Jon Astley

Jon Astley to brytyjski producent,który wydał także dwa albumy solowe pod koniec lat 80-tych.Jego najbardziej udanym singlem była piosenka "Jane's Getting Serious",póżniej spopularyzowana przez Heinza w telewizjach komercyjnych.Jego krótka kariera piosenkarza była związana z wytwórnią Atlantic.

 

Jako producent jest najbardziej znany ze współpracy z zespołem Who,minn. koprodukcja z Glynem Johnsem albumu Who are you i remastering albumów tej grupy na płytach kompaktowych.Wielu fanów The Who było jednak niezadowolonych z rezultatów tej pracy,a szczególnie z nowego masteringu albumu Live at Leeds.Astley był także producentem płyt Erica Claptona i Corey'a Harta.
Jon Astley był synem kompozytora Edwina "Teda" Astley'a,a jego siostra Virginia była znaną piosenkarką. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Jane's Getting Serious / The Animal	Jon Astley	06.1987	-	77[10]	Atlantic 89 258	[written by Jon Astley][produced by Andy MacPherson, Phil Chapman]
Put This Love to the Test / Been There, Done That	Jon Astley	10.1988	-	74[8]	Atlantic 89 027	[written by Jon Astley, Richard King][produced by An Astley-MacPherson Production]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Everyone Loves the Pilot (Except the Crew)	Jon Astley	08.1987	-	135[10]	Atlantic 81 740	[produced by Andy MacPherson, Phil Chapman]

Jon Anderson

 Jon Anderson (ur. 25.10.1944r, Accrington, Lancashire, Wielka Brytania) - voc, g, k, harfa, perc; kompozytor, autor tekstów, producent nagrań. 

Przyszedł na świat w ubogiej rodzinie robotniczej. Od dwunastego roku życia pracował na swoje utrzymanie - najpierw doglądał krów na farmie, później był kierowcą ciężarówki. Już w 1954, w wieku dziesięciu lat, utworzył pierwszy własny zespół - Little Jon Skiffle Group (grał w nim na tarze do prania). 

W 1962r, w wieku lat osiemnastu, trafił do kierowanej przez starszego brata, Tony'ego Andersena, grupy beatowej The Warriors (był w niej już wokalistą, tak jak Tony). W klubach Wielkiej Brytanii, Francji, Niemiec i krajów skandynawskich wykonywał z nią m.in. przeboje The Everly Brothers, The Beatles i The Beach Boys, a także nieliczne własne piosenki. Z nią nagrał w 1964 pierwszą płytę - singel You Came Along/Don't Make Me Blue dla wytwórni Decca. W 1967 związał się z formacją The Party - atrakcją miast portowych w Niemczech.
 

W 1968 zadebiutował jako solista - pseudonimem Hans Christian firmował dwa single dla firmy Parlophone: All Of The Time/Never My Love (przeróbka przeboju The Association) i (The Autobiography Of) Mississippi Hobo/Sonata Of Love. W tym samym roku otarł się o trzy kolejne zespoły - Les Cruches, Gun (został z niego wyrzucony,ponieważ przyjął w jego imieniu propozycję darmowego występu u boku The Who w londyńskim klubie Marquee) i Mabel Greer's Toyshop.
Z muzykami ostatniego z nich sformował Yes - jedną z najambitniejszych, najbardziej nowatorskich i najpopularniejszych grup rockowych następnego okresu. Miał ogromny wpływ na jej sukcesy - jako wokalista o charakterystycznym, wysokim głosie, wielkiej muzykalności i nieprzeciętnych umiejętnościach, ale też kompozytor wyrafinowanej muzyki oraz autor inteligentnych, filozoficznych tekstów. 

W 1980 rozstał się z nią i utworzył duet z wybitnym twórcą muzyki elektronicznej Vangelisem - Jon And Vangelis. W 1983 wrócił do formacji, ale w 1988 znowu odszedł i stanął na czele zespołu Anderson, Bruford, Wakeman, Howe, do którego pozyskał trzech innych muzyków wywodzących się z Yes. W 1991 trafił wraz z nimi z powrotem do Yes.
 

Ma w dorobku wiele płyt solowych. Na pierwszej, "Olias Of Sunhillow" z czerwca 1976, opowiedział o przygodach Oliasa, Ranyarta i Qoquaqa, kosmicznych wędrowców przybywających na planetę Sunhillow z misją miłości i braterstwa. Suitę nasycił klimatem utworów Yes, np. Meeting (Garden Of Ceda)/Sound Out The Galleon, Dance Of Ranyart/OHas (To Build The Moorglade), Flight Of The Moorglade, Solid Space, Moon Ra/Chords/Song Of Search, To The Runner.

