Thelma Carpenter

Thelma Carpenter-ur. 15.01.1922r na Brooklynie-zm. 14.05.1997r,aktorka i wokalistka jazzowa,najbardziej znana z roli "Miss One" w sfilmowanym musicalu "Czarnoksiężnik z krainy Oz".

 Jako dziecięca artystka, Carpenter miała swój własny radiowy program w rozgłośni WNYC w Nowym Jorku i wygrała  amatorską noc w teatrze Apollo w 1938 roku,  i wystąpiła prawie 60 lat później w telewizyjnym serialu NBC-TV " Apollo Theater Hall of Fame" z Billy Cosby'm. Występowała w klubach takich jak Kelly's Stables i Famous Door na  legendarnej 52nd Street , gdzie została odkryta przez Johna Hammonda.
Następnie debiutowała jako wokalistka krótko działającego bandu Teddy Wilsona, nagrywając w 1939r " Love Grows on White Oak Tree " i " This Moment " dla Brunswick Records . W 1940 roku dołączyła do orkiestry Colemana Hawkinsa , z którą nagrała dla   Bluebird Records " He's Funny That Way ".
 Carpenter zastąpiła Dinah Shore jako wokalistka w audycji radiowej Eddiego Cantora w sezonie 1945-46, co oznaczało po raz pierwszy, że czarny artysta stał się stałym członkiem białego   show. Była największą atrakcją klubu nocnego przez większość swojej kariery, występując regularnie w takich klubach jak Le Ruban Bleu , Spivy's Roof , Bon Soir , St Regis Maisonette i Michael's Pub , a także Chez Bricktop w Paryżu i Rzymie. 
Występowała również w najważniejszych teatrach, w tym  Capitol Theatre, Loew's State Theatre (New York City), the Strand, i the Palace Theatre  na Broadwayu i  śpiewała z Duke Ellingtontonem podczas koncertów i telewizji. Jako artystka solowa nagrywała dla Majestic Records , Musicraft Records , Columbia Records , RCA Victor Records i Coral Records , dla której nagrała hit w 1961 roku, odpowiadając Elvisowi Presleyowi w "Yes, I'm Lonesome Tonight". 

Występy telewizyjne Carpenter  zaczęły się już w latach czterdziestych XX wieku (m.in. Cavalcade of Stars z Jackie Gleason , "Floor Show" z Eddiem Condonem i "Kreisler Bandstand" z Duke Ellingtonem  .

 W 1939r przystapiła do big bandu Counta Basiego z którym nagrała swoje najbardziej znane utwory.
Po odejściu od Basiego nagrywała z orkiestrą Teddy Wilsona i grupą Deep River Boys.
W latach 1945-46 śpiewała w radiowym show Eddie Cantora.Jedynym jej nagraniem jakie dostało się na listy przebojów był singiel "Yes I'm Lonesome Tonight" w 1960r.W latach 70-tych rozpoczęła karierę aktorską.Zmarła w 1997r na atak serca. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Yes,I'm lonesome tonight	Thelma Carpenter	12.1960	-	55[6]	Coral 62 241	[with Henry Jerome Orchestra]

Honeycombs

Grupa założona w listopadzie 1963 r. w północnym Londynie pod nazwą The Sherabons. W jej skład wchodzili: Denis D'ell (właśc. Denis Dalziel, ur. 10.10.1943 r., w Londynie, Anglia; śpiew), Anne "Honey" Lantree (ur. 28.08.1943 r. w Hayes w hrabstwie Middlesex, Anglia; perkusja), jej brat John Lantree (ur. 20.08.1940 r. w Newbury w hrabstwie Berkshire, Anglia; bas), Alan Ward (ur. 12.12.1945 r. w Nottingham, Anglia; gitara prowadząca) i Martin Murray (ur. 7.10.1941 r. w Londynie; gitara rytmiczna), zastąpiony później przez Petera Pye (ur. 12.07.1946 r. w Londynie, Anglia). Producent nagraniowy, Joe Meek, uznał jedną z piosenek zespołu za godną wydania na singlu. Szansę grupy wzrosły po podpisaniu umowy z popularną spółką menedżersko-autorską Ken Howard /Alan Blaikley.
Utworem "Have I The Right", odrzuconym przez liczne wytwórnie, zainteresował się Louis Benjamin, kierownik Pye Records. Najpierw jednak wybrał grupie nową nazwę, The Honeycombs, zainspirowaną tematem country Jimmiego Rodgersa. Nazwa kojarzyła się też z "Honey", rudowłosą perkusistką typowaną na gwiazdę zespołu. Latem 1964 r. "Have I The Right" trafiło na pierwsze miejsce brytyjskiej Top 20 i przyszłość Honeycombs zapowiadała się optymistycznie.
Klęska kolejnego singla, "Is It Because", spowodowała konsternację. (Sytuację częściowo poprawiła kolejna mała płyta „Eyes". która dotarła do Top 30 ). Howard i Blaikley pośpieszyli z odsieczą i singel "That's The Way" wszedł do dwudziestki z początkiem 1965 r., jednak ciągłe zmiany składu i niesnaski w zespole zdegradowały go z czasem do rangi kabaretowej i objazdowej atrakcji. Ostatnie wzmianki o grupie pochodzą z 1991 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Have i the right/Please don' t pretend again	Honeycombs	06.1964	1[2][15]	5[13]	Pye 7N 15 664	[written by Ken Howard, Alan Blaikley][produced by Joe Meek]
Is it because/I' ll cry tomorrow	Honeycombs	10.1964	38[6]	-	Pye 7N 15 705	[written by Alan Blaikley][produced by Joe Meek]
I can' t stop/ I'll Cry Tomorrow	Honeycombs	12.1964	-	48[7]	Interphon 7713 [US]	[written by Alan Blaikley]
Something better beginning/I' ll see you tomorrow	Honeycombs	04.1965	39[4]	-	Pye 7N 15 827	[written by R. Davis]
That' s the way/Can' t get through to you	Honeycombs	08.1965	12[12]	-	Pye 7N 15 890	[written by Alan Blaikley][produced by Joe Meek]

Elbow Bones and the Racketeers

Elbow Bones and the Racketeers był amerykańską grupą wokalną w stylu ery big-bandów, stworzoną przez Augusta Darnella i najlepiej znaną z ich hitu "A Night in New York" autorstwa Rona Rogersa i Deborah Clarkin,  wydany przez wytwórnię EMI . Wkroczył na brytyjską listę 14 stycznia 1984 roku. Pozostał tam przez dziewięć tygodni, osiągając # 33.
August Darnell był jednym z najbardziej barwnych postaci z lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych.
Elbow Bones był alter ego pisarza i fotografa Jana Rynskiego, który przyjażnił się z Darnellem pracując jako  oświetleniowiec grupy Kid Creole & Coconuts podczas ich turnee .
W 2012 roku Rogers i wokalistka Stephanie Fuller zjednoczyli się   promując zremasterowaną wersję ich albumu "New York At Dawn" z 1983 roku, na którym znalazło się sześć kolejnych remixów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
A Night In New York/Happy Times	Elbow Bones and the Racketeers	12.1983	33[13]	-	EMI America EA 165	[written by D. Clarkin, R. Rogers][produced by August Darnell]
Happy Birthday, Baby/I Got You	Elbow Bones and the Racketeers	05.1984	94[1]	-	EMI America EA 168	[written by A. Darnell, P. Schott][produced by August Darnell]

Jimmy Ruffin

Urodził się 7. 05. 1939 r. w Collinsville w stanie Mississippi, USA. Ten syn pastora pochodził z bardzo muzykalnej rodziny; jego brat David Ruffin i kuzyn, Melvin Franklin tworzyli trzon formacji The Temptations.
Ruffin zerwał więzy łączące go z muzyką gospel i na początku lat 60-tych pracował jako wokalista sesyjny. W 1961 r. związał się z wytwórnią Motown i opublikował jeden singel, zanim zostął powołany do wojska. Po odbyciu służby powrócił do Motown, odrzucając propozycję dołączenia do The Temptations. Proponowane mu miejsce w zespole zajął jego brat.

