Affinity

Idea wolności, tak bardzo popularyzowana przez filozofię "flower-power", istniejąca w drugiej połowie lat 60, znalazła szczególnie odbicie w muzyce. Wzajemne przenikanie się różnych nurtów i kierunków muzycznych przynosiło czasami mniej, czasem bardzej udane efekty. Jednak bez względu na rezultat pozwoliło uświadomić wszystkim istnienie wspólnych korzeni poszczególnych gatunków muzycznych.
Być może ta myśl stała się zaczynem do przyjęcia nazwy przez jedną z angielskich grup, próbujących połączyć tradycje jazzowej wokalizy Bessie Smith z typowym akompaniamentem grupy rockowej (affinity - powinowactwo, pokrewieństwo). Grupę Affinity tworzyli: Linda Hoyle (śpiew), Lynton Naiff (organy), Mike Jopp (gitara), Mo Foster (gitara basowa), Grant Serpell (perkusja). L. Naiff i G. Serpell grali początkowo w utworzonej w Sussex grupie Ice, która dla wytwórni Decca nagrała dwa single: "Anniversary" (1967) i "Ice Man" (1968). Jednak brak popularnosci wydanych płyt spowodował, że grupa musiała poszukać sobie nowego wydawcy.

 

W 1969 roku niektórzy muzycy byłej grupy Ice nagrali promocyjną płytę, na której znalazła się między innymi piosenka Boba Dylana "All Along The Watchtower". Umieszczono ją później na pierwszym i jedynym albumie nowo powstałej grupy Affinity. Zespół ten dość szybko podpisał kontrakt z wytwórnią Vertigo, czego rezultatem było nagranie LP "Affinity". Płyta uzyskała dobre opinie, zarówno w prasie codziennej (Evening Post, Morning Star), jak i muzycznej (Melody Maker). Śpiew Lindy Hoyle porównywano często do Julie Driscoll. Wybór materiału muzycznego wyraźnie oscylował w kierunku muzyki jazzowej. Te inklinacje docenione zostały choćby przez zaproszenie do wystepów w sławnym klubie Ronniego Scotta.
 

Pomimo tego album sprzedawał się bardzo słabo i dziś należy do grupy płyt kolekcjonerskich, osiągając dość wysokie ceny. Doszło do rozpadu grupy. Linda Hoyle nagrała jednak kolejny, tym razem solowy album dla Vertigo pt. "Pieces Of Me" (1971), a na płycie towarzyszyli jej tym razem muzycy z grupy Nucleus. Po wyjściu za mąż za Pete'a Kinga, dyrektora muzycznego klubu Ronniego Scotta Linda Hoyle pożegnała się ze sceną muzyczną. W tym samym czasie M. Foster, M. Jopp i G. Serpell uczestniczyli w nagraniu plyty Mike'a D'Abo "Down At Rachel's Place" (A & M, 1972). Lynton Naiff występował po rozpadzie Affinity z grupą Toe Fat i Killing Floor, nie będąc jednak pełnoprawnym członkiem tych zespołów i uczestniczył w nagraniu wielu płyt różnych wykonawców (Real Thing, J. Rafferty, B. Ocean, Queen, Page & Plant).
 

Mo Foster po krótkiej współpracy z M. D'Abo w 1973 roku wziął udział w nagraniu płyty Dave'a Cartwrighta "Back To The Garden", a w 1974 jego grę można było usłyszec na "Butterfly Ball" R. Glovera czy płytach grupy Fancy. Obaj muzycy są aktywni do dnia dzisiejszego, a lista płyt, w których nagraniu uczystniczyli jest bardzo długa. Grant Serpell po odejściu od M. D'Abo przez kilka lat był członkiem bardzo popularnej grupy pop-rockowej Sailor (znanej najbardziej z utworu "Girls, Girls"). 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Eli's Coming/United States Of Mind	Affinity	10.1970	-	-	Vertigo 6059 018	[written by Laura Nyro][produced by Gerry Bron]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Affinity	Affinity	.1970	-	-	Vertigo 6360 004	[Produkcja: John Anthony]

Aerosmith

 Jedna z najpopularniejszych hard rockowych grup w USA, założona w 1970 roku w wyniku połączenia sił przez wokalistę Stevena Tylera (właśc. Steven Victor Tallarico, ur. 26.03.1948 r. w Nowym Jorku) i Joeya Kramera (właśc. Joseph Michael Kramer, ur. 21.06.1950 r. w Nowym Yorku) z grupy The Chain Reaction oraz dwóch członków innej ambitnej grupy z New Hampshire -The Jam Band: gitarzystę Joe Perry'ego (ur. 10.09. 1950 r. w Bostonie w stanie Massachusetts) i basistę Toma Hamiltona (ur. 31.12.1951 r. w Colorado Springs). Pierwotny skład uzupełnił gitarzysta Ray Tabano, którego wkrótce zastąpił Brad Whitford (ur. 23.02.1952 r. w Winchester w stanie Massachusetts).
Ich popularność w Bostonie doprowadziła do podpisania kontraktu nagraniowego z wytwórnią Columbia/CBS Records, a już w 1973 roku Aerosmith dostał się na listy przebojów ze swym debiutanckim albumem. 

