Michael Parks

Michael Parks, właściwie Harry Samuel Parks (ur. 24 kwietnia 1940r w Corona w stanie Kalifornia) - amerykański aktor i piosenkarz.
Michael, urodzony pod nazwiskiem Harry Samuel Parks, jest synem kierowcy ciężarówki. Jako nastolatek porzucił szkołę i imał się różnych zajęć. W wieku lat piętnastu po raz pierwszy się ożenił, związek ten jednak nie przetrwał długo. Drugą małżonkę, Jan Moriarty, poślubił w 1964; tego samego roku kobieta zmarła. Od 1969 jest żonaty z Carolyn. Ma czwórkę dzieci, w tym syna Jamesa (ur. 1968), także aktora.
Karierę aktorską rozpoczął na początku lat sześćdziesiątych. Początkowo grywał epizody w serialach telewizyjnych, w 1966 r. wystąpił jednak w przełomowej dla siebie roli - w epickim dramacie religijnym Biblia (The Bible: In the Beginning) wcielił się w postać Adama. Jeszcze tego samego roku zdobył nominację do nagrody Golden Laurel w kategorii nowa twarz - aktor. W latach 1969-1970 był już gwiazdą przygodowego serialu NBC Then Came Bronson.

Ogółem wystąpił w grubo ponad stu filmach kinowych i video oraz projektach telewizyjnych. Najbardziej znany pozostaje ze współpracy z Quentinem Tarantino i Robertem Rodriguezem; w samej tylko roli Earla McGrawa, szeryfa z Teksasu, wystąpił w filmach Kill Bill (2003) i Grindhouse Vol. 1: Death Proof (Death Proof, 2007) Tarantino oraz Od zmierzchu do świtu (From Dusk Till Dawn, 1996) i Grindhouse Vol. 2: Planet Terror (Planet Terror, 2007) Rodrigueza. W 2014 stworzył kreację seryjnego mordercy Howarda Howe’a w horrorze Kevina Smitha Kieł.
Dzięki wytwórni MGM Records nagrał między innymi albumy Closing the Gap (1969) i Long Lonesome Highway (1970). Nagrał singel „Long Lonesome Highway”, który posłużył jako temat wieńczący serial Then Came Bronson. Ów utwór uplasował się na pozycjach #20 notowania Billboard Hot 100 i #41 zestawienia Billboard Hot Country Songs.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tie Me To Your Apron Strings Again/Won't You Ride In My Little Red Wagon	Michael Parks	01.1970	-	117[2]	MGM 14 092	[written by Larry Shay, Joe Goodwin][produced by James Hendricks]
Long Lonesome Highway/Mountain High	Michael Parks	02.1970	-	20[12]	MGM 14 104	[written by James Hendricks][produced by James Hendricks]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Closing The Gap	Michael Parks	11.1969	-	35[46]	MGM 4646	[produced by James Hendricks]
Long Lonesome Highway	Michael Parks	05.1970	-	24[21]	MGM 4662	[produced by James Hendricks]
Blue	Michael Parks	10.1970	-	71[8]	MGM 4717	[produced by James Hendricks]
Lost & Found	Michael Parks	03.1971	-	195[1]	Verve 5079	-

Posies

Grupa amerykańska. Powstała w połowie lat osiemdziesiątych w Bellingham, ale na miejsce działalności wybrała odległe o dziewięćdziesiąt mil Seattle. Założyli ją Jon Auer - voc, g, b, vib i Ken Stringfellow - voc, g, b, k. Po nagraniu płyty Failure dołączyli Rick Roberts - b i Mike Musburger - dr, a po nagraniu płyty Dear 23 Robertsa zastąpił Dave Fox - b. Z początku Auer i Stringfellow działali w dwójkę. Tworzyli razem piosenki, ale tylko sporadycznie wykonywali je publicznie.
W 1988 zarejestrowali je w skromnych warunkach, na ośmiośladowym magnetofonie, kosztem zaledwie pięćdziesięciu dolarów. Sami je opracowali, sami zagrali na wszystkich instrumentach. Wydali je na niskonakładowej kasecie, która zwróciła uwagę środowiska muzycznego Seattle (np. zostali zaproszeni do udziału w koncertach The Replacements). Zainteresowała też Conrada Uno właściciela niewielkiej firmy fonograficznej Popllama i niebawem trafiła na rynek jako płyta - Failure, bardzo życzliwie omówiona na łamach tygodnika "Cash Box". Recenzja zaintrygowała Gary'ego Gersha, łowcę młodych talentów z wielkiej wytwórni Geffen. Podpisali kontrakt z jej filią - DGC, a owocami były płyty Dear 23 i Frosting on the boater, nagrane już w składzie czteroosobowym, przy pomocy dwóch znanych producentów, odpowiednio Johna Łąckiego, współpracownika XTC i The Fall, oraz Dona Fleminga, współpracownika DINOSAUR JR. i SCREAMING TREES.
Zaproponowali muzykę wyraźnie naznaczoną piętnem Seattle. Nie ulegało wątpliwości, że bardzo wiele łączy The Posies i z NIRVANĄ, i z innymi zespołami zaliczanymi do grunge'owego nurtu, chociażby skłonność do nasycania melodyjnych piosenek w najlepszym stylu lat sześćdziesiątych, bliskich przebojom The Beatles, The Move czy The Byrds, estetyką rodem z punku - zgiełkiem, brudem dźwiękowym, dysonansowymi zgrzytami. Jednakże w muzyce grupy beatlesowskie melodie, beatlesowskie harmonie wokalne, beatlesowskie ornamenty znaczyły zawsze o wiele więcej niż owa punkowa otoczka, np. Suddenly Mary, My Big Mouth, Help Yourself, Golden Blunders, You Avoid Parties, Solar Sister, Flavor Of The Month, Love Letter Boxes, Burn And Shine. Piosenka Golden Blunders trafiła zresztą do repertuaru Ringo Starra, jednego z byłych Beatlesów.
Grupa przedstawiła też przeróbki, np. Song Of A Baker, The Small Faces i I Am The Cosmos Alexa Chiltona. Promowała swoje płyty m.in. na wspólnych koncertach z TEENAGE FANCLUB.
Dyskografię uzupełnia m.in. nagranie piosenki 0-o-h Child z repertuaru Five Stairsteps na składance "Twenty More Explosive, Fantastic Rockin' Mega Smash Hits Explosions!" (Pravda, 1993). Musburger w chwilach wolnych od zajęć w The Posies współpracuje z zespołem The Fastbacks. Auer zdobył uznanie jako producent nagrań takich formacji, Pond, Gnome i Truly.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Golden blunders	Posies	.1990	-	17.Modern Rock Track	DGC	[written by Ken Stringfellow and Jon Auer][produced by John Leckie]
Suddenly Mary/Feel	Posies	.1991	-	-	DGC DGC 21631	[produced by John Leckie]
Feel /I am the cosmos	Posies	.1992	-	-	Popllama PL7-46	[written by Chilton, Bell][produced by Posies]
Dream all day/How she lied by living	Posies	.1993	-	4.Modern Rock Track	Geffen GFSTD 50 [UK]	[written by Ken Stringfellow and Jon Auer][produced by Don Fleming]
Solar sister	Posies	.1993	-	-	DGC	[written by Ken Stringfellow and Jon Auer][produced by Don Fleming]
Flavor of the month/Start a life	Posies	10.1993	-	-	Geffen GFS 58 [UK]	[written by Ken Stringfellow and Jon Auer][produced by Don Fleming]
Definite door/Song of a baker	Posies	03.1994	67[1]	-	Geffen GFSTD 68 [UK]	[written by Ken Stringfellow and Jon Auer][produced by Don Fleming]
Please return it/Sad to be adware	Posies	04.1996	151[1]	-	Geffen GFSTD 22128 [UK]	[produced by Nick Launay]
Everybody is a fucking liar	Posies	.1996	-	-	Geffen GED 22170

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dear 23	Posies	09.1990	-	-	Geffen D5G-24305	[produced by John Leckie, The Posies]
Frosting on the boater	Posies	04.1993	-	-	Geffen dgcd-24522	[produced by Don Fleming]
Amazing disgrace	Posies	.1996	-	-	Geffen 961 213-1 [US]	[produced by Nick Launay, Steve Fisk]
Success	Posies	.1998	-	-	Popllama PLCD 3232	[produced by The Posies, Johnny Sangster & Conrad Uno at Egg Studios]
In case you didn' t feel like pluggin in	Posies	.2000	-	-	Casa Recording CRC 232