 Pierwszym wielkim sukcesem Ruffina był wydany w 1966 r. singel „What Becomes Of The Broken-Hearted”, który był przebojem po obu stronach Atlantyku. Po serii trzech mniej udanych hitów Ruffin skoncentrował się na podboju rynku brytyjskiego. Sukces singli " I’ll Say Forever My Love” i „It’s Wonderful" utrwalił jego popularność w Zjednoczonym Królestwie. W 1970 r. zdobył nawet tytuł „najlepszego wokalisty świata” w jednej z brytyjskich ankiet.
 Na początku lat 70-tych po nieudanych próbach współpracy z bratem artysta opuścił Motown, jednak single wydane później przez firmy Polydor i Chess nie przyniosły mu oczekiwanego sukcesu. Pomimo popularności, jaką Ruffin cieszył się w Wielkiej Brytanii; nie udało mu się nagrać znaczącego przeboju aż do roku 1980, kiedy napisana przez Robina Gibba z Bee Gees piosenka „Hold On To My Love” weszła do amerykańskiej Top 30.! Także duet z Maxine Nightingale ;,Turn To Me” odniósł spory sukces w 1982 r.
 Ostatnim większym osiągnięciem artysty była piosenka „There Will Never Be Another You” z 1985 r. W 1988 r. artysta związał się z wytwórnią Motor City Iana Levine’a i nagrał dwa single z Brendą Holloway.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
As Long As There Is L-O-V-E Love/How Can I Say I'm Sorry	Jimmy Ruffin	01.1966	-	120[3]	Soul 35 016	[written by William Robinson][produced by William Robinson]
What Becomes Of The Brokenhearted/Baby I've Got It	Jimmy Ruffin	08.1966	4[27]	7[17]	Soul 35 022	[written by James Dean/Paul Riser/William Weatherspoon][produced by William Stevenson/William Weatherspoon][6[21].R&B Chart]
I've Passed This Way Before/Tomorrow's Tears	Jimmy Ruffin	12.1966	29[13]	17[11]	Soul 35 027	[written by James Dean/William Weatherspoon][produced by James Dean/William Weatherspoon][10[10].R&B Chart]
Gonna Give Her All The Love I've Got/World So Wide, Nowhere To Hide (From Your Heart)	Jimmy Ruffin	03.1967	26[6]	29[7]	Soul 35 032	[written by Barrett Strong/Norman Whitfield][produced by Norman Whitfield][14[8].R&B Chart]
Don't You Miss Me A Little Bit Baby/I Want Her Love	Jimmy Ruffin	07.1967	-	68[5]	Soul 35 035	[written by Steve Bowden/James Dean/William Weatherspoon][produced by James Dean/William Weatherspoon][27[6].R&B Chart]
I'll Say Forever My Love/Everybody Needs Love	Jimmy Ruffin	03.1968	7[12]	77[5]	Soul 35 043	[written by James Dean/Paul Riser/William Weatherspoon][produced by William Stevenson/William Weatherspoon]
Farewell Is A Lonely Sound/If You Will Let Me, I Know I Can	Jimmy Ruffin	02.1970	8[21]	-	Soul 35 060	[written by Jack Goga/James Dean/William Weatherspoon][produced by James Dean/William Weatherspoon]
Stand By Me/ Your Love Was Worth Waiting For	David And Jimmy Ruffin	10.1970	-	61[7]	Soul 35 076	[written by Ben E. King/Jerry Leiber/Mike Stoller][produced by Frank Wilson][24[7].R&B Chart]
It's Wonderful (To Be Loved By You/Maria (You Were The Only One)	Jimmy Ruffin	10.1970	6[14]	-	Tamla Motown TMG 753 [UK]	[written by James Dean/William Witherspoon][produced by James Dean/William Witherspoon]
Maria (You Were The Only One)/Living In A World I Created For Myself	Jimmy Ruffin	02.1971	97[2]	-	Soul 35 077	[written by Larry Brown/George Gordy/Allen Story][produced by George Gordy/Allen Story]
Tell Me What You Want/ Going Home	Jimmy Ruffin	11.1974	39[4]	-	RSO 1021	[written by Jimmy Ruffin][produced by Jimmy Ruffin/Hedley Leyton][42[11].R&B Chart]
Hold On To My Love	Jimmy Ruffin	03.1980	7[8]	10[14]	Soul 35 022	[written by Robin Gibb/Blue Weaver][produced by Blue Weaver/Robin Gibb][29[12].R&B Chart]
Turn To Me/Give A Little Love (To Me) [Maxine Nightingal]	Maxine Nightingale Featuring Jimmy Ruffin	11.1982	-	-	Highrise 2004	[written by Lori Lieberman, Gary Scott][produced by Sam Brown III][17[15].R&B Chart]
I'm Gonna Love You Forever	Jimmy Ruffin And Jackson Moore	05.1984	95[1]	-	ERC ERC 109	[written by Bob Mitchell, Jamie Kaleth ][produced by Peter Green]
There Will Never Be Another You/The Backstabbers	Jimmy Ruffin	01.1985	68[2]	-	EMI EMI 5514	[written by Jeffries/Skaith/Ruffin][produced by Greg Walsh]
The Foolish Thing To Do (Version 1)/My Sensitivity Gets In The Way	Heaven 17 featuring Jimmy Ruffin	05.1986	80[2]	-	Virgin VS 859	[written by Gregory, Craig Marsh, Ware, Plytas][produced by B.E.F.]
What Becomes Of The Brokenhearted/Still Waters Run Deep [Ruby Turner]	Ruby Turner Featuring Jimmy Ruffin	12.1988	87[2]	-	Jive RTS 5	[written by P. Riser, J. Dean, W. Weatherspoon][produced by Jolyon Skinner]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Jimmy Ruffin Way	Jimmy Ruffin	05.1967	32[6]	-	Tamla Motown STML 11048 [UK]	[produced by William Stevenson/William Weatherspoon/James Dean]
Jimmy Ruffin Sings Top Ten	Jimmy Ruffin	04.1969	-	196[2]	Soul 708	-
Ruff 'n' Ready	Jimmy Ruffin	05.1967	-	133[11]	Soul 704	-
I Am My Brother's Keeper	David & Jimmy Ruffin	11.1970	-	178[3]	Soul 728	-
Greatest Hits	Jimmy Ruffin	06.1974	41[4]	-	Tamla Motown STML 11259 [UK]	[produced by William Stevenson/William Weatherspoon/James Dean/Norman Whitfield]
Sunrise	Jimmy Ruffin	05.1980	-	152[6]	RSO 3078	[produced by Robin Gibb, Blue Weaver]

Cowboy Records

Wytwórnia fonograficzna założona przez Deana Thatchera i Charliego Chestera w połowie lat 90., podlegająca londyńskiej firmie Flying Records. Punktem zwrotnym w rozwoju firmy był moment, gdy Thatchera rozdrażnił fakt, że nie może sam podpisywać umów z muzykami przynoszącymi kasety do Flying Records. Cowboy zajęła się wydawaniem płyt, których wydanie przez liczące się wytwórnie byłoby niemożliwe, tym samym zyskując sobie opinię "street-label" - wytwórni interesującej się przede wszystkim nowymi wykonawcami. przychodzącymi "prosto z ulicy". Początkowo Chester i Thatcher prowadzili Volante Records, podpisawszy umowę licencyjną z Cooltempo (Audio Deluxe. Tyrrd Corporation itd.), Chester jest także menedżerem grup Secret Life i The Aloof, które przyniosły wytwórni szybki sukces nagraniami "As Always (Farley/Heller mixes)" oraz "On A Mission (Fabio Paras mixes)".
Wytwórnia Cowboy już w roku otwarcia zajęła poczesną pozycję na rynku, wypuszczając, nagrania "Ice And Acid" Sony Lakoty, "Initiation" Faith Department (czyli Phila Perry'ego) oraz "We Can Be" grupy Well Hung Parliament.
W 1993 r. znaczącą część udziałów Cowboy Records wykupiła firma Pulse 8, która wprowadziła jednocześnie takich wykonawców, jak Deja Vu (wielki hit klubowy "Why Why Why", nowa wersja klasyka The Woodentops, oraz utwór "Never Knew The Devil"; oraz Talisman.
Dystrybucja płyt została zapewniona dzięki umowie między Pulse 8 i Sony/EMI. Początkowo sądzono, że kontrakt zwiąże Cowboy z Sony's Licensed Repertoire Division, z którą firma współpracowała przy nagraniu "Love So Strong" zespołu Secret Life. Chester zadebiutował solo singlem "Perks Of Living Society"; tę samą nazwę nadał swojemu klubowi, prowadzonemu razem z Dave'em Beerem z Back To Basics. Nagranie było nową wersją "Too Damn Free", utworu uprzednio wydanego próbnie przez YB Experience.





