Coldcut

Pod szyldem tym produkcje swoje wydają brytyjscy D J-e i producenci - Jonathan More i Matt Black. Kiedyś uważano ich poczynania za nowatorskie, potem przez jakiś czas miłośnicy muzycy tanecznej o nich prawie zapomnieli. Inspiracją dla More’a i Blacka były nagrania Amerykanów Double D i Steinskiego.

Pierwszy singel duetu „Say Kids What Time Is It?”, nagrany w kuchni przy użyciu czterościeżkowego magnetofonu kasetowego i pudła płyt, powstał w 1987 r.; jest uznawany za pierwszą brytyjską, prawdziwie samplowaną płytę. Sampel z tego utworu miał się później znaleźć na przeboju grupy MARRS, „Pump Up The Voulme”.

Coldcut działał potem jako acid-house’owy tandem remikserski - świat poznał wtedy eklektyczne gusta More’a i Blacka oraz ich pokaźny zbiór płyt. Przełom w ich karierze przyniósł remiks utworu „Paid In Full” rapowego duetu Erik B i Rakim.More i Black są też odpowiedzialni za debiut Yazz - „Doctorin’ The House”, który w 1988 r. doszedł do 6. miejsca brytyjskich list przebojów.

Kolejne sukcesy przyniosła współpraca z wokalistą reggae Juniorem Reidem - w tym samym roku jego „Stop This Crazy Thing” doszedł do miejsca 21. Na debiutanckim albumie Coldcut pojawiła się jeszcze wtedy nieznana Lisa Stansfield (utwór „People Hold On”); jeszcze mniej prawdopodobne może się wydać to, że słychać na nim było również nosowe zaśpiewy Marka E. Smitha z zespołu The Fall (utwór „(Em) In Deep”).

Duet założył własne wytwórnie płytowe Ahead Of Our Times i Ninja Tune, które działały najpierw pod egidą firmy Big Life, a potem Aristy. W 1994 r. i ta wytwórnia skreśliła je z listy współpracowników. Obecnie duet zarabia m.in. nagraniami dubbingu do kaset wideo z imprez rave’owych i produkcją gier wideo (wespół z firmą Hardwire). More i Black nawiązali też współpracę z programistami Robem Pepperallem i Milesem Vismanem; pod szyldem Hex proponują młodemu pokoleniu   mulimedialne płyty CD-ROM z muzyką techno.

 Jako DJ Food wspólnie z PC (Patrickiem Carpenterem) wyprodukowali kilka płyt z serii „Jazz Breaks”, składającymi się z efektownej kolekcji tzw. sampli, loopów i breaków, idealnymi do miksowania, remiksowania i produkcji nagrań, ale także udanego zestawu nagrań w stylu funky jazz i hip hop. Głównie takie nagrania ze śladami dubu, techno, ambient, tribal, jungle i muzyki afrykańskiej pojawiły się też na płycie A Recipe For Disaster z 1995 r. Kilka miesięcy później ukazał się bardzo interesujący zestaw remiksów z tej płyty czołowych muzyków zbliżonych stylowo z Coldcut, pod tytułem Refried Food; zebrał on wyjątkowo pochlebne recenzje i o duecie More/ Black znów zaczęło się mówić.