Muzyka w Georgii

Stan w USA, położony na Wschodnim Wybrzeżu. Jego tereny, zamieszkałe przez plemiona indiańskie Cherokee i Creek, od połowy XVI w. stały się kolonią hiszpańską, a po 1732 znalazły się pod panowaniem Anglii. W 1778r Georgia była jednym ze stanów, które ratyfikowały konstytucję USA. W 1861 dołączyła do skonfederowanych stanów, ale w 1870 ponownie weszła w skład Unii. Do połowy XVIII w. na jej terytorium istniał prawny zakaz posiadania niewolników, toteż przywożeni na amerykański kontynent Murzyni przeżyli w tym stanie trwającą tylko ponad sto lat epokę niewolnictwa.
Pierwsze informacje na temat muzyki Afrykanów odnaleziono w 1839 w Georgii na jednej z plantacji ryżu. Z tego stanu wywodzą się tradycje zespołów piszczałkowo-perkusyjnych, przeniesione do północnego regionu Missisipi. W latach 30-tych XX w. w Atlancie powstały nagrania wielu twórców Piedmont bluesa. Urodzeni w Georgii współtwórcy rhythm and bluesa i soul James Brown czy Little Richard, zanim stali się gwiazdami światowego formatu debiutowali w klubach tego stanu. Na przełomie lat 50. i 60. wielu pochodzących z Georgii wykonawców wiejskiego bluesa, takich jak Jesse Fuller i Buster Brown zostało odkrytych dla szerszej publiczności, a Sonny Terry zaczął ponownie nagrywać solo i w duecie z Brownie'm McGhee, stając się jednym z najbardziej popularnych bluesmanów w historii tej muzyki.
Dopiero pod koniec lat 60. XX w. uporano się w Georgii z palącym problemem segregacji rasowej, przez lata dzielącej czarną i białą społeczność, stanowiąc przyczynę społecznych konfliktów, rozruchów i zbrodni. Z Georgii pochodzi wielu znakomitych twórców i wykonawców różnych nurtów bluesa: Blind Willie McTell, Tampa Red, Curley Weaver, Kokomo Arnold, Buddy Moss, Peg Leg Howell, Barbecue Bob, Charlie Lincoln, Big Maceo, Jesse Fuller, Piano Red, Georgia White, Gertrude "Ma" Rainey, Lucille Hegamin, Thomas A. Dorsey, Bumble Bee Slim, Neal Pattman, Ray Charles (w jego wykonaniu piosenka "Georgia On My Mind", skomponowana w 1930 przez Hoagy Carmichaela z tekstem Stuarta Gorrella jest oficjalnym hymnem tego stanu), J.B. Hutto, Luther Johnson, Chick Willis, Robert Cray i Tinsley Ellis. Większość z nich przeniosło się do Chicago i na Zachodnie Wybrzeże, stając się znanymi postaciami tamtejszych bluesowych scen.
Przez lata działali w Georgii cieszący się lokalną popularnością gitarzyści Piedmont bluesa,pochodzący z Alabamy Willie Guy Rainey czy Dolphus "Gus" Gibson z Fort Valley.W Macon powstała grupa The Allman Brothers Band.Jedna z najstarszych znanych form taneczno-wokalnych Afroamerykanów ring shouts kultywowana jest do dziś w McIntosh County.BR>
Pochodzący z Augusta James Brown i Little Richard wywodzący się z Macon zaczęli występować w klubie Circuit Chitlin ', łącząc elementy gospel z bluesem i boogie-woogie będące podwaliną rhythm'n'bluesa i soul, należą do najbardziej znanych muzyków XX wieku.W latach 60-tych,pochodząca z Atlanty Gladys Knight okazała się jedną z najpopularniejszych artystów wytwórni Motown , a Otis Redding, urodzony w małej miejscowości Dawson, ale wychowany w Macon,stał się prekursorem Southern soul nagrywając dla sławnej wytwórni Stax w Memphis.

Grupa OutKast z Atlanty była jedną z pierwszych grup hip-hopowych spoza Nowego Jorku lub Los Angeles ,ktora odniosła sukces komercyjny .W latach 90-tych i 2000. Atlanta stała się wiodącym ośrodkiem urban music.Artyści tacy jak Lloyd, TI, TLC, Monica, Usher, 112, Ludacris, YoungBloodZ, OutKast, Goodie Mob , producenci, tacy jak Organized Noize, LA Reid, Jermaine Dupri, ostatni z nich założył z powodzeniem działające wytwórnie LaFace i SoSo Def, zatarły muzycznych granice przez mieszanie rhythm'n'bluesowego wokalu z hip hopową produkcją.Od niedawna Atlanta jest także znana jako centrum muzyki crunk, napędzaną basem elektrycznym muzyki klubowej, którego najbardziej widoczną osobistością jest producent i raper Lil Jon.
Pierwszym promotorem rocka,pod którego skrzydłami zaczynali karierę Ray Stevens, Joe South, Jerry Reed i wielu innych był Bill Lowery,który stworzył pierwszą w Georgii trampolinę dla młodych talentów,National Recording Corporation,będący nie tylko wytwórnią płytową,ale też zawierające studia nagraniowe i tłocznie płyt.Lowery później pracuje z takimi sławami jak Billy Joe Royal, Mac Davis, Yost & The Classics Five, i The Atlanta Rhythm Section, i zaznacza swoje miejsce na mapie muzycznej ze swoją firmą edytorską Lowery Music,jedną z największych na świecie.
The Allman Brothers Band, założony w Jacksonville na Florydzie, przeniósł się do Macon za namową swojego kierownika, Phila Waldena, który wcześniej był opiekunem Otisa Reddinga. Wytwórnia Waldena w Macon , Capricorn Records, zainicjowała powstanie southern rocka, i sukcesy braci Allman utorowały drogę dla innych zespołów Southern rocka, w tym Atlanta Rhythm Section,pochodzący z Pł. Karoliny Marshall Tucker Band i Lynyrd Skynyrd, również założony w Jacksonville .
The Black Crowes są grupą z Marietta, łączącą blues, rock i gospel z Southern-soulowym drivem przypominającym energię Led Zeppelin. Athens, gdzie znajduje się University of Georgia stało się żyznym polem alternatywnych zespołów rockowych od końca lat 70-tych. Ważniejsze zespoły z Athens to REM, The B-52's, Widespread Panic, Drive-By Truckers, Cartel, Of Montreal, jak również zespoły z firmy fonograficznej Elephant 6 Recording Company przede wszystkim Neutral Milk Hotel.
Indigo Girls ,duet grający akustycznego rocka i folka , zaczynał w Decatur. Kariera September Hase,zespołu spod znaku alternatywnego rocka rozpoczęła się w Tifton.Elton John spędza pewien czas mieszkając w Atlancie. Wokalista i kompozytor John Mayer mieszka w Atlancie, ponieważ ukończył tu Berklee School of Music w 1998 roku.Razem z Louisianą i resztą Południa stanowi silny ośrodek sceny metalowej [w szczególności sludge metal] z zespołami:Mastodon, Baroness, Kylesa, Withered, i Sevendust.Również z Georgii pochodzi kilka grup christian rocka jak Third Day, Casting Crowns, Bebo Norman i Family Force 5.
W dniu 14 czerwca 1923 r.,rozpoczął się w Atlancie przemysł country-music , kiedy Fiddlin 'John Carson przekazał swoje pierwsze nagranie dla Okeh Records.Nagrania Carsona "The Little Old Log Cabin in the Lane", "The Old Hen Cackled" i "Rooster's Going do Crow" sprzedały się w ponad 500,0000 kopii i otworzyły oczy kierownictwom firm płytowych na rynek muzyki country.W 1960r gitarzysta Chet Atkins, urodzony w Luttrell, Tennessee, ale wychowany w Hamilton w Georgii, zwrócił się ku jazzowi i muzyce pop, tworząc nowy styl country znany jako Nashville Sound, rozszerzając wpływy country odwołując się do fanów pop rocka dla dorosłych.Georgia,to kraj gwiazd muzyki country takich jak: Alan Jackson, Trisha Yearwood i Travis Tritt.Inni popularni wykonawcy country z tego stanu to: Billy Currington, Cyndi Thomson, Jennifer Nettles of Sugarland, Daryle Singletary, Doug Stone, John Berry, Rhett Akins, Mark Wills i młode gwiazdy Jason Aldean i Luke Bryan.

