Johnny Gibson Trio

 Zainspirowany sukcesem Johnny and the Hurricanes z Toledo,Ohio, gitarzysta z liceum Johnny Gibson z bratem  ,perkusistą Dwightem Gibsonem i basistą Ronem Haste'em założył sprytnie nazwany Johnny Gibson Trio. Biorąc przykład z   kariery Hurricanes, po pewnym lokalnym sukcesie sceny klubowej w Toledo, trio ruszyło do Detroit, gdzie podpisali kontrakt z Harry'm Balkiem i Irvingiem Micahnikiem z wytwórnią Twirl  .
Trio zadebiutowało w 1964 roku coverem "Beachcomber" Bobby'ego Darina   /  "Swanky" (numer katalogowy Twirl TW-1023),wyprodukowanym przez Dennisa Coffeya   sprzedał się dobrze w ich rodzimym Toledo i Detroit, co pozwoliło wytwórni Laurie ponownie wydać płytę w całym kraju,  dając grupie hit, który  osiągnął   # 116 na liście Billboard. Podczas gdy ta pozycja na liście może nie brzmi szczególnie imponująco, pomija fakt, że The Johnny Gibson Trio były jednymi z pierwszych zintegrowanych rockowych kawałków, które zostały wydane przez znaczącą wytwórnię.

Biorąc pod uwagę  sukcesy z Johnny and The Hurricanes oraz Johnny Gibson Trio, w 1962 roku Balk i Micahnik podpisali umowę dystrybucyjną z nowojorską wytwórnią Big Top Juliana i Jeana Aberbacha. W ciągu następnych dwóch lat Gibson i firma wydali serię trzech następujących po sobie singli: 'Midnight/Chuck-A-Luck', 'After Midnight/Walkin' On Down' i  'Ooh Poo Pah Doo/'Summer Holiday'  w 1962r.


Wygląda na to, że trio grało razem w połowie lat sześćdziesiątych, kiedy to sprawy biznesowe, twórcze i osobiste sprawiły, że przestali istnieć. Gibson przeprowadził się do Kalifornii i wydaje się, że zniknął. Brat Dwight przeprowadził się do Toronto w Kanadzie i nadal gra na perkusji.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Beachcomber/Swanky	Johnny Gibson Trio	06.1964	-	116[2]	Laurie 3256	[written by Bobby Darin]

Giant Sunflower

Jednym z najbardziej intrygujących wydawnictw w 1967 roku było "February Sunshine" The Giant Sunflower. Ta folk rockowa piosenka została napisana przez Pat Vegas i Vala Garay'a, dwóch muzyków z Hollywood. Gorące nowe brzmienie w Los Angeles w tym czasie było przyjemnym, zrelaksowanym sunshine rockiem  , a grupy często miały na sobie dobrze wyglądającą dziewczynę z kwiatem w długich włosach i miłosnymi perełkami.

Piosenka została nagrana przez muzyków studyjnych i wydana w Take 6 Inc z nieistniejącą nazwą grupy The Giant Sunflower.Nagranie zostało szybko wznowione przez wytwórnię Lou Adlera, Ode, która nagrała tę piosenkę ponownie.

 John Noreen z The Blokes / The Rose Garden potwierdza, że ​​Charlie Greene i Brian Stone, którzy byli menadżerami Sonny & Cher, związali się z jego grupą i podpisali kontrakt z The Giant Sunflower w celach promocyjnych i na dziwnym koncercie, ponieważ nagranie zyskało popularność w rozgłośniach radiowych, a Ode potrzebowała grupy, która mogłaby reprezentować płytę.

Patti Phillips aka Margo zostawiła wiadomość na starej stronie G45 Central, stwierdzając, że była członkiem oryginalnego składu grupy wraz z Valem Garay'em-g,voc, Terry Clementsem-g,voc, Eddie Hohem-dr i Rickiem Dey'em-bass. Ten ostatni był wcześniej członkiem The Wilde Knights i napisał "Just Like Me", który został nagrany przez grupę Paula Revery and The Raiders, któy stał się dużym hitem. 

Eddie był jednocześnie perkusistą The Mamas & Papas. Myślę, że właśnie tak trafiliśmy do domu Lou Adlera na przesłuchanie. Lou siedział na kanapie z dwojgiem członków Mamas & Papas - Denny & Cass. Val, Terry i ja siedzieliśmy na podłodze i śpiewaliśmy piosenkę lub dwie. Lou zdecydował się nas wyprodukować i podpisał kontrakt z zespołem (cała nasza piątka) dla swojej nowej wytwórni Ode Records, będącej częścią konglomeratu Columbia Records.

 Występowaliśmy często w The Whiskey (a Go Go) na Sunset Strip w Hollywood. Lou był współwłaścicielem klubu (z Elmerem Valentine), więc zarezerwował nas tam jako support dla Van Morrisona & Them, Erica Burdona & The Animals, Steppenwolf.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
February Sunshine/More Sunshine	The Giant Sunflower	06.1967	-	106[1]	Ode 102	[written by P. Vegas, V. Geary][produced by Lou Adler]
What's So Good About Goodbye/ Mark Twain	The Giant Sunflower	10.1967	-	116[1]	Ode 104	[written by S. Robinson][produced by Lou Adler][#35 hit for The Miracles in 1962]

Adrian Baker

Adrian Baker (ur. 18 stycznia 1951r w Londynie ) - angielski wokalista , autor tekstów i producent muzyczny .Baker zadebiutował jako piosenkarz w Magnet Records / Epic Records w Wielkiej Brytanii. W 1975 roku wydał swój pierwszy solowy album , Into a Dream (MAG 5009). Z tego albumu miał jeden przebój na brytyjskiej liście singli   i występował kilkakrotnie w programie Top of the Pops w telewizji BBC . Jako producent płytowy , Baker jest znany w całej Europie ze swoich tanecznych produkcji z grupą Liquid Gold . 

Dwukrotnie próbował napisać brytyjską propozycję do Konkursu Piosenki Eurowizji , osiągając finał A Song For Europe zarówno w 1979, jak i w 1981r. Jego pierwsza finałowa piosenka "Miss Caroline Newley", wykonana przez zespół M Squad, zakończyła na jedenastej pozycji z dwunastu piosenek  w 1979 roku. W 1981 roku jego utwór "Do not panic", wykonany przez Liquid Gold, zajął drugie miejsce z małą różnicą.

Baker ze swoim zespołem Gidea Park nagrał swoją wersję utworu Beach Boys " California Girls " dla filmu Jamesa Bonda " A View to a Kill" . Został zaprezentowany w sekwencji otwierającej ze snowboardem Bonda. Sugerowano, że ta sekwencja zwiastunu pomogła zainicjować zainteresowanie snowboardem . 

W Stanach Zjednoczonych jest najbardziej znany z tego, że jest falsetem dla koncertujących zespołów Beach Boys w latach 1981-1982, 1988-1993 i 1998-2004. Baker był także członkiem The Four Seasons z Frankie Valli w latach 1994-1995.  W 2006 roku Baker wydał swój szósty solowy album, Runaway Tracks .

 Baker był honorowym przewodniczącym stypendium Rotary Idol Education Stypendium Hickory Rotary Club już drugi rok z rzędu. Obecnie koncertuje z zespołem Papa Doo Run Run .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sherry/I Was Only Fooling	Adrian Baker	07.1975	10[8]	-	Magnet MAG 34	[written by Robert Gaudio][produced by Morgan, Baker]
Beach Boy Gold/Lady Be Good	Gidea Park	07.1981	11[13]	-	Stone SON 2162	[written by J. Sherman, N. Sherman, Wilson, Love, Berry, Altfeld, Christian, Traditional][produced by Adrian Baker]
Seasons Of Gold/Lolita	Gidea Park	09.1981	28[6]	82[3]	Polo POLO 14	[written by J. Sherman, N. Sherman, Wilson, Love, Berry, Altfeld, Christian, Traditional][produced by Adrian Baker]

Gibson Brothers

Francuska grupa spod znaku muzyki disco, house, funk z ciekawymi elementami latino. W jej składzie występowali trzej bracia Gibson – Chris (wokal, instrumenty perkusyjne), Patrick (wokal, perkusja) i Alex (wokal, instrumenty klawiszowe). Ich największym przebojem był wylansowany w 1978 roku utwór "Cuba".

Bracia Gibson urodzili się na Martynice w zachodnich Indiach. Karierę muzyczną zaczęli we Francji. Swoją pierwszą piosenkę, zatytułowaną "Come To America", nagrali w Paryżu w 1976 roku, gdzie przez wiele lat mieszkali. Utwór ten, podobnie jak jego następca, "Non Stop Dance" cieszył się sporym powodzeniem na listach przebojów w Europie, gdzie rodzeństwo z powodzeniem koncertowało. Ich kolejne nagranie - "Heaven", postanowiła wydać również amerykańska wytwórnia TK Records.