 Niektóre zaś fragmenty pomysłowo urozmaicił elementami muzyki z różnych stron świata, np. indyjskiej i afrykańskiej (Qoquaq en transic/Naon/Transic to). Na płycie nie tylko śpiewał, ale też grał na niemal wszystkich instrumentach (wsparli go jedynie Brian Gaylor-synt i Ken Freeman - instrumenty smyczkowe), przez co całość raziła mało zindywidualizowanym wyrazem poszczególnych partii. Było to mimo wszystko dzieło pełne uroku, a dla wielu pozostało najbardziej ekscytującym dokonaniem Andersena poza Yes. Albumowi towarzyszył singel Flight Of The Moorglade/To The Runner, wydany w październiku 1976.
 

Płytę "Song Of Seven" z listopada 1980 wypełniły już -z wyjątkiem dość efektownej, rozbudowanej kompozycji tytułowej - bardziej konwencjonalne piosenki, właściwie tylko za sprawą głosu Andersena zachowujące coś z atmosfery twórczości Yes (np. For You For Me, Some Are Born, Hear It, Everybody Loves You), niekiedy ciążące ku stereotypom muzyki pop (np. Heart Of The Matter, Take Your Time). W nagraniach wzięło udział wielu świetnych muzyków, m.in. Ronnie Leahy - k, Johnny Dankworth - as, Dick Morrissey - s, Dave "Clem" Clempson - g, Ian Bairnson -g, b, voc, Jack Bruce - b, Simon Phillips -perc, Maurice Pert - perc i Christopher Rainbow - voc. Ukazały się też dwa single: we wrześniu 1980 Some Are Born/Days, a w listopadzie tego roku Take Your Time/Heart Of The Matter.
 

Dziełem bardzo podobnym do "Song Of Seven" był album "Animation" z maja 1982, promowany singlami Surrender/Spider z kwietnia i All In A Matter Of Time/Spider z listopada tego roku. Częściowo zresztą nagrany został przez tych samych muzyków - Leahy'ego, Morrisseya, Clempsona, Bruce'a, Phillipsa i Perta. Wydana w grudniu 1985 bożonarodzeniowa płyta "Three Ships", promowana singlem Day Or' Days/Easier Said Than Done, zrobiona została niestety dość ciężką ręką [w jej nagraniu wziął minn.udział Trevor Rabin - g z Yes). 

A kolejny album, "In The City Of Angels" z czerwca 1988, promowany singlami Hold On To Love/Sun Dancing (For The Hopi-Navajo Energy) z czerwca Is it Me/Top Of The World (Class Bead Came) z sierpnia tego roku, był chyba największym rozczarowaniem w karierze wokalisty. Przygotowany z ogromnym zadęciem, we współpracy z artystami tej miary, co wybitny producent Stewart Levine, słynny twórca soulowy Lamont Dozier oraz wytrawni instrumentaliści z zespołu Toto, zawierał dość nijaką muzykę pop (np. For You, Is It Me, It's On Fire), czasem o odcieniu soulowym (np. Hold On To Love, Betcha), kiedy indziej - latynoskim (np. New Civilization).
 

Płyta "Deseo" z 1994 była wynikiem zafascynowania kulturą Ameryki Łacińskiej. Jej pomysł narodził się wiele lat wcześniej, gdy Andersen mieszkał przez jakiś czas na Karaibach, a skonkretyzował - gdy w 1990 poznał w Los Angeles instrumentalistów z Urugwaju, Wenezueli i Meksyku. Wieczory spędzone na wspólnym muzykowaniu zaowocowały cyklem kompozycji w rodzaju Amor Real, Bridges, Seasons, Floresta, Midnight Dancing, Deseo i Latino. Nagrał je z zespołem, którego trzon ustanowili: Otmaro Ruiz - k, Freddy Ramos - k, Eduardo del Signore - b i Aaron Serfaty - perc, z wieloma gwiazdami muzyki południowoamerykańskiej, jak śpiewacy Milton Nascimento i Maria Conchita Alonso, a także z córką, Deborah Anderson -voc. 

Wynikiem był album zrobiony rzeczywiście z sercem, urzekający radosną atmosferą, zachwycający bogactwem rytmu, skrzący się od barw. Suplementem do niego była płyta "The Deseo Remixes" z lipca 1995 z remiksami kilku utworów, przygotowanymi przez zespoły Deep Forest, Future Sound Of London, Trans-Golbal Underground i Global Communication.
 