Muzyczne ośrodki Georgii


Atlanta

Miasto w stanie Georgia (USA), stolica stanu. Powstało w 1843 z osady założonej w 1837 nad rzeką Chatta-hoochee i w 1845 otrzymało nazwę Atlanta. Centrum regionu uprawy bawełny i przemysłu tekstylnego.

Blues

W latach 20-tych XX w. miasto stało się centrum muzyków pochodzących ze Wschodniego Wybrzeża, a bluesowe życie w tym czasie koncentrowało się wokół Decatur Street i Peach Street oraz w Baily Theatre i 81 Theatre, gdzie w 1925r występowała "Ma" Rainey. Na ulicach i w barach Atlanty grali Barbecue Bob (Robert Hicks), Charlie "Lincoln" Hicks i Curley Weaver, a w następnej dekadzie Buddy Moss, Piano Red, Eddie Mapp, Fred McMullen i Blind Willie McTell, jeden z najważniejszych twórców bluesa z tego regionu, który niemal do końca życia występował w Atlancie na ulicach, w odwiedzanym tylko przez białych Blue Lantern Club i w 1956, w prowizorycznym studiu zainstalowanym w sklepie radiowym Eda Rhodesa, dokonał swoich ostatnich nagrań.
Działali w Atlancie również "Peg Leg" Howell & His Gang, Jesse Fuller, Buster Brown, Sonny Terry i Brownie McGhee, mniej znani Blind Simmie Dooley z Hartwell, Dolphus "Gus" Gibson z Fort Valley, Henry Johnson z Karoliny Pd. oraz cieszący się krótką, lokalną popularnością Jonas Brown, Buddy Keith i Clifford Lee. W latach 20-tych miejscowa rozgłośnia radiowa WSB nadawała bluesa. Do Atlanty przyjeżdżali przedstawiciele wytwórni płytowych poszukujący wykonawców do nagrań, a w organizowanych od 1923 sesjach wzięli udział m.in. Barbecue Bob, Curley Weaver, Lillian Glinn i Buddy Moss. W latach 50-tych działały kluby Royal Peacock, Elks Club i Poinciana w okolicach Auburn Avenue.
W 1959 zorganizowano jeden z pierwszych festiwali na wolnym powietrzu, podczas którego wystąpili Ray Charles, B.B. King i Jimmy Reed. W 1966r odbyła się pierwsza edycja Atlanta Blues Festival, kilka lat później blues pojawił się podczas Georgia Grassroots Music Festival.
Otwarta w 1972 przez Butlera Webba Northside Tavern spełniła ważną rolę w ożywieniu bluesowego ruchu w tym mieście. Regularnie grywali tam lokalnie znani muzycy Stoney Brooks, Johnny Knox, Mark D'Alessio, Carlos Capote oraz Sean Costello, Luther "Houserockers" Johnson, Sandra Hall i Francine Reed. Popularny wśród muzyków i fanów bluesa stał się klub Blind Willie's.
W latach 1956-88 w rozgłośni WAOK, jej właściciel, biały disc jockey Zenas "Daddy" Sears prezentował bluesa, rhythm and bluesa i soul, również na żywo. Od 1985 istnieje w Atlancie wytwórnia Ichiban. Tu urodzili się Trixie Smith, Lillyn Brown, Big Maceo Merriweather, Larry Johnson i Titus Turner. Współcześnie działają w tym mieście tacy weterani bluesa, jak legendarny Frank Edwards, Cora Mae Bryant i najbardziej znany, pochodzący stąd gitarzysta Tinsley Ellis. Najczęściej uczęszczane przez fanów bluesa kluby Atlanty to Blind Willies Northside Tavern,Daddy D'z i Maddy Rib & Blues Joint.Otwarty w XXI wieku klub Blues In The Alley stał się nową sceną prezentacji miejscowych wykonawców.

Athens

Muzyka z Athens zawiera szeroki wybór muzyki popularnej i była ważną częścią wczesnego rozwoju alternatywnego rocka i new wave. Miasto jest znane jako siedziba topowych zespołów jak REM i The B-52s,i kilku od dawna istniejących grup indie rocka. Miasto jest siedzibą Athens Symphony Orchestra i innych instytucji muzycznych, a także wybitnych lokalnych mediów muzycznych, takich jak radio WUOG College Station.Nowoczesna scena muzyczna Athens opiera się na studentach z uczelni University of Georgia . Uniwersytet sponsoruje koncerty muzyki klasycznej i zespołów specjalizujących się w innych stylach.
Athens stały się centrum muzyki w regionie w okresie wojny domowej i zyskały dalsze sławę na początku XX w. wraz z założeniem Morton Theatre, co było jednym z głównych ośrodków koncertowych dla czarnych wykonawców. Lokalna scena muzyki rockowej wiąże się od lat 50-tych, z muzyką graną na żywo w Allen's Hamburgers w Normaltown. Allen był jednym z najstarszych barów w Atenach,zamkniętym w 2004r i ponownie otwartym w 2007 roku w nowym miejscu.
Scena muzyczna w Athens rozwinęła się na początku lat 70-tych i później w latach 80-tych,dzięki takim zespołom jak REM i B-52,które wdarły się na listy przebojów występującym w Georgia Theatre i 40 Watt Club. Innymi znanymi zespołami były Dreams So Real, Indigo Girls, Matthew Sweet, The Method Actors, Love Tractor, Pylon, Flat Duo Jets, The Primates, Modern Skirts, The Whigs, Corey Smith i Widespread Panic.
Richie Unterberger opisuje miasto jako mało prawdopodobne, centrum rozwoju muzycznego, jako "śpiące" [miejsce], że trudno sobie wyobrazić kogoś pracującego tu do potu, nie mówiąc już o graniu muzyki rockowej. Sukces zespołów lokalnych jest jak "coś pisanego na wodzie" .Miasto zdobyło przydomek "Liverpool Południa",dzięki wkładowi w rozwój rocka, country i bluegrassu, a znane jest jako miejsce narodzin współczesnego rocka alternatywnego i muzyki new wave.
Lokalna muzyka Aten opiera się przede wszystkim na centrum w północnej części miasta. Nocny klub 40 Watt Club jest jednym z najbardziej znanych aren indie rocka na wschodnim wybrzeżu, klub został otwarty w Halloween w 1978 roku, zespołem Strictly American w składzie z Curtisem Crowe, założycielem klubu i przyszłym członkiem zespołu Pylon.Inne ważne miejsca imprez muzycznych w mieście to Georgia Theater, (przerobiony z kina, który był gospodarzem lokalnych i zespołów z tras koncertowych. Teatr spłonął w czerwcu 2009 roku, ale został całkowicie przebudowany na początku sierpnia 2011 r.), Caledonia Lounge,Melting Poin i UGA Performing Arts Center, siedziba Ramsey Concert Hall i Hugh Hodgson Concert Hall. Morton Theater jest historycznym miejscem, a większa część miasta czarnej społeczności w USA na początku XX wieku uważa go za jedyny teatr z tamtych czasów.
Ateny są gospodarzem odbywającego się latem festiwalu muzycznego Athfest,Athens Human Rights Festival i odbywającego się póżną wiosną North Georgia Folk Festival. Uniwersytecka stacja radiowa WUOG (90,5 FM), FM WPPP-LP są prominentnymi muzycznymi mediami. Athens,podobnie jak wiele innych centrów indie rocka nie posiadało dużych lokalnych wytwórni płytowych. Najważniejszą wytwórnią z lat 70-tych i 80-tych była DB Records , z siedzibą w Atlancie. Wartowspomnieć o pionierach popu Kindercore Records and Wuxtry Records z siedzibą w Athens.

