajduje przystań w Chancellor,gdzie nagrywali minn. Fabian i Frankie Avalon.Jej singiel "Disappointed" początkowo niczym się nie wyróżniał,ale prezenterzy często odtwarzali stronę B z jej kompozycją "Party Lights",która z upływem czasu stała się dużym sukcesem na rynku.
Chancellor,wydaje nieszczęśliwie kolejny singiel,groteskowy "Walkin' Through a Cemetery",który zatrzymuje komercyjny impet piosenkarki.Próbuje bez powodzenia odzyskać uwagę publiczności kolejnymi nagraniami "Walk Me Home From the Party" i "The Telephone Game".W póżniejszym okresie zajmuje się komponowaniem i nagrywa dla Swan pod pseudonimem Joy Dawn z niewielkim powodzeniem.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Party Lights/Disappointed Claudine Clark06.1962-5[15]Chancellor 1113[written by R. Marcucci, R. Faith][produced by R. Marcucci, R. Faith][3[17].R&B Chart]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Classix Nouveaux

Liderem tego brytyjskiego kwartetu eksperymentalnego z lat 80-tych był gładko wygolony Sal Solo (ur. 5.09.1954 w Hatfield w hr. Hertfordshire, Anglia), którego odporny na przemijające mody styl wokalny niełatwo zgrywał się z tanecznym rytmem syntezatorów. Pierwsze nagranie zespołu ukazało się na składance wytwórni Some Bizzare Records Stevo. W 1981 podpisano umowę z Liberty Records, gdzie grupa nagrała serię płyt o zróżnicowanej jakościowo zawartości - od fantastycznej po uderzająco niemelodyjną. W 1981 cztery z singli Classix Nouveaux znalazły się w brytyjskiej Top 75, a rok później zespół osiągnął swój największy sukces dzięki piosence "Is It A Dream", która doszła do 11. miejsca.
Ani niewielkie powodzenie na listach, ani umowa z jednąz największych wytwórni nie pomagały w propagowaniu uparcie awangardowego stylu Classix Nouveaux, grupy wciąż pozostającej gdzieś na peryferiach głównych nurtów muzycznych.
W połowie lat 80-tych zespół zakończył działalność. Sal Solo rozpoczął karierę solową, wydając w 1985 płytę Heart And Soul.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Guilty / Night PeopleClassix Nouveaux02.198143[7]-Liberty BP 388[written by Sal Solo][produced by Sal Solo,Mik Sweeney][66[12].Hot Disco/Dance;Liberty import 12"]
Tokyo / Old World for SaleClassix Nouveaux05.198167[3]-Liberty BP 397[written by Sal Solo,Mik Sweeney][produced by Sal Solo,Mik Sweeney]
Inside Outside/Every Home Should Have OneClassix Nouveaux08.198145[5]-Liberty BP 403[written by Sal Solo,Mik Sweeney][produced by Sal Solo,Mik Sweeney]
Never Again (The Days Time Erased)/627Classix Nouveaux11.198144[4]-Liberty BP 406[written by Sal Solo,Mik Sweeney][produced by Sal Solo]
Is It a Dream/Where To GoClassix Nouveaux03.198211[9]-Liberty BP 409[written by Sal Solo][produced by Sal Solo]
Because You're YoungClassix Nouveaux05.198243[4]-Liberty BP 411[written by Sal Solo][produced by Sal Solo]
The End... Or the Beginning / Chemin chagrinClassix Nouveaux10.198260[2]-Liberty BP 414[written by Sal Solo,Mik Sweeney][produced by Sal Solo]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Night PeopleClassix Nouveaux05.198166[2]- Liberty LBG 30325[produced by Mik Sweeney ]
La VeriteClassix Nouveaux04.198244[4]- Liberty LBG 30346[produced by Sal Solo]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Classics IV

CLASSICS IV Zespół założony w Jacksonville w stanie Floryda, USA, "odkryty" po przeniesieniu się do Atlanty w 1967 r. przez impresario Billa Lowery'ego.
W skład tego komercyjnego kwintetu wchodzili: Dennis Yost (śpiew), James Cobb (gitara prowadząca), Wally Eaton (gitara rytmiczna), Joe Wilson (bas) i Kim Venable (perkusja). Jako wytrawni muzycy sesyjni brali udział w nagraniach protegowanych Lowery'ego - Tommy'ego Roe, Billy'ego Joe Royala i grupy The Tarns.
W latach 1968-69 nagrali z powodzeniem trzy amerykańskie hity soft-rockowe: "Spooky" (o ponad milionowej sprzedaży), "Stormy" i "Traces", wszystkie wyjątkowo dobrze zaaranżowane przez producenta Buddiego Buie. Przez jakiś czas formacja występowała jako Dennis Yost & Classics IV. Mimo rozszerzenia jej składu do oktetu i dojściu m.in. Deana Daughtry'ego, późniejsza utrata głównego autora piosenek - Cobba — okazała się niepowetowana. Yost mimo pójścia własną drogą nie został gwiazdą i na początku lat 70. słuch o nim zaginął. Classics IV udało się wylansować jeszcze tylko jeden hit - "What Am I Crying For" (z 1972 r.). James Cobb i Daughtry założyli potem formację The Atlanta Rhythm Section.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Change of Heart / Rainy DayDennis Yost & Classics IV08.1969-49[7]Imperial 66 393[written by Buddy Buie/J.R.Cobb][produced by Buddy Buie]
Everyday With You Girl / Sentimental LadyClassics IV05.1969-19[11]Imperial 66 378[written by Buddy Buie/J.R.Cobb][produced by Buddy Buie]
Funniest Thing / Nobody Loves You But MeDennis Yost & Classics IV03.1970-59[5]Imperial 66 439[written by Buddy Buie/J.R.Cobb][produced by Bill Lowery , Buddy Buie ]
God Knows I Loved Her / We Miss YouDennis Yost & Classics IV07.1970-128[1]Liberty 56 182[written by Buddy Buie/J.R.Cobb][produced by Buddy Buie]
Midnight / The ComicDennis Yost & Classics IV11.1969-58[7]Imperial 66 424[written by Buddy Buie/J.R.Cobb/Emory Gordy][produced by Buddy Buie]
My first day without her/Lovin' each otherDennis Yost & Classics IV04.1975-94[2]MGM 14 785[written by Jim Wetherly][produced by Sonny Limbo, Mickey Buckins, Dennis Yost]
Pollyanna/Cry Baby Classics09.1966-106[6]Capitol 5710[written by Jimmy South][produced by Bill Lowery]
Rosanna / One Man ShowDennis Yost & Classics IV03.1973-95[3]MGM-South 7012 [written by Buddy Buie/J.R.Cobb][produced by Buddy Buie]
Soul Train / Strange ChangesClassics IV05.1968-90[3]Imperial 66 293[written by Buddy Buie/J.R.Cobb][produced by Buddy Buie]
Spooky / Poor PeopleClassics IV12.196746[1]3[15]Imperial 66 259[written by Harry Middlebrooks Jr/Mike Shapiro][produced by Buddy Buie][67 US hit-Mike Sharpe]
Stormy / 24 Hours of LonelinessClassics IV featuring Dennis Yost10.1968-5[15]Imperial 66 328[gold][written by Buddy Buie/J.R.Cobb][produced by Buddy Buie]
Traces / Mary, Mary Row Your BoatClassics IV featuring Dennis Yost02.1969-2[12]Imperial 66 352[written by Buddy Buie/J.R.Cobb/Emory Gordy][produced by Buddy Buie]
What am i crying for/All in your mindDennis Yost & Classics IV10.1972-39[13]MGM-South 7002[written by Buddy Buie/J.R.Cobb][produced by Buddy Buie]
Where did all the good times/Ain't it the truthDennis Yost & Classics IV10.1970-69[8]Liberty 56 200[written by Buddy Buie/J.R.Cobb][produced by Buddy Buie]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
SpookyClassics IV03.1968-140[7]Imperial LP 9371[produced by Buddy Buie]
Mamas and papas/Soul trainClassics IV02.1969-196[3]Imperial LP 12 407[produced by Bill Lowery]
TracesClassics IV04.1969-45[20]Imperial LP 12 429[produced by Buddy Buie]
Golden greatsDennis Yost & Classics IV12.1969-50[20]Imperial LP 16 000cs IV03.1968-140[7]Imperial LP 9371
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Clash