W październiku 1994 ukazało się też o wiele bardziej pretensjonalne dzieło Andersena, "Change We Must". Natchnieniem dla niego był tak samo zatytułowany tom esejów Nany Veary, która potrafiła wsłuchać się w muzykę Ziemi. Na repertuar złożyły się kompozycje premierowe, ale też dobrze już znane (np. Heart5 z repertuaru Yes, State Of Independence z repertuaru duetu Jon And Vangelis), wykonane z towarzyszeniem np. kameralnej London'Chamber Academy Orchestra pod batutą Christophera Warrena-Greena i chóru Opio Singers. Ukazał się też singel Change We Must/State Of Independence. W 1995 trafiła na rynek płyta "Angels Embrace" z subtelną muzyką klasyfikowaną jako New Age.
 

Idea albumu "Toltec" z czerwca 1996 narodziła się podczas pracy nad "Deseo". Anderson poznał w tym czasie i zdobył przyjaźń szamana Longwalkera, który pomógł mu lepiej zrozumieć świat Indian, l wkrótce potem zaczął tworzyć niezwykłą suitę, dość swobodnie osnutą na motywach ludowych pieśni indiańskich, a w warstwie literackiej czerpiącą z twórczości Carlosa Castanedy. 

Zarejestrował ją z towarzyszeniem m.in. Ruiza, Ramosa, del Signore, Deborah Anderson, Keitha Richarda Heffnera - k, Charlesa Bishareta - viol, Paula Haneya - s i Luisa Pereza -perc. A w nagraniach wykorzystał też m.in. poruszające monologi Longwalkera oraz fragmenty dokonanych w Meksyku rejestracji obrzędów indiańskich. Całość zaś zamknął własną wersją Ave verum Mozarta. Powstała, o dziwo, najbardziej yesowska ze wszystkich jego solowych płyt, fascynująca pod względem muzycznym, skłaniająca do refleksji nie tylko nad losem Indian, ale też nad wynaturzeniami cywilizacji Zachodu.
 

Owocem współpracy kompozytorskiej z ciemnoskórym Francisem Jockym z Kamerunu (usłyszał go przypadkiem w barze we Francji i tego samego dnia zaangażował) była płyta "The More You Know" z marca 1998. W nagraniach wzięli udział tenże Francis Jocky - k, jego brat Bobby Jocky - b, k oraz żona artysty, Jane Luttenberger Anderson -voc. Powstał sympatyczny, bezpretensjonalny album z dość nowoczesną muzyką pop przyprawioną elementami soulu, hip hopu czy drum'n'bass (np. Magic Love, Say, The More You Know, Gimme Love, Dancing Fool, Ever), niekiedy zabarwioną afrykańskim kolorytem (np. Take Take Take), czasem subtelnie jazzującą (np. Free), porównywaną do dokonań Stinga.
 

Dorobek kompozytorski Andersena uzupełniają m.in. suita baletowa Ursprung dla zespołu Scottish Ballet (1979) oraz cykl utworów dla orkiestry The Imperial Bells Of China (1993). Dyskografię uzupełniają m.in. single Whatever You Be/Whatever You Believe (wersja koncertowa) (Epic, 1988), firmowany razem z Mikiem Battem i Steve'em Harleyem, oraz Close To The Hype (cztery wersje tego samego utworu) (Griffin Music, 1994), firmowany razem z C2t Hype i synem Damionem Andersonem. 