                                                     Single na UK Top Singles Chart:

Count Indigo My Unknown Love 1996   59.UK

 Suzi Carr All Over Me  1994   45.UK

Déjà Vu Why Why Why 1994   57.UK

Déjà Vu Messages 1994   78.UK

Déjà Vu Déjà Vu 1995   102.UK

Perks Of Living Society 2 Damned Free 1994  95.UK

Pizzaman Sex On The Streets  1995 23.UK
Pizzaman Happiness   1995 19.UK
Pizzaman Trippin' On Sunshine [ri]   1996 18.UK
Pizzaman Hello Honky Tonks (Rock Your Body)   1996 41.UK
Pizzaman Gottaman   1997 101.UK  

Ramp Rock The Discotek `96  1996   49.UK

Rejoice Peace, Love & Harmony 1994  117.UK

Talizman Only You   1994  102.UK

Talizman Only You  1995   124.UK

 

Cola Boy

Znany też jako Andrew Naughtie; muzyk z Peterborough (Anglia). Jego utwór „7 Ways To Love” reklamowano jako prawdziwy rarytas.Trasa podała. że został sfinansowany przez pewnego nastolatka z Hong Kongu, który w tym celu sprzedał swoją kolekcję unikatowych butelek po coca-coli - miał to być niejaki Jessi Chin, którego nazwisko pojawiło się na okładce płyty. Niektórzy do dzisiaj , wierzą w tę opowieść.
 Naughtie pracował wcześniej z Bobem Stanleyem i Peterem Wiggsem w grapie St Ettienne, która zremiksowala „7 Ways To Love”. Nagranie to, z subtelnym wokalem Janey Lee Grace, stało się wielkim przebojem; pojawiły się nawet jego pirackie kopie Następnym . utworem Naughtiego był „He Is Cola”, w którym pojawiły się dziwne brzmienia bębnów z Burundi.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Aus	Wytwórnia [UK]	Komentarz
7 Ways To Love	Cola Boy	07.1991	8[7]	52[10]	Arista 114526	[written by Jesse Chin][produced by Saint Etienne]

Loni Clark

Ur. w Nowym Jorku (USA). Początkowo śpiewała w chórach kościelnych w Harlemie, po czym razem z Lutherem Vandrossem utworzyła duet Listen My Brother, a następnie rozpoczęła karierę solową.
Swój debiutancki album nagrała w 1981 r. dla wytwórni West End Records, a utwór „Let’s Go Dancing” stał się przebojem. Do kariery piosenkarskiej Clarke powróciła w latach 90-tych. Weszła z utworem „Rushing” do brytyjskiej Top 40, a kolejny sukces odniosła dzięki piosence „U” napisanej i wyprodukowanej przez duo Lem Springsteen/ John Ciafone. Prawa autorskie wykupiła wytwórnia A&M, a nagranie zremiksowali znani wykonawcy klubowi Mood II Swing i K Klass.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rushing	Loni Clark	06.1993	37[2]	-	A&M 5802862	[written by L. Springsteen][produced by Lem Springsteen, John Ciafone]
U	Loni Clark	01.1994	28[3]	-	A&M 5804752	[written by L. Springsteen, John Ciafone][produced by Lem Springsteen, John Ciafone]
Love's Got Me (On A Trip So High)	Loni Clark	12.1994	59[6]	-	A&M 5808872	[produced by Mood II Swing]

Cleveland City Records

Angielska wytwórnia fonograficzna z siedzibą w Wolverhampton w Środkowej Anglii. Kwatera główna znajduje się w miejscowym sklepie muzycznym o nazwie Ruby Red, który wcześniej był siedzibą firm Plan B oraz Ruby Red.

Cleveland City Records założono w celu promowania przede wszystkim wykonawców ze Środkowej Anglii; wytwórnia rozwija się gwałtownie pod opieką specjalisty do spraw kadrowo-repertuaro-wvch Lee Arnolda. Debiutem firmy na rynku płytowym był utwór Chubb'ego Chunksa "Testaments 1.2 and 3" który się sprzedawał doskonale i został później zremiksowany przez Judge'a Julesa i The Jungle Brothers.
W działalności Cleveland City Records nie ma owego samouwielbienia, które wykazują często wiodące wytwórnie płytowe - na każdej płycie Cleveland City Records znajduje się wydrukowane małym drukiem hasło: "D.f warning - Music Is Fun" ("Ostrzeżenie dla DJ-a - muzyka daje radość").
Najlepiej do tej pory przyjętymi wykonawcami wytwórni byli: Direct 2 Disc ("Don't Stop", "Execuse Me", maksisingel The Buckslah}, Dig The New Breed ("Who's Number l"), oraz Herbal Hand ("B line/Come To It", "Tripped").
Już na wczesnym etapie rozwoju CCR pojawiły się filie. Cleveland City Blues (swing-beat i garage) i Cleveland City Imports (Alex Party itd.). Cleveland City Blues odniósł natychmiastowy sukces, kiedy włoski wykonawca Tony Di Bart wszedł w 1994 r. ze swym utworem "The Real Thing" na listy przebojów.

                    Single na liście przebojów UK Top Singles

 Chubby Chunks feat. Kim Ruffin I'm Telling You (Cleveland City) (29.05.1999): 61
Chubby Chunks Get Away (Cleveland City) (27.05.2000): 139
Tony Di Bart Why Did Ya' (Cleveland City Blues) (20.05.1995): 46
Tony Di Bart Turn Your Love Around (Cleveland City Blues) (2.03.1996): 66
Tony Di Bart The Real Thing `98 (Cleveland City) (17.10.1998): 51
Alex Party Saturday Night Party (Read My Lips) (Cleveland City Imports) (11.03.1995): 195
Minimal Funk The Groovy Thang (Cleveland City) (18.12.1999): 103
Minimal Funk 2 The Groovy Thang (Cleveland City) (18.07.1998): 65
Eve Gallagher You Can Have It All (Cleveland City) (15.04.1995): 43
Eve Gallagher Love Come Down (Cleveland City) (28.10.1995): 57
Eve Gallagher Last Night (EP) / You Can Have It All / Heaven Has To Wait (Cleveland City) (14.12.1996): 171
Commission Hold Your Head Up (Cleveland City) (9.12.1995): 117
Isha-D Stay (Tonight) (Cleveland City Blues) (22.07.1995): 28

Bonnie Tyler

Bonnie Tyler urodziła się w walijskim Skewen, w roku 1953. Swoją muzyczna karierę rozpoczynała u boku zespołu Bobbie Wayne & The Dixies pod koniec lat 60-tych. A po wygraniu jednego z konkursów "młodych talentów" na początku lat 70-tych rozpoczęła śpiewanie w kilku walijskich klubach. Wtedy też Bonnie Tyler założyła swój własny zespół The Mumbles.

W 1976 r poddała się operacji gardła co sprawiło, że jej tembr głosu uległ zdecydowanej zmianie. Jej głos stał się bardziej ochrypły i jednocześnie niepowtarzalny. Tę nietypową barwę natychmiast wykorzystali dwaj panowie: Ronnie Scott oraz Steve Wolfe będący producentami i kompozytorami.

