Edoardo Bennato

 Edoardo Bennato (ur. 23 lipca 1946r, Neapol , Campania , Włochy ), włoski piosenkarz .Jest bratem piosenkarza i kompozytora Eugenio Bennato .

Edoardo Bennato rozpoczął karierę muzyczną na początku lat sześćdziesiątych (pierwszy singiel został opublikowany w 1966r) jako jeden z najbardziej kreatywnych i innowacyjnych kompozytorów swoich czasów. Jego muzyka wyróżnia się pomysłowym połączeniem bluesa , rock and rolla , folkowych wpływów, a nawet odrobinę opery .
Po jego pierwszy album Non Farti cadere le braccia ("Nie traćcie ducha", 1973), gdzie był jeszcze pośrodku drogi między tradycją a innowacją; Bennato zdecydowanie wybrał to drugie, wiele z jego piosenek wykonywanych było jednoosobowo,jako człowiek-orkiestra, z 12-strunową gitarą akustyczną, harmonijką, kazoo i bębnem.
W tym wczesnym okresie, jego teksty charakteryzowały satyra i ironia , często kierowana w establishment. Jego drugi album, I buoni ei cattivi ("Dobre i złe", 1974), był atakiem na zdroworozsądkowe rozróżnienia między dobrem a złem , między sprawiedliwych i złoczyńców. Z Io che non sono l'Imperatore ("Ja, który nie jestem cesarzem", 1975) Bennato pchnął muzykę bardziej ku eksperymentom, nadal głównie grając na gitarze akustycznej.
"Meno male che non c'e Nerone Adesso" i "Signor cenzury" ("Mister cenzor") są przykładem najlepszym krytyk systemu. Z La Torre di Babele ("Wieża Babel", 1976) muzyka Bennato stała się bardziej wyrafinowana - więcej muzyków przyczyniło się do powstania albumu, który zawiera utwory z bardzo szerokiego zakresu stylów. Bennato wyrażnie rozwija się bardzo szybko, a ten album odzwierciedla ten proces. "Cantautore" ("Songwriter") jest zabawnym kawałkiem,który wyśmiewa tych kompozytorów, którzy w tym czasie brali siebie zbyt poważnie.
W następnym roku, Bennato końcu osiągnął sukces komercyjny z Burattino Senza Fili . Jest to koncept album oparty na bajce o Pinokio. Ideą jest to, że własna wolność i niezależność są zawsze lepsze niż to co daje system i jego przepisy, nawet jeśi oznacza to wyrzeczenie się pewnych korzyści,które sam system wykorzystuje jako wabiące pokusy. Większość piosenek z albumu stała się klasyką, nie tylko repertuaru Bennato, ale także włoskiej muzyki pop w ogóle,utwór "Il Gatto e la Volpe" ("Kot i lis") prawdopodobnie jest najbardziej sławny.
Po dużym sukcesie, nie pojawił się nowy album aż do 1980r, kiedy Bennato zaskoczył fanów, krytyków i całą branżę muzyczną niekonwencjonalnym posunięciem: dwa albumy, w niecały miesiąc: Uffa! Uffa! ("Mam dość!") i Sono solo canzonette. Te dwa albumy razem sprzedano w ponad milionie egzemplarzy,wbrew wszystkim zasadom marketingowym i oczekiwaniom. Bennato wyrażnie był w szczytowym okresie swojej twórczości. Uffa! Uffa!, bardziej eksperymentalna z dwóch płyt, to album gdzie Bennato rażąco naruszył wszystkie komercyjne zasady , jego kreatywność swobodnie oddawała się wszelakim kierunkom, od średniowiecznych pieśni kościelnych do punk rocka. Album zawiera również wielkie hity, ale pozostał w cieniu niezwykle udanej Sono solo canzonette, koncept albumu opartego baśni o Piotrusiu Panie i potwierdzając wyższość fantazji i wyobrażni nad rozumem i logiką.
W tym czasie, Bennato był najbardziej popularnym włoskim kompozytorem. Nieuchronnie, termin ten również zbiegł się z początkiem bardzo powolnego spadku popularności, ale zauważalnego. W 1983 roku inny bajkowy koncept album, na podstawie The Pied Piper of Hamelin pojawił się na rynku (E 'un bastimento arrivato), ale nie był tak udany jak poprzednie, a to doprowadziło Bennato do prób na innych polach. Robi to ze zmiennym szczęściem, aż po dzień dzisiejszy. Warto zauważyć, że przy okazji 1990 FIFA World Cup , które odbyły się we Włoszech, Edoardo zaśpiewał oficjalną piosenkę tego wydarzenia: " Un'estate Italiana " wraz z Gianną Nannini . 