Przyczyniły się też do tego dwa inne projekty tych muzyków, uchodząca za prekursorską we „freestyle” płyta miks CD z serii „Journeys By DJ” (określana powszechnie w Londynie i okolicach „that Coldcut CD”) i kompilację Chill Out Classics wytwórni Chill Out, także miks CD wybranych utworów muzyki klasycznej, na nowo zaaranżowanych.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Doctorin' The House	Coldcut Featuring Yazz And The Plastic Population	02.1988	6[9]	-	Ahead Of Our Time CCUT 27	[written by Jonathan More/Matt Black/Yazz][produced by Coldcut][3[10].Hot Disco/Dance;Columbia 07 842 12"]
Stop This Crazy Thing	Coldcut Featuring Junior Reid	09.1988	21[7]	-	Ahead Of Our Time CCUT 4	[written by Coldcut (Jonathan More/Matt Black)/Junior Reid][produced by Coldcut][32[4].Hot Disco/Dance;Tommy Boy 940 12"]
People Hold On/Yes, Yes, Yes	Coldcut Featuring Lisa Stansfield	03.1989	11[9]	-	Ahead Of Our Time CCUT 5	[written by Matt Black/Jonathan More/Lisa Stansfield][produced by Coldcut][6[13].Hot Disco/Dance;Tommy Boy 124 12"]
My Telephone/Theme From Evil Eddy	Coldcut	06.1989	52[2]	-	Ahead Of Our Time CCUT 6	[written by Matt Black/Jonathan More/Lisa Stansfield/Ian Devaney/Andy Morris/Tim Parry][produced by Coldcut]
Coldcut's Christmas Break	Coldcut	12.1989	67[3]	-	Ahead Of Our Time CCUT 7	[written by Matt Black/Jonathan More][produced by Coldcut]
Find A Way/Chaos Thing	Coldcut Featuring Queen Latifah	05.1990	52[2]	-	Ahead Of Our Time CCUT 8	[written by Matt Black/Jonathan More/Dana Owen][produced by Coldcut]
Dreamer/Sign	Coldcut	09.1993	54[2]	-	Ahead Of Our Time CCUT 27	[written by Coldcut (Matt Black/Jonathan More)/Greg Goldman/Jimmy Jam/Terry Lewis][produced by Coldcut]
Autumn Leaves/Feeling Strong	Coldcut	01.1994	50[3]	-	Arista 74321 17105 7	[written by Joseph Kosma/Johnny Mercer][produced by Coldcut
More Beats + Pieces	Coldcut	08.1997	37[5]	-	Ninja Tune ZENCDS 58	[written by Matt Black/Jonathan More/Kevin Foakes][produced by Coldcut]
Timber	Coldcut and Hexstatic	02.1998	91[1]	-	Ninja Tune ZEN 1265	[written by Jonathan More, Matt Black, Stuart Warren-Hill][produced by Coldcut, Stuart Warren-Hill]
Re:volution	Coldcut & The Guilty Party	06.2001	67[2]	-	Ninja Tune ZENCDS 88	[written by Matt Black/Jonathan More][produced by Matt Black/Jonathan More]
Everything Is Under Control	Coldcut featuring Jon Spencer & Mike Ladd	11.2005	93[2]	-	Ninja Tune ZENCDS 173	-
Man in a Garage	Coldcut featuring John Matthias	01.2006	95[2]	-	Ninja Tune ZENCDS 176	[written by Matthew Cohn, Jonathan More, John Matthias][produced by Coldcut]
True Skool	Coldcut featuring Roots Manuva	04.2006	61[4]	-	Ninja Tune ZENCDS 178	[written by Jonathan More/Matt Black/Rodney Smith][produced by Coldcut]
Walk a Mile in My Shoes	Coldcut featuring Robert Owens	02.1998	103[3]	-	Ninja Tune ZEN 179	[written by Joe South][produced by Coldcut]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
What's That Noise?	Coldcut	04.1989	20[4]	-	Ahead Of Our Time CCUTLP1	[produced by Coldcut]
Let Us Play!	Coldcut	09.1997	33[4]	-	Ninja Tune ZENCD 30	[produced by Coldcut]
Let Us Replay!	Coldcut	02.1999	166[1]	-	Ninja Tune ZENCD 39	-

Cajmere

Właśc. Curtis E. Brown. Odkryty na scenie w Chicago w 1993 r. Razem z wokalistką Dajae (prawdziwe imię Karen), przebił się klubowymi przebojami „Brighter Days” i „U Got Me Up” na bazie ragtime’u. Początkowo Cajmere zamierza! zostać inżynierem, jednak wymagało to zrobienia specjalizacji z chemii. Szybko te plany porzucił i poświęcił się realizowaniu swoich ambicji muzycznych, spędzając czas w towarzystwie miejscowych producentów house’owych i rearanżując swoje pierwsze nagrania, jak np. „Percolator” czy „Let Me Be”.

 Będąc pod wpływem brytyjskiego artysty o pseudonimie A Guy Called Gerald oraz wiodących muzyków chicagowskiego house’u, skupił się na wyodrębnieniu miękkiego wokalu i rozbiciu poszczególnych brzmień. Zanim rozpoczął współpracę z Dajae, znany był przede wszystkim dzięki współpracy z Lidellem Townsellem, której owocem był utwór „Get With You” oraz za sprawą maksisingla Underground Goodies, nagranego dla wytwórni Clubhouse.

