Z archiwum...rocka

piątek, 16 września 2022

Field Mob

FIELD MOB, zał. w Albany (Georgia, USA) w składzie: Boondox, Kalage. Cztonkowie duetu Field Mob poznali się w liceum. O założeniu grupy Boondox i Kalage zadecydowali po stoczeniu między sobą pojedynku freestyle'owego.

Ich muzyka przywodzi na myśl skojarzenia z twórczością lokalnych gwiazd z Georgii -Goodie Mob i OutKast. W 2000 r. nakładem labelu MCA ukazał się pierwszy, bardzo dobrze oceniony przez fanów i krytyków album grupy "613: Ashy To Classy". Inteligentna, mądra warstwa tekstowa bardzo dobrze współgrała z warstwą muzyczną wydawnictwa, w dużej mierze opartą na dograniu żywych instrumentów.

Część produkcji wyszła spod rąk samych raperów. Podobnie było z drugim, zarazem ostatnim, materiałem firmowanym przez Field Mob - "From Tha Roota To Tha To ota", wydanym w 2002 r.
Płyta ta dotarła aż do 33. miejsca na liście "Billboardu", co, jak na zespół prezentujący mocno podziemne podejścia do muzyki, jest wynikiem bardzo dobrym. Od wydania drugiego krążka Boondox i Kalage nie zaznaczyli już w znaczący sposób swojej obec ności na rapowej scenie.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz	Inne listy przebojów
Project Dreamz	Field Mob	09.2000	-	-	Southern House 1018	[produced by Ole-E, Pop][91[9].R&B Chart]
Sick of Being Lonely	Field Mob	12.2002	-	18[20]	MCA 000 574	[written by Field Mob][produced by Phalon Alexander][10[34].R&B Chart]
All I Know	Field Mob featuring CeeLo Green	05.2003	-	-	MCA 113950	[written by Darion Crawford, Greg Street, Phalon Alexander, Shawn Johnson, T. Burton][produced by Jazze Pha][77[7].R&B Chart]
Georgia/Gettin' some [Shawnna]	Field Mob with Ludacris & Jamie Fox	12.2005	-	39[9]	DTP 005795	[written by Ludacris, Field Mob, Hoagy Carmichael, Stuart Gorrell][produced by Vudu Spellz][31[20].R&B Chart]
So What	Field Mob featuring Ciara	08.2006	56[9]	10[21]	DTP 006546	[written by D. Crawford,K. Johnson,S. Johnson,Z. Wallace,C. Williams][produced by Jazze Pha][4[26].R&B Chart]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
613:Ashy to classy	Field Mob	01.2001	-	194[2]	MCA 112348	[produced by Amin (Pop) Miller,Ole-e]
From tha Roota to tha Toota	Field Mob	10.2002	-	33[21]	MCA 113051	[produced by Jeff Redd,Sid 'Uncle Jamz' Johnson,Toney 'Montana' Mosley,Jazze Pha,Earthtone III]
Light Poles And Pine Trees	Field Mob	06.2006	-	7	Geffen 679002	[produced by Ken Jo, Jazze Pha, Polow da Don, Ole-E, Ckay1 ,Leslie Brathwaite, Vudu]

czwartek, 15 września 2022

Fam-Lee

The Fam-Lee to amerykańska grupa hip-hopowa i R&B założona w Plainfield w stanie New Jersey w 1989 roku. Grupa została stworzona przez Jam Master Jay i była to pierwsza grupa, która podpisała kontrakt z jego wytwórnią Jam Master Jay Records. Zespół składał się z czterech braci, Berkley, Anthony, Keef i Coree Pearyer.

W 1992 roku zespół wydał swój debiutancki album „Runs in the Fam-Lee” w wytwórni JMJ Records należącej do nieżyjącego już Jam Mastera Jaya. Nie wiadomo, jak i czy album znalazł się na listach przebojów. Pierwszy singiel „Always on My Mind” został wydany, ale w ogóle nie pojawił się na listach przebojów Billboardu. Drugi singiel „You're the One For Me” osiągnął 92 miejsce na liście Hot R&B Singles Billboard, pozostając na liście tylko przez 4 tygodnie. Ostatnie dwa single „Love Me” i tytułowa piosenka w ogóle nie znalazły się na listach przebojów. Po tym wydaje się, że Fam-Lee odszedł w zapomnienie. Od tamtej pory niewiele od nich słychać.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You're The One For Me	Fam-Lee	05.1992	-	-	JMJ/RAL 74 251	[written by F. Bowles, J. Mizell][produced by David Frazier, Jason Mizell][92[4].R&B Chart]

Fantasy

Fantasy to miejska popowa grupa wokalna z siedzibą w Nowym Jorku, która zdobyła kilka hitów na liście Hot Dance Music/Club Play, w tym „You're Too Late”, który w 1981 roku osiągnął pierwsze miejsce. Wśród członków grupy znaleźli się Ken Roberson, Tamm E Hunt, Rufus Jackson i Carolyn Edwards. Producent grupy, Tony Valor, nadal używał tej nazwy w 1985 roku, kiedy wydali singiel inspirowany stylem disco Italo zatytułowany „He's My Number One”.

„You're Too Late” był tanecznym hitem numer jeden w Stanach Zjednoczonych. Miał pięć tygodni panowania na szczycie listy Billboard Hot Dance Club Play na początku 1981 roku. Dotarł również do pierwszej trzydziestki na liście Soul Singles. W 1982 roku zespół wydał utwór pop-soulowy zatytułowany „Hold On Tight”, który osiągnął najwyższy poziom 35 na liście Dance Club i #1 na liście Billboard Year End Award 1982, a następnie „Live the Life I Love”, boogie piosenka, która osiągnęła 41 miejsce na tym samym wykresie do 1983 roku. Ich ostatni udany utwór zatytułowany „He's Number One” osiągnął 37. miejsce na liście Dance Chart w 1986 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You're Too Late	Fantasy	04.1981	-	104[2]	Pavillion 6407	[written by Tony Valor][produced by Tony Valor][28[13].R&B Chart][1[5][38].Hot Disco/Dance;Pavillion 6408 12"]
(Hey Who's Gotta) Funky Song	Fantasy	06.1981	-	-	Pavillion 02098	[written by Tony Valor][produced by J. Skinner, T. Valor][51[11].R&B Chart]
Hold On Tight	Fantasy	03.1982	-	-	Pavillion 02725	[written by Tony Valor][produced by Tony Valor][35[8].Hot Disco/Dance;Pavillion 02725 12"]
Live The Life I Love	Fantasy	06.1983	-	-	Quality 037	[written by B.Wheeler, O Canterbury, R Canterbury, T.Valor][produced by Tony Valor][41[7].Hot Disco/Dance;Quality 037 12"]
He's Number One	Fantasy	04.1986	-	-	Spring 418	[written by B.Wheeler, O Canterbury, R Canterbury, T.Valor][produced by Luigi Venegoni,Tony Valor][37[5].Hot Disco/Dance;Spring 418 12"]

Flee-Rekkers

Angielska grupa instrumentalna założona w 1960 roku przez producenta Joe Meeka. Początkowo występowała pod nazwą Ramblers, potem Statesiders. Liderem grupy był Peter Fleerackers, saksofonista tenorowy pochodzenia holenderskiego, a skład uzupełniali: Elmy Durrant (saksofon tenorowy), Dave "Tex" Cameron (gitara prowadząca), Ronald Marion (gitara rytmiczna), Derek Skinner (gitara basowa) i Phil Curtis (instrumenty perkusyjne).