Dwa lata później nagrali swój największy przebój, piosenkę "Cuba". Utwór został napisany i wyprodukowany przez Daniela Vangarde (właściwie Daniela Bangaltera –ojca Thomasa Bangaltera z Daft Punk), który współpracował między innymi z Sheilą. To właśnie on był głównym twórcą materiału zespołu. Piosenka to udany miks rytmów disco, latynoskiej perkusji i soulowych wokali, a melodia bardzo łatwo zapadała w pamięć. W Wielkiej Brytanii nagranie zadebiutowało na 41. miejscu listy przebojów. Kiedy dwa lata później wydano jego reedycję piosenka pojawiła się na liście od razu na pozycji 12. W USA utwór dotarł do 9. miejsca na liście Billboardu. W szesnastu krajach na całym świecie dotarł na sam szczyt notowań. Grupa otrzymała za to wydawnictwo czternaście złotych płyt na kilku kontynentach. Gibson Brothers byli pierwszą francuską formacją, która zadebiutowała jednocześnie na listach w Wielkiej Brytanii i USA.

W późniejszym okresie bracia Gibson wylansowali jeszcze kilka innych przebojów. W 1981 roku nagrali przeboje "Ooh What A Life", który stał się numerem 1. na listach w Wielkiej Brytanii oraz "Marianna" (nagranie trafiło do pierwszej 10. notowań w Niemczech, Hiszpanii i Anglii). Dwa lata później wylansowali "Que Sera Mi Vida" (sprzedaż tego singla osiągnęła poziom pięciu milionów kopii na całym świecie). 1984 to rok, w którym ich wydawnictwo ponownie otrzymało status złotej płyty – tym razem za sprzedaż pół miliona kopii utworu "My Heart’s Beating Wild – Tic Tac Tic Tac".

Rok później nagrali kolejną piosenkę, tym razem w kooperacji z Laroche Valmont. Rezultatem był utwór "T’As Le Look Coco". Był to początek pracy nad nowym albumem. W 1985 roku za płytę zatytułowaną "Emily" otrzymali w Anglii tytuł Group of the Year.

W 1990 roku ich nagranie "Let’s All Dance" stało się wielkim przebojem w Belgii. Na kolejny sukces w tym kraju musieli poczekać aż sześć lat – udało się to za sprawą piosenki "Fire".

W 1997 roku, dziesięć lat po wydaniu poprzedniego krążka, zaskoczyli swoich fanów całkowicie nowym materiałem, który zabrzmiał niezwykle świeżo. Płyta nosiła tytuł "Move On Up". Ze względu na identyczną nazwę zespołu, grupa jest często mylona z pochodzącym z Nowego Jorku zespołem grającym muzykę country i bluegrass.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cuba	Gibson Brothers	03.1979	41[9]	81[5]	Island WIP 6483	[written by Daniel Vangarde,Jean Kluger][produced by Daniel Vangarde][9[19].Hot Dance/Disco;Mango 7779 12"][64[6].R&B Chart]
Ooh! What a Life	Gibson Brothers	07.1979	10[12]	-	Island WIP 6503	[written by Daniel Vangarde,Alex Francfort][produced by Daniel Vangarde][48[10].Hot Dance/Disco;Island 8892 12"]
Que sera mi vida / West Indies	Gibson Brothers	11.1979	5[11]	-	Island WIP 6525	[written by Daniel Vangarde,Nelly Byl,Jean Kluger][produced by Daniel Vangarde][8[22].Hot Dance/Disco;Mango 7783 12"]
Cuba / Better Do It Salsa	Gibson Brothers	02.1980	12[9]	-	Island WIP 6561	[written by Daniel Vangarde,Jean Kluger][produced by Daniel Vangarde]
Mariana/ All I Ever Want Is You	Gibson Brothers	07.1980	11[10]	-	Island WIP 6617	[written by Daniel Vangarde,Alex Francfort,Nelly Byl][produced by Daniel Vangarde]
My Heart's Beating Wild (Tic Tac Tic Tac)/Come Alive And Dance	Gibson Brothers	07.1983	56[3]	-	Stiff BUY 184	[written by Daniel Vangarde,Jean Kluger,Nelly Byl][produced by Daniel Vangarde]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cuba	Gibson Brothers	07.1979	-	185[2]	Island ILPS 9579	[produced by Daniel Vangarde]
On The Riviera	Gibson Brothers	08.1980	50[3]	-	Island ILPS 9620	[produced by Daniel Vangarde]

Steve Gibson and The Red Caps

 Steve Gibson ur. 17.10.1914r w Lynchburgu śpiewał, grał na różnych instrumentach  i był główną siłą w Five Red Caps , topowym zespołem r & b od dziesięcioleci. Istniały różnice w nazwie tej grupy. W miarę, jak grupa i jej brzmienie stawali się coraz bardziej wpływowi, dochodziło również do nieuniknionych rozłamów, rozpadów .
 Steve Gibson, który zaczął grać w Lynchburgu, w zespole zwanym Four Dots, nie był zbyt pracowity w studiu nagraniowym. Jego najwcześniejszym nagraniem może być paskudny "Come John Come" nagrany z Basin Street Boys dla wytwórni Racy w 1935 roku. Czterdzieści pięć lat później Gibson zaśpiewał barytonem po ponownym zetknięciu się z Ink Spots .


 Red Caps miał swoje początki w 1939 roku jako początkujący kwartet z różnym doświadczeniem, w tym Steve Gibson na gitarze, Rich Davis na fortepianie, Dave Patillo na basie i Jimmy Springs na perkusji, i nazwali siebie Toppers. Półtora roku później dołączył do nich saksofonista Emmett Mathews i stał się The Five Red Caps.
Przez cztery lata zespół nagrywał dla Joe Davisa, głównie w wytwórni Beacon. Ich pierwszym wielkim przebojem był utwór "I've Learned A Lesson I'll Never Forget" dla Beacon .  

 Pod koniec 1947 roku Beacon Records zaprzestała działalności, a grupa  podpisała kontrakt z Mercury  i była znana jako Steve Gibson and The Red Caps. W połowie 1948 roku Steve i The Red Caps mieli największysukces w karierze ze starym standardem popowym "Wedding Bells Breaking Up That Old Gang Of Mine" . Kolejnym solidnym hitem   grupy dla Mercury Records był  "Blueberry Hill"   wydany latem 1949 roku.

W kwietniu 1950r, po reorganizacji składu, ansambl składa się z lidera Gibsona -gitary; Romaine Brown-piano; Dave Patillo-bass; Emmett Mathews-tenor sax; Jimmy Springs - perkusja; a wokalistą jest Andre D'Orsay. Grupa podpisuje kontrakt z nowym wokalistą we wrześniu,   Earlem Plummerem, a grupa nagrywa nową wersję   - "Steve's Blues" / "Dirt Daisy".

W listopadzie Mercury nie odnawia kontraktu nagraniowego ze Stevem Gibsonem and The Red Caps, więc przenoszą się do RCA Victor. Pod koniec roku grupa znalazła się na swoim pierwszym wydawnictwie ,singlu z coverem popularnego   Phila Harrisa "The Thing". Druga strona to piosenka "Am I To Blame?". 

 W 1952 r. historia Steve'a Gibsona and The Red Caps nadal jest wielką atrakcją , która nie może udowodnić swojej popularności w sprzedaży płyt. Pierwszą część roku spędzają w Miami Beach, będąc   gościem w nocnym klubie Copa City przez trzy tygodnie. W maju ważne wydarzenie dla grupy ma miejsce, gdy wokalistka Damita Jo dołącza do Red Caps.

Brzmienie grupy ewoluowało wraz z wokalistką Damitą Jo . Poślubiła Gibsona w 1954 r,i rozwiodła się z nim w 1958 r., Ale została zobowiązana do pozostania z grupą do występów do roku 1960.

W lipcu wydano kolejne nagranie dla RCA z udziałem Damity Jo na wokalu "I Went To Your Wedding", kolejny cover przeboju muzyki pop, a Emmett Matthews wykonuje wokal na drugiej stronie. Zaskakująco strona Damita Jo wchodzi na listy przebojów i osiąga najwyższą pozycję dwudziestą. Wkrótce po wydaniu tej płyty nastąpiły dwie kolejne zmiany w grupie. Earl Plummer, męski wokalista, odchodzi na własną rękę jako solowy wykonawca, a Jerry Potter dołącza do grupy jako perkusista. W listopadzie RCA wydaje   "Truthfully" i "Why Don't You Love Me?".

 W styczniu 1953 roku Arthur Davey, oryginalny członek Red Caps, który odszedł, by założyć trio  : Plink, Plank and Plunk, ponownie dołącza do grupy Steve'a Gibsona. W tym samym miesiącu wydano najnowszą wersję grupy dla RCA. Przedstawia Damitę Jo na wokalu z "Do I, Do I, Do I", a drugą stroną jest utwór "Big Game Hunter". W kwietniu RCA Victor proponuje nowy kontrakt grupie, w tym Damicie Jo jako wokalistce.   Romaine Brown, długoletni pianista   grupy odchodzi we wrześniu i tworzy własną grupę, którą można nazwać Romaines. Do nowej grupy dołączyli dwaj byli członkowie Red Caps, wokalista Earl Plummer i perkusista Henry Tucker.