Zremiksował również utwór „Feel It” dla Italians Workin’ Happily. Jest właścicielem wytwórni płytowej, Cajual (jej filią jest Relief), w której promuje nowe talenty. Wydał już m.in. album Dajae, Paula Johnsona, kompilację będącą manifestem wytwórni The New Chicago House Sound, wiele własnych singli (np. „Preacherman” -na którym słychać wyraźnie wpływy jednego z jego idoli, Lil’a Louisa, „Flash” oraz pod pseudonimem Green Velvet-„Portamento Trax”, „I Feel Love”, „Stalker”) i artystów takich, jak Boo Williams, Gene Farris, DJ Sneak, Glenn Underground.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Brighter Days	Cajmere Featuring Dajae	02.1993	-	-	-	[Written by: Cajmere, Dana][produced by Cajmere][2[14].Hot Disco/Dance;Cajual 204 12"]
Only 4 U	Cajmere	11.1996	-	-	-	[Written by: Cajmere][produced by Cajmere][15[14].Hot Disco/Dance;Cajual 252 12"]
Say U Will	Cajmere Featuring Dajae	07.2006	145[1]	-	Cajual CAJ 292	[Written by: Cajmere][produced by Cajmere][2[14].Hot Disco/Dance;Cajual 204 12"]

Bush Records

Wytwórnię założył Eric Powell z kolegą, również Erikiem  Goodenem (znani też pod pseudonimami - odpowiednio - Sweet Mercy i Temper Temper), znudzeni tym, co się dzieje w muzyce house i techno. Przed powstaniem Bush Records kierowali manchesterskim imperium Blip.

Wytwórnia wydawała początkowo „trance-house”, stanowiący punkt wyjścia dla progresywnego house’u; wydała m.in. debiut zespołu Trinity (zatytułowany po prostu „Trinity”) oraz remiks utworu „Carino” T-Coya. Powell i Gooden połączyli potem siły z Felixem Da Housecatem - Blakkat i Aphrohead (najbardziej znany „Thee Lite”). Felix zresztą wytropił duet sam, usłyszawszy niektóre z jego wcześniejszych produkcji, na przykład „Loose Yourself’ grupy Rising oraz „Psychosis” Sandmana (pierwsze wydawnictwo wytwórni).

Największym sukcesem komercyjnym Bush Records była przede wszystkim czerwona seria trzech singli Dave-a Clarke’a „Red 1-3”, które mógł grać absolutnie każdy DJ - utrzymane w tempie house, ale z agresywnymi dźwiękami techno; często kopiowane, nie dorównywały jednak oryginałom (przykładem niech będą także ostatnie single Tribal i Rozzo).

Duetowi Powell/Gooden zawdzięczamy też odkrycie Melanie Williams, dzięki której wielki sukces na listach przebojów odniosła grupa Sub Sub (potem Williams podjęła karierę solową). Bush ma teraz dodatkowo trzy nowe pododdziały: Grass Green, Field i Ambush, a Dave Clarke podpisał lukratywny kontrakt z firmą Deconstruction. Jednocześnie Powell jest także coraz bardziej znany jako DJ. Miejscem, gdzie grywa regularnie, jest klub Zap w Brighton, ale pojawia się też na wielu dużych imprezach w całej Europie. Coraz większą popularność zyskuje sobie dzięki swojemu programowi muzycznemu „Essential Mix” w słynnym Radio 1.

Single na liście UK Singles Chart

Dave Clarke Red Three 1995   45.UK

Dave Clarke Southside 1996   34.UK

 Dave Clarke No One's Driving 1996   37.UK

Dave Clarke Shake Your Body 1997   76.UK

LTJ Bukem

Właśc. Danny Williamson, ur. w 1968 r. w Croydon. Wychowywał się w rodzinie zastępczej. Oryginalny innowator inteligentnej sceny jungle. Pierwsza część jego pseudonimu pochodzi od pamiętnego wersu z „Hawaii Five-O” („Book ’em, Danno”), natomiast przedrostek LTJ to włoski odpowiednik określenia „DJ”.

Często mówi się, że Bukem tchnął nowe życie w muzykę elektroniczną lat 90-tych. Wypracował własne wzorce rytmiczne, zamiast po prostu przetwarzać bądź nakładać na siebie sample i zróżnicował w ten sposób swoje nagrania. Do działania pchnęła go frustracja spowodowana brakiem wystarczającej liczby dobrych nagrań, które mógłby grać jako DJ.