Promocyjny singel z tej płyty, "Dream On", znalazł się wprawdzie dopiero na 59. miejscu listy "Bilboardu", ale nagrany ponownie w roku 1976 wszedł do pierwszej dziesiątki. Album Get Your Wings rozpoczął okres owocnej współpracy z producentem Jackiem Douglasem. Wiodące przez całe Stany trasy koncertowe ugruntowały pozycję zespołu jako dużej atrakcji, podtrzymaną następnie przez niezwykle udany album Toys In The Attic, który sprzedano w nakładzie ponad sześciu milionów egzemplarzy.
Czwarty longplay Rocks zdobył tytuł "platynowej płyty" w ciągu zaledwie kilku pierwszych miesięcy sprzedaży. Tę ciężko wywalczoną pozycję gwiazdy, zespół utrzymał kolejnymi płytami: Draw The Line oraz Live! Bootleg, którym nie udało się jednak zdobyć aprobaty wielu krytyków, uznających Aerosmith za wtórnych w stosunku do wielu grup, zwłaszcza Led Zeppelin. Fizyczne podobieństwo Tylera do Micka Jaggera i jego oparta na kontraście charakterów przyjażń z gitarzystą Perrym, przywodziły na myśl również porównanie z The Rolling Stones, z którymi Aerosmith miał wiele wspólnych punktów odniesienia.
W 1978 roku Aerosmith wyruszył w trasę po USA, koncertując w mniejszych, bardziej intymnych miejscach, co miało stanowić próbę spowolnienia ich niezwykle napiętego kalendarza. Potem pojawili się w niefortunnym filmie "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" i choć ich prowokująca wersja "Come Together" znalazła się w Top 30, spięcia pomiędzy Tylerem i Perrym okazały się nie do pogodzenia. Perry odszedł z zespołu po ukazaniu się nieudanego albumu Night In The Ruts i założył własną grupę The Joe Perry Project. W 1980 roku do składu Aerosmith dokooptowany został Jimmy Crespo, ale w rok póĽniej odszedł Brad Whitford, rozpoczynaj±c now± karierę wspólnie z Derekiem St. Holmesem - jednym z byłych członków grupy Teda Nugenta. Nowo przyjęty Rick Dufay zadebiutował na nieciekawym albumie Rock In A Hard Place, któremu nie udało się nawiązać do dynamicznego stylu klasycznych nagrań grupy.
Kontakt pomiędzy grupą, Perrym i Whitfordem nawiązany został ponownie podczas trasy koncertowej w 1984 roku. Zapomniano o dawnych antagonizmach i już w następnym roku najlepszy skład zespołu znów grał razem. Płyta Done With Mirrors stanowiła ostrożną próbę powrotu, po której Tyler i Perry przeszli udaną kurację uniezależniającą ich od alkoholu i narkotyków, stanowiących dotąd nieodłączne oznaki hedonistycznego stylu życia członków zespołu (obaj muzycy uzyskali nawet przydomek Toxic Twins - Toksyczne bliĽniaki). W 1986 roku towarzyszyli rapowej grupie Run DMC w jej wersji utworu "Walk This Way" z płyty Toys In The Attic. Nagranie doszło do pierwszej dziesiątki listy przebojów. Współpraca zakończyła się ogromnym międzynarodowym sukcesem, na nowo wzniecając zainteresowanie Aerosmith. Płyta Permanent Vacation stała się jednym z najlepiej sprzedających się albumów grupy i pierwszym, który dostał się na listy brytyjskie. Następny, wysoko oceniony przez krytykę Pump, oznaczał całkowity powrót zespołu do pełni życia artystycznego. Obie płyty znalazły 14 milionów nabywców! Nic dziwnego, że w 1992 r. grupa podpisała nowy kontrakt z wytwórni± Columbia, wart 30 milionów dolarów i to pomimo, iż dla firmy Geffen mieli nagrać jeszcze dwa albumy.
Pierwszy z nich, zatytułowany Get A Grip, ukazał się ostatecznie wiosną 1993 r. i spotkał się z przychylnym przyjęciem zarówno krytyków, jak i fanów. Uhonorowany przez nowe pokolenie zespołów takich jak np. Guns N'Roses, kwintet Aerosmith jest dziś postrzegany jako dizonaur muzyki młodzieżowej, ale ostatnie nagrania wykazują, że grupa nadal stanowi przykład dla wielu młodszych wykonawców. 