Gościnnie uczestniczył w nagraniach m.in. King Crimson (Prince Rupert Awakes z suity Lizard), Vangelisa (So Long Ago So Clear, Suffocation), Alana White'a (Song Of Innocence), Ricka Wakemana (Hymn), Steve'a Howe'a (Sad Eyed Lady Of The Lowlands), Mike'a Oldfielda (In High Places, Shine), Johna Paula Jonesa (Silver Train i Christie z muzyki do filmu Scream For Help), Tangerine Dream (muzyka do filmu Legend), Kitaro (album "Dream"), a także Colina Scota, Johnny'ego Harrisa, Jonathana Eliasa i Miltona Nascimento. W 1998 gościł w Polsce z zespołem Yes.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Flight Of The Moorglade / To The Runner	Jon Anderson	10.1976	-	-	Atlantic K 10 840	[written by Jon Anderson][produced by Jon Anderson]
Some are born/Days	Jon Anderson	09.1980	-	109[2]	Atlantic K 11 619	[written by Jon Anderson][produced by Jon Anderson]
Take your time/Heart of the matter	Jon Anderson	11.1980	-	-	Atlantic K 11 641	[written by Jon Anderson][produced by Jon Anderson]
Surrender /Spider	Jon Anderson	04.1982	-	-	Polydor POSP 393	[written by Jon Anderson][produced by Neil Kernon, Jon Anderson]
All in a matter of time/Spider	Jon Anderson	11.1982	-	-	Polydor POSP 465	[written by Jon Anderson][produced by Neil Kernon, Jon Anderson]
Easier said than done/Day of days	Jon Anderson	11.1985	88[2]	-	Elektra EKR 31	[written by Vangelis][produced by Roy Thomas Baker ]
Hold on to love/Sundancing	Jon Anderson	06.1988	81[4]	-	Epic 651514 7	[written by J. Anderson, L. Dozier][produced by Stewart Levine]
Is it me/Top of the world [Glad bead game]	Jon Anderson	08.1988	-	-	Epic 652947-7	[written by Jon Anderson, Rhett Lawrence][produced by Stewart Levine]
Change we must/State of independence	Jon Anderson	10.1994	81[2]	-	EMI JON 1	[written by Jon Anderson, Vangelis][produced by Jon Anderson, Tim Handley]
Candle Song	Jon Anderson	12.1994	182[1]	-	EMI JON 2	[written by Jon Anderson, Vangelis][produced by Jon Anderson, Tim Handley]
Jon & Vangelis
I hear you now/Thunder	Jon & Vangelis	01.1980	8[8]	58[6]	Polydor POSP 96	[written by Jon Anderson, Vangelis][produced by Vangelis]
I' ll find my way home/Back to school boogie	Jon & Vangelis	04.1982	6[10]	51[9]	Polydor JV 1	[silver-UK][written by Jon Anderson, Vangelis][produced by Vangelis]
And When The Night Comes/Song Is	Jon & Vangelis	05.1983	87[3]	-	Polydor JV 3	[written by Jon Anderson, Vangelis][produced by Vangelis]
He is sailing/Polanaise	Jon & Vangelis	07.1983	61	-	Polydor JV 4	[written by Jon Anderson, Vangelis][produced by Vangelis]
State of independence/The friends of Mr. Cairo	Jon & Vangelis	08.1984	67	-	Polydor JV 5	[written by Jon Anderson, Vangelis][produced by Vangelis]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Olias of sunhillow	Jon Anderson	07.1976	8[10]	47[13]	Atlantic K 50 261	[produced by Jon Anderson]
Song of seven	Jon Anderson	11.1980	38[3]	143[11]	Atlantic K 50 756	[produced by Jon Anderson]
Animation	Jon Anderson	06.1982	43[6]	176[5]	Polydor POLD 5044	[produced by Jon Anderson,Neil Kernon,Tony Visconti]
3 ships	Jon Anderson	12.1985	-	166[5]	Elektra EKT 22	[produced by Roy Thomas Baker]
Jon & Vangelis
Short stories	Jon & Vangelis	01.1980	4[11]	125[15]	Polydor POLD 5030	[gold-UK][produced by Vangelis]
The friends of Mr. Cairo	Jon & Vangelis	07.1981	17[8]	64[34]	Polydor POLD 5039	[gold-UK][produced by Vangelis]
The friends of Mr. Cairo [re-issue]	Jon & Vangelis	01.1982	6[15]	-	Polydor POLD 5053
Private collection	Jon & Vangelis	07.1983	22[10]	148[7]	Polydor POLH 4	[produced by Vangelis]
The best of Jon & Vangelis	Jon & Vangelis	08.1984	42[9]	-	Polydor POLH 6	[produced by Vangelis]

Johnny Adams

Johnny Adams-właściwie Lathan John Adams.Ur. 9.06.1932r w Nowym Orleanie w stanie Luizjana. Duży wpływ mieli na niego Huey Smith i Allan Toussaint. Rozpoczął od śpiewania w zespołach wykonujących pieśni gospel - The Spirit Of New Orleans i Bessie Griffin And The Consolators.

 

Od 1959 r. zaczął nagrywać dla wytwórni Ric muzykę będącą połączeniem country i rhythm'n'bluesa, a trzy lata później jego płyta z utworem "Losing Battle" trafiła do Top 30. rhythm'n'bluesowych przebojów.
 

W latach 60-tych związał się z Shelbym Singletonem nagrywając dla jego wytwórni SSS International, lecz kiedy Singleton skupił się na wydawaniu płyt z muzyką country, Adams związał się z wytwórnią Atlantic. Płyta z utworem "Reconsider Me" weszła w 1969 r. na listę przebojów, ale jeszcze większy sukces odniósł utwór "I Can't Be All Bad".
 

