Z archiwum...rocka

poniedziałek, 27 grudnia 2021

Biv 10 Records

Biv 10 Records została założona przez Michaela Bivinsa w 1992 roku poprzez wspólne przedsięwzięcie z Motown Records.

Na początku lat 90-tych firma zarządzająca Bivins, Biv Entertainment, odniosła wiele sukcesów, tworząc nowe zespoły (Boyz II Men, Another Bad Creation i MC Brains) we współpracy z Motown Records. W rezultacie Motown sfinansował Bivins swoją własną wytwórnią, Biv 10 Records. Logo firmy przedstawiało zarys dłoni trzymającej piłkę do koszykówki z nazwą „BIV 10” wydrukowaną na dłoni nad nadgarstkiem. Podczas gdy wytwórnia odniosła niewielki sukces z nastoletnimi grupami R&B Subway i 702, znaczący sukces w dużej mierze umykał firmie.

Bardziej znane zespoły, za które odpowiadał Bivins, takie jak Boyz II Men, powstały przed powstaniem wytwórni Biv 10, a zamiast tego podpisały kontrakt bezpośrednio z Motown - gdzie pozostali po premierze. W 2000 roku dystrybucja Biv 10 została przeniesiona z Motown do Universal Records, wraz z wydaniem BBD, studyjnego albumu Bell Biv Devoe.

W 2002 roku etykieta została zdemontowana i złożona w Motown.

Single na listach przebojów

This Lil' Game We Play   Subway featuring 702   02.1995   15.US [gold-US]
Steelo   702   09.1996   41.UK/ 32.US [gold-US]
Get It Together   702   02.1997   10.US [gold-US]
All I Want   702   08.1997    35.US

Albumy na listach przebojów

No Doubt 702 02.1997 82.US [gold-US]

702

Jedna z najciekawszych amerykańskich formacji r&b drugiej połowy lat 90-tych i początków XXI w.
Zanim girls band przyjął nazwę 702 i ukształtował się jego ostateczny skład, formację współtworzyły cztery siostry Grinstead, mieszkające w Las Vegas. Przy okazji każdego ważnego wydarzenia odbywającego się w legendarnym caesar’s palace (przede wszystkim walk bokserskich), dziewczyny śpiewały w holu budynku, licząc na dostrzeżenie ze strony osób związanych z biznesem muzycznym. Tym, kto dostrzegł siostry, nie był jednak nikt z branży, tylko komik i aktor Sinbad. To dzięki jego pomocy formacja, którą roboczo nazwał Sweeta Than Sugah, trafiła na konkurs talentów w Atlancie.

Uzdolnione siostry wpadły w oko członka grupy Bell Biv DeVoe - Michaela Bivinsa, który postanowił wziąć je pod swoje skrzydła i wcielić do labelu biv TEN, podległego legendarnej wytwórni motown. Grupę nazwano ostatecznie 702 (kod pocztowy Las Vegas). Oficjalny debiut formacji miał miejsce w 1995 r., gościnnie w nagraniu „The Lil’ Game We Play” Subwaya.
Pod koniec 1995 r. uformował się ostateczny skład grupy. Spośród sióstr Grinstead ostały się Irish i LeMisha, a główną wokalistką stała się ich wieloletnia przyjaciółka Kameelah Williams. W takiej konfiguracji 702 rozpoczęły pracę nad debiutanckim albumem, przy którym formacji bardzo pomogła startująca do wielkiej kariery Missy Elliott, produkując i współtworząc teksty aż do czterech nagrań.

Innymi artystami, którzy przyczynili się do debiutu 702 byli m.in. Donell Jones, Troy Taylor i Chad Elliott. Efektem tego jesienią 1996 r. do sklepów trafił krążek No Doubt. Płyta okazała się bardzo dużym sukcesem. Dobrze wyprodukowany materiał stylistycznie opierał się o miks nowoczesnego r&b z domieszką popu i hip-hopu, okrywając się ostatecznie platyną. Dwa single z płyty - „Steelo” i „Get It Together” podbiły kluby i fale radiowego eteru, zdobywając status złotych. Za swój debiut 702 otrzymały nagrodę SOUL TRAIN LADY OF SOUL AWARD.

W wakacje 1999 r. formacja wydała swój drugi album, zatytułowany po prostu 702. Materiał promował przebojowy singiel „Where My Girls At?” autorstwa Missy Elliott. Nagranie stało się jednym z największych hitów roku, ale ogólna sprzedaż płyty nie sprostała oczekiwaniom dziewczyn. Żaden z pozostałych singli promujących materiał nie dotarł do pierwszej setki listy billboardu.

Ogólne niepowodzenie 702 przyczyniło się do kilkuletniego zawieszenia działalności grupy. Kameelah opuściła formację, licząc na solową karierę, a jej miejsce zajęła Cree Lamore. Przez pewien czas, gdy na urlop macierzyński udała się LeMisha, do 702 dołączyła inna z sióstr Grinstead - Orish. Grupa rzadko koncertowała, bowiem poszczególne członkinie były zajęte karierami jako modelki i aktorki. Dopiero w 2002 r. 702 powróciły singlem „Pootie Tangin’”.

Na początku 2003 r. Kameelah zdecydowała się powrócić do formacji i dziewczyny, w swym najbardziej rozpoznawalnym przez fanów składzie, nagrały krążek Siar. Gwiazdorsko obsadzony produkcyjnie i gościnnie (m.in. The Neptunes, Clipse, Ted Bishop, Mike City, Mario Winans) materiał stał na bardzo wysokim poziomie, lecz pozbawiony był niemal całkowicie kampanii promocyjnej i w efekcie okazał się wielką klapą. Po tym fiasku drogi dziewczyn na nowo się rozeszły. Od czasu do czasu pojawiają się co prawda plotki na temat rzekomej reaktywacji 702, lecz jak dotąd nie znalazły one potwierdzenia w rzeczywistości.

Formacja z Las Vegas jest jedną z najciekawszych i najbardziej wartościowych artystycznie grup r&b przełomu wieków. 702 miały jednak sporego pecha - pozbawione szerokjej machiny promocyjnej, nie miały szainsy rywalizacji z Destiny’s Child czy TLC. Pomimo tego na koncie zespołu jest jedna statuetka soul train lady of soul award, pięć nominacji do tej samej nagrody, a także pojedyncze nominacje do American music awards i bet awards.

W 2008 r. z powodu niewydolności nerek, połączonej z rakiem zmarła założycielka zespołu - Orish Grinstead. W chwili śmierci 20 kwietnia miała ona zaledwie 27 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Lil' Game We Play	Subway featuring 702	02.1995	-	15[20]	Biv 10 0252	[gold-US][written by Edwin "Tony" Nicholas, Gerald Levert][produced by Edwin "Tony" Nicholas, Gerald Levert][4[26].R&B Chart]
Steelo	702	09.1996	41[2]	32[20]	Biv 10 0530	[gold-US][written by Chad Elliott ,Melissa Elliott, George Pearson, Gordon Sumner][produced by Chad "Dr. Ceuss" Elliott, George Pearson][12[28].R&B Chart][sample z "Voices in my head"-The Police]
Get It Together	702	02.1997	-	10[20]	Biv 10 0612	[gold-US][written by D. Jones][produced by Donell Jones][3[27].R&B Chart]
No Doubt	702	06.1997	59[2]	-	Motown 8607052 [UK]	[written by Troy Taylor & Charles Farrar][58[7].R&B Chart]
All I Want	702	08.1997	-	35[12]	Biv 10 0676	[written by Charles Farrar, Berry Gordy, Alphonso Mizell, Freddie Perren ,Deke Richards ,Troy Taylor][produced by Charles Farrar ,Troy Taylor][33[11].R&B Chart][sample z "it's great to be here"-Jackson 5][piosenka z filmu "Good burger"]
Beep Me 911	Missy Elliott featuring 702 and Magoo	04.1998	-	14[3]	EastWest E 3859CD [UK]	[written by Melissa Elliott, Timothy Mosley ,Melvin Barcliff][produced by Timbaland][13[13].R&B Chart]
Where My Girls At?	702	05.1999	22[4]	4[42]	Motown 860 891	[gold-US][written by Melissa Elliott ,Eric Seats ,Rapture Stewart][produced by Melissa Elliott ,Eric Seats ,Rapture Stewart][3[29].R&B Chart]
You Don't Know	702	08.1999	36[3]	-	Motown TMGCD 1502 [UK]	[written by Anthem, Soulshock& Kenneth Karlin][produced by Soulshock & Karlin][50[20].R&B Chart]
Gotta Leave	702	02.2000	-	-	Motown 156 772	[written by Melissa Elliott, Eric Seats, Rapture Stewart][produced by Melissa Elliott, Eric Seats, Rapture Stewart][58[9].R&B Chart]
Star	702	01.2003	-	-	Motown 019 583	[written by Malice , Pusha T & Pharrell Williams][98[2].R&B Chart]
I Still Love You	702	03.2003	-	-	Motown	[written by Chad Hugo & Pharrell Williams][49[20].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
No Doubt	702	02.1997	-	82[30]	Biv Ten 0738	[gold-US][produced by The Characters, Armando Colon, Chad "Dr. Seuss" Elliott, Donell Jones ,Majesty ,George R. Pearson, Malik Pendleton, Rashad Smith, Terry "T-Rock" Williams]
702	702	07.1999	112	34[21]	Motown 549 526	[platinum-US][produced by Bruce Carbone, Kedar Massenburg , Bag ,Warryn "Smiley" Campbell, Greg Charley ,Dutch, Jany, Marc Kinchen ,Missy Elliott, PI & Jam, Rapture Stewart, Eric Seats, Soulshock & Karlin, Maurice Wilcher]
Star	702	04.2003	-	45[3]	Motown 066 130	[produced by Kedar Massenburg ,Shante Paige,Todd Russaw,Ted Bishop, Kevin "She'kspere" Briggs, Mike City, Charles Farrar, The Neptunes ,Mario Winans]

411

Brytyjski girls band r&b/ pop 411 został dostrzeżony w 2002 r. po zaśpiewaniu chórków w coverze nagrania Ala Greena „Let s Stay Together”, dzięki któremu wykonujący go brawurowo Lemar zajął trzecie miejsce w znanym brytyjskim castingu telewizyjnym „Fame Academy”. Carolyn, Tanya, Tisha i Suzie zdobyły następnie kontrakt płytowy w SONY music, gdzie w 2004 r. wydały debiutancki krążek Between the Sheets.