Lee Roy Parnell

 Lee Roy Parnell (urodzony 21 grudnia 1956r) jest amerykańskim muzykiem country i bluesa, wokalista, autor tekstów i gitarzysta. Działa od lat 90-tych, nagrał osiem albumów studyjnych, i miał ponad dwadzieścia singli na Billboard Hot Country Singles  (obecnie Hot Country Songs ).
Jego największe przeboje to "What Kind of Fool Do You Think I Am" (1992), " Tender Moment " (1993) i " A Little Bit of You " (1995), z których wszystkie zostały nr 2.
Parnell dokonał zwrotu w latach 2000 wracając do   bluesowego brzmienia jego wczesnych prac, wydając dwa albumy bluesowe w Vanguard Records i Universal South . Oprócz własnej pracy, Parnell grał na gitarze slide i gitarze National na kilku innych nagraniach country  i bluesowych.
Lee Roy Parnell urodził się 21 grudnia 1956r w Abilene w Teksasie , ale wychował w Stephenville w Teksasie .Jego ojciec występował z Bobem Willsem i Parnell dał swój pierwszy występ w wieku sześciu lat    w audycji radiowej Willsa. Parnell grał na gitarze i perkusji w różnych zespołach podczas swoich młodzieńczych lat.  W 1987 roku, przeniósł się do Nashville, Tennessee , gdzie podpisał kontrakt z nowo powstała wytwórnią  Arista Nashville dwa lata później.
Parnell wydał swój debiutancki album dla Arista Records w 1990 roku.Ten album przyniósł trzy  single  "Crocodile Tears", "Oughta Be a Law" i "Family Tree", z których żaden nie trafił na Top 40   Billboard Country Charts .

Nastepny album Love Without Mercy z 1992r był jego przełomem . Chociaż wiodący singiel "The Rock", był daleki od Top 40,ale   kolejne trzy single   osiągnęły Top Ten: "What Kind of Fool Do You Think I Am " był nr 2, tytułowy utwór  nr . 8, a w końcu "Tender Moment" również nr 2.


Jego trzeci album On the Road z 1993r ,był ostatnim jaki  nagrał  dla  Arista przyniósł także dwa   największe hity: utwór tytułowy i "I'm Holding My Own",   nr 6 i nr 3, odpowiednio. Album zawierał także jego  interpretację piosenki Hanka Williamsa  "Take These Chains from My Heart", który Parnell nagrał w duecie z Ronnie Dunn z Brooks & Dunn. Ostatnim singlem z On the Road był "The Power of Love",który  zadebiutował na pozycji 51.


Jego czwarty album We All Get Lucky Sometimes z1995 roku  , był również jego pierwszym w Career Records, a następnie nowo utworzonej spółce zależnej Arista Nashville . Ten album promował singiel "A Little Bit of You" ,trzeci singiel w karierze ,który dotarł do nr 2.Nastepnymi były  nr 12: "When a Woman Loves a Man" (gościnnie wokal z Trishą Yearwood ) "Heart's Desire" nr 3,i inny nr 12 "Giving Water to a Drowning Man". Tytułowy utwór z albumu, który był jego piątym singlem zadebiutował jako nr 46. Album zawierał także instrumentalny "Mama Screw Your Wig On Tight", który był nominowany do nagrody Grammy w 1997 roku za najlepszy  instrumentalny utwór country.

 Album Every Night's a Saturday Night był  jego ostatnim dla Career Records. To był jego pierwszy album od czasu jego debiutu, który nie przyniósł hitu z Top10, a tylko trzy single zostały wydane z niego: "Lucky Me, Lucky You"   nr 35 ",You Can't Get There From Here"   nr 39 (jego ostatni hit Top 40) oraz "All That Matters Anymore"   nr 50.Wraca  do Arista Nashville, gdzie wydał swój ostatni album dla wytwórni Arista, Hits and Highways Ahead w 1999r . Ten album zawierał tylko singiel, "She Won't Be Lonely Long",który zadebiutował jako nr 57,  pod koniec roku.

Parnell podpisał  kontrakt z Vanguard Records w 2000 roku wydając album Tell the Truth. Ten album przyniósł jeden singiel, "South by Southwest",który nie odniósł sukcesu i wkrótce opuścił wytwórnię. Jego ostatni album,Back to the Well,został nagrany w 2006 roku w Universal South Records
Parnell ma troje dzieci: syna Blake'a (1980) córkę Allison (1985) i syna Jacka (2011). Jego brat, Rob Roy Parnell, to wirtuoz harmonijki.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Crocodile Tears	Lee Roy Parnell	04.1990	-	-	Arista 9912	[written by L. R. Parnell, L. Preston][produced by Barry Beckett][59[8].Hot Country Songs]
Oughta Be A Law/Crocodile Tears	Lee Roy Parnell	08.1990	-	-	Arista 2028	[written by D. Durocher, J. Smith][produced by Barry Beckett][54[13].Hot Country Songs]
Family Tree/Red Hot	Lee Roy Parnell	10.1990	-	-	Arista 2093	[written by L. R. Parnell, L. Preston][produced by Barry Beckett][73[1].Hot Country Songs]
The Rock/Road Scholar	Lee Roy Parnell	04.1992	-	-	Arista 12400	[written by J. Varsos, R. Smith][produced by Scott Hendricks, Barry Beckett][50[20].Hot Country Songs]
What Kind Of Fool Do You Think I Am/Roller Coaster	Lee Roy Parnell	07.1992	-	-	Arista 12431	[written by A. Carmichael, G. Griffin][produced by Scott Hendricks][2[13].Hot Country Songs]
Love Without Mercy/Done Deal	Lee Roy Parnell	11.1992	-	-	Arista 12462	[written by D. Pfrimmer, M. Reid][produced by Scott Hendricks, Barry Beckett][8[14].Hot Country Songs]
Tender Moment/The Rock	Lee Roy Parnell	03.1993	-	-	Arista 12523	[written by L. Parnell, R. Bourke, C. Moore][produced by Scott Hendricks, Barry Beckett][2[18].Hot Country Songs]
On The Road/Back In My Arms Again	Lee Roy Parnell	09.1993	-	-	Arista 12642	[written by B. Mcdill][produced by Scott Hendricks][6[14].Hot Country Songs]
I'm Holding My Own/Fresh Coat Of Paint	Lee Roy Parnell	01.1994	-	-	Arista 12642	[written by T. Arata][produced by Scott Hendricks][3[17].Hot Country Songs]
Take These Chains From My Heart/Straight Shooter	Lee Roy Parnell	06.1994	-	-	Arista 12695	[written by F. Rose, H. Heath][produced by Scott Hendricks][17[11].Hot Country Songs]
A Little Bit of You/Givin' Water To A Drowning Man	Lee Roy Parnell	06.1995	-	-	Career 12 823	[A:written by T. Bruce, C. Wiseman][B:written by G. Nicholson, L. Parnell][produced by Scott Hendricks, Lee Roy Parnell][A:2[16].Hot Country Songs][B:12[14].Hot Country Songs]
When a Woman Loves a Man	Lee Roy Parnell	10.1995	-	-	Career 12862	[written by Rafe VanHoy,Mark Luna][produced by Scott Hendricks, Bill Halverson,Lee Roy Parnell][12[13].Hot Country Songs]
Heart's Desire/Knock Yourself Out	Lee Roy Parnell	02.1996	-	-	Career 12952	[written by C. Moore, L. R. Parnell][produced by Scott Hendricks][3[17].Hot Country Songs]
Lucky Me, Lucky You/Every Night's A Saturday Night	Lee Roy Parnell	06.1997	-	-	Career 13078	[written by Gary Nicholson, Lee Roy Parnell][produced by Lee Roy Parnell, The Hot Links, Mike Bradley, John Kunz][35[6].Hot Country Songs]
You Can't Get There from Here/Mama Screw Your Wig On Tight	Lee Roy Parnell	09.1997	-	-	Career 13079	[written by Tony Arata][produced by Lee Roy Parnell, The Hot Links][39[2].Hot Country Songs]
All That Matters Anymore	Lee Roy Parnell	03.1998	-	-	Arista 13098	[50[8].Hot Country Songs]
She Won't Be Lonely Long	Lee Roy Parnell	08.1999	-	-	Arista Nashville 13175	[57[8].Hot Country Songs]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
We All Get Lucky Sometimes	Lee Roy Parnell	05.1996	-	173[3]	Career 18 790	[produced by Bill Halverson,Scott Hendricks,Lee Roy Parnell]

Shirley & Company

Shirley & Company był amerykańską grupą disco  , składająca się z Shirley Goodman (1936-2005), Jasona Alvareza (obecnie pastor), Waltera Morrisa, Bernadette Randle, Seldona Powella, Jonathana Williamsa i Clarence Oliver.
Byli na szczycie US Dance Chart   w 1975 roku z "Shame, Shame, Shame" ( US Pop # 12), i wypadła bardzo dobrze w Europie: Piosenka osiągnęła # 6 na brytyjskiej liście  i nr 1 w Austrii,  Belgii,  Niemczech  i Holandii. Następny "Cry Cry Cry", dotarł do # 91 na liście Hot 100 rok później.