W latach 70. i 80-tych wykonywał i nagrywał bluesa oraz rhythm'n'bluesa. Na takich albumach, jak The Real Me (zawierającym kompozycje Doca Pomusa) i Good Morning Heartache (z jazzowymi i bluesowymi standardami śpiewanymi w konwencji "shouterów" popularnych w latach 40-tych) zaprezentował się jako jeden z najlepszych współczesnych wokalistów wykonujących bluesa, soul i jazz. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
A losing battle/ Who's Gonna Love You	Johnny Adams	06.1962	-	-	Ric 986	[written by Rebennack/Dauenhauer][27[5].R&B Chart]
Release me/You make a new man out of me	Johnny Adams	12.1968	-	82[3]	SSS International 750	[written by E. Miller, D. Williams, R. Yount][produced by Watch Record Co.][34[6].R&B Chart]
Reconsider me/If i could see you one more time	Johnny Adams	06.1969	-	28[8]	SSS International 770	[written by Myra Smith, Margaret Lewis][produced by Shelby S. Singleton, Jr.][8[12].R&B Chart]
I can' t be all bad/In a moment of weakness	Johnny Adams	10.1969	-	89[2]	SSS International 780	[written by Myra Smith, Margaret Lewis][produced by Shelby S. Singleton, Jr.][45[3].R&B Chart]
Proud woman/Real live living hurtin' man	Johnny Adams	01.1970	-	121[2]	SSS International 787	[written by Fred Burch/Skip Gibbs][produced by Shelby S.Singleton,Jr]
I Won't Cry/I Want To Walk Through This Life With You	Johnny Adams	08.1970	-	-	SSS International 809	[written by Labostrie, Ruffino][produced by Shelby Singleton, Steve S. Singleton][41[5].R&B Chart]
After all the good is gone/Chasing Rainbows	Johnny Adams	01.1976	-	-	Ariola America 7701	[written by Conway Twitty][produced by Senator Jones][75[8].R&B Chart]

Joan Armatrading

Joan Armatrading- ur. 9.12.1950 r. w Basseterre na wyspach St.Kitts, ówczesne brytyjskie Indie Zachodnie. Pierwsza ciemnoskóra piosenkarka i kompozytorka, której udało się zdobyć w Wielkiej Brytanii pozycję równą białym wykonawczyniom. Jej pochodzące również z Karaibów poprzedniczki: Madeleine Bell i P.P. Arnold, cieszyły się tylko przelotną popularnością, podczas gdy Joan (porównywana tyleż często, co niesłusznie do Tracy Chapman, z którą łączy ją tylko kolor skóry) działa aktywnie od blisko dwudziestu lat.

Rodzina Armatrading przybyła z Indii Zachodnich do Birmingham w 1958 r. Joan, opanowawszy w dzieciństwie umiejętność gry na gitarze i fortepianie, zetknęła się ze światem muzyki pop za pośrednictwem Pam Nestor (ur. 28.04.1948 r. w Berbice, Gujana Brytyjska), również imigrantki z Karaibów. 

Obie debiutowały w objazdowej obsadzie musicalu "Hair" i początkowo komponowały wspólnie, jednak ich drogi rozeszły się w 1972 r., gdy producent Gus Dudgeon (były współpracownik Eltona Johna) wybrał Armatrading jako główną wokalistkę debiutanckiego albumu Whatever's For Us. Płyta, na której dziewczętom towarzyszyli gitarzysta Davey Johnstone i perkusista Ray Cooper (również akompaniujący poprzednio słynnemu wokaliście), mimo przychylnych recenzji nie stała się bestsellerem. 

Nagrana dla wytwórni Cube Records, po brytyjskim fiasku została odsprzedana amerykańskiemu koncernowi A&M;. Armatrading i Nestor rozstały się wkrótce po nagraniu longplaya. Ta ostatnia, mimo błyskotliwego singla wydanego pod koniec lat siedemdziesiątych przez Chrysalis Records, szybko zniknęła z muzycznej sceny. 

W 1975 r. Joan podpisała kontrakt z A&M.; Pierwszym producentem jej płyt w nowej firmie był Pete Gage, a owocem ich współpracy był album Back To The Night. W nagraniu uczestniczyli Andy Summers (późniejszy gitarzysta Police) i Jean Roussal (instr. klawiszowe), ale płyta nie zyskała szerszego odbiorcy. Przełomowym okazał się rok 1976, gdy pierwszy z czterech wyprodukowanych przez Glyna Johnsa albumów, Joan Armatrading, wszedł do Top 20 brytyjskich płyt długogrających, a temat "Love And Affection" do pierwszej dziesiątki singli. Longplaye Show Some Emotion (z 1977 r.)To The Limit (z 1978 r.) sprzedawały się jeszcze lepiej, jednak nie zaowocowały przebojami.
 