Wczesne single, którymi wyrobił sobie dobrą reputację, to „Music”, „Demon’s Theme”, „Horizons”, „Dolphin Tune” i „Apollo”; wydał je nakładem własnej wytwórni Good Looking. Dla jego dwóch bliźniaczych firm Good Looking i Looking Good nagrywają sami pierwszoligowi przedstawiciele sceny drum’n’bass: Photek, Peshay, PFM, Chameleon (to jeden z wielu pseudonimów duetu Pritchard/Middleton, znanych najbardziej jako Global Communication), DJ Crystl, Source Direct.

W 1996 r. podpisał kontrakt z London Records. Jako pierwsza ukazała się kompilacja Logical Progression (taki tytuł nosił także pierwszy singel Bukema z 1990 r.), która zawiera dwie, prawie osiemdziesięciominutowe płyty kompaktowe i stanowi doskonały przekrój niemal całego dotychczasowego katalogu Good Looking/Looking Good. Będąc popularny (tzw. „man of the moment”), pojawił się w ty m samym czasie na kilku innych znaczących produkcjach jungle.

Zremiksował nagrania wytwórni Higher Limits na podwójnej kompilacji Promised Land dla gazety muzycznej „Mixmag” wydał chyba najlepiej dotychczas sprzedający się miks CD, z numerem 21 (z serii „Mixmag Live!”). Sporym prestiżem na scenie jungle cieszył się też klub Bukema Speed (niestety zamknięty na przełomie 1996 i 1997 r.), w którym co tydzień grywali najlepsi, m.in. Fabio, Grooverider, Kemistry & Storm, Goldie, DJ Rap.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Mystical Realms EP	LTJ Bukem	03.1998	114[1]	-	Good Looking GLREP 001	[Written by: D. Williamson][produced by D. Williamson]
Sunrain	LTJ Bukem	07.2000	148[1]	-	Good Looking GLRSIN 001V	[Written by: D. Williamson, Elliot][produced by D. Williamson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Journey Inwards	LTJ Bukem	04.2000	40[7]	-	Good Looking GLRAA 001	[produced by D. Williamson]
Producer 01	LTJ Bukem	02.2001	128[3]	-	Good Looking GLRD01	-
Producer 05: Rarities	LTJ Bukem	05.2002	161[1]	-	Good Looking GLRD05	-

Clap Your Hands Say Yeah

Amerykańska rockowa grupa Clap Your Hands Say Yeah zadebiutowała w połowie 2005 roku, wydanym własnym sumptem, samodzielnie nagranym i wyprodukowanym albumem "Clap Your Hands Say Yeah". Wkrótce stała się najgorętszym zespołem bez kontraktu za oceanem.

Członkowie Clap Your Hands Say Yeah spotkali się w Connecticut College i niebawem zaczęli grać w weekendy w klubach Manhattanu. Zamiast szukać wytwórni płytowej z prezentowali swoje utwory w internecie i szybko zyskali popularność w sieci. Po sukcesie debiutanckiej płyty podpisali kontrakt z brytyjską wytwórnią Wichita Recordings. Druga płyta zespołu, "Some Loud Thunder", ukazała się w styczniu 2007 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Is This Love/Heavy Metal	Clap Your Hands Say Yeah	12.2005	74[1]	-	Wichita WEBB 101S	[written by Alex Ounsworth, Lee Sargent, Robbie Guertin, Tyler Sargent, Sean Greenhalgh][produced by Adam Lasus]
In This Home On Ice	Clap Your Hands Say Yeah	03.2006	68[1]	-	Wichita WEBB102	[written by Alex Ounsworth, Lee Sargent, Robbie Guertin, Tyler Sargent, Sean Greenhalgh][produced by Adam Lasus]
The Skin Of My Yellow Country Teeth	Clap Your Hands Say Yeah	07.2006	149[1]	-	Wichita WEBB 109S	[written by Alex Ounsworth, Lee Sargent, Robbie Guertin, Tyler Sargent, Sean Greenhalgh][produced by Adam Lasus,Clap Your Hands Say Yeah]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Clap Your Hands Say Yeah	Clap Your Hands Say Yeah	01.2006	26[3]	-	Wichita WEBB 099CDL	[produced by Adam Lasus and Clap Your Hands Say Yeah]
Some Loud Thunder	Clap Your Hands Say Yeah	02.2007	45[1]	47	Wichita WEBB 117CDL	[produced by Adam Lasus and Clap Your Hands Say Yeah]
Hysterical	Clap Your Hands Say Yeah	09.2011	198	122	V2 VVR 780393	[produced by John Congleton]