To właśnie ich kompozycja "Lost In France" pozwoliła podbić rynki muzyczne. Szybko potem doczekaliśmy się kolejnego mega-hitu "It's a Heartache". Jednocześnie Bonnie potrafiła prezentować też udane wersje utworów soulowych jak np. "Natural Woman" (z rep. Arethy Franklin) czy "Living in The City" (z rep. Stevie Wondera).

Po singlu "Married Man" (ze ścieżki dźwiękowej "The World Is Full of Married Man") zmieniła firmę płytową, przenosząc się do CBS Records. Wtedy też doskonale znany już producent Jim Steinman (m.in. odpowiedzialny za przeboje Meat Loaf) wziął ją pod swoje skrzydła. Owocem tego stała się piękna ballada "Total Eclipse Of The Heart". Singel ten uplasował się na pozycjach # 1 po obydwu stronach Atlantyku. Warto dodać, że Bonnie była pierwszym w historii walijskim wykonawcą, który zdobył szczyt listy amerykańskiego tygodnika Billboard. Ponadto w Wielkiej Brytanii udanie kontynuowała doskonała passę z przebojem " Faster Than The Speed of The Night".

Wspólnie z równie popularnym wówczas Shakin' Stevensem wydała singel "A Rockin' Good Way", który dotarł do Top 10 listy najlepiej sprzedawanych singli na Wyspach. Nie był to jedyny jej duet, nagrała także utwór "Loving You Is a Dirty Job But Somebody's Got to Do It" wspólnie z Todd Rundgrenem.

Nadal pod okiem Steinmana podbijała listy przebojów, tym razem za sprawą przeboju ze słynnego Footloose, zatytułowanego "Holding Out For The Hero". W 1988 roku powróciła z przebojem "Hide Your Heart", kompozycją Desmond Child.

Po 2 latach przerwy podpisała nowy kontrakt płytowy z firma Hansa czego owocem stał się przebój "Bitterblue". Zawojował on głównie rynek skandynawski. Wtedy też rozpoczęła współpracę z takimi muzykami jak Nick Kershaw, Harold Faltermeyer i Moroder. Pojawili się oni jako kompozytorzy lub producenci. Jej kolejny kontrakt, tym razem z East West ponownie złączył ja ze Steinmanem (album "Free Spirit", 1996). Zabrakło na nim jednak wielkich przebojów.

Po kilku latach milczenia , powróciła bardzo udanie z krążkiem "Simple Believe". Całość wzbogacona o 2 premierowe angielsko-francuskie kawałki: "Si Demain - Turn Around" i "Si Tout S'Arette (It’s A Heartache)" wykonywane wspólnie z Kareen Antonn.

W roku 2005 Bonnie powraca z nowym albumem zatytułowanym "Wings". Album ukazuje się w większosci krajów Europy pod koniec sierpnia a pilotuje go singel oraz klip do utworu "Louise". 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lost in France/Baby I Remember You	Bonnie Tyler	10.1976	9[11]	-	RCA 2734	[silver-UK][written by Ronnie Scott/Steve Wolfe][ produced by David Mackay]
More than a lover	Bonnie Tyler	04.1977	27[6]	-	RCA PB 5008	[written by Ronnie Scott/Steve Wolfe][ produced by David Mackay/Ronnie Scott/Steve Wolfe]
It' s a heartache/It's about time	Bonnie Tyler	12.1977	4[12]	3[21]	RCA PB 5057	[gold-US][gold-UK][written by Ronnie Scott/Steve Wolfe][ produced by David Mackay/Ronnie Scott/Steve Wolfe]
If I sing you a love song/Heaven	Bonnie Tyler	08.1978	-	103[4]	RCA 11 349 [US]	[written by Ronnie Scott, Steve Wolfe][ Producer - David Mackay, Scott, Wolfe]
Married man/If You Ever Need Me Again	Bonnie Tyler	07.1979	35[6]	-	RCA PB 5164	[written by Dominic Bugatti/Frank Musker][ produced by Ronnie Scott/Steve Wolfe]
My guns are loaded	Bonnie Tyler	02.1979	-	107[1]	RCA 11 468 [US]	[written by Ronnie Scott, Steve Wolfe][ produced by Robin Geoffrey Cable, Ronnie Scott, Steve Wolfe]
Total eclipse of the heart/Straight from the heart	Bonnie Tyler	02.1983	1[2][36]	1[4][29]	CBS TYLER 1	[platinum-US][gold-UK][written by Jim Steinman][ Producer - Jim Steinman]
Faster than the speed of night	Bonnie Tyler	05.1983	43[5]	-	CBS A 3338	[written by Jim Steinman][ Producer - Jim Steinman]
Have you ever seen the rain	Bonnie Tyler	07.1983	47[3]	-	CBS TA 3517	[written by John Fogerty][ Producer - Jim Steinman]
A rockin' good way [To mess around and fall in love]/Why Do You Treat Me This Way? [Shakin' Stevens]	Shakin' Stevens & Bonnie Tyler	01.1984	5[9]	-	Epic A 4071	[written by Brook Benton/Clyde Otis/Luchi Dejesus][ Producer - Christopher Neil]
Take me back/Getting so excity	Bonnie Tyler	01.1984	side B:85[2]	46[9]	Epic A 4071	[written by Billy Cross][ produced by Jim Steinman]
Holding out for a hero/Faster than the speed of night	Bonnie Tyler	09.1985	2[19]	34[13][04.84]	CBS A 4251	[silver-UK][written by Jim Steinman/Dean Pitchford][ Producer - Jim Steinman][piosenka z filmu "Footloose"]
Here she comes/Obsession [Giorgio Moroder]	Bonnie Tyler	09.1984	98[1]	76[5]	Columbia 04548 [US]	[written by Pete Bellotte/Giorgio Moroder][ produced by Giorgio Moroder]
Loving you is a dirty job but somebody' s gotta do it	Bonnie Tyler And Todd Rundgren	12.1985	73[6]	-	CBS A 6662	[written by Jim Steinman][ produced by Jim Steinman]
If you were a women [And i was a man]/Under suspicion	Bonnie Tyler	05.1986	78[3]	77[6]	CBS A 6867	[written by Desmond Child][ produced by Jim Steinman]
Band of gold/It's Not Enough	Bonnie Tyler	06.1986	81[3]	-	CBS A 7223	[written by R. Dunbar, E. Wayne][ produced by Jim Steinman]
Islands	Bonnie Tyler with Mike Oldfield	09.1987	100[1]	-	Virgin VS 990	[written by Mike Oldfield][ produced by Mike Oldfield,Tom Newman,Alan Shacklock]
The best/The Fire Bellow	Bonnie Tyler	01.1988	95[2]	-	CBS BEST 1	[ Procucer - Desmond Child][Written By - Holly Knight , Mike Chapman]
Making love [Out of nothing at all]	Bonnie Tyler	01.1996	45[4]	-	East West EW 010CD	[written by Jim Steinman][ produced by Jim Steinman/Steve Rinkoff]
Believe in Me	Bonnie Tyler	05.2013	93[1]	-	Celtic Swan Recordings GB5CV 1330014	[written by Desmond Child, Lauren Christy, Christopher Braide][ produced by David Huff]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
It' s a heartache	Bonnie Tyler	06.1978	-	16[17]	RCA Victor 2821[US]	[gold-US][produced by David Mackay/Ronnie Scott/Steve Wolfe]
Diamond cut	Bonnie Tyler	02.1979	-	145[5]	RCA Victor 3072 [US]	[produced by Robin Geoffrey, Cable Ronnie, Scott Steve Wolfe]
Faster than the speed of night	Bonnie Tyler	04.1983	1[1][45]	4[32]	CBS 25 304	[platinum-US][silver-UK][produced by Jim Steinman]
Secret dreams and forbidden fire	Bonnie Tyler	05.1986	24[12]	106[8]	CBS 86 319	[produced by Jim Steinman]
The greatest hits	Bonnie Tyler	11.1986	24[17]	-	Telstar STAR 2291	[produced by Jim Steinman]
Hide your heart	Bonnie Tyler	05.1988	78[1]	-	CBS 460125 1	[produced by Desmond Child]
Heaven and hell	Meat Loaf And Bonnie Tyler	03.1994	84[1]	-	Columbia 4736662
The best	Bonnie Tyler	09.1995	93[9]	-	Columbia 473522 2	[silver-UK]
From the Heart: Greatest Hits	Bonnie Tyler	03.2007	31[6]	-	Sony BMG 88697071982	-
Rocks and Honey	Bonnie Tyler	03.2013	52[2]	-	Celtic Swan Recordings SWANCD 001	[produced by David Huff]