 W roku 1954 grupa przeżyła ogromne zmiany,jakie zaszły na scenie muzycznej. Grupa nadal dobrze radziła sobie z osobistymi występami, spędzając całe lato na wybrzeżu New Jersey w Wildwood. Arthur Davey, oryginalny członek Red Cap, który dołączył  do grupy na początku 1953 roku, udaje się do swojego rodzinnego miasta Denver w Kolorado, i prowadzi własne trio w lokalnych klubach. Mercury Records ponownie wypuszcza  w 1948 roku popularną popową piosenkę "Wedding Bell" w lipcu. W połowie 1954 roku Steve Gibson zatrudnia kompozytorskiego weterana  i aranżera Leona Rene, aby współpracował z zespołem nad jego muzyką. Grupa z Damitą Jo jako polecaną wokalistką ma  kontrakt  na dwumiesięczny pobyt w Las Vegas od września. W październiku Mercury Records ponownie wydaje utwór "Blueberry Hill" . RCA Victor niewiele robi z grupą,  gdy nowa fala rock'n'rollerów przejęła scenę muzyczną w 1955 roku. W następnym roku ABC Paramount Records daje im szansę w modnym "Rock 'n' Roll Stomp" i " Love Me Tenderly " w kwietniu.  "Write To Me/Gaucho Serenade" dla ABC   nie robi   komercyjnej kariery, podczas gdy cover The Rays "Silhouettes" jest popularny w radio i dobrze się sprzedaje. Na początku 1957 roku Steve & The Red Caps nagrali cover "You Got Me Dizzy" Jimmy'ego Reeda dla ABC Paramount.

W lecie 1958 roku zespół ponownie pojawia się w tym sezonie w The Martinique w Wildwood, New Jersey, 12 rok  z rzędu dla Red Caps. Przez resztę roku zespół   jest związany z Las Vegas. W 1959 roku płyta "Bless You" nagrana dla Rose Records została wydana, ale bez większego sukcesu. ABC Paramount przejmuje dystrybucję płyty i wydaje ją ponownie w wytwórni Hunt  z "Cheryl Lee" po drugiej stronie. W połowie roku Red Caps występują w wielu klubach w Nowym Jorku, w tym Basin Street East i Town & Country. Pod koniec roku Hunt Records wypuszcza "San Antone Rose" i "Where Are You"  oraz combo gra w Roxy Theatre w Nowym Jorku. Do 1961 roku zespół wokalno-instrumentalny rozpada się po raz ostatni.  

  Mieli wiele udokumentowanych sukcesów, chociaż nic, co wstrząsnęłoby ziemią lub wytyczyło nowy trend. Byli kompetentną, profesjonalną grupą artystów, którzy  tworzyli cienką, wyimaginowaną linię, która istniała między światem muzyki pop i światem r & r w latach czterdziestych i wczesnych pięćdziesiątych.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Learned a Lesson I'll Never Forget / Words Can't Explain	Steve Gibson and The Red Caps	07.1944	-	14[2]	Beacon 7120	-
Wedding Bells Are Breaking Up That Old Gang Of Mine	Steve Gibson and The Red Caps	05.1948	-	21[2]	Mercury 8069	[written by Raskin, Kahal, Fain]
I Went To Your Wedding/Wait	Steve Gibson And The Original Red Caps Featuring Damita Jo	10.1952	-	20[1]	RCA Victor 47-4835	[written by Jessie Mae Robinson]
Silhouettes/Flamingo	Steve Gibson And The Red Caps	10.1957	-	63[5]	ABC-Paramount 9856	[written by Slay, Crewe]

Ginny Gibson

Ginny Gibson był  pseudonimem płodnej nowojorskiej nagrywającej wokalistki , Virginii Nelson (z domu Virginia Marie Shoemaker , ur. 22 listopada 1924r Rochester, New York - zm. 27 listopada 1998r Nyack, New York ). Gibson nagrywała dżingle i popularne piosenki. Jej   nazwisko po mężu, począwszy od 1946 r., brzmiało Nelson. W 1958 r. wyszła za mąż za Richarda Dennisa Crigera (1925-2001). Rozwiodła się z Crigerem w 1976 roku.   Ginny Gibson również nagrywała pod pseudonimem "Ginny Blue".

Virginia Shoemaker, jako performerka, zaczęła śpiewać w wieku 6 lat dla radia WHAM w Rochester w stanie Nowy Jork . W 1950 r. Gibson podpisała umowę z MGM Records . Jako pierwsze nagrała utwory " Mr. Sandman ", " If  I  Give My Heart You " oraz "Dansero". Jej nagranie " Whatever Lola Wants " z musicalu  Damn Yankees pojawiło się w krajowym radio i szafach grających.

 Jej menadżerem w MGM była Joan Javits (z domu Joan Ellen Javits, ur. w 1931 r.), która w 1953 r. napisała " Santa Baby" z Philipem Springerem (ur. 1926 r.). Drugi współkompozytor, Tony Springer,  był fikcyjnym nazwiskiem. Joan była siostrzenicą nowojorskiego senatora Jacoba K. Javitsa .

Gibson również śpiewała w reklamach radiowych i telewizyjnych, w tym słynne "Banan Chiquita", "Hello, Bryers Calling", " Winston Tastes Good ", "The Dodge Boys", "Wouldn't You Really Rather Have a Buick?" i "Pepsodent Toothpaste".

Była  głosem w Coke Time with Eddie Fisher , telewizyjnym show,pracując z Doc Severinsenem , Eydie Gormé i Debbie Reynolds . Była również regularnie słuchana w audycji radiowej w Chicago Don's Breakfast Club, Don McNeilla oraz w telewizyjnych The Halls of Ivy i Sky King .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Blew Me A Kiss/Too Far Between Kisses	Ginny Gibson	01.1953	-	25[1]	MGM 11 383	-
Miracle Of Love/Two Innocent Hearts	Ginny Gibson	11.1956	-	68[6]	ABC-Paramount 9739	[written by Burton, Pincus]

Don Gibson

Prawdziwe nazwisko Donald Eugene Gibson. Amerykański piosenkarz i autor tekstów z kręgu country i country pop. Niezwykle utalentowany. Nazywany "smutnym Poetą", gdyż większość jego kompozycji odnosiła się do samotności i utraconej miłości. Szczyt jego popularności przypadł na drugą połowę lat 50-tych i trwał do początku lat 70-tych. Najbardziej znany za sprawą swoich dwóch standardów – "Sweet Dreams" i "I Can't Stop Loving You". Jego utwory z powodzeniem coverowali między innymi - Patsy Cline, Ray Charles, Kitty Wells, Emmylou Harris, Neil Young czy Ronnie Milsap.

Urodził się 3 kwietnia 1928 roku w Shelby, w Północnej Karolinie, jako najmłodszy z pięciorga dzieci Solona i Mary Gibsonów. Gdy miał dwa lata – zmarł jego ojciec. Na początku lat 40-tych matka powtórnie wyszła za mąż. Don od dziecka nienawidził pracy na farmie. (Gdy dorósł, postanowił wyjechać jak najdalej z domu.) Mimo, iż jak wszystkie dzieci rozpoczął naukę w szkole, to jednak niedługo potem ją przerwał, czego zresztą żałował do końca życia.

Gibson jako chłopiec, był też chorobliwie nieśmiały, uciekał, gdy tylko znajdował się w centrum zainteresowania. W okresie mutacji wstydził się swego głosu, unikał zatłoczonych miejsc, by nikt go nie zobaczył i dał mu spokój. Punktem zwrotnym okazał się przełom lat 30. i 40-tych, gdy odkrył radio. Wyobrażał sobie piosenkarzy śpiewających na scenie, a z czasem zaczął się zastanawiać, jak on sam by na niej wyglądał. W wieku 14 lat – kupił swoją pierwszą gitarę i zaczął uczyć się odstawowych akordów. Na początku jedynie podpatrywał innych, z czasem sam zaczął śpiewać i grać.

Mając kilkanaście lat, został dostrzeżony przez skrzypka Neda Costnera, który zaprosił go do wspólnego grania. Gdy dołączył do nich Curly Sisk – powstało trio - the Sons of the Soil. W 1948 roku, jeszcze jako duet, zostali zatrudnieni w lokalnej stacji radiowej. Niedługo potem z formacji wykształciła się nowa grupa - the Hi-Lighters, w której skład weszli – Billy Roberts (trąbka), Gibson (bas, wokal), Sisk (gitara), Scarborough (akordeon), Doc Whitmire (akordeon) oraz Jim Barber (skrzypce).

Rok później usłyszał zespół niejaki Marshall Pack, który postanowił zainteresować się chłopcami bliżej, a szczególnie ujął go wokal Gibsona. Przekonał wytwórnię Mercury Records, by chłopcy mogli pokazać, co umieją. Zespół zagrał "Automatic Mama", "I Love My Love", "Cloudy Skies" oraz "Why Am I So Lonely". Choć grupa zakończyła swoją działaność w tym roku, to jednak Gibson nie porzucił myśli o śpiewaniu i publicznych występach.