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Salviamo il salvabile/Ma che bella citta`	Edoardo Bennato	.1974	-	-	-	-	-	-	-	32	Dischi Ricordi SRL 10714	-
Feste di piazza/Io per te Margherita	Edoardo Bennato	.1975	-	-	-	-	-	-	-	10;B:15	Dischi Ricordi SRL 10788	-
Io che non sono l'imperatore	Edoardo Bennato	.1975	-	-	-	-	-	-	-	17	Dischi Ricordi	-
Meno male che adesso non c'e` Nerone/Parli di preghiere	Edoardo Bennato	.1975	-	-	-	-	-	-	-	50	Dischi Ricordi SRL 10.745	-
Signor censore	Edoardo Bennato	.1975	-	-	-	-	-	-	-	46	-	-
Cantautore/Vendero`	Edoardo Bennato	.1976	-	-	-	-	-	-	-	4;B:2	Dischi Ricordi SRL 10822	-
Eugenio	Edoardo Bennato	.1976	-	-	-	-	-	-	-	6	-	-
Franz e` il mio nome/Viva la guerra	Edoardo Bennato	.1976	-	-	-	-	-	-	-	6;B:6	Dischi Ricordi SRL 10828	-
Ma chi e`	Edoardo Bennato	.1976	-	-	-	-	-	-	-	3	-	-
La Torre di Babele	Edoardo Bennato	.1976	-	-	-	-	-	-	-	5	-	-
Il Gatto e la volpe	Edoardo Bennato	.1977	-	-	-	-	-	-	-	11	-	-
Sei come un Juke-Box	Edoardo Bennato	09.1980	-	-	-	-	-	13[2]	-	-	Dischi 0035.050	-
E invece no/Canta appress'a nuje	Edoardo Bennato	.1981	-	-	-	-	-	-	-	24;B:40	Dischi Ricordi SRL 10.939	-
Nisida/A freva a quaranta	Edoardo Bennato	.1982	-	-	-	-	-	-	-	15	Dischi Ricordi SRL 10.966	-
Ok Italia/Era una festa	Edoardo Bennato	.1987	-	-	-	-	-	-	-	11	Virgin	-
Vendo Bagnoli/ZEN	Edoardo Bennato	.1989	-	-	-	-	-	-	-	23	Virgin VIN 45319	-
Viva la mamma/Abbi dubbi	Edoardo Bennato	.1989	-	-	-	-	-	20[6]	-	1	Virgin 112 461	-
Un'estate italiana/Versione karaoke	Edoardo Bennato & Gianna Nannini	04.1990	23[10]	1[35]	2[17]	-	-	11[21]	7[7]	-	Virgin 112 913	-
Il paese dei balocchi/Buon compleanno bambina	Edoardo Bennato	.1992	-	-	-	-	-	-	-	3	Virgin VIN 45330	-
Tu chi sei?/Eugenio	Edoardo Bennato	.1993	-	-	-	-	-	-	-	21	Virgin 891983-2	-
Puramente Casuale/Tema di Gimondi/Puramente Casuale-strumentale	Edoardo Bennato	.2001	-	-	-	-	-	-	-	57	-	-
Una Settimana… un giorno	Velvet feat. Edoardo Bennato	.2003	-	-	-	-	-	-	-	43	-	-
Stop America	Edoardo Bennato	.2003	-	-	-	-	-	-	-	52	-	-
Notte di mezza estate	Edoardo Bennato e Alex Britti	.2006	-	-	-	-	-	-	-	5[14]	-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
E` arrivato un bastimento	Edoardo Bennato	11.1983	-	11[13]	-	-	-	-	-	-	Ricordi EB5509	-
Live! - E' goal	Edoardo Bennato	12.1984	-	22[3]	-	-	-	-	-	-	Dischi EB 5519	-
Kaiwanna	Edoardo Bennato	08.1985	-	11[12]	-	-	-	-	-	-	Virgin 207 282	-
O.K. Italia	Edoardo Bennato	05.1987	-	15[21]	-	-	-	-	-	-	Virgin 208 298	-
Abbi Dubbi	Edoardo Bennato	08.1989	-	6[11]	-	-	-	-	-	-	Virgin 260 053	-
Edo Rinnegato	Edoardo Bennato	08.1990	-	27[6]	-	-	-	-	-	-	Virgin EDO 559	-
Sembra ieri	Edoardo Bennato	10.2000	-	-	-	-	-	-	-	17[2]	WEA B0000549P7	-
Afferrare una stella	Edoardo Bennato	06.2001	-	87[6]	-	-	-	-	-	5[15]	WEA 8573886422	-
La fantastica storia del pifferaio magico	Edoardo Bennato	11.2005	-	-	-	-	-	-	-	11[1]	-	-
Salviamo il salvabile	Edoardo Bennato	07.2006	-	-	-	-	-	-	-	20[1]	Dischi 82876871532	-
Le vie del rock sono infinite	Edoardo Bennato	03.2010	-	-	-	-	-	-	-	13[2]	Universal 060252735076	-

 

Ronnie Self

Ronnie Self (ur. 5 lipca 1938r - zm. 28 sierpnia 1981) był amerykańskim piosenkarzem i autorem tekstów rockabilly. Jego kariera solowa zakończyła się niepowodzeniem, pomimo podpisania kontraktów z Columbią, a następnie Decca od późnych lat pięćdziesiątych do wczesnych lat sześćdziesiątych.

Jego jedynym zarejestrowanym singlem był „Bop-A-Lena”; nagrany w 1957r i wydany w 1958r, osiągnął 68. miejsce na liście Billboard. Jego chełpliwy hymn country „Ain't I'm a Dog” był regionalnym hitem na Południu, ale nie zdobył punktów w kraju. Osiągnął 31. miejsce w Australii i 25. miejsce z Bop-A-Lena. Utalentowany wykonawca i autor tekstów, kariera Self została zrujnowana przez jego ciężki alkoholizm i nieobliczalne zachowanie, w tym przypadki przemocy. Jednak nagrania Brendy Lee jego piosenek „I'm Sorry”, „Sweet Nothin's” i „Everybody Loves Me But You” stały się głównymi klasykami muzyki pop.

Jego piosenka country gospel „Ain't That Beautiful Singing”, nagrana przez Jake'a Hessa, została nagrodzona nagrodą Grammy za najlepsze  wykonanie gospel w 1969 roku. Napisał także  brytyjski hit Brendy Lee z 1963 r. „Sweet Impossible You” (strona B utworu „The Grass is Greener” w Stanach Zjednoczonych). Zmarł w Springfield w stanie Missouri w 1981 roku w wieku 43 lat.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bop-A-Lena/I Ain't Goin' Nowhere	Ronnie Self	03.1958	-	63[7]	Columbia 41101	[written by Tillis, Pierce]

Kompozycje Ronnie Selfa na listach przebojów

[solo] 12/1959 Sweet Nothin's Brenda Lee 4.US/4.UK 04/1962 Everybody Loves Me But You Brenda Lee 6.US 09/1963 Sweet Impossible You Brenda Lee 70.US/28.UK 10/1963 Sweet Nothin's The Searchers 48.UK 07/1964 I'm Sorry Pete Drake 122.US 11/1972 I'm Sorry Joey Heatherton 87.US [with Dub Albritten] 05/1960 I'm Sorry Brenda Lee 1.US/12.UK 07/1961 Eventually Brenda Lee 56.US 10/1961 Anybody but Me Brenda Lee 31.US

Jeannie Seely

 Jeannie Seely była znana przede wszystkim jako partnerka duetu, ale na przełomie lat 60. i 70-tych zrealizowała kilka własnych hitów country. Pochodząca z Titusville w Pensylwanii, Seely urodziła się w 1940 roku i po raz pierwszy wystąpiła w radiu w wieku 11 lat. Jako nastolatka śpiewała na lokalnych tańcach i pokazach talentów, a w 1961 roku przeniosła się do Los Angeles, gdzie pracowała jako sekretarka. W międzyczasie doskonaliła swoje pisanie piosenek. Umowa z Challenge Records nie powiodła się, ale kiedy Dottie West nagrała jedną z  jej piosenek w 1965 roku, posłuchała rady autora tekstów Hanka Cochrana i przeprowadziła się do Nashville.

 Niemal natychmiast złapała wielką szansę, kiedy została zatrudniona do zastąpienia Normy Jean jako partnerki telewizyjnej i koncertowej duetu Portera Wagonera. W 1966 roku podpisała solowy kontrakt z Monument i nagrała wielki przebój „Don't Touch Me”, hit  numer dwa autorstwa Cochrana, który później został jej mężem. Piosenka zdobyła także nagrodę   Grammy dla najlepszego kobiecego wokalu country. Opuściła show Wagonera (  zastąpiona przez Dolly Parton), a później załapała się na podobny  występ  koncertowo /telewizyjny  z Ernestem Tubbem, a także została pierwszą kobietą, która założyła minispódniczkę na scenie w Grand Ole Opry. 