Lita Ford

Lita Ford (właśc. Lita Rosanna Ford; 19.09.1958, Streatham, Londyn, Wielka Brytania) - voc, g; kompozytorka, autorka tekstów, producentka nagrań. Przyszła na świat w rodzinie angielskiego oficera Harry'ego Forda i Włoszki Isabelli Ford. Dorastała w Long Beach w Kalifornii w Stanach Zjednoczonych. Od jedenastego roku życia uczyła się grać na gitarze. W wieku lat trzynastu trafiła na koncert Black Sabbath w Long Beach Arena i pod wrażeniem tego jednego przeżycia postanowiła zostać muzykiem.
Rok później za pieniądze zarobione dorywczą pracą w St. Mary's Hospital niedaleko domu kupiła pierwszą gitarę elektryczną, Gibsona SG - taką samą, na jakiej grał Tony Iommi z Black Sabbath. Od 1975 występowała w jednym z nielicznych w tamtych czasach dziewczęcych zespołów rockowych - The Runaways. Po jego rozwiązaniu w 1979 wzięła gościnnie udział w sesji punkrockowców z The Stepmothers (w przeróbce American Nights Jhe Runaways), ale później imała się różnych zajęć -pracowała w drogerii, na stacji benzynowej i salonie piękności.
Spotkany przypadkowo Eddie Van Halen namówił ją, by znowu sięgnęła po gitarę. Podpisała kontrakt z wytwórnią Mercury i dla niej nagrała pierwsze własne płyty, "Out For Blood", wyprodukowaną przez kanadyjskiego gitarzystę Neila Merryweathera, wydaną w lipcu 1983, i "Dancin' On The Edge", wyprodukowaną przez Lance'a Quinna, wydaną w maju 1984. Stereotypowy repertuar popmetalowy, głównie własne utwory w rodzaju Stay With Me Baby, JustA Feeling, If You Can't Live With It, Dancin' On The Edge, Dressed To Kill, Lady Killer i Fire In My Heart, nie zapewnił jej uznania publiczności. Nie pomogły wspólne trasy po Stanach i Europie m.in. z Black Sabbath (w tym czasie związała się na niemal trzy lata z Iommim) i Rainbow.
Świadectwem zwrotu ku ostrzejszej, bardziej bezkompromisowej odmianie heavy metalu był album następny, "The Bride Wore Black". Niestety, szefowie wytwórni nie zaakceptowali owej przemiany i dzieło nigdy nie trafiło na rynek. W rezultacie doszło do zerwania kontraktu i kolejnej przerwy w karierze artystki. I dopiero gdy jej menażerką została Sharon Osbourne, żona Ozzy'ego Osbourne'a, udało się podpisać umowę z inną firmą, RCA. A nagrany dla niej album "Lita" z kwietnia 1988 odniósł wielki sukces. Wyprodukowany przez Mike'a Chapmana, zawierał chwytliwe, może trochę zbyt gładkie utwory, napisane m.in. z Chapmanem (Back To The Cave) oraz znanymi muzykami - Osbourne'em (zaśpiewany w duecie z nim, wampiryczny Close My Eyes Forever), byłym partnerem Nikkim Sixxem z Mótley Criie (Falling In And Out Of Love) oraz Lemmym z Motórhead (Can't Catch Me). Dwa z towarzyszących płycie singli zrobiły furorę na listach: Kiss Me Deadly/Broken Dreams z marca 1988 i zwłaszcza firmowany z Osbourne'em Close My Eyes Forever/Under The Gun z lutego 1989. A sukces pomogły ugruntować udane trasy po Stanach i Europie u boku Poison i Bon Jovi.
Dziełem bardzo podobnym do "Lity" był następny album, "Stiletto" z czerwca 1990, również wyprodukowany przez Chapmana, zawierający równie atrakcyjny repertuar - ostrzejsze utwory w rodzaju Cherry Red, Bad Boy i The Ripper, ballady, jak Lisa, dedykowana zmarłej w tym czase matce, oraz przeróbki, przede wszystkim Only Women Bleed Alice Coopera. Płyta nie zyskała jednak aż takiej popularności jak poprzednia. A i towarzyszący jej singel Hungry/Big Gun był tylko niewielkim hitem. Życie zaś artystki dodatkowo skomplikował w tym czasie nieudany, zerwany po roku związek małżeński z uzależnionym od alkoholu Chrisem Holmesem z W.A.S.P. (zainspirował później gorzki song Bad Love).
Ostatnim owocem współpracy z RCA był album "Dangerous Curves" z listopada 1991, promowany singlem Shot Of Poison/Shot Of Poison (inna wersja). Wyprodukowany przez Toma Wermana, był dziełem nie odbiegającym specjalnie od dwóch poprzednich (np. Black Widow, Hellbound Train, Playin' With Fire, Bad Love, Shot Of Poison, Holy Man), ale zyskał jeszcze mniejszą popularność niż "Stiletto". W rezultacie kontrakt z RCA nie został przedłużony. W tym czasie Ford próbowała też trudów aktorstwa i zagrała siebie w jednym z odcinków serialu Hermans Head(Love Me Two Timer, 1991) oraz autostopowiczkę w filmie Highway To Hell (1991, reż. Ate De Jong).
W maju 1994 artystka poślubiła Jima Gillette'a, byłego wokalistę zespołu Nitro. I m.in. przy jego pomocy przygotowała następną płytę, "Black", wydaną w styczniu 1995 przez niemiecką firmę ZYX. Było to dzieło bardziej surowe i zdecydowanie ostrzejsze niż poprzednie, ujawniające pewien wpływ grunge'u, np. Hammerhead, Boilin' Point, White Lightnin' i Spider Monkey. Niestety, zupełnie przepadło na rynku. W kwietniu 1995 ukazał się jeszcze singel z nagraną w duecie z Joe Walshem piosenką A Future To His Life, stworzoną do serialu Robocop. A w czerwcu 1997 trafił na rynek japoński album "Stairway To Heaven - Tribute To Led Zeppelin", zawierający utwory Led Zeppelin w różnych wykonaniach, w tym Whole Lotta Love i Rock And Roll, zaśpiewane przez Ford. Jednakże zaraz potem artystka zniknęła z pola widzenia.
Stworzyła co prawda z Gillette'em zespół Rumbie Culture (była w nim tylko gitarzystką), ale wspólne nagrania nigdy się nie ukazały. W 1998 i 1999 wróciła do studia jako solistka, ale owoce owych sesji również trafiły do szuflad z wyjątkiem piosenki Nobody's Child, włączonej w maju 2000 do programu płyty "Greatest Hits Live!" z zapisem koncertu w 1992 w San Juan Capistrano. Zdominowały ją niestety toporne, wymęczone wersje dawnych hitów, jak Kiss Me Deadly, Close My Eyes Forever czy Shot Of Poison, a wieńczyła przeróbka Rock Candy grupy Montrose.
W późniejszych latach Ford, która zamieszkała z mężem na Karaibach, poświęciła się niemal wyłącznie wychowaniu dzieci, chociaż wzięła udział w pracach nad dokumentem Edge-play-A Film About The Runaways (2001, reż. Vicki Tischler-Blue), a w czerwcu 2004 wystąpiła nieoczekiwanie w Orlando na Florydzie na festiwalu rozgłośni 98.9 WMMO.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Gotta Let Go / Run With the $	Lita Ford	05.1984	94[2]	-	Vertigo VER 10	[written by L. Ford, J. Lieb ][produced by Lance Quinn]
Kiss Me Deadly / Broken Dreams	Lita Ford	12.1988	75[8]	12[23]	RCA PB 49575	[written by Mick Smiley][produced by Mike Chapman]
Close My Eyes Forever / Under The Gun	Lita Ford with Ozzy Osbourne	05.1989	47[3]	8[25]	Dreamland PB 49409	[gold-US][written by Lita Ford/Ozzy Osbourne][produced by Mike Chapman]
Hungry / Big Gun	Lita Ford	07.1990	76[2]	98[1]	RCA 2607 [US]	[written by M. Dan Ehmig,L. Ford][produced by Mike Chapman]
Shot of Poison	Lita Ford	11.1991	63[3]	45[14]	RCA PB 49145	[written by Lita Ford/Myron Grombacher/Jim Vallance ][produced by Tom Werman]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dancin' On The Edge	Lita Ford	05.1984	96[1]	66[16]	Mercury 818864	[produced by Lance Quinn]
Lita	Lita Ford	02.1988	-	29[62]	RCA 6397	[platinum-US][produced by Mike Chapman]
Stiletto	Lita Ford	06.1990	66[1]	52[16]	RCA 2090	[produced by Mike Chapman]
Dangerous Curves	Lita Ford	11.1991	51[2]	132[4]	RCA 61 025	[produced by Tom Werman]