W 1950 roku założył kolejną grupę – the King Cotton Kinfolks, której grał na gitarze rytmicznej. W październiku nagrali dla RCA demo. Niestety wytwórnia nie do końca była przekonana, co do możliwości wokalnych Dona i dalszych perspektyw dla zespołu, gdyż w warstwie brzmieniowej było to honky tonk. Mimo, że nie sprzedawali zbyt dużo płyt – mieli regularne miejsce na antenie programu radiowego - Tennessee Barn Dance, dzięki któremu byli rozpoznawalni jako muzycy. W lecie 1952 roku Gibson podpisał nowy kontrakt , tym razem z Columbia Records. Dwanaście piosenek, jakie nagrał w przeciągu dwóch kolejnych lat pokazało wreszcie w pełni jego talent wokalny.

Kolejnym punktem zwrotnym w jego życiu miał okazać się koniec umowy z wytwórnią płytową. Mimo, iż nie podpisał z nikim nowego kontraktu, wciąż jednak regularnie występował, a z czasem skoncentrował się głównie na pisaniu tekstów, niż na ich wykonywaniu. W 1955 roku rozpoczął pracę nad utworem "Sweet Dream", która szczególnie spodobała się jego przyjacielowi – Melowi Foree. Ten zaaranżował spotkanie Dona ze swoim partnerem w interesach, Wesley’em Rosem. W efekcie – podpisano kontrakt z MGM REcords, z klauzulą zapewniającą artyście wejście do studia nagrań. Rok później nagrał swój wielki przebój, który siedem lat później zaśpiewa Patsy Cline.

Na początku 1958 roku powstała piosenka "Oh Lonesome Me" oraz "I Can't Stop Loving You". Ta popołudniowa sesja dała w rezultacie wspaniały singiel z dwoma przebojami. Pierwszy z nich, spędził osiem tygodni na listach przebojów country. Drugi z utworów został nagrany ponownie w sumie przez ponad 700 artystów, a najsłynniejszym wykonaniem jest bez wątpienia to autorstwa Ray’a Charlesa z 1962 roku.
W latach 1958 – 1961 wydał w sumie 11 przebojów, wliczając –"Look Who's Blue", "Blue Blue Day", "Who Cares", "Don't Tell Me Your Troubles", "Just One Time", "Sea of Heartbreak" oraz "Lonesome Number One".

W 1958 roku spełniło się także wielkie marzenie piosenkarza – wystąpił na the Grand Ole Opry. W swoim brzmieniu wychodził jednak poza tradycyjne country, wplatając w swoje kompozycje również elementy rock and rolla – niezwykle popularnych wtedy Elvisa Presley’a i Buddy’ego Holly.
Mimo, iż szczyt jego popularności przypadł na połowę lat 60-tych, to jednak wciąż, od czasu do czasu, umieszczał swoje kompozycje na listach przebojów. Tak było w przypadku – "(Yes) I'm Hurting" (1966), "Funny, Familiar, Forgotten, Feelings" (1966), "Rings of Gold" (1969) oraz "There's a Story (Goin' Round)" (1969). W tym samym okresie ukazały się dwa wydawnictwa "best of" zawierające jego największe szlagiery. W życiu osobistym artysta borykał się wtedy z uzależnieniem od alkoholu i narkotyków. Skończył z tym dopiero na początku lat 70-tych.
W 1967 roku Roy Orbison, będąc wielkim fanem piosenkarza, w hołdzie dla niego nagrał cały album pod tytułem "Roy Orbison Sings Don Gibson".

Piosenkarz miał na swoim koncie wiele udanych duetów – między innymi z Dottie West (przełom lat 60. i 70-tych), z których najsłynniejsze zabrzmiały w utworach - "Rings of Gold" (1969), a także "There's a Story Goin' Round" (1970). W 1969 roku obie gwiazdy nagrały zresztą razem album "Dottie and Don".

W 1970 roku Gibson pojawił się na płycie Neila Younga "After the Gold Rush" w utworze "Oh Lonesome Me". W 1973 roku ukazał się utwór "Woman (Sensuous Woman)", który był jego ostatnim numerem 1. W tym samym roku został wprowadzony do Nashville Songwriters Hall of Fame.
W latach 1971 – 1976 wielokrotnie pojawił się w duecie wspólnie z Sue Thompson, z których najsłynniejsze to – "I Think They Call It Love" (1972), "Good Old Fashioned Country Love" (1974) oraz "Oh, How Love Changes" (1975).