Utwór "Green Jeans", "ochrypła" wersja tradycyjnego "Greensleeves", zajął w 1960 roku 23 miejsce na liście przebojów. Niestety mimo wydania serii profesjonalnych singli, przypominających w brzmieniu grupę Johnny And The Hurricanes, był to jedyny utwór grupy, który dostał się na listy przebojów.
"Fireball" w aranżacji Tony Hatcha był ostatnim utworem grupy, nagranym w 1963 roku już w nowym składzie (Alan Monger i Mickey Waller zastąpili Mariona i Curtisa). Cameron, Durrant i Monger odnosili później sukcesy w Niemczech z grupą Giants, natomiast Fleerackers kontynuował skromną karierę muzyczną. Chociaż Skinner przyłączył się do niezwykle popularnej grupy Spotniks, większy sukces stał się udziałem nowego członka grupy Wellera, który grał z Jeffem Beckiem i Rodem Stewartem.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Green jeans/You are my sunshine	Flee-Rekkers [as Fabulous Flea-Rakkers]	03.1960	-	-	Triumph RGM 1008	[written by Fleerackers]
Green jeans/You are my sunshine	Flee-Rekkers [as Fabulous Flea-Rakkers]	08.1960	23[13]	-	Top Rank JAR 431
Sunday date/Shiftless Sam	Flee-Rekkers	09.1960	-	-	Pye 7N 15 288	[written by Tex Cameron]
Blue tango/Bitter rice	Flee-Rekkers	01.1961	-	-	Pye 7N 15 326	[written by Leroy Anderson]
Lone rider/Miller like wow	Flee-Rekkers	06.1961	-	-	Piccadilly 7N 35 006	[written by Geoff Goddard]
Stage to cimarron/Twistin' the Chestnuts	Flee-Rekkers	05.1962	-	-	Piccadilly 7N 35 048	[written by Farina, A./Farina, S./Farina, J.]
Sunburst /Black Buffalo	Flee-Rekkers	10.1962	-	-	Piccadilly 7N 35 081	[written by J.Tuttle]
Fireball /Fandango	Flee-Rekkers	02.1963	-	-	Piccadilly 7N 35 109	[written by Barry Gray]

Fantastic Johnny C

Johnny Corley (ur. 28 kwietnia 1943r), lepiej znany jako The Fantastic Johnny C, jest amerykańskim piosenkarzem soulowym, który miał cztery hity US Hot 100, w tym hit „Boogaloo Down Broadway” z 1967 roku. Urodzony w Greenwood w Południowej Karolinie w Stanach Zjednoczonych uczył się w Brewer High School, ale przed ukończeniem studiów wyjechał, by wstąpić do wojska. Po zakończeniu obowiązków wojskowych przeniósł się do Norristown w Pensylwanii i rozpoczął pracę jako operator ciężkiego sprzętu. Dołączył do lokalnej grupy wokalnej gospel związanej z Macedońskim Kościołem Baptystycznym, a podczas próby usłyszał go kolega chodzący do kościoła i pobliski sąsiad, producent muzyczny i autor piosenek Jesse James. James przekonał Corleya, by zaczął śpiewać muzykę świecką i został jego menedżerem.

Corley zaczął występować w Filadelfii, m.in. z Samem Cooke i Joe Simonem, a James napisał dla niego piosenkę „Boogaloo Down Broadway”. Zaaranżowana przez Leona Mitchella i nagrana w Filadelfii, w piosence wykorzystano niektórych muzyków, którzy później stworzyli zespół MFSB, w tym perkusistę Earla Younga. James wydał płytę w wytwórni Phil-L.A. of Soul lokalnego przedsiębiorcy Larry'ego Cohena,jako The Fantastic Johnny C. Płyta wspięła się na 5. miejsce na liście Billboard R&B i na 7. miejsce na liście Billboard Hot 100 23 grudnia 1967 roku.

Johnny C kontynuował sukces płyty z trzema kolejnymi przebojami w USA w 1968 roku - „Got What You Need” (nr 32). R&B, numer 56 pop); „Hitch It to the Horse” (R&B numer 25, pop numer 34), który odniósł się do sukcesu innych scenopisarskich i produkcyjnych sukcesów Jamesa, „The Horse” Cliffa Noblesa i „(She’s) Some Kind of Wonderful” (pop numer 87), utwór nagrany wcześniej przez Soul Brothers Six, a później przez Grand Funk Railroad.

The Fantastic Johnny C wydał jeden album, Boogaloo Down Broadway, który recenzent AllMusic określił jako „mini arcydzieło szorstkiej duszy” i zawierał wiele popularnych melodii tanecznych. Pozostał w Phil-L.A. z wytwórni Soul do 1970 roku, zanim dołączył do Kama Sutra Records. Kontynuując współpracę z Jesse Jamesem i tymi samymi muzykami studyjnymi, wydał dwa kolejne single, oznaczone po prostu jako Johnny C, ale nie odniósł dalszego komercyjnego sukcesu. Następnie odszedł z branży muzycznej, w późniejszych latach podejmował się jedynie okazjonalnych występów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Boogaloo Down Broadway/Look What Love Can Make You Do	Fantastic Johnny C	10.1967	-	7[18]	Phil-L.A. Of Soul 305	[written by Jesse James][produced by Jesse James][5[20].R&B Chart]
Got What You Need/New Love	Fantastic Johnny C	02.1968	-	56[6]	Phil-L.A. Of Soul 309	[written by Jesse James][produced by Jesse James][32[7].R&B Chart]
Hitch It To The Horse/Cool Broadway	Fantastic Johnny C	06.1968	-	34[9]	Phil-L.A. Of Soul 315	[written by Jesse James][produced by Jesse James][25[9].R&B Chart]
(She's) Some Kind Of Wonderful/Baby, I Need You	Fantastic Johnny C	11.1968	-	87[2]	Phil-L.A. Of Soul 320	[written by J. Ellison][produced by Jesse James]
Is There Anything Better Than Making Love?/New Love	Fantastic Johnny C	03.1969	-	130[2]	Phil-L.A. Of Soul 327	[written by J. Ellison][produced by Jesse James]

Fantastic Four

Fantastic Four (znana również jako Sweet James and The Fantastic Four) była grupą soulową z Detroit, założoną w 1965 roku. Pierwotnymi członkami byli „Sweet” James Epps, bracia Ralph i Joseph Pruitt oraz Wallace „Toby” Childs. Childs i Ralph Pruitt później odeszli, a ich miejsce zajęli Cleveland Horne i Ernest Newsome.