Album Steppin' Out z 1979 r., nagrany podczas koncertów w USA, zamknął współpracę piosenkarki z jej dotychczasowym producentem. Został przyjęty chłodno zarówno w Anglii jak i w Ameryce. Na krótki czas Armatrading związała się z producentem Henrym Dewym. Singel "Rosie" trafił w dolne rejony list przebojów, a mini-album How Cruel ukazał się jedynie w USA i na kontynencie europejskim.

 Kolejnym producentem nagrań Joan został Richard Gottehrer, eks-członek grupy The Strangeloves i producent pierwszego albumu zespołu Blondie. Tym razem wybór okazał się trafny. Płyta Me, Myself, I z 1980 r. weszła do pierwszej amerykańskiej czterdziestki, a pochodzące z niej single: tytułowy oraz "All The Way From America", zdobyły umiarkowaną popularność w Wielkiej Brytanii. Na nagranym w 1981 r. pod kierownictwem Steve'a Lillywhite'a albumie Walk Under Ladders piosenkarce towarzyszyła sławna (m.in. z nagrań Boba Dylana) sekcja rytmiczna z Jamajki: Sly Dunbar (perkusja) i Robbie Shakespeare (bas), a także gitarzysta i wokalista XTC Andy Partridge oraz Thomas Dolby na instrumentach klawiszowych.
 

Z płyty popularniejszej w USA niż w Wielkiej Brytanii pochodziły singlowe tematy "I'm Lucky" i "No Love". Longplay The Key z 1983 r. wyprodukował także Lillywhite, chociaż reżyserem singlowego przeboju "Drop The Pilot" i tematu "What Do The Boys Dream" był Val Garay. Płyta ugruntowała pozycję artystki w Anglii i w USA, podobnie jak pochodząca z tego samego roku kompilacja Track Record. Joan stała się wykonawczynią posiadającą własny krąg fanów -nielicznych, lecz szczerze jej oddanych. 

Płytę Secret Secrets z 1985 r. wyprodukował Mike Howlett, a wśród muzyków znaleźli się basista Pino Palladino związany poprzednio z Paulem Youngiem i Joe Jackson zaangażowany specjalnie do tematu "Love By You". Singel "Temptation" cieszył się umiarkowanym powodzeniem, zaś album poniósł fiasko w USA, pomimo okładki autorstwa popularnego fotografa Roberta Mapplethorpe'a. Płytę Sleight Of Hand Armatrading wyprodukowała sama we własnym studiu Bumpkin, a Lillywhite pomagał jedynie w remiksach. Wprawdzie okładkowe zdjęcie wyszło tym razem z pracowni Lorda Snowdona (popularnego w latach sześćdziesiątych playboya i eks-małżonka księżniczki Małgorzaty), ale sam longplay okazał się komercyjną klęską.
 

W 1988 r. piosenkarce udało się zgromadzić w studiu tak renomowanych instrumentalistów, jak Mark Knopfler z Dire Straits i Mark Brzezicki z Big Country, ale nie pomogło to wiele płycie The Skauting Stage. Rozminięcie się talentu Armatrading z gustami masowego odbiorcy potwierdziło niepowodzenie albumu Hearts And Flowers. Rok 1991 przyniósł kompilację The Very Best Of Joan Armatrading, opartą na materiale z Track Record, wzbogaconym o wydany na singlu remiks "Love And Affection" produkcji Hugh Padghama.
 

Armatrading osiągnęła zawodową stabilizację na pograniczu pierwszej i drugiej ligi brytyjskiego rocka, a jej płyty cieszą się z reguły aprobatą krytyki, choć niekoniecznie nabywców. Popularność piosenkarki ugruntowały występy na koncertach charytatywnych organizowanych m.in. przez rodzinę królewską i Amnesty International, a w 1988 r. przez zwolenników Nelsona Mandeli. 

