7L & Esoteric

 

7L & Esoteric po raz pierwszy spotkali się w 1992 roku po tym, jak 7L usłyszał Esoteric DJing w lokalnej rozgłośni radiowej w Bostonie. Sety Esoterica były w większości oparte na hip-hopie, ale od czasu do czasu włączał własny materiał do swoich playlist. Po zapoznaniu się z materiałem Eso, 7L skontaktował  się z nim w nadziei na nawiązanie współpracy artystycznej. I współpracowali. Wracając do standardowej formuły sukcesu hip-hopu - jeden DJ, jeden MC - natychmiast zaczęli budować na wspólnej miłości do hip-hopu zrodzonej w latach 1986-1989. Para gościła na koncertach w mniejszych salach w Bostonie, Nowym Jorku i Filadelfii, a także otwierała występy dla niektórych hiphopowych gwiazd wagi ciężkiej, takich jak Bahamadia, Rakim, Redman i Company Flow.

 Duet wydał swój pierwszy singiel pod nazwą God Complex w 1996 roku. Singiel natychmiast został nazwany jednym z najlepszych rapowych singli roku, otrzymując ogromne recenzje z Los Angeles, Nowego Jorku, Kanady i rynków zagranicznych. Niedługo potem ukazał się album Rebel Alliance . Rebel Alliance, skupiający innych MC i DJ-ów z ich rodzinnego miasta (w tym Virtuoso, Mr. Lif, Tony Infamous i Force Five), był kompilacją prezentującą talent i umiejętności na scenie, która ich wychowała. Gdy tylko Rebel Alliance pojawił się w sklepach, 7L & Esoteric wypuściło 12" z utworami "Be Alert", "Protocol" i kolejną kolaborację z Virtuoso, "Touch the Mic". Podczas gdy "Be Alert" otrzymał uwagę dzięki samplom z serialu animowanego Transformers, „Protocol" zyskał ogromne uznanie dzięki nieustannemu liryzmowi Esoterica. Magazyn Source posunął się nawet tak daleko, że nazwał „Protocol" jednym z pięciu najlepszych hiphopowych utworów   lat 90-tych , wydany przez Direct Records, przyniósł grupie pochwały od wybrzeża do wybrzeża.

W oczekiwaniu na wydanie swojego debiutu duet wydał EP-kę Speaking Real Words, ale presja, jaką na nich wywierał Direct, aby ukończyć swój pierwszy pełny album, The Soul Purpose, pozostawiła 7L & Esoteric ze złymi uczuciami (plus album, który czuli). nie był całkowicie zmiksowany), więc przenieśli się do Brick Records na album Dangerous Connection z 2002 roku. Sukces, który nastąpił, skłonił grupę do przeniesienia się do Babygrande, które dzięki większym zasobom może zapewnić im marketing i wsparcie, którego szukali. 

W 2004r DC2: Bars of Death, kontynuacja Dangerous Connection, wyszedł i chociaż przyjaciele cieszyli się sporą uwagą i uznaniem, czuli się również zmęczeni i zniewoleni. 7L rozpoczął pracę nad materiałem solowym (wypuścił Flow Season z MC Main Flow we wrześniu 2006r), a Esoteric zaczął tworzyć beaty. W 2005 roku Babygrande wydał Moment of Rarities, album zawierający wcześniej niepublikowane utwory.  Chociaż wydawało się, że rozstanie, a przynajmniej „przerwa”, było na horyzoncie, w 2006 roku duet wrócił do studia, pracując nad nowymi utworami, a czerwiec przyniósł A New Dope, którego bity - pochodzące zarówno z 7L, jak i Esoterica - były bardziej podobne do Kraftwerk czy Fatboy Slim niż DJ Premier. Pochód solowych albumów Esoteric wypełnił resztę lat 2000, chociaż wiele z nich zawierało produkcje 7L, a większość z nich pojawiła się w wytwórni duetu Fly Casual Creative. Duet pojawił się także na kilku albumach hip-hopowej supergrupy Army of the Pharaohs (zorganizowanej przez Vinniego Paza). 

Rok 2010 przyniósł pełnowymiarową płytę 7L & Esoteric, 1212, z funkcjami dla Sadat X, Inspectah Deck, Paz i Celph Titled.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Call Me E.S. / The Soul Purpose	7L & Esoteric	06.2001	-	-	Direct 1224	[produced by Vinyl Reanimators]

7A3

 7A3 to amerykańska grupa hip-hopowa z Los Angeles w Kalifornii, która wydała jeden album w 1988 roku zatytułowany Coolin' in Cali. Pierwotnie skomponowali go bracia Brett i Sean Bouldin, a DJ Muggs, który później osiągnął większą sławę dzięki Cypress Hill, został zwerbowany przez Bretta i dołączył do grupy. Wszyscy pierwotnie pochodzili z Nowego Jorku - odpowiednio z Brooklynu i Queens. 

 Brett Bouldin założył grupę, a później napisał „Hand on the Pump” Cypress Hill. Uczył także B-Real, Son Doobie, Seana B, Malverde i innych, jak pisać piosenki. Pisał i występował z innymi, w tym Shanice Wilson, Portrait, Sugar Ray i Funkdoobiest. Sean Bouldin został dyrektorem muzycznym współpracującym z kilkoma wytwórniami, w tym Interscope, A&M, EMI, Immortal, DreamWorks, i konsultował się z kilkoma innymi. 