Ich pierwszy singiel dla Ric-Tic, „The Whole World Is a Stage”, był ich jedynym wielkim hitem, który w 1967 roku osiągnął 6. miejsce na liście US Billboard R&B.Kolejne wydawnictwo, „You Gave Me Something (And Everything's Alright),” osiągnęło 12 miejsce w tym samym roku. Motown ostatecznie kupił Ric-Tic i miał kolejny hit R&B Top 20 z „I Love You Madly”, który ukazał się w 1968 roku i został również wydany w Soul. Przed przejęciem przez Motown, The Fantastic Four byli najlepiej sprzedającym się zespołem wytwórni Ric-Tic, wyprzedzając w USA Edwina Starra.

Ich piosenki były regularnie grane na 50-tysięcznej stacji Detroit/Windsor, CKLW (The Big 8). Kontynuowali nagrywanie dla Motown, wydając kilka singli pod swoją filią Soul, aż do 1970 roku, kiedy przeszli na pół-emeryturę. Kilka lat później Armen Boladian przekonał ich do podpisania kontraktu z jego wytwórnią Westbound. W epoce disco ponownie cieszyli się popularnością, z kilkoma singlami, które odniosły umiarkowany sukces, między innymi „Alvin Stone (The Birth & Death of a Gangster)” i „I Got to Have Your Love”. Gitarzysta Motown Dennis Coffey wyprodukowali "B.Y.O.F. (Bring Your Own Funk)" w 1979 roku, chociaż nie odnieśli z nim dużego sukcesu. Piosenka stała się ich jedynym udziałem na UK Singles Chart, osiągając 62 miejsce w lutym 1979 roku.

Fantastic Four pozostała aktywna i wydała Working on a Building of Love w 1990 roku dla brytyjskiej wytwórni Motorcity. Jedyny album grupy Motown, Best of The Fantastic Four, został wydany na CD przez Motown na początku lat 90-tych. Była to kompilacja przebojowych singli grupy z Ric-Tic, sprzed przejęcia tej wytwórni przez Motown, a teraz jest bardzo poszukiwanym przedmiotem kolekcjonerskim.

W listopadzie 2013 roku Motown Records i Universal Music wydali ponownie płytę Best of The Fantastic Four, zawierającą oryginalne utwory, które zostały zremasterowane na potrzeby wydania. W 2015 roku Ace Records wydało The Lost Motown Album w swojej wytwórni Kent Soul, w tym album, który Motown przygotował do wydania (zatytułowany How Sweet He Is) i inne wcześniej niesłyszane utwory.

Cleveland Horne, długoletni członek Fantastycznej Czwórki, doznał ataku serca i zmarł 13 kwietnia 2000 r. Pierwotny wokalista grupy, „Sweet James” Epps (urodzony 30 marca 1947r w Detroit w stanie Michigan) również zmarł na atak serca 11 września 2000 roku. Pierwotny członek Ralph Pruitt (ur. 4 maja 1940r w Detroit w stanie Michigan) zmarł 3 czerwca 2014 r. z przyczyn naturalnych. Miał 74 lata. Przed śmiercią Ralph Pruitt stworzył nową Fantastic Four, w skład której wchodzili Jerry Brooks, Leroy Seabrooks Jr., J.W. Calvin i Rory Ward.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Whole World Is A Stage/Ain't Love Wonderful	Fantastic Four	03.1967	-	63[9]	Ric-Tic 122	[written by R. Savoy, A. Hamilton, E. Wingate][produced by Al Kent, E. Wingate][6[15].R&B Chart]
You Gave Me Something (And Everything's Alright)/Romeo And Juliet's "I Don't Wanna Live Without You"	Fantastic Four	05.1967	-	55[7]	Ric-Tic 128	[written by A. Hamilton, R. Savoy, Toney, Garrett][produced by Al Kent, E. Wingate,Weems][12[11].R&B Chart]
To Share Your Love/As Long As I Live (I Live For You)	Fantastic Four	09.1967	-	68[5]	Ric-Tic 130	[A:written by A. Braggs, D. Malone][A:produced by E. Wingate, A. Kent][B:written by N. Toney, A. Kent, W. Garrett][B:produced by N. Toney, H. Weems, A. Kent, W. Garrett][A:30[5].R&B Chart][B:38[4].R&B Chart]
Goddess Of Love/As Long As The Feeling Is There	Fantastic Four	01.1968	-	-	Ric-Tic 134	[written by Norma Toney, Al Kent][produced by Al Kent, E. Wingate][39[5].R&B Chart]
I've Got To Have You/Win Or Lose (I'm Gonna Love You)	Fantastic Four	05.1968	-	-	Ric-Tic 139	[written by A. Hamilton, H. Weems, W. Garrett][produced by A. Hamilton, H. Weems, W. Garrett][23[10].R&B Chart]
I Love You Madly	Fantastic Four	09.1968	-	56[19]	Soul 35052	[written by M. Hanks, W. Garrett][produced by M. Hanks][12[12].R&B Chart]
I Feel Like I'm Falling In Love Again/Pinpoint It Down	Fantastic Four	04.1969	-	111[3]	Soul 35058	[written by Dean, Weatherspoon, Barnes][produced by Dean, Weatherspoon]
I'm Falling In Love (I Feel Good All Over)/I Believe In Miracles (I Believe In You)	Fantastic Four	02.1974	-	-	Eastbound 620	[written by A. Hamilton, N. Toney][produced by Al Kent][77[8].R&B Chart]
Alvin Stone (The Birth And Death Of A Gangster)/I Believe In Miracles (I Believe In You)	Fantastic Four	07.1975	-	74[8]	Westbound 5009	[written by Al Kent, Calvin Colbert][produced by Al Kent][24[13].R&B Chart]
Hideaway/They Took The Show On The Road	Fantastic Four	11.1976	-	-	Westbound 5032	[written by A. Hamilton ][produced by Al Kent][56[12].R&B Chart]
I Got To Have Your Love/Ain't I Been Good To You	Fantastic Four	10.1977	-	-	Westbound 55403	[written by Lawrence Perry, James Epps, Dennis Coffey][produced by James Epps, Dennis Coffey][30[16].R&B Chart]
Sexy Lady/If This Is Love	Fantastic Four	02.1979	-	-	Westbound 55417	[written by D. Coffey, J. Epps, C. Horne][produced by Dennis Coffey][96[2].R&B Chart]
B.Y.O.F. (Bring Your Own Funk)/If This Is Love	Fantastic Four	04.1979	62[4]	-	Westbound 55419	[written by Dennis Coffey, James Epps, Cleveland Horne][produced by Dennis Coffey][77[3].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Alvin Stone (The Birth And Death Of A Gangster)	Fantastic Four	06.1975	-	99[16]	Westbound 201	[produced by Al Kent]

Feeder

Feeder - brytyjska grupa muzyczna grająca muzykę z gatunku rocka alternatywnego.