W latach 80. i 90-tych na rynku ukazywały się reedycje jego płyt. W 2001 roku jego nazwisko umieszczono w Country Music Hall of Fame. Zmarł 17 listopada 2003 roku w Nashville i został pochowany na cmentarzu Zachodzącego Słońca w jego rodzinnym mieści Shelby.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sweet Dreams / Road of Life Alone	Don Gibson	08.1956	-	-	MGM 12 194	[written by Don Gibson ][9[1].Country Chart]
Oh Lonesome Me / I Can't Stop Lovin' You	Don Gibson	02.1958	-	7[21];B:81[6]	RCA Victor 7133	[written by Don Gibson ][produced by Chet Atkins][1[8][34].Country Chart][B:7[14].Country Chart]
Blue Blue Day / Too Soon to Know	Don Gibson	06.1958	-	20[13]	RCA Victor 7010	[written by Don Gibson ][1[2][24].Country Chart]
Give Myself a Party / Look Who's Blue	Don Gibson	09.1958	-	46[10];B:58[10]	RCA Victor 7330	[written by Don Gibson ][produced by Chet Atkins][5[19].Country Chart][B:8[9].Country Chart]
Who Cares / A Stranger to Me	Don Gibson	01.1959	-	43[9]	RCA Victor 7437	[written by Don Gibson ][produced by Chet Atkins][3[16].Country Chart][B:27[2].Country Chart]
Lonesome Old House / I Couldn't Care Less	Don Gibson	05.1959	-	71[3]	RCA Victor 7505	[written by Don Gibson ][produced by Chet Atkins][11[13].Country Chart]
Don't Tell Me Your Troubles / Heartbreak Avenue	Don Gibson	08.1959	-	85[3]	RCA Victor 7566	[written by Don Gibson ][produced by Chet Atkins][5[16].Country Chart]
I'm Movin' On/Big Hearted Me	Don Gibson	12.1959	-	-	RCA Victor 7629	[written by Hank Snow ][produced by Chet Atkins][14[9].Country Chart]B:[29[1].Country Chart]
Just One Time / I May Never Get to Heaven	Don Gibson	03.1960	-	29[11]	RCA Victor 7690	[written by Don Gibson ][produced by Chet Atkins][2[21].Country Chart]
Far, Far Away / A Legend in My Time	Don Gibson	08.1960	-	72[5]	RCA Victor 7762	[written by Don Gibson ][produced by Chet Atkins][11[11].Country Chart]
Sweet Dreams / The Same Street	Don Gibson	11.1960	-	93[4]	RCA Victor 7805	[written by Don Gibson ][produced by Chet Atkins][6[16].Country Chart]
What About Me/The World Is Waiting for the Sunrise	Don Gibson	02.1961	-	100[1];B:108[1]	RCA Victor 7841	[written by Don Gibson ][produced by Chet Atkins][22[6].Country Chart][B:#2 hit for Les Paul & Mary Ford in 1951]
Sea of Heartbreak / I Think It's Best (To Forget Me)	Don Gibson	06.1961	14[13]	21[14]	RCA Victor 7890	[written by Hal David,Paul Hampton][produced by Chet Atkins][2[26].Country Chart]
Lonesome Number One / The Same Old Trouble	Don Gibson	12.1961	47[3]	59[4]	RCA Victor 7959	[written by Don Gibson][produced by Chet Atkins][2[21].Country Chart]
I Can Mend Your Broken Heart / I Let Her Get Lonely	Don Gibson	05.1962	-	105[1]	RCA Victor 8017	[written by Don Gibson ][5][14].Country Chart]
So How Come (No One Loves Me)	Don Gibson	11.1962	-	-	RCA Victor 8085	[written by Don Gibson ][22[4].Country Chart]
Head Over Heels in Love with You/It Was Worth It All	Don Gibson	04.1963	-	-	RCA Victor 8144	[written by Don Gibson ][12[10].Country Chart]
Anything New Gets Old (Except My Love for You)/After The Heartache	Don Gibson	08.1963	-	-	RCA Victor 8192	[written by Don Gibson][produced by Chet Atkins][22[5].Country Chart]
Cause I Believe In You/A Love That Can't Be	Don Gibson	11.1964	-	-	RCA Victor 8456	[written by Don Gibson ][produced by Chet Atkins][23[11].Country Chart]
Again / You're Going Away	Don Gibson	07.1965	-	-	RCA Victor 8589	[written by Don Gibson][produced by Chet Atkins][19[9].Country Chart]
Watch Where You're Going / There's a Big Wheel	Don Gibson	11.1965	-	-	RCA Victor 8678	[written by Don Gibson][produced by Chet Atkins][10[10].Country Chart]
A Born Loser / All the World Is Lonely Now	Don Gibson	02.1966	-	-	RCA Victor 8732	[written by Don Gibson][produced by Chet Atkins][12[10].Country Chart]
(Yes) I'm Hurtin' / My Whole World Is Hurt	Don Gibson	05.1966	-	-	RCA Victor 8812	[written by Don Gibson][produced by Chet Atkins][6[16].Country Chart]
Funny Familiar Forgotten Feelings / Forget Me	Don Gibson	12.1966	-	-	RCA Victor 8975	[written by Mickey Newbury][produced by Chet Atkins][8[13].Country Chart]
All My Love/No Doubt About It	Don Gibson	09.1967	-	-	RCA Victor 9266	[written by Don Gibson ][produced by Chet Atkins][23[10].Country Chart]
Ashes Of Love/Good Morning, Dear	Don Gibson	04.1968	-	-	RCA Victor 9460	[written by Wright, J. Anglin, J. Anglin][produced by Chet Atkins][37[4].Country Chart]
It's a Long, Long Way to Georgia	Don Gibson	08.1968	-	-	RCA Victor 9563	[written by Murray, Seigel][produced by Chet Atkins][12[11].Country Chart]
Ever Changing Mind	Don Gibson	12.1968	-	-	RCA Victor 9663	[written by Melson, Melson][produced by Chet Atkins, Felton Jarvis][30[5].Country Chart]
Rings of Gold	Dottie West & Don Gibson	03.1969	-	-	RCA Victor 9715	[written by Gene Thomas][produced by Chet Atkins,Danny Davis][2[15].Country Chart]
Solitary	Don Gibson	05.1969	-	-	RCA Victor 0143	[written by Leon Payne][produced by Danny Davis][28[7].Country Chart]
Sweet Memories	Dottie West & Don Gibson	08.1969	-	-	RCA Victor 0178	[32[4].Country Chart]
I Will Always	Don Gibson	09.1969	-	-	RCA Victor 0219	[written by Don Gibson][produced by Danny Davis][21[6].Country Chart]
There's a Story (Goin' 'Round)	Don Gibson with Dottie West	12.1969	-	-	RCA Victor 0291	[written by Don Gibson][produced by Danny Davis][7[11].Country Chart]
Don't Take All Your Loving/Pretending Everyday	Don Gibson	03.1970	-	-	Hickory 1559	[written by Don Gibson][produced by Wesley Rose][17[9].Country Chart]
A Perfect Mountain/Would You Believe Me?	Don Gibson	07.1971	-	-	Hickory 1571	[written by Gene Thomas][produced by Wesley Rose][16[9].Country Chart]
Someway/Comfort For Your Mind	Don Gibson	11.1970	-	-	Hickory 1579	[written by Don Gibson][produced by Wesley Rose][37[2].Country Chart]
Guess Away the Blues/I Wanna Live	Don Gibson	02.1971	-	-	Hickory 1588	[written by Don Gibson][produced by Wesley Rose][19[8].Country Chart]
(I Heard That) Lonesome Whistle/Window Shopping	Don Gibson	06.1971	-	-	Hickory 1598	[written by Jimmie Davis, Hank Williams][produced by Wesley Rose][29[4].Country Chart]
Country Green/Move It On Over	Don Gibson	11.1971	-	-	Hickory 1614	[written by Eddy Raven][produced by Wesley Rose][5[13].Country Chart]
Far Far Away/What's Happened To Me	Don Gibson	03.1972	-	-	Hickory 1623	[written by Don Gibson][produced by Wesley Rose][12[9].Country Chart]
Woman (Sensuous Woman)/If You Want Me To I'll Go	Don Gibson	06.1972	-	-	Hickory 1638	[written by Gary S. Paxton][produced by Wesley Rose][1[1][16].Country Chart]
I Think They Call It Love	Don Gibson & Sue Thompson	09.1972	-	-	Hickory 1646	[37[4].Country Chart]
Is This the Best I'm Gonna Feel	Don Gibson	11.1972	-	-	Hickory 1651	[written by Don Gibson][produced by Wesley Rose][11[10].Country Chart]
If You're Goin' Girl/Lonesome Number One	Don Gibson	03.1973	-	-	Hickory 1661	[written by Bobby Bond][produced by Wesley Rose][26[7].Country Chart]
Touch the Morning / Too Soon to Know	Don Gibson	06.1973	-	-	Hickory 1671	[written by Eddy Raven][produced by Wesley Rose][6[11].Country Chart]
That's What I'll Do/Sweet Dreams	Don Gibson	11.1973	-	-	Hickory/MGM 306	[written by Don Gibson][produced by Wesley Rose][30[5].Country Chart]
Snap Your Fingers/Love Is A Lonesome Thing	Don Gibson	01.1974	-	-	Hickory/MGM 312	[written by Grady Martin , Alex Zanetis][produced by Wesley Rose][12[9].Country Chart]
One Day At A Time/Rainbow Love	Don Gibson	06.1974	-	-	Hickory/MGM 318	[written by Gary S. Paxton][produced by Wesley Rose][8[10].Country Chart]
Good Old Fashioned Country Love/Ages And Ages Ago	Don Gibson And Sue Thompson	09.1974	-	-	Hickory/MGM 324	[written by Glenn Barber, Jim Mundy][produced by Wesley Rose][31[5].Country Chart]
Bring Back Your Love To Me/Drinking Champagne	Don Gibson	09.1974	-	-	Hickory/MGM 327	[written by Don Gibson][produced by Wesley Rose][9[12].Country Chart]
I'll Sing for You/Pocatello	Don Gibson	02.1975	-	-	Hickory/MGM 338	[written by Bobby Bond][produced by Wesley Rose][27[4].Country Chart]
(There She Goes) I Wish Her Well/Funny, Familiar, Forgotten Feelings	Don Gibson	05.1975	-	-	Hickory/MGM 345	[written by Don Gibson][produced by Wesley Rose][24[6].Country Chart]
Oh, How Love Changes/Sweet And Tender Times	Don Gibson And Sue Thompson	09.1975	-	-	Hickory/MGM 350	[written by K.P. Powell, D. Orender][produced by Wesley Rose][36[4].Country Chart]
Doing My Time	Don Gibson	07.1976	-	-	Hickory/MGM 372	[39[2].Country Chart]
I'm All Wrapped Up in You/We Live In Two Different Worlds	Don Gibson	12.1976	-	-	ABC/Hickory 54 001	[written by D. Gibson][produced by Wesley Rose][23[6].Country Chart]
Fan The Flame, Feed The Fire/Bringin' In The Georgia Mail	Don Gibson	04.1977	-	-	ABC/Hickory 54 010	[written by E. Raven][produced by Wesley Rose][30[4].Country Chart]
If You Ever Get to Houston (Look Me Down)/It's All Over	Don Gibson	07.1977	-	-	ABC/Hickory 54 014	[written by Mickey Newbury][produced by Wesley Rose][16[8].Country Chart]
Starting All Over Again/ I'd Rather Die Young	Don Gibson	03.1978	-	-	ABC/Hickory 54 024	[written by Philip Mitchell][produced by Ronnie Gant][16[8].Country Chart]
The Fool	Don Gibson	06.1978	-	-	ABC/Hickory 54 029	[written by Ford, Hazelwood][produced by Ronnie Gant][22[6].Country Chart]
Any Day Now/Baby's Not Home	Don Gibson	01.1979	-	-	ABC/Hickory 54 039	[written by B. Bacharach, B. Hilliard][produced by Ronnie Gant][26[5].Country Chart]
Forever One Day at a Time/Look Who's Blue	Don Gibson	07.1979	-	-	MCA 41 031	[written by Eddy Raven][produced by Ronnie Gant][37[2].Country Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Wrote a Song	Don Gibson	11.1963	-	134[3]	RCA Victor 2702	-
Country Number One	Don Gibson	03.1980	13[10]	-	Warwick WW 5079	-

Debbie Gibson

Rok 1987 obfitował w debiuty nastoletnich artystek. Na listy przebojów trafiły wówczas Tiffany, Vanessa Paradis, Mandy Smith i bohaterka niniejszej biografii - Debbie Gibson.

Deborah Ann Marie Gibson przyszła na świat w ostatnim dniu sierpnia 1970 r. w Brooklynie (Nowy Jork). Dorastała na Long Island. Mając 5 lat wspólnie ze starszymi siostrami Karen i Michele (młodsza Denise była jeszcze za mała) rozpoczęła sceniczne występy - grając m.in. na pianinie - w Community Theatre w takich przedstawieniach jak "A Christmas Carol", "Annie" oraz "Mickey Mouse and Friends". Mniej więcej w tym samym czasie skomponowała swój pierwszy utwór. W wieku 6 lat wygrała konkurs muzyczny, grając na fortepianie kompozycję "Dla Elizy". Dwa lata później - będąc członkiem dziecięcego chóru - występowała w Metropolitan Opera House w Nowym Jorku (przedstawienia "Hansel und Gretel", "La Boheme", "Le Rossignol") towarzysząc na scenie m.in. Placido Domingo. W wieku 12 lat była już młodziutką ale profesjonalną aktorką znaną na Broadwayu. Mało kto wie, ale w 1984 wystąpiła w epizodycznej roli w filmie "Ghostbusters".