City High

Pierwotnie rapująco-śpiewający skład City High tworzyli Robby Pardlo-grający także na klawiszach i aranżujący piosenki oraz Ryan Toby,będący producentem współodpowiedzialnym minn. za hit "Miami" z repertuaru Willa Smitha. Dwójka była związana z labelem booga basement, należącym do Wyclefa Jeana. Za namową dawnego członka The Fugees, obawiającego się o zbyt wielkie podobieństwo City High do innego duetu w wytwórni - Product G&B;, do składu formacji dołączyła również rapująca i śpiewająca Claudette Ortiz. Wzmocniony o uroczą artystkę zespół zadebiutował przebojowym singlem "What Would You Do", traktującym o rozterkach kobiety, która podejmuje pracę jako striptizerka, by wyżywić swoje dziecko. Choć utwór pojawił się już w 1999 r. na ścieżce dźwiękowej do dramatu z Martinem Lawrenceem "Życie" (oryg. "Life", reż. Ted Demme, USA), jego singlowa wersja trafiła na rotacje rozgłośni radiowych dopiero w 2001 roku.
Motywacyjne nagranie o wyzwaniach stojących przed samotnymi rodzicami, wyprodukowane w charakterystycznym dla Wyclefa stylu - partia akustycznej gitary, chwytliwa melodia, wyraźna linia programowanej perkusji - dotarło do pierwszej dziesiątki listy billboard hot 100 i zdobyło nominację w kategorii Najlepsze wykonanie r&b; przez duet lub grupę w ramach rozdania nagród grammy za 2001 rok.
Debiutancki krążek City High, przepełniony podobnymi, nierzadko prowokacyjnymi opowieściami o problemach nastolatków wchodzących w dorosłe życie, promowały jeszcze nagrania "Caramel" i "City High Anthem". W ich remiksach gościnnie pojawili się odpowiednio Eve i Styles P, ale wsparcie ze strony świata hip-hopu nie pomogło w przebiciu popularności "What Would...".
Pierwszy album tria okazał się jak dotychczas ostatnim. Zespół zawiesił działalność w 2003 r. w przyjaznej atmosferze, a jego poszczególni członkowie wspierają się wzajemnie w solowych karierach. Wspólne nagrania City High były blokowane przez wytwórnię płytową Wyclefa Jeana, z którym zespół pozostaje w mało sympatycznych stosunkach. W wielu wywiadach członkowie trio oskarżali muzyka znanego z The Fugees o nieuczciwość. Autorskie wydawnictwo ma na koncie jak dotąd tylko Ryan Toby, który w 2006 r. opublikował materiał Soul oft he Songwriter. Dwa lata wcześniej muzyk pobrał się z Claudette.
City High często porównywano do The Fugees z racji tworzenia grupy przez dwóch mężczyzn i kobietę oraz jednoczesnego śpiewania i rapowania przez członków zespołu. Twórczość tria z New Jersey była jednak znacznie bardziej osadzona w konwencji r&b; niż nagrania macierzystej formacji Lauryn Hill.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
What Would You Do?	City High	03.2001	3[24]	8[28]	Booga Basement 497489	[written by Wyclef Jean,Snoop Dogg,Dr. Dre,David McCallum][produced by Wyclef Jean][13[20].R&B; Chart][1.Hot Rap Singles][sample z "Things done changed"-Notorious B.I.G.]
Caramel	City High feat Eve	10.2001	9[17]	18[24]	Booga Basement 497608	[written by Ryan Toby, Jerry Duplessis, "Te Bass"/Pardlo, Robby/Xavier, Giscard][produced by Jay-Eye-Zee , Jerry Duplessis , , Robby Pardlo , Ryan Toby][9[21].R&B; Chart]
Two wrongs	Wyclef Jean feat. Claudette Ortiz of City High feat Eve	06.2002	-	28	Columbia 79 766	[11[21].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
City High	City High	06.2001	89[11]	34[17]	Booga Basement 490890	[gold][produced by Clark Kent , Salaam Remi , Ryan Toby , Wyclef Jean, Jerry Duplessis][23.R&B; Chart]