Grupa powstała pod nazwą „Reel” w 1992 w walijskim mieście Newport z inicjatywy Granta Nicholasa i Jona Lee. Zespół intensywnie zaczął się rozwijać w 1995 roku, kiedy to twórcy formacji przenieśli się do Londynu, gdzie do zespołu wcielili japońskiego basistę - Take'a Hirose'a zmieniając też nazwę zespołu na „Feeder” .

W 1997 zespół wydał swój pierwszy album Polythene, który zajął (w głosowaniu czasopisma Kerrang!) 87 miejsce na liście najlepszych albumów rockowych w Wielkiej Brytanii. Pierwszym singlem z tego albumu był utwór Tangerine. W 1999 roku wydali album Yesterday Went Too Soon. Część albumu została napisana i nagrywana przed US tour w 1998 roku. W głosowaniu pisma Kerrang zajął 73 miejsce w „Top 100” British Rock Albums of All Time” . Album znalazł się na 8 miejscu UK Albums Chart i został dobrze oceniony przez krytyków muzycznych. Pierwszym singlem tego albumu był utwór Day in day out.

W 2001 zespół nagrał w Wielkiej Brytanii swój kolejny album pod tytułem Echo Park, który oferuje zróżnicowaną mieszankę stylów muzycznych. Pierwszy singiel Buck Rogers jest jedną z najpopularniejszych piosenek tego zespołu. Utwór utrzymywał się na 5 miejscu UK Singles Chart. Piosenka Buck Rogers została wykorzystana w filmie Za linią wroga. Album uplasował się na 25 miejscu w „Top 100” British Rock Albums of All Time”. 28 sierpnia 2001 zespół zdobył „Best British Live Act”. Wideo piosenki i sama piosenka Just a day zyskała sukces w brytyjskiej telewizji.

W styczniu 2002 perkusista zespołu Jon Lee popełnił samobójstwo w swoim domu w Miami. W tym czasie Grant Nicholas napisał szereg utworów odnoszących się do ich uczuć i reakcji po śmierci Jona, które stanowiły ich czwarty album Comfort in Sound. Płyta otrzymała wiele dobrych opinii, a rok później pomogła im wygrać „Best British Band” podczas Kerrang! Awards. Album był na 32 miejscu w głosowaniu czasopisma Kerrang! „Top 100 British Rock Albums of All Time”.

W 2005 nagrali album Pushing the Senses, który był postrzegany przez Granta bardziej jako rozszerzenie Comfort in Sound, gdyż koncentrował się na tych samych tematach i stylach muzycznych. Utrzymywał się na drugim miejscu z liczbą 42.951 sprzedanych sztuk w pierwszym tygodniu. Pushing the Senses otrzymał mieszane recenzje od krytyków muzycznych. Pierwszym singlem był utwór Tumble and Fall i podobnie jak drugi singiel Feeling a Moment okazał się hitem. Pushing the Senses osiągnął jedenaste miejsce w European Top.

Pod koniec 2005, Feeder wrócił do studia ze Stephenem Streetem który pracował jako producent zespołu, aby nagrać trzy nowe utwory do zbliżającego się albumu The Singles. Choć album nie był tak dobrze przyjęty w kontynentalnej części Europy jak Pushing the Senses, stał się przełomem w Europen Top 100 Albums. Płyta była postrzegana jako duży sukces komercyjny zespołu. W 2008 roku zespół wydał album pod tytułem Silent Cry, który otrzymał mieszane opinie krytyków. Komercyjnie album również słabo się sprzedawał. Jednak w warunkach szczytowego momentu sprzedaży album miał 8 miejsce na liście UK Albums Chart. W drugim tygodniu album spadł na 30 później na 60 miejsce, a następnie opuścił Top 75. Album ten stał się najgorzej sprzedającym się albumem w historii zespołu. Pierwszym singlem z tego albumu był utwór We Are the People.

W 2009 zespół opuścił perkusista Mark Richardson, aby dołączyć do zjednoczonego Skunk Anansie,a jego miejsce zajął Karl Brazil. Zespół zapowiedział swój siódmy studyjny album, jednak przed jego wydaniem rozpoczął swój drugi projekt muzyczny pod nazwą Renegades.