 Seely miał kilka hitów w Top 20 w późnych latach 60-tych, w tym „It's Only Love”, „A Wanderin' Man” i „I'll Love You More (Than You Need)”. W 1969r znalazła swojego partnera w duecie, który odniósł największy komercyjny sukces,   Jacka Greene; oboje nagrali razem przebojowy album, a ich singiel „Wish I Didn’t Have to Miss You” był numerem dwa w 1970 roku. Seely kontynuowała nagrywanie przez lata 70-te, dodatkowo nagrywając materiał dla firm Decca, MCA i Columbia do Monument i wylądowała swoim największym solowym hitem dekady w Top Ten „Can I Sleep in Your Arms” z 1973 roku, który zaadaptowała ze starej melodii hobo.

 Napisała także piosenki dla innych artystów, w szczególności „Leavin' and Sayin' Goodbye”, przebój numer jeden dla Farona Younga w 1972 roku. Seely wyzdrowiała z niemal śmiertelnego wypadku samochodowego w 1977 roku i miała swój ostatni singiel w następnym roku; kontynuowała tournee i występy oraz występowała w kilku musicalach scenicznych w późnych latach 80-tych. W latach 90-tych Seely parała się aktorstwem i nie spędzała dużo czasu w studiu. Powróciła do muzyki w 2003 roku z Life's Highway, a następnie zrobiła kolejną dłuższą przerwę, zanim wydała w 2011 roku kolekcję klasycznych coverów Vintage Country. Po sześcioletniej przerwie Seely powróciła w styczniu 2017 roku z oryginalnym utworem Written in Song .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Touch Me/You Tied Tin Cans To My Heart	Jeannie Seely	05.1966	-	85[5]	Monument 933	[written by Hank Cochran][produced by Fred Foster][2[21].Country Chart]
It's Only Love/Then Go Home To Her	Jeannie Seely	09.1966	-	-	Monument 965	[written by Hank Cochran][produced by Fred Foster][15[15].Country Chart]
A Wanderin' Man/Darling Are You Ever Coming Home	Jeannie Seely	12.1966	-	-	Monument 987	[written by Hank Cochran][produced by Fred Foster][13[13].Country Chart]
When It's Over/I'd Be Just As Lonely There	Jeannie Seely	03.1967	-	-	Monument 999	[written by Hank Cochran][produced by Fred Foster][39[10].Country Chart]
These Memories/Funny Way Of Laughin'	Jeannie Seely	07.1967	-	-	Monument 1011	[written by Hank Cochran][produced by Fred Foster][42[8].Country Chart]
I'll Love You More (Than You Need)/Enough To Lie	Jeannie Seely	10.1967	-	-	Monument 1029	[written by Hank Cochran][produced by Fred Foster][10[15].Country Chart]
Welcome Home To Nothing/Maybe I Should Leave	Jeannie Seely	02.1968	-	-	Monument 1054	[written by Hank Cochran][produced by Fred Foster][24[12].Country Chart]
How Is He?/A Little Unfair	Jeannie Seely	06.1968	-	-	Monument 1075	[written by Marijohn Wilkin][produced by Fred Foster][23[10].Country Chart]
Just Enough To Start Me Dreamin'/How Big A Fire	Jeannie Seely	03.1969	-	-	Decca 32452	[written by Hank Cochran][43[11].Country Chart]
Wish I Didn't Have To Miss You/ My Tears Don't Show	Jack Greene And Jeannie Seely	10.1969	-	-	Decca 732580	[written by Hank Cochran,Dave Kirby][produced by Owen Bradley][2.Country Chart]
Please Be My New Love/Have You Found It Yet	Jeannie Seely	03.1970	-	-	Decca 32628	[written by Hank Cochran][produced by Owen Bradley][46[6].Country Chart]
Tell Me Again/What Kind Of Bird Is That	Jeannie Seely	12.1970	-	-	Decca 32757	[written by Jerry Crutchfield ][58[5].Country Chart]
You Don't Understand Him Like I Do/Another Heart For You To Break	Jeannie Seely	07.1971	-	-	Decca 32838	[written by Jackie DeShannon, Randy Newman][71[5].Country Chart]
Alright I'll Sign The Papers/All I Want Is You	Jeannie Seely	11.1971	-	-	Decca 32882	[written by Mel Tillis][42[10].Country Chart]
Much Oblige/The First Day	Jack Greene And Jeannie Seely	11.1971	-	-	Decca 32898	[written by G. Deaton,R. Fulford,G. Simmons][produced by Owen Bradley][15.Country Chart]
Pride/I'm Afraid I Lied	Jeannie Seely	06.1972	-	-	Decca 32964	[written by Wayne P. Walker, Irene Stanton][produced by Walter Haynes][47[9].Country Chart]
What In The World Has Gone Wrong With Our Love/Willingly	Jack Greene and Jeannie Seely	07.1972	-	-	Monument 933	[written by Hank Cochran,Johnny Slate][produced by Owen Bradley][19.Country Chart]
Farm In Pennsyltucky/Between The King And I	Jeannie Seely	01.1973	-	-	Decca 33042	[written by J. Seely][72[3].Country Chart]
Can I Sleep In Your Arms/He'll Love The One He's With	Jeannie Seely	07.1973	-	-	MCA 40074	[written by Hank Cochran][produced by Walter Haynes][6[18].Country Chart]
Lucky Ladies/Hold Me	Jeannie Seely	12.1973	-	-	MCA 40162	[written by Hank Cochran][produced by Walter Haynes][11[13].Country Chart]
I Miss You/I'd Do As Much For You	Jeannie Seely	05.1974	-	-	MCA 40225	[written by Hank Cochran, Cliff Cochran][produced by Walter Haynes][37[10].Country Chart]
He Can Be Mine/So Was He	Jeannie Seely	09.1974	-	-	MCA 40287	[written by Jeannie Seely][produced by Walter Haynes][26[14].Country Chart]
Take My Hand/How Big A Fire	Jeannie Seely	07.1975	-	-	MCA 40428	[written by Hank Cochran][produced by Walter Haynes][59[9].Country Chart]
Since I Met You Boy/Home To Him	Jeannie Seely	04.1976	-	-	MCA 40528	[written by J. R. Cochran, Cliff Cochran][produced by Walter Haynes][96[3].Country Chart]
We're Still Hangin' In There Ain't We Jessi/I Don't Need Love Anymore	Jeannie Seely	06.1977	-	-	Columbia 10550	[written by J. Seely][produced by Chuck Glaser][80[5].Country Chart]
Take Me To Bed/Until You Have To	Jeannie Seely	01.1978	-	-	Columbia 10664	[written by Hank Cochran, Glenn Martin][97[1].Country Chart]

Syd Lawrence

Syd Lawrence (ur. 26 czerwca 1923r -zm. 5 maja 1998r)  był brytyjskim liderem zespołu, który zasłynął w Wielkiej Brytanii dzięki brzmieniu swojej orkiestry Big Band, nawiązującego do stylu muzyki lat 40-tych między innymi Glenna Millera i Counta Basiego. 