Grupa brytyjska, która początkowo uchodziła za koncertowy "amortyzator" najgłośniejszej punkowej kapeli The Sex Pistols (wspólne występy podczas brytyjskiego "Anarchy Tour"), wkrótce jednak przerosła swoich nauczycieli. Gitarzysta Mick Jones (ur. 26.06.1955 r. w Londynie, Anglia) debiutował w 1975 r. w zespole London SS, w którym towarzyszyli mu basista Paul Simonon (ur. 15.12.1955 r. w londyńskiej dzielnicy Brixton) i perkusista Nicky "Topper" Headon (ur. 30.05.1955 r. w Bromley w hrabstwie Kent, Anglia). Wokalista Joe Strummer (właść. John Graham Mellor, ur. 21.08.1952 r. w Ankarze. Turcja) występował do połowy lat siedemdziesiątych w pub-rockowej formacji The 101-ers, specjalizującej się w archaicznym rock'n'rollu (temat "Keys To Your Heart"). W początkowym okresie skład Clash uzupełniali też gitarzysta Keith Levine i perkusista Terry Chimes. Obaj opuścili grupę w 1976 r., choć sporadycznie uczestniczyli w jej późniejszych występach i nagraniach.
Pierwszy, wydany przez CBS album, The Clash, nagrano podczas trzech kolejnych weekendów, a w roli producenta wystąpił inżynier dźwięku Mickey Foote. Amerykański magazyn muzyczny "Rolling Stone" określił płytę mianem "totalnie punkowego longplaya", łączącego złość, depresję i energię nagromadzoną w Anglii połowy lat siedemdziesiątych. Zespołowi udało się połączyć pełne sloganów teksty z żywiołowymi i chwytliwymi melodiami, jak w przypadku "I'm So Bored With The USA" i "Career Opportunities". Płyta dotarła do 12. miejsca listy brytyjskiej, zyskując masowy aplauz. CBS postanowiła więc podbić rynek ame rykański.
Producentem drugiego albumu, Give 'Em Enough Rope, był Sandy Pellerman - założyciel i autor tekstów grupy Blue Oyster Cult. Pomimo kampanii reklamowej płyta przeszła w USA bez echa, za to w Wielkiej Brytanii trafiła na drugie miejsce listy przebojów. Punkowi puryści krytykowali mimo to album za "wygładzenia" i zdradę "młodzieńczych ideałów". Agresywnej retoryce tekstów Clash (obsesyjne demaskowanie rzekomego brytyjskiego rasizmu) towarzyszyły coraz częściej rytmy reggae. Single: "(White Man) In Hammersmith Palais" z czerwca 1978 r. i "Tommy Gun" utorowały grupie drogę do brytyjskiej Top 20.
W USA karierę Clash poprzedziła dwupłytowa kompilacja zawierająca tematy singlowe oraz album London Calling, nagrany spontanicznie pod kierownictwem Guya Stevensa. Amerykańskie tournee w 1980 r. było wielkim sukcesem. Bilety rozchodziły się błyskawicznie, a czołowe rockowe czasopisma poświęcały Clash okładki i pierwsze strony. Niestety podgrzane ambicje przekroczyły rzeczywiste umiejętności zespołu. Trzypłytowy album Sandinista, rozwlekły muzycznie i tekstowo, dotarł z trudem w dolne rejony brytyjskiej Top 20, chociaż CBS kusiła nabywców promocyjną ceną.
Wytwórnia sięgnęła po pomoc fachowca: producenta Glyna Johnsa, dzięki któremu kolejny longplay, Comhat Rock, uszczęśliwił starych fanów grupy. Headona zastąpił przy perkusji Terry Chimes, wymieniony wkrótce na Pete'a Howarda. W 1982 r. singel "Rock The Casbah" trafił na amerykańskie i brytyjskie listy przebojów. Jadowitemu tekstowi Headona towarzyszył równie agresywny teledysk. a amerykańskie tournee wraz z grupą The Who wprowadziło w stan euforii stadionową publiczność.
Bardziej oszczędni byli recenzenci, zarzucający Clash estradowe gwiazdorstwo, gwałtownie kontestowane na wczesnych płytach grupy. Krytycznym opiniom towarzyszył konflikt między Jonesem i Strummerem, który z czasem doprowadził do prasowej pyskówki. Strummer początkowo oskarżył Jonesa o uchylanie się od pracy, po czym przyznał, że "dał mu kopa" jedynie z myślą o przyszłości zespołu. Gitarzystę zastąpiło dwóch nowych muzyków: Vince White i Nick Sheppard.
Bez Jonesa (autora większości kompozycji grupy), Clash udało się wprowadzić w 1985 r. do brytyjskiej Top 20 dość bezbarwny album Cut The Crap. Mick Jones założył wraz z Donem Lettsem zespół Big Audio Dynamite, a w latach 80. animował formacje łączące taniec z dyskotekową wokalizą. Strummer rozwiązał ostatecznie Clash w 1986 r. Po występach z Latino Rockabilly War i Pogues, zajął się aktorstwem i produkcją nagrań. Był autorem muzyki do filmu "Sid And Nancy", biografii Sida Viciousa z Sex Pistols i jego dziewczyny Nancy Spungen.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
White riot/1977Clash03.197738[3]-CBS 5058[written by Joe Strummer/Mick Jones][produced by Micky Foote]
Complete control/City of the deadClash09.197728[2]-CBS 5644[written by Joe Strummer/Mick Jones][produced by Micky Foote]
Clash city rockers//Jail guitars doorsClash02.197835[4]-CBS 5834[written by Joe Strummer/Mick Jones][produced by Micky Foote]
White man in Hammersmith Palais/The PrisonerClash06.197832[7]-CBS 6383[written by Joe Strummer/Mick Jones][produced by The Clash]
Tommy gun/ Crush on youClash12.197819[10]-CBS 6788[written by Joe Strummer/Mick Jones][produced by Sandy Pearlman]
English civil war/Pressure dropClash02.197925[6]-CBS 7082[written by Joe Strummer/Mick Jones][produced by Sandy Pearlman]
Cost of living EP.Clash05.197922[8]-CBS 7324[written by Sonny Curtis/Joe Strummer/Mick Jones][produced by The Clash/Bill Price]
London calling/Armagideon timeClash12.197911[19]27[34][02.80]CBS 8087[written by Joe Strummer/Mick Jones][produced by Guy Stevens]
Bankrobber /Rockers galoreClash08.198012[10]-CBS 8323[written by Joe Strummer/Mick Jones][produced by Mikey Dread]
The call up/Stop the worldClash11.198040[6]-CBS 9339[written by The Clash][produced by Bill Price/The Clash]
Train in the vain/London callingClash12.1980-23[14]Epic 50 851 [US][written by Mick Jones/Joe Strummer][produced by Guy Stevens]
Hitsville U.K./Radio oneClash01.198156[4]-CBS 9480[written by The Clash][produced by The Clash]
Magnificent seven/Magnificent danceClash04.198134[5]-CBS A 1133[written by The Clash][produced by The Clash]
This is the Radio Clash/Radio ClashClash11.198147[6]-CBS A 1797[written by The Clash][produced by The Clash]
Know your rights/First night back in LondonClash04.198243[3]-CBS A 2309[written by The Clash][produced by The Clash]
Rock the casbah/Mustapha danceClash06.198215[20]8[24]CBS A 2429[written by Nicky Headon/Mick Jones/Paul Simonon/Joe Strummer][produced by The Clash]
Should i stay or should I go/Inoculated CityClash06.1982-45[13]Epic 030 06 [US]
Should i stay or should I go/Cool confusionClash06.1982-50[10]Epic 03547 [US]
Should i stay or should I go/Straight to hellClash09.198217[9]-CBS A 2646[written by The Clash][produced by The Clash]
This Is England/Do It NowClash10.198524[5]-CBS A 6122 [written by Joe Strummer/Bernard Rhodes][produced by Jose Unidos]
I fought The Law/City of the deadClash02.198829[6]-CBS CLASH 1[written by Sonny Curtis][produced by The Clash/Bill Price]
Return to Brixton/SW2 mix/Guns of Brixton EP.Clash07.199057[2]-CBS 6560727[written by Paul Simonon][produced by Guy Stevens]
Should i stay or should I go/RushClash02.19911[2][9]-CBS 6566677
Rock the casbah/Mustapha danceClash04.199115[6]-Columbia 6568147[written by The Clash][produced by Guy Stevens]
London calling/Brand New CadillacClash05.199164[2]-Columbia 6569467[written by Strummer, Jones ][produced by Guy Stevens]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
The Clash [UK]Clash04.197712[17]-CBS 82 000[gold-UK][produced by Micky Foote]
Give 'Em enough ropeClash11.19782[15]128[10]CBS 82 431[gold-UK][produced by Sandy Pearlman]
The Clash [US]Clash09.1979-126[6]Epic 36 060 [US][gold-US]
London callingClash12.19799[99]27[33]CBS CLASH 3[platinium-UK][platinum-US][produced by Guy Stevens]
Black market ClashClash11.1980-74[16]Epic 36 846 [US][produced by Pepe Unidos, Sandy Pearlman, Mickey Foote, The Clash]
Sandinista !Clash12.198019[11]24[20]CBS FSLN 1[gold-US][gold-UK][produced by The Clash]
Combat rockClash05.19822[26]7[61]CBS FMLN 2[2x-platinum-US][gold-UK][produced by The Clash/Glyn Johns]
Cut The CrapClash11.198516[3]88[12]CBS 26 601[gold-UK][produced by Jose Unidos]
The story of The Clash Vol.1Clash03.19887[30]142[8]CBS 4953512[gold-UK][platinium-US][produced by The Clash/Guy Stevens/Bill Price/Mikey Dread/Micky Foote/Lee Perry/Sandy Pearlman]
The SinglesClash11.199113[55]-Columbia 4689461[produced by Bill Price/The Clash/Guy Stevens/Lee Perry/Micky Foote/Mikey Dread/Sandy Pearlman]
From here to eternityClash10.199913[10]193[1]Columbia 4961832[produced by The Clash]
The essential ClashClash03.200318[12]99[2]Columbia 05109982[produced by The Clash/Foote/Sandy Pearlman/Guy Stevens/Lee Perry/Bill Price/Jose Unidos]
Live at Shea StadiumClash10.200831[4]98[1]Columbia 88697348802[produced by Glyn Johns]
The Clash Hits BackClash09.201313[3]-Columbia 88725442362[produced by The Clash, Micky Foote, Sandy Pearlman, Bill Price, Guy Stevens, Jose Unidos, Lee "Scratch" Perry]
Sound SystemClash09.201353[1]-Columbia 88725460002[produced by The Clash, Micky Foote, Sandy Pearlman, Bill Price, Guy Stevens, Jose Unidos, Lee "Scratch" Perry, Julian Temple, Don Letts]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