"Shame, Shame, Shame" został napisany i wyprodukowany przez Sylvię Robinson, która była współwłaścicielem wytwórni All Platinum.  Robinson,   połączyła doświadczoną wokalistkę bluesową Shirley Goodman z artystą All Platinum  Jesusem Alvarezem. Nagranie, z widocznym wykorzystaniem   rytmu Bo Diddley'a, był jednym z pierwszych międzynarodowych hitów disco i osiągnęło 12 pozycję na liście Billboardu. To był również hit numer jeden na liście singli soul przez jeden tydzień.
Wokalistka Shirley Goodman, była   połową duetu Shirley i Lee, który miał mega hit 18 lat wcześniej, w 1956 roku, pisząc i nagrywając piosenkę "Let The Good Times Roll," dla Aladdin Records . Jesus Alvarez zmienił nazwisko na Jason Alvarez i został pastorem Love of Jesus Family Church.  Nagrał kilka albumów gospel.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shame, Shame, Shame	Shirley & Company	01.1975	6[9]	12[16]	Vibration 532	[written by Sylvia Robinson][produced by Sylvia Robinson][1[1][15].R&B Chart][1[4][17].Hot Disco/Dance]
Cry Cry Cry	Shirley & Company	06.1975	-	91[2]	Vibration 535	[written by Sylvia Robinson][produced by Sylvia Robinson][38[7].R&B Chart]
I Like To Dance	Shirley And Company Featuring Peppi Marchello	04.1976	-	-	Vibration 542	[written by A. Goodman, H. Ray, W. Morris, S. Robinson][produced by A. Goodman, H. Ray, W. Morris, S. Robinson][91[2].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shame, Shame, Shame	Shirley & Company	08.1975	-	169[3]	Vibration 128	-

Dave Appell

David Appell (ur. 24 marca 1922r - zm.18 listopada 2014r), amerykański muzyk, aranżer i producent muzyczny urodzony w Filadelfii .
Appell związany był przede wszystkim z wytwórnią Cameo-Parkway , w której historii odegrał znaczącą rolę. Zaczął pracować jako aranżer dla kilku big bandów marynarki wojennej w połowie lat 40-tych podczas swojej służby w II wojnie światowej , w tym dla orkiestry Jimmie Lunceforda .
Później aranżował dla orkiestr tanecznych, w tym Benny Cartera i Earla "Fatha" Hinesa . Nagrywał przez chwilę w Decca Records jako Dave Appell Four, dopóki Paul Cohen z Decca nie zasugerował mu zmienić nazwę grupy na Applejacks . Appell stał się również wydawcą  w   ASCAP w 1955 roku, współpracując z Maxem Freedmanem .
Pojawił się w filmie    Alana Freeda  Don't Knock the Rock z 1956r i pracował przez jakiś czas jako  dyrektor  muzyczny w show telewizyjnym i radiowym Ernie Kovacsa  w Filadelfii. Następnie Appell i Applejacks grali w Las Vegas , ale wkrótce  wrócili do Filadelfii, gdzie rozpoczął pracę w Cameo Records , wytwórni założonej przez Kala Manna i Bernie Lowe .
Appell pracował przy chórkach ,  jako gitarzysta sesyjny, inżynier  , aranżer i producent. Pierwszym przebojem artysty dla wytwórnii Cameo był  utwór " Butterfly " Charlie Gracie . Zespół Appella   wspierał Gracie na tym hicie o milionowej sprzedaży z 1957 roku, i w kolejnych przebojach piosenkarza, "Fabulous", "Ninety-Nine Ways" i "Wander In Eyes ". W 1958 Appell i jego grupa wspierała Johna Zacherle na jego przeboju z Top 10   "Dinner With Drac".

W lecie 1958 roku, Appell miał pomysł na piosenki marszowe z Philadelphia String Band w  rytmie tanecznym. Napisał instrumentalny utwór "The Mexican Hat Rock",nową wersję  starego " Mexican Hat Dance ", którą nagrał zespół studyjny. Piosenka została wydana pod własnym nazwiskiem w Cameo, który stał się wielkim hitem tanecznym na American Bandstand , osiągając # 16 na liście przebojów . Applejacks  również trafił na listy z "Rocka-Conga" (# 38) w dalszej części roku.

Appell stał się liderem studyjnego zespołu Cameo-Parkway,towarzysząc takim artystom jak Chubby Checker , Bobby Rydell , The Dovells , Dee Dee Sharp  i The Orlons . W  wielu przypadkach, był  producentem,aranżerem  a nawet współautorem z Kal Mannem, piosenek takich jak "Let's Twist Again ", " Bristol Stomp ", "Mashed Potato Time" i "South Street". Były to lata twista i innych szaleństw tanecznych, w których  Appell odegrał istotną rolę.

W latach 70-tych   miał sukcesy w produkcjach Tony Orlando & Dawn , w tym hity # 1  "Knock Three Times" (1970) i " Tie Yellow Ribbon Round Ole Oak Tree " (1973), dla Bell Records w Nowym Jorku . Koproducentem Appella przez pewien czas był Hank Medress , członek-założyciel  grupy muzycznej Tokens.

               Kompozycje  Dave Apella na listach przebojów:

[with Kal Mann & Bernie Lowe] 02/1960 Wild One Bobby Rydell 2.US/7.UK 05/1960 Swingin' School Bobby Rydell 5.US/44.UK 01/1961 Good Time Baby Bobby Rydell 11.US/42.UK 02/1961 Cherie Bobby Rydell 54.US 10/1961 I Wanna Thank You Bobby Rydell 21.US 02/1962 Lose Her Bobby Rydell 69.US 05/1962 Gee, It's Wonderful Bobby Rydell 109.US [with Kal Mann] 04/1961 (Dance The) Mess Around Chubby Checker 24.US 06/1961 Let's Twist Again Chubby Checker 8.US/2.UK 09/1961 Bristol Stomp The Dovells 2.US 01/1962 Do the New Continental The Dovells 37.US 05/1962 Teach Me to Twist Bobby Rydell and Chubby Checker 109.US 06/1962 The Wah-Watusi The Orlons 2.US 06/1962 Gravy (for My Mashed Potatoes) Dee Dee Sharp 9.US 06/1962 Dancin' Party Chubby Checker 12.US/19.UK 08/1962 Hully Gully Baby The Dovells 25.US 09/1962 Popeye (The Hitchhiker) Chubby Checker 10.US 10/1962 Don't Hang Up The Orlons 4.US/39.UK 10/1962 The Cha-Cha-Cha Bobby Rydell 10.US 02/1963 Butterfly Baby Bobby Rydell 23.US 02/1963 Let's Limbo Some More Chubby Checker 02/1963 South Street The Orlons 3.US 03/1963 Do the Bird Dee Dee Sharp 10.US 04/1963 Do the Bird The Vernons Girls 44.UK 04/1963 Mother, Please! Jo Ann Campbell 88.US 05/1963 Wildwood Days Bobby Rydell 17.US 06/1963 Rock Me in the Cradle of Love Dee Dee Sharp 43.US 07/1963 Surf Party Chubby Checker 55.US 07/1963 Twist It Up Chubby Checker 25.US 09/1963 Crossfire! The Orlons 19.US 10/1963 Wild! Dee Dee Sharp 11/1963 Loddy Lo Chubby Checker 12.US 11/1963 Stop Monkeyin' Aroun' The Dovells 12/1963 Bon-Doo-Wah The Orlons 55.US 02/1964 Where Did I Go Wrong Dee Dee Sharp 82.US 03/1964 Hey, Bobba Needle Chubby Checker 23.US 05/1964 Rules of Love The Orlons 66.US 08/1964 She Wants T'swim Chubby Checker 50.US 11/1975 Let's Twist Again John Asher 14.UK 11/1977 Dancin' Party Showaddywaddy 4.UK 03/1979 Bristol Stomp Late Show 40.UK [with Kal Mann, Rose Marie] 08/1963 Betty in Bermudas The Dovells 50.US [with Doc Pomus] 04/1965 Let's Do the Freddie Chubby Checker 40.US [with Sandy Linzer] 06/1975 Mornin' Beautiful Dawn 14.US 08/1975 House of Strangers Jim Gilstrap 93.US