W marcu 2001 zespół wydał album pt. Just Push Play, który zadebiutował na trzecim miejscu listy Billboardu i w miesiąc po premierze uzyskał certyfikat platynowej płyty za wysoką sprzedaż w USA. Był to pierwszy album Aerosmith wyprodukowany przez członków zespołu - Stevena Tylera i Joe Perry’ego. W marcu 2004 ukazała się płyta grupy pt. Honkin' on Bobo zawierająca covery bluesowych klasyków w wykonaniu Aerosmith oraz autorski utwór „The Grind”. Jesienią 2005 zespół zaprezentował album koncertowy pt. Rockin’ The Joint (Live At The Hard Rock), będący zapisem koncertu ze stycznia 2002 z klubu The Joint w Hard Rock Hotel w Las Vegas. W 2006 premierę miała kompilacja przebojów Aerosmith pt. The Very Best Of: Devil’s Got a New Disguise, której producentem został Jeff Magid.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dream on/Somebody	Aerosmith	10.1973	-	59[9]	Columbia 45 894	[4x-platinum-US][gold-UK][written by Tyler][produced by Adrian Barber]
Sweet emotion/Uncle salty	Aerosmith	05.1975	-	36[8]	Columbia 10 155	[3x-platinum-US][silver-UK][written by Steven Tyler,Tom Hamilton][produced by Jack Douglas]
Walk this way/Round and round	Aerosmith	09.1975	-	-	Columbia 10 206	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Steven Tyler,Joe Perry][produced by Jack Douglas]
Last child/combination	Aerosmith	08.1976	-	21[15]	Columbia 10 359	[written by Steven Tyler Brad Whitford][produced by Jack Douglas]
Home tonight/Pandora' s box	Aerosmith	09.1976	-	71[4]	Columbia 10 407	[written by Steven Tyler][produced by Jack Douglas]
Walk this way/Salty	Aerosmith	02.1977	-	10[17]	Columbia 10 449	[written by Perry/Tyler][produced by Jack Douglas]
Back in the saddle/Nobody' s fault	Aerosmith	04.1977	-	38[8]	Columbia 10 516	[written by Steven Tyler, Joe Perry][produced by Jack Douglas]
Draw the line/Bright light fright	Aerosmith	10.1977	-	42[10]	Columbia 10 637	[written by Steven Tyler, Joe Perry][produced by Jack Douglas]
Kings and queens/Critical mass	Aerosmith	03.1978	-	70[5]	Columbia 10 699	[written by Steven Tyler, Brad Whitford, Tom Hamilton, Joey Kramer, Jack Douglas][produced by Jack Douglas, Aerosmith]
Come together/Kings and queens	Aerosmith	08.1978	-	23[12]	Columbia 10 802	[written by Lennon/McCartney][produced by George Martin]
Chip away the stone [live]	Aerosmith	01.1979	-	77[3]	Columbia 10 880	[produced by Jack Douglas][written by Richie Supa]
Remember [Walkin' in the sand]/Bone to bone [Coney Island white fish boy]	Aerosmith	02.1980	-	67[6]	Columbia 11 181	[written by George Shadow Morton][produced by Aerosmith, Gary Lyons]
Walk this way	Run DMC/Aerosmith	09.1986	8[10]	-	London LON 104
Dude [Looks like a lady]/Simoriah	Aerosmith	10.1987	20[10]	14[20]	Geffen 28 240	[silver-UK][written by Steven Tyler,Joe Perry,Desmond Child][produced by Bruce Fairbairn][41[2].Hot Disco/Dance;Geffen 20 751 12"]
Angel/Girl keeps coming apart	Aerosmith	04.1988	69[2]	3[25]	Geffen 28 249	[written by Steven Tyler, Desmond Child][produced by Bruce Fairbairn]
Rag doll/St. John	Aerosmith	06.1988	-	17[17]	Geffen 27 915	[written by Steven Tyler, Joe Perry, Jim Vallance, Holly Knight][produced by Bruce Fairbairn]
Love in a elevator/Young lust	Aerosmith	08.1989	13[8]	5[16]	Geffen 22 845	[gold-US][written by Joe Perry,Steven Tyler][produced by Bruce Fairbairn]
Janie' s got a gun/Voodoo medicine man	Aerosmith	11.1989	-	4[18]	Geffen 22 727	[written by Steven Tyler ,Tom Hamilton][produced by Bruce Fairbairn]
Dude (Looks Like a Lady)	Aerosmith	02.1990	-	20[5]	Geffen GEF 72 [UK]	[written by Steven Tyler,Joe Perry,Desmond Child][produced by Bruce Fairbairn]
What it takes/Monkey on my back	Aerosmith	03.1990	-	9[17]	Geffen 19 944	[written by Steven Tyler, Joe Perry, Desmond Child][produced by Bruce Fairbairn]
Rag doll/Simoriah	Aerosmith	04.1990	42[4]	-	Geffen GEF 76 [UK]
The other side/My girl	Aerosmith	08.1990	46[2]	22[15]	Geffen 19 927	[written by Steven Tyler,Jim Vallance,Holland-Dozier-Holland][produced by Bruce Fairbairn]
Livin' on the edge/Don' t stop/Flesh	Aerosmith	04.1993	19[4]	18[20]	Geffen 19 149	[written by Steven Tyler, Joe Perry, Mark Hudson][produced by Bruce Fairbairn]
Eat the rich/Fever/Head first	Aerosmith	06.1993	34[3]	-	Geffen GFST 46 [UK]	[written by Jim Vallance, Steven Tyler, Joe Perry][produced by Bruce Fairbairn]
Cryin' /Walk on down	Aerosmith	10.1993	17[6]	12[26]	Geffen 19 256	[gold-US][silver-UK][written by Steven Tyler, Joe Perry ,Taylor Rhodes][produced by Bruce Fairbairn]
Amazing /Fever	Aerosmith	11.1993	-	24[21]	Geffen 19 264	[written by Richie Supa, Steve Taylor][producer by Bruce Fairbairn]
Amazing /Gotta love it	Aerosmith	12.1993	57[3]	-	Geffen GFSC 63 [UK]
Crazy /Gotta love it	Aerosmith	05.1994	23[12]	17[23]	Geffen 19 267	[silver-UK][written by Child/Perry/Tyler][producer by Bruce Fairbairn]
Shut up and dance/Deuces are wild	Aerosmith	06.1994	24[5]	-	Geffen GFSC 75 [UK]	[written by Tommy Shaw, Steven Tyler, Joe Perry, Jack Blades][producer by Michael Beinhorn]
Sweet emotion/Subway	Aerosmith	08.1994	74[1]	-	Geffen 74 101	[written by Steven Tyler,Tom Hamilton][producer by Jack Douglas, Ray Colcord]
Blind man/Head first	Aerosmith	12.1994	-	48[14]	Geffen 19 377	[written by Steven Tyler,Joe Perry,Taylor Rhodes][producer by Michael Beinhorn]
Falling in love [Is hard on the knees]/Fall together	Aerosmith	03.1997	22[12]	35[15]	Columbia 664075-7	[gold-US][written by Steven Tyler,Joe Perry,Glen Ballard][producer by Kevin Shirley]
Hole in my soul/Nine lives [live]	Aerosmith	06.1997	29[5]	51[11]	Columbia 664501-7	[written by Desmond Child, Steven Tyler, Joe Perry][producer by Kevin Shirley]
Pink	Aerosmith	12.1997	38[6]	27[13]	Columbia 664872-7	[gold-US][written by Steven Tyler, Richie Supa, Glen Ballard][producer by Kevin Shirley]
I don' t want to miss a thing/Taste of India	Aerosmith	09.1998	4[64]	1[4][20]	Columbia 666408-7	[5x-platinum-US][3x-platinum-UK][written by Diane Warren][produced by Matt Serletic]
Pink	Aerosmith	06.1999	13[12]	-	Columbia 664872-7	[written by Ballard/Supa/Tyler][producer by Kevin Shirley, Aerosmith]
Fly away from here	Aerosmith	06.2001	-	103[10]	album cut	[written by Marti Frederiksen, Todd Chapman][producer by Steven Tyler, Joe Perry, Marti Frederiksen, Mark Hudson]
Jaded /Angel' s eye	Aerosmith	03.2001	13[16]	7[20]	Columbia 670931-7	[gold-US][written by Steven Tyler, Marti Frederiksen][producer by Steven Tyler, Joe Perry, Marti Frederiksen ,Mark Hudson]
Girls of Summer	Aerosmith	08.2002	199[1]	-	Columbia 672771 1	[written by Steven Tyler, Joe Perry, Marti Frederiksen][producer by Steven Tyler, Joe Perry, Marti Frederiksen]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Aerosmith	Aerosmith	10.1973	-	21[59]	Columbia 32 005	[2x-platinium-US][Producers: Adrian Barber ]
Get your wings	Aerosmith	04.1974	-	74[86]	Columbia 32 847	[3x-platinium-US][Producers: Ray Colcord , Jack Douglas]
Toys in the attic	Aerosmith	04.1975	-	11[128]	Columbia 33 479	[9x-platinum-US][Producers: Jack Douglas ]
Rocks	Aerosmith	05.1976	-	3[53]	Columbia 34 165	[4x-platinium-US][Producers: Aerosmith , Jack Douglas ]
Draw the line	Aerosmith	12.1977	-	11[20]	Columbia 34 865	[2x-platinium-US]Producers: Aerosmith , Jack Douglas
Live ! Bootleg	Aerosmith	11.1978	-	13[22]	Columbia 35 564	[platinium-US][Producers: Aerosmith , Jack Douglas]
Night in the ruts	Aerosmith	12.1979	-	14[19]	Columbia 36 050	[platinium-US][Producers: Aerosmith , Gary Lyons]
Aerosmith' s Greatest Hits	Aerosmith	11.1980	-	53[40]	Columbia 36 865	[12x-platinum-US][produced by Adrian Barber, Jack Douglas, Ray Colcord, Aerosmith, George Martin, Gary Lyons]
Rock in a hard place	Aerosmith	09.1982	-	32[19]	Columbia 38 061	[gold-US][Producers: Jack Douglas , Steven Tyler ]
Done with mirrors	Aerosmith	11.1985	-	36[28]	Geffen 24 091	[gold-US][Producers: Ted Templeman ]
Classics live!	Aerosmith	04.1986	-	84[12]	Columbia 40 329	[platinium-US][Producers: Paul O'Neill, Tony Bongiovi]
Pernament vacation	Aerosmith	09.1987	37[14]	11[67]	Geffen 24 162	[5x-platinium-US][gold-UK][Producers: Bruce Fairbairn ]
Gems	Aerosmith	12.1988	-	133[11]	Columbia 44 487	[gold-US][Producers:David Krebs, Steve Leber, Gary Lyons, Adrian Barber, Tony Bongiovi, Jack Douglas, Steven Tyler, Ray Colcord]
Pump	Aerosmith	09.1989	3[26]	5[110]	Geffen 24 254	[7x-platinum-US][gold-UK][Producers: Bruce Fairbairn ]
Pandora' s box	Aerosmith	12.1991	-	45[9]	Columbia 46 209	[platinium-US][Producers: Aerosmith , Adrian Barber , Ray Colcord , Jack Douglas , Steven Tyler]
Get a grip	Aerosmith	05.1993	2[38]	1[1][93]	Geffen 24 455	[7x-platinum-US][platinum-UK][Producers: Bruce Fairbairn ]
Big ones	Aerosmith	11.1994	7[63]	6[48]	Geffen 24 716	[platinium-UK][4x-platinium-US][Producers:Bruce Fairbairn, Michael Beinhorn]
Box of Fire	Aerosmith	11.1994	-	-	Columbia CXK 66687	[gold][produced by Aerosmith, Adrian Barber, Tony Bongiovi, Ray Colcord, Don DeVito, Jack Douglas, Bob Ezrin, David Krebs, Steve Leber, Gary Lyons, George Marino, Paul O'Neill]
Nine lives	Aerosmith	04.1997	4[35]	1[1][77]	Columbia 67 547	[gold-UK][2x-platinum-US]][Producers: Aerosmith , Kevin Shirley ]
A little south of sanity	Aerosmith	11.1998	36[12]	12[20]	Geffen 25 221	[platinium-US][gold-UK][Producers: Jack Douglas]
Just push play	Aerosmith	03.2001	7[9]	2[27]	Columbia 62 088	[platinium-US][silver-UK][Producers: Marti Frederiksen , Mark Hudson , Steven Tyler , Tony Perry , Hudson]
Young lust-The anthology	Aerosmith	11.2001	32[30]	191[1]	UMTV 4931192 [UK]	[gold-US][platinum-UK][Producers: Aerosmith , Michael Beinhorn , Jack Douglas , Bruce Fairbairn , Rick Rubin]
O yeah-Ultimate Aerosmith Hits	Aerosmith	08.2002	6[13]	4[32]	Columbia 86700	[3x-platinum][silver-UK][produced by Aerosmith, Glen Ballard, Adrian Barber, Ray Colcord, Jack Douglas, Bruce Fairbairn, Marti Frederiksen, Mark Hudson, Jason Mizell, Joe Perry, Rick Rubin, Matt Serletic, Russell Simmons, Steven Tyler]
Honkin' on Bobo	Aerosmith	03.2004	28[5]	5[15]	Columbia 87 025	[gold-US][produced by Jack Douglas, Marti Frederiksen, Joe Perry, Steven Tyler]
Gold	Aerosmith	01.2005	181	-	Geffen B0002936-02	[produced by Aerosmith, Michael Beinhorn, Jack Douglas, Bruce Fairbairn, Mike Ragogna, Rick Rubin, Russell Simmons, Ted Templeman]
Rockin' the joint:Live at The Hard Rock Hotel Las Vegas	Aerosmith	11.2005	-	24[5]	Columbia 97 800	[produced by Marti Frederiksen]
Devil's Got a New Disguise - The Very Best of Aerosmith	Aerosmith	10.2006	19[9]	33[56]	Columbia 88697463212 [UK]	[platinum-UK][produced by Marti Frederiksen]
Tough Love: Best of the Ballads	Aerosmith	06.2011	42[2]	109[2]	Geffen 2769628 [UK]	-
Music from Another Dimension!	Aerosmith	11.2012	14[3]	5[9]	Columbia 88725442812 [UK]	[produced by Jack Douglas, Steven Tyler, Joe Perry, Marti Frederiksen]

