Abs

Richard Abidin Breen karierę rozpoczynał w brytyjskim boysbandzie 5ive, który największe sukcesy odnosił ma przełomie lat 1999/2000. Richard urodził się w 1979 roku w Londynie, w rodzinie turecko-irlandzkiej. Już od dzieciństwa był zafascynowany muzyką i tańcem - uczęszczał na lekcje tańca a nawet baletu, jego wielkim idolem był Michael Jackson.

 

Richard jako wokalista debiutował w 1997 roku, kiedy powstał zespół 5ive, wtedy też przyjął pseudonim Abs, jako skrót od drugiego imienia - Abidin. Wraz z zespołem, przez 4 i pół roku wokalista nagrał trzy albumy - "Five" (1998), "Five Story" (1999) i "Invincible" (2000), które rozeszły się w wielomilionowych nakładach. Wystąpił na setkach koncertów, otrzymał wiele nagród i wyróżnień (w tym Brit i MTV Awards).
 

Po rozpadzie supergrupy w 2001 roku, Abs zdecydował się na rozpoczęcie kariery solowej. Ostatnio stało się wręcz regułą, że przynajmniej jeden z wokalistów topowego boys- lub girlsbandu robi wielką karierę solową. Wystarczy wspomnieć Robbie'go Williamsa, Ronana Keatinga czy dziewczyny ze Spice Girls.
 

Początek roku 2002 Abs spędził w studiu w Irlandii, pracując z Biffem Stannardem i Julesem Gallagherem nad swoją solową płytą - szukając nowego, oryginalnego stylu i świeżego brzmienia urban pop. Materiał, który został zawarty na krążku, to połączenie popu, soulu, rapu i dance. O albumie Abs mówi: To jest to, wokół czego dorastałem na East Endzie. Starałem się połączyć wszystkie style, które w jakiś sposób na mnie wpłynęły i doprawić szczególną popową wrażliwością. Dlatego też jest tam szczypta wszystkiego: dance, rapu, rocka, niezłego rymowania, śpiew - a nawet kilka wolnych, delikatnych utworów specjalnie dla pań. Płytę zatytułowaną "Abstract Theory" promował singiel "What You Got" - przebojowy urban pop z dużym dodatkiem wibracji reggae. W utworze można usłyszeć słynny przebój z 1977 roku "Uptown Top Ranking" duetu Althia & Donna. Płyta "Abstract Theory" ukazała się jesienią 2003 roku. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
What You Got	ABS	08.2002	4[13]	-	S Records 74321957192	[written by Richard Breen ,Richard "Biff" Stannard, Julian Gallagher, Errol Thompson, Althea Forrest, Joe Gibbs, Donna Reid] [ Producer - Julian Gallagher , Richard Stannard ][sample z "Uptown top ranking"-Althea & Donna]
Stop Sign	ABS	06.2003	10[13]	-	BMG 82876530392	[written by Breen, Watkins, Wilson, O'Connell, Wynn] [ Producer - Richard Stannard ]
Miss Perfect	ABS feat. Nodesha	09.2003	5[9]	-	BMG 82876556742	[written by Breen,Cooper,LeiColer,Powell,Higgins[ Producer - Xenomania]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Abstract theory	ABS	09.2003	5[9]	-	BMG 82876538802	[produced by Brian Higgins]

Abigail

 Abigail (pełne imię i nazwisko Abigail Zsiga ) to angielska artystka muzyki elektronicznej. Po raz pierwszy znalazła się w centrum uwagi dzięki piosence „I Feel You”, wydanej w 1992 roku.

Abigail jest znana  za jej hi-NRG covery popularnych piosenek po obu stronach Atlantyku. Niektóre z nich to „ Constant Craving ” kd lang  , „ Losing My Religion ” REM i „ Smells Like Teen Spirit ” Nirvany , które osiągnął  29. miejsce na brytyjskiej liście singli . Debiutancki album Abigail, Feel Good , został wydany w 1995 roku przez brytyjską wytwórnię Klone Records. Ten ostatni stał się także klubowym hitem Top 40 Rozalli w 1995 roku.