wtorek, 19 września 2017

Bryan Ferry

Ur. 26.09.1945 r. w Washington w hrabstwie Tyne & Wear, Anglia. Karierę rozpoczynał w lokalnym zespole The Banshees. Studiując na uniwersytecie w Newcastle-Upon-Tyne założył rhythm'n'bluesową grupę The Gas Board, w której składzie znaleźli się Graham Simpson i John Porter. Po ukończeniu studiów artystycznych pod kierunkiem Richarda Hamiltona, Ferry pracował przez jakiś czas jako kierowca ciężarówki, renowator antyków i nauczyciel ceramiki w żeńskiej szkole w Hammersmith, by w 1971 r. założyć słynną formację Roxy Music.
W początkach jej działalności zajmował się równolegle karierą solową, której pierwszym rezultatem był nagrany w 1973 r. album These Foolish Things, zawierający własne wersje ulubionych utworów wokalisty. W tym okresie pomysł nagrania płyty z rockowymi standardami był bez wątpienia posunięciem nowatorskim owianym cieniem nostalgii. Na swoim longplayu Ferry zamieścił kilka wiernych imitacji, pozostała część stanowiła jednak większe odejście od oryginałów. Do najlepszych nagrań należały "Rivers Of Salt" z repertuaru Ketty Lester, dynamiczna wersja "Baby I Don't Care" Elvisa Presleya i przebojowa interpretacja "A Hard Rain's A-Gonna Fall" Boba Dylana. Album spotkał się z mieszaną reakcją krytyków, ale udało mu się przetrzeć szlak dla podobnych płyt nagranych przez innych wykonawców, m.in. Pin Ups Davida Bowiego i Rock'N'Roll Johna Lennona.
Na albumie Another Time Another Place Ferry zaproponował kolejną porcję "odkurzonych przebojów", lecz rezultat był o wiele mniej imponujący niż poprzednik. Na uwagę zasługiwały praktycznie jedynie dwa utwory: "Smoke Gets In Your Eyes" i "Funny How Time Slips Away". Do Top 20 brytyjskiej listy przebojów trafił też "The Tn' Crowd" z repertuaru Dobie Graya.
W 1976 r. Ferry zaprezentował album Let's Stick Together, zawierający tym razem standardy rhythm'n'bluesa. Oprócz utworu tytułowego z repertuaru Wilberta Harrisona, znalazła się na nim także kompozycja "The Price Of Love", która wzbudziła na nowo zainteresowanie dokonaniami The Everly Brothers. Dopiero w 1977 r. udało się Bryanowi napisać i nagrać album solowy z prawdziwego zdarzenia. Mowa o In Your Mind. Przyniósł on dwa pomniejsze przeboje w postaci "This Is Tomorrow" i "Tokyo Joe". Wiosną tego samego roku Ferry zaśpiewał "She's Leaving Home" The Beatles na ścieżce dźwiękowej do filmu "AU This And World War II".
W 1978 r. zaszył się w studiu w Montreux, by ukończyć doskonały album The Bride Stripped Bare. To głębokie i poruszające dzieło było dokumentem przeżyć związanych z rozstaniem Bryana z przyjaciółką, modelką Jerry Hall (porzuciła go, by związać się z Mickiem Jaggerem z The Rolling Stones). Wzruszający utwór "Sign Of The Times" prezentował wizję życia jako kompletnej pustki: "We live, we die... we know not why" ("Żyjemy, umieramy... nie wiemy po co"). Kompozycja "Can't Let Go", napisana w czasie, gdy rozważał możliwość porzucenia muzyki na dobre, podtrzymywała mroczny i posępny nastrój. Kolejna solowa propozycja Ferry'ego pojawiła się na rynku dopiero po siedmiu latach.
Tymczasem wokalista ożenił się z ozdobą międzynarodowej śmietanki towarzyskiej Lucy Helmore (ich syn otrzymał imię na cześć Otisa Reddinga). Nagrany w 1985 r. album Boys And Girls przypominał stylistycznie dokonania Roxy Music, a znalazły się na nim m.in. takie przeboje jak "Slave To Love" i "Don't Stop The Dance". W lipcu Ferry wystąpił na słynnym koncercie "Live Aid". Nieco później nagrał piosenkę "Is Your Love Strong Enough?" do filmu "Legend" Ridleya Scotta.
Po kolejnej dwuletniej przerwie nawiązał współpracę z gitarzystą Johnnym Marrem; wspólnie nagrali kompozycję "The Right Stuff", będącą adaptacją instrumentalnego utworu "Money Changes Everything" z repertuaru The Smiths. Spory sukces odniósł również album Bete Noire, stanowiący dowód, że muza Ferry'ego nadal otacza go czułą opieką. Oczekiwanie na kolejne premierowe propozycje artysty wypełniło jego fanom ukazanie się albumów kompilacyjnych i koncertowej kasety wideo. Zapowiadany longplay (miał nazywać się "Horoscope", później "Zodiaąue") bardzo przesuwał się w czasie, by ostatecznie ustąpić miejsca kolejnemu zbiorowi nowych wersji znanych kompozycji, wydanych na płycie Taxi. "Właściwy" album, zatytułowany ostatecznie Mamouna, pojawił się w sprzedaży rok póżniej,nie wzbudzając szczególnego zachwytu krytyków i słuchaczy.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
A Hard Rain's A-Gonna Fall / 2.H.B.Bryan Ferry09.197310[9]-Island WIP 6170[written by Bob Dylan][produced by Bryan Ferry,John Punter,John Porter]
The "In" Crowd / Chance MeetingBryan Ferry05.197413[6]-Island WIP 6196[written by Billy Page][produced by Bryan Ferry,John Punter]
Smoke Gets in Your Eyes / Another Time, Another PlaceBryan Ferry08.197417[8]-Island WIP 6205[written by Otto Harbach, Jerome Kern][produced by Bryan Ferry,John Punter][oryginalnie nagrany przez Paula Whitemana w 1933r]
You Go To My Head/Re-Make / Re-ModelBryan Ferry07.197533[3]-Island WIP 6234[written by J. Fred Coots][produced by Bryan Ferry, Chris Thomas]
Let's Stick Together / Sea BreezesBryan Ferry08.19764[17]-Island WIP 6307[written by Wilbert Harrison][produced by Bryan Ferry,Chris Thomas]
The Price Of Love [Bryan Ferry EP.]Bryan Ferry08.19767[9]-Island IEP1[produced by Bryan Ferry,Chris Thomas]
This Is Tomorrow / As the World TurnsBryan Ferry02.19779[9]-Polydor 2001704[written by Bryan Ferry][produced by Bryan Ferry,Steve Nye]
Tokyo Joe / She's Leaving HomeBryan Ferry05.197715[7]-Polydor 2001711[written by Bryan Ferry][produced by Bryan Ferry,Steve Nye]
What Goes On / CasanovaBryan Ferry05.197867[2]-Polydor POSP3[written by Lou Reed][produced by Bryan Ferry,Steve Nye,Rick Marotta,Waddy Wachtel,Simon Puxley][oryginalnie nagrany przez Velvet Underground in 1968]
Sign Of The Times/Four Letter LoveBryan Ferry08.197837[8]-Polydor 2001798[written by Bryan Ferry][produced by Waddy Watchel, Rick Marotta, Simon Puxley, Steve Nye and Bryan Ferry]
Slave to Love / ValentineBryan Ferry05.198510[9]109[1]E'G FERRY1[written by Bryan Ferry][produced by Bryan Ferry,Rhett Davies]
Don't Stop the Dance / NocturneBryan Ferry08.198521[7]-E'G FERRY 2[written by Bryan Ferry,Rhett Davies][produced by Bryan Ferry,Rhett Davies]
Windswept/Crazy LoveBryan Ferry12.198546[3]-E'G FERRY 3[written by Bryan Ferry][produced by Bryan Ferry,Rhett Davies]
Is Your Love Strong Enough?/WindsweptBryan Ferry03.198622[7]-E'G FERRY 4[written by Bryan Ferry][produced by Bryan Ferry,Rhett Davies]
The Right Stuff / The Right Stuff (Instrumental)Bryan Ferry10.198737[7]-Virgin VS 940[written by Bryan Ferry,Johnny Marr][produced by Bryan Ferry,Patrick Leonard,Chester Kamen]
Kiss and Tell / ZambaBryan Ferry02.198841[5]31[13]Virgin VS 1034[written by Bryan Ferry][produced by Bryan Ferry,Patrick Leonard,Chester Kamen][piosenka z filmu "Bright lights,Big City"]
LimboBryan Ferry07.198886[3]-Virgin VS 1066[written by Patrick Leonard, Bryan Ferry][produced by Patrick Leonard, Bryan Ferry]
The Price Of LoveBryan Ferry02.198949[3]-EG EGO 46[written by D. Everly, P. Everly][produced by Chris Thomas, Bryan Ferry]
He'll Have To Go/CarrickfergusBryan Ferry04.198963[2]-EG EGO 48[written by Joe Allison, Audrey Allison][produced by Wachtel, Marotta, Puxley, Nye, Ferry ]
I Put a Spell on You / These Foolish ThingsBryan Ferry03.199318[5]-Virgin VSCDG 1400[written by Screamin' Jay Hawkins][produced by Bryan Ferry,Robin Trower]
Will You Love Me Tomorrow /A Hard Rain's A-Gonna FallBryan Ferry05.199323[5]-Virgin VSCDG 1455[written by Goffin, King][produced by Bryan Ferry,Robin Trower]
Girl Of My Best Friend/Are You Lonesome Tonight?Bryan Ferry09.199357[3]-Virgin VSCDG 1468[written by Ross, Bobrick][produced by Bryan Ferry,Robin Trower]
Your Painted Smile/Don't Stop The Dance (Live)Bryan Ferry10.199452[5]-Virgin VSCDG 1508[written by Bryan Ferry][produced by Bryan Ferry,Robin Trower]
MamounaBryan Ferry02.199557[3]-Virgin VSCDG 1528
As Time Goes ByBryan Ferry11.199989[1]-Virgin DINSD 192-
Goddess of LoveBryan Ferry06.200282[2]-Virgin DINSD 238-
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
These Foolish ThingsBryan Ferry11.19735[42]-Island ILPS 9249[gold-UK][produced by Bryan Ferry, John Porter, John Punter]
Another Time, Another PlaceBryan Ferry07.19744[45]-Island ILPS 9284[gold-UK][produced by Bryan Ferry, John Punter]
Let's Stick TogetherBryan Ferry10.19761[2][5]160[5]Island ILPSX1[produced by Bryan Ferry,Chris Thomas]
In Your MindBryan Ferry03.19775[17]126[5]Polydor 2302055[gold-UK][produced by Bryan Ferry, Steve Nye]
The Bride Stripped BareBryan Ferry09.197813[5]159[5]Polydor POLD 5003[silver-UK][produced by Waddy Watchel, Rick Marotta, Simon Puxley, Steve Nye and Bryan Ferry]
Boys and GirlsBryan Ferry06.19851[2][44]63[25][gold-UK]EG EGLP 62[platinum-UK][gold-US][produced by Bryan Ferry,Rhett Davies]
Street Life: 20 Great HitsBryan Ferry & Roxy Music04.19861[5][82]100[11]EG EGTV 1-
Bete NoireBryan Ferry11.19879[16]63[31]Virgin V 2474[gold-UK][produced by Bryan Ferry, Chester Kamen and Patrick Leonard]
The Ultimate CollectionBryan Ferry & Roxy Music11.19886[47]-EH EGTV 2[3x-platinum-UK]
TaxiBryan Ferry04.19932[15]79[8]Virgin CDV 2700[gold-UK][produced by Bryan Ferry, Robin Trower]
MamounaBryan Ferry09.199411[4]94[5]Virgin CDV 2751[produced by Bryan Ferry, Robin Trower]
More Than This: The Best Of Bryan Ferry + Roxy MusicBryan Ferry11.199515[52]-Virgin CDV 2791[platinum-UK]
As Time Goes ByBryan Ferry11.199916[17]195[1] Virgin CDVIR 89[gold-UK][produced by Bryan Ferry, Rhett Davies]
Slave To Love: Best Of The BalladsBryan Ferry07.200011[15]- Virgin CDV 2921[gold-UK]
FranticBryan Ferry05.20026[7]189[1] Virgin CDVIR 167[silver-UK][produced by Bryan Ferry, Rhett Davies, Colin Good, David A. Stewart, Robin Trower]
The Platinum Collection: The Best of Bryan Ferry + Roxy MusicBryan Ferry06.200417[12]- Virgin BFRM 1[gold-UK]
DylanesqueBryan Ferry03.20075[15]117[2] Virgin CDV 3026[silver-UK][produced by Rhett Davies, Bryan Ferry]
The Best of Bryan FerryBryan Ferry12.200995[1]- Virgin CDV 3066-
OlympiaBryan Ferry11.201019[3]71[2] Virgin CDV 3086[gold-UK][produced by Bryan Ferry, Rhett Davies, Johnson Somerset]
The Jazz AgeBryan Ferry12.201250[2]- BMG Rights 538007592[produced by Bryan Ferry, Rhett Davies]
AvonmoreBryan Ferry11.201419[7]72[1] BMG Rights 538013692[produced by Bryan Ferry, Rhett Davies, Johnson Somerset, Todd Terje]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