Daou

The Daou to zespół muzyki tanecznej z Nowego Jorku, w skład którego wchodzili piosenkarka Vanessa Daou (ur. 4 października 1967r w St. Thomas, Stany Zjednoczone, Virgin Island), jej ówczesny mąż Peter (ur. w 1965r w Bejrucie, Liban). ), który grał na klawiszach, gitarzysta Mike Caro, basista Leon Lee Dorsey (ur. 12 marca 1958r) i perkusista Anthony Johnson, który był wcześniej członkiem rockowego zespołu 24-7 Spyz.


Vanessa spędziła wczesne lata dzieciństwa w St. Thomas na Wyspach Dziewiczych. W 1984 roku zaczęła uczęszczać do szkoły z internatem w Massachusetts. Kiedy była młodą dorosłą, przez dwa lata uczęszczała do Vassar College i spędziła kilka lat w dzielnicy Hell's Kitchen w Nowym Jorku, zanim zdobyła stypendium na studia taneczne na Uniwersytecie Columbia.

Podczas studiów na Uniwersytecie Columbia trenowała pod okiem choreografa Erica Hawkinsa, zgłębiała sztuki wizualne u Barry'ego Mosera i poezję u Kennetha Kocha. Podczas ostatniego roku studiów Vanessa często pojawiała się w uniwersyteckim salonie poezji, Postcrypt Coffeeshop.

Vanessa ukończyła z wyróżnieniem studia z zakresu sztuk wizualnych i historii sztuki w Barnard College\Columbia. Jeszcze w szkole rozpoczęła karierę muzyczną nagrywając dla wytwórni NuGroove Records. Dema, które nagrała dla wytwórni, przyciągnęły uwagę dwóch DJ-ów z NuGroove Records, którzy zaprosili ją do zaśpiewania gościnnie w singlu „It Could Not Happen”, który stał się najlepiej sprzedającym się singlem wytwórni.

W 1990 roku wystąpiła pod pseudonimem „Vandal” na rave Stranger Than Fiction w Shrine Auditorium w Los Angeles w Kalifornii. Podziemny sukces Vanessy doprowadził do podpisania przez nią kontraktu płytowego na siedem albumów z Columbia Records.
W 1992 roku The Daou wydali swój debiutancki album studyjny „Head Music”, który nie znalazł się na żadnej liście przebojów. 