 Jedyny album grupy i dwa z jej singli wypadły umiarkowanie dobrze na amerykańskich listach przebojów. Piosenka grupy „Mad, Mad World” została wydana na ścieżce dźwiękowej Colors. Ponadto wersja grupy „Take You Back” znalazła się na albumie ze ścieżką dźwiękową Rocky V.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Coolin' In Cali/Groovin	7A3	11.1988	-	-	Geffen 27695	[written by B. Bouldin, S. Bouldin, H. Shocklee, K. Shocklee, E. Sadler ][produced by Hank Shocklee, Keith Shocklee, Eric "Vietnam" Sadler][64[10].R&B Chart]
Drums Of Steel/A Man's Gotta Do What A Man's Gotta Do	7A3	04.1989	-	-	Geffen 27571	[written by B. Bouldin, J. Nicolo][produced by Joe "The Butcher" Nicolo][87[4].R&B Chart]

Dean Pitchford

Dean Pitchford (ur. 29 lipca 1951r w Honolulu na Hawajach), amerykański aktor teatralny, autor tekstów i scenarzysta. Pitchford studiował po ukończeniu Yale University i występował w tym czasie w studenckich produkcjach teatralnych. W 1971 zadebiutował na Off-Broadwayu. Na Broadwayu, początkowo jako dubler, wystąpił w tytułowej roli w musicalu Pippin z 1975 roku. W 1979 roku współtworzył z Peterem Allenem tytuły do ​​swojego jednoosobowego show Up In One. Do muzyki Michaela Gore'a napisał teksty do trzech utworów do musicalu Alana Parkera Fame - The Road to Fame. Tytułowa piosenka o tym samym tytule stała się międzynarodowym hitem Irene Cary. Pitchford otrzymał za utwór Oscara, Złoty Glob i nominację do nagrody Grammy, a album ze ścieżką dźwiękową otrzymał kolejną nominację do nagrody Grammy.

 Po tym sukcesie podpisał kontrakt z Warner Brothers i napisał tytuły m.in. dla Kim Carnes i Merle Haggarda. Miał kolejny hit na listach przebojów Billboard z You Should Hear How She Talks About You dla Melissy Manchester. W 1982 roku został nominowany do nagrody Negative Golden Raspberry Award za współpracę z Johnem Barrym przy filmie The Legend of the Lonely Ranger. Po wielkim sukcesie jako autor tekstów Pitchford zwrócił się do nowej dziedziny działalności. Napisał scenariusz do filmu tanecznego Footloose, do którego przyczynił się również do ścieżki dźwiękowej. Zarówno film, jak i towarzyszący mu album odniosły ogromny sukces; utwór tytułowy, śpiewany przez Kenny'ego Logginsa i skomponowany przez Pitchforda i Toma Snowa, osiągnął 1 miejsce na liście Billboard. Pitchford otrzymał jeszcze dwie nominacje do Grammy i Oscara. 

 Był współautorem scenariusza z Tomem Snowem do filmu fabularnego A Lover From Heaven z 1989 roku, zatytułowanego After All, przeboju z Cher i Peterem Ceterą. Po raz czwarty był nominowany do Oscara. Współpraca z Martinem Gore zaowocowała All the Man That I Need Whitney Houston , kolejnym numerem 1 na liście Billboardu.

Kompozycje Deana Pitchforda na listach przebojów

[with Michael Gore] 06/1980 Fame Irene Cara 4.US/1.UK 08/1980 Red Light Linda Clifford 41.US 12/1990 All the Man That I Need Whitney Houston 1.US/13.UK 08/1995 Fame Loraine Vélez 85.UK 09/2009 Fame Naturi Naughton 33.UK [with Michael Gore & Jesse Boyce] 04/1982 Don't Come Crying to Me / Let It Ride Linda Clifford 1.Dance Chart [with Tom Snow] 05/1982 You Should Hear How She Talks About You Melissa Manchester 5.US 04/1984 Let's Hear It for the Boy Deniece Williams 1.US/2.UK 07/1984 Somebody's Eyes Karla Bonoff 109.US 03/1989 After All Cher & Peter Cetera 6.US/84.UK 01/1992 (Love Moves in) Mysterious Ways Julia Fordham 19.UK [with Kenny Loggins, Steve Perry] 08/1982 Don't Fight It Kenny Loggins 17.US [with Kenny Loggins] 01/1984 Footloose Kenny Loggins 6.UK/1.US 05/1984 I'm Free (Heaven Helps the Man) Kenny Loggins 22.US 09/2011 Footloose Blake Shelton 63.US [with Bill Wolfer] 02/1984 Dancing in the Sheets Shalamar 17.US/41.UK 02/1986 One Sunny Day Ray Parker Jr & Helen Terry 96.US [with Jim Steinman] 02/1984 Holding Out for a Hero Bonnie Tyler 34.US/2.UK [with Eric Carmen] 05/1984 Almost Paradise Mike Reno & Ann Wilson 7.US 01/1985 I Wanna Hear It from Your Lips Eric Carmen 35.US 05/1988 Make Me Lose Control Eric Carmen 3.US/93.UK [with Rhett Lawrence] 02/1989 Birthday Suit Johnny Kemp 36.US [with David Pomeranz] 12/1992 I Still Believe in You Cliff Richard 7.UK