CityBeat Records

Wytwórnia taneczna powstała z przekształcenia należącej do braci Tima i Chrisa Palmerów firmy Groove Records. Otwarta przez Tima w 1986 r., wspomagana przez Beggars Banquet, wypuściła w marcu tego samego roku pierwsze nagranie, "Slap Your Back", w wykonaniu Exception (zostało ono wykorzystane na ścieżce dźwiękowej filmu "Mona Lisa"). Pierwszą umowę wytwórnia podpisała z grupą Cairo. To Citybeat wydala wielki hit muzyki rap. "It Takes Two" Boba Base'a i R/Z Rocka. Najważniejsi współpracownicy Citybeat w latach 90. to Dream Frequency; Awesome 3 ("Don't do") oraz Musto & Bones.
Citybeat była też właścicielką wytwórnii XL. która w pewnym sensie przyćmiła firmę-matkę, jeśli chodzi o sukces komercyjny, dzięki pojawieniu się techno-rave'u. Jednak to Citybeat wygrała wyścig o wydanie singla "Doop" w wykonaniu Doopa - utwór ten błyskawicznie dotarł do pierwszego miejsca brytyjskich list przebojów.

Hity na singlowej liście przebojów UK Top singles

Doop Huckleberry Jam  1995 95.UK
Freeez     I.O.U.  1987 23.UK
Rob Base & D.J. E-Z Rock     It Takes Two 1988 24.UK
Dream Frequency     Feel So Real  1992 23.UK
Dream Frequency     Take Me  1992 39.UK
Dream Frequency     Good Times  1994 67.UK
Dream Frequency     You Make Me Feel Mighty Real 1994 65.UK

Ronnie McNeir

Lewis Ronald "Ronnie" McNeir (ur. 14 grudnia 1951r) to amerykański wokalista i autor tekstów piosenek.
McNeir urodził się w Camden w Alabamie . Jako solistka nagrywał płyty dla wytwórni De-to, RCA, Prodigal, Motown, Capitol, Expansion i Motor City, nagrywając swój pierwszy utwór, gdy miał siedemnaście lat. Jego przyjaźń z Kim Weston , dla której był dyrektorem muzycznym, doprowadził do nagrań dla RCA ,dzięki  wiceprezydentowi Motown Barney,owi Alesowi , właścicielowi wytwórni Prodigal.

 Kiedy Ales wrócił do Motown, McNair został artystą Motown, nagrywając album "Love's Comin 'Down"  1976 roku. Wkrótce potem wystąpił z Teeną Marie w utworze "We've Got To Stop Meeting Like This " z jej albumu dla Epic z 1984 r., Starchild i przez kilku lat służył jako dyrektor muzyczny The Four Tops .
 W 1999 roku stał się oficjalnym członkiem Tops, kiedy wokalista Levi Stubbs był zbyt chory, aby nadal śpiewać z grupą. Był z grupą od tamtej pory. W 1981 roku został nominowany do Grammy w kategorii Gospel Music za współpracę z Rance Allenem, a w 2007 roku wydał "Ronnie Mac & Company", na której   współpracował z Kirkiem Whalumem , Kathy Lamar i kolegą z  Four Tops, Theo Peoplesem .
Przez całą karierę Ronnie współpracował także z Bobby'm Womackiem , Davidem Ruffinem , Smokey'em Robinsonem , Angelą Winbush , Whispers , Carrie Lucas i Eddie Kendricksem .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wendy Is Gone/Give Me A Sign	Ronnie McNeir	05.1975	-	-	Prodigal 614	[written by R. McNeir, M. Cummings][produced by Ronnie McNeir, Harvey Morrison][51[10].R&B Chart]
Saggitarian Affair/You Better Come On Down	Ronnie McNeir	12.1975	-	-	Prodigal 620	[written by R. McNeir][produced by Ronnie McNeir][63[3].R&B Chart]
Come Be With Me	Ronnie McNeir	04.1984	99[1]	-	Capitol 5318	[written by Rene And Angela][produced by New Horizons Production Co.][76[5].R&B Chart]

Shillelagh Sisters

Shillelagh Sisters to brytyjska grupa żeńska, w skład której wchodziły Jacquie O'Sullivan (wokal), Lynder Halpin (kontrabas), Patricia "Trisha" O'Flynn (saksofon) i Maria "Mitzi" Ryan (perkusja). Ich styl muzyczny był mieszaniną rockabilly i punk rocka , pod wpływem przyjaciół Halpin  i   O'Sullivan , którymi byli odpowiednio: Boz Boorer (gitarzysta) i Phil Bloomberg (basista), obaj z grupy rockabilly,  The Polecats .
Grupa została założona na początku 1983 roku w męskiej toalecie na imprezie..Grupa miała niewielkie doświadczenie gry na instrumentach, ale nauczyli się wkrótce. Początkowo grupa miała dwóch innych członków, Helen Shadow i Amice Boyde, które grały na gitarach.

Wraz z tym zespołem koncertowali, grając w klubach w Londynie i występując jako support dla takich, jak Pogues (a następnie Pogue Mahone) i Bad Manners , głównie grając covery rockabilly. Jednak wkrótce stracili obie gitarzystki, a Boz Boorer przejął grę na gitarze na ich występy. Phil Bloomberg zarządzał grupą.
Napięcia powstały podczas nagrywania pierwszego singla, " Give Me My Freedom ", covera niewiele znanej grupy soulowej Soul Glories, która wydała swoją wersję w 1967 roku..CBS uznał, że ostateczny rezultat nie był wystarczająco komercyjny, a więc został powtórzony z innym producentem, tracąc,  , oryginalne brzmienie zespołu w tym procesie.
Pomimo wszystkich tych problemów, " Give Me My Freedom " wydano w kwietniu 1984 roku. Grupa miała pewne relacje prasowe, a także niektóre programy telewizyjne (w szczególności The Tube ) i sesję Johna Peela w Radio One. Shillelagh Sisters. pojawiły się również jako support dla brytyjskiego  zespołu Spear of Destiny . Jednak ta promocja nie doprowadziła do sukcesu , a ich singiel ledwo uplasował się na pozycji 100 na brytyjskich listach przebojów w maju 1984 roku.

Wkrótce potem CBS wydał ich drugi singiel "Passion Fruit" , z coverem Nancy Sinatra "These Boots Are Made For Walkin " jako stronę B. Płyta została zremiksowana przez    Pete'a Watermana . Nie zyskała żadnego zainteresowania i nie weszła do brytyjskiego top 100, osiągając   140 miejsce.  Piosenka, według Jacquie O'Sullivan, była pierwszą piosenką, jaką kiedykolwiek napisała.
Niezadowolenie zespołu wobec sposobu, w jaki CBS wprowadzał je do obrotu, a także różnice między członkami zespołu, doprowadziły do ​​upadku zespołu pod koniec 1984 roku.