Po dwóch kolejnych latach dowiedział się o niej cały rynek muzyczny. Podpisała kontrakt z wytwórnią Atlantic Records i zarejestrowała samodzielnie napisane i skomponowane utwory na swoją debiutancką płytę długogrającą zatytułowaną "Out Of The Blue". Jej pierwszy singel ukazał się w lutym 1987 r. (ale już w grudniu 1986 r. ukazała się 12-calowa wersja tego singla), a znalazła się na nim kompozycja "Only In My Dreams", która powstała w zarysie prawie cztery lata wcześniej. Kolejnymi przebojami z tego samego dużego krążka wydanego w sierpniu były "Shake Your Love" opublikowane jesienią tego samego roku oraz trzy utwory z 1988 r. - "Out Of The Blue", "Foolish Beat" i "Staying Together". W przypadku "Foolish Beat" należy zwrócić uwagę na fakt, że piosenka ta dotarła w maju 1988 r. na szczyt Listy Przebojów Tygodnika Billboard, zostając wówczas jej pierwszym, ale nie ostatnim "numerem jeden" za oceanem. Dzięki wspomnianej piosence Debbie została okrzyknięta wówczas "najmłodszą artystką, która kiedykolwiek napisała, skomponowała, wyprodukowała i wykonała największy amerykański przebój tygodnia".

Rok 1989 potwierdził talent artystki, która ponownie pokonała wszystkich rywali spoglądając na nich z najwyższej pozycji Amerykańskiej Listy Przebojów dzięki piosence "Lost In Your Eyes". W tym samym roku ukazały się jeszcze za oceanem single "Electric Youth" oraz "No More Rhyme", a także koncertowe 60-minutowe video "Live in Concert - The Out of the Blue Tour" oraz drugi longplay wokalistki zatytułowany podobnie jak jeden z singli - "Electric Youth". Zarówno pierwsza jak i druga płyta długogrająca otrzymały status potrójnej platyny w USA. Oba krążki bardzo dobrze sprzedawały się w Japonii, Kanadzie, Malezji, Singapurze, Wielkiej Brytanii, Hong Kongu oraz na Tajwanie i Filipinach.

Jeszcze w tym samym 1989 r. artystka odebrała dwa wyróżnienia New York Music Awards - w kategorii "Debut Artist Of The Year" oraz "Debut Album Of The Year". Rok później Debbie Gibson trzykrotnie stawała na podium podczas odbierania New York Music Awards. Było to w kategoriach "Artist Of The Year", "Best Pop Female Vocalist" oraz za utwór "Lost In Your Eyes" okrzyknięty przebojem roku. Zdobyła także American Songwriter Awards jako "Rock Producer of The Year".
Była też wówczas nominowana do American Music Awards w kategorii "Best Pop Female Vocalist". W tym samym roku jesienią ukazał się fonogram "Anything Is Possible" promowany małą płytką o identycznym tytule. I prawdę mówiąc było to chyba ostatnie osiągnięcie Debbie warte odnotowania, jeżeli chodzi o jej wysokie lokaty na listach przebojów. Nie pomogło nawet zaproszenie do współpracy Lamonta Doziera i plotki o potencjalnym duecie z samym Glenem Medeirosem.

W latach następnych dyskografia artystki powiększała się o kolejne wydawnictwa fonograficzne. Nie przyniosły one jednak tak wielkich hitów jak te z przełomu lat 80. i 90. Może dlatego, że Debbie wydoroślała, zaczęła podpisywać się jako Deborah oraz postanowiła chyba zmienić krąg swoich odbiorców. W styczniu 1993 r. pojawił się LP "Body Mind Soul" (na wyspach japońskich wzbogacony o "Eyes of The Child"). W lipcu 1995 "Think With Your Heart" uznawany przez jej fanów za najlepszy w karierze (japońska edycja płyty zawierała dwa nagrania bonusowe - "You Know Me" oraz "Call Yourself A Lover") przepełniony nastrojowymi balladami nagranymi przy akompaniamencie orkiestry i z wokalistką przygrywającą na pianinie. W grudniu 1996 nakładem wytwórni Espiritu Records pojawiła się "Deborah" (w Japonii ze zmienionym tytułem "Moonchild"), która trafiła na amerykańskie półki sklepowe w dwóch wersjach. Ta pierwsza zawierała nowy remiks "Only In My Dreams?98", a ta druga - dwie dodatkowe piosenki pochodzące z "Funny Girl".
 
Golden Egg Records opublikowała ostatnią typowo popową płytę piosenkarki zatytułowaną "MYOB" czyli Mind Your Own Business. Niespodzianką na tej płycie jest duet z Tonym Orlando i wykonanie coveru przeboju "Knock Three Times". Warto zwrócić uwagę, na fakt, że obie wymienione wcześniej wytwórnie to własne rodzinne przedsięwzięcia Debbie. Spełnieniem muzycznych marzeń wokalistki było wydanie jesienią 2003 r. płyty "Colored Lights - The Broadway Album" zawierającego 13 utworów - głównie musicalowych m.in. z obrazów "Gipsy", "The Boy From Oz", "Cabaret", "Les Miserables" i "Rags". Trzeba też w tym miejscu wspomnieć o dwóch składankach największych przebojów Debbie Gibson. "Greatest Hits" ukazało się we wrześniu 1995 r. i zawierało 12-14 nagrań (w zależności od miejsca wydania) podsumowujących cztery pierwsze płyty artystki, "Lost In Your Eyes (And Other Hits)" ujrzało światło dzienne cztery lata później w październiku.

W 1992 r. po wydaniu trzeciego LP "Anything Is Possible" Deborah Gibson zapragnęła udowodnić prawdziwość tego tytułu i postanowiła powrócić na deski teatralne. Come back się udał - jeszcze w tym samym roku wzięła udział w broadwayowskim spektaklu "Les Miserables" wcielając się w postać Eponine. Następnie w londyńskim West Endzie przez dziewięć miesięcy występowała w roli Sandy w musicalu "Grease"(lata 1993-1994). Zarówno z tym widowiskiem w wersji amerykańskiej jak i z kolejnym - "Funny Girl" odbyła kilkumiesięczne tournee po Stanach Zjednoczonych (okres 1995-1996).

W późniejszym okresie przyszły propozycje zagrania m.in. Belle w "Beauty And The Beast"(lata 1997-1997), Gypsy Rose Lee w "Mama Rose" (1998 r.), Velmy Kelly w "Chicago" (rok 2002 i 2003 z przerwami) oraz Sally Bowles w "Kabarecie" (2003 r.) oraz Marty w "Company" (2004 r.). Żadna z nich nie została przez Deborah odrzucona. Co więcej - artystka zrealizowała kolejne swoje marzenie i sama została kompozytorem i autorem tekstów do własnego musicalu zatytułowanego "Skirts". Wystąpiła też w filmach "My Girlfriend's Boyfriend" z 1999 r. oraz "My Ex-Girlfriend's Wedding Reception" z 2001 r. Pisała i współprodukowała materiał muzyczny dla takich artystów jak Chris Cuevas, Ana, The Party czy też Jobeth Taylor. Wystąpiła też gościnnie w piosence "I Wanna Destroy You" na albumie Circle Jerks.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Only in my dreams	Debbi Gibson	05.1987	54[5][09.87]	4[28]	Atlantic 89 322	[gold-US][written by Deborah Gibson][produced by Fred Zarr][12[11].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 744 12"]
Shake your love	Debbi Gibson	10.1987	7[8]	4[22]	Atlantic 89 187	[written by Deborah Gibson][produced by Fred Zarr][6[12].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 651 12"]
Out of the blue	Debbi Gibson	01.1988	19[7]	3[17]	Atlantic 89 129	[written by Deborah Gibson][produced by Fred Zarr,Deborah Gibson][44[2].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 621 12"]
Only in my dreams [reissue]	Debbi Gibson	03.1988	11[7]	-	-	-
Foolish beat	Debbi Gibson	04.1988	9[9]	1[1][20]	Atlantic 89 109	[written by Deborah Gibson][produced by Deborah Gibson]
Staying together	Debbi Gibson	08.1988	53[2]	22[12]	Atlantic 89 034	[written by Deborah Gibson][produced by Fred Zarr,Deborah Gibson]
Lost in your eyes/Silence speaks [A thousand words]	Debbi Gibson	01.1989	34[7]	1[3][19]	Atlantic 88 970	[gold-US][written by Deborah Gibson][produced by Deborah Gibson]
Electric youth/We could be together	Debbi Gibson	04.1989	14[8]	11[13]	Atlantic 88 919	[gold-US][written by Deborah Gibson][produced by Fred Zarr][3[8].Hot Disco/Dance;Atlantic 88 918 12"]
No more rhyme/Over the wall	Debbi Gibson	06.1989	-	17[14]	Atlantic 88 885	[written by Deborah Gibson][produced by Fred Zarr]
We could be together/No more rhyme	Debbi Gibson	09.1989	22[8]	71[6]	Atlantic 88 896	[written by Deborah Gibson][produced by Fred Zarr,Deborah Gibson]
Anything is possible/So close to forever	Debbi Gibson	11.1990	51[2]	26[12]	Atlantic 87 793	[written by Deborah Gibson,Lamont Dozier][produced by Lamont Dozier,Deborah Gibson]
One step ahead	Debbi Gibson	06.1991	-	-	-	[written by Deborah Gibson,Lamont Dozier][produced by John "Jellybean" Benitez][18[8].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 025 12"]
Losin' myself/Love or lust	Debbi Gibson	03.1993	-	86[5]	Atlantic 87 392	[written by Deborah Gibson,Evan Rogers, Carl Sturken]
You' re the one that i want	Craig McLachlan/Debbie Gibson	07.1993	13[6]	-	Epic 659522 2 [UK]	[written by John Farrar][produced by Nigel Wright]
Shock your mama	Debbi Gibson	04.1993	74[1]	-	Atlantic A 7386 [UK]	[written by Deborah Gibson, Evan Rogers, Carl Sturken][produced by Deborah Gibson, Evan Rogers, Carl Sturken]
Only words	Debbie Gibson	07.1997	-	-	-	[38[8].Hot Disco/Dance;Jellybean 2524 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Out of the blue	Debbi Gibson	08.1987	28[35]	7[89]	Atlantic 81 780	[3x-platinum-US][gold-UK][produced by Fred Zarr, Debbie Gibson ,John Morales, Sergio Munzibai ,Lewis A. Martineé]
Electric youth	Debbi Gibson	01.1989	8[16]	1[5][51]	Atlantic 81 932	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by Fred Zarr, Debbie Gibson]
Anything is possible	Debbi Gibson	11.1990	69[1]	41[17]	Atlantic 82 167	[gold-US][produced by Fred Zarr, Debbie Gibson,Lamont Dozier, Jellybean Benitez]<
Body mind soul	Debbi Gibson	01.1993	-	109[3]	Atlantic 82 451	[produced by Debbie Gibson, Evan Rogers, Carl Sturken, Elliott Wolff, Phil Ramone]