Od 5 lipca 2010 roku na półkach sklepowych znajduje się siódmy studyjny album Feeder Renegades, który powstał m.in. z perkusistą Karlem Braziliem. Wiosną 2012 roku zespół wydał ósmy album studyjny Generation Freakshow w tym samym składzie, a pierwszy singiel Borders był dostępny od stycznia. Po czterech latach ciszy, 7 października 2016 roku ukazał się dziewiąty album zespołu, zatytułowany All Bright Electric .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Stereo World	Feeder	11.1996	128[1]	-	Echo ECS 27	[written by Grant Nicholas][produced by Chris Sheldon]
Tangerine	Feeder	03.1997	60[2]	-	Echo ECSCD 32	[written by Grant Nicholas, Taka Hirose, Jon Lee][produced by Grant Nicholas, Chris Sheldon]
Cement	Feeder	05.1997	53[2]	-	Echo ECSCD 36	[written by Grant Nicholas][produced by Grant Nicholas, Chris Sheldon]
Crash	Feeder	08.1997	48[2]	-	Echo ECSCD 42	[written by Grant Nicholas][produced by Grant Nicholas, Chris Sheldon]
High	Feeder	10.1997	24[2]	-	Echo ECSCD 44	[written by Grant Nicholas][produced by Grant Nicholas, Feeder, Steve Power]
Suffocate	Feeder	02.1998	37[2]	-	Echo ECSCD 52	[written by Jon Lee, Grant Nicholas, Taka Hirose][produced by Chris Sheldon, Feeder]
Day In Day Out	Feeder	04.1999	31[2]	-	Echo ECSCD 75	[written by Grant Nicholas][produced by Grant Nicholas, Feeder]
Insomnia	Feeder	06.1999	22[3]	-	Echo ECSCD 77	[written by Grant Nicholas][produced by Grant Nicholas, Feeder]
Yesterday Went Too Soon	Feeder	08.1999	20[4]	-	Echo ECSCD 79	[written by Grant Nicholas][produced by Grant Nicholas, Feeder]
Paperfaces	Feeder	11.1999	41[2]	-	Echo ECSCD 85	[written by Grant Nicholas][produced by Grant Nicholas, Feeder]
Buck Rogers	Feeder	01.2001	5[7]	-	Echo ECSCD 106	[gold-UK][written by Taka Hirose,Jon Lee,Grant Nicholas][produced by Feeder,Gil Norton]
Seven Days in the Sun	Feeder	04.2001	14[8]	-	Echo ECSCD 107	[written by Taka Hirose,Jon Lee,Grant Nicholas][produced by Feeder,Gil Norton]
Turn	Feeder	07.2001	27[4]	-	Echo ECSCD 114	[written by Grant Nicholas][produced by Feeder,Gil Norton]
Just a Day	Feeder	12.2001	12[7]	-	Echo ECSCD 121	[silver-UK][written by Taka Hirose,Jon Lee,Grant Nicholas][produced by Grant Nicholas, Feeder]
Come Back Around	Feeder	10.2002	14[6]	-	Echo ECSCD 130	[written by Grant Nicholas][produced by Grant Nicholas, Gil Norton]
Just the Way I'm Feeling	Feeder	01.2003	10[8]	-	Echo ECSCD 133	[silver-UK][written by Grant Nicholas][produced by Grant Nicholas, Gil Norton]
Forget About Tomorrow	Feeder	05.2003	12[5]	-	Echo ECSCD 135	[written by Grant Nicholas][produced by Gil Norton]
Find the Colour	Feeder	10.2003	24[4]	-	Echo ECSCD 145	[written by Grant Nicholas][produced by Gil Norton]
Tumble and Fall	Feeder	01.2005	5[5]	-	Echo ECSCD 157	[written by Grant Nicholas][produced by Grant Nicholas, Gil Norton]
Feeling a Moment	Feeder	04.2005	13[5]	-	Echo ECSCD 163	[written by Grant Nicholas][produced by Grant Nicholas,Gil Norton]
Pushing the Senses	Feeder	07.2005	30[3]	-	Echo ECSCX 173	[written by Grant Nicholas][produced by Grant Nicholas, Gil Norton]
Shatter / Tender	Feeder	10.2005	11[4]	-	Echo ECSCX 180	[written by Grant Nicholas][produced by Grant Nicholas]
Lost and Found	Feeder	05.2006	12[5]	-	Echo ECSCX 184	[written by Grant Nicholas][produced by Grant Nicholas, Matt Sime]
Save Us	Feeder	08.2006	34[2]	-	EMI ECSCD 186	[written by Grant Nicholas][produced by Grant Nicholas,Stephen Street]
We Are the People	Feeder	06.2008	25[2]	-	Echo ECSCD 199	[written by Grant Nicholas][produced by Grant Nicholas,Feeder]
Side By Side	Feeder	04.2011	91[1]	-	Big Teeth GB7QY 1100051	[written by Grant Nicholas][produced by Grant Nicholas]
Borders	Feeder	02.2012	52[1]	-	Big Teeth GB7QY 1100332	[written by Grant Nicholas][produced by Chris Sheldon]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Polythene	Feeder	05.1997	65[2]	-	Echo ECHCD 15	[gold-UK][produced by Chris Sheldon,Feeder]
Yesterday Went Too Soon	Feeder	09.1999	8[4]	-	Echo ECHCD 28	[gold-UK][produced by Feeder]
Echo Park	Feeder	05.2001	5[24]	-	Echo ECHCD 34	[platinum-UK][produced by Gil Norton,Feeder]
Swim	Feeder	08.2001	91[1]	-	Echo ECHCD 38	-
Comfort in Sound	Feeder	11.2002	6[66]	-	Echo ECHCD 43	[platinum-UK][produced by Gil Norton, Grant Nicholas]
Pushing the Senses	Feeder	02.2005	2[16]	-	Echo ECHCD 60	[gold-UK][produced by Ken Nelson, Grant Nicholas ,Gil Norton]
The Singles	Feeder	05.2006	2[35]	-	Echo ECHCD 69	[platinum-UK][produced by Gil Norton, Grant Nicholas, Chris Sheldon, Brian Sperber]
Picture of Perfect Youth	Feeder	03.2007	65[1]	-	Echo ECHCD 52	[produced by Feeder,Chris Sheldon,Gil Norton]
Silent Cry	Feeder	06.2008	8[4]	-	Echo ECHCD 79	[produced by Grant Nicholas, Matt Sime]
Renegades	Feeder	07.2010	16[2]	-	Big Teeth Music BTMCD 004	[produced by Grant Nicholas, Matt Sime]
Generation Freakshow	Feeder	05.2012	13[2]	-	Big Teeth Music BTMCD 009	[produced by Chris Sheldon,Grant Nicholas]
All Bright Electric	Feeder	10.2016	10[1]	-	Cooking Vinyl COOKLP 651	[produced by Todd Kinnon,Tim Roe, Feeder]
The Best of Feeder	Feeder	10.2017	10[2]	-	BMG BMGCAT 100DCD	-
Tallulah	Feeder	08.2019	4[1]	-	Believe Music FEE 001	[produced by Tim Roe,Grant Nicholas]
Torpedo	Feeder	03.2022	5[1]	-	Big Teeth Music BTCD 0021	[produced by Grant Nicholas ,Tim Roe]

środa, 14 września 2022

Fedde le Grand

Holenderski DJ i producent Fedde le Grand urodził się w Utrechcie, w 1977 roku. Największą popularność przyniósł mu singiel: "Put Your Hands Up For Detroit", który był numerem jeden na brytyjskiej, holenderskiej i hiszpańskiej liście przebojów house.

Już jako nastolatek Fedde interesował się nagrywaniem muzyki. Po skończeniu szkoły średniej zaczął grywać w "Dassalon", jednym z najbardziej znanych klubów w Holandii. W 1998 jego nazwisko na stałe zaczęto kojarzyć z energetyczną, taneczną muzyką. DJ stał się znany także dzięki rozwinięciu projektu Sneakerz w 2004 roku. Wspólne muzyczne sesje z innymi słynnymi DJ-ami w klubie "De Rechter" w Eidenhoven stały się najpopularniejszą muzyczną imprezą w Holandii. Oprócz tego DJ udzielał się jako producent - współpracował m.in. z DJ-em Funkermanem i Raf w latach 2001-2004.

Założyli wspólnie niezależną wytwórnię muzyczną Flamingo Records. Po wydaniu singla " Put Your Hands Up For Detroit" Fedde tworzył również remiksy dla takich muzyków jak: Sharam, Freeform Five, Roog & Greg, Kurd Maverick, Tall Paul, Pete Tong, Camille Jones, Ida Corr, Anita Kelsey i Mr. V. W roku 2006 zmierzył się z utworami grupy Pink Floyd (bootleg "Put Your Hands Up to The Wall" - Fedde Le Floyd - Fedde le Grand vs. Pink Floyd). W marcu 2007 ruszył w swoją pierwszą trasę, grał m.in. w Nowej Zelandii, USA i Indonezji, a latem zawitał do Kanady i Chin.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Put Your Hands Up For Detroit	Fedde Le Grand	08.2006	1[1][65]	-	CR2 12C2039	[gold-UK][written by Fedde le Grand][produced by Fedde le Grand]
The Creeps	Fedde Le Grand with Camille Jones	03.2007	7[27]	-	Data DATA 155	[written by Camille Jones][produced by Camille Jones]
Let Me Think About It	Fedde Le Grand vs. Ida Corr	09.2007	2[25]	-	Data DATA 170	[written by Ida Corr, Burhan Genc, Christian von Staffeldt][produced by Ida Corr, MoTrack]

Faze Action

Przez wiele lat projekt Faze Action był związany z house'ową wytwórnią z Londynu Nuphonic. Zresztą dla której stworzyli oni dwa longplay'e (Plans & Designs, Moving Cities) pokazując tym samym, iż disco i disco house równie wspaniale brzmi na żywo.
Tak to prawda - bracia Lee byli tylko mózgami tego projektu, który tak naprawdę liczył sześć osób. Istna żywa, niesamowita disco orkiestra. Faze Action miała także w swojej biografii mały epizod z downtempową wytwórnią Bar De Lune, dla której w 2004 roku nagrali nujazzowy album "Broad Soul". Od tamtej pory, projekt Lee i Simona skupił się na wydawaniu EPek oraz rozkręcaniu własnej wytwórni - Faze Action..