poniedziałek, 18 września 2017

Ferrets

The Ferrets był australijskim zespołem pop-rockowym z Melbourne i Sydney , który powstał w 1975r i rozwiązał się w 1979 roku. Ich drugi singiel "Don’t Fall in Love", ukazał się w 1977 roku i zadebiutował na pozycji nr 2 na australijskiej liście bestsellerów. Philip Eizenberg ( gitara ), Kenneth Firth ( gitara basowa , chórki ), William "Billy" Miller ( wokal , gitara) i David Springfield (gitara, wokal), tworzyli skład grupy a wkrótce dołączył do nich perkusista Rick Brewer.Ken Firth, Phil Eizenberg i William "Billy" Miller byli zaangażowani w australijskiej produkcji Jesus Christ Superstar (1972-1974),w którym występowali również piosenkarze i aktorzy Jon English i John Paul Young .
Firth (gitara basowa, chórki), Miller (wokal, gitara) i Dave Springfield (gitara, wokal) byli członkami hard rockowego Buster Brown (w którym również występował wokalista Angry Anderson później w Rose Tattoo ). W listopadzie 1975 roku wspomniane trio opuszcza Buster Brown i po dołączeniu do nich gitarzysty Eizenberga formują The Ferrets. Perkusista Rick Brewer (ex- Zoot ) dołączył w kwietniu 1976 roku,a nastepnie siostry Millera, Jane Miller (wokal, klawisze) i Pam Miller (wokal) w lipcu ,tworząc siedmioosobowy band.
Po korzystnej reakcji publiczności w Melbourne i Sydney, Ferrets wyprodukowali taśmy demo, które zwróciły uwagę Iana "Molly" Meldruma koordynatora talentów do Australian Broadcasting Corporation (ABC) serialu Countdown . Meldrum podpisał z nimi kontrakt z Mushroom Records i rozpoczął produkcję ich debiutanckiego albumu Dreams of Love, w lipcu 1976 roku. W kwietniu 1977 roku ukazał się ich debiutancki singiel, "Robin Hood", który nie wszedł na listy przebojów. Po prawie roku, album nadal nie był gotowy, więc Ferrets przyjął pomoc inżynierów dźwięku Tony Cohena i Iana MacKenzie-których przypisano jako "Willie Everfinish". Produkcja albumu została sfinalizowana w sierpniu a w października został wydany .
Meldrum wybrał na ich pierwszy singiel, na stronę A,utwór "Lies", , ale na stronę B "Don’t Fall in Love" (napisany przez Iana Davisa i Firtha). Ferrets zadebiutowali w serialu Countdown w epizodzie z Jonem Englishem ,gdzie wykonywali "Don’t Fall in Love" szybko sprzedawany na singlu, wielu klientów chcących nabyć debiutancki album spotkała niespodzianka,gdyż Mushroom Records nie zdążył z produkcją okładki albumu:stąd biała strona kartonowego rękawa .Ferrets wydali jako promocyjny singiel,który zadebiutował jako nr 1 na listach w Melbourne i nr 2 na liście ogólnokrajowej. Byli nominowani jako "Best Australian TV Performer"w 1977 r. przez King of Pop Awards za ich występ w Countdown.
- Chociaż na ogół pamięta się ich największy hit, ich kolejny singiel "Janie May" osiągnął nr 25 w kraju i był prezentowany w Countdown w dniu 13 listopada 1977 r. Ich debiutancki album Dreams of a Love osiągnął status Złotej Płyty a długo oczekiwana okładka albumu przedstawia modelkę (Wendy Bannister) trzymającą fretkę na ramieniu (przód), zdjęcie siedmiu członków zespołu (z tyłu), teksty i szczegóły nagrań ze zdjęciem "Willie Everfinish" (wewnątrz).
Pod koniec 1977 roku, gitarzysta Eizenberg i wokalistka Pam Miller opuścili zespół.Po kolejnym singlu "Are You Looking at Me?",który został wydany w kwietniu 1978 roku,odchodzi Jane Miller . Ferrets nadal koncertją i nagrywają drugi album Fame At Any Price (październik 1978), wyprodukowany przez Cohena. Sprzedaż singli: "This Night"(napisany przez Franka Howsona , Firtha, Millera ) i "Tripsville" i albumu była rozczarowująca. Firth odchodzi z zespołu zastąpiony kolejno przez George'a Crossa (poprzednio w Jim Keays Southern Cross z Brewerem) i Ric Petropolis. Frettes nie odnosi dalszych sukcesów na listach przebojów i rozwiązuje się w marcu 1979r. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel] 		Komentarz
Don't Fall in Love / LiesFerrets08.19772[23]-Mushroom K 6825-
Janie May / Just Like the StarsFerrets11.197735[13]-Mushroom K 6966-
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel] 		Komentarz
Dreams of a LoveFerrets10.197721[16]-Mushroom L 36 437-
Fame at Any PriceFerrets11.197896[1]-Mushroom L 36 718-