Alesso

Alesso, właśc. Alessandro Lindblad (ur. 7 lipca 1991r w Sztokholmie) - szwedzki DJ i producent muzyczny pochodzenia włoskiego. Jego twórczość początkowo przeważała w tech house, obecnie - progressive house.
Alesso przygodę z muzyką rozpoczął jako 10 latek, kiedy jako prezent urodzinowy otrzymał swój pierwszy syntezator. W 2010 roku, jako 18-latek nakładem szwedzkiej Joia Records wydano jego pierwsze trzy pierwsze oficjalnie wydane produkcje powstałe w klimatach tech house i house - Workaholic, Moma i Think It's Time.
 Wytwórnia należąca do Luciano Ingrosso, wuja znanego szwedzkiego DJ-a Sebastiana Ingrosso była jednak pierwszym stopniem w karierze młodego Szweda. W 2011 roku Alesso w przypadkowy sposób 'podrzucił' Sebastianowi Ingrosso swoje demo zawierające jego nową produkcję - utwór Dynamite. Produkcja tak spodobała się Ingrosso, że postanowił włączyć Szweda do swojej wytwórni Refune Records i wydać ją oficjalnie jako część Extended Playa, w którego skład później wszedł także utwór Nillionaire.
Kamieniem milowym w karierze Alesso był wspólny utwór z Ingrosso pt. Calling, który spowodował, że o młodym Szwedzie usłyszał cały klubowy świat. 3 miesiące wcześniej - remix do utworu Pressure zyskał uznanie wielu znanych DJ-ów z całego świata. W 2012 roku na antenie brytyjskiego radia BBC Radio 1 Alesso zagrał swój pierwszy Essential Mix. Rok ten upłynął także pod znakiem produkcji Calling wzbogaconej o wokal amerykańskiego wokalisty Ryana Teddera, a także produkcji Years i City of Dreams z gościnnym udziałem odpowiednio Amerykanina Matthew Koma i Dirty Southa.

W 2011 roku Alesso pierwszy raz pojawił się w rankingu DJ Mag zajmując 70 miejsce. Rok później - uplasował się na miejscu 20.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Aus	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Calling (Lose My Mind)	Alesso with Sebastian Ingrosso featuring Ryan Tedder	06.2012	19[4]	-	UMTV GBJ4B 1200056	[written by Ryan Tedder, Sebastian Ingrosso, Alesso, Matthew Koma][produced by Sebastian Ingrosso, Alesso]
Under Control	Alesso with Calvin Harris featuring Hurts	12.2013	1[1][16]	103	Columbia GBARL 1301189	[gold][written by Calvin Harris, Alessandro Lindblad, Theo Hutchcraft][produced by Calvin Harris, Alesso]
If I Lose Myself	Alesso vs. OneRepublic	01.2014	8[14]	-	Interscope USUM 71303190	[silver-UK][written by Ryan Tedder, Brent Kutzle, Zach Filkins, Benny Blanco][produced by Alesso]
Tear The Roof Up	Alesso	10.2014	-	-	Universal 0060254705418 [Szwe]	[written by Adam Baptiste, Alessandro Linblad, Klas Åhlund][produced by Alessandro Lindblad][24[8].Hot Dance/Electronic Songs]
Heroes (We Could Be)	Alesso featuring Tove Lo	01.2015	6[28]	31[20]	Virgin USUM 71411636	[gold-UK][platinum-US][written by Alessandro Lindblad, Tove Lo ,David Bowie, Brian Eno][produced by Alesso][2[30].Hot Dance/Electronic Songs]
Cool	Alesso featuring Roy English	05.2015	10[9]	-	Virgin USUG 11500056	[silver-UK][written by Alessandro Lindblad, Brandon Wronski, Mich Hansen, Lucas Seco, Damon Reinagle, Peter Wallevik, Daniel Davidsen ][produced by Alesso][14[20].Hot Dance/Electronic Songs]
If It Wasn't For You	Alesso	05.2015	-	-	-	[35[1].Hot Dance/Electronic Songs]
Scars	Alesso Alesso Featuring Ryan Tedder	06.2015	-	-	-	[40[1].Hot Dance/Electronic Songs]
Sweet Escape	Alesso Featuring Sirena	09.2015	-	-	Universal Music	[written by Alessandro Lindblad,Elsa "Sirena" Carmona Oljelund,Lotus IV][produced by Alesso][26[13].Hot Dance/Electronic Songs]
I Wanna Know	Alesso featuring Nico & Vinz	07.2016	142	-	Universal Music	[written by Alessandro Lindblad, Kahouly Nicolay Sereba, Ozzy Jaquesson Sowe, Vincent Dery][produced by Alessandro Lindblad][13[20].Hot Dance/Electronic Songs]
Take My Breath Away	Alesso	12.2016	-	-	Virgin	[written by Alessandro Lindblad, Atlas, Dillon Francis][produced by Alesso, Dillon Francis][27[17].Hot Dance/Electronic Songs]
Falling	Alesso	02.2017	72[1]	-	Virgin GBUM 71606806	[written by Alessandro Lindblad, Kinda Ingrosso][produced by Alessandro Lindblad][29[2].Hot Dance/Electronic Songs]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Forever	Alesso	05.2015	24[2]	30[2]	Virgin 4733868	[produced by Alesso, Calvin Harris]

Mura Masa

Mura Masa to zaledwie  19-letni Alex Crossan, który od kilku miesięcy jest na ustach wszystkich! BBC umieściło go na 5. miejscu swojej prestiżowej listy Sound of 2016, a rywalizujące na co dzień serwisy Spotify i Apple zgodnie stwierdziły, że należy mu się etykietka „One to Watch”.

Historia Mura Masy przywraca optymizm i wiarę w pokolenie internetu. Alex  dorastał na małej brytyjskiej wyspie Guernsey, gdzie wszyscy znają wszystkich. Na najbliższy koncert trzeba było jechać do oddalonego aż o 5 godzin promem Southampton. Wychowany z jednej strony na płytach Joni Mitchell swojej mamy, a z drugiej na hard rockowych kapelach taty, miał możliwość zgłębić tajniki zarówno klasycznego jak i bardziej eksperymentalnego komponowania. 

Prawdziwym odkryciem dla Alexa okazała się jednak elektronika, a dokładniej Hudson Mohawke, a potem James Blake. Stało się dla niego jasne, że nawet utwory nagrane w zaciszu własnego pokoju, mają szansę poruszyć świat. Pierwsze kompozycje Mura Masy trafiły do sieci prawie 2 lata temu, a ich popularność bardzo szybko wyszła poza cztery ściany jego pokoju i całej wyspy Guernsey. 