 Przebój Abigail z 1999 roku, „Let the Joy Rise”, został wyprodukowany przez duet producencki Thunderpuss . W 2000 roku zajęła pierwsze miejsce  na liście Billboard Dance piosenką „ If It Don't Fit ”, również wyprodukowaną przez Thunderpuss. Miała drugi przebój taneczny nr 1 w 2001 roku   z „You Set Me Free”. W 2003 roku Abigail wydała utwór „Falling”, który zajął 9. miejsce  . Po „Falling” wydała „Songbird”, który został zremiksowanyprzez DJ DoNut i był dostępny do pobrania cyfrowego. Po tym Abigail zdecydowała, że ​​nadszedł czas na zmianę i dodała swoje nazwisko do swoich nagrań .

Wydała album Home ... Again w 2005 roku.

W 2006 roku użyczyła swojego wokalu do albumu Lay Down 10 Monkeys . Następnie w 2009 roku pojawiła się na albumie DJ Billa Bennetta, Forever Young .

Jej album Be Still My Soul z 2010 roku to zbiór hymnów , w tym „ Amazing Grace ”, „ How Great Thou Art ” i „ Be Still My Soul ”.

W 2013 roku powróciła na scenę taneczną z „Surrender” z Bouvier & Barona po krótkiej przerwie.

Abigail jest także zwolenniczką międzynarodowej organizacji praw człowieka Love146.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Losing My Religion	Abigail	07.1993	-	-	Klone KLONE 14	[written by Bill Berry, Peter Buck ,Mike Mills, Michael Stipe][produced I. A. Stephens]
Smells Like Teen Spirit	Abigail	07.1994	29[5]	-	Klone KLONE 25	[written by Kurt Cobain ,Krist Novoselic, Dave Grohl][produced I. A. Stephens]
Don't You Wanna Know	Abigail	11.1994	94[1]	-	Klone KLONE 27	[written by Ian Anthony Stephens][produced I. A. Stephens]
Constant Craving	Abigail	11.1995	149[1]	-	Klone	[written by k.d. lang, Ben Mink][produced I. A. Stephens]
Night moves	Abigail	07.1996	184[1]	36[6].Hot Dance/Disco	Pulse 8 LOSE 107	[written by Nigel Swanston, Tim Cox][produced Band Of Gypsies]
Let the Joy Rise	Abigail	05.1999	-	9[12].Hot Dance/Disco	Interhit 54 035 [US]	[written by Darryl Zero, Janice Robinson, James Caruso][produced Thunderpuss 2000]
If It Don't Fit	Abigail	03.2000	-	1[1][13].Hot Dance/Disco	Groovillicious 210 [US]	[produced Thunderpuss]
You Set Me Free	Abigail	07.2001	-	1[1][14].Hot Dance/Disco	Groovillicious GMUK 1203	[written by Abigail, J. Carrano][produced Andy & The Lamboy]

Abbe Lane

Amerykańska aktorka i piosenkarka mająca żydowskie korzenie. Swoją karierę w show biznesie rozpoczęła jako mała dziewczynka od występów w radiu. Jako nastolatka występowała na Broadwayu, gdzie tańczyła i śpiewała. Szybko została okrzyknięta "femme fatale" i zaczęła grę w filmach włoskich, w których była niezwykle popularna.

 

W 1952 roku wyszła po raz pierwszy za mąż, ale małżeństwo skończyło się po 12 latach. W owym czasie Abbe odnosiła sukcesy jako piosenkarka w nocnych klubach. W 1958 roku nagrała album muzyczny zatytułowany "Be Mine Tonight". Abbe nie była raczej postrzegana jako aktorka, traktowano ją bardziej jako seksbombę i porównywano do Jayne Mansfield. Jako dodatek do filmów włoskich pojawiła się w kilku serialach telewizyjnych takich jak: "The Flying Nun", "The Brady Bunch", "Hart to Hart" czy "Vega$". Były to jednak tylko role gościnne. Ma swoją telewizyjną gwiazdę na Hollywood Walk of Fame przy 6381 Hollywood Boulevard. Ma 165 cm wzrostu.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Armed & extremely dangerous/Thunder and lighting	Abbe Lane	02.1980	-	81[5].Hot Dance/Disco	Butterfly	[#26 hit for First Choice in 1973;#17 hit for Chi Coltrane in 1972]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Be Mine Tonight	Abbe Lane	.1958	-	-	RCA Victor LPM 1554	-
The Lady in Red	Abbe Lane	.1958	-	-	RCA Victor LPM 1688	-
Where There's a Man	Abbe Lane	.1959	-	-	RCA Victor LPM 1899	-