Irma Thomas

 Właśc. Irma Lee, ur. 18. 02. 1941 r. w Ponchatoula w stanie Luizjana, USA. "Królowa soul z Nowego Orleanu" odkryta w 1958 r. przez Tommy'ego Ridgleya. Jej wczesne nagrania zdobyły tylko lokalną popularność i dopiero rhythm'n'bluesowy singel "(You Can Have My Husband But Please) Don't Mess With My Man" był dużym przebojem w 1960 r.

 

Rok później Thomas odnowiła współpracę z producentem i kompozytorem Allenem Toussaintem, z którym pracowała nad swoimi pierwszymi nagraniami. Jej rezultatem były dwa najlepsze single Irmy, "It's Raining" i "Ruler Of My Heart" (z 1962 r.). Drugi z nich stanowił inspirację dla Otisa Reddinga i jego piosenki "Pain In My Heart". Po podpisaniu kontraktu nagraniowego z wytwórnią Imperial w 1963 r. wokalistka nagrała singel "Wish Someone Would Care" (z 1964 r.), który wszedł do amerykańskiej Top 20. Jego następca, "Anyone Who Knows What Love Is (Will Understand)", także znalazł się na liście najlepiej sprzedających się singli w USA. Zasłynął on jednak bardziej dzięki utworowi umieszczonemu na stronie B. "Time Is On My Side", wykonywanemu później przez The Rolling Stones.
 

Irma Thomas nadal nagrywała znakomite single, nie odnosząc jednak zdecydowanie zasłużonego sukcesu komercyjnego. Jej ostatnim hitem była doskonała interpretacja kompozycji "Good To Me" (z 1968 r.), nagrana w studiach Muscle Shoals, a wydana pod egidą wytwórni Chess. Artystka związała się potem kolejno z wytwórniami Canyon, Roker, Cotillion i Fungus. Ostatnia z nich opublikowała w 1973 r. jej album Between Tears. Irma pozostaje do dziś cenioną i popularną wokalistką.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Mess With My Man/Set Me Free	Irma Thomas	05.1960	-	-	Ron 328	[written by D. Labostrie][produced by Joe Ruffino][22[3].R&B Chart]
Wish someone would care/Break-a-way	Irma Thomas	03.1964	-	17[12]	Imperial 66013	[written by Irma Thomas][produced by Eddie Ray][2[14].R&B Chart]
Anyone who knows what love is/Time is on my side	Irma Thomas	07.1964	-	52[6]	Imperial 66041	[written by Seely, Arbuckle, Sheeran, Newman][produced by Eddie Ray][29[3].R&B Chart]
Times have changed/Moments to remember	Irma Thomas	11.1964	-	98[2]	Imperial 66 069	[written by Van McCoy][produced by Nick De Caro][30[4].R&B Chart]
He' s my guy/[I want a]True,true love	Irma Thomas	12.1964	-	63[8]	Imperial 66080	[written by Van McCoy][produced by Nick De Caro][24[4].R&B Chart]
You don't miss a good thing [Until it's gone]/Some things you never get used to	Irma Thomas	03.1965	-	109[4]	Imperial 66095	[written by Thomas, Ragovoy][produced by Jerry Ragovoy]
I'm gonna cry till my tears run dry/Nobody wants to hear nobody's troubles	Irma Thomas	05.1965	-	130[1]	Imperial 66106	[written by Pomus, Shuman, Fagin][produced by Jerry Ragovoy]
Take a look/What are you trying to do	Irma Thomas	11.1965	-	118[3]	Imperial 66137	[written by Allen Toussaint][produced by Allen Toussaint]
It's a man's-Woman's world Part.1	Irma Thomas	06.1966	-	119[3]	Imperial 66178	[written by Burke Jones, Nat Jones][produced by James Brown Priductions]
Good to me/We Got Something Good	Irma Thomas	02.1968	-	-	Chess 2036	[written by Otis Redding][produced by Rick Hall And Staff][42[2].R&B Chart]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wish someone would care	Irma Thomas	06.1964	-	104[8]	Imperial 12 266	[produced by Eddie Ray]

Dear Jayne

 Dear Jayne była żeńską żeńską grupą R&B od połowy do późnych lat 2000., założoną przez menedżera / producenta wykonawczego Anthony'ego „T.A.” Tate (który współpracował z takimi artystami jak J. Holiday, Teairra Mari i Ciara). Oryginalny skład składał się z Ashley (z Los Angeles w Kalifornii), Jasmine (z Cocoa Beach na Florydzie) i Lindsey (z Atlanty). 

Latem 2007 roku Dear Jayne wydał swój debiutancki singiel „Talkin’ Bout Himself”, który zdołał wywołać trochę szumu, ale nie wiadomo, jak i czy w ogóle ten singiel w ogóle trafił na listy przebojów.  Kolejny singiel „Rain” osiągnął szczyt na 99 miejscu na liście Billboard's Hot R&B \ Hip-Hop Songs, pozostając na liście tylko przez tydzień w 2008 roku. W tym samym roku grupa wydała kolejny singiel „Fall Back” (z udziałem The Dream), ale w ogóle nie pojawił się na listach przebojów. 