Trzyma się jednak z dala od polityki - w 1992 r. ostro zaprotestowała, gdy jej nazwisko umieszczono na liście sław popierających partię konserwatywną. Z usposobienia domatorka, Joan Armatrading wertuje w wolnych chwilach swoje zbiory komiksów, dzięki czemu uchodzi za osobę bezpretensjonalną. Rywale i rywalki mogą jedynie pozazdrościć piosenkarce możliwości dysponowania własnym czasem i przebierania w koncertowych ofertach.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love and Affection / Help Yourself	Joan Armatrading	08.1976	10[9]	-	A&M; AMS 7249	[silver-UK][written by Joan Armatrading][Produced By Glyn Johns]
Show Some Emotion / No way out	Joan Armatrading	01.1978	-	110[1]	A&M; 1994 [US]	[written by Joan Armatrading][Produced By Glyn Johns]
Rosie / How Cruel	Joan Armatrading	02.1980	49[5]	-	A&M; AMS 7506	[written by Joan Armatrading][Produced By Joan Armatrading]
Me Myself I / When You Kiss Me	Joan Armatrading	06.1980	21[11]	-	A&M; AMS 7527	[written by Joan Armatrading][Produced By Richard Gottehrer]
All the Way From America / Is It Tomorrow Yet	Joan Armatrading	09.1980	54[3]	-	A&M; AMS 7552	[written by Joan Armatrading][Produced By Richard Gottehrer]
I'm Lucky / Shine	Joan Armatrading	09.1981	46[5]	-	A&M; AMS 8163	[written by Joan Armatrading][Produced By Steve Lillywhite]
No Love / Dollars	Joan Armatrading	01.1982	50[5]	-	A&M; AMS 8179	[written by Joan Armatrading][Produced By Steve Lillywhite]
Drop the Pilot / Business Is Business	Joan Armatrading	02.1983	11[10]	78[6]	A&M; AMS 8306	[written by Joan Armatrading][Produced By Val Garay]
Temptation / Talking to the Wall	Joan Armatrading	03.1985	65[2]	-	A&M; AM 238	[written by Joan Armatrading][Produced By Mike Howlett]
Kind Words (And A Real Good Heart)/Figure Of Speech	Joan Armatrading	05.1986	81[1]	-	A&M; AM 2837	[written by Joan Armatrading][Produced By Joan Armatrading][31[5].Hot Disco/Dance;A&M 12 184 12"]
The Shouting Stage/I Really Must Be Going	Joan Armatrading	07.1988	89[2]	-	A&M; AM 1259	[written by Joan Armatrading][Produced By Joan Armatrading]
Living For You/I Really Must Be Going	Joan Armatrading	08.1988	98[1]	-	A&M; AM 1235	[written by Joan Armatrading][Produced By Joan Armatrading]
More Than One Kind of Love / Good Times	Joan Armatrading	05.1990	75[1]	-	A&M; AM 561	[written by Joan Armatrading][Produced By Joan Armatrading]
Love and Affection / Help Yourself	Joan Armatrading	03.1991	91[2]	-	A&M; AMCD 738	[written by Joan Armatrading][Produced By Glyn Johns]
Wrapped Around Her / Promise Land [Live]	Joan Armatrading	05.1992	56[2]	-	A&M; AM 877	[written by Joan Armatrading, Graham Lyle][Produced By Joan Armatrading, Graham Lyle]
Everyday Boy	Joan Armatrading	03.1996	141[1]	-	RCA 74321 341122	[written by Joan Armatrading][Produced By Joan Armatrading,David Tickle]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Joan Armatrading	Joan Armatrading	10.1976	12[27]	67[27]	A&M; 4588	[gold-UK][produced by Glyn Johns]
Show Some Emotion	Joan Armatrading	10.1977	6[11]	52[21]	A&M; 4663	[gold-UK][produced by Glyn Johns]
To the Limit	Joan Armatrading	11.1978	13[10]	125[12]	A&M; 4732	[produced by Glyn Johns]
How cruel	Joan Armatrading	12.1979	-	136[18]	A&M; 3302	[produced by Joan Armatrading, Henry Lewy]
Me, Myself, I	Joan Armatrading	06.1980	5[23]	28[23]	A&M; 4809	[gold-UK][produced by Richard Gottehrer]
Walk Under Ladders	Joan Armatrading	10.1981	6[29]	88[32]	A&M; 4876	[gold-UK][produced by Steve Lillywhite]
The Key	Joan Armatrading	04.1983	10[14]	32[22]	A&M; 4912	[gold-UK][produced by Steve Lillywhite, Val Garay]
Track record	Joan Armatrading	01.1984	18[32]	113[10]	A&M; 4987	[produced by Joan Armatrading,Glyn Johns,Richard Gottehrer,Steve Lillywhite,Val Garay,Henry Lewy]
Secret Secrets	Joan Armatrading	03.1985	14[12]	73[19]	A&M; 5040	[silver-UK][produced by Mike Howlett]
Sleight of Hand	Joan Armatrading	07.1986	34[6]	68[16]	A&M; 5130	[silver-UK][produced by Joan Armatrading]
The Shouting Stage	Joan Armatrading	08.1988	28[10]	100[13]	A&M; 5211	[silver-UK][produced by Joan Armatrading]
Hearts and Flowers	Joan Armatrading	06.1990	29[4]	161[10]	A&M; 5298	[produced by Joan Armatrading]
The Very Best of Joan Armatrading	Joan Armatrading	03.1991	9[11]	-	A&M; 3971221 [UK]	[gold-UK][produced by Joan Armatrading ,Glyn Johns, Henry Lewy, Richard Gottehrer, Steve Lillywhite, Val Garay]
Square the Circle	Joan Armatrading	06.1992	34[2]	-	A&M; 3953882[UK]	[produced by Joan Armatrading]
What's Inside	Joan Armatrading	06.1995	48[2]	-	RCA 74321272692 [UK]	[produced by Joan Armatrading, David Tickle]
Lovers speak	Joan Armatrading	03.2003	77[2]	-	Telstar Premiere TPECD 5514	[produced by Joan Armatrading]
Love and Affection: Joan Armatrading Classics (1975-1983)	Joan Armatrading	04.2003	24[5]	-	UMTV 9823506 [UK]	[silver-UK]
Into the Blues	Joan Armatrading	04.2007	125[3]	-	Hypertension 7255 [UK]	[produced by Joan Armatrading]
This Charming Life	Joan Armatrading	03.2010	135[1]	-	Hypertension, HYP 10272 [UK]	[produced by Joan Armatrading]
Starlight	Joan Armatrading	05.2012	139	-	Hypertension 12287 [UK]	[produced by Joan Armatrading]
Not Too Far Away	Joan Armatrading	05.2018	30[1]	-	BMG 4050538370881 [UK]	[produced by Joan Armatrading]
Consequences	Joan Armatrading	07.2021	10[1]	-	BMG 4050538674330 [UK]	[produced by Joan Armatrading]