Aardvark

 Grupa brytyjska. Powstała w końcu lat sześćdziesiątych. Pierwszy skład: Dave Skillin - voc, Paddy Coulter - org, Stan Aldous - b, Frank Clark - dr. Tuż przed nagraniem w 1970 płyty "Aardvark" Coultera zastąpił Steve Milliner - org, p, vib, marimbafon, czelesta. Na zorganizowaną już po ukazaniu się albumu trasę po Niemczech dołączył Vincent Crane - k, były muzyk zespołu Crazy World Of Arthur Brown. W końcu 1970 grupa przestała istnieć.

 

Pozostawiła po sobie tylko jeden album, zatytułowany po prostu "Aardvark", z początku zlekceważony przez rynek, ale po latach uznany za jedno z arcydzieł angielskiego rocka progresywnego. Większość kompozycji, m.in. Copper Sunset, Very Nice Of You To Call, Many Things To Do, I Can't Stop, The Outing - Yes i Put That tn Your Pipe And Smoke It, stworzył Skillin, częściowo z pomocą Coultera, a tylko jeden utwór, Once Upon A Hilt, był dziełem Aldousa. Produkcji podjął się David Hitchcock.
 

Powstała płyta urozmaicona, barwna, skrząca się od pomysłów. Zawierała utwory tak różne, jak I Can't Stop - rock'n'roll nabierający w finale wschodniego kolorytu, Once Upon A Hill - pełen dramatyzmu song oparty na motywach staroangielskiej ballady Scarborough Fair, Put That In Your Pipe And Smoke It -rozimprowizowana muzyka o hardrockowej dynamice, czy wreszcie The Outing - Yes - swobodna formalnie impresja nawiązująca do poszukiwań awangardzistów. Wszystkie one zwracały uwagę frapującym brzmieniem, eksponującym dźwięki instrumentów klawiszowych (grupa, podobnie jak trio Emerson, Lake & Palmer, nie miała w składzie gitarzysty).
 

Milliner gościnnie wziął udział w nagraniu płyty "Barbed Wire Sandwich" zespołu Black Cat Bones (Decca Nova, 1969). Skillin po rozwiązaniu Aardvark współpracował jako autor tekstów z formacją Home.

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Aardvark	Aardvark	.1970	-	-	Deram Nova SDN 17	[produced by David Hitchcock]

A1

A1  to brytyjsko - norweski zespół założony w 1998 roku. Pierwotny skład składał się z Paula Marazzi , Christiana Ingebrigtsena , Marka Reada i Bena Adamsa . Ingebrigtsen pochodzi z Oslo w Norwegii , podczas gdy pozostali członkowie pochodzą z Londynu .

Ich debiutancki singiel „ Be the First to Believe ” wszedł na szóstą pozycję brytyjskiej listy singli w połowie 1999 roku. Osiągnęli sukces na listach przebojów w Wielkiej Brytanii i innych częściach świata pod koniec lat 90-tych i na początku XXI wieku, zwłaszcza w Azji Południowo-Wschodniej . W Wielkiej Brytanii zdobyli dwa pierwsze miejsca i sześć innych hitów z pierwszej dziesiątki, z których siedem zostało napisanych przez zespół. Oprócz tego zdobyli także nagrodę BRIT Award za „British Breakthrough Act” w 2001 roku. Kierował nimi menadżer zespołu Tim Byrne, który również założył Steps .