Debiutancki album grupy „Voice Message” miał ukazać się w marcu 2008 roku nakładem Capitol Records, ale został odłożony na półkę. Lindsey opuściła później grupę i została zastąpiona przez wokalistkę Emori Campbell. Po tym, jak ich album został odłożony na półkę, nic nie słyszano od Dear Jayne aż do około 2011 roku, kiedy ogłosiły na swoim koncie na Twitterze, że pracują nad nową muzyką, ale od tego czasu niewiele o niej słyszano i wygląda na to, że Dear Jayne popadły w zapomnienie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rain / Talkin' Bout Himself	Dear Jayne	02.2008	-	-	Music Line	[99[1].R&B Chart]

Anita Traversi

 Anita Traversi (ur. 25 lipca 1937r Giubiasco, - zm. 25 września 1991r Bellinzona) była szwajcarską piosenkarką. Została nazwana "Miną włoskiej Szwajcarii" . Naukę śpiewu i gry na fortepianie rozpoczęła w wieku ośmiu lat. Po pracy w drukarni w Bellinzonie, w 1955 roku została wybrana jako śpiewaczka do obsady Orkiestry Radiowej Radia Monteceneri, rozgłośni radiowej we włoskojęzycznej Szwajcarii . Dzięki maestro Mario Robbiani, w następnym roku dostała kontrakt nagraniowy we Włoszech z Jolly. 

 Jako reprezentantka Szwajcarii brała udział w Konkursie Piosenki Eurowizji 1960 z piosenką Cielo e terra (8 miejsce na trzynastu uczestników) oraz w Konkursie Piosenki Eurowizji 1964 z piosenką I miei pensieri (razem z trzema innymi krajami przy 0 głosów). Traversi często brała udział w szwajcarskich selekcjach na Eurofestival w latach 1956, 1961, 1963, 1967 i 1976.

 We Włoszech słynie z tego, że zaśpiewała wraz z Quartetto Radar w reklamach znanej karuzeli oraz z duetu z Adriano Celentano na jego albumie Adriano Celentano z Giulio Libano i jego orkiestrą w piosenkach Piccola i Ritorna lo shimmy   oraz na płycie A New Orleans w piosenkach Gilly i Coccolona. W 1970 roku nagrała swój pierwszy album dla PDU, wytwórni Miny  , a drugi, dla tej samej wytwórni, w 1973.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Piccola/Ritorna lo shimmy	Anita Traversi and Adriano Celentano	.1960	-	-	-	-	-	-	-	7	Jolly J 20092	[written by Gian Carlo Testoni,Pietro Pizzigoni]
Gilly/Coccolona	Anita Traversi and Adriano Celentano	.1961	-	-	-	-	-	-	-	32	Jolly J 20144	-

 

Jolly

Jolly to włoska wytwórnia płytowa SAAR Records, założona w 1958 roku przez Waltera Guertlera; jest to obecnie nieużywany znak towarowy. Walter Guertler wszedł do świata muzyki w 1948 roku, zakładając Celson (razem ze swoim bratem Ernestem), a w 1951r kupił inną wytwórnię, Music, ale utrzymywał je przy życiu osobno. Na początku 1958 zdecydował się jednak połączyć obie firmy pod nazwą SAAR Records (Society of Reproduced Acoustics Articles), z siedzibą w Mediolanie przy viale di Porta Vercellina 14; z tej okazji stworzył nową wytwórnię, Jolly, używaną przede wszystkim do wprowadzania nowych talentów. Kilka lat później pojawił się Joker; ten ostatni wydałby ponownie płyty Jolly w miękkiej oprawie, a także wydania   płyt zagranicznych takich artystów jak Tito Puente, a później płyty artystów zarejestrowanych niezależnie (przypomnijmy sobie Bruno Venturiniego). 

 Na dyrektora artystycznego Guertler wybrał muzyka jazzowego Ezio Leoniego, który miał już doświadczenie jako aranżer i dyrygent. Jolly odniósł natychmiastowy sukces; w 1959r Il tuo bacio è come un rock, bardzo młodego Adriano Celentano, zdominował listy przebojów. 

 W ciągu kilku lat Jolly zakontraktował wielu młodych artystów, często skazanych na konsekwentny sukces w kolejnych latach, takich jak Enzo Jannacci, Luigi Tenco, Nancy Cuomo, Remo Germani, Nicola Di Bari, Peppino Gagliardi, Cochi i Renato, Gabriella Ferri, Fausto Leali, Franco Battiato i grupa I Campioni. Jolly była pierwszą włoską wytwórnią płytową, która stworzyła linię ekonomiczną (wspomniany wcześniej Joker) i jedną z pierwszych, która nabyła dystrybucję zagranicznych wytwórni we Włoszech:   Vogue, Mercury (zanim przeszła na Phonogram) i   w ten sposób wypuścił francuskich artystów na zlecenie Barcklay we Włoszech: Dalidę, Henry'ego Salvadora, Charlesa Aznavoura i Jacquesa Brela. Równolegle ze wzmocnieniem całej firmy SAAR, co nastąpiło poprzez inwestycje w kadry, sale nagraniowe, produkcję i dystrybucję, w tej dekadzie wytwórnia Jolly będzie nagrywać wykonawców, którzy wezmą udział w Festiwalu w Sanremo ( od 1961 do 1969) oraz inne imprezy takie jak: Canzonissima, Cantagiro, Disco na lato, Gondola d'ora di Venezia. 

