The Frantics lub The Four Frantics to amerykańska grupa rock and rollowa z siedzibą w Seattle w stanie Waszyngton w latach 50. i 60-tych XX wieku. Podpisali kontrakt z Dolton Records w 1959 roku i mieli kilka piosenek na liście Billboard Hot 100.
Początki The Frantics sięgają liceum Jane Adams Jr. i tak, przysłowiowego pokazu talentów. Zapowiadany jako Four Frantics, Ron Peterson (gitara), Chuck Schoning (akordeon) i kilku kumpli występowali na tańcach społecznościowych przez kilka następnych lat. W październiku 1957 skład combo utrwalił się z Petersonem, Schoningiem, Bobem Hosko (saksofon), Joelem Goodmanem (perkusja) i
Jimmy Manolidesem (wokal - choć wkrótce został zmuszony do nauki gry na basie elektrycznym). The Frantics byli wówczas jednym z zaledwie trzech znanych zespołów rockowych z Seattle- pozostałe dwa pochodziły z centralnej dzielnicy miasta: Dave Lewis Combo i Playboys (z Ronem Holdenem).
Z siedzibą na North-end , Frantics wypełnili pustkę i szybko stali się hitem na P.T.A. kręgu tanecznym. Na jednym z wczesnych koncertów chłopcy byli widziani przez szefa Seattle’s Musicians Union AFM #76, Cheta Ramage. Zirytowany tym, że występowali przed dużą publicznością, nie płacąc składek związkowych, odłączył ich wzmacniacze w połowie utworu i upomniał ich, aby przyszli do siedziby głównej i przyłączyli się. W ten sposób Frantics wkrótce znaleźli niemal nieograniczony zakres koncertów do grania: teatry, studniówki, świetlice i spoty telewizyjne. Najważniejsze z nich to koncerty, podczas których grali support dla dodatkowych gwiazd tras koncertowych, w tym Gene Vincenta, Jimmy'ego Clantona, a nawet Fabiana.
Pewnego wieczoru pod koniec 1958 roku, po próbie i najwyraźniej z powodu zbiorowej kaprysu, chłopaki załadowali swój sprzęt do kilku samochodów i pojechali do śródmiejskiego studia radia KOL. Pomachali do DJ-a Arta Simpsona przez okno, a potem, zanim się zorientowali, znaleźli się w małym studiu nagrań stacji. Tej samej nocy Simpson zaczął nadawać swój oryginalny instrumentalny „Checkerboard”. W rzeczywistości DJ był pod takim wrażeniem, że wysłał ich na spotkanie z Bobem Reisdorffem, dystrybutorem płyt z Seattle, który właśnie podpisał kontrakt z nastoletnim wokalnym trio z Olympia, Fleetwoods. W ciągu kilku miesięcy Dolton Records Reisdorffa zdobyło krajowe hity pięciu różnych grup młodzieżowych z Północnego Zachodu.
To było 25 maja 1959 roku, kiedy debiutancki singiel Frantics, „Straight Flush” / „Young Blues”, trafił na krajowe listy przebojów i ustanowił standard dla większości kolejnych wydawnictw, przebijając lokalne radio. W tym momencie Don Fulton zastąpił Goodmana, bębniąc na ich drugim singlu „Fogcutter” / „Black Sapphire”, który trafił na listę Billboard (#96) we wrześniu.
Trzeci singiel („Werewolf” / „Checkerboard)” miał trafić do nadchodzącego Halloween/Bożonarodzeniowego sezonu zakupów, ale problemy techniczne opóźniły jego wydanie do Nowego Roku. Wejście na listy przebojów 29 lutego 1960 roku miało zbiegać się w czasie z nowymi przesłuchaniami podkomisji Senatu Stanów Zjednoczonych w sprawie payoli i korupcji w branży muzycznej. Podczas tych wydarzeń senatorowie zaczęli badać treść piosenek, zamiast skupiać się na poważniejszych aspektach Imperium Zła w przemyśle muzycznym. Tak więc artyści byli atakowani za „efekciarskie” lub „niepokojące” elementy ich piosenek, a przemysł radiowy zaczął się obawiać łamania nowych utworów, które zawierały jakiekolwiek wątpliwe elementy.