Marazzi opuścił zespół w 2002 roku z powodów osobistych. Trzej pozostali członkowie zdecydowali się następnie rozstać z powodu zmęczenia byciem w trasie przez większą część czterech lat z rzędu.

W grudniu 2009 roku Ingebrigtsen, Read i Adams zreformowali a1 bez Marazziego w Norwegii na serię koncertów w Christiania Theatre w Oslo . Od czasu ich powrotu wydali nowe single, a także czwarty i piąty album studyjny, Waiting for Daylight w 2010 roku i Rediscovered w 2012 roku.

W 2014 roku A1 pojawił się w filmie dokumentalnym ITV2 The Big Reunion wraz z innymi zespołami, takimi jak Eternal , Damage , Girl Thing , 3T oraz nowym zespołem o nazwie 5th Story , w skład którego wchodzą Dane Bowers (z Another Level ), Gareth Gates , Kenzie ( z Blazin' Squad ), Kavana i Adam Rickitt .

W 2017 roku Marazzi spotkał się ze swoimi byłymi kolegami z zespołu w Newcastle po 15-letniej nieobecności i pojawi się na ich 20-leciu trasy koncertowej.

Paul Marazzi , który przegapił nabór dla Steps , spotkał Tima Byrne'a w 1998 roku, aby porozmawiać o utworzeniu drugiej grupy. Odbyły się przesłuchania, podczas których rekrutowano Christiana Ingebrigtsena , Marka Reada i Bena Adamsa , a zespół został utworzony przez zespół zarządzający Byrne'a i Vicky Blood.

A1 podpisał kontrakt z Columbia Records w lutym 1999 i wydał „ Be the First to Believe ” latem 1999.  W listopadzie wydali Here We Come , który osiągnął 4. miejsce w Norwegii i miał cztery single z pierwszej dziesiątki w Wielkiej Brytanii.

W 2000 roku osiągnęli dwa numery jeden z utworami „ Take On Me ” i „ Same Old Brand New You ”. Teledysk do ich siódmego singla, „ No More ”, został nakręcony w Singapurze , kiedy byli tam w trasie. W 2001 roku zespół rozpoczął masową trasę koncertową po Azji, gdzie został bardzo dobrze przyjęty. Podczas podpisywania podpisów w centrum handlowym w Indonezji cztery nastolatki zginęły w panice.W 2001 roku firma Sony Music uruchomiła płatną subskrypcję usługi a1 o nazwie „Dostęp do wszystkich obszarów”, pierwszą dla artysty podpisanego z firmą. Była to wczesna wersja sieci społecznościowej umożliwiającej fanom spotykanie się i czatowanie online.

Ich trzeci album, Make It Good, zmienił kierunek, ale miał być ich ostatnim projektem studyjnym. W dniu 8 października 2002 r. Marazzi opuścił grupę, powołując się na powody osobiste  , a następnie a1 postanowił się rozdzielić.W styczniu 2004 roku w Azji ukazał się album Best of A1 ; kompilacja zawierająca wszystkie ich single, dwa niepublikowane wcześniej nagrania koncertowe i trzy ekskluzywne strony B. W 2009 roku, po pojawieniu się Adamsa w Celebrity Big Brother , zespół wydał swoje największe przeboje w Wielkiej Brytanii. 

W 2005 roku Adams wydał swój pierwszy solowy singiel „Sorry”, który zajął 18. miejsce na brytyjskiej liście singli. Adams również miał nagrać album, ale rozstał się ze swoją wytwórnią płytową. W 2009 roku pojawił się jako uczestnik Celebrity Big Brother , ostatecznie zajmując piąte miejsce.  Przyciągnął wiele uwagi później w tym samym roku, kiedy pozował nago na okładkę Attitude . 

W 2003 roku Ingebrigtsen rozpoczął również karierę solową, a jego pierwszy solowy singiel „ In Love With an Angel ” został wydany w 2004 roku. Singiel utrzymywał się w pierwszej dziesiątce norweskiej listy singli przez prawie trzy miesiące. Po piosence szybko pojawił się „Things Are Gonna Change”, który stał się ostatnim solowym singlem Ingebrigstena, zanim przeniósł się do innych obszarów showbiznesu.