W 1986 roku Jacquie O'Sullivan i Lynder Halpin utworzyły kolejną grupę Max Attraction. W skład  jej wchodzili O'Sullivan, Halpin, Boz Boorer , Phil Bloomberg, Neil Rooney, John Buck, Hilary C. Book i Shirley. Koncertowali z Gary Glitterem i Captain Sensible.

W roku 1986 Trisha O'Flynn stała się częścią grupy "Coming Up Roses" (stworzonej przez dwóch byłych członków zespołu kultowego Dolly Mixture) grając na saksofonie, ale nie trwało długo,i wraz z Leigh Luscious (gitara) Claire Kenny (bas) opuściła zespół. Zespół nie wydał żadnych płyt, podczas gdy była jego częścią.

W 1988 Jacquie O'Sullivan dołączyła do zespołu Bananarama , gdzie cieszyła się kilkoma brytyjskimi hitami . Po promocji albumu Greatest Hits i wydaniu albumu studyjnego opuściła grupę pod koniec 1991 roku. Następnie założyła grupę Slippry Feet z przyjacielem Paulem Simperem.

Lynder Halpin wyszła za mąż za Boza Boorera i grała w niektórych zespołach indie.


W 1993 roku Jacquie O'Sullivan , Halpin i Boz Boorer spotkali się ponownie jako Shillelagh Sisters na japońskiej trasie. Przed koncertem nagrali album, zatytułowany " Tyrannical Mex ", a następnie pojechali do Japonii z perkusistą Woodie Taylorem.Turnee było sukcesem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Give Me My Freedom/Teasin' Cheatin' Man	Shillelagh Sisters	05.1984	100[1]	-	CBS A 4217	[produced by Phil Bloomberg]
Passion Fruit/These Boots Are Made For Walking	Shillelagh Sisters	08.1984	140	-	CBS A 4684	[written by The Shillelagh Sisters][produced by Stuart Colman]

Claudia Chin

Claudia jest córką z syryjsko-chińskiego małżeństwa. Urodziła się w 1973 r. w Paramaribo, a jej rodzina osiadła w Holandii rok później. Już w wieku 9 lat występowała na scenie, a kiedy miała 12 lat została zwyciężczynią sławnego „Sound-mix circuit” za jej wysoce profesjonalną impersonifikację Tiny Turner.
Jej następnym przystankiem była Belgia i telewizyjna stać]a VTM, gdzie zachwyciła publiczność i w konsekwencji została zaproszona, drugi już raz, jako „Tina" .Te występy przyciągnęły uwagę menedżerów wytwónii fonograficznych, którzy nie wahali się zaoferować jej kontraktu. Mimo że jej pierwsze nagranie „Passion” nie zdobyło list przebojów,było jednak wystarczająco dobre, by zapewnić jej występy w klubach nocnych w całym kraju - istotny trening dla tych, którzy chcą coś osiągnąć.
Gdy koncentrowała się na swojej karierze solowej, zaoferowano jej możliwość występów obok 2 Unlimited podczas ich światowej trasy w 1994 roku. Jej debiutancki album zatytułowany był Love Powers. Piosenka tytułowa została zmiksowana przez ten sam zespół Cleveland City, który utworzył Soul to Soul.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Reach Out For Love	Claudia Chin	07.1997	95[1]	86[5]	Sony S3 6641572	[written by Koen Tillie, Marius Acke, Brian Allen][produced by Koen Tillie]

Chimes

Brytyjskie trio specjalizujące się w muzyce tanecznej i soulu, założone w 1981 r. w Edynburgu (Szkocja) przez Mike'a Pedana (instrumenty klawiszowe/bas) i często zmieniającego grupy Jamesa Locke'a (ex-Heartbeat, Rhythm Of Life, Bathers, Hipsway, Indian Givers; instrumenty klawiszowe/perkusja). Spotkali się oni w pewnym edynburskim klubie, w którym występowali jako muzycy towarzyszący Bemiemu Worellowi, byłemu klawiszowcowi grupy Parliament. Podjąwszy decyzję o założeniu własnej grupy zaczęli komponować i pisać teksty oraz przesłuchiwać wokalistki. Ostatecznie w 1987 r. zaangażowali Pauline Henry. Ponieważ zespołowi coraz bardziej się spieszyło, przesłuchanie Henry nastąpiło przez telefon, po czym samolotem przybyła ona z Londynu na sesje.
W 1988 r. Chimes zdołali w końcu podpisać umowę z wytwórnią CBS (obecnie Sony Music) i w rok później ukazał się debiutancki singel, "1-2-3". Jego producentem był Jazzie B z Soul-II-Soul, zespołu do którego Chimes byli wielokrotnie porównywani. Furorę w Wielkiej Brytanii trio zrobiło w 1990 r. nagrywając nową wersję przeboju U2 "I Still Haven't Found What I'm Looking For". Pomysł nagrania nowej wersji spodobał się Bono, a grupę Chimes wybrano po tym, jak członkowie U2 usłyszeli rzeczony utwór w wykonaniu Henry.
Przebój pojawił się w liczącym się programie telewizyjnym "Wogan" i dotarł do 5. miejsca na listach w Wielkiej Brytanii i USA. Grupa wspomagała również swojego starego znajomego Paula Haiga przy nagraniu jego solowej płyty w 1990 r. i zajęła się produkcją nagrań kilku innych wykonawców. Kolejne przeboje "True Love" i "Love Comes To Mind", nagrane zostały przed opuszczeniem grupy przez Henry.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
1-2-3/Underestimate	Chimes	08.1989	60[3]	86[5]	CBS 655166 7	[written by Pauline Henry, Mike Peden, James Locke][produced by Jazzy B, Nellee Hooper][41[11].R&B Chart][1[2][13].Hot Disco/Dance;Columbia 73 136 12"]
Heaven	Chimes	12.1989	66[5]	-	CBS 655432 7	[written by Chimes][produced by Chimes][54[7].R&B Chart][1[1][10].Hot Disco/Dance;Columbia 73 171 12"]
I Still Haven't Found What I'm Looking For/No Need To Pretend	Chimes	05.1990	6[9]	-	CBS CHIM 1	[written by Paul Hewson,Larry Mullen,Adam Clayton,David Howell Evans][produced by Chimes][47[8].R&B Chart]
True Love	Chimes	07.1990	48[3]	-	CBS CHIM C2	[written by Chimes][produced by Chimes][65[10].R&B Chart][34[6].Hot Disco/Dance;Columbia 73 537 12"]
Heaven [reissue]	Chimes	09.1990	24[6]	-	CBS CHIM 3	[written by Chimes][produced by Chimes]
Love Comes To Mind	Chimes	12.1990	49[2]	-	CBS CHIM 4	[produced by Chimes][produced by Chimes]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Chimes	Chimes	06.1990	17[19]	162[6]	CBS 4664811	[produced by The Chimes, Jazzie B, Nellee Hooper]