Jedyny singiel wydany z albumu, „Surrender Yourself”, stał się tanecznym hitem, zajmując pierwsze miejsce na liście Billboard's Hot Dance Music\Club Play przez tydzień w lipcu tego samego roku, pozostając na liście przez 11 tygodni.
Z powodu twórczych nieporozumień z Columbia Records, The Daou wynegocjowali zerwanie kontraktu z wytwórnią. W 1993 roku wydali kolejny singiel „Give Myself To You” w wytwórni Tribal Records. Piosenka zadebiutowała na 6. miejscu listy Billboard's Hot Dance Music / Club Play, pozostając na liście przez 13 tygodni.

W 1994 roku wydali swój ostatni singiel „Are You Satisfied?” który osiągnął 8. miejsce na liście Billboard's Hot Dance Music / Club Play Singles, pozostając na liście przez 11 tygodni. W tym samym roku The Daou rozpadło się przed wydaniem kolejnego projektu.

Następnie Vanessa Daou rozpoczęła karierę solową i wydała swój debiutancki album studyjny „Zipless” w MCA Records. W kolejnych latach wydała kolejne albumy.

Obecnie  Vanessa jest kuratorką sztuki, kolekcjonerką i wykładowczynią. Prowadziła wykłady, wykłady i warsztaty na różnych uczelniach. Jest także rzecznikiem Helping Rhinos, organizacji charytatywnej, która pomaga ocalić nosorożca przed wyginięciem.

Peter Daou zaangażował się w politykę, pomagając Johnowi Kerry'emu, Hilary Clinton i Berniemu Sandersowi w wyborach prezydenckich. Był także dyrektorem naczelnym Shareblue Media i współzałożycielem platformy medialnej Verrit.

W 2020 roku on i jego żona Leela formalnie opuścili Partię Demokratyczną. W lutym 2022 roku Peter napisał na Twitterze, że potępia kapitalizm, stwierdzając, że uważa się za niespecyficznego „lewicowca”.

Leon Lee Dorsey jest aktywny w swojej karierze muzycznej jako muzyk jazzowy, aranżer, producent i pedagog. W 2016 roku uzyskał tytuł doktora muzyki w dziedzinie gry na kontrabasie w Stony Brook University Graduate School w Stony Brook w stanie Nowy Jork. Obecnie pracuje jako profesor nadzwyczajny muzyki w Berklee College of Music.

Według badań Anthony Johnson komponuje muzykę dla radia, filmu i telewizji. Przez lata nagrywał muzykę, produkował muzykę i koncertował z różnymi artystami.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Surrender Yourself	Daou	05.1992	-	-	Columbia 44 74291	[written by P. Daou, V. Daou][produced by Peter Daou][1[1][11].Hot Disco/Dance;Columbia 74 291 12"]
Give Myself To You	Daou	01.1994	-	-	TRIBAL America 58085	[written by D. Tenaglia, P. Daou, V. Daou][produced by Danny Tenaglia, The Daou][6[13].Hot Disco/Dance;Tribal America 58 058 12"]
Are You Satisfied?	Daou	07.1994	-	-	-	[written by D. Morales, P. Daou, V. Daou][produced by David Morales][1[1][13].Hot Disco/Dance;Tribal America 58 142 12"]
Sunday Afternoons	Vanessa Daou	03.1996	-	-	-	[written by Erica Jong, Vanessa Daou][produced by Peter Daou][1[1][11].Hot Disco/Dance;Krasnow/MCA [promo] 12"]
Two To Tango	Vanessa Daou	08.1996	-	-	-	[written by Peter Daou, Vanessa Daou, Danny Madden][produced by Peter Daou][1[3][12].Hot Disco/Dance;Krasnow/MCA 55 241 12"]

Abstrac

 Trio składało się z Alviny „Topaz” Del Bettis, Mary Brown i Marshy McClurkin, a zostało utworzone przez Gene'a Griffina i Teddy Riley'a. Pod koniec lat 80-tych Griffin i Riley zaczęli doskonalić to, co stało się znane jako brzmienie New Jack Swing, które przejęło popularne w tamtym czasie popowo-funkowe brzmienie R&B producentów takich jak L.A. Reid & Babyface i Jimmy Jam & Terry Lewis i nadali mu bardziej uliczne brzmienie, głównie dodając hip-hopowe akcenty. Zachęceni niezwykle udaną współpracą z Johnnym Kempem przy „Just Got Paid”, zaczęli pracować, zarówno osobno, jak i razem, z różnymi zespołami. Całkowicie kobiecy zespół, z którym razem pracowali, to Abstrac. (Riley miał  doświadczenie w produkcji innego kobiecego trio w poprzednim roku przy utworze „Wishing You Were Here” zespołu The Gyrlz.) 

Trzy panie z Abstrac były nieznane, ale udało im się podpisać kontrakt z Reprise Records. Album zatytułowany Abstrac został głównie napisany i wyprodukowany przez Griffina wraz z bratem Rileya, Markellem, z trzema utworami napisanymi i wyprodukowanymi przez innego pioniera New Jack, Bernarda Belle. Riley skupił się na klawiszach, miksowaniu i aranżowaniu. Pierwszym singlem był „Right And Hype” i udało mu się wbić na listę Billboard Hot 100 na 89. miejsce. Wydano promo drugiego singla „You Are The Party (I Am The Fun)”, ale nie zyskała popularności i grupa została usunięta. 

 Jednak trzy lata później Marsha i Mary ponownie pojawili się jako duet M&M i wydały album Get Ta Know Ya Betta w Atlantic Records. Do tej pory brzmienie New Jack było w pełnym rozkwicie  i podczas gdy Abstrac' nadal trzymał się taneczno-funkowego brzmienia, M&M było pełne New Jack R&B. Panie miały też o wiele większe zaangażowanie w pisanie materiału na album, wraz z jego głównym producentem, Herbem Middletonem. Na nieszczęście dla pań, ich nowe wcielenie było jeszcze mniej udane, a ich dwa single, „Talk To Me” (który został zremiksowany przez Markella Rileya) oraz tytułowy utwór z albumu, ugrzęzły na listach przebojów i ponownie zostały usunięte z dużej wytwórni. 

  Doświadczenie związane z pisaniem albumu M&M okazało się jednak darem niebios dla Mary Brown, ponieważ później odniosła wielki sukces jako autorka tekstów, zwłaszcza z „No No No” zespołu Destiny's Child. 