W 2002 roku Read skupił się na zostaniu autorem piosenek dla innych artystów, po podpisaniu kontraktu z Metrophonic. Read pisał dla takich artystów jak Charlotte Church , Boyzone , Michael Bolton , Robin Gibb i The Hollies . Read wydał swój debiutancki solowy singiel „Greatest Lady in My Life ” 2 marca 2009 roku. Jego debiutancki solowy album Peace at Last został wydany w czerwcu 2009 roku.

Kilka miesięcy po odejściu z zespołu Marazzi wraz z Jo Good gościł Fundację Dziecięcą Andy'ego Cole'a (obecnie All Star Kids) .  Odrzucił ofertę występu w Jestem gwiazdą… Zabierz mnie stąd! w 2004 roku. Pod koniec 2005 roku założył zespół soulowo-rockowy w Sunderland w północno-wschodniej Anglii o nazwie Snagsby. Opuścił zespół na początku 2009 roku. Następnie Marazzi rozpoczął pracę w The George Hotel w Whitby jako klubowy DJ.
W listopadzie 2008 pozostali członkowie zespołu utworzyli konto na MySpace , aby na bieżąco informować fanów o ich obecnej sytuacji.  Latem 2009 roku zespół oficjalnie ogłosił, że nie tylko ma się zreformować, ale w grudniu tego roku zagrać serię koncertów w Oslo. Marazzi napisał na swoim Facebooku, że życzył im powodzenia, gdy dowiedział się o ponownym spotkaniu swoich byłych kolegów z zespołu w programie telewizyjnym w Norwegii. W ogłoszeniu podano również, że pierwszy nowy singiel zespołu od siedmiu lat, „ Take You Home ”, zostanie wydany za pośrednictwem iTunesw Norwegii 2 listopada. Singiel wszedł na listę Norway Singles Chart na 9. miejscu, na podstawie sprzedaży plików do pobrania. 

Pod koniec 2009 roku ogłoszono, że zespół będzie rywalizował o reprezentowanie Norwegii w Konkursie Piosenki Eurowizji 2010 , wydając drugi singiel zespołu od czasu ich reformacji, „ Don't Wanna Lose You Again ”.Piosenka zadebiutowała na 4. miejscu norweskiej listy singli. Zespół dotarł do ogólnopolskiego finału konkursu i zajął drugie miejsce.Zespół dokonał oficjalnego powrotu do Wielkiej Brytanii w sylwestra, występując w The Heaven w Londynie. W marcu 2010 roku zespół wyruszył w światową trasę koncertową, która rozpoczęła się w Norwegii, występami w Oslo, Stavanger, Kristiansand, Bergen, Trondheim i Haugesund. Jesienią 2010 roku trasa koncertowa rozszerzyła się na Europę i ROTW. Pierwszy nowy album studyjny zespołu od 2002 roku ukazał się 11 października 2010 roku i zawiera single „Take You Home”, „Don't Wanna Lose You Again ”,"In Love and I Hate It" i "Waiting for Daylight".

W październiku 2011 roku grupa pojawiła się w telewizji OK Channel 5 , aby promować swój brytyjski powrót w O2 Academy Islington 31 października 2011 roku. Koncert otrzymał pozytywne recenzje z witryn takich jak This Must Be Pop . 18 listopada 2011 roku zespół wydał nowy singiel „ Another Year Gone ”. 28 lutego 2012 roku grupa wystąpiła na Singapore Indoor Stadium z Blue i Jeffem Timmonsem z 98 Degrees . Koncert nosił tytuł „The Greatest Hits Tour: Blue, Jeff Timmons of 98 Degrees and a1 - Live in Singapore”.  W ramach trasy koncertowej odwiedzili także Dżakartę w Indonezji i Manilę na Filipinach .   8 maja 2012 roku zespół ogłosił wydanie nowego singla „ Just Three Words ”, będącego duetem z Annie Khalid .