City Boy

City Boy Brytyjska grupa z Birmingham. Zadebiutowała z początkiem lat 70, jako folkowy kwartet akustyczny, w którego pierwszym składzie występowali: Lol Mason (śpiew), Steve Broughton (gitara), Mike Slamer (gitara) i Max Thomas (gitara).
W 1975 r. podjęli działalność profesjonalną, opierając repertuar na kompozycjach Broughtona. Thomas oprócz gitary sięgnął po instrumenty klawiszowe, a do składu dokooptowano Chrisa Dunna (bas) i Roya Warda (perkusja).

Po kilku nieudanych albumach, zespół wszedł w 1978 r. do brytyjskiej Top 10 singlem "5-7-0-5".
Powodzeniem cieszył się też tytułowy temat z longplaya Earth Caught Fire. Po niefortunnych nagraniach dla własnej wytwórni, City Boy, grupa rozwiązała się w 1982 r. Mason próbował szczęścia na czele formacji The Maisonettes, promując z powodzeniem singel "Heartache Avenue".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
5.7.0.5/Bad for business	City Boy	08.1978	8[12]	27[12]	Mercury 6059 207	[Written by: Steve Broughton/Lol Mason][produced by Robert John Lange ]
What a night/Medicine	City Boy	10.1978	39[5]	-	Vertigo 6059 211	[Written by: Steve Broughton/Lol Mason][produced by Robert John Lange ,Steve Broughton ]
The day the earth caught fire/Ambition	City Boy	09.1979	67[3]	-	Vertigo 6059 238	[Written by: Mason , Thomas , Slamer][produced by Robert John Lange ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
City Boy	City Boy	08.1976	-	177[3]	Mercury 1098	[produced by Robert John Lange ]
Dinner at The Ritz	City Boy	02.1977	-	170[4]	Mercury 1121
Book early	City Boy	09.1978	-	115[9]	Mercury 3737	[produced by Robert John Lange ]

Circus

CIRCUS, grupa brytyjska. Działała w Londynie od 1967 do 1970r. Na jej czele stał Mel Collins (5.09.1947) - ts, fl, wywodzący się z zespołu The Stormsville Shakers.
Składu dopełniali:Ian Jelfs - voc, g, Kirk Riddle - b, g i Chris Burrows - dr. Z powodzeniem koncertowała w londyńskim klubie Marquee (w każdą środę pod hasłem New Paths).
Jedynym świadectwem jej działalności pozostała płyta "Circus", nagrana w 1969 w londyńskich Morgan Studios, z gościnnym udziałem Keitha Bleasby'ego - perc, przy pomocy producenta Raya Singera, wydana przez firmę Transatlantic. Zawierała przede wszystkim subtelne jazzujące kompozycje lidera - ballady Pleasures Of A Lifetime i Father Of My Daughter oraz instrumentalną sambę Goodnight John Morgan.
Znalazło się na niej także kilka przeróbek, zarówno standardów jazzowych, w rodzaju zagranego z rockową dynamiką i przywołującego skojarzenia z dokonaniami zespołu Colosseum , Charlesa Mingusa, jak i potraktowanych w jazzujący sposób przebojów muzyki rozrywkowej - Norwegian Wood The Beatles, Monday Monday The Mamas And The Papas i Don't Make Promises Tima Hardina.
Jeszcze w okresie istnienia formacji Collins nawiązał współpracę z zespołem King Crimson, a po jej rozwiązaniu stał się jednym z najbardziej rozchwytywanych muzyków sesyjnych i wspomagał w studiu a niekiedy i na scenie takich wykonawców, jak Tom Waits, Bad Company, Humble Pie, Alexis Korner, Alvin Lee, Cliff Richard, Kokomo, Camel, Eric Clapton, Bryan Ferry, The Small Faces, Pete Townshend, The Rolling Stones, Eric Burdon, Uriah Heep, Byron Band, Gary Brooker, Caravan, Baron Rojo, Alan Parsons Project, Dire Straits, Joe Cocker, Tina Turner, Clannad i Terence Trent D'Arby.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sink Or Swim/Gone Are The Songs Of Yesterday	Circus	09.1967	-	-	Parlophone R 5633	[written by Philip Goodhand-Tait][produced by Mike D'Abo]
Do You Dream?/House Of Wood	Circus	03.1968	-	-	Parlophone R 5672	[written by Philip Goodhand-Tait][produced by Mike D'Abo]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Circus	Circus	.1969	-	-	Transatlantic TRA 207	-