Terri Gibbs

Teresa Fay "Terri" Gibbs (ur. 15 czerwca 1954r), amerykańska artystka country , który urodził się niewidoma. W latach 80-tych i 90-tych nagrała siedem albumów studyjnych , w tym cztery dla MCA Records i jeden dla Warner Bros . Miała również trzynaście singli na Billboard Country Singles Charts w tym okresie, w tym debiutancki singiel "Somebody's Knockin", który osiągnął # 8 na listach country, nr 13 na listach przebojów pop i nr 3 na Adult Contemporary Chart.Również weszła do Top20 z "Rich Man", "Mis'ry River", "Ashes to Ashes" i "Anybody Else's Heart but Mine".

Teresa Fay Gibbs urodziła się na Miami na Florydzie , ale wychowała w Augusta, Georgia na przedmieściach Grovetown .Urodziła sie niewidoma , uczyła się gry na fortepianie w wieku lat trzech. Jako dziecko śpiewała w kościelnym chórze i brała udział w konkursach talentów, a mając siedemnaście lat, otwierała koncerty Billa Andersona .W końcu poznała Cheta Atkinsa , który poradził jej, aby przeniosła się do Nashville, Tennessee , aby kontynuować karierę muzyczną country, co zrobiła w wieku osiemnastu lat.Po nieudanej próbie znalezienia kontraktu, wróciła do Miami i dołączył do zespołu o nazwie Sound Dimension. Nadal występowała lokalnie, później tworząc zespół o nazwie Terri Gibbs Trio, który występuje w Steak & Ale w Augusta.Gibbs następnie wysłała demo do producenta Eda Penney'a z MCA Records , podpisując kontrakt z wytwórnią w 1980 roku.

Jej pierwszy singiel to "Somebody's Knockin", który był także tytułem debiutanckiego albumu. Ta piosenka była hitem crossover wydana w 1981 r, osiągając nr 8 na listach przebojów country w USA, Nr 13 liście Billboard Hot 100 i nr 3 na Adult Contemporary Chart.Następnym był "Rich Man" , nr 19 na Country Chart, który wszedł także listy przebojów pop. Jej debiutancki album zdobył nagrodę dla najlepszej wokalistki Akademii Muzyki Country. Była też pierwszym zwycięzcą nagrody Country Music Association , Horizon Award (które jest przyznawane artystom wschodzącym), i została nominowany do nagrody Grammy w kategorii Najlepsza Piosenka Country dla "Somebody's Knockin'".Gibbs wystepuje także w Grand Ole Opry.

MCA wydała jej drugi album, I'm a Lady, pod koniec 1981 roku. Ten album był mniej udany, chociaż ta produkcja przyniosła hit nr 12 z "Mis'ry River", drugi i ostatni singiel ostatni singiel z albumu.Z Some Days It Rains All Night Long wydanego w 1982r pochodzą hity z Top 20 "Ashes to Ashes" oraz nr 45 w postaci tytułowego utworu. W w 1981 i 1982r, Gibbs koncertowała z George Jonesem i śpiewała duety z nim na scenie. Jej ostatni album dla MCA, Over Easy,zawierał jej niewielki hit "Anybody Else's Heart but Mine", a po wydaniu kompilacji The Best of Terri Gibbs, opuściła wytwórnię.

Gibbs przeszła do Warner Bros Records nagrywając swój piąty album w 1985r, Old Friends. Wszystkie trzy single z tego albumu - "A Few Good Men" (z Kathy Mattea w chórkach ), "Rockin' in a Brand New Cradle" i " Someone Must Be Missing You Tonight "- nie weszły do Country Top 40.

Gibbs później wykonywała współczesną muzykę chrześcijańską , nagrywając Turn Around i Comfort the People w 1987 i 1988 r., odpowiednio, dla Canaan Records. Dało to Gibbs jej drugą nominację do nagrody Grammy. What a Great Day, jej trzeci Christian album,został nagrany w 1990 roku dla wytwórni Morning Gate.Następnie wycofała się z przemysłu muzycznego.

Wyszła zamąż za Davida Daughtry'ego,miejskiego radnego Grovetown w dniu 28 kwietnia 1988 r. i pozostawała w związku małżeńskim z nim aż do jego śmierci w lutym 2008 roku. Mieli jednego syna, Davida Wayne Daughtry II, ur. 20 października 1989 roku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Somebody's Knockin' / Some Days It Rains All Night Long	Terri Gibbs	01.1981	-	13[22]	MCA 41 309	[written Ed Penney, Jerry Gillespie][produced by Ed Penney][8[13].Country Chart]
Rich Man / I Won't Cry in Dallas Anymore	Terri Gibbs	06.1981	-	89[5]	MCA 51 119	[written Ed Mattson][produced by Ed Penney][19[6].Country Chart]
I Wanna Be Around/Rocky Top	Terri Gibbs	10.1981	-	-	MCA 51 180	[written Johnny Mercer, Sadie Vimmerstedt][produced by Ed Penney][38[3].Country Chart]
Mis'ry River / Too Long	Terri Gibbs	01.1982	-	-	MCA 51 225	[written Glenn Worf][produced by Ed Penney][12[8].Country Chart]
Ashes to Ashes / Plans	Terri Gibbs	05.1982	-	-	MCA 52 040	[written Ed Penney, Jerry McBee][produced by Ed Penney][19[7].Country Chart]
Baby I'm Gone / I Don't Need You (But I Want You)	Terri Gibbs	01.1983	-	-	MCA 52 134	[written Glenn Worf][produced by Ed Penney][33[3].Country Chart]
Anybody Else's Heart But Mine / What a Night	Terri Gibbs	09.1983	-	-	MCA 52 252	[written Walt Aldridge][produced by Rick Hall][17[7].Country Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Somebody's Knockin'	Terri Gibbs	02.1981	-	53[25]	MCA 5506	-

Georgia Gibbs

Georgia Gibbs (ur. 17 sierpnia 1919 r.  - zm. 9 grudnia 2006 r.) Była amerykańską popularną piosenkarką i wokalistką, której korzenie tkwiły w jazzie . Już w młodości śpiewała publicznie, Gibbs po raz pierwszy zyskała   uznanie (i rozgłos) w połowie lat pięćdziesiątych, interpretując piosenki wywodzące się z czarnej społeczności rytmicznej i bluesowej, a następnie jako wokalistka na długiej liście programów radiowych i telewizyjnych oraz komediowych. Jej kluczową cechą była niesamowita wszechstronność i niezwykła stylistyczna różnorodność, od melancholijnej ballady po   swingujący jazz  i rock and roll .

Gibbs urodziła się jako Frieda Lipschitz ,  w Worcester w stanie Massachusetts ,jako najmłodsza z czworga dzieci pochodzenia rosyjsko- żydowskiego .  Jej ojciec zmarł, gdy miała sześć miesięcy, a ona i jej troje rodzeństwa spędziło następne siedem lat w lokalnym sierocińcu żydowskim.

Ujawniając naturalny talent do śpiewania w młodym wieku, Frieda otrzymała propozycję występu w corocznym show w sierocińcu. Kiedy jej matka, która co miesiąc odwiedzała ją, znalazła zatrudnienie jako położna, wróciła do Friedy, ale jej praca często zmuszała ją do pozostawiania córki na tygodnie tylko z radiem Philco dla towarzystwa.
Będąc jeszcze w Worcester w wieku 13 lat, Frieda wzięła udział w przesłuchaniu do pracy w Plymouth , jednym z najlepszych domów wodewilowych w Bostonie . Kierownik Plymouth już słyszał jej śpiew w lokalnej stacji radiowej Worcester, i Gibbs została przyjęta i przeniosła się do Bostonu,   ostatecznie lądując w sali balowej Raymor . Dołączyła do orkiestry Hudson- DeLange w 1936 roku (17 lat) i koncertowała z nimi przez 10 miesięcy jako Fredda Gibson .