 
Single Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] Komentarz Right And HypeAbstrac12.1989-89[6]Reprise 22872[written by Gene Griffin, Markell Riley][produced by Gene Griffin, Markell Riley][23[17].R&B Chart]

Truth and Janey

Biorąc swoją nazwę od przełomowego albumu Jeff Beck Group i utworzonego pod koniec '69 w małym mieście w Iowa, wokalista/gitarzysta Billy Janey , wokalista/basista Steven Bock i perkusista Denis Bunce

(oryginalny perkusista John Fillingsworth trwał mniej niż rok) zaczęli pisać oryginalny materiał, nagrał parę singli w latach 1972/1973, a następnie przekształcił się w Truth and Janey, gdy poinformowano, że inny zespół miał już prawa do pseudonimu Truth przed nimi.

 Żmudne prace drogowe w sąsiednich stanach zapewniły zespołowi zajęcie w nadchodzących latach, ale brak poważnego kontraktu płytowego ostatecznie skłonił ich do sfinansowania własnego albumu - zaciekłego i bluesowego hardrockowca, który nosił tytuł „No Rest for the Wicked”. studio w pobliskim Ames. Wydali to za pośrednictwem lokalnej niezależnej wytwórni, a jego nakład 1000 egzemplarzy szybko wyprzedał się wśród oddanych fanów w regionie - ale to wszystko. Bez widocznych perspektyw rozwoju kariery w najbliższej przyszłości, Truth and Janey rozwiązali się w następnym roku.
 

Jednak brzmienie Truth and Janey jest prawdopodobnie najlepiej uchwycony na tej płycie na żywo. To mieszanka klasycznego rocka, psychodelicznego gitarowego rocka przypominającego Hendrixa i progresywnych struktur zespołu takiego jak Budgie.
Muzycznie czerpią ze wszystkich wpływów dnia (Hendrix, Cream, Captain Beyond, itp.) i udaje im się stworzyć własne brzmienie i unikalne piosenki.

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
No Rest For The Wicked	Truth and Janey	.1976	-	-	Montross MR 376	[produced by Steve Monroe]
Just A Little Bit Of Magic	Truth and Janey	.1977	-	-	Bee Bee 711 X 98	[produced by Truth And Janey]
Live 4/8/76	Truth and Janey	.1988	-	-	Rock 'N' Bach	[produced by Jim Hanson]
Topeka Jam	Truth and Janey	.2016	-	-	Vintage ROCK/LION059-V-1	-

Robin Trower

Ur. 9.03.1947 r. w Londynie, Anglia. Jako gitarzysta debiutował w pochodzącej z Southend w hrabstwie Essex rhythm'n'bluesowej grupie The Paramounts, której dorobkiem było pięć singli nagranych w latach 1963-1965.

 

Po krótkiej współpracy z triem The Jam, dołączył do dawnych kolegów w zespole Procol Harum. W legendarnej formacji działał do 1971 r., po czym znużony jej symfonicznym brzmieniem, postanowił sprawdzić się w ostrzejszym repertuarze. W efemerycznym zespole Jude towarzyszyli mu Frankie Miller (śpiew), Jim Dewar (bas, śpiew) i Clive Bunker,eks-perkusista Jethro Tull. Wraz z Dewarem (mającym za sobą staż w Lulu And The Luwers i Stone The Crows) oraz Regiem Isadore'em (perkusja) założył wkrótce autorskie trio The Robin Trower Band.
 

Albumy Removed From Yesterday i Bridge Of Sights prezentowały ciekawe gitarowe pomysły melodyczne, jednak krytyka często zarzucała liderowi ślepe naśladownictwo Jimiego Hendrixa. Liryczne partie gitarowe Trowera, kontrastujące z szorstką wokalizą Dewara, przypadły za to do gustu amerykańskim odbiorcom. W 1974 r. Isadore'a zastąpił przy perkusji Bili Lordan, pozyskany z soulowej grupy Sly And The Famiły Stone. Longplay Long Misty Days był kontynuacją poprzednich poszukiwań Trowera. Albumy In City Dreams i Caravan To Midnight, nagrywane pod kierunkiem czarnego producenta Dona Davisa, stanowiły zwrot w kierunku rhythm'n'bluesa. Oba zantagonizowały dawnych rockowych fanów lidera, zaś powrót do korzeni na płycie Victims Of The Fury był krytykowany za kiepski dobór materiału.
 

W 1981 r. Trower i Lordan założyli wraz ze sławnym basistą Jackiem Brucem formację BLT. W 1983 r. gitarzysta powrócił do starej nazwy; tym razem oprócz Dewara towarzyszyli mu David Bronze (bas) oraz perkusiści Alan Clarke i Bobby Clouter. Longplay Back It Up okazał się niewypałem i wytwórnia Chrysalis zrezygnowała z dalszej współpracy z muzykiem. Nieugięty Trower nagrał własnym sumptem ciekawy album Passion, a w 1988 r. podpisał kontrakt z firmą Atlantic. Na długogrającej płycie Take What You Need towarzyszyli mu Bronze, Davey Pattison (śpiew) i Pete Thompson (perkusja). Ostatnią propozycją Trowera jest longplay 20th Century Blues z 1994 r.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Man of the World / Take a Fast Train	Robin Trower	04.1973	-	109[4]	Chrysalis CHR 108	[written by Dewar, Trower][produced by Matthew Fisher]
Too Rolling Stoned / Lady Love	Robin Trower	07.1974	-	-	Chrysalis CHS 2046	[written by Robin Trowerr][produced by Matthew Fisher]
Caledonia / Long Misty Days US B side:Messin the blues	Robin Trower	11.1976	-	82[7]	Chrysalis CHS 2124	[written by Dewar, Trower][produced by Robin Trower, Geoff Emerick]
My love [Burning love]/Sail on	Robin Trower	01.1979	-	110[1]	Chrysalis 2238 [US]	[written by Dewar, Trower][produced by Don Davis]
Victims Of The Fury / One In A Million	Robin Trower	01.1980	-	-	Chrysalis CHS 2402	[written by Trower, Reid][produced by Geoff Emerick, Robin Trower]
Jack and Jill / The Shout	Robin Trower	04.1980	-	-	Chrysalis CHS 2423	[written by Trower][produced by Geoff Emerick, Robin Trower]
What It Is/Into Money	Robin Trower	02.1981	-	-	Chrysalis CHS 2497	[written by Trower, Reid][produced by Robin Trower]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Twice Removed From Yesterday	Robin Trower	05.1973	-	106[24]	Chrysalis 1039	[produced by Matthew Fisher]
Bridge Of Sighs	Robin Trower	04.1974	-	7[31]	Chrysalis 1057	[gold-US][produced by Matthew Fisher]
For Earth Below	Robin Trower	03.1975	26[4]	5[17]	Chrysalis 1073	[gold-US][produced by Matthew Fisher]
Robin Trower Live	Robin Trower	03.1976	15[6]	10[20]	Chrysalis 1089
Long Misty Days	Robin Trower	10.1976	31[1]	24[19]	Chrysalis 1107	[gold-US][produced by Geoff Emerick and Robin Trower]
In City Dreams	Robin Trower	10.1977	58[1]	25[19]	Chrysalis 1148	[gold-US][produced by Don Davis]
Caravan To Midnight	Robin Trower	08.1978	-	37[17]	Chrysalis 1189	[produced by Don Davis]
Victims Of The Fury	Robin Trower	03.1980	61[4]	34[15]	Chrysalis 1215	[produced by Geoff Emerick and Robin Trower]
BLT	Bruce/Lordan /Trower	03.1981	-	37[16]	Chrysalis 1324	[produced by Robin Trower]
Truce	Robin Trower /Jack Bruce	01.1982	-	109[6]	Chrysalis 1352	[produced by Robin Trower, Jack Bruce]
Back It Up	Robin Trower	10.1983	-	191[2]	Chrysalis 41 420	[produced by Robin Trower]
Passion	Robin Trower	12.1986	-	100[25]	GNP Crescendo 2187	[produced by Neil Norman]
Take What You Need	Robin Trower	05.1988	-	133[10]	Atlantic 81 838	[produced by Neil Norman]