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Maynard Ferguson

Maynard Ferguson-ur. 4.05.1928r, Montreal, Quebec (Kanada)-zm. 23.08.2006r, Ventura, Kalifornia (USA),trębacz. Już jako nastolatek prowadził własną formację w rodzinnym kraju. W USA w latach 40-tych współpracował z Boydem Raeburnem, Jimmym Dorseyem i Charliem Barnetem. Jednakże popularność zyskał dopiero w orkiestrze Stana Kentona w 1950 r., gdzie popisywał się grą w niewiarygodnie wysokim rejestrze.
W przeciwieństwie do wielu innych trębaczy, którzy posiedli podobną umiejętnść, Ferguson udowonił, że wysokie dźwięki nie służą tylko do wywoływania efektownego hałasu, ale że można z nich tworzyć interesującą muzykę. Dla wielu wytrawnych fanów liczyły się także inne cechy Fergusona: wysoki muzyczny kunszt i jazzowy autentyzm.
Po opuszczeniu Kentona w 1953 r. Ferguson pracował w studiach Paramount w Los Angeles, później zaczął prowadzić własne formacje, zarówno big-bandy, jak i małe grupy. Starannie przemyślane aranżacje stosowane przez kanadyjskiego trębacza sprawiały wrażenie, jakby dany utwór wykonywał o wiele większy skład niż w rzeczywistości. Na przykład jego 12 osobowa orkiestra, z którą wystąpił na festiwalu w Newport w 1958 r. brzmiała jak dwa razy większy, potężny big-band.
W latach 50. i 60-tych z Fergusonem współpracowało wielu znakomitych muzyków, jak Slide Hampton, Don Sebesky, Bill Chase, Don Ellis i Bill Berry. Pod koniec lat 60-tych Ferguson przeniósł się do Wielkiej Brytanii, gdzie także założył big-band i odbywał nieustające trasy koncertowe.
Po powrocie do Stanów w latach 70-ych przerzucił się na modny jazz-rock i zdobył całkiem nową publiczność, do której przemawiała zarówno atrakcyjna muzyka, jak i równie atrakcyjne, nieco nonszalanckie wykonanie. Ferguson dobrze sobie radził na kilku innych instrumentach blaszanych, ale oczywiście najlepiej znany jest jako trębacz, a jego niewiarygodna techniczna biegłość była wzorem dla wielu młodych przedstawicieli tego instrumentu.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Gonna Fly Now (Theme From "Rocky")/The FlyMaynard Ferguson04.1977-28[13]Columbia 10468[written by B. Conti, C. Connors, A. Robbins][produced by Jay Chattaway][z filmu "Rocky"]
Main Title (From The 20th Century-Fox Film "Star Wars")/OasisMaynard Ferguson09.1977-107[1]Columbia 10595[written by J. Williams][produced by Jay Chattaway]
Rocky II Disco/GabrielMaynard Ferguson08.1979-82[4]Columbia 11037[written by B. Conti, C. Connors, A. Robbins][produced by Maynard Ferguson, George Butler ]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
M.F. Horn 3Maynard Ferguson07.1973-128[8]Columbia 32 403[produced by Mike Smith & Teo Macero]
Primal ScreamMaynard Ferguson04.1976-75[14]Columbia 33 953[produced by Bob James]
ConquistadorMaynard Ferguson04.1977-22[26]Columbia 34 457[gold-US][produced by Jay Chattaway]
CarnivalMaynard Ferguson10.1978-113[9]Columbia 35 480[produced by Maynard Ferguson]
HotMaynard Ferguson09.1979-188[3]Columbia 36 124-
It's My TimeMaynard Ferguson09.1980-188[2]Columbia 36 766-
HollywoodMaynard Ferguson05.1982-185[4]Columbia 37713-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

Fendermen

Fendermen był duetem pop i rockabilly z początku lat 60-tych. W tym czasie Fendermen tworzy, grupa muzyków składająca się głównie z Jima Sundquista (z Kingsford, Michigan ) i Phila Humphrey'a (z Milwaukee, Wisconsin ). W tym momencie Humphrey mieszkał w Stoughton, Wisconsin wraz z żoną i córką.
Sundquist i Humphrey zetknęli się ze sobą jako studenci na University of Wisconsin-Madison w końcu lat 50-tych. Grupa miała jeden wielki hit " Mule Skinner Blues ", wydany w 1960 r. dla Cuca Records , który został wprowadzony do krajowej dystrybucji przez Soma Records . Piosenka osiągnęła # 5 na liście Billboard Hot 100 . Zadebiutowała na 32 pozycji na UK Singles Chart we wrześniu 1960 roku. Krótkotrwały "odłam" grupy, Muleskinners, powstał później w 1960 roku.
Sundquist i Humphrey urodzili się tego samego dnia 26 listopada 1937. Nazwali się "Fendermen", ponieważ grali na gitarach Fendera (Telecaster i Stratocaster), podłączonych je do tego samego wzmacniacza . Co ciekawe, te gitary były jedynymi instrumentami używanymi w nagraniu Mule Skinner Blues, ich precyzja była tak duża, że włączenie basisty i perkusisty, typowe dla większości grup z tego okresu, nie było konieczne. 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel] 		Komentarz
Mule Skinner Blues /TortureFendermen06.19602[26]-Top Rank TRS 1558/-[written by Jimmie Rodgers]
Don't You Just Know It / Beach PartyFendermen10.196017[15]-Top Rank TRS 1581/-[written by Huey "Piano" Smith,John Vincent]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Fear Factory