Próba podboju mainstreamowego rynku r&b spaliła ostatecznie na panewce. Debiutancki singiel „On My Knees”, oparty na tym samym symfonicznym brzmieniowo podkładzie co klasyk niemieckiego rapu „Esperanto” grupy Freundeskreis z 1999 r., dotarł co prawda do 4. miejsca angielskiej listy przebojów, ale nawet gościnny udział rapera Ghostface z kultowego hiphopowego kolektywu Wu-Tang Clan nie pomógł w zaistnieniu za Oceanem. Wynik deklamowanej bez specjalnego wyrazu kompozycji, z modną wówczas partią refrenu o przyśpieszonym tempie, nieznacznie pobił kolejny utwór - taneczny „Dumb”, który wdrapał się do pierwszej trójki brytyjskiego zestawienia.

Sam debiutancki album natomiast ledwo dotarł do pierwszej pięćdziesiątki listy długogrających wydawnictw w Anglii, co oddaje uznanie grupy 411 przez fanów za sezonową atrakcję typu „one hit wonder”, niezdolną do porwania pełnym materiałem. Tak też faktycznie się stało - po fuzji sony i bmg w 2004 r. macierzysta wytwórnia zerwała z dziewczynami kontrakt wydawniczy. Po kilku latach problemów ze znalezieniem wydawcy grupa zawiesiła działalność.

Pod koniec 2007 r. Tanya i Tisha ogłosiły założenie duetu Sunshyne, który jednak rozpadł się przed opublikowaniem jakichkolwiek nagrań.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
On My Knees	411	05.2004	4[14]	-	Sony Music 6749381	[written by Fitzgerald Scott, Tanya Boniface, Suzie Furlonger, Carolyn Owlett, Ed Townsend ,Kim Hoglund, Tish Martin][produced by Fitzgerald Scott ,Kookie]
Dumb	411	09.2004	3[10]	-	Sony/Streetside 6752622	[written by Joshua Thompson, the 411, Gandalf Roudette-Mushcamp][produced by Dave McCracken]
Teardrops	411	11.2004	23[5]	-	Sony/Streetside 6754812	[written by the 411 ,Fitzgerald Scott, Kim Hoglund, Lalo Schifrin][produced by Fitzgerald Scott ,Kookie]
On My Knees	411	05.2004	4[14]	-	Sony Music 6749381	[written by Fitzgerald Scott, Tanya Boniface, Suzie Furlonger, Carolyn Owlett, Ed Townsend ,Kim Hoglund, Tish Martin][produced by Fitzgerald Scott ,Kim Hoglund]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Between the Sheets	411	12.2004	46[3]	-	Sony Music 5190842	-

Edwin Hawkins Singers

Grupa założona przez Edwina Hawkinsa (ur. w sierpniu 1943 r. w Oakland w stanie Kalifornia, USA) i Battey Watson, prowadzących chór kongregacji Ephresian Church Of God In Christ w Berkeley
nad zatoką San Francisco. W 1967 r. Hawkins i Watson ogłosili nabór zamiejscowych wokalistek do Stanowego Młodzieżowego Chóru Północnej Kalifornii. Celem zebrania funduszy na przedsięwzięcie, pięćdziesięcioosobowy chór nagrał w 1967 r. długogrającą płytę. Jej tytułowy temat, „Oh Happy Days”, przypadł do gustu Tomowi Donahue, popularnemu prezenterowi z San Francisco.

Radiowa promocja doprowadziła do podpisania przez grupę kontraktu z wytwórnią Buddah i nieoczekiwanego sukcesu nagrania na światowych listach przebojów. Wprawdzie singel sygnowała grupa Edwin Hawkins Singers, powodzenie zawdzięczał głównie porywającej wokalizie liderki Dorothy Combs Morrison (ur. w 1945 r. w Longview w stanie Teksas, USA). Dorothy próbowała później bez powodzenia solowej kariery, chór Hawkinsa zaś, pozbawiony swego głównego atutu, nie potrafił powtórzyć sukcesu pierwszego nagrania.

Ceniony jako sesyjna grupa wokalna, towarzyszył w 1970 r. Melanie w temacie „Lay Down (Candle In The Rain)”. Płyta trafiła do pierwszej dziesiątki amerykańskich list przebojów, ale dalsza kariera grupy ułożyła się mniej pomyślnie. Chór Hawkinsa pojawia się obecnie tylko na koncertowych trasach, a nagrań dokonuje sporadycznie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Oh Happy Day/Jesus, Lover Of My Soul	Edwin Hawkins Singers	04.1969	2[13]	4[10]	Pavilion 20 001	[gold-US][written by Edwin R. Hawkins][produced by La Mont Bench][2[10].R&B Chart]
Ain't It Like Him/Lord, Don't Move That Mountain	Edwin Hawkins Singers	08.1969	-	101[2]	Pavilion 20 002	[written by Edwin R. Hawkins][produced by Edwin R. Hawkins]
Blowin' In The Wind/Pray For Peace	Edwin Hawkins Singers	11.1969	-	118[1]	Buddah 145	[written by Bob Dylan][produced by Edwin R. Hawkins]
Lay Down (Candles In The Rain)/Candles In The Rain [Melanie]	Melanie With The Edwin Hawkins Singers	04.1970	-	6[17]	Buddah 167	[written by Melanie Safka][produced by Peter Schekeryk]
If At First You Don't Succeed (Try, Try Again)	Edwin Hawkins Singers	04.1990	-	-	Lection 873 493	[89[3].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Let Us Go into the House of the Lord	Edwin Hawkins Singers	05.1969	-	15[23]	Pavilion 10 001	[produced by LaMont Bench]
Children (Get Together)	Edwin Hawkins Singers	10.1971	-	180[8]	Buddah 5086	[produced by Stan Vincent]
I'd Like To Teach The World To Sing	Edwin Hawkins Singers	05.1972	-	171[4]	Buddah 5101	-

Dream Theater

Dream Theater - amerykańska grupa muzyczna wykonująca metal progresywny, założona w roku 1985 przez Johna Petrucciego (gitara), Johna Myunga (gitara basowa) i Mike’a Portnoya (perkusja). Po dołączeniu Kevina Moore’a (instrumenty klawiszowe) zespół obrał nazwę Majesty, którą zmienił na Dream Theater dopiero w roku 1987. Muzyka tej grupy to fuzja popularnych wówczas hard rocka i heavy metalu z jednej strony oraz rocka progresywnego z drugiej. Inspiracją dla Dream Theater była twórczość takich zespołów jak Kansas, Rush, Queensrÿche, Yes, Iron Maiden. Muzyka Dream Theater cechuje się ciężkim heavymetalowym brzmieniem, skomplikowaną formą typową dla rocka progresywnego (zmieniające się w czasie schematy rytmiczne i harmoniczne) oraz wykonawczą wirtuozerią. Zespół jest uważany za jeden z najważniejszych w historii metalu progresywnego. Do września 2010 roku działał w składzie James LaBrie, John Myung, John Petrucci, Mike Portnoy, Jordan Rudess.

Zespół powstał na początku 1985 roku z inicjatywy dwóch studentów wyższej szkoły muzycznej Berklee College of Music w Bostonie - gitarzysty Johna Petrucci'ego i basisty Johna Myunga. W jednej z uczelnianych sal prób muzycy spotkali perkusistę Mike’a Portnoya, który po dwóch dniach wstąpił do ich zespołu. Członkowie grupy od razu przystąpili do prób i komponowania. Następnie do zespołu doszli Kevin Moore - klawiszowiec, starszy kolega Petrucciego, uczeń Stanowego Uniwersytetu Nowego Jorku we Fredonii i Chris Collins - wokalista, kolega z sąsiedztwa, którego usłyszeli śpiewającego nuta w nutę utwór „Queen of the Reich” zespołu Queensryche. Pierwsza nazwa zespołu - Majesty - została zainspirowana słowem „majestic” (ang. majestatyczny, doniosły), jakim Mike Portnoy opisał końcową część utworu „Bastille Day” grupy Rush.

Portnoy, Petrucci i Myung mieli w tym okresie również inne zajęcia: nauka, praca i udzielanie korepetycji. Natłok obowiązków nakłonił ich do podjęcia decyzji o rzuceniu nauki i skupieniu się na zespole. Kevin Moore również porzucił naukę na uniwersytecie.