 Urodzony w Wilmslow w Cheshire w Anglii w 1923 r.  Lawrence był utalentowanym trębaczem podczas II wojny światowej. Pisał i aranżował muzykę. W latach wojny przebywał w Kairze, grając i organizując dla zespołów RAF. Po odejściu z sił zbrojnych grał z kilkoma czołowymi brytyjskimi zespołami tanecznymi lat 40-tych, w końcu został zaproszony do dołączenia do BBC Northern Dance Orchestra w 1953 roku. Pozostał w tym zespole przez szesnaście lat, grając u boku trębacza Stana Hibberta. 

 W 1967 Lawrence połączył siły z kilkoma kolegami z Northern Dance Orchestra, aby zagrać muzykę, którą był najbardziej entuzjastycznie nastawiony, czyli Glenna Millera. Wczesne koncerty w hotelu Mersey w Manchesterze okazały się sukcesem, a wraz z rozwojem reputacji jego zespołu pojawiły się większe lokale. Telewizja Yorkshire zapewniła Syd Lawrence Orchestra regularne miejsce w programie komediowym Sez Les. W miarę jak muzyka stawała się coraz bardziej popularna, Lawrence i jego zespół zaczęli koncertować po Wielkiej Brytanii, co robili z wielkim sukcesem przez wiele lat. 

W 1969 podpisał kontrakt z Philips Records, a pierwsze wydawnictwo zespołu ukazało się w wytwórni Contour. Orkiestra nagrała około piętnastu długich albumów, zwykle w Strawberry Recording Studios w Manchesterze, a także występy w radiu i telewizji w programach rozrywkowych. Pojawił się ze swoim zespołem na 3-2-1, a także od czasu do czasu był wokalistą. Lawrence wycofał się z koncertowania w 1994r i zmarł na tętniaka w 1998r. Po jego śmierci, Syd Lawrence Band kontynuował i nadal koncertuje. Orkiestrę prowadził Brian Pendleton, a obecnie prowadzi Chris Dean. W 2011 roku po raz jedenasty z rzędu został wybrany Najlepszym Big Bandem w kraju.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
More Miller And Other Big Band Magic	Syd Lawrence	08.1970	14[4]	-	Phillips 6642001	[produced by Ric Dixon]
Syd Lawrence With The Glenn Miller Sound	Syd Lawrence	12.1971	31[2]	-	Fontana SFL 13178	[produced by Ric Dixon]
The Syd Lawrence Orchestra With The Glenn Miller Sound In Super Stereo	Syd Lawrence	12.1971	43[2]	-	Phillips 6641017	[produced by Ric Dixon]
Something Old, Something New	Syd Lawrence	02.1972	34[1]	-	Phillips 6308090	-

Carla Thomas

Córka Rufusa Thomasa;ur.21. 12. 1942 r. w Memphis w stanie Tennessee, USA. Początkowo występowała z zespołem The Teen Town Singers.
W 1960 r. nagrała wraz z ojcem utwór "Cause I Love You", który został wydany na singlu przez wytwórnię Satellite (później Stax). W 1961 r. zadebiutowała jako wokalistka solowa singlem "Gee Whiz (Look At His Eyes)", który opublikowany w 1961r przez Atlantic dotarł do amerykańskiej Top 10. 

Później ukazały się kolejno: "I'll Bring It On Home To You" (z 1962 r.) - odpowiedź na piosenkę Sama Cooke'a - "What A Fool i've Been" (z 1963 r.) i "Let Me Good To You" (z 1965 r.). Kompozycja Isaaca Hayesa i Davida Portera "B-A-B-Y" w jej wykonaniu dotarła do Top 3 amerykańskiej listy rhythm'n' bluesowej.
Seria duetów, zarejestrowanych później z Otisem Reddingiem, zapewniła jej tytuł "królowej muzyki soul", a pierwszym wspólnie nagranym utworem była znakomita wersja kompozycji "Tramp" Lowella Fulsona. Przed przedwczesną śmiercią Reddinga duet opublikował jeszcze piosenki "Knock On Wood" i "Lovey Dovey". Sukces Arethy Franklin odsunął niebawem karierę Carli Thomas na plan dalszy. 