 Wśród producentów, którzy pracowali dla wytwórni w drugiej połowie lat 60-tych i na początku następnej dekady był neapolitański Carlo Casale . W 1971 roku, na podstawie decyzji firmy, marka Jolly przestała być regularnie wykorzystywana w nowych produkcjach, z wyjątkiem sporadycznych powtórnych zastosowań, zwłaszcza w odniesieniu do przedruków i kolekcji przebojów . 

                       Single na listach przebojów

  
J 20063 	1959 	Adriano Celentano 	Il ribelle/Nessuno ci crederà  10.Ita
J 20068 	1959 	Adriano Celentano 	Teddy girl/Desidero te  12.Ita
J 20069 	1959 	Adriano Celentano 	Pronto pronto/Idaho  20.Ita
J 20079 	1960 	Adriano Celentano 	Nikita rock/Blue jeans rock  18.Ita
J 20080 	1960 	Adriano Celentano 	Rock matto/Impazzivo per te  33.Ita
J 20080 	1960 	Adriano Celentano 	Impazzivo per te / Crazy rock  3.Ita
J 20089 	1960 	Adriano Celentano 	Personality/Il mondo gira  18.Ita
J 20090 	1960 	Adriano Celentano 	Così no/La gatta che scotta  33.Ita
J 20092 	1960 	Adriano Celentano e Anita Traversi 	Piccola/Ritorna lo shimmy  7.Ita
J 20106 	1960 	Adriano Celentano 	Pitagora/A cosa serve soffrire  8.Ita
J 20107 	1960 	Adriano Celentano 	Giarrettiera rosa/Che dritta!  34.Ita
J 20124 	1960 	Adriano Celentano 	Furore/Movimento di rock  31.Ita
J 20127 	1961 	Adriano Celentano 	24 mila baci/Aulì-ulè  1.Ita
J 20137 	1961 	Adriano Celentano 	Non esiste l'amor/Basta 2.Ita 
J 20153 	1962 	Adriano Celentano 	Forse forse/Peppermint twist  16.Ita
J 20197 	1963 	Adriano Celentano 	A New Orleans/Un sole caldo caldo caldo   5.Ita
J 20228 	1964 	Adriano Celentano 	Una notte vicino al mare/Hello Mary Lou  36.Ita
J 20144 	1961 	Adriano Celentano e Anita Traversi 	Gilly/Coccolona  32.Ita
J 20081 	1960 	I Campioni 	Oh Wendy Wendy/Ciao baby ciao  34.Ita
J 20066 	1959 	I Campioni 	Tintarella di luna / Buon dì  15.Ita
J 20118 	1960 	Cesare Marchini 	Luna mare cha cha cha/Chico Chico cha cha cha  59.Ita
J 20184 	1962 	Remo Germani 	Baci/Nossignora  2.Ita
J 20195 	1963 	Remo Germani 	Torna al mittente/Mai prima d'ora  44.Ita
J 20204 	1963 	Remo Germani 	Non andare col tamburo/È tornata l'estate A:7.Ita/B: 20.Ita
J 20234 	1964 	Remo Germani 	Stasera no, no, no/Vattene  5.Ita
J 20284 	1965 	Remo Germani e Le Amiche 	Prima o poi/Diventerò come vorrai  8.Ita
J 20354 	1966 	Remo Germani 	Così come viene/Partivo  15.Ita
J 20203 	1963 	Toto Savio 	Amico mio/Ti piace il madison  33.Ita
J 20209 	07-1963 	Fausto Leali & I Novelty 	Please please me/5 giorni  30.Ita
J 20232 	1964 	Fausto Leali & I Novelty 	La campagna in città/Ho perduto  44.Ita
J 20237 	1964 	Fausto Leali & I Novelty 	Lei ti ama/Danza senza nome  32.Ita
J 20229 	1964 	Nicola Di Bari 	Amore ritorna a casa/Senza motivo  14.Ita
J 20255 	1964 	Nicola Di Bari 	Non farmi piangere più/Ti prendo le braccia   39.Ita
J 20280 	1965 	Nicola Di Bari 	Tu non potrai capire/Una cosa di nessuna importanza  56.Ita
J 20282 	1965 	Nicola Di Bari 	Amici miei/Amo te, solo te   8.Ita
J 20294 	1965 	Nicola Di Bari 	Piangerò/Il rimpianto   39.Ita
J 20346 	1966 	Nicola Di Bari 	Lei mi aspetta/Ridi con me   32.Ita
J 20218 	1963 	Peppino Gagliardi 	Ascolta mio Dio/Dimmi amor/Piango   15.Ita
J 20230 	1964 	Peppino Gagliardi 	Frutto di mare/Verrò a chiederti perdono  27.Ita
J 20259 	1964 	Peppino Gagliardi 	Questa sera non ho pianto/Dovevo parlarti   14.Ita
J 20269 	1964 	Peppino Gagliardi 	Nisciuno 'o ppo' capì/'mparame a vulé bene   32.Ita
J 20283 	1965 	Peppino Gagliardi 	Ti credo/Parlami  28.Ita
J 20302 	1965 	Peppino Gagliardi 	Innamorarmi di te/Grazie caldo sole  24.Ita
J 20332 	1965 	Peppino Gagliardi 	Un atto di dolore/Ho il coraggio di amarti   33.Ita
J 20348 	1966 	Peppino Gagliardi 	Se tu non fossi qui/Devi sorridermi   48.Ita
J 20356 	1966 	Peppino Gagliardi 	Voglio sapere/Finalmente   48.Ita
J 20307 	05-1965 	Roberta Mazzoni 	Ho sofferto per te/Non sai la strada   22.Ita
J 20222 	1963 	Tony Dallara 	Come potrei dimenticarti/Cosa vuoi   18.Ita
J 20231 	1964 	Tony Dallara 	Ti devo dire no/Quando siamo in compagnia  22.Ita
J 20247 	05-1964 	Enzo Jannacci 	L'Armando/La forza dell'amore  31.Ita
J 20284 	1965 	Remo Germani e Le Amiche 	Prima o poi/Diventerò come vorrai   8.Ita
J 20354 	1966 	Remo Germani 	Così come viene/Partivo   15.Ita