W roku 1986 Majesty wydali kasetę demo zatytułowaną Majesty demos. Demo nagrane zostało na czterościeżkowcu Mike’a Portnoya i zawierało 6 utworów naznaczonych wpływem zespołu Rush i innych progresywnorockowych i progresywnometalowych kapel. Nakład 1000 sztuk egzemplarzy rozszedł się w przeciągu 6 miesięcy między fanami rockowymi oraz metalowymi magazynami. Mike Portnoy wręczył jedną kopię kasety Jimowi Matheosowi - gitarzyście zespołu Fates Warning - dzięki czemu nagranie szybko rozprzestrzeniło się na progresywnometalowej scenie muzycznej.

Krótko po wydaniu dema grupa musiała zrezygnować z dotychczasowej nazwy, gdyż zespół jazzowy z Las Vegas, który również nazywał się Majesty, zagroził podjęciem kroków prawnych w związku z naruszeniem praw autorskich. Jednymi z nowych nazw branych pod uwagę były: „Glasser”, „M2”, „Magus”, „Ytse Jam”. Ostateczna nazwa - Dream Theater -została nadana, gdy Mike Portnoy dostał wiadomość od swojego ojca - Howarda - który opisywał mu kino w miasteczku Monterey w Kalifornii nazywające się Dream Theater.

W listopadzie 1986 roku - po kilku miesiącach wspólnego tworzenia i koncertowania - Chris Collins, którego wizja rozwoju twórczego nie zgadzała się z wizją pozostałej czwórki, opuścił zespół. Pod koniec 1987 roku jego miejsce zajął Charlie Dominici - gitarzysta i wokalista zespołu Franke and the Knockouts. Dream Theater zaczął ponownie i jeszcze intensywniej koncertować w Nowym Jorku i okolicach. Słuch o nich dotarł w końcu do Mechanic Records - oddziału korporacji muzycznej MCA (Music Corporation of America). Zespół podpisał w 1988 roku z wytwórnią swój pierwszy kontrakt płytowy od razu rozpoczynając prace nagraniowe.

Album When Dream and Day Unite został wydany 6 marca 1989 roku, z dużo mniejszym niż zespół oczekiwał rozgłosem. Pierwsza koncertowa trasa promocyjna obejmowała 5 koncertów w stanach Nowy Jork i Rhode Island. Po czwartym Charlie Dominici został wyrzucony z zespołu z powodu osobistych i twórczych konfliktów z pozostałymi muzykami. Charlie zaśpiewał jednak jeszcze raz, niedługo po zwolnieniu, kiedy zespół Marillion poprosił Dream Theater o otwarcie ich koncertu w Nowym Jorku.

Kontrakt z Mechanic Records nie był korzystny dla zespołu i po odejściu Dominiciego muzykom udało się go zerwać. Dream Theater rozpoczął poszukiwania nowego wokalisty tworząc jednocześnie materiał na kolejny album.

Steve Stone został przedstawiony jako nowy wokalista w połowie 1990 roku, w trakcie jednego z koncertów w Nowym Jorku. Steve zaśpiewał z zespołem trzy utwory, po czym został zwolniony, kiedy wyszło na jaw, że jego możliwości wokalne nie spełniają nawet minimum wymaganego przez zespół. Pięć miesięcy później zespół zagrał jeden koncert bez wokalisty i od tego czasu do połowy 1992 w ogóle nie wchodził na scenę. Cały ten czas poświęcony był poszukiwaniu nowego wokalisty i tworzeniu muzyki. W okresie tym powstała większość materiału na album Images and Words, a zespół przesłuchał ponad 200 śpiewaków -wszyscy zostali odrzuceni z różnych powodów.

Pod koniec 1991 roku zespół otrzymał przesyłkę z Kanady- taśmę z popisami wokalnymi niejakiego Kevina Jamesa LaBrie, członka glamrockowej kapeli Winter Rose. Po wysłuchaniu nagrania muzycy zaprosili Kevina do Nowego Jorku na przesłuchanie na żywo. Po tym przesłuchaniu LaBrie został wokalistą Dream Theather i postanowił porzucić swoje pierwsze imię, żeby uniknąć mylenia go z Kevinem Moore'em.

Przez następne kilka miesięcy zespół pracował nad partiami wokalnymi do opracowanych do tej pory utworów i wznowił koncertowanie- nadal głównie w Nowym Jorku i okolicach. W 1992 roku zespół podpisał siedmiopłytowy kontrakt z oddziałem wytwórni muzycznej Elektra Records - ATCO Records.

Pierwsza płyta pod flagą nowego wydawcy została wydana 7 lipca 1992 roku. Promocja albumu Images and Words poprzedzona była wydaniem singla i wideoklipu do utworu Another Day, ale ani singel ani klip nie odniosły większego sukcesu. Inaczej było z następnym singlem: Pull Me Under. Wspiął się on na 10 miejsce listy popularności amerykańskiego magazynu Billboard. W ślad za tym sukcesem producent nagrał teledysk, który przez kilkanaście tygodni wyświetlany był regularnie w MTV. Trzecim teledyskiem promującym Images and Words był „Take the Time”. Nie odniósł on jednak tak znaczącego sukcesu jak jego poprzednik.

Trasa koncertowa promująca Images and Words obejmowała całe Stany Zjednoczone i Japonię. Mnogość koncertów wraz z sukcesem singla Pull Me Under spowodowały, że sprzedaż płyt osiągnęła poziom klasyfikujący album do Złotej Płyty w Stanach (sprzedane ponad 500 000 egzemplarzy) i Platynowej Płyty w Japonii (sprzedane ponad 250 000 egzemplarzy). Images And Words jest do tej pory największym komercyjnym sukcesem Dream Theater.

Europejska trasa koncertowa zaowocowała nagraniem pierwszego oficjalnego albumu koncertowego: Live at the Marquee. Trwające nieco ponad 45 minut wideo zawiera 6 utworów nagranych 23 kwietnia 1993 w klubie jazzowym Marquee w Londynie. 4 miesiące później - 26 sierpnia, zespół zagrał koncert w Tokio. Prawie cały ten koncert, trzy dotychczas nagrane teledyski, wywiady i pozakulisowe fragmenty z nagrań znalazły się na kolejnym oficjalnym albumie wideo Images and Words: Live in Tokyo.

W maju 1994 roku pełni zapału do pracy nad nowym materiałem muzycy wrócili do studia nagraniowego. Następne 3 miesiące spędzili tworząc wspólnie materiał na trzeci krążek - Awake. Płyta wydana została 4 października 1994 roku, pod flagą wytwórni muzycznej EastWest Records. Z powodu cięższego niż dotychczas brzmienia wywołała falę niezadowolenia wśród dużej części dotychczasowych fanów, jednak dobrze odebrana została przez krytyków i pozyskała zespołowi nowych odbiorców. Krótko przed zakończeniem nagrań i przystąpieniem do miksowania materiału Kevin Moore zadeklarował zaskoczonej reszcie zespołu swoje odejście. Wiadomość ta przybiła muzyków, którzy od ledwie dwóch lat cieszyli się stabilnością składu. Decyzja Kevina była jednak nieodwołalna. Zmęczony podróżniczym trybem życia i związany zespołowym graniem indywidualista odszedł, by tworzyć własną muzykę.

Zamiast ruszyć w trasę koncertową muzycy musieli skoncentrować się na poszukiwaniu nowego klawiszowca. Dzięki reputacji, jaką do tej pory uzyskali, nie mogli narzekać na brak ochotników. Tym, który przykuł ich uwagę, był Jordan Rudess, zdobywca tytułu Best New Talent amerykańskiego magazynu klawiszowców Keyboard Magazine w 1994 roku. Zespół skontaktował się z Rudessem i zaprosił go do wspólnego zagrania koncertu w mieście Burbank w Kalifornii. Koncert wypadł nadspodziewanie dobrze dla wszystkich zainteresowanych i Rudess otrzymał propozycję objęcia pozycji klawiszowca na stałe. Na nieszczęście „Dreamów”, w tym samym czasie otrzymał on propozycję koncertowania z progresywnorockowym zespołem Dixie Dregs i to właśnie na nią przystał. Według oceny Rudessa praca z Dream Theater wymagałaby zbyt dużego zaangażowania, na które nie mógł sobie w tamtym okresie pozwolić.

Rozczarowani decyzją Rudessa muzycy zatrudnili Dereka Sheriniana, klawiszowca współpracującego z zespołami KISS i Alice Cooper. Sherinian wynajęty został na czas trwania trasy koncertowej promującej album Awake, a po jej zakończeniu zatrudniony na stałe.

W kwietniu 1995 roku Dream Theater wkroczył do studia nagraniowego BearTrack w Nowym Jorku, żeby zrearanżować utwór „A Change of Seasons”. Historia tej kompozycji sięga 1989 roku – wtedy właśnie została stworzona z zamiarem umieszczenia jej na płycie Images and Words, do czego nie doszło z powodu jej prawie 17-minutowego czasu trwania. Utwór został odłożony na półkę na inną okazję. Zespół powracał do niego od czasu do czasu obrabiając go i grając na koncertach, ku wielkiej radości słuchaczy. Nie wiadomo jaki los spotkałby to dzieło, gdyby nie nieustające i zjednoczone naciski fanów korzystających z najpopularniejszej w tamtym okresie formy komunikacji między wielbicielami Dream Theater – listy mailingowej YtseJam. W 1995 roku wysłali oni petycję do wytwórni muzycznej EastWest Records, co zaowocowało wspomnianym powyżej rozpoczęciem prac nad rearanżacją i nagraniem „A Change of Seasons”. Album wydany został jako minialbum pod tym samym tytułem. Czas trwania tytułowej kompozycji wydłużył się do ponad 23 minut, do czego przyczynił się znacznie, rozpoczynający pracę z zespołem, Derek Sherinian.