 Zafascynowany kulturą Azji zdecydował się przyjąć pseudonim Mura Masa. Wkrótce też pojawiła się możliwość współpracy z Shurą, Nao i Jayem Prince’em - w ten sposób powstały pierwsze nagrania Mura Masy jak „Love For That” i EP-ka „Someday Somewhere”.W oczekiwaniu na debiutancką płytę Mura Masa prezentuje swoje kolejny fenomenalny singiel - „What If I Go?”. Utwór to radosny miks akustycznych brzmień z bardzo nowoczesną elektroniką, w którym gościnnie na wokalu możemy usłyszeć Bonzai.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
What If I Go?	Mura Masa featuring Bonzai	04.2016	-	-	Anchor Point	[39[1].Hot Dance/Electronic Songs]
Love$ick	Mura Masa featuring A$AP Rocky	11.2016	59[14]	-	Polydor GBUM 71605141	[platinum-UK][gold-US][18[20]. Hot Dance/Electronic Songs][written by Alex Crossan,Rakim Mayers][produced by Mura Masa]
Bbycakes	Mura Masa with Lil Uzi Vert and PinkPantheress featuring Shygirl	03.2022	71[1]	-	Polydor GBUM 72200925	[written by Liana Caruana,Alexander Crossan,Nicholas Gallante,Blane Muise,Marc Portelli,PinkPantheress,Symere Woods][produced by Mura Masa]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Mura Masa	Mura Masa	07.2017	19[2]	192[1]	Polydor 5762314	[silver-UK][produced by Mura Masa ]
R.Y.C	Mura Masa	01.2020	23[1]	-	Polydor 825011	[produced by Mura Masa ]

Armin van Buuren

Armin van Buuren (ur. 25 grudnia 1976r w Lejdzie) – holenderski DJ, producent muzyki trance, z wykształcenia prawnik. W zestawieniu DJ Mag Top 100 Armin van Buuren uzyskał pierwsze miejsce w latach 2007–2010 i 2012, drugie w 2006, 2011 i 2013, trzecie w latach 2003–2005 i 2014, czwarte w 2015 i 2016, piąte w 2002oraz dwudzieste siódme w 2001 roku. Obecnie prowadzi w radiu cotygodniowy show „A State of Trance” (ASOT), które jest najchętniej słuchanym show radiowym na świecie z przeszło 30 milionami słuchaczy tygodniowo w ponad 40 krajach.
Armin van Buuren urodził się 25 grudnia 1976 w Lejdzie w Holandii, natomiast dorastał w Koudekerk aan den Rijn. Pochodzi z umuzykalnionej rodziny. Jego ojciec był kolekcjonerem albumów muzycznych, a brat Eller van Buuren jest gitarzystą. Komponowanie muzyki rozpoczął we wczesnych latach dzieciństwa od tworzenia miksów na komputerze.

Zainteresowanie syntetycznymi dźwiękami nastąpiło pod wpływem fascynacji twórczością Klausa Schulze i Jeana Michela Jarre’a. Kiedy skończył 16 lat, dostał sampler Akai S-01 z wejściem mono. W 1995 roku pierwszy raz koncertował w klubie studenckim Nexus położonym niedaleko Leiden University. W międzyczasie przeniósł swoje studio nagraniowe z sypialni do studia wytwórni muzycznej, gdzie pierwszymi utworami jakie skomponował były m.in. „Touch Me” i „Communication”.
W 1995 roku wspólnie z wytwórnią Cyber Records wydał przebój „Blue Fear”, który był jego pierwszym dużym sukcesem, a 2 lata później został wydany jako singel.

Wspólnie z wytwórnią United Recordings w roku 1999 założył własną markę Armind. Ich pierwszym przedsięwzięciem było zorganizowanie koncertu „One”. Drugi koncert pod hasłem „Touch me” przeznaczony był dla wypromowania wschodzących gwiazd muzyki tanecznej. W tym samym roku poznał Dave’a Lewisa - odpowiedzialnego za początek kariery m.in. Tiësto i Ferry’ego Corstena. Lewis przedstawił go jako DJ-a w Wielkiej Brytanii oraz Stanach Zjednoczonych. We współpracy z Tiësto nagrał utwór „Eternity”, który następnie został sprzedany na licencji wytwórni Paula van Dyka „Vandit Records” i powtórnie wydany tego samego roku. Armin van Buuren razem z Ferrym Corstenem skomponowali track „Exhale”, który znalazł się w albumie System F. W Armind wydawał także w 2001 Perpetuous Dreamer swój album The Sound of Goodbye. W późniejszym czasie nagrał dwa remiksy Madison Avenue „Don’t Call Me Baby” i Wamdue Project „King of My Castle”, które zostały wydane w United Recordings. W 2002 roku muzyk zajął piąte miejsce na liście TOP 100 najpopularniejszych DJ-ów według DJ Magazine.

Pod koniec 2003 roku, w klubie The Hague van Buuren ustanowił światowy rekord w zagraniu najdłuższego seta, który trwał 12 godzin i 30 minut. W tym samym roku wydał także swój debiutancki album „76”.

W roku 2005 otrzymał nagrodę za Najlepszy Show Radiowy oraz tytuł Najlepszej Kompilacji dla A State of Trance 2004 otrzymany podczas Miami Winter Music Conference Awards. W tym samym roku wspólnie z Weezer, Cocteau Twins, The Chemical Brothers, Keane, Nine Inch Nails, New Order i The Prodigy wystąpił na żywo na festiwalu LA’s Coachella. Regularnie koncertuje w Wielkiej Brytanii, w takich klubach jak: Passion, Godskitchen, Gatecrasher, Slinky, Peach. Poza Wielką Brytanią występuje również na Ibizie, Krecie, w Helsinkach, Tokio, a także w Jerozolimie. W międzynarodowym głosowaniu Trance Awards 2006 Armin van Buuren otrzymał nagrody za najlepszą kompilację („A State Of Trance 2005”), najlepszy radiowy show („A State Of Trance – Armin van Buuren”), najlepszy teledysk trance („Shivers”) oraz otrzymał tytuł najlepszego DJ-a i najlepszego rezydenta (w Amnesia Club na Ibizie). Singel „Serenity” w 2005 roku stał się hymnem Sensation White.

W niedzielę rano, 24 lipca 2011 na świat przyszła pierwsza córka Armina van Buurena, Fenna.

W 2012 roku powstał film dokumentalny A Year with Armin van Buuren, którego reżyserami są Oscar Verpoort i Max Maloney. Kamera przez rok towarzyszyła Arminowi van Buurenowi w trasie, ukazując codzienne życie dj’a - w domu prywatnym, w podróży, w hotelowych pokojach oraz na wielkich imprezach masowych. Premiera miała miejsce 30 października 2012 roku.

Na początku 2013 roku wraz z wokalistką Fiorą skomponował utwór „Waiting for the Night”, który ukazał się na ścieżce dźwiękowej do holenderskiej komedii romantycznej Verliefd op Ibiza. 30 kwietnia tego samego roku muzyk z towarzyszeniem orkiestry symfonicznej Royal Concertgebouw Orchestra wystąpił podczas uroczystości zaprzysiężenia króla Niderlandów, Wilhelma Aleksandra.