Faze Action, grupa mająca na koncie trzy pełnowymiarowe albumy oraz niezliczoną ilość singli, remiksów i autorskich kompilacji, od lat stanowi niedościgniony wzór dla większości przedstawicieli sceny tanecznej. Jej historia rozpoczęła się pod koniec lat ’80 z inicjatywy dwóch braci, Simona i Robina Lee.
Pierwszym znaczącym sukcesem Faze Action był utwór "In The Trees". Wydany w 1996 na singlu przez oficynę Nuphonic Records, a rok póżniej również na albumie "Plans & Designs" jest jedną z tych kompozycji, o których mówi się, że odmieniły oblicze sceny klubowej.
"In The Trees" przełamał wszystkie dotychczasowe bariery, zyskując uznanie nie tylko prasy muzycznej, ale i licznego grona odbiorców. Przez lata sięgali po niego najlepsi światowi dj’e, a wydana w ubiegłym roku dla Juno Records re-edycja zdobyła uznanie nowego pokolenia słuchaczy, po raz kolejny trafiając na szczyty list sprzedaży.
Muzyka Faze Action dotarła praktycznie do wszystkich zakątków globu, dzięki czemu grupa otrzymała propozycje występów na całym świecie. W trakcie trwania kariery Simon i Robin odwiedzili Australię, Stany Zjednoczone, Japonię i Europę, występując zarówno w małych przytulnych klubach, jak i na największych światowych festiwalach, m.in: Creamfields i Homelands.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Kariba	Faze Action feat. Zeke Manyika	10.1998	185[1]	-	Nuphonic NUX 126	[written by Robin Lee, Simon Lee]
Got To Find A Way	Faze Action	09.1999	167[1]	-	Nuphonic NUX 137	[written by Robin Lee, Simon Lee, Zeke Manyika][produced by Robin Lee, Simon Lee]
Moving Cities	Faze Action	04.2000	161[1]	-	Nuphonic NUX 146	[written by Robin Lee, Simon Lee][produced by Robin Lee, Simon Lee]
Samba	Faze Action	08.2000	151[1]	-	Nuphonic NUX 150	[written by Robin Lee, Simon Lee, Nina Miranda][produced by Robin Lee, Simon Lee]

Faust

Grupa założona w 1971 r. w Wumme w Niemczech przez producenta Uwe Nettelbecka. Muzycy tworzący pierwszy skład formacji - Werner Zappa Diermaier, Jean-Herve Peron, Rudolf Sosna, Hans Joachim Irmler, Gunther Wusthoff i Armulf Meifert - pracowali w studiu własnego projektu, mieszczącym się w dawnym budynku szkolnym.

Nagrany tam album Faust był próbą stworzenia zupełnie nowej, zachodniej muzyki "rockowej", w której poszczególne fragmenty dźwięków łączono razem, by otrzymać w efekcie niezwykle, nowatorskie muzyczne kolaże. Wydany w przezroczystej okładce i na przezroczystym winylu album uważany był przez jednych za eksperymentalne arcydzieło, przez innych za nieznośnego knota.
Kolejna propozycja zespołu. So Far, budziła już mniej kontrowersyjne emocje i w rezultacie muzycy zapewnili sobie bardzo korzystny kontrakt z wytwórnia Virgin. Album The Faust Tapes, będący zbiorem prywatnych nagrań muzyków skompilowanych przez brytyjskiego fana zespołu, sprzedawany był w cenie singla. To sprytne posunięcie marketingowe wzbudziło spore zainteresowanie formacją. Virgin wydała również longplay Outside The Dream Syndicate, na którym grupie towarzyszył Tony Conrad, były współpracownik Johna Cale'a.

Muzyka formacji nadal utrzymywała się z dala od głównego nurtu, czego kolejnym dowodem był album Faust 4. Następne propozycje grupy, jak również starsze nagrania, wydała już wytwórnia Recommended Records, specjalizująca się w muzyce awangardowej. Faust działał także w latach 80., jednak już w zmienionym składzie. W 1988 r. sprzedawali bilety na swoje koncerty po niższej cenie wszystkim tym, którzy zjawiali się ze swoim instrumentem i byli gotowi na nim grać na scenie w czasie występu.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
So far/It' s a bit of a pain	Faust	06.1972	-	-	Polydor 2001 299	[written by Faust][produced by Uwe Nettlebeck]
Faust Party Extracts 2/3	Faust	.1979	-	-	Reccomended ReRR 6.5	[written by Faust][produced by Uwe Nettlebeck]
Faust Party Extracts 1/4	Faust	.1979	-	-	Reccomended ReRR 1.5	[written by Faust][produced by Uwe Nettlebeck]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Faust	Faust	.1971	-	-	Polydor 2310 142	[produced by Uwe Nettlebeck]
So far	Faust	.1972	-	-	Polydor 2310 196	[produced by Uwe Nettlebeck]
The Faust tapes	Faust	.1973	-	-	Virgin VC 501
Faust IV	Faust	.1974	-	-	Virgin V 2004	[produced by Uwe Nettlebeck]
The Last LP	Faust	.1989	-	-	Reccomended RR 25
The Faust Concerts 1	Faust	.1990	-	-	Table of the Elements FE 26
The Faust Concerts 2	Faust	.1992	-	-	Table of the Elements CO 27
Rien	Faust	.1994	-	-	Table of the Elements CR 24

Fates Warning

Grupa założona w 1982 r. w Cincinatti w stanie Ohio (USA). Jej pierwszy skład tworzyli John Arch (śpiew), Jim Matheos (gitara), Victor Arduini (gitara), Joe DiBiase (gitara basowa) i Steve Zimmerman (perkusja).

Po przesłaniu próbnych nagrań do wytwórni Metal Blade Records, zostali zaproszeni do zarejestrowania utworu, który znalazł się na płycie Metal Massacre V- heavymetalowej kompilacji wydanej w 1984 r. Jeszcze w tym samym roku Metal Blade Records podpisała z Fates Warning długoterminowy kontrakt i wydała ich pierwszy album Night On Broken. Zawarte na nim utwory, w połączeniu z wokalem Johna Archa, bardzo przypominały wczesne nagrania Iron Maiden.
Wkrótce po ukazaniu się płyty gitarzysta Victor Arduini odszedł z zespołu i został zastąpiony przez Franka Arestiego. Kolejne dwa longplaye - The Spectre Within z 1985 r. i Awaken The Guardian, wydany w 1986 r., ukazały nowe oblicze formacji, której muzyka stała się bardziej progresywna i złożona. Wokalista John Arch nie był jednak zadowolony z kierunku muzycznego, jaki obrała grupa i opuścił ją. Głos jego następcy, Raya Aldera, znacznie lepiej pasował do nowego repertuaru Fates Warning.