Cinematic Orchestra

Jazz bazuje na improwizacji, rytmach synkopowanych i polirytmii, swingu, technice blue notes, technice "pytania i odpowiedzi", łączy europejską teorię muzyki ze stylami muzycznymi afroamerykanów. Muzyka filmowa, czy też raczej soundtrack’i do filmów, to muzyka która ma podkreślać czy też odzwierciedlać, współpracować z obrazem na ekranie. Wykorzystuje wiele różnych gatunków muzycznych, poczynając od muzyki symfonicznej, poprzez muzykę pop, na skomplikowanych współczesnych dźwiękach kończąc. J. Swinscoe to muzyk, którego odwieczną słabością jest jazz, muzyka filmowa, głęboko brzmiący bas i wyraźny rytm, a przy tym nie obawiający się połączenia tego wszystkiego. The Cinematic Orchestra jest właśnie tym połączeniem.
W roku 1990 Jason Swinscoe, wówczas student Cardiff College, założył grupę Crabladder, której oficjalny singiel ukazał się na jego własnym labelu – Power Tools. Cztery lata później, Swinscoe staje się DJem pirackiej stacji południowo-londyńskiej – Heart FM. Zupełnie w między czasie i całkiem nieprzypadkowo Jason rozpoczął pracę w londyńskiej wytwórni Ninja Tune, dzięki której rozwija się jego zainteresowanie takimi gatunkami, jak muzyka elektroniczna, abstract hip-hop, nu jazz, drum and bass, ambient czy chillout, co w efekcie prowadzi do jednej z poważniejszych decyzji, jaką może podjąć młody człowiek zakochany w dźwiękach – postanawia je okiełznać i stworzyć z nich coś nowego. Czyli zakłada własny zespół.
Jason bez większego żalu przejął na siebie funkcje aranżera, orkiestratora i lidera w jednej osobie. To on sprawia, że pomysły po prostu same zaczynają przekładać się tu na konkretne elementy muzyczne, a potem składa te elementy w logiczną całość. W ciągu kilku lat działalności The Cinematic Orchestra, skład grupy zmieniał się dość znacznie. Przez jej szeregi przewinęli się m.in. PC (Patrick Carpenter) – turntabilista, a przy tym producent, remixer i DJ czy John Ellis – pianista, posiadający własny zespół: Big Bang znany choćby z trasy "Russian Percussian" z DJem Vadimem, Jamie Coleman (trąbka), T. Daniel Howard (perkusja) i Alex James (fortepian), a nawet DJ Food. Stan obecny TCO to: Tom Chant – na saxofonie (i instrumentach klawiszowych), Phil France, który zajmuje się bassem, Luke Flowers – perkusją, Stuart McCallum – gitarzysta z Manchersteru i Nick Ramm – pianista z Londynu (współpracownik Matthew Herberta) oraz najświeższy nabytek – wokalista Patick Watson.
Brzmienie, jakie znamy z wcześniejszych produkcji The Cinematic Orchestra (zarówno na żywo jak i studyjnie) to połącznie jazzowych improwizacji muzyków, pracy turntabilisty i szeroko pojętych efektów elektronicznych (jak chociażby sample tworzone przez Swinscoe’a). Jeżeli chodzi o nagrane wersje studyjne utworów, to w efekcie ciężko jest stwierdzić gdzie tak naprawdę kończy się "żywa improwizacja", a gdzie – zaczyna już praca producenta (Jason często wykorzystuje zremixowane fragmenty nagranego na żywo materiału). Wszystko wskazuje na to, że album "Ma Fleur" i udział nowego wokalisty zmodyfikują ten pogląd na stylistykę zespołu.
Oficjalnie początek historii TCO datuje się na rok 1999, kiedy to na poletku Ninja Tune ukazał się debiutancki album Motion, który wkrótce uzyskał tytuł płyty roku przez słuchaczy audycji Gillesa Petersona w Radio One. Każdy ciężkostrawny, przejaskrawiony hollywoodzki thriller, jaki kiedykolwiek widziałeś, brzmienie tysięcy "femmes fatales", fatum i gorzkie intrygi wirują tu wymieszane i sprytnie stworzone na nowo jako jedna, zesamplowana opowieść (The Guardian). Sukces krążka przyczynił się do zaproszenia na rozdanie nagród Director’s Guild, gdzie zaprezentowali się przed wręczeniem nagrody za całokształt twórczości (Lifetime Achievement Award ) Stanley’owi Kubrick’owi.