Po krótkiej trasie koncertowej promującej A Change of Seasons muzycy zrobili sobie kilkumiesięczną przerwę od siebie, pisząc indywidualnie materiał na kolejną płytę. W międzyczasie w wytwórni płytowej zespołu – EastWest Records – nastąpiło kilka zmian personalnych, wynikiem czego główny kontrakt wygasł. Nowa ekipa wytwórni nie była do końca zadowolona z tego, co robi Dream Theater, i wymusiła na nich nagranie albumu, który miałby szansę rozprzestrzenić się poza dotychczasowe audytorium.

W czerwcu 1996 roku zespół wkroczył do studia nagraniowego Avatar Studios. Duży wpływ na materiał, który powstał w ciągu następnych dwóch miesięcy, miał zatrudniony przez EastWest producent i tekściarz - Desmond Child. Utwór „You Not Me” został przez niego tak przerobiony, że ledwo przypomina oryginalną wersję Petrucciego zatytułowaną „You Or Me”.

23 września 1997 roku album Falling into Infinity ujrzał światło dzienne. 140 minut materiału stworzonego w ciągu ubiegłych kilku miesięcy decyzją wytwórni zostało obcięte o prawie połowę. Zarząd EastWest uważał, że dwupłytowe wydawnictwo nie uzyska pożądanego odbioru wśród szerokich rzesz słuchaczy, na jakie liczył. Płyta wywołała mieszane odczucia wśród dotychczasowych fanów Dream Theater. Opinie krytyków i zyski ze sprzedaży rozczarowały wydawcę, ale nie członków zespołu, dla których praca nad tym albumem była prawdziwą udręką spowodowaną ograniczeniem swobody twórczej przez wydawcę.

Europejska część trasy koncertowej promującej Falling Into Infinity zaowocowała wydaniem albumu koncertowego Once in a LIVEtime, zawierającego utwory wykonane podczas występów we Francji i Holandii. Album ten został również wydany jako wideo zatytułowane 5 Years in a LIVEtime.

W 1997 roku Mike Portnoy przyjął propozycję Mike’a Varneya z wytwórni płytowej Magna Carta Records dotyczącą stworzenia progresywnej supergrupy. W skład zespołu, który obrał nazwę Liquid Tension Experiment, weszli: Mike Portnoy na perkusji, John Petrucci na gitarze, Tony Levin z King Crimson na gitarze basowej i Jordan Rudess, który właśnie zakończył współpracę z Dixie Dregs, na instrumentach klawiszowych. Portnoy i Petrucci wykorzystali nadarzającą się okazję i zaczęli ponownie zachęcać Rudessa do dołączenia do Dream Theater. W 1999 roku Rudess przyjął propozycję i został zatrudniony jako klawiszowiec.

W lutym 1999 roku Dream Theater wkroczył do studia nagraniowego BearTracks i rozpoczął tworzenie i nagrywanie kolejnego albumu. Tym razem, prawdopodobnie w konsekwencji porażki Falling into Infinity, wydawca dał zespołowi całkowitą swobodę twórczą. Na pierwszy ognień muzycy wzięli 20-minutowy utwór napisany w trakcie tworzenia materiału na poprzedni album, ale nie wykorzystany na nim - kontynuację „Metropolis Part 1” z Images and Words. Grupa zdecydowała, wspólnie z nowym klawiszowcem, przerobić i rozszerzyć tę kompozycję w album koncepcyjny, którego fabuła wije się pośród wątków takich jak reinkarnacja, zbrodnia i zdrada.

Proces tworzenia i nagrywania albumu, jego koncepcja, muzyka, a nawet tytuł, otoczone były tajemnicą, jednak informacje o liście utworów i planowanej dacie wydania wyciekły na zewnątrz. 26 października 1999 roku Metropolis Pt. 2: Scenes from a Memory został wydany. Płyta oceniona została przez wielu fanów i krytyków jako najlepsze wydawnictwo Dream Theater, mimo że na listach przebojów nie osiągnęła wysokich pozycji. Scenes from a Memory jest często porównywany do innego albumu koncepcyjnego wydanego 10 lat wcześniej - Operation: Mindcrime zespołu Queensryche.

Trasa koncertowa promująca Scenes from a Memory trwała ponad rok i obejmowała kraje i miejsca, których Dream Theater nigdy dotąd nie odwiedzał. Ostatni koncert północnoamerykańskiej części trasy został zarejestrowany i wydany 30 sierpnia 2000 roku jako DVD pod tytułem Metropolis 2000: Scenes from New York i CD pod tytułem Live Scenes from New York. Specjalnie na ten koncert zatrudniony został aktor Kent Broadhurst, który zagrał rolę hipnoterapeuty, oraz chór gospel pod przewodnictwem Theresy Thomason.

Jesienią 2001 roku Dream Theater wkroczył do studia nagraniowego BearTracks, żeby nagrać kolejny, szósty album. Dwupłytowy LP zatytułowany Six Degrees of Inner Turbulence został wydany 29 stycznia 2002 roku. Druga płyta zawierała najdłuższą w historii zespołu - 8-częściową, 42-minutową kompozycję. Six Degrees został bardzo dobrze odebrany przez krytyków i fanów zespołu i osiągnął najwyższe od czasów Awake pozycje na listach przebojów.

Kolejne półtora roku Dream Theater koncertował promując swój szósty album.

Tuż po zakończeniu trasy koncertowej zespół nagrał kolejny album. Wydany 11 listopada 2003 roku, najcięższy do tej pory LP, zatytułowany Train of Thought został nagrany w ciągu około trzech tygodni. Album otrzymał pozytywne opinie krytyków i pozyskał grupie nowych fanów pośród słuchaczy tradycyjnego heavy metalu.

Zagrany 26 kwietnia 2004 roku w Tokio w ramach trasy promocyjnej koncert został zarejestrowany i następnie, 5 października 2004 roku wydany jako CD i DVD pod tytułem Live at Budokan.

Prace nagraniowe kolejnego albumu rozpoczęły się po zakończeniu trasy koncertowej Train of Thought, w listopadzie 2004 roku w studiu nagraniowym Hit Factory w Nowym Jorku. Jak się później okazało, Dream Theater był ostatnią grupą muzyczną, która nagrywała w tym studiu.

LP Octavarium został wydany 7 czerwca 2005 roku i, jak większość wydawnictw Dream Theater, pozyskał grupie nowych słuchaczy i wywołał mieszane uczucia wśród dotychczasowych fanów. Niektórzy z nich zarzucali zespołowi zbyt wyraźne uzewnętrznianie inspiracji muzycznych w niektórych utworach.

Octavarium był ostatnim albumem nagranym w ramach siedmiopłytowego kontraktu z wytwórnią muzyczną Electra Records. Zespół nie przedłużył go po wygaśnięciu.

W 2005 i 2006 roku Dream Theater koncertował promując Octavarium i świętując 20-lecie swojego istnienia. Ostatni koncert w ramach tej trasy odbył się 1 kwietnia 2006 w Nowym Jorku i zagrany został z udziałem orkiestry symfonicznej „Octavarium Orchestra”. Koncert został oficjalnie zarejestrowany i wydany jako CD i DVD 29 sierpnia 2006 roku pod tytułem Score przez wytwórnię Rhino Records.

1 września 2006 roku zespół rozpoczął nagrywanie kolejnego albumu w studiu nagraniowym Avatar Studios w Nowym Jorku. 26 stycznia 2007 prace nagraniowe zostały zakończone.

8 lutego 2007 roku Dream Theater ogłosił podpisanie kontraktu z wytwórnią płytową Roadrunner Records. Kilka miesięcy później, 5 czerwca 2007 roku zespół wydał dziewiąty studyjny album zatytułowany Systematic Chaos. Płyta wydana została w dwóch wersjach: CD oraz rozszerzonej składającej się ze standardowego krążka CD oraz płyty DVD zawierającej wszystkie utwory w standardzie dźwięku Dolby Surround i wyreżyserowany przez Mike’a Portnoya 90-minutowy dokument filmowy Chaos in Progress - The Making of Systematic Chaos.

Trasa koncertowa Chaos in Motion - World Tour 2007/2008 promująca nowy album rozpoczęła się 3 czerwca 2007 roku występem na festiwalu „Gods of Metal” w Mediolanie. Jednym z punktów tej trasy był występ w katowickim „Spodku”.

7 października 2008 Dream Theater rozpoczął prace nad swoim 10 albumem studyjnym. 13 marca 2009 zespół ogłosił zakończenie nagrywania materiału na nowy album. Black Clouds & Silver Linings ukazał się 23 czerwca 2009 roku.