Udowodnił to następny album No Exit, wydany w roku 1988 i powszechnie uważany za najlepszy w dorobku grupy. Powstał on głównie pod wpływem osiągnięć zespołu Queensryche, a jego dodatkową zaletą było wspaniałe brzmienie całości osiągnięte dzięki producentowi Maxowi Normanowi. Wkrótce po ukazaniu się płyty perkusista Steve Zimmerman opuścił grupę i został zastąpiony przez Marka Zondera.

W 1989 r., tuż po powrocie zespołu z niezbyt udanego europejskiego tournee, ukazał się kolejny longplay Perfect Symmetry, zawierający m.in. orkiestrowe aranżacje niektórych nagrań. Na płycie gościnnie pojawił się Kevin Moore (instrumenty klawiszowe; były członek grupy Dream Theater). Na wydanym w 1991 r. albumie Parallels, którego producentem był Terry Brown (Rush, Voivod), zespół powrócił do wcześniejszych technopompmetalowych wpływów Queensryche. Longplay został bardzo ciepło przyjęty przez prasę i udowodnił, że grupa ma wiele do zaoferowania i że zasłużyła na większe uznanie. Niestety, rok później zespół rozpadł się.

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Awaken the Guardian	Fates Warning	02.1987	-	191[4]	Enigma 73 231	[produced by Fates Warning, Brian Slagel]
No Exit	Fates Warning	04.1988	-	111[13]	Enigma 73 330	[produced by Roger Probert]
Perfect Symmetry	Fates Warning	09.1989	-	141[9]	Enigma 73 408	[produced by Roger Probert]
Parallels	Fates Warning	10.1991	-	20.Heatseekers	Metal Blade 3984-17011-2 [UK]	[produced by Terry Brown]
Pleasant Shade of Gray	Fates Warning	04.1997	-	37.Heatseekers	Metal Blade 14129	[produced by Terry Brown]

Fascinations

Jedna z wielu amerykańskich dziewczęcych grup wokalnych śpiewających soul,tak modnych w latach 60-tych.Nagrywała dla wytwórni Mayfield,której właścicielem był Curtis Mayfield,jednocześnie producent ich nagrań. Jakkolwiek nie podbiła list przebojów w Ameryce ,to miała wiele fanów w Wielkiej Brytanii, gdzie była tak popularna, że wydano tam ponownie ich największy hit "Girls Are Out To Get You" w 1971r.

Początek Fascinations bierze się od grupy o nazwie Sabre-ettes pochodzącej z Detroit. Dwie członkinie wspomnianego zespołu , Martha Reeves i Shirley Walker poszukiwały nowe członkinie. Po przesłuchaniach wybrały Joanne i Bernadine Boswell (obie śpiewające gospel) i Fern Bledsoe.Tak urodził się nowy ansambl-Fascinations. Niestety ,ze stratą dla Fascinations (ale na szczęście dla świata muzyki), Martha Reeves opuszcza zespół w 1960 roku, aby dojść do wielkości swoją własną drogą.

Członkinie tego dynamicznego kwartetu były zaprzyjażnione (na szczęście dla nich)z Fredem Cashem i Samem Goodenem członkami grupy Impressions. Oni z kolei przedstawili zespołowi Curtisa Mayfielda, który weżmie je pod swoje skrzydła w 1962r. Podpisano kontrakt nagraniowy z ABC Paramount i nagrano kilka piosenek. W 1962r wydały singiel "Mama Didn’t Lie",ale bez większego powodzenia.ABC zrezygnowała z ich usług,ale nadal pozostały przy Mayfieldzie,przenosząc się do jego wytwórni Mayfield. Ich pierwsza płyta, "Say It Ain't So", sprzedawała się całkiem dobrze, (numer 13 na listach przebojów r&b;),zyskując popularność nie tyle w Ameryce, co w Wielkiej Brytanii .

Niedługo po tym nagrały "I’m In Love",a ostatnia nieudana próba podbicia rynku w 1969r,doprowadziła do rozwiązania zespołu.Ten jeden singiel,"Girls Are Out To Get You",wystarczył jednak, by stały się gwiazdami w klubach soul w Wielkiej Brytanii i który będzie wznawiany ponownie kilka razy.Jeszcze w 1971r reaktywowano grupę na koncerty w W.Brytanii,ale po nim definitywnie rozpadła się.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mama Didn't Lie/Someone like you	Fascinations	01.1963	-	108[1]	ABC-Paramount 10387	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][#14 hit for Jan Bradley in 1963]
(Say It Isn't So) Say You'd Never Go / I'm So Lucky (He Loves Me)	Fascinations	06.1966	-	-	Mayfield 7711	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][47[2].R&B; Chart]
Girls Are Out to Get You/You'll Be Sorry	Fascinations	02.1967	-	92[3]	Mayfield 7714	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][13[10].R&B; Chart]
I Can't Stay Away From You/ I'm In Love	Fascinations	07.1967	-	-	Mayfield 7716	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][49[2].R&B; Chart]
Girls Are Out to Get You/You'll Be Sorry	Fascinations	07.1971	32[6]	-	Mojo 2092004	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield]

wtorek, 13 września 2022

Funeral Party

Funeral Party to amerykański zespół rockowy alternatywny, założony w 2005 roku. W skład zespołu wchodzą wokalista Chad Elliott, gitarzysta James Lawrence Torres, basista Kimo Kauhola oraz multiinstrumentalista Tim Madrid.

Pierwotni członkowie założyli zespół pewnej nocy w parku w swoim rodzinnym mieście Whittier w Kalifornii, na przedmieściach Los Angeles w Kalifornii, decydując się nazwać siebie po piosence The Cure o tym samym tytule. Zespół stał się ich biletem z Whittier: „Wszyscy pochodzimy z tego samego gównianego miasta i masz dwie możliwości: dorosnąć i znaleźć pracę lub się wydostać. To właśnie próbowaliśmy zrobić z zespołem…” Funeral Party niestrudzenie występował w każdy weekend na imprezach podwórkowych i magazynach w rejonie Los Angeles. W jednym z koncertów, które zagrali w miejscu związanym z gangiem, ktoś z tłumu został dźgnięty nożem podczas wykonywania „New York City Moves to the Sound of LA”.

Początkowo nie posiadali własnego sprzętu muzycznego i musieli go wypożyczać od zespołów, z którymi występowali. Po obejrzeniu występu Lars Stalfors, ówczesny inżynier i producent The Mars Volta, zaprosił zespół do nagrania. Sesje nagraniowe odbyły się w godzinach wolnych od pracy The Mars Volta i zaowocowały piosenką "Chalice". Funeral Party przykuło uwagę branży muzycznej pod koniec 2007 roku, publikując artykuł, fałszywie przypisywany Los Angeles Times, który reklamował zespół jako „Princes of the Eastside”. W artykule trafnie zauważono, że Funeral Party dzieliło główną publiczność z takimi zespołami jak Moving Units, The Rapture i LCD Sound System, i oświetlało rozwijającą się scenę East Los Angeles jako wylęgarnię młodych talentów. Artykuł był szeroko rozpowszechniany w Internecie wśród osób zaznajomionych z grupą i wywołał poruszenie wśród zespołów i muzyków, którzy wykazywali terytorialne poczucie własności sceny muzycznej East Los Angeles, co zmobilizowało lokalne polemiki dotyczące Funeral Party .