Gene Ammons

 Gene Ammons-

ur. 14.04.1925r w Chicago w stanie Illinois (USA), zm. 6.08.1974r. W przeciwieństwie do swojego słynnego ojca, Alberta, Gene Ammons wybrał saksofon tenorowy. 

W 1945 został członkiem bopującego big-bandu Billy'ego Eckstine'a. Występując u boku wybitnych reprezentantów nowego stylu, takich jak Fats Navarro, Leo Parker czy Art Blakey, nie tracił nic ze swojej indywidualności; przeciwnie - eksponując swój ciepły i potężny ton, doskonale równoważył ostrzejsze, twardsze brzmienie innych członków zespołu.
 

Po opuszczeniu Eckstine'a występował przeważnie w małych grupach, także jako lider. Po krótkiej współpracy w 1949 z big-bandem Woody'ego Hermana, w 1950 założył wraz z saksofonistą Sonnym Stittem własny zespół. Wykonując nasyconą bogatym soulowym brzmieniem, mocno zrytmizowaną muzykę, zbliżali się dość mocno do granicy klasycznego bopu.
 

Uzależnienie od narkotyków spowodowało, że na 10 lat zniknął z jazzowej sceny. Po opuszczeniu murów więziennych w 1969 Ammons aż do śmierci (na raka i zapalenie płuc) intensywnie koncertował, wszędzie zyskując sobie gorące przyjęcie ze względu na cechujący jego grę entuzjazm i repertuar utrzymany w popularnym stylu souljazzowym.

 Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bad! Bossa Nova	Gene Ammons	12.1962	-	53[17]	Prestige 7257	-
The Boss Is Back	Gene Ammons	06.1970	-	174[2]	Prestige 7739	-
The Black Cat!	Gene Ammons	11.1971	-	33.R&B; Chart	Prestige P-10006	[14.Jazz Albums][produced by Bob Porter ]
Free Again	Gene Ammons	03.1972	-	-	Prestige PRST 10040	[18.Jazz Albums]
My Way	Gene Ammons	.1972	-	35.R&B; Chart	Prestige PR 10022	[12.Jazz Albums][nagrany w 1970r][produced by Bob Porter ]
Got My Own	Gene Ammons	.1973	-	-	Prestige PR 10058	[34.Jazz Albums][produced by Ozzie Cadena ]
Big Bad Jug	Gene Ammons	.1973	-	-	Prestige PR 10070	[19.Jazz Albums]
Brasswind	Gene Ammons	10.1973	-	-	Prestige PR 10080	[17.Jazz Albums][produced by Orrin Keepnews]
Gene Ammons and Friends at Montreux	Gene Ammons	07.1973	-	-	Prestige PR 10078	[39.Jazz Albums]
Goodbye	Gene Ammons	.1974	-	-	Prestige PR 10093	[23.Jazz Albums][produced by Orrin Keepnews]
Greatest Hits	Gene Ammons	.1974	-	-	Prestige PR 10084	[33.Jazz Albums][nagrany w 1971r]