Ad-Libs

Amerykańska grupa wokalna z New Jersey działająca na początku lat 60-tych.Była prekursorem wpływów jazzu do doo woop i wywarła wpływ na wiele póżniejszych zespołów jak chociażby Manhattan Transfer.Ich brzmienie opierało się na żeńskim głosie wiodącym i męskim chórku towarzyszącym.Największy przebój zespołu to utwór "The Boy From New York City" z 1965r napisany przez Johna T. Taylora,znanego saksofonistę wystepującego w kilku bigbandach od lat 30-tych.

 

Na początku lat 60-tych rezygnuje z koncertowania by swoją uwagę skupić na nauczaniu muzyki.Zwrócił swoją uwagę w tym czasie na młody kwintet z Hudson County nazywający się Creators.Grupa składała się z Hugha Harrisa, Danny Austina, Jamesa Wrighta, Johna Alana, i Chrisa Colesa.W 1963r wydają dla wytwórni TK singiel "I'll Stay Home",ale bez sukcesu na listach przebojów.
 

W 1964r w Newark grupa reformuje się na wskutek zastąpienia Alana,Wrighta i Colesa przez Dave Watta i Normana Donegana.Dochodzi też wiodąca wokalistka-Mary Ann Thomas i następuje zmiana nazwy na Ad Libs.
 

Taylor tworzy nowatorskie brzmienie wykorzystując paletę barw głosów członków ansamblu.Demo z piosenką "The Boy From New York City" Taylor nagrywał z grupą w Red Bird Records,wytwórni będącej własnością Jerry Leibera i Mike'a Stollera.Singiel ukazał się w grudniu 1964r,wydany przez oddział Red Bird Records,Blue Cat,a w marcu doszedł do 8 miejsca na liście Billboard.
Kilka miesięcy póżniej w maju 1965r światło dzienne ujrzał następny singiel "He Ain't No Angel" autorstwa Jeffa Barry'ego i Ellie Greenwich.Dwie następne małe płytki nie znalazły uznania u publiczności i zespół stracił kontrakt nagraniowy.
 

Próbowali nagrywać w kolejnych wytwórniach;dla Share Records nagrali trzy single w tym ostatni hit "Giving It Up" [#34 R&B; Chart].Grupa nagrywa przez następne 20 lat ale żadne z tych nagrań nawet nie zbliża się do sukcesu "The Boy From New York City".

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Boy From New York City / Kicked Around	Ad-Libs	01.1965	-	8[10]	Blue Cat 102	[written by John T. Taylor][produced by Leiber, Stoller][6[12].R&B Chart]
He Ain't No Angel/Ask Anybody	Ad-Libs	05.1965	-	100[1]	Blue Cat 114	[written by Jeff Barry, Ellie Greenwich][produced by Jeff Barry]
On The Corner / Oo-Wee Oh Me Oh My	Ad-Libs	08.1965	-	-	Blue Cat 119	[written by John Linde, Pete Antell][produced by Leiber, Stoller]
Just A Down Home Girl / Johnny My Boy	Ad-Libs	12.1965	-	-	Blue Cat 123	[written by John Taylor ][produced by George Goldner]
Think Of Me / Every Boy And Girl	Ad-Libs	11.1966	-	-	Karen 1527	[written by Taylor, Shaw][produced by Ollie McLaughlin]
Don't Ever Leave Me / You're In Love	Ad-Libs	05.1967	-	-	Philips 40461	[written by John Taylor ][produced by Dick Corby]
New York In The Dark / Human	Ad-Libs	08.1968	-	-	A. G. P. 101	[written by Luther Dixon][produced by DePalma And Rodgers Productions]
You're Just A Rolling Stone / Show A Little Appreciation	Ad-Libs	.1969	-	-	Share 101	[written by Van McCoy][produced by Van McCoy]
Giving Up / Appreciation	Ad-Libs	02.1969	-	-	Share 104	[written by Van McCoy][produced by Van McCoy][34[6].R&B Chart
Nothing Worse Than Being Alone / If She Want's Him	Ad-Libs	09.1969	-	-	Share 106	[written by Joe Cobb, Van McCoy][produced by Joe Cobb, Van McCoy]
Love Me / Know All About You	Ad-Libs	10.1970	-	-	Capitol 2944	[written by R. Murphy, D. Elbert][produced by Ralph Murphy, Jimmy Woods]

Janey Street

 Piosenkarka, autorka tekstów, Janey Street, nagrała albumy dla Warner Brothers/Reprise, Capitol Records i Arista Records (pod kierunkiem legendarnego potentata muzycznego Clive'a Davisa). Jej singiel „Under the Clock” znalazł się na liście 20 największych przebojów AC. Film był również często emitowany na antenie VH-1. Jej singiel „Say Hello To Ronnie” również znalazł się na liście Billboardu.  

W 2009 roku Janey samodzielnie wydała swój bluesowy album „The Street Less Traveled”. Piosenki Janey zostały nagrane przez takich artystów jak słynna piosenkarka bluesowa Ruth Brown (na nominowanej do GRAMMY płycie „A Good Day For The Blues”), Janis Ian (utwór, który Street napisał z Ianem i wyprodukował utwór na płycie Janis), Eric Anderson, holenderska artystka Judith, japońska artystka Maria, James Newton Howard i inni. Dwie piosenki Street  zostaną wykorzystane w nadchodzącym filmie „Food Fight”, filmie animowanym z udziałem Charliego Sheena, Hilary Duff i Evy Longorii. Utwory te pojawią się również na ścieżce dźwiękowej filmu. 