W 2007 i na początku 2008 roku koncerty Funeral Party były zazwyczaj zamykane przez organy ścigania przed występem zespołu, co tylko zwiększało rozgłos grupy. Zespół po raz pierwszy podpisał kontrakt z Fearless Records; jednak Fearless postanowił nie wydawać pełnego albumu Funeral Party z powodu sporu marketingowego. Fearless zdecydował się zamiast tego wydać dema zespołu na EP-ce Bootleg z 2008 roku. Aby promować EP, Funeral Party wyruszyło w dwutygodniową trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych, wspierając francuską artystkę Yelle. Funeral Party rozpoczęli kolejną trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych. Trasa zakończyła się w Austin na festiwalu muzycznym i konferencji South by Southwest, gdzie zespół podpisał nowy kontrakt płytowy.

Po przejściu z Fearless, zespół podpisał kontrakt z Sony Music na swój debiutancki album The Golden Age of Knowhere, który został wydany 24 stycznia 2011 w Wielkiej Brytanii i 21 stycznia 2011 cyfrowo/28 stycznia, 2011 fizycznie w Australii. Data wydania w USA to 29 marca 2011 r. NME umieściło ich na 47 miejscu listy „50 najlepszych nowych zespołów roku 2010” na koniec roku. Wspierali to pierwsze wydawnictwo występami w Late Show z Davidem Lettermanem, Jimmy Kimmel Live! i Conana. Ich piosenka „Finale” znalazła się w reklamie Taco Bell dla „Doritos Locos Taco”, w której grupa przyjaciół pokonuje bardzo duże odległości, aby zdobyć tacos. Piosenka jest obecnie wstępnym podkładem muzycznym do „The Really Big Show with Tony Rizzo” nadawanego przez stację radiową ESPN850 WKNR w Cleveland w stanie Ohio.

W październiku 2013 roku gitarzysta James Torres stwierdził na swoim koncie na Twitterze, że powstaje drugi album, który ma zostać wydany w 2014 roku , pokazując nową piosenkę zatytułowaną Circles, ale ten album nigdy nie doszedł do skutku. Rozstali się 15 marca 2016 r., ale znów są razem i grają swój pierwszy koncert od trzech lat na inauguracyjnym festiwalu Just Like Heaven w Long Beach 4 maja 2019 r.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Golden Age of Knowhere	Funeral Party	02.2011	-	37[1]	Jive 88697564152	[produced by Lars Stalfors,David Corcos]

Funk D'Void

Po stronie techno tech-house, usprawnione nagrania Larsa Sandberga jako Funk D'Void ożywiły żyzną scenę techno w Glasgow w połowie lat 90-tych dzięki uprzejmości Soma Recordings, wytwórni należącej do lokalnych szefów sceny Slam. Zaczął grać hip-hop i house w Glasgow w połowie lat 80-tych, a później zaczął również nagrywać, pobudzony chęcią słuchania własnych utworów na parkiecie.

Sandberg wybrał swój pseudonim produkcji w hołdzie George'owi Clintonowi, którego maszyna koncertowa P-Funk często zawierała mityczną postać Scrooge'a o imieniu Sir Nose d'Void z Funk, który był nieuchronnie zmuszony do rezygnacji pod koniec serialu. Po nagraniu w Soma singla „Jack Me Off” z 1995 roku, utwory takie jak „Soul Man” i „Bad Coffee” również zaczęły pojawiać się w klubach. Sandberg wydał debiutancki album Funk D'Void Technoir w Somie w 1997 roku.

Również jego projekt Chaser (z Nigelem Hayesem) zyskał popularność dzięki albumowi Game On, również w Somie. Inny alias Sandberga, United States of Sound, nagrał dwa single dla wytwórni Bomber. Drugi pełnometrażowy album Funk D'Void, Imitate, ukazał się pod koniec 2000 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Desperado	Funk D'Void	03.2001	194[1]	-	Soma Quality Recordings SOMA 106	[written by Lars Sandberg][produced by Lars Sandberg]
Diabla	Funk D'Void	10.2001	70[1]	-	Soma Quality Recordings SOMA 112	[written by Lars Sandberg][produced by Lars Sandberg]
Emotional Content	Funk D'Void Versus Chicco Secci	01.2004	74[4]	-	Soma Quality Recordings SOMA 139	[written by Chicco Secci][produced by Funk D'Void]
All That Matters	Funk D'Void	03.2004	84[2]	-	Soma Quality Recordings SOMA 142	[written by Lars Sandberg][produced by Lars Sandberg]
Way Up High	Funk D'Void	05.2004	104[2]	-	Soma Quality Recordings SOMA 148	[written by Lars Sandberg,Martin Landquist][produced by Lars Sandberg]
Can't Get Enough Of A Bad Thing	Funk D'Void	10.2004	162[1]	-	Soma Quality Recordings SOMA 154	[written by Lars Sandberg, Mark Bell][produced by Lars Sandberg]

Funkerman

Funkerman (ur. 1975r w Bredzie w Holandii) jest holenderskim DJ-em house, producentem płyt i remikserem, który wraz z Rafem Jansenem i Fedde Le Grand prowadzi wytwórnię płytową Flamingo Recordings.

W 2005 roku Funkerman znalazł się na szczycie holenderskich list przebojów dzięki „Rule the Night” i „The One”, a w 2007 roku miał hit w Dutch Top 40, Mega Single Top 100 i Mega Top 50 dzięki swojej współpracy z Fedde Le Grand pod ich aliasem „F to the F” z „Wheels In Motion”. W tym samym roku trafił na międzynarodowe listy przebojów z utworem „Speed Up”, który ostatecznie został wydany przez brytyjską wytwórnię Defected Records.

W 2008 roku wydał kilka remiksów i wydał „3 Minutes To Explain”, ponownie we współpracy z Fedde Le Grand. Piosenka „Speed Up” jest dostępna do pobrania w grze karaoke na konsolę Xbox 360, Lips. W maju 2011 roku zarówno Funkerman, jak i Raf Jansen podpisali ekskluzywną umowę wydawniczą z Sony ATV i założyli nową wytwórnię płytową o nazwie Can You Feel It Records.W styczniu 2015r jego współpraca z Hardwell z udziałem I-Fan („Where Is Here Now”) została uwzględniona na debiutanckim albumie Hardwella, United We Are.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Speed Up	Funkerman	04.2008	55[3]	-	Defected DFTD 180CDX	[written by Funkerman, Ivan Peroti, Raf][produced by Funkerman, Ivan Peroti, Raf]