„Werewolf” zawierał przerażające mówione intro w stylu thrillera i maniakalne wilcze warczenie (dostarczone przez inżyniera dźwięku, Kearneya Bartona) oraz gotyckie pre-spaghetti-westerne figurki gitarowe. Po kręceniu list przebojów Billboard przez pierwsze dwa tygodnie, „Werewolf” w tajemniczy sposób zniknął. Reisdorff zareagował natychmiast, wydając ponownie piosenkę bez jej złowrogiej narracji lub wycia - zmieniając tytuł na „No Werewolf”. Chociaż nie był już „efekciarski”, nie był już zabawny dla nastoletnich mas i umarł szybką śmiercią.
W latach 1959-1962 The Frantics wydali w sumie jedenaście singli, z których każdy pokazał, że członkowie zespołu są najlepszymi graczami, ale te ostatnie - w tym „Yankee Doodlin”, „San Antonio Rose”, a nawet „The Whip” (która zawierała umiejętności słynnego artysty byków, Monty'ego Whiplasha), były ewidentnymi próbami złamania rynku instrumentalnych nowości, ala Johnny & The Hurricanes.
W marcu 1961 roku, kiedy ostatni z członków zespołu skończył 21 lat, Frantics zostali zatrudnieni w starym klubie jazzowym Dave'a Levy'ego, Dave's Fifth Avenue, stając się pierwszym bona fide rockowym zespołem, który został zarezerwowany w tawernie w Seattle. Grali w klubie miesiącami i wydawało się, że całe miasto wyszło na tańce. Następnie Manolides wskoczył na statek, aby dołączyć do Dave Lewis Trio, które zdobyło przedłużony koncert u Dave'a.
W następnym roku, kiedy w kwietniu 1962 Seattle World’s Fair otworzyło się po drugiej stronie ulicy w nowym kampusie Seattle Center, Frantics wrócili do Dave’s, grając dla publiczności przez całą następną jesień. Nagrali również dwa single o tematyce Fair: „Meet Me In Seattle Twist” i „The Gayway Twist”.
Czas mijał, a Frantics doświadczyli dodatkowych zmian personalnych - w tym sprowadzenia na pokład nowego perkusisty Jona Keliehora, który był w oficjalnym zespole World’s Fair Band, a następnie nowego gitarzysty z Tacoma, Jerry'ego Millera. Zespół otrzymywał dobre oferty pracy w Kalifornii i podczas jednej pamiętnej podróży na południe Keliehor został ranny w wraku samochodu - a na pokład wprowadzono Dona Stevensona (dawniej z Continentals).
Podczas koncertowania na południe od San Francisco zespół wchodził w coraz większy kontakt z kwitnącą kontrkulturą Flower Power. Po nagraniu ostatniego singla w 1966 roku dla wytwórni Action doszło do kłótni o psychodeliczne wpływy na ich muzykę- a zmiana nazwy zespołu na Luminous Marsh Gas mogła być ostatnią kroplą. Zaszły kolejne zmiany: Hosko wrócił do Seattle, dodano Boba Mosely'ego (bas), a Schoning został unieruchomiony. W końcu, kiedy muzycy z Los Angeles Peter Lewis (gitara) i oryginalny perkusista Jefferson Airplane, Skip Spence, obaj połączyli zespół, po raz kolejny zmienili nazwę. Moby Grape po raz pierwszy zagrał w Fillmore Auditorium w listopadzie 1966 roku, a ich oszałamiający singiel „Omaha” trafił na listy przebojów w lipcu 1967 roku.
W międzyczasie Keliehor wyzdrowiał i dołączył do nowego psychodelicznego folk-rockowego zespołu z uniwersyteckiego okręgu Seattle, Daily Flash, który odnosił sukcesy lokalnie i w Kalifornii. Potem Schoning pojawił się nieco później, wypełniając miejsce w ulubionym zespole Haighta Ashbury, Quicksilver Messenger Service. Wreszcie, w 1970 roku Manolides i Hosko pomogli założyć najlepszy zespół rozrywkowo-stary na północnym zachodzie, Jr. Cadillac, który przez ćwierć wieku rządził lokalną sceną rockową.
|
Single |
| Tytuł |
Wykonawca | Data wydania |
UK |
US |
Wytwórnia
[UK] |
Komentarz |
| Straight Flush/Young Blues | Frantics | 05.1959 | - | 91[3] | Dolton 2 | [written by Manolides, Petersen, Hosko, Schoning, Goodman] |
| Fog Cutter/Black Sapphire | Frantics | 09.1959 | - | 93[1] | Dolton 6 | [written by Manolides, Petersen, Hosko, Schoning, Fulton] |
| Werewolf/No Werewolf | Frantics | 02.1960 | - | 83[2] | Dolton 16 | [written by Wadsworth, Hodge] |