FEAR FACTORY, grupa amerykańska. Powstała w październiku 1990 roku w Los Angeles w Kalifornii. Założyli ją dwaj Meksykanie, Dino Cazares - g, b i Raymond Herrera (18.12.1972, Los Angeles, Kalifornia)-dr, programowanie, wywodzący się z zespołu Extreme Death. Pierwszy dołączył Burton C. Bell (właśc. Burton Christopher Bell; 19.02.1969, Houston, Teksas) - voc,z Hateface. W początkowym okresie przewinęło się przez nią kilku basistów, m.in. Andy Romera i Andrew Shivers, zanim w 1994 w składzie pojawił się Holender Christian Olde Wolbers (5.08.1972, Antwerpia, Belgia) - b, g, znany z zespołu Cyclone. Ponadto formacja zaprosiła kolejno do współpracy kilku muzyków grających na instrumentach klawiszowych: w 1993 Rhysa Fulbera, na stałe związanego z Front Line Assembly, w tym samym roku Reynora Diego, w 1996 Steve'a Tushara i w 1998 Johna Bechdela, wcześniej wspierającego m.in. Prong, Killing Joke i Revolting Cocks. W 2002 konflikt między Bellem a Cazaresem doprowadził do rozbicia Fear Factory, ale" już w 2003 grupa wznowiła działalność jako trio: Bell, Wolbers (przejął obowiązki gitarzysty) i Herrera, a jak dawnifej wspomagali ją: Fulber, Tushar i Bechdel. W październiku 2003 zwerbowano Byrona Strouda (12.02.1969, New Westminster, Kanada) - b, znanego ze Strapping Young Lad i Zimmershole.
Zadebiutowała w lutym 1991 w ogrodzie przyjaciela w Alicia Park w Los Angeles. Wkrótce potem zaprezentowała się w miejscowych klubach. Własnym kosztem nagrała dwie taśmy demo (jedną przy pomocy Billa Goulda, basisty Faith No More, jako producenta); na pierwszej znalazły się m.in. utwory Sufference, Crisis Desecrate i Echoes Of Innocence, na następnej m.in. Self Immolation i Soul Womb. Dwie spośród zarejestrowanych w tym czasie kompozycji udało jej się umieścić na składance "L.A. Death Metal" (Rouchage, 1991). W październiku 1991 w Fort Apache Studio Blackiego Lawlessa z W.A.S.P. zrealizowała pod okiem Rossa Robinsona, przyszłego guru nu metalu, jako producenta planowany debiutancki album "Concrete", częściowo z utworami premierowymi, jak Concrete i Dragged Down By The Weight Of Existence, oraz częściowo ze znanymi już z taśm demo, jak Crisis i Echoes Of Innocence, ale nie udało jej się go wydać; ukazał się dopiero w czerwcu 2002. Taśma pomogła jej jednak podpisać kontrakt z firmą Roadrunner.
Wróciła do studia z innym producentem, Colinem Richardsonem, i nagrała pierwszą dużą płytę raz jeszcze, powtarzając tylko niektóre kompozycje z poprzednich sesji. Zatytułowała ją ostatecznie "Soul Of A New Machine". Dzieło ukazało się we wrześniu 1992. Wypełniła go błyskotliwa, prawdziwie porywająca, perfekcyjna technicznie mieszanina death metalu i thrashu, ożywiona elementami klasycznego metalu z pnia Black Sabbath, ale też rocka gotyckiego spod znaku Sisters Of Mercy czy The Mission i przede wszystkim muzyki industrialnej w duchu poszukiwań Ministry czy Godflesh, z użyciem sampli i elektronicznych beatów (np. Martyr, Leechmaster, Big Cod, Natividad). Album - bez wątpienia jeden z najbardziej nowatorskich, jakie wtedy trafiły na rynek - spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem ze strony prasy muzycznej. Formacja promowała go m.in. na wspólnych koncertach z Brutal Truth w Europie oraz Biohazard i Sick Of It All w Stanach. Zdyskontowała sukces minialbumem "Fear Is The Mindkiller" (tytuł pochodził z Diuny Franka Herberta), wydanym w kwietniu 1993, zawierającym utwory znane już z "Souls Of A New Machine", ale w wersjach zremiksowanych przez muzyków kanadyjskiej formacji Front Line Assembly i niekiedy nabierających wręcz tanecznego charakteru.
Do nagrania drugiego właściwego albumu, "Demanufacture", przystąpiła - znowu z Richardsonem - latem 1994r w Chicago, po udanej trasie z Sepulturą. Ale ponieważ nie była zadowolona z wyniku sesji, poprosiła Fulbera z Front Line Assembly, by nowocześniej zmiksował całość, uwypuklając jej futurystczny klimat. Dzieło ukazało się w czerwcu 1995, wraz z czwórką "Dog Day Sunrise". Zwłaszcza w Wielkiej Brytanii zyskało ogromną popularność. Miało cechy concept albumu; Bell, Cazares i spółka wyjaśniali, że ich zamiarem było stworzyć tło dźwiękowe dla rewolty, którą wzniecą buntownicy znużeni kłamstwami władzy, opowiadający się za nowym ładem społecznym. Powstała doskonalsza, a przy tym bardziej brutalna w wyrazie niż poprzednio fuzja metalu, zwłaszcza death metalu, i rocka gotyckiego z muzyką industrialną; wpływ tej ostatniej uwidocznił się zwłaszcza w takich utworach, jak Demanufacture, New Breed i Zero Signal. Całość wzbogaciła świetna wersja hipnotycznej kompozycji Dog Day Sunrise zespołu Head Of David, a w brytyjskim wydaniu specjalnym, z podtytułem "Collector's Edition Digipak", także m.in. przeróbka Your Mistake Agnostic Front, zrealizowana z gościnnym udziałem Freddy'ego Criciena, wokalisty Madball. Płyta, która wraz z debiutem odegrała przełomową rolę w historii ciężkiego grania, bez wątpienia zasługuje na miano rockowego arcydzieła. Tak jak poprzednio grupa przygotowała też zbiór remiksów - "Remanufacture (Cloning Technology)", wydany w czerwcu 1997, a oprócz niego dwie czwórki: "Bum" i "The Babber Mixes". Promowała "Demanufacture" i wszystkie wydawnictwa towarzyszące albumowi m.in. na wspólnych trasach po Stanach z Megadeth oraz po Stanach i Europie z Ozzym Osbourne'em. W grudniu 1997 otwierała w Birmingham koncerty reaktywowanego w tym czasie Black Sabbath w oryginalnym składzie.