Public Image Limited

Formacja znana też jako PiL założona w styczniu 1978 przez Johna Lydona (ur. 31.01.1956 w Finsbury Park w Londynie, Anglia; śpiew) po rozstaniu się z Sex Pistols i pseudonimem Johnny Rotten. Skład uzupełnili gitarzysta Clash Keith Levene, basista reggae Jah Wobble (właśc. John Wardle) i kanadyjski perkusista Jim Walker (poprzednio w Furies). Debiutowali jako Carnivorous Buttock Flies, ale wkrótce przyjęli mniej kontrowersyjną nazwę. Publicznie wystąpili po raz pierwszy w Brukseli 12.12.1978, a w Anglii podczas świąt Bożego Narodzenia. W styczniu 1979 Walkera, który przeszedł do punkowej grupy Straps zastąpił perkusista 101ers i Raincoats Richard Dudansky. Płytę Metal Box wydano z końcem 1979 jako zestaw 12-calowych krążków w blaszanym opakowaniu taśmy filmowej (później jako normalny album). Radykalny i trudny w odbiorze longplay łączył wokalną agresję Lydona z gitarowymi orgazmami Levene'a. Na listy brytyjskie trafił też singel "Death Disco".
Po odejściu Dudanskiego do Fali na perkusji grali Karl Burns i Martin Atkins (ur. 3.08.1959 w Coventry, Anglia) pozyskany z grupy Mynd dla amerykańskich koncertów wiosną 1980. Po nagraniu koncertowego albumu Paris Au Printemps odeszli Wobble i Atkins. Pierwszy próbował działalności solowej, po czym zatrudnił się jako ochroniarz w London Transport, a drugi założył grupę Brian Brain.
W maju 1981 Lydon i Levene wraz z dokooptowanymi muzykami wystąpili w nowojorskim hotelu "Ritz". Publiczność nie doceniła prowokacji i wygwizdała wykonawców. Na albumie Flowers Of Romance na basie grał Pete Jones (ur. 22.09.1957), a za perkusją usiadł znów Atkins. Wkrótce PiL opuścili też towarzyszący jej wiernie od założenia w roli menedżerów-ochotników Dave Crowe i Jeanette Lee, a Lydon postanowił przenieść się do Los Angeles.
W 1983 temat "This Is Not A Love Song" stał się przebojem, ale ze składu odeszli Jones i Levene. Lyndon podjął współpracę z formacją Afrika Bambaataa (singel "World Destruction" wydany przez Time Zone), a jedynym w pełni profesjonalnym nagraniem zespołu był album This Is What You Want, This Is What You Feel z 1984. Lider zadebiutował też na ekranie w filmie "Order Of Death". Na longplayu Album (temat "Single", lub "Rise")-wystąpił perkusista Cream Ginger Baker, a także Steve Vai, Ryuichi Sakamoto i Tony Williams.
Rok później Lyndon zebrał stabilny skład: John McGeogh (gitara; wcześniej w Magazine, Siouxsie And The Banshees, Armoury Show), Lu Edmunds (gitara; wcześniej Damned, Mekons, Mustaphas 3), Allan Dias (bas; wcześniej muzyk klubowy i członek awangardowej jazzowej grupy Sun Ra) i Bruce Smith (perkusja; poprzednio w Pop Group i zespołach sesyjnych).
W 1989 odszedł cierpiący na chroniczną chorobę narządu słuchu Edmunds (zastąpiony chwilowo przez Teda Chau), a po nim Smith. Trzej pozostali członkowie po okresie bezczynności przypomnieli się w 1990 singlem "Don't Ask Me" nagranym na fali popularności wydanego przez Virgin kompilacyjnego albumu Greatest Hits So Far. Po latach ciągłych eksperymentów i zmian personalnych Lydon grał konsekwentnie rolę enfant terrible muzycznego biznesu. W jednym z wywiadów powiedział: "Teraz wiem, jak tym manipulować. Znam tych głupców i drani na pamięć i polecam to każdemu, kto nie chce być sam wymanipulowany". Nowym perkusistą został Mike Joyce (poprzednio w Smiths i Buzzcocks), ale sam lider koncentrował się w l. 90. bardziej na własnej biografii niż na kontynuacji PiL.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Public Image/The cowboy song	Public Image Limited	10.1978	9[8]	-	Virgin VS 228	[written by John Lydon, Keith Levene, Jah Wobble and Jim Walker][produced by Public Image Ltd]
Death disco/No birds do sing	Public Image Limited	07.1979	20[7]	-	Virgin VS 274	[written by Keith Levene, John Lydon, John Wardle, Jim Walker][produced by Public Image Ltd]
Memories/Another	Public Image Limited	10.1979	60[2]	-	Virgin VS 299	[written by Keith Levene, John Lydon, John Wardle, Richard Nother][produced by Public Image Ltd][56[3].Hot Disco/Dance;Island 3288 LP.]
Flowers of romance/Home is where the heart is	Public Image Limited	04.1981	24[7]	-	Virgin VS 397	[written by John Lydon and Keith Levene][produced by Public Image Ltd,Nick Launay][51[7].Hot Disco/Dance;Warner Bros. 3536 LP.]
This is not a love song/Public Image	Public Image Limited	09.1983	5[10]	-	Virgin VS 529	[written by John Lydon ,Keith Levene,Martin Atkins][produced by Public Image Ltd,Bob Miller]
Bad life/Question Mark	Public Image Limited	05.1984	71[2]	-	Virgin VS 675	[written by Martin Atkins, Keith Levene, John Lydon][produced by Public Image Ltd]
Rise	Public Image Limited	02.1986	11[8]	-	Virgin VS 841	[written by John Lydon][produced by John Lydon, Bill Laswell]
Home/Round	Public Image Limited	05.1986	75[1]	-	Virgin VS 855	[written by Bill Laswell, John Lydon][produced by John Lydon, Bill Laswell]
Seattle/Selfish rubbish	Public Image Limited	08.1987	47[4]	-	Virgin VS 988	[written by Dias, Smith, Lydon, McGeoch, Edmonds][produced by Gary Langan, P.I.L]
The body/Religion	Public Image Limited	10.1987	100[1]	-	Virgin VS 1010	[written by Dias, Smith, Lydon, McGeoch, Edmonds][produced by Gary Langan, P.I.L]
Disapointed/Same old story	Public Image Limited	05.1989	38[5]	-	Virgin VS 1181	[written by Dias, Smith, Lydon, McGeoch, Edmonds]
Warrior	Public Image Limited	07.1989	89[2]	-	Virgin VS 1195	[written by Dias, Smith, Lydon, McGeoch, Edmonds][produced by Stephen Hague, P.I.L]
Don't ask me/Rules and regulations	Public Image Limited	10.1990	22[5]	-	Virgin VS 1231	[written by Dias, Smith, Lydon, McGeoch, Edmonds][produced by Gary Langan, P.I.L]
Cruel	Public Image Limited	02.1992	49[2]	-	Virgin VS 1390	[written by Dave Jerden][produced by P.I.L]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Public Image	Public Image Limited	12.1978	22[11]	-	Virgin V 2114	[silver-UK][produced by Public Image Ltd]
Metal box	Public Image Limited	12.1979	18[8]	-	Virgin METAL 1	[produced by Public Image Ltd]
Second edition of PIL	Public Image Limited	03.1980	46[2]	171[3]	Virgin VD 2512	-
Paris Au Printemps [Paris is the spring]	Public Image Limited	11.1980	61[2]	-	Virgin V 2183	[produced by Public Image Ltd]
Flowers of romance	Public Image Limited	04.1981	11[5]	114[4]	Virgin V 2189	[produced by Public Image Ltd,Nick Launay]
PIL live in Tokyo	Public Image Limited	10.1983	28[6]	-	Virgin VGD 3508	[produced by Public Image Ltd]
This is what you want-...This is what you get	Public Image Limited	07.1984	56[2]	-	Virgin V 2309	[produced by Public Image Ltd]
Album	Public Image Limited	02.1986	14[6]	115[16]	Virgin V 2366	[produced by John Lydon, Bill Laswell]
Happy?	Public Image Limited	09.1987	40[2]	169[10]	Virgin V 2455	[produced by Gary Langan, Public Image Ltd]
9	Public Image Limited	06.1989	36[2]	106[23]	Virgin V 2588	[produced by Stephen Hague, Eric "ET" Thorngren, Public Image Ltd]
The greatest hits,so far	Public Image Limited	11.1990	20[3]	-	Virgin V 2644	[produced by Dan Hersch]
That what is not	Public Image Limited	03.1992	46[2]	-	Virgin V 2681	[produced by Dave Jerden]
This Is PiL/TD>	PIL	05.2012	35[5]	-	PiL Official PiL 002	[produced by Public Image Ltd]
What the World Needs Now...	Public Image Limited	09.2015	29	-	PiL Official PiL005	[produced by Public Image Ltd]