 Muzyka Janey pojawiła się także w programach telewizyjnych, takich jak „The Young & The Restless”, „One Life to Live”, „Rock & Roll Evening News”, „Street Shadows” oraz w filmach „Promised Land” (w wykonaniu Jamesa Newtona Howarda) i „White Winter Heat”.  

Pochodząca z Nowego Jorku , Street intensywnie współtworzy, nagrywa i występuje na żywo. Street niedawno podpisała kontrakt z Blue Elan Records. Jej nowe płyty „MY SIDE OF PARADISE” i „In My Own Skin”, które zostały wyprodukowane przez nominowanego do nagrody Grammy producenta Dave’a Darlinga, są dostępne na iTunes i Amazon. Obie zebrali świetne recenzje. Street zdobyła także nagrody LA Critics Music Awards za najlepszą płytę CD 2016, najlepszą płytę CD 2017, najlepszego artystę rockowego oraz nagrodę LA Music Critic Icon 2017. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Say Hello To Ronnie/In My Mind	Janey Street	10.1984	-	68[5]	Arista 92650	[written by J. Street, D. Pereca][produced by Teeth]

Aalon

Chociaż wokalista/gitarzysta/autor tekstów Aalon Butler nie jest znanym nazwiskiem ani w muzyce soul, ani w rocku, poważni koneserzy muzyki lat 70-tych pamiętają go jako członka grupy Erica Burdona i krótko jako lidera własnej grupy Aalon.Butler mieszka w Los Angeles, gdzie nagrał mało znany singiel zatytułowany „Gettin' Soul, Pts. 1-2” (wydany pod nazwą Aalon Butler & the New Breed Band), zanim w 1973 roku związał się z  Burdonem. najbardziej znany ze swoich lat jako główny wokalista Animals, jednej z najlepszych brytyjskich grup rockowych British Invasion lat 60-tych. Po rozpadzie The Animals w 1969 roku Burdon przeniósł się do południowej Kalifornii i spędził kilka lat z potężną funkowo-soulową grupą War z Los Angeles (której menadżer, Jerry Goldstein, zarządzał również Aalon). W rzeczywistości Burdon pojawił się na inspirowanym latynoskim przełomem singlu War „Spill the Wine”, ale opuścił War u szczytu popularności w 1971 roku i założył Eric Burdon Band.  

Butler był doskonałym wyborem na gitarzystę Burdona, ponieważ podobnie jak Burdon był kimś, kto równie wysoko cenił rock i R&B i lubił łączyć te dwa elementy - fakt, że The Animals był zespołem rockowym z wpływami soulu i bluesa, a War był soul-funkowy zespół z rockowymi wpływami najwyraźniej nie został utracony przez Butlera, kiedy połączył siły z Burdonem. Zainteresowanie Butlera łączeniem soulu i rocka trwało nadal po tym, jak odszedł z pracy u Burdona i w 1976 roku założył Aalon, którego członkami byli Juan Luis Cabaza na klawiszach, Luther Rabb na basie i Ron Hammond na perkusji. Aalon podpisał kontrakt z Arista Records i w 1977 roku nagrał swój debiutancki album Cream City, którego producentem był Goldstein. Na Cream City Butler zrobił coś więcej niż tylko grę na gitarze - zapewnił wszystkie główne wokale i napisał większość tekstów (z pomocą Goldsteina w niektórych utworach). Podkreślając uznanie Butlera dla Sly & the Family Stone, Graham Central Station, Ike & Tina Turner oraz Isley Brothers (między innymi), Cream City było klejnotem soulowo-funkowym z wyraźnym wpływem rocka.  

W idealnym świecie Cream City uczyniłoby z Butlera tak wielką gwiazdę jak Prince, Larry Graham, George Clinton czy Rick James, ale niestety wydanie z 1977 roku nie było wielkim hitem, na jaki zasługiwało; niektórzy spekulowali, że Aalon mógł być zbyt funkowy dla stacji rockowych i zbyt rockowy dla stacji R&B, chociaż grupa Butlera nie wzięła wpływu rocka tak daleko, jak powiedzmy, Mother's Finest. Grupa Butlera nigdy nie nagrała drugiego albumu, chociaż w późnych latach 70. i 80-tych nadal występowała w Los Angeles. W 1996 roku Cream City zostało ponownie wydane na CD przez Thump Records.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cream City	Aalon	08.1977	-	-	Arista 0249	[written by Aalon, Jerry Goldstein][produced by Jerry Goldstein][44[14].R&B Chart]

A+

Andre Levins , znany również jako A+ (ur. 29 sierpnia 1981r,  Hempstead, Nowy Jork ) to amerykański raper . Jako nastolatek wydał albumy w 1996 i 1999 roku.


A+ rozpoczął karierę muzyczną w 1995 roku, po wygraniu ogólnokrajowego konkursu talentów sponsorowanego przez Def Jam Records . Był pierwszym aktorem, który podpisał kontrakt z wytwórnią płytową Kedara Massenburga , Kedar Entertainment. Według Massenburga pseudonim A+ „oznacza, że ​​dąży do perfekcji i nie mówi tak naprawdę o tych samych rzeczach, co inni młodzi raperzy”.W 1996 roku, w wieku 14 lat, A+ wydał swój pierwszy album , The Latch-Key Child , na którym znalazł się wkład Prodigy i Q-Tip .  „All I See” został wybrany jako główny singiel ,  i osiągnął   66 miejsce na liście Billboard Hot 100 , pozostając przez 14 tygodni. 

Jego drugi album, Hempstead High , został wydany w lutym 1999.  Gościnnie na albumie pojawili się DeBarge , The Lost Boyz i Canibus .  Singiel „Enjoy Yourself”, który samplował piosenkę Waltera Murphy'ego z 1976 roku „ A Fifth of Beethoven ”,  dotarł do pierwszej piątki brytyjskiej listy przebojów ,  zajął 63. miejsce na liście US Hot 100   przez trzy tygodnie,) , a także odniósł sukces komercyjny w Niemczech i Japonii.  

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
All I See	A+	08.1996	-	66[14]	Kedar/Universal 56 003	[written by Carl Carr, Rodney Jerkins, Smith Brothers Entertainment][produced by Charles McCorey, Daniel Wierup, Jed Hackett][29[20].R&B Chart]
Enjoy Yourself	A+	11.1998	5[11]	63[3]	Kedar/Universal 56 212	[written by Germaine Williams, Walter Murphy][produced by Ty Fyffe][50[9].R&B Chart]