Płyta "Obsolete" z lipca 1998, wyprodukowana przez Fulbera, była tak jak poprzednia concept albumem. Ukazywała pogrążony w chaosie świat 2076 roku, w którym maszyny dążą do eksterminacji ludzkości, w czym próbuje im przeszkodzić garstka rebeliantów. Muzycznie była dziełem zbliżonym do poprzedniego (np. Shock, Hi-Tech Hate, a także Obsolete z wygłaszanym głosem robota monologiem Gary'ego Numana), chociaż niektóre utwory, jak zaskakująco chwytliwy Resurrection czy ożywiony dźwiękami orkiestry smyczkowej Zimelessness, mogły być odebrane jako świadectwa zmęczenia dotychczasową formułą. Z tego okresu pochodzą też single: Resurrection/O-O (Where Evil Dwells)/Soulwound z grudnia 1998 i Cars (przeróbka przeboju Gary'ego Numana, nagrana z jego udziałem)/Descent/Edgecrusher z września 1999. Formacja promowała "Obsolete" na wspólnych koncertach w Stanach z zespołami Slayer i Monster Magnet oraz w Europie, gdzie grała już jako główna gwiazda, ze Spineshank. A latem 1999 została zaproszona do udziału w amerykańskim objazdowym festiwalu Ozzfest, organizowanym przez Ozzy'ego Osbourne'a (zarejestrowana podczas jednego z koncertów wersja utworu Replica ozdobiła płytę "Ozzfest - Second Stage - Live", Divine, 2001).
Największym bestsellerem grupy do tamtej pory był album "Digimortal" z kwietnia 2001, odnotowany na listach po obu stronach Atlantyku. Wyprodukowany tak jak poprzedni we współpracy z Fulberem, rozczarował jednak dawnych fanów. Chociaż bowiem zawierał kilka utworów w sprawdzonym stylu, jak What Will Become i No One, zdominowały go kompozycje bardziej melodyjne i gładsze brzmieniowo, jak Invisible Wounds (Dark Bodies), Digimortal, Never End i Damaged.Intrygujacym akcentem był udział rappera B-Real z Cypress Hill w nagraniu Back The Fuck Up.Dziełu towarzyszył singiel Linchpin/Frequency/Machine Debaser.
W marcu 2002 konflikt między Bellem a Cazaresem doprowadził do rozbicia grupy. Bell zdecydował się ją opuścić, pozostali muzycy podjęli decyzję o jej rozwiązaniu. Nagrane w tym czasie dwa utwory do gry komputerowej Terminator - Dawn Of Fate wydawały się pożegnaniem formacji z publicznością. Jednakże już w 2003 odrodziła się - z Bellem, ale bez Cazaresa. I w studiu Rhumbo Recorders zrealizowała bez pomocy producenta spoza własnego grona (Rhys tym razem zagrał jedynie na instrumentach klawiszowych i to nie we wszystkich utworach) pierwszą od dawna płytę -"Archetype", wydaną w kwietniu 2004. Opowiedziała się na niej za graniem opartym na ostro ciętych riffach gitary i basu oraz mechanicznym, zagęszczonym pulsie bębnów, z pełnym furii, odpychającym rykiem Bella, mimo melodyjnych fragmentów niezwykle brutalnym, np. Slave Laborz tekstem wymierzonym w przemysł muzyczny, Cyberwasteze słowami wykpiwającymi zwolenników czatów internetowych, a także Act Of God, Drones, Corporate Cloning, Undercurrent, Deafaultjudgement i Bonescraper. Wyjątkami były bardziej przebojowe utwory Human Shields i Bite The Hand That Bleeds, utrzymana w konwencji muzyki ambient kompozycja instrumentalna Ascension oraz hałaśliwa, ale bliższa grunge'u niż death metalu przeróbka piosenki School Kurta Cobaina. Formacja promowała dzieło m.in. na wspólnych koncertach w Stanach z zespołem Slipknot.
Rozczarowaniem był album "Transgression" z sierpnia 2005, zawierający z jednej strony muzykę bliską deathmetalowego grania Fear Factory z początków kariery (np. Transgression i Spinal Compression), z drugiej zaskakująco konwencjonalny repertuar rockowy (np. Supernova, ballada Echo Of My Scream oraz przeróbki I Will Follow U2 i Millennium Killing Joke).
Cazares, a wraz z nim Herrera i gościnnie Bell działali równocześnie w zespole Brujeria, utworzonym wraz z Billem Gouldem z Faith No More, a Cazares i Herrera ponadto w Assesino utworzonym z Tony Camposem ze Static-X.Cazares udzielał się też w Nailbomb Maxa Cavalery z Sepultry (a później z Soulfly) oraz wspomagał m.in. Atari Teenage Riot i Skumlove. Z kolei Herrera współpracował m.in. z formacją Phobia i z Shane'em Emburym z Napalm Death, a wraz z Wolbersem pojawił się w składzie koncertowej supergrupy Kush. Bell był wokalistą zespołu g/z/r Geezera Butlera z Black Sabbath (później przemianowanego na Geezer, a ostatecznie na GZR), a gościnnie udzielał się m.in. w Apartment 26 jego syna Biffa Butlera oraz w Kill II This, Spineshank, Soulfly i Static-X. Wraz z Bechdelem utworzył w 2003 grupę nazwaną z początku The Watchers, a zaraz potem Ascension Of the Watches. Śpiewał Enter Sandman na płycie "Mettalic Assault - A Tribute To Metallica" (Big Eye Music, 2001). Wolbers wspomagał m.in. Front Line Assembly, Soulfly, Biohazard, Devina Townsenda i Everlasta. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Dog Day SunriseFear Factory11.199599[2]-Roadrunner RR 23303[written by Head of David][produced by Colin Richardson, Rhys Fulber]
BurnFear Factory10.199797[1]-Roadrunner RR 22713-
ResurrectionFear Factory12.199898[2]-Roadrunner RR 22325[produced by Fear Factory]
CarsFear Factory featuring Gary Numan10.199957[5]-Roadrunner RR 21893[written by Gary Numan][produced by Fear Factory/Rhys Fulber]
LinchpinFear Factory11.200185[2]-Roadrunner 23204623[written by Burton C. Bell, Dino Cazares, Raymond Herrera, Christian Olde Wolbers][produced by Rhys Fulber, Fear Factory]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
DemanufactureFear Factory07.199527[3]-Roadrunner RR 89562[silver-UK][produced by Colin Richardson]
RemanufactureFear Factory06.199722[4]158[1]Roadrunner RR 88342[produced by Colin Richardson]
ObsoleteFear Factory08.199820[5]77[9]Roadrunner RR 87522[gold-US][produced by Fear Factory/Rhys Fulber/Greg Reely]
DigimortalFear Factory05.200124[7]32[5]Roadrunner RR 85612[produced by Fear Factory/Rhys Fulber]
ConcreteFear Factory08.2002190[1]-Roadrunner [produced by Ross Robinson]
ArchetypeFear Factory05.200441[4]30[4]Roadrunner RR 83112[produced by Fear Factory/Rhys Fulber]
TransgressionFear Factory09.200577[2]45[2]Roadrunner RR 81312[produced by Toby Wright, Burton C. Bell]
MechanizeFear Factory02.2010133[1]72[2]Roadrunner [produced by Fear Factory/Rhys Fulber]
The IndustrialistFear Factory06.2012106[1]38[2]Roadrunner [produced by Rhys Fulber, Fear Factory]
GenexusFear Factory08.201531[1]37Nuclear Blast NB 34472[produced by Fear Factory ,Rhys Fulber, Andy Sneap]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