8 września 2010 perkusista Mike Portnoy odszedł z zespołu. Głównym powodem odejścia Portnoya miał być brak porozumienia z pozostałymi członkami Dream Theater odnośnie tymczasowego zawieszenia działalności zespołu. W 2011 roku stanowisko perkusisty objął Mike Mangini, znany m.in. ze współpracy z grupami Annihilator i Extreme.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lie	Dream Theater	12.1994	175[1]	-	EastWest 95835	[written by Dream Theater, Kevin Moore][produced by Duane Baron, John Purdell]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Images and Words	Dream Theater	01.1993	-	61[24]	Atco 92 148	[gold-US][produced by Terry Date, Dream Theater, Steve Sinclair]
Awake	Dream Theater	10.1994	65[1]	32[6]	EastWest 90 126	[produced by John Purdell, Duane Baron]
A Change of Seasons	Dream Theater	10.1995	88[1]	58[3]	EastWest 61 842	[produced by David Prater, Dream Theater]
Falling into Infinity	Dream Theater	10.1997	163[1]	52[4]	EastWest 62 060	[produced by Kevin Shirley]
Once in a LIVEtime	Dream Theater	11.1998	-	157[1]	EastWest 62 308	[produced by Kevin Shirley]
Metropolis Pt. 2: Scenes from a Memory	Dream Theater	11.1999	133[1]	73[2]	EastWest 62 448	[produced by John Petrucci, Mike Portnoy]
Live Scenes from New York	Dream Theater	09.2001	-	120[1]	Elektra 62 661	[produced by Kevin Shirley]
Six Degrees of Inner Turbulence	Dream Theater	02.2002	-	46[2]	Elektra 62 742	[produced by John Petrucci, Mike Portnoy]
Train of Thought	Dream Theater	11.2003	146[1]	53[2]	Elektra 62 891	[produced by John Petrucci, Mike Portnoy]
Octavarium	Dream Theater	06.2005	72[1]	36[3]	Atlantic 83 793	[produced by John Petrucci, Mike Portnoy]
Score	Dream Theater	09.2006	94[1]	134[1]	Rhino 74062	[produced by Ethan Mesmer]
Systematic Chaos	Dream Theater	06.2007	25[3]	19[5]	Roadrunner 179921	[produced by John Petrucci, Mike Portnoy]
Greatest Hit (...And 21 Other Pretty Cool Songs)	Dream Theater	04.2008	113[1]	122[1]	Rhino	[produced by John Petrucci, Mike Portnoy, David Prater, Duane Baron, John Purdell, Kevin Shirley]
Black Clouds & Silver Linings	Dream Theater	07.2009	23[3]	6[8]	Roadrunner 178835	[produced by John Petrucci, Mike Portnoy]
A Dramatic Turn of Events	Dream Theater	10.2011	17[2]	8[4]	Roadrunner177651	[produced by John Petrucci]
Dream Theater	Dream Theater	10.2013	15[2]	7[5]	Roadrunner 176041	[produced by John Petrucci]
The Astonishing	Dream Theater	02.2016	11[2]	11[2]	Roadrunner 174932	[produced by John Petrucci]
Distance over Time	Dream Theater	03.2019	12[1]	24[2]	Inside Out Music 19075925641	[produced by John Petrucci]
Distant Memories	Dream Theater	12.2020	81[1]	-	Inside Out 19439774542 [UK]	-
A View from the Top of the World	Dream Theater	11.2021	21[1]	52[1]	Inside Out Music 19439918871	[produced by John Petrucci]

Johnny Burke

John Francis Burke (ur. 3 października 1908r - zm. 25 lutego 1964r) był amerykańskim autorem tekstów, odnoszącym sukcesy i płodnym w latach dwudziestych i pięćdziesiątych. Jego dzieło jest uważane za część Great American Songbook. Jego piosenka „Swinging on a Star”, z filmu Binga Crosby'ego Going My Way, zdobyła Oscara za najlepszą piosenkę w 1944 roku.

Burke urodził się w Antiochii w Kalifornii w Stanach Zjednoczonych jako syn Mary Agnes (Mungovan), nauczycielki, i Williama Earla Burke, inżyniera budowlanego Kiedy był jeszcze młody, jego rodzina przeniosła się do Chicago w stanie Illinois, gdzie ojciec Burke'a założył firmę budowlaną. W młodości Burke studiował grę na fortepianie i dramat. Uczęszczał do Crane College, a następnie na University of Wisconsin-Madison, gdzie grał na fortepianie w orkiestrze Po ukończeniu Uniwersytetu Wisconsin-Madison w 1927, Burke dołączył do biura Irving Berlin Publishing Company w Chicago w 1926r jako pianista i sprzedawca piosenek. Grał też na fortepianie w zespołach tanecznych i wodewilach.

Irving Berlin Publishing przeniósł Burke'a do swojego biura w Nowym Jorku, gdzie zaczął pisać teksty we współpracy z kompozytorem Haroldem Spiną. W 1932r napisali „Shadows on the Swanee”, a w 1933r „Annie Doesn't Live Here Anymore”, ich pierwszy wielki hit dla Guy Lombardo Orchestra. W 1934 roku Burke i Spina napisali „You're Not the Only Oyster in the Stew”, który był nowym hitem Fatsa Wallera, podobnie jak „My Very Good Friend, the Milkman”.

Burke i Spina napisali wiele piosenek, które były grane przez czołowe zespoły tamtych czasów, w tym te prowadzone przez Bena Pollacka, Paula Whitemana i Ozziego Nelsona. Partnerstwo Burke - Spina zakończyło się w 1936 roku, kiedy Burke wyjechał do Hollywood. Pierwszym partnerem Burke'a w Hollywood był Arthur Johnston.Następnie pracował z Jimmym Monaco , ale miał odcisnąć swój ślad we współpracy z Jimmym Van Heusenem.

Zespół Burke'a i Van Heusena wyprodukował niektóre z wielkich hitów z lat 40-tych XX wieku. Burke podpisał kontrakt z Paramount w 1939 roku i całą karierę spędził w tym samym studiu. Podstawową funkcją Burke'a jako autora tekstów była praca nad filmami Binga Crosby'ego.Spośród 41 filmów, nad którymi pracował, w 25 wystąpił Bing Crosby. Siedemnaście piosenek było znaczącymi hitami, w tym „Pennies from Heaven”, „I've Got a Pocketful of Dreams”, „Only Forever”, „Moonlight Becomes You” i „Sunday, Monday or Always”.Inną piosenką Burke-Van Heusena, którą nagrał Crosby, była „Sunshine Cake”, którą Crosby zaśpiewał również z Clarence Muse i Coleen Gray w filmie Franka Capry z 1950 roku Paramount Riding High. Piosenka została również nagrana przez Peggy Lee,Jo Stafford i Dicka Haymesa , a później Tiny Tima. Inne piosenki Burke-Van Heusena, które Crosby wykonał w Riding High to „A Sure Thing”, „Someplace on Anywhere Road” i „The Horse Told Me”.

W 1939 roku Burke napisał teksty do „Scatterbrain” z muzyką Frankiego Mastersa i „What's New?” z Bobem Haggartem. W 1955 roku Burke dodał tekst do standardu pianisty jazzowego Errolla Garnera zatytułowanego „Misty”. Burke napisał również słowa i muzykę do piosenki Nat King Cole'a „If Love Ain't There”. Film The Vagabond King (1956) był ostatnim hollywoodzkim dziełem Burke'a. Osiem lat później zmarł w Nowym Jorku na atak serca w wieku 55 lat.

W 1961 Burke zarówno skomponował muzykę, jak i napisał teksty do musicalu Donnybrook! na Broadwayu, opartego na filmie The Quiet Man z 1952 roku.

Piosenka Burke'a i Van Heusena „Swinging on a Star”, z filmu z Bingiem Crosbym Going My Way, zdobyła Oscara za najlepszą piosenkę w 1944 roku, jedną z siedmiu Oscarów zdobytych przez film. Burke został pośmiertnie wprowadzony do Hall of Fame Songwriters w 1970 roku. W 1995 roku życie Burke'a zostało przedstawione w musicalowej rewii na Broadwayu „Swinging on a Star”

Życie osobiste Burke był żonaty cztery razy. W latach 60-tych był żonaty z Mary Mason, która grała Liesl w The Sound of Music na Broadwayu; para miała córkę. Był żonaty z Bess Patterson w latach 1939-1955; małżeństwo miało troje dzieci.

Kompozycje Johnny'ego Burke'a na listach przebojów

[with Harold Spina]
.1933 Louisiana Lullaby George Olsen and His Orchestra 6.US
.1934 I've Got a Warm Spot in My Heart for You Ben Pollack & His Orchestra 20.US
.1934 Irresistible Hal Kemp and His Orchestra 10.US
.1934 The Beat o' My Heart Ben Pollack & His Orchestra 2.US
.1935 It's Dark on Observatory Hill The Dorsey Brothers Orchestra 16.US
.1935 Once Upon a Midnight Hal Kemp and His Orchestra 15.US
.1935 You're So Darn Charming Hal Kemp and His Orchestra 15.US
.1936 So This Is Heaven Richard Himber & His Orchestra 20.US
02/1976 There's a Kind of Hush (All Over the World) The Carpenters 12.US/22.UK

[with Harold Spina,Joe Young]
.1933 Shadows on the Swanee Isham Jones & His Orchestra 13.US
11/1934 Annie Doesn't Live Here Anymore Guy Lombardo and His Royal Canadians 2.US

[with Arthur Johnston]
.1936 Let's Call a Heart a Heart Billie Holiday 18.US
.1936 One, Two, Button Your Shoe Shep Fields and His Rippling Rhythm 12.US
.1936 Pennies from Heaven Jimmy Dorsey and His Orchestra 19.US
.1936 Pennies from Heaven Hal Kemp and His Orchestra 8.US
.1936 Pennies from Heaven Bing Crosby 1.US
.1936 So Do I Bing Crosby 18.US
12/1936 Pennies from Heaven Eddy Duchin and His Orchestra 2.US
12/1936 Let's Call a Heart a Heart Bing Crosby 10.US
.1937 It's the Natural Thing to Do Bing Crosby 2.US
.1937 It's the Natural Thing to Do Mildred Bailey 14.US
.1937 One, Two, Button Your Shoe Bing Crosby 19.US
.1937 Pennies from Heaven Teddy Wilson & His Orchestra 3.US
.1937 The Moon Got in My Eyes Bing Crosby 1.US
.1937 The Moon Got in My Eyes Shep Fields and His Rippling Rhythm 11.US
.1939 Between a Kiss and a Sigh Artie Shaw and His Orchestra 13.US
.1939 Between a Kiss and a Sigh Bing Crosby 15.US
05/1960 Pennies from Heaven The Skyliners 24.US