W grudniu 2013 roku ogłoszono, że A1 pojawi się, ponownie bez Marazziego, w filmie dokumentalnym itv2 The Big Reunion . W październiku 2014 roku A1 wraz z innymi zespołami z programu telewizyjnego Blue , Five , Damage , 3T , 911 i nowym zespołem o nazwie 5th Story odbyli wspólną trasę koncertową w październiku 2014 roku. Trasa nosiła nazwę The Big Reunion Boy band Tour 2014 .

3 października 2014 roku A1 wystąpił w norweskim programie „The Hit”, zdecydował się wykonać piosenkę Critical Love napisaną przez Mathilde Johnson i po wygranej stał się ich najnowszym singlem.

Ich najnowsze albumy Waiting for Daylight i Rediscovered ukazały się w Wielkiej Brytanii 12 czerwca 2015 r.
22 lipca 2017 roku Paul Marazzi spotkał się w Newcastle ze swoimi byłymi kolegami z zespołu. Na Instagramie zespołu grupa zamieściła zdjęcie z oryginalnymi członkami: Benem Adamsem , Christianem Ingebrigtsenem , Markiem Readem i Paulem Marazzim. Kolejny post na stronie zespołu na Facebooku sugerował, że mogą się zreformować do „One last song… or 2 or 3”. Zdjęcie zostało opublikowane 17 września 2017 r., dzień po tym, jak Ben Adams zamieścił zdjęcie jego i Paula na backstage'u Flashdance The Musical Tour w Sunderland.

23 maja 2018 roku ogłoszono, że z Marazzi na pokładzie zagrają zestaw koncertów w Azji Południowo-Wschodniej. Zostało to ogłoszone za pośrednictwem ich strony na Twitterze i Facebooku.
12 października 2018 roku wydali swój pierwszy singiel ze wszystkimi członkami od czasu odejścia Marazziego i rozwiązania grupy 16 lat wcześniej. Piosenka nosi tytuł „ Armour ”. 

27 lutego 2019 roku grupa ogłosiła swój pierwszy powrót do Wielkiej Brytanii, pierwszy koncert na żywo z oryginalnym składem od 15 lat. Pokaz odbędzie się w O2 Academy Islington w Londynie 1 listopada 2019 r.

W 2021 roku A1 wydało swój singiel „Spiders”, napisany przez czterech członków zespołu. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Be the first to believe	A1	06.1999	6[15]	-	Columbia 6674225	[written by Cunnah, Peter/Adams, Ben Guitar /Ingebrigtsen, Christian/Read, Mark/Marazzi, Paul ][produced by Metro]
Summertime of our lives	A1	09.1999	5[12]	-	Columbia 6678322	[written by Cunnah, Peter/Adams, Ben Guitar /Ingebrigtsen, Christian/Read, Mark/Marazzi, Paul ][produced by Peter Cunnah, Ben Adams, Christian Ingebrigtsen, Mark Read]
Everytime /Ready or not	A1	11.1999	3[16]	-	Columbia 6681872	[written by Peter Cunnah, Ben Adams, Christian Ingebrigtsen, Paul Marazzi, Mark Read][produced by Metro]
Like a rose	A1	02.2000	6[29]	-	Columbia 6689032	[written by Steve Mac, Wayne Hector, Ben Adams][produced by Steve Mac]
Take on me	A1	09.2000	1[1][28]	-	Columbia 669747 1	[silver-UK][written byPal Waaktaar/Magne Furuholmen/Morten Harket][produced by Metro]
Same old brand new you	A1	11.2000	1[1][20]	-	Columbia 670520 2	[silver-UK][written by Eric Foster White, Ben Adams, Christian Ingebrigtsen, Mark Read][produced by Eric Foster White]
No more	A1	02.2001	6[35]	-	Columbia 6708742	[written by Stevie Bensusen, Claudio Cueni, Lindy Robbins, Damon Sharpe][produced by Stevie Bensusen, Claudio Cueni, Cutfather & Joe]
Caught in the middle	A1	02.2002	2[32]	-	Columbia 672232	[silver-UK][written by Ben Adams, Paul Marazzi, Chris Porter, Rick Mitra][produced by Mike Hedges]
Make it good/High And Dry	A1	05.2002	11[16]	-	Columbia 672618 2	[written by Ben Adams, Christian Ingebrigtsen, Mark Read] [produced by A1]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Here we come	A1	12.1999	20[19]	-	Columbia 4961362	[gold-UK][Producers: A1, Metro, Steve Mac ]
A list	A1	12.2000	14[19]	-	Columbia 5011952	[gold-UK][Producers: Chris Porter, Stevie Bensusen, Claudio Cueni, Graham Stack, Mark Taylor, Riprock 'n' Alex G, Jacques Goldman, Roland Ramonelli, Tom Nichols, Peter Cunnah, Andrew Frampton]
Make It Good	A1	06.2002	15[4]	-	Columbia 508221 2	[produced by Mike Hedges,Ash Howes,Ger McDonnell,Chris Blair,Ian Grimble]