niedziela, 17 września 2017

Annabel Fay

Choć urodziła się w Auckland, Annabel Fay został wysłana do szkoły w Szwajcarii, a następnie Chicago przez jej ojca, multimilionera sir Michaela Fay'a, którego majątek szacuje się na 660 milionów $. Kochała muzykę od najmłodszych lat,i planowała studia wokalne i inżynierii dźwięku, na Columbia College w Chicago. Wszystko zmieniło się, kiedy na Christmas party w Nowej Zelandii, promotor muzyczny usłyszał jej śpiew. Przekonał ją, by nagrała demo z coverami, które zostało następnie przesłuchane przez A & R Siren Records . Fay zrealizowała swoje plany, studiując przez czas nieokreślony i nagrała album w Nowej Zelandii.
Debiutancki album, Annabel Fay , został nagrany z producentem Brady Blade , dawniej perkusistą Emmylou Harris i producenta debiutanckiego albumu Brooke Fraser . Pierwsze dwa single zostały dobrze przyjęte, ale powolna sprzedaż trzeciego "Shake It Off" (pierwotnie zatytułowanego "Fat Boy") doprowadziły do przesunięcia daty wydania albumu. Został wydany w 2007 roku.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel] 		Komentarz
Lovin' You BabyAnnabel Fay12.2006-9[8]--
StrongAnnabel Fay10.2007-18[7]Siren/EMI-
RiverAnnabel Fay11.2010-10[13]Siren/EMI-
Show Me The Right WayAnnabel Fay04.2011-16[7]Siren/EMI-
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel] 		Komentarz

Lovin' You BabyAnnabel Fay08.2007-30[2]Siren/EMI-
Show Me The Right WayAnnabel Fay04.2011-8[5]Siren/EMI-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)