Znalazła stałą pracę w audycjach radiowych, takich jak Your Hit Parade , Melody Puzzles , The Tim And Irene Show i  w późnych latach trzydziestych i wczesnych latach 40-tych  śpiewając z zespołami Tommy'ego Dorseya , Hala Kempa , Artiego Shawa i Frankie Trumbauera . Podczas gdy artykuł w Billboard podaje, że jej pierwsze nagrania były z orkiestrą Trumbauera: The Laziest Gal in Town dla Brunswick Records ,notka z   kompilacji z 1998 r. opisuje jej pojawienie się na niektórych nagraniach DeLange'a w Brunswick,i  istnieje nagranie z Halem Kempem z 1939 roku. Po raz pierwszy śpiewała z zespołem Shawa w 1942 roku na płycie Absent Minded Moon (Victor 27779).

W 1943 roku, kiedy jej pseudonim zmienił  się na Georgia Gibbs, zaczęła pojawiać się w programie radiowym Camel Caravan , prowadzonym przez Jimmy'ego Durante i Garry'ego Moore'a , gdzie pozostawała stałym wykonawcą do 1947 roku. To właśnie Moore nadał jej słynny przydomek "Her Nibs, Miss Georgia Gibbs "ironicznie posługując się tytułem, aby opisać piosenkarkę o maleńkiej posturze, która miał olbrzymią " autorytatywną " pozycję w amerykańskiej muzyce pop. 

Gibbs podpisała kontrakt z Majestic Records w 1946 r. nagrywając wiele płyt, ale jej pierwszy solowy singiel " If I Knew You Were Comin  I'd've'  Baked a Cake "(w wytwórni Coral ) nie pojawił się przed 1950 rokiem . W tym okresie była także wokalistką na trasach z komikami Danny Kaye i Sidem Caesarem .
W latach 1949 i 1950 pojawiła się w serialach Cavalcade of Stars i All Star Revue . W 1951 roku podpisała kontrakt z Mercury Records. Posiada wszechstronny głos, nagrała długą listę dobrze odebranych płyt w każdej kategorii od piosenek pop po rock-and-roll, jazz, swing, staroświeckie ballady i cha-chas. Najbardziej udana piosenka z 1952 roku "Kiss Of Fire", którą wykonała podczas Milton Berle Show wiosną tego roku, zajęła pierwsze miejsce na listach przebojów muzyki pop. "Kiss of Fire" został adaptowany z argentyńskiego tanga El Choclo.

Głos Georgii Gibbs najlepiej prezentuje się w romantycznych balladach i dramatycznych piosenkach , takich jak "My Melancholy Baby ","I'll Be Seeing You", "Autumn Leaves" i "You Keep Coming Back Like a Song". Mimo to mogła równie ekscytująco pasjonować się   jazzowymi numermi jak "Red Hot Mama", "A-Razz-A-Ma-Tazz"; jiving z takimi melodiami jak "Ol Man Mose", " Shoo Shoo Baby "; lub kołysanie się z "I Want You Be Be My Baby". Jej album Swingin 'With Her Nibs (1956) również wykazał jej naturalne zdolności do improwizacji.

W 1957 r. Gibbs podpisała kontrakt z RCA Victor   ,gdzie nagrała ponad 40 piosenek przed odejściem ze śpiewu, a także odniosła sukces z rock'n'rollowymi piosenkami. Jej nagranie dla Mercury " Silent Lips " było wielkim hitem w Szwecji (wrzesień 1958-marzec 1959), osiągając szczyt ​​w rankingu najlepiej sprzedających się singli. Pojawiała się w wielu programach telewizyjnych, w tym w programie The Ed Sullivan Show , i gościła w swoim własnym, Georgia Gibbs And Her Million Record Show . W 1966 r. nagrała swój ostatni album Call Me ,i rzadko potem występowała.


Pod koniec lat pięćdziesiątych wyszła za mąż za zagranicznego korespondenta i autora Franka Gervasiego , biografa izraelskiego premiera Menachema Begina  . Po raz pierwszy spotkali się w Paryżu w latach 30-tych, ale stracili kontakt ze sobą przez 12 lat. Małżeństwo trwało do jego śmierci w 1990 roku.

Gruzja Gibbs zmarła na białaczkę 9 grudnia 2006 roku, w wieku 87 lat, w nowojorskim Memorial Sloan-Kettering Cancer Center .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
If I Knew You Were Comin' (I'd've Baked A Cake)/Stay With The Happy People	Georgia Gibbs	03.1950	-	5[11]	Coral 60 169	[written by Al Hoffman, Bob Merrill, Clem Watts ]
Simple Melody/A Little Bit Independent	Georgia Gibbs And Bob Crosby	08.1950	-	25[2]	Coral 9-60 227	[written by Irving Berlin][piosenka z musicalu na Broadway'u "Watch your step"][#4 hit for Billy Murray & Elsie Baker in 1916]
I Still Feel The Same About You/Get Out Those Old Records	"Her Nibs" Sings With Georgia Gibbs	01.1951	-	18[8]	Coral 9-60 353	-
Tom's Tune/I Wish, I Wish	Georgia Gibbs	06.1951	-	21[2]	Mercury 5644-X45	[written by Lee Gillette, Lou Busch]
Good Morning, Mr. Echo/Be Doggone Sure You Call	Georgia Gibbs	07.1951	-	21[2]	Mercury 5662-X45	-
While You Danced, Danced, Danced/While We're Young	Georgia Gibbs	08.1951	-	6[9]	Mercury 5681-X45	-
Cry/My Old Flame	Georgia Gibbs	12.1951	-	24[3]	Mercury Mercury 5749-X45	[written by Churchill Kohlman][#18 hit for Ronnie Dove in 1966]
Kiss Of Fire/A Lasting Thing	Georgia Gibbs	04.1952	-	1[7][20]	Mercury 5823-X45	[gold-US][written by Lester Allen, Robert Hill]
So Madly In Love/Make Me Love You	Georgia Gibbs	07.1952	-	21[3]	Mercury 5874-X45	[written by Kim Gannon, Mabel Wayne ]
My Favorite Song/Sinner Or Saint	Georgia Gibbs	10.1952	-	25[2]	Mercury 5912-X45	[written by Gold, Charlap]
Seven Lonely Days/If You Take My Heart Away	Georgia Gibbs	03.1953	-	5[24]	Mercury 70 095-X45	[written by Shuman, Shuman, Brown]
Somebody Bad Stole De Wedding Bell (Who's Got The Ding Dong)/Baubles, Bangles And Beads	Georgia Gibbs	03.1954	-	18[4]	Mercury 70 298-X45	[written by Wright, Forrest]
Tweedle Dee/You're Wrong, All Wrong	Georgia Gibbs	01.1955	20[1]	2[19]	Mercury 70 517	[written by Winfield Scott]
Dance With Me Henry (Wallflower)/Ballin´the Jack	Georgia Gibbs	03.1955	-	1[3][20]	Mercury 70 572	[written by Johnny Otis, Hank Ballard, Etta James]
Sweet And Gentle/Blueberries	Georgia Gibbs	07.1955	-	12[4]	Mercury 70 647	[written by Thorn, Portal][kubańska piosenka "Me Lo Dijo Adela"]
I Want You To Be My Baby/Come Rain Or Come Shine	Georgia Gibbs	09.1955	-	14[4]	Mercury 70 685	[written by Jon Hendricks][oryginalnie nagrana przez Louisa Jordana]
Goodbye To Rome (Arrivederci Roma)/24 Hours A Day (365 A Year)	Georgia Gibbs	12.1955	-	A:51[12];B:74[8]	Mercury 70 743	[A:written by Garinei, Giovannini, Rascel, Sigman][B:written by Toombs, Glover, Ward]
Rock Right/The Greatest Thing	Georgia Gibbs	03.1956	-	36[9]	Mercury 70 811	[written by Raleigh, Edwards]
Kiss Me Another/Fool Of The Year	Georgia Gibbs	05.1956	24[1]	30[13	Mercury 70 850	[written by Ebb, Friedman]
Happiness Street/Happiness Is A Thing Called Joe	Georgia Gibbs	08.1956	-	20[16]	Mercury 70 920	[written by Wolfson, White]
Tra La La/Morning, Noon And Night	Georgia Gibbs	12.1956	-	24[7]	Mercury 70 998	[written by J. Parker][piosenka z filmu "Rock,Rock,Rock"]
Silent Lips/Pretty Pretty	Georgia Gibbs	03.1957	-	68[3]	Mercury 71 058	[written by Otis, Corso]
I'm Walking The Floor Over You/Sugar Candy	Georgia Gibbs	06.1957	-	92[1]	RCA Victor 6922	[written by Ernest Tubb]
The Hula Hoop Song/Keep In Touch	Georgia Gibbs	10.1958	-	32[5]	Roulette 4106	[written by C. Maduri, D. Kohler]
Let Me Cry On Your Shoulder/Venice Blue (Que C'est Triste Venise)	Georgia Gibbs	05.1965	-	132[2]	Bell 615	[written by J. Sherman, G. D. Weiss]