Single nagrane wspólnie z Williamem Bellem i Johnniem Taylorem nie odniosły spodziewanego sukcesu, lecz artystka była związana z wytwórnią Stax aż do jej bankructwa w 1975 r. Od tej pory Carla Thomas nie nagrała żadnej płyty, ale od czasu do czasu bierze udział w trasach koncertowych artystów związanych w przeszłości z tą firmą. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Gee whiz [Look at his eyes]/For you	Carla Thomas	01.1961	-	10[14]	Satellite 104	[written by Carla Thomas][produced by Jim Stewart][5[14].R&B Chart]
A love of my own/Promises	Carla Thomas	05.1961	-	56[6]	Atlantic 2101	[written by Carla Thomas][produced by Chips Moman][20[3].R&B Chart]
I' ll bring it home to you/I can't take it	Carla Thomas	10.1962	-	41[8]	Atlantic 2163	[written by Sam Cooke][9[5].R&B Chart]
What a fool i' ve been/The life i live	Carla Thomas	07.1963	-	93[2]	Atlantic 2189	[written by William Bell,Steve Cropper][28[2].R&B Chart]
That' s really some good/Night time is the right time	Carla & Rufus Thomas	06.1964	-	92[2]side B:94[1]	Stax 151	[written by Rufus Thomas][30[5].R&B Chart]
I' ve got no time to lose/A boy named Tom	Carla Thomas	08.1964	-	67[9]	Atlantic 2238	[written by Steve Cropper,Deanie Parker][13[10].R&B Chart]
A woman' s love/Don't let the love light leave	Carla Thomas	11.1964	-	71[4]	Atlantic 2258	[written by Steve Cropper,Carla Thomas][produced by Steve Cropper][29[11].R&B Chart]
Stop! Look what you' re doing/Every ounce of strenght	Carla Thomas	07.1965	-	92[3]	Stax 172	[written by Eddie Floyd,Alvertis Isbell][30[7].R&B Chart]
How do you quit [Someone you love]/The Puppet	Carla Thomas	02.1965	-	-	Atlantic 2272	[written by David Porter,Raymond Moore,Ed Lee][39[3].R&B Chart]
Let me be good to you/Another night without my man	Carla Thomas	04.1966	-	62[6]	Stax 188	[written by Isaac Hayes,David Porter,Carl Wells][produced by Steve Cropper][11[16].R&B Chart]
B-A-B-Y/What have you got to ofter me	Carla Thomas	08.1966	-	14[16]	Stax 195	[gold-US][written by Isaac Hayes,David Porter][produced by Steve Cropper][3[15].R&B Chart]
Something Good (Is Going To Happen To You)/It's starting to grow	Carla Thomas	01.1967	-	74[7]	Stax 207	[written by Isaac Hayes,David Porter][29[7].R&B Chart]
Tramp/Tell it like it is	Otis Redding & Carla Thomas	05.1967	-	26[9]	Stax 216	[written by Lowell Fulson,Jimmy McCracklin][produced by Steve Cropper][2[13].R&B Chart]
When tomorrow comes/Unchanging love	Carla Thomas	05.1967	-	99[1]	Stax 214	[written by Isaac Hayes,David Porter]
I' ll always have faith in you/Stop thief	Carla Thomas	06.1967	-	85[4]	Stax 222	[written by Eddie Floyd,Alvertis Isbell][11[6].R&B Chart]
Knock on wood/Let me be good to you	Otis Redding & Carla Thomas	08.1967	-	30[9]	Stax 228	[written by Steve Cropper,Eddie Floyd][produced by Steve Cropper][8[8].R&B Chart]
Pick up the pieces/Separation	Carla Thomas	12.1967	-	68[6]	Stax 239	[written by Don Davis,Kent Barker,Fred Briggs][produced by Al Bell,Don Davis][16[7].R&B Chart]
Lovey dovey/New Year's resolution	Otis Redding & Carla Thomas	02.1968	-	60[6]	Stax 244	[written by Ahmet Ertegun,Eddie Curtis][produced by Steve Cropper][21[7].R&B Chart][#2 hit R&B; hit Clovers in 1954]
A dime a dozen/I want you back	Otis Redding	05.1968	-	114[2]	Stax 251	[written by Isaac Hayes,David Porter][produced by Isaac Hayes,David Porter][21[7].R&B Chart]
Where do i go/I've fallen in love	Carla Thomas	10.1968	-	86[2] side B:117[2]	Stax 0011	[A:written by James Rado,Gerome Ragni,Galt MacDermot][B:written by Carla Thomas,Clyde Wilson][produced by Al Bell,Don Davis][A:38[4].R&B Chart][B:36[4].R&B Chart][piosenka z musicalu "Hair"]
I like what you' re doing to me/Strung out	Carla Thomas	02.1969	-	49[11]	Stax 0024	[written by Homer Banks,Bettye Crutcher,Raymond Jackson,Ray Jackson][produced by Al Bell,Don Davis][9[11].R&B Chart]
When something is wrong with my baby/Ooh Carla,Ooh Otis	Otis & Carla	04.1969	-	109[3]	Atco 6665	[written by Isaac Hayes,David Porter][produced by Steve Cropper][#42 hit for Sam & Dave in 1967]
I need you woman/I can't stop	William Bell,Carla Thomas	07.1969	-	106[4]	Stax 0044	[written by Steve Cropper,Eddie Floyd][produced by Isaac Hayes,Al Bell]
Just keep on loving me/My life	Johnnie Taylor & Carla Thomas	08.1969	-	115[2]	Stax 0042	[written by Clyde Wilson,Lee Jennings][produced by Al Bell]
Guide me well/Some other man [Is beating your time]	Carla Thomas	06.1970	-	107[3]	Stax 0056	[written by Isaac Hayes,Don Davis,David Porter][produced by Al Bell,Don Davis]
You've Got A Cushion To Fall On/Love Means You Never Have To Say You're Sorry	Carla Thomas	01.1972	-	-	Stax 0113	[written by Homer Banks, Raymond Jackson][produced by Don Davis][49[2].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Comfort me	Carla Thomas	03.1966	-	134[10]	Stax 706
Carla	Carla Thomas	10.1966	-	130[5]	Stax 709
King & Queen	Otis Redding & Carla Thomas	04.1967	-	36[31]	Stax 716
The Queen alone	Carla Thomas	07.1967	-	133[6]	Stax 718
Memphis Queen	Carla Thomas	07.1969	-	151[5]	Stax 2019
The best of Carla Thomas	Carla Thomas	07.1969	-	190[4]	Atlantic 8232

Mario Biondi

Mario Biondi (prawdziwne nazwisko Mario Ranno, ur. 28 stycznia 1971r w Bitetto) - włoski wokalista i kompozytor muzyki jazzowej i soul. Charakteryzuje się głębokim, ciepłym głosem przypominającym głos artystów muzyki soulowej takich jak Barry White, Isaac Hayes czy Lou Rawls. Na jego płytach słychać klasyczny smooth i barowy nu jazz połączony z karnawałowymi rytmami bossanovy, zmysłowy blues oraz taneczną duszę r'n'b w jazzowym, żywiołowym garniturze. Na koncie ma 4 platynowe albumy, przy których współpracował z najlepszymi muzykami świata. Kiedy dołożymy do tego świetny głos, perfekcyjne wykonania i genialne wyczucie muzyki trudno się dziwić, że jest jednym z najpopularniejszych włoskich artystów XXI wieku.