[with James V. Monaco]
.1938 I've Got a Pocketful of Dreams Bing Crosby 1.US
.1938 I've Got a Pocketful of Dreams Russ Morgan 1.US
.1938 On the Sentimental Side Bing Crosby 4.US
.1939 A Man and His Dream Bing Crosby 4.US
.1939 An Apple for the Teacher Bing Crosby and Connee Boswell 2.US
.1939 East Side of Heaven Bing Crosby 6.US
.1939 Go Fly A Kite Bing Crosby 10.US
.1939 Sing a Song of Sunbeams Bing Crosby 8.US
.1939 That Sly Old Gentleman (From Featherbed Lane) Bing Crosby 10.US
06/1940 April Played the Fiddle Bing Crosby 10.US
09/1940 That's for Me Bing Crosby 14.US
09/1940 Only Forever Bing Crosby 1.US
10/1940 Only Forever Tommy Dorsey and His Orchestra 7.US
11/1940 Only Forever Eddy Duchin and His Orchestra 18.US

[with Frankie Masters,Keene-Bean]
.1939 Scatter-Brain Freddy Martin and His Orchestra 4.US
11/1939 Scatter-Brain Frankie Masters and His Orchestra 1.US

[with Bob Haggart]
.1939 What's New? Bob Crosby and His Orchestra 10.US
.1939 What's New? Hal Kemp and His Orchestra 11.US
.1939 What's New? Bing Crosby 2.US
10/1983 What's New Linda Ronstadt 53.US
10/1983 What's New Nelson Riddle 53.US

[with Harry Warren]
.1940 Devil May Care The Glenn Miller Orchestra 7.US

[with Jimmy Van Heusen]
.1940 Imagination The Glenn Miller Orchestra 1.US
07/1940 Imagination Tommy Dorsey and His Orchestra 8.US
.1942 Humpty Dumpty Heart The Glenn Miller Orchestra 23.US
01/1943 Moonlight Becomes You Harry James and His Orchestra 17.US
02/1943 Constantly Bing Crosby 17.US
07/1943 It's Always You Tommy Dorsey and His Orchestra 6.US
08/1943 Sunday, Monday or Always Bing Crosby 1.US
09/1943 Sunday, Monday or Always Frank Sinatra 9.US
10/1943 If You Please Bing Crosby 17.US
04/1944 Suddenly It's Spring Hildegarde 15.US
05/1944 Suddenly It's Spring Glen Gray and the Casa Loma Orchestra 12.US
05/1944 Swinging on a Star Bing Crosby 1.US
07/1944 Swinging on a Star Gray Rains and His Orchestra 24.US
07/1944 His Rocking Horse Ran Away Betty Hutton 7.US
09/1944 Going My Way Bing Crosby 12.US
09/1944 The Day After Forever Bing Crosby 12.US
09/1944 It Could Happen to You Jo Stafford 10.US
12/1944 It Could Happen to You Bing Crosby 13.US
02/1945 Sleigh Ride in July Tommy Dorsey and His Orchestra 15.US
02/1945 Sleigh Ride in July Bing Crosby 14.US
02/1945 Sleigh Ride in July Dinah Shore 8.US
03/1945 Like Someone in Love Bing Crosby 15.US
03/1945 Sleigh Ride in July Les Brown and His Orchestra 18.US
05/1945 Yah-Ta-Ta, Yah-Ta-Ta Harry James and His Orchestra 11.US
05/1945 Yah-Ta-Ta Yah-Ta-Ta (Talk, Talk, Talk) Bing Crosby and Judy Garland 5.US
07/1945 A Friend of Yours Tommy Dorsey and His Orchestra 9.US
11/1945 Aren't You Glad You're You? Les Brown and His Orchestra 11.US
12/1945 Aren't You Glad You're You? Bing Crosby 8.US
12/1945 Aren't You Glad You're You Pied Pipers 18.US
01/1946 Aren't You Glad You're You? Tommy Dorsey and His Orchestra 14.US
01/1946 Personality Johnny Mercer 1.US
03/1946 Personality Dinah Shore 10.US
04/1946 Personality Bing Crosby 9.US
11/1947 Harmony Johnny Mercer and the King Cole Trio 12.US
04/1948 But Beautiful Frank Sinatra 14.US
04/1949 If You Stub Your Toe on the Moon Bing Crosby 27.US
04/1949 Once and for Always Jo Stafford 16.US
05/1949 If You Stub Your Toe on the Moon Tony Martin 17.US
03/1960 It Could Happen to You Dinah Washington 53.US
01/1962 Imagination The Quotations 105.US
.1963 Swingin' on a Star Little Eva 38.US
05/1963 Swinging on a Star Big Dee Irwin 38.US/7.UK
03/1979 Imagination Rocky Sharpe & the Replays 39.UK
08/1983 Busy Doing Nothing Dave Stewart and Barbara Gaskin 49.UK
08/1989 It Could Happen to You Robert Palmer 71.UK

[solo]
02/1953 Wild Horses Perry Como 6.US
05/1953 Now That I'm in Love Patti Page 18.US

[with Erroll Garner]
07/1959 Misty Sarah Vaughan 106.US
10/1959 Misty Johnny Mathis 12.UK/12.US
10/1963 Misty Lloyd Price 21.US
10/1965 Misty The Vibrations 63.US
03/1975 Misty Ray Stevens 2.UK/14.US

[with J. Cole, William Brown,Jimmy Van Heusen]
12/2014 Adolescence J. Cole 123.US

piątek, 24 grudnia 2021

Bar-Kays

Zespół założony w Memphis w połowie lat 60-tych. Jimmy King (ur. w 1949 r.; gitara), Ronnie Caldwell (ur. w 1948 r.; organy), Phalin Jones (ur. w 1949 r. saksofon), Ben Cauley (ur. w 1947 r.; trąbka), James Alexander (bas) i Carl Cunningham (ur. w 1949 r., perkusja) znani byli początkowo jako The River Arrows.

Al Jackson, perkusista Booker T. And The MGs, polecił ich szefom wytwórni Stax, z którą wkrótce podpisali kontrakt,nagrywając dla jej filli -Volt Records. W 1967 roku sekstet nagrał trzy hity rhythm'n' bluesowe, z których pierwszy zasłużenie wdarł się zarówno na amerykańskie jak i brytyjskie listy bestsellerów. Było to mocne, szarpiące nerwy, instrumentalne nagranie "Sout Finger". Wkrótce Bar-Kays zaangażowano do akompaniowania w trasie Otisowi Reddingowi.

Tragiczna katastrofa lotnicza w 1967 r., w której zginął Redding pozbawiła życia również Kinga, Caldwella, Jonesa i Cunninghama. Alexander, który szczęśliwym trafem spóźnił się na samolot, razem z Benem Cauleyem, jedynym ocalałym z katastrofy,oraz Allenem Jonesem [pracującym dla Stax kompozytorem i producentem] stworzyli nowy skład formacji dokoptowując:Harvey' a Hendersona-sax,Ronnie Gordona-keyb,Michaela Tolesa-guitar ,Willie Halla-dr i Roya Cunninghama-dr.W tym czasie towarzyszyli wielu artystom podczas ich sesji nagraniowych w Stax w latach 70-tych jak chociażby Rufusowi Thomasowi,Albertowi Kingowi czy Staple Singers.To ich dużą zasługą był sukces platynowej płyty Isaaca Hayesa-Hot buttered soul".

W 1970 r Cunninghama zastępuje Winston Stewart,a Allen Jones ich menager i producent angażuje jako wiodącego wokalistę i pianistę za Ronnie Gordona-Larry Dodsona.W swoich własnych kompozycjach, wzbogaconych wokalem Larry'ego Dodsona, podążali w stronę funky.
Cauley wkrótce odszedł [do grupy Isaaca Hayesa] zostawiając basistę za sterem często zmieniającej się ekipy.I tak Michael Toles zostaje zastąpiony przez Vernona Burcha-gitara ,a tego w 1973r zastępuje Lloyd Smith,a Cauley przez Charlesa Allena-trąbka.