W 2000 roku zostali poproszeni przez organizatorów festiwalu Porto – Europejskie Miasto Kultury 2000 o napisanie nowej muzyki do rosyjskiego filmu niemego Man with a Movie Camera (1929) – Dziga Vertov’a. Projekt został wykonany na żywo w czasie festiwalu, TCO przez długi czas podróżowało z nim, aby w końcu wydać go jako osobny album w 2003 roku. Wiele z tych utworów stało się podstawą (nagrania na żywo do których potem dodano fragmenty wokalne, elementy elektroniczne itp.) do albumu Every Day (2002). Rok 2000 przynosi także kompilację Remixes 1998-2000, gdzie TCO zremixowało utwory artystów spoza Ninja Tune, jak Faze Action, Kenji Eno czy DJ Krust, i gdzie pojawiła się wersja Channel One Suite (pochodzącego z Motiom) w opracowaniu Tom’a Tyler’a.
Maj 2002 – światło dzienne ujrzał album Everyday, gdzie głosu użyczyła soulowa piosenkarka – Fontella Bass (w utworach All That You Give oraz Evolution; żeby nagrać ją na żywo, Swinscoe i France pojechali specjalnie do St. Louis w Argentynie;), oraz raper – Roots Manuva (All Things to All Man). W reedycji, wydanej z decyzji Ninja Tune w listopadzie 2003, pojawiły się dwa nowe utwory – Oregon i Horizon z gościnnym udziałem Niary Scarlett. Tych siedem, dość rozrzuconych utworów jest podróżą poprzez klasyczny soul, jazz, estetykę chorałową, dźwięki głębokie obok tych pulsujących i rozdygotanych, minimalizm i wiele innych. (The Guardian). Sukces krążka to ciemny bass –France’a, perkusja modern-jazzu –Flowers’a, nowy powiew w brzmieniu fortepianu, który TCO zawdzięcza Ellis’owi (od momentu "rosyjskiego" epizodu zastąpił on Steve’a Brown’a), oraz free-jazz najwyższej klasy zawarty w saxofonie Chant’a. Sam lider – Swinscoe oraz turntabilista PC, który od lat współpracuje z DJ Food’em, wprowadzili elektroniczny charakter do tego improwizowanego, bardzo jazzowego brzmienia. Every Day powstało na bazie scenariusza Dziga Vertovy przedstawiającego kolejne dni z życia idealistycznego społeczeństwa sowieckiego, zaczynających się wczesnym rankiem i pracą, a kończacych w kinie.
Ostatnim wydanym, jak na razie, albumem jest Man with Movie Camera. To, co prezentuje krążek możemy spokojnie określić jako "zjawiskowe": techniki studyjnej produkcji połączone z nagraniami na żywo, jazz z muzyką filmową, wszystko razem zwyczajnie – nowoczesne. O tym w jakim kierunku poszło teraz nieobliczalne The Cinematic Orchestra i na jakie nowe pomysły wpadł Jason, dowiemy się już 7 maja tego roku (2007), jako że na ten dzień zaplanowana jest premiera najnowszego projektu zespołu – Ma Fleur.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Horizons/Oregon	Cinematic Orchestra	10.2002	93[2]	-	Ninja Tune ZEN12 119	[produced by Phil France,J Swinscoe ]
Man With A Movie Camera	Cinematic Orchestra	04.2003	174[1]	-	Ninja Tune ZEN12 131	[written by J.Swinscoe, P.France, T.Chant][produced by Phil France,J Swinscoe ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Every Day	Cinematic Orchestra	05.2002	54[3]	-	Ninja Tune ZEN 59	[produced by J. Swinscoe]
Man With A Movie Camera	Cinematic Orchestra	06.2003	102[2]	-	Ninja Tune ZEN 78	[produced by Phil France,J Swinscoe ]
Ma Fleur	Cinematic Orchestra	05.2007	44[4]	-	Ninja Tune ZEN 122	[produced by J. Swinscoe]