Urodzony w 1971 roku na Sycylii Mario Biondi, którego prawdziwe nazwisko brzmi Mario Ranno, – od najmłodszych lat kultywuje swoją pasję do muzyki z wielką dbałością i cierpliwością. Zdolności odziedziczył po ojcu, piosenkarzu Stefano Biondi, ku pamięci którego przybrał swój sceniczny pseudonim. Zaczynał od śpiewania w kościelnych chórach i nagrywania dla małych firm fonograficznych jako wokalista sesyjny. W 1988 roku pojawiła się przed nim wielka szansa – wystąpił jako suport podczas trasy Raya Charlesa po Włoszech. Po latach współpracy z włoskimi i międzynarodowymi gwiazdami wydał swój pierwszy singiel - This is what you are. Piosenka miała początkowo pojawić się tylko na rynku japońskim, ale zauważył ją popularny DJ ze stacji BBC1 – Norman Jay. Dzięki jego promocji niewiarygodny głos Mario zaczął być znany w całej Europie.
Pierwszy album Biondi Handful of Soul pojawił się w sprzedaży w 2006 roku. Mario nagrał go w towarzystwie wyjadaczy włoskiej sceny współczesnego jazzu - muzyów z The High Five Quintet. Zawierał 12 utworów – część z nich pochodziła z klasycznego repertuaru, część to zupełnie nowe kompozycje. Krążek zachwycił fanów, również krytycy nie szczędzili pochwał – w ciągu zaledwie kilku miesięcy pokrył się czterokrotną platyną. W tym samym roku Mario wziął udział w nagraniu płyty Alex - Tribute to Alex Baroni, na którą nagrał piosenkę L'amore ha sempre fame.
W 2007 roku artysta był bardzo zajęty prowadzeniem różnych, szeroko zakrojonych projektów. Wystąpił na festiwalu w Sanremo jako gość specjalny - w duecie z Amelia Gre wykonał utwór Amari per sempre. Niedługo potem ukazał się jego singiel No Matter, nagrany we współpracy z DJ’em Fergatta. Wydał również, nagrodzony podwójną platyną, album live I love you more, na którym usłyszeć można Duke Orchestra.
W 2009 roku w sprzedaży pojawił się album If, a promujący go singiel Be Lonly od razu wskoczył na szczyty list przebojów. Krążek był rozbudowanym projektem artystycznym – zarówno pod kątem produkcyjnym - nagrywany pomiędzy Rzymem, Londynem i Rio de Janeiro, jak i pod kątem współpracy – na płycie grali renomowani światowi muzycy, tacy jak Herman Jackson (fortepian), Michael Baker (perkusja), Jacquesa Morelenbaum (wiolonczela), Ricardo Silveira (gitara), Sonny Thompson (bas i gitara), Lorenzo Tucci (perkusja ), Fabrizio Bosso (trąbka) i Giovanni Baglioni (gitara). Na albumie Mario stworzył miękki i namiętny soul-jazz, niekiedy z zabawnymi interpretacjami, a na liście utworów znalazł się podarowany przez jednego z głównych kompozytorów XX wieku - Burta Bacharacha – utwór Something that Was beautiful. Krążek If sprawił, że Biondi stał się znany szerszej publiczności – dostał za niego 3 platynowe płyty, a w zestawieniu iTunes przez dwa miesiące znajdował się w czołówce najlepiej sprzedających się albumów włoskich.
W 2010 roku na rynku pojawił się drugi album live. Yes, you to zapis włoskiej trasy koncertowej, podczas której każdy występ artysty miał wspólną cechę – totalny SOLD OUT.  

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
This Is What You Are	Mario Biondi and The High Five Quartet	04.2007	52[8]	-	-	-	-	-	-	32	-	[written by Magnanini,A - Ranno,M]
What A Fool Believes	Neri Per Caso feat. Mario Biondi	02.2008	-	-	-	-	-	-	-	11[3]	-	-
Come in ogni ora	Karima feat. Mario Biondi	02.2009	-	-	-	-	-	-	-	4[4]	-
Albumy

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Handful Of Soul

Mario Biondi And The High Five Quintet

02.2007

149[4]

-

-

-

-

-

-

1[2][35]

Bonsai SC406

 

Patty Smyth

 

Patricia Smyth (ur. 26 czerwca 1957r) to amerykańska piosenkarka i autorka tekstów. Po raz pierwszy zwróciła na siebie uwagę całego kraju z zespołem rockowym Scandal, a następnie nagrywała i występowała jako artystka solowa. Jej charakterystyczny głos i nowofalowy wizerunek zyskały szerokie rozgłos dzięki nagraniom wideo emitowanym w kablowych kanałach muzycznych wideo, takich jak MTV. Jej debiutancki solowy album Never Enough został dobrze przyjęty i wygenerował parę hitów z listy Top 100. Na początku lat 90-tych dotarła do Top 10 z przebojowym singlem „Sometimes Love Just Ain't Enough”, duetem z Donem Henleyem z Eagles. Wystąpiła i współtworzyła z Jamesem Ingramem piosenkę „Look What Love Has Done” do filmu Junior z 1994 roku. Ta praca przyniosła jej nominację do nagrody Grammy za najlepszą piosenkę napisaną dla mediów wizualnych, a także nominację do Oscara za najlepszą piosenkę oryginalną. Smyth poślubiła emerytowanego tenisistę Johna McEnroe w 1997 roku.

 

Po dorastaniu w brooklińskiej dzielnicy Gerritsen Beach, Smyth dołączyła do Scandal jako główny wokalista w 1981 roku. Zespół wydał debiutancką EP-kę w następnym roku. Zawierający utwór „Goodbye to You” stał się najlepiej sprzedającą się EPką Columbia Records. W 1984r wydali następcę, Warrior. Wzbudzony przez antenę MTV, album osiągnął 17. miejsce na amerykańskiej liście Billboard 200, a pierwsza piosenka z wydania, również zatytułowana „The Warrior”, znalazła się w pierwszej dziesiątce. Jednak pomimo ich sukcesu, wewnętrzne konflikty w zespole doprowadziły wkrótce potem do ich rozpadu.

 

 Po rozpadzie Scandal , Smyth została zaproszona przez swojego przyjaciela Eddiego Van Halena do dołączenia do zespołu Van Halen, aby zastąpić Davida Lee Rotha na stanowisku głównego wokalisty. Jednak odrzuciła ofertę, ponieważ była w ósmym miesiącu ciąży. Wystąpiła gościnnie na albumie Hooters z 1985r Nervous Night w piosence „Where Do the Children Go” jako towarzysząca wokalistka. Smyth wydała swój pierwszy solowy album Never Enough w 1987 roku. Zawierał on jej wersję piosenki Toma Waitsa „Downtown Train”, którą Rod Stewart nagrał trzy lata później, oraz tytułowy utwór „Never Enough”, który był  napisany z członkami Hooters i oparty na piosence o tym samym tytule, którą członkowie Hooters, Eric Bazilian i Rob Hyman, napisali dla ich wcześniejszego zespołu, Baby Grand. W 1988 roku napisała utwór dla Diane Warren „I Run Right Back” do ścieżki dźwiękowej Caddyshack II. 