A Guy Called Gerald

Właśc. Gerald Simpson. Znajdował się na początku kariery pod głębokim wpływem chicagowskiego acidu i house'u; potem eksperymentował z drum'n'bass i zaliczny jest dzisiaj do pionierów tego gatunku.
Simpson, który sprzedawał niegdyś czasopismo "Socialist Worker" (Robotnik Socjalistyczny) na ulicach Manchesteru, został wyrzucony z zespołu 808 State po tym, jak bez ogródek wyraził w prasie swoje zdanie na temat nie zapłaconych honorariów. Swój ślad na scenie tanecznej zostawił przede wszystkim za sprawą utworu "Voodoo Ray", który w kwietniu 1988 r. dotarł na 55. miejsce listy przebojów, a po dwóch miesiącach na listę tę powrócił, tym razem na miejsce 12. Statystyka ta nie oddaje bynajmniej atencji, jaką Simpson cieszy się na scenie klubowej.

Na początku lat 90-tych zmuszony był zatrudnić się w barze Mc Donaldsa. Otrzymał wtedy ofertę nagrania remiksów utworów Cabaret Voltaire i Turntable Orchestra. Firma CBS pozwoliła mu na założenie własnej wytwórni Subscape, ale powrót na piedestał okazał się niemożliwy (niezbyt udany Automanmk}. Nagrał też album High Life, Low Profile (nigdy się nie ukazał) i kasetę, która miała zostać wydana razem z książką Trevora Millera "Trip City".
W rok później Simpson zaczął wszystko od nowa, z kolejną założoną przez siebie wytwórnią Juicebox. Już 28 Gun Bad Boy był pierwszą agresywną próbą z break beatem; wspólnie z Goldiem nagrał singla "Energy" jako 2 G's dla Juicebox ("musiałem nagrać z nim ten utwór, gdyż on wprowadził mnie na scenę jungle" -mówi). Po olbrzymim sukcesie ostatniego albumu Simpsona Black Secret Technology (który w znacznym stylu wpłynął na rozwój muzyki jungle), niewiele o nim ostatnio słychać. Wznowił jedynie po raz kolejny Voodoo Ray, tym razem z miksami junglowymi oraz wydał singel "Finley's Rainbow".

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Voodoo ray [EP.]	A Guy Called Gerald	04.1989	12[20]	12.Hot Dance Music/Club Play	Rham! RS 0804	[written by Gerald Simpson][produced by Gerald Simpson, Chapter]
FX/Eyes of sorrow	A Guy Called Gerald	12.1989	52[5]	7.Hot Dance Music/Club Play	Subscape AGCG 1	[written by Gerald Simpson][produced by Gerald ]
Automanikk	A Guy Called Gerald	05.1990	84[3]	-	Subscape AGCG 2	[written by Gerald Simpson][produced by A Guy Called Gerald]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Automanikk	A Guy Called Gerald	04.1990	68[1]	-	Subscape 4664821	[produced by Ricky Rouge]
Black secret technology	A Guy Called Gerald	04.1995	64[5]	-	Juice Box JBCD 25	[produced by Gerald Simpson]
Essence	A Guy Called Gerald	08.2000	142[1]	-	K7 7088	[produced by Gerald Simpson]