Przed swoim występem podczas festiwalu Tomorrowland, 27 lipca 2013 roku, Armin van Buuren ogłosił, że parę godzin wcześniej na świat przyszło jego drugie dziecko – syn Remy, któremu zadedykował swój set.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Sound Of Goodbye	Armin van Buuren pres. Perpetuous Dreamer	12.2002	76[3]	-	Cream CREAM 6121	[written by A. Van Buuren, Fuel To Fire][produced by A. Van Buuren, Fuel To Fire]
Yet Another Day	Armin van Buuren featuring Ray Wilson	05.2003	70[2]	-	Nebula NEBCD0 42	[written by Armin van Buuren, Ray Wilson][produced by Ray Wilson]
Burned With Desire	Armin van Buuren featuring Justine Suissa	03.2004	45[8]	-	Nebula NEBCD0 45	[written by Armin van Buuren, Justine Suissa][produced by Armin van Buuren]
Blue Fear 2004	Armin van Buuren	08.2004	52[2]	-	Nebula NEBCD0 61	[written by Armin van Buuren][produced by Armin van Buuren]
Intruder / Pound	Armin van Buuren	09.2004	144[3]	-	Armind armd 1009 [Holl]	[written by Armin van Buuren, M.I.K.E.][produced by Armin van Buuren, M.I.K.E.]
Shivers / Serenity	Armin van Buuren	07.2005	72[5]	-	Nebula NEBCD0 69	[written by Armin van Buuren,Adrian Broekhuyse, Raz Nitzan][produced by Armin van Buuren]
Control Freak	Armin van Buuren	07.2006	191[1]	-	Nebula NEBCD0 88	[written by Armin van Buuren][produced by Armin van Buuren]
Love You More	Armin van Buuren feat. Racoon	11.2006	108[2]	-	Nebula NEBCD0 88	[written by Bart van der Weide, Dennis Huige, Paul Bukkens, Stefan de Kroon][produced by Armin van Buuren]
Not Giving Up On Love	Armin van Buuren vs Sophie Ellis-Bextor	09.2010	165[1]	-	Armind ARMD 1080V [Holl]	[written by Miriam Nervo, Olivia Nervo, Sophie Ellis-Bextor, Armin van Buuren, Benno de Goeij][produced by Armin van Buuren, Benno de Goeij]
In & Out Of Love	Armin van Buuren feat. Sharon den Adel	11.2010	198[1]	-	All Around The World GLOBE1429	[written by Armin van Buuren, Benno de Goeij, Sharon den Adel][produced by Armin van Buuren, Benno de Goeij]
This Is What It Feels Like	Armin van Buuren featuring Trevor Guthrie	05.2013	6[19]	96[1]	Positiva/Virgin NLF 711304214	[written by Armin van Buuren, Benno de Goeij, Jenson Vaughan, Trevor Guthrie, John Ewbank][produced by Armin van Buuren][10[29].Hot Dance/Electronic Songs]
Save My Night	Armin van Buuren	01.2014	85[1]	-	Positiva NLF 711312049	[20[2].Hot Dance/Electronic Songs]
Ping Pong	Armin van Buuren	05.2014	-	-	Armada ARMA 382 [Holl]	[written by Armin van Buuren, Benno de Goeij][produced by Armin van Buuren, Benno de Goeij][33[5].Hot Dance/Electronic Songs]
Another You	Armin van Buuren	05.2015	-	-	Armind ARMD1224 [Holl]	[written by Armin van Buuren, Benno De Goeij, Dennis Princewell Stehr, Niels Geusebroek][produced by Armin van Buuren, Benno De Goeij][21[20].Hot Dance/Electronic Songs]
Strong Ones	Armin van Buuren Featuring Cimo Frankel Embrace	11.2015	-	-	Armind ARMD 1251 [Holl]	[47[1].Hot Dance/Electronic Songs]
I Need You	Armin van Buuren & Garibay Featuring Olaf Blackwood	02.2017	191[1]	-	Armind ARMD 1331 [Holl]	[49[2].Hot Dance/Electronic Songs]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Imagine	Armin van Buuren	05.2008	-	157[1]	Ultra UL 1666-2	[produced by Armin van Buuren, Benno de Goeij, Adrian Broekhuyse, Raz Nitzan, Geert Huinink, Sean Tyas]
Mirage	Armin van Buuren	09.2010	113[1]	148[1]	Ultra UL 2424-2	[produced by Armin van Buuren ,Benno de Goeij, Olivia Nervo, Miriam Nervo, Raz Nitzan, Adrian Broekhuyse, Ferry Corsten]
Intense	Armin van Buuren	05.2013	37[3]	65[2]	Positiva CDV 3103	[produced by Armin van Buuren, Benno de GoeijJenson Vaughan]

Früt of the Loom

Mało znana grupa z rockowej sceny Detroit póżnych lat 60-tych powszechnie kojarzona z zespołami będącymi prekursorami punka takimi jak MC5 czy Stooges.W jej skład wchodzili:wokalista Panama Red, gitarzysta Crunchy Chrystals, basista John Kozmo i perkusista Snidely Whiplash.
Jako pierwsza prawdopodobnie grupa hippie w mieście przemysłu samochodowego,poprzedzała sławniejszych swoich krajanów-Commander Cody and His Lost Planet Airmen.Swój debiut płytowy zarejestrowała singlem "One Hand in Darkness" w 1967 roku.W póżniejszym okresie skracają swoją nazwę do Frut,stając się podstawową atrakcja lokalnej sceny koncertowej końca dekady.
Wydanie ich debiutanckiego albumu Keep on Truckin' w 1971r i rok póżniej Spoiled Rotten było już tylko łabędzim śpiewem zespołu ,który wkrótce przestał istnieć.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Aus	Wytwórnia [US]	Komentarz
One Hand in the Darkness / A Little Bit of Bach	Früt of the Loom	.1967	-	-	Loom 67-101	[written by Bob Holley]

Del-tinos

Gdyby nie charyzmatyczny lider i gitarzysta tej grupy pewnie by zniknęła w otmętach historii rocka garażowego.Jak każdy licealny band miała skromne początki.Rodzina Kody mieszkała w rolniczym miasteczku Manchester w stanie Michigan.Jako fan rocka w roliczym otoczeniu był trochę nie na miejscu,ale spotkał drugiego fana rocka,Rusty Creecha na dodatek grającego na gitarze.Parę miesięcy póżniej Cub zdecydował się grać na gitarze po mało fortunnym początku prób gry na perkusji.Wkrótce potem ich duet przekształcił się w tercet po dokoptowaniu perkusisty Douga Hankesa i wyruszył z Manchester do Cincinnati w Ohio.
Na początku 1963r zespół odbył swoją pierwszy występ,ale bez Creecha,którego obezwładniła trema.Satysfakcja z udanego koncertu przekonała ich do stworzenia zespołu z prawdziwego zdarzenia.Nazwali się Del-Tines i grali tzw.teen-rock w swoim rodzinnym stanie,zdobywając coraz większą rzeszę fanów i nawiązując przyjażnie z członkami innych lokalnych zespołów.Szczególnie polubili Adriana członka Hesitations,którzy jak póżniej przyznali byli dla nich wzorem do naśladowania.Zmienili swój styl na twarde rockowe granie i w końcu 1963r nagrali swój pierwszy singiel w United Sound Studios w Detroit zawierający cover piosenki Roy'a Orbisona "Go! Go! Go!".
W ciągu następnego roku godzili granie koncertów i naukę,bawiąc się domowym nagrywaniem muzyki.Cub zafascynował się w tym okresie bluesem i zaczął jego elementy wprowadzać do muzyki zespołu.W 1965r nagrywają swój kolejny singiel w Sonic Records "Nightlife/Pa Pa Ooh Mau Mau".Wiosną Koda kończy liceum i zaczyna studia na Michigan State University w East Lansing,co powodowało tylko okazjonalną obecność na próbach Del-Tinos.W 1966r grają jako stały zespół w klubie Coca Coli i nagrywając na kolejną płytę sesję w piwnicy Adriana.Na krążku znalazły się dwa standarty "Ramblin' on my mind" i "I got my mojo working".To był pożegnalny bilet zespołu ,którego drogi wkrótce rozeszły się.
Cub Koda jako jedyny członek Del-Tinos pozostał w muzycznym biznesie zdobywając popularność jako członek Brownsville Station i autor ich przeboju-"Smokin' in the Boy's Room" .Po rozpadzie tego ostatniego nagrywa solo,a także gra bluesa z grupą towarzyszącą Hot Dog Taylorowi-The Houserockers.Pracuje też jako dziennikarz muzyczny w Goldmine,a póżniej w internetowej witrynie All Music Guide.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Aus	Wytwórnia [US]	Komentarz
Go! Go! Go!/Ramrod	Del-tinos	.1963	-	-	Del-Tino 100	[written by Orbison]
Nightlife/Pa Pa Ooh Mau Mau	Del-tinos	.1965	-	-	Sonic S-1451	[written by R. Creech, M. Koda]
Ramblin' On My Mind/I Got My Mojo Workin'	Del-tinos	.1966	-	-	Del-Tino 200	-

Thornetta Davis

Wokalistka soulowa nie stroniąca jednak od bluesa z Detroit.Zaczęła swoją karierę w wieku 15-tu lat,wystepując w konkursach amatorskich.Była członkinią grupy wokalnej Chanteuse wykonującej covery Pointer Sisters i Emotions.Zwróciła na siebie uwagę występując od 1987r w soulowym bandzie "Lamont Zodiac and The Love Signs".Krótko po tym została liderką tegoż zespołu,po zmianie nazwy na "The Chisel Brothers featuring Thornetta Davis".W 1991r śpiewała chórki w funk metalowym bandzie Big Chief,nagrywając z nimi LP Face and Mack Avenue Skull Game dla Sub Pop.
W 1996r wydała swój pierwszy album solowy "Sunday Morning Music" dla znanej wytwórni z Seattle-Sub Pop.Piosenka "Cry" z tego albumu była tematem muzycznym w serialu "Rodzina Soprano".Otwierała koncerty wielu gwiazd rhythm'n'bluesa minn.Ray'a Charlesa, Gladys Knight, Smokey'a Robinsona, Etty James, Buddy Guy'a, Koko Taylora.Do historii przeszedł jej występ otwierający koncert Bonnie Raitt otwierający festiwal Michigan's Ann Arbor Blues & Jazz w 1992r.W 2001r została rekomendowana do Detroit Music Hall of Fame.