Mimo powodzenia utworu "Son Of Shaft", który w 1972 r. doszedł do Top 20 rhythm'n' bluesowych zestawień w USA, większe sukcesy nadeszły dopiero po ich "przeprowadzce" do wytwórni Mercury Records. Późniejsze single, takie jak "Shake Your Rump To The Funk' (z 1976 roku), "Move Your Boogie Body" (z 1979 r.) i "Freakshow On The Dancefloor" (z 1984 r.) skierowane były głównie na rynek disco. Od 1987 r. zespół tworzyli Dodson, Harvey Henderson (saksofon tenorowy) i Winston Stewart (klawisze).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Soulfinger/Knucklehead	Bar-Kays	05.1967	33[7]	17[15] side B:76[4]	Volt 148	[gold-US][A:3[14].R&B;][B:28[7].R&B;][A:written by Ronnie Caldwell, Ben Cauley, Carl Cunningham, Phalon Jones, James Alexander][B:written by Booker T. Jones,Steve Cropper][produced by Allen Jones]
Give everybody some/Don't do that	Bar-Kays	10.1967	-	91[4]	Volt 154	[written by David Porter, Bar-Kays][produced by David Porter, Isaac Hayes][36[5].R&B]
Son of shaft/Sang and dance	Bar-Kays	12.1971	-	53[10]	Volt 4073	[written by Allen Jones, Homer Banks, William Brown][produced by Allen Jones][10[10].R&B]
Shake your rump to the funk/Summer of our love	Bar-Kays	10.1976	41[4]	23[16]	Mercury 73 833	[5[13].R&B][written by Michael Beard, Larry "D" Dodson, Harvey "Joe" Henderson, Lloyd Smith, James Alexander, Winston Stewart][produced by Allen Jones]
Too hot to stop/Bang,bang [Stick'em up]	Bar-Kays	02.1977	-	74[4]	Mercury 73 888	[8[13].R&B][written by Michael Beard, Larry "D" Dodson, Fred Freeman, James Alexander, Winston Stewart][produced by Allen Jones]
Spellbound	Bar-Kays	05.1977	-	-	Mercury 73 915	[29[12].R&B][written by J. Banks, H. Thigpen][produced by Allen Jones]
Let' s have some fun/Cozy	Bar-Kays	02.1978	-	102[5]	Mercury 73 971	[11[13].R&B][written by Michael Beard, Larry "D" Dodson, Harvey "Joe" Henderson, James Alexander, Winston Stewart][produced by Allen Jones]
Attitudes/Can't Keep My Hands Off You	Bar-Kays	.1978	-	-	Mercury 73 994	[22[15].R&B][written by James Alexander, Larry Dodson, Allen Jones, Winston Stewart, Michael Beard, Charles Allen, Harvey Henderson, Lloyd Smith, Frank Thompson][produced by Allen Jones]
Holy ghost/Monster	Bar-Kays	12.1978	-	-	Stax 3216	[9[17].R&B][written by H. Thigpen, J. Banks, E. Marion][produced by Allen Jones]
I' ll dance/Angel Eyes	Bar-Kays	12.1978	-	-	Mercury 74 039	[26[12].R&B][written by J. Alexander, L. Dodson, A. Jones, W. Stewart, M. Beard, C. Allen, H. Henderson, L. Smith, F. Thompson][produced by Allen Jones]
Shine/Are you being real	Bar-Kays	04.1979	-	102[7]	Mercury 74 048	[A:14[14].R&B][B:61[6].R&B][written by James Alexander, Larry Dodson, Harvey Henderson, Charles Allen, Frank Thompson, Michael Beard, Lloyd Smith, Winston Stewart, Allen Jones][produced by Allen Jones]
Move your boogie body/Love's what it's all about	Bar-Kays	12.1979	-	57[7]	Mercury 76 015	[3[18].R&B][written by James Alexander, Larry Dodson, Allen Jones, Michael Beard, Frank Thompson, Winston Stewart, Charles Allen, Lloyd Smith, Harvey Henderson, Mark Bynum, Sherman Guy][produced by Allen Jones]
Today is the day/Loving you is my occupation	Bar-Kays	03.1980	-	60[5]	Mercury 76 063	[25[14].R&B][written by James Alexander, Larry Dodson, Allen Jones, Michael Beard, Frank Thompson, Winston Stewart, Charles Allen, Lloyd Smith, Harvey Henderson, Mark Bynum, Sherman Guy][produced by Allen Jones]
Boogie body land/Running In And Out Of My Life	Bar-Kays	11.1980	-	-	Mercury 76 088	[7[17].R&B][written by J. Alexander, L. Dodson, C. Allen, S. Guy, L. Smith, M. Bynum, W. Stewart, H. Henderson, F. Thompson, M. Beard, A. Jones][produced by Allen Jones]
Body fever/Deliver Us	Bar-Kays	03.1981	-	-	Mercury 76 097	[42[9].R&B][written by J. Alexander, L. Dodson, C. Allen, S. Guy, L. Smith, M. Bynum, W. Stewart, H. Henderson, F. Thompson, M. Beard, A. Jones][produced by Allen A. Jones, James Alexander]
Hit and run/Say it t	Bar-Kays	12.1981	-	101[7]	Mercury 76 123	[5[19].R&B][written by Bar-Kays, Allen A. Jones][produced by Allen A. Jones]
Freaky behavior/ Traffic Jammer	Bar-Kays	03.1982	-	-	Mercury 76 143	[27[10].R&B][written by Allen A. Jones, Howard Redmond Jr.][produced by Allen A. Jones]
Do it [Let me see you shake]	Bar-Kays	10.1982	-	-	Mercury 76 187	[9[21].R&B][written by Bar-Kays, A. A. Jones, M. Toles][produced by Allen A. Jones]
She talks to me with her body	Bar-Kays	03.1983	-	-	Mercury 810 435	[13[15].R&B][written by Bar-Kays, A. Jones, M. Toles][produced by Allen A. Jones]
Freakshow on the dance floor/Lovers should never fall in love	Bar-Kays	05.1984	-	73[8]	Mercury 818 631	[2[19].R&B][written by Bar-Kays, Allen A. Jones][produced by Allen A. Jones]
Dirty dancer	Bar-Kays	07.1984	-	-	Mercury 880 045	[17[13].R&B][written by Bar-Kays, Allen A. Jones][produced by Allen A. Jones]
Sexomatic	Bar-Kays	10.1984	51[4]	-	Mercury 880 225	[12[16].R&B][written by Bar-Kays, Allen A. Jones][produced by Allen A. Jones]
Your place or mine	Bar-Kays	08.1985	-	-	Mercury 880 996	[12[15].R&B][written by Bar-Kays, Allen A. Jones][produced by Allen A. Jones]
Banging the walls/Gina	Bar-Kays	12.1985	-	-	Mercury 884 232	[67[5].R&B][written by Bar-Kays, Allen A. Jones][produced by Allen A. Jones]
Certified true/It Be That Way Sometimes	Bar-Kays	09.1987	-	-	Mercury 888 837	[9[14].R&B][written by R.J. Rice, D. Leitta, L. Dodson][produced by R.J. "The Wiz"]
Don' t hang up	Bar-Kays	12.1987	-	-	Mercury 870 018	[56[9].R&B][written by L. Dodson, H. Henderson, W. Stewart, A. Jones][produced by Allen Jones, R. J. " The Wiz"]
Struck by you/Your Place Or Mine	Bar-Kays	01.1989	-	-	Mercury 872 102	[11[13].R&B][written by K. Hairston, T. Gale, A. Moody][produced by Trevor Gale, Kenni Hairston]
Animal	Bar-Kays	04.1989	-	-	Mercury 872 954	[66[6].R&B][written by K. Hairston, T. Gale, Chad][produced by Trevor Gale, Kenni Hairston]
Old school mega mix	Bar-Kays	01.1995	-	-	Basix 1309	[96[3].R&B]
The slide	Bar-Kays	04.1995	-	-	Basix 4003	[82[7].R&B]

Albumy *329*
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Black rock	Bar-Kays	02.1971	-	90[12]	Volt VOS 6011	[produced by Allen Jones]
Too hot to stop	Bar-Kays	11.1976	-	69[22]	Mercury 1099	[produced by Allen Jones]
Flying high on your love	Bar-Kays	12.1977	-	47[23]	Mercury 1181	[gold-US][produced by Allen Jones]
Money talks	Bar-Kays	11.1978	-	72[15]	Stax 4106	[produced by Allen Jones]
Light of life	Bar-Kays	12.1978	-	86[17]	Mercury 3732	[produced by Allen Jones]
Injoy	Bar-Kays	11.1979	-	35[24]	Mercury 3781	[gold-US][produced by Allen Jones]
As one	Bar-Kays	12.1980	-	57[16]	Mercury 3844	[produced by Allen Jones]
Nightcruising	Bar-Kays	11.1981	-	55[29]	Mercury 4028	[gold-US][produced by Allen Jones]
Propositions	Bar-Kays	11.1982	-	51[29]	Mercury 4065	[produced by Allen Jones]
Dangerous	Bar-Kays	04.1984	-	52[22]	Mercury 818 478	[produced by Allen Jones]
Banging the wall	Bar-Kays	09.1985	-	115[9]	Mercury 824 727	[produced by Allen Jones]
Contagious	Bar-Kays	11.1987	-	110[14]	Mercury 830 305	[produced by Allen Jones,R.J. "The Wiz", Bar-Kays]

John Waite

Jako artysta solowy i główny wokalista Babys i Bad English, John Waite był stałym gościem stacji radiowych zorientowanych na albumy w latach 70. i 80-tych. Waite miał talent do potężnych ballad i grania areny rocka, od czasu do czasu dotykając także nowego power popu w stylu nowej fali. Chociaż nie miał stałych przebojów, kilka jego piosenek - w tym „Missing You”, „Isn't It Time” The Babys i „When I See You Smile” Bad English - stało się podstawowymi nagraniami w radiu.

John Waite założył Babys w Londynie w 1976 roku z Wally Stockerem (gitara), Mikem Corbym (wokal, klawisze) i Tonym Brockiem (perkusja). Początkowo pomyślani jako młodzieżowy zespół popowy, The Babys zdobyli kontrakt płytowy oparty na sile wideo demo, które zbudowali z producentem Mikem Mansfieldem. Chrysalis mocno naciskał na zespół, w wyniku czego „Isn't It Time” stał się hitem w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii w 1977 roku. Wraz z rozwojem kariery The Babys zaczęli eksperymentować z syntetycznym, inspirowanym nową falą power popem, co zaowocowało garścią drobnych hitów. Jonathan Cain został klawiszowcem zespołu w 1978 roku, a on i Waite nawiązali bliskie stosunki. Kiedy Cain opuścił Babys, aby dołączyć do Journey w 1981 roku, grupa się rozpadła.