 

W 1992 roku wydała kolejny solowy projekt,  Patty Smyth. Dzięki temu udało jej się zdobyć przebojową płytę w duecie z Donem Henleyem z Eagles, zatytułowaną „Sometimes Love Just Ain't Enough”. Singiel osiągnął   2 miejsce na liście Billboard Hot 100 i otrzymał  certyfikat złotej płyty . Album, również certyfikowany jako złoty, zawierał dodatkowy hit z listy Top 40 w USA  „No Mistakes”, a także zrodził mniejszy hit „I Should Be Laughing”. Smyth wcześniej nagrała z Henleyem jako chórek kilka piosenek na swoich albumach Building the Perfect Beast i The End of the Innocence. Smyth była następnie współautorem piosenki „Look What Love Has Done” z 1994 roku, nominowanej do nagrody Grammy i Oscara po umieszczeniu jej na ścieżce dźwiękowej do filmu pełnometrażowego Junior. Kolejne zamówienia na ścieżkę dźwiękową zaowocowały napisaniem i skomponowaniem melodii przewodniej „Wish I Were You” do filmu fabularnego Armageddon z 1998 roku. (Jej mąż, John McEnroe, twierdził w swojej autobiografii, że do napisania piosenki zainspirowała ją jego własna próba kariery muzycznej; uderzyło ją jego podekscytowanie graniem muzyki, gdy jej własne odczucia wobec przemysłu muzycznego były znacznie bardziej ambiwalentny.) 

 

W 2015 roku, aby promować wydanie jej świątecznego albumu zatytułowanego Come On December, sfinansowała kampanię wspierającą projekt Headstrong, a wszystkie pieniądze zebrane z zamówień przedpremierowych jej albumu trafiły do ​​organizacji non-profit. Album zawierał singiel „Broken”, a teledysk do singla został wydany tuż przed Veterans Day i został nakręcony na podstawie rozdziału Veterans of Foreign Wars. Album został wydany 20 listopada 2015 r. 

 

 W 2004 roku VH1 zwerbowało Smyth  i pozostałych przy życiu członków Scandal do odcinka Bands Reunited, co zaowocowało małą trasą koncertową na wschodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych w 2005 roku. W następnym roku Columbia/Legacy wydała nową składankę CD Scandal w ramach serii We Are the '80s. Kompilacja zawierała trzy niewydane utwory z sesji nagraniowych z 1982 roku („Grow So Wise”, „If You Love Me”, „I'm Here Tonight”) oraz „All My Life”, które wcześniej były dostępne na drugiej stronie „ Goodbye to You". W lipcu 2008 roku Billboard poinformował o zbliżającej się premierze se nowej muzyki zespołu . 

 

 Smyth ma córkę Ruby ze swoim pierwszym mężem Richardem Hellem. Poznała Johna McEnroe w 1993 roku; ich córka Anna urodziła się w 1995 roku, a para pobrała się w 1997 roku. Od tego czasu mieli kolejną córkę, Ava. Smyth i McEnroe mieszkają w bliźniaku w Upper West Side na Manhattanie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Goodbye To You/All My Life	Scandal	11.1982	-	65[11]	Columbia 03234	[written by Zack Smith][produced by Vini Poncia]
Love's Got A Line On You/Another Bad Love	Scandal	04.1983	-	59[13]	Columbia 03615	[written by Z. Smith, K. Green][produced by Vini Poncia]
The Warrior/Less Than Half	Scandal Featuring Patty Smyth	06.1984	86	7[21]	Columbia 04424	[written by H. Knight, N. Gilder][produced by Mike Chapman]
Hands Tied/Maybe We Went Too Far	Scandal Featuring Patty Smyth	10.1984	-	41[13]	Columbia 04650	[written by M. Chapman, H. Knight][produced by Mike Chapman]
Beat Of A Heart/Tonight	Scandal Featuring Patty Smyth	01.1985	-	41[14]	Columbia 04750	[written by Z. Smith, P. Smyth, K. Mack][produced by Mike Chapman]
Never Enough/Heartache Heard Round The World	Patty Smyth	02.1987	-	61[11]	Columbia 06643	[written by R. Hyman, D. Kagen, E. Bazilian, R. Chertoff, P. Smyth][produced by Rick Chertoff, William Wittman]
Downtown Train/Tough Love	Patty Smyth	06.1987	-	95[2]	Columbia 07112	[written by T. Waits][produced by Rich Chertoff, William Wittman]
Sometimes Love Just Ain't Enough/Out There	Patty Smyth with Don Henley	08.1992	22[6]	2[24]	MCA 54403	[gold-US][written by Patty Smyth, Glenn Burtnik][produced by Roy Bittan]
No Mistakes/River Of Love	Patty Smyth	12.1992	-	33[16]	MCA 54554	[written by Patty Smyth, Kevin Savigar][produced by Roy Bittan]
I Should Be Laughing/Drive You Away	Patty Smyth	06.1993	-	86[4]	MCA 54627	[written by Patty Smyth, Glen Burtnik][produced by Roy Bittan]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Scandal (EP)	Scandal	01.1983	-	39[32]	Columbia 38 194	[gold-US][produced by Vini Poncia, Rick Chertoff]
Warrior	Scandal	08.1984	-	17[41]	Columbia 39 173	[platinum-US][produced by Mike Chapman]
Never Enough	Patty Smyth	03.1987	-	66[20]	Columbia 40 182	[produced by Rick Chertoff, William Wittman]
Patty Smyth	Patty Smyth	09.1992	-	47[34]	MCA 10 633	[gold-US][produced by Roy Bittan]

Alan Braxe

Alain Queme, znany również jako Alan Braxe, jest francuskim artystą z nurtu muzyki elektronicznej . Braxe jest najczęściej znany ze wspólnej pracy z elektronicznymi basistami Fredem Falke i Krisem Menace . W 2005 roku Alan wydał The Upper Cuts , zbiór jego wczesnego materiału .

Alan Braxe rozpoczął pracę jako muzyk w Paryżu w połowie lat 90-tych. Jest postrzegany jako kluczowa postać francuskiej sceny muzyki elektronicznej. Jego pseudonim pochodzi od Brax , regionu we Francji, gdzie kiedyś mieszkał. Jest kuzynem DJ Falcona (Stephane Queme) i Quartet (Delphine Queme).
Singlowy debiut Braxe , "Vertigo" został wydany przez Roule w 1997 roku. To był hit w dużej mierze dzięki "Virgo Edit" utworu, który koprodukował z Thomasem Bangalterem . Braxe wylansował hit w 1998 - "Music Sounds Better with You" utworem napisanym wspólnie z Bangalterem z Daft Punk i Benjaminem Diamondem pod nazwą Stardust , który osiągnął numer jeden na amerykańskich listach dance. Później formuje Vulture Music i nadal wydaje single pod tym szyldem, w tym hit z 2004r "Rubicon".
Niedawno został poszukiwanym remixerem, realizując remiksy (często w koprodukcji z Fredem Falke ) dla Goldfrapp , Royksopp , Test Icicles, Annie, Shakedown, Kylie Minogue i Justice. Alan Braxe wyprodukował remiksy dla wielu artystów. Głównie związanych z francuską sceną muzyki elektronicznej, ale ostatnia popularność jego singla " Rubicon " doprowadziła do współpracy z artystami głównego nurtu rocka i artystami sceny elektronicznej.
W 2005 r. Braxe sygnuje nagranie "Discopolis " dla swojej wytwórni Vulture , wyprodukowane przez Krisa Menace i Lifelike , które zostało jednym z najlepiej sprzedającym się singlem roku. Razem z Krisem Menace zaczyna występować jako DJing w 2006 roku. Braxe & Menace wydali również "Lumberjack" w dniu 4 czerwca 2007 roku.
W 2008 roku Alan Braxe i Kris Menace postanowili pracować osobno a Braxe wydał "Lumberjack", znany również pod tytułem " Addicted " dla angielskiej wytwórni Eye Industries Records.  