  

I Campanino

Campanino to rock and rollowa i beatowa grupa muzyczna działająca od 1957 do 1968 roku; w końcowej fazie kariery zmienili na chwilę nazwę na Big Ben's. Wzięli w nim udział także przyszły gitarzysta Formula 3 Alberto Radius oraz pianista i kompozytor Claudio Mattone. 

 Campanino powstał w Neapolu z inicjatywy dwóch braci Campanino: Franco i Luigiego są synami sztuki, w rzeczywistości ojcem jest Girolamo Campanino, znany jako Mino Campanino, słynny nauczyciel muzyki Sergio Bruni i Aurelio Fierro. Po ukończeniu Konserwatorium San Pietro a Majella w Neapolu postanawiają założyć grupę rock and rollową: w tym okresie Franco, kontrabasista, gra jako jazzman w Southern Jazz Combo, jednej z pierwszych neapolitańskich grup jazzowych , wraz z saksofonistą Mario Schiano i gitarzystą Aldo Sassone, który jest zaangażowany w tworzenie zespołu, który swoją nazwę wziął od nazwiska dwóch braci, Campanino. 

Początkowo ich repertuar opiera się na coverach amerykańskich piosenek, ale wkrótce Franco zaczyna komponować własny materiał; po udziale w programie telewizyjnym Primo applauso prowadzonym przez Enzo Tortorę, zostają zauważeni przez Renato Carosone, który podpisuje z nimi kontrakt dla swojej wytwórni płytowej. Następnie przechodzą do Jolly, a latem 1958 odnoszą spory sukces w Bussola w Viareggio, a rok później grają przez długi czas w Rupe Tarpea w Rzymie, gdzie zauważają ich Federico Fellini, który zatrudnia biorą udział wraz z Adriano Celentano (partnerem z wytwórni) w filmie La dolce vita, w którym grupa towarzyszy mediolańskiemu śpiewakowi podczas wykonania Ready Steady. 

W międzyczasie ich gatunek ewoluuje i przechodzi od rock'n'rolla do beatu w stylu angielskim; wśród nagrań z tego okresu instrumentalne Tellstar, Solo per una estate i Forza papa (cover Muskrat Ramble). W 1965r Luigi opuścił grupę z powodu służby wojskowej i został zastąpiony przez Claudio Mattone, wywodzącego się z zespołu Totò Savio: krótko wcześniej do Campanino dołączył młody rzymski gitarzysta Alberto Radius i w tej formacji grupa gra wiele wieczorów wraz z Equipe 84. Właśnie z tej okazji Franco gra jedną ze swoich piosenek, Un giorno tu mi cercherai, grupie Vandelli, która postanawia ją zaprezentować na Festiwalu w Sanremo 1966. W międzyczasie Luigi odniósł pewien sukces jako autor   Notte d'estate, która brała udział w Festiwalu Neapolitańskim 1965 w interpretacji Lucii Valeri i Carlo Missaglia. 

Campanino w 1965 roku zmienia wytwórnię płytową, przechodząc do Ariston Records i decyduje się na zmianę nazwy na Big's Ben (również z powodu wymuszonej nieobecności jednego z dwóch Campanino, Luigiego, który wyjechał do wojska). Z tym szyldem nagrywają w stylu merseybeats single i występują w melonikach, również zwracając uwagę na wygląd, ale bez większych komercyjnych komentarzy. Muzycznie natomiast utwory Pensare a te (charakteryzujące się obecnością kwartetu smyczkowego towarzyszącego piosence w stylu As tears go by Rolling Stones) oraz Una ragazza facile (z tekstem napisanym przez Mogola), w których szczególnie widoczna jest gitara Radiusa; na odwrocie „Tu non sai niente dell'amore” z tekstem Franco Califano (muzyka jest autorstwa Franco Campanino), a w chórkach śpiewa Radius. 