Waite rozpoczął karierę solową w następnym roku, wydając Ignition w Chrysalis. Podczas gdy album wygenerował mniejszy hit „Change”, jego drugi album, No Brakes z 1984 roku, stał się prawdziwym hitem Top Ten dzięki sile singla numer jeden „Missing You”. Podczas gdy "Missing You" był międzynarodowym hitem, stając się ostatecznie jedną z najlepiej zapamiętanych piosenek wczesnej ery MTV, No Brakes wyprodukowało tylko jeden inny hit, Top 40 "Tears".

Jego niepowodzenie w produkcji kolejnego hitu wskazywało na to, jak potoczy się solowa kariera Waite'a. Mask of Smiles (1985) ledwo zdołał wejść do Top 40 ("Every Step of the Way"), ale Rover's Return (1987) nie przyniósł żadnych hitów, co spowodowało zatrzymanie kariery Waite'a. Gdy jego kariera utknęła w martwym punkcie, Waite założył supergrupę Bad English z byłym Babysem Jonathanem Cainem i Rickym Phillipsem (bas), byłym gitarzystą Journey Nealem Schonem i perkusistą Deenem Castronovo.

Tytułowy debiut grupy, wydany w 1989 roku nakładem Epic Records, stał się platynowym sukcesem po tym, jak ballada „When I See You Smile” stała się hitem numer jeden. „Price of Love” znalazł się w pierwszej dziesiątce po „When I See You Smile”, ale ich kontynuacja z 1991 roku, Backlash, cierpiała na brak singla. Bad English rozpadło się wkrótce po wydaniu albumu.

Waite wznowił karierę solową w 1995 roku, wydając Temple Bar w Imago. Na początku XXI wieku ukazało się kilka albumów w różnych wytwórniach, w tym Figure in a Landscape i Live & Rare Tracks odpowiednio w Gold Circle i One Way Records w 2001 roku, a następnie Hard Way on No Brakes w 2004 roku i Downtown: Journey of a Heart on Frontiers w 2006 roku. Po pięcioletniej przerwie Waite powrócił z odpowiednio nazwanym Rough & Tumble na początku 2011 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Missing You/For Your Love	John Waite	06.1984	9[11]	1[1][24]	EMI America 8212	[written by John Waite, Mark Leonard, Charles Sandford][produced by John Waite, David Thoener, Gary Gersh][27[8].Hot Disco/Dance;EMI America 7833 12"]
Tears/Dreamtime / Shake It Up	John Waite	10.1984	-	37[13]	EMI America 8238	[written by V. Cusano, A. Mitchell][produced by John Waite, David Thoener, Gary Gersh]
Restless Heart/Euroshima	John Waite	01.1985	-	59[8]	EMI America 8252	[written by John Waite][produced by John Waite, David Thoener, Gary Gersh]
Change/White Heat	John Waite	03.1985	-	54[10]	Chrysalis 42606	[written by H. Knight][produced by Neil Geraldo]
Every Step Of The Way/No Brakes	John Waite	08.1985	-	25[12]	EMI America 8282	[written by Waite, Kral, Sidgwick][produced by John Waite, Stephen Gallas]
Welcome To Paradise/You're The One	John Waite	10.1985	-	85[4]	EMI America 8278	[written by John Waite ][produced by ohn Waite, Stephan Galfas]
If Anybody Had A Heart/Just Like Lovers	John Waite	06.1986	-	76[6]	EMI America 8315	[written by D. Kortchmar, J. D. Souther][produced by Danny Kortchmar, Don Henley, J. D. Souther][piosenka z filmu :About Last Night"]
These Times Are Hard For Lovers/Wild One	John Waite	06.1987	77[3]	53[16]	EMI America 43018	[written by D. Child, J. Waite ][produced by Desmond Child, Frank Fillipetti, John Waite]
Don't Lose Any Sleep/Wild One	John Waite	09.1987	-	81[4]	EMI America 43 040	[written by D. Warren][produced by Frank Filipetti, Rick Nowels, John Waite]
Deal for Life/Gimme Some Lovin' [Terry Reid]	John Waite	12.1990	80[3]	-	Epic 656516 7 [UK]	[written by M. Page, Taupin][produced by Martin Page, Ron Nevison]
In Dreams	John Waite	10.1993	-	103[6]	Imago 25 050	[written by John Waite & Mark Spiro][produced by John Waite, Mark Spiro][piosenka z filmu "The Romance"]
Missing You/Head Above The Waves	John Waite	02.1993	56[2]	-	Chrysalis CDCHS 3938 [UK]	[written by John Waite, Mark Leonard, Charles Sandford][produced by John Waite, David Thoener, Gary Gersh]
How Did I Get By Without You?	John Waite	02.1995	-	89[8]	Imago 25 091	[written by John Waite , Mark Spiro & Tim Pierce][produced by Mike Shipley]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ignition	John Waite	07.1982	-	68[23]	Chrysalis 1376	[produced by Neil Giraldo]
No Brakes	John Waite	07.1984	64[3]	10[43]	EMI America 17 124	[gold-US][produced by John Waite, David Thoener, Gary Gersh]
Mask of Smiles	John Waite	08.1985	-	36[16]	EMI America 17 164	[produced by John Waite, Stephen Galfas]
Rover's Return	John Waite	07.1987	-	77[12]	EMI America 17 227	[produced by Frank Filipetti, John Waite, Desmond Child, Rick Nowels]

Barefoot Jerry

Barefoot Jerry to amerykański zespół country z Nashville w stanie Tennessee. Łącząc muzykę country i rock progresywny, zostali opisani jako przełomowy southern rock band. Zespół był najbardziej aktywny od 1971 do 1977 roku. W jego skład wchodzili muzycy regionalni pod opieką Wayne'a Mossa i Maca Gaydena.

Barefoot Jerry został nazwany na cześć wiejskiego skrzypka, który występował w sklepie obok domu Gaydena w Smoky Mountains. Zarówno Moss, jak i Gayden byli głównymi gitarzystami dla Area Code 615, a także dla innych wersji 615. Ta nazwa jest również używana w odniesieniu do Mossa i jego towarzyszy na obecnych turnee i innych projektach.

Moss założył Cinderella Recording Studios i prowadzi je od 1960 roku. Moss grał wcześniej w wielu sesjach, w tym w Blonde on Blonde Boba Dylana i grał riff gitarowy w „Pretty Woman” Roya Orbisona. Oprócz Mossa i Gaydena członkami zespołu byli Terry Dearmore, Kenny Buttrey, Jim Colvard, Dave Doran, Si Edwards, John Harris, Warren Hartman, Russ Hicks, Kenny Malone, Charlie McCoy i Fred Newell.

Moss, Buttrey i Gayden pierwotnie grali razem na wielu sesjach Mike'a Nesmitha w Nashville i byli w Area Code 615. Gayden napisał numer jeden w Wielkiej Brytanii przebojowy singiel Love Affair, „Everlasting Love”. Zagrał także na pierwszej gitarze slide wah wah w "Crazy Mama" JJ Cale'a. Ten skład Barefoot Jerry nagrał Southern Delight, zanim Gayden odszedł w 1972 roku, by założyć własny zespół, Skyboat; Buttrey dołączył do zespołu Neila Younga.

Wkrótce do Mossa i Harrisa dołączyli Russ Hicks (gitara, stalowa gitara, róg, wokal) i Kenny Malone (perkusja) na albumie Barefoot Jerry, wydanym przez Warner Bros. Records w 1972 roku. Póżniejszy skład tworzyli Buddy Skipper -piano,Fred Newell (banjo, harmonijka ustna, wokal), Dave Doran (gitara, bas, wokal), Si Edwards (perkusja) i członek Area Code's Bobby Thompson (bas, gitara, wokal) i kontynuacji z 1974 roku. Skład w osobach Mossa, Hicksa, Dorana, Edwardsa, Skippera i Newella został nagrany podczas występu na żywo w 1973 roku, wydanego w 2007 roku jako Barefoot Jerry Live.

Moss był ostatnim oryginalnym członkiem zespołu. Zachowując Hicksa i Edwardsa, dodali Terry'ego Dearmore'a (wokal, gitara, bas), Jima Colvarda (gitara, bas) i Warrena Hartmana (instrumenty klawiszowe). W 1975 roku nagrali You Can't Get Off With Your Shoes On. Colvard odebrał sobie życie w 1976 roku. Wraz z odejściem Hartmana, Barry Chance (gitara) i Steve Davis (instrumenty klawiszowe, gitara, wokal) dołączyli do zespołu na Keys to the Country w 1976 roku.

Davis i Dearmore odeszli, a Charlie McCoy (instrumenty klawiszowe, harmonijka, flety, harfa żydowska) i Mike McBride (bas, gitara, perkusja, mandolina) dołączyli do Barefootin' w 1977 roku. W tym samym roku zespół rozpadł się. Wayne Moss pojawia się jako „Barefoot Jerry” wraz z Charliem Danielsem, Guyem Clarkiem i Davidem Allanem Coe w filmie dokumentalnym z 1981 roku, Heartworn Highways. Barefoot Jerry zostali wymienieni w piosence Charliego Danielsa „The South is Gonna Do It Again”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Can't Get Off With Your Shoes On/Cades Cove	Barefoot Jerry	05.1975	-	109[2]	Monument 8645	[written by Wayne Moss][produced by Wayne Moss, Barefoot Jerry ]