Wraz z powrotem Luigiego grupa odzyskuje swoją starą nazwę, powracając do nagrywania dla wytwórni La Mela, podczas gdy Radius opuszcza grupę, aby zostać gitarzystą Simon & Penny; wchodzi również nowy, młody perkusista, Gianni Averardi (późniejszy założyciel i członek Il Giardino dei Semplici). Uczestniczą w Festiwalu Neapolitańskim 1967 z Carulina nun parte cchiù (w połączeniu z Teo Teocoli). W tym samym czasie Franco i Luigi wraz ze swoją siostrą Glorią otworzyli lokalną La Mela wytwórnię płytową o tej samej nazwie, która poświęcona jest odkrywaniu młodych talentów neapolitańskich. Nagrywają słynną piosenkę Cannot read in the heart, napisaną przez Franco Califano i Totò Savio, później podjętą przez Showmen  i Il Giardino dei Semplici.

 W 1968 roku wzięli udział w  Un disco per l'estate z Ore senza te, która jednak nie dotarła do finału; Franco nadal pisze piosenki dla innych artystów, takich jak Pilar dla Roby and the Hippies. W kolejnej dekadzie Franco Campanino poświęci się komponowaniu ścieżek dźwiękowych, a Luigi zostanie znakomitym dyrygentem muzyki operowej. Luigi Campanino  zmarł 1 października 2016 r.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Luna Lunera / Munastero 'E Santa Chiara

I Campanino

.1961

-

-

-

-

-

-

-

A:22;B:29

Sahara SAH 9001

[A:written by Tony Fergo \ Giancarlo Testoni - Larici [Giacomo Mario Gili]][B:written by Alberto Barberis \ Michele Galdieri]

 

Fierce Ruling Diva

 Fierce Ruling Diva jest zakorzeniona w tradycji rave, ale Jeroen Flamman i Jeff „Abraxas” Porter również zawierają elementy chilloutowej atmosfery. Ta dwójka powstała w Amsterdamie, a w sierpniu 1989 roku wydała swój pierwszy singiel „I Don't Wanna Be a Freak”. 

Po założeniu Lower East Side Records i trzech klubów nocnych w okolicy, duet zaczął produkować, opiekując się 13 płytami w różnych europejskich wytwórniach. Po dziewięciu singli, album FRD ukazał się w czerwcu 1991 roku, Anarchic Adjustments ukazało się w następnym roku. Revolt of the Perverse, ich pierwszy krajowy album, został wydany przez Astralwerks w połowie 1993 roku.

Na początku lat dziewięćdziesiątych trzy piosenki znalazły się na liście Hot Dance Music/Club Play, z których najbardziej udanym był „You Gotta Believe”, hit z 1992 roku, numer 4. Dziesięć lat później utwór ten został zremiksowany, a w 2002 roku został ponownie - wszedł na listę taneczną i trafił na 1. miejsce.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rubb It In	Fierce Ruling Diva	10.2001	99[2]	-	Recharge CDCHARGE 003	[written by Jeff Porter, Jeroen Flamman][produced by Jeff "Abraxas" Porter, Jeroen Flamman]
You Gotta Believe	Fierce Ruling Diva	07.2002	117[2]	-	React 12 REACT 8	[written by FRD][produced by Jeff "Abraxas" Porter, Jeroen Flamman]

Field Music

 

Pochodzący z Sunderland w Anglii, indie/art rockersi Field Music wyłonili się w połowie lat 2000  z charakterystyczną mieszanką sprytnie wykonanych popowych haków i ambitnej natury, która czerpała z różnych podgatunków rocka. Kierowana przez braci Petera i Davida Brewisa, grupa zdobyła uznanie krytyków i oddanych fanów dzięki albumom takim jak Tones of Town i ich nominowanemu do Mercury Prize zestawie z 2012 roku, Plumb. Ich zamiłowanie do projektów kompozytorskich i koncepcyjnych doprowadziło ich do realizacji wyjątkowych projektów, takich jak nagranie muzyki do niemego filmu z 1929 roku i praca z brytyjskim Imperial War Museum nad historycznym utworem o tematyce wojennej, który później stał się albumem Making a New World z 2019 roku. Kontynuowali poszerzanie swojego sugestywnego, progresywnego brzmienia dzięki Flat White Moon z 2021 roku. 

 

Założona na początku 2000 roku przez multiinstrumentalistyczne rodzeństwo Brewis i okazjonalnego współpracownika Andrew Moore'a, kolorowa i hipermuzyczna mieszanka trudnych popowych melodii Field Music, przefiltrowana przez estetykę post-rock-prog-rock-meets-soft-rock porównali do New Pornographers i   The Futureheads, ale ostatecznie było to ich własne, unikalne brzmienie. Ich debiutancki debiut ukazał się w 2005 roku nakładem wytwórni Memphis Industries Records, po którym odniósł szybki sukces dzięki kolekcji stron B Write Your Own History (2006) i ich drugim właściwym albumie, Tones of Town (2007). 

 

Po tym wybuchu aktywności bracia zawiesili działalność Field Music, aby rozpocząć solowe projekty (School of Language  Davida, Week That Was Petera), chociaż każdy z braci grał na swoich albumach. Przegrupowując się ponownie pod nazwą Field Music, duet wydał na początku 2010 roku ambitny, 20-utworowy podwójny album Field Music (Measure). progresywnego rocka, synth popu i funku, dzięki czemu zespół otrzymał nominację do Mercury Prize. Aby go promować, bracia utworzyli także objazdową edycję Field Music z Kevem Dosdalem i Ianem Blackiem. Gdy zakończyli serię koncertów, bracia Brewis ponownie poszli w swoje na wpół odrębne drogi, z David's School of Language wydali album z 2014 roku Old Fears, a Peter współpracował z Paulem Smithem z Maxïmo Park nad albumem Frozen by Sight, który się ukazał w tym samym roku. 

 

Przerwa dla Field Music była ponownie krótkotrwała, a w 2015 roku wydali Music for Drifters, ścieżkę dźwiękową do reedycji przełomowego filmu dokumentalnego o połowach Morza Północnego w reżyserii Johna Griersona z 1929 roku Drifters. W tym samym roku bracia Brewis dołączyli do grupy basistów Blacka Slug, aby nagrać swój pierwszy album, Ripe, i rozpoczęli nagrywanie kolejnego LP Field Music. Commontime, który czerpał inspirację ze zgrabnego popu z lat 80-tych, takiego jak Hall & Oates, został wydany na początku 2016 roku przez długoletnią wytwórnię Memphis Industries. Po wydaniu albumu zespół wyruszył w swoją pierwszą od czterech lat trasę koncertową po Wielkiej Brytanii, jednocześnie robiąc krótki objazd do Stanów Zjednoczonych. Pracowali także z Warm Digits przy ścieżce dźwiękowej do filmu dokumentalnego Asunder Esther Johnson, który śledził wpływ I wojny światowej na Północno-Wschodnią Anglię. Obie grupy, wraz z Bobem Stanleyem z Saint Etienne, wykonały muzykę wraz z zespołem smyczkowym na pokazie w 2017 roku w Barbican Centre. Peter Brewis pojawił się również na albumie Warm Digits „Wireless World” z 2017 roku, zapewniając wokale w jednej piosence. Ponadto pojawił się i pomógł wyprodukować album The Cornshed Sisters z 2017 roku Honey & Tar. 

 

W tym czasie bracia Brewis ciężko pracowali nad kolejnym albumem Field Music. Nagrywając we własnym studio nad brzegiem rzeki Wear, bracia z radością powitali wkład gości Sarah Hayes na flecie i piccolo, Liz Corney z The Cornshed Sisters na wokalu, Pete'a Frasera na saksofonie, Simona Dennisa na rogach i   smyczki zespołu kwartetu Eda Crossa, Jo Montgomery, Chrissie Slater i Ele Leckie. Powstały album, Open Here, został wydany przez Memphis Industries w lutym 2018 roku. Kolejny longplay grupy, Making a New World z 2019 roku, wyrósł z projektu, który podjęli dla Imperial War Museum i jest skupiony tematycznie wokół okresu po pierwszej wojnie światowej. W 2021 roku wrócili do mniej konceptualnego, choć nie mniej sugestywnego, inspirowanego progresją i popem brzmienia na Flat White Moon.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Shorter Shorter	Field Music	04.2005	227[1]	-	Memphis Industries MI 044S	[written by David Brewis,Peter Brewis][produced by David Brewis,Peter Brewis]
You Can Decide	Field Music	07.2005	229[1]	-	Memphis Industries MI 045	[written by David Brewis,Peter Brewis][produced by David Brewis,Peter Brewis]
If Only The Moon Were Up	Field Music	12.2005	149[1]	-	Memphis Industries MI 052	[written by David Brewis,Peter Brewis][produced by David Brewis,Peter Brewis]
You're Not Supposed To	Field Music	04.2006	178[1]	-	Memphis Industries MI 063S	[written by David Brewis,Peter Brewis][produced by David Brewis,Peter Brewis]
In Context	Field Music	10.2006	151[1]	-	Memphis Industries MI 076S	[written by David Brewis,Peter Brewis][produced by Field Music]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Tones of Town	Field Music	02.2007	112[1]	-	Memphis Industries MI 074CD	[produced by Field Music]
Field Music (Measure)	Field Music	02.2010	53[3]	-	Memphis Industries MI 0149CD	[produced by David Brewis, Peter Brewis]
Plumb	Field Music	02.2012	49[3]	-	Memphis Industries MI 208CD	[produced by Field Music]
Commontime	Field Music	02.2016	36[1]	-	Memphis Industries MI 0387CD	[produced by Field Music]
Open Here	Field Music	02.2018	30[1]	-	Memphis Industries MI 0476CD	[produced by David Brewis, Peter Brewis]
Making a New World	Field Music	01.2020	84[1]	-	Memphis Industries MI 0569CD	[produced by Field Music]
Flat White Moon	Field Music	05.2021	36[1]	-	Memphis Industries MI 0657CD	[produced by David Brewis, Peter Brewis]