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Intro (running Intro ?)

Alan Braxe & Fred Falk

10.2000

57[10]

-

-

-

93[2]

-

-

-

Vulture VULT CD 001-3

[written by Fred Falke,Alain Queme]

 

Mike Brant

Mike Brant (ur. Moshe Marka Michael, 1 lutego 1947r - zm. 25 kwietnia 1975r) był izraelskim piosenkarzem , który zdobył sławę po przeprowadzce do Francji. Jego największym sukcesem był hit "Laisse-moi t'aimer" ("Let Me Love You"). Brant popełnił samobójstwo w szczycie swojej kariery, skacząc z okna apartamentu w Paryżu.

Matka Mike'a Branta nazywała się Bronia Rosenberg i pochodziła z Łodzi, w Polsce, która ocalała z obozu koncentracyjnego Auschwitz . Po wojnie wyszła za mąż za Marka Fiszela,z ruchu oporu w Biłgoraju, 20 lat starszego od niej.Próbowali emigracji do Brytyjskiego Mandatu Palestyny , ale początkowo im odmówiono , i wysłano do obozu dla uchodźców w Famagusta na wyspie Cypr , i to właśnie tutaj Mike urodził się 1 lutego 1947 roku. We wrześniu 1947 roku, rodzina w końcu otrzymała pozwolenie na wyjazd do Izraela, więc przybyli do Hajfy , i osiedli w kibucu w Galilei . Mike Brant zacząć mówić dopiero gdy miał 6 lat i bardzo szybko powiedział swojej rodzinie i przyjaciołom, że gdy dorośnie, że będzie "gwiazdą ... lub włóczęgą!" W wieku 11 lat dołączył do swojego chóru szkolnego.
Gdy miał 17, Moshe Marka dołączył do zespołu brata, "The Chocolates", jak wokalista. Zespół rozpoczął występy na przyjęciach i kawiarniach w Hajfie i Tel Awiwie i przeniósł się do nocnych klubów w hotelach. Brant śpiewał w języku angielskim i francuskim, choć mówił tylko po hebrajsku. W 1965 roku zmienił nazwisko z Moshe na Mike, by brzmiało to bardziej światowo. Został odkryty przez izraelskiego impresario Jonathana Karmona, który podpisał kontrakt na tournee po Stanach Zjednoczonych i Afryce Południowej, która trwało prawie rok.
W maju 1969 roku, wystąpił w Hilton Hotel w Teheranie , Baccara. Młoda francuska piosenkarka, Sylvie Vartan , również tam występująca, była pod jego wrażeniem i zachęciła go do wyjazdu do Paryża. Brant przybył w dniu 9 lipca 1969 roku. Minęło dziesięć dni ,gdy znalazła go Vartan i ostatecznie poznała go z producentem Jeanem Renardem , który wykreował Johnny'ego Hallyday'a na gwiazdę. Pod okiem Renarda zmienił swoje nazwisko z Brand na Brant i nagrał swój największy hit, "Laisse-moi t'aimer" ("Let Me Love You"). Piosenka odniosła sukces na festiwalu Midem w styczniu 1970 roku.Singiel "Laisse-moi t'aimer" sprzedał się w 50.000 egzemplarzy w dwa tygodnie.
Brant reprezentował Francję w konkursie radiowym nadawców w całej Europie oraz w Izraelu. Wykonywał utwór, sponsorowany przez Radio Luksemburg "Mais dans la Lumiere" . Wygrał. Kontynuował wydając hity: "Qui Saura" ("Who Knows"), "L'Amour c'est ça, c'est toi l'amour" (napisany przez Paula Korda / Roberta Talara ), "C'est ma priere "," Un grand bonheur " (" Great Happiness ") i " Parce que je t'aime plus que moi " (" Because I Love You More Than Myself). Jego pierwszy album, "Disque d'Or" sprzedał się w milionie egzemplarzy. Brant nagrał piosenkę napisaną i skomponowaną przez swojego przyjaciela Mike Tchabana / Tashbana "Why do I love you? Why do I need you?", ale francuskie stacje radiowe nie prezentowały go, ponieważ był w języku angielskim. Brant wrócił do domu.
W lutym 1971 roku, Brant został ranny w wypadku drogowym. Tego roku, koncertował w Izraelu. Podczas wojny Yom Kipur w 1973 roku wystąpił w Izraelu dla frontowych żołnierzy.
W 1973 roku dał 250 koncertów rocznie,w niektórych uczestniczyło 6,000-10,000 ludzi. Trwało to dwa lata. Cierpiał na depresję i samotność. W dniu 22 listopada 1974 roku, próbował popełnić samobójstwo, skacząc z okna pokoju w hotelu w Genewie swojego menedżera . Doznał złamania, ale przeżył. Ograniczył liczbę występów i skupił się na swoim albumie, Dis-lui ("Tell Her", francuskiej wersji "Feeling").
W dniu 25 kwietnia 1975 r.,w dniu wydania swojego nowego albumu, Brant skoczył z okna mieszkania znajdującego się na 6 Rue Erlanger w Paryżu. Miał 28 lat. Został pochowany w Hajfie.  

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Laisse-moi t’aimer/Parce que je t’aime plus que moi	Mike Brant	02.1970	7[30]	-	-	-	-	-	-	-	CBS 4765	[written by Jean Renard]
Un grand bonheur/Au pays de ma maison	Mike Brant	05.1970	67[4]	-	-	-	-	-	-	-	CBS 4999	[written by J. Zorro / P. Monet]
Mais dans la lumie`re/Et je suis heureux	Mike Brant	10.1970	8[20]	-	-	-	-	-	-	-	CBS 5245	[written by Jean Renard]
Nous irons a` Sligo/Mr Schubert, I love you	Mike Brant	03.1971	A:44[8];B:59[9]	-	-	-	-	-	-	-	CBS 7175	[A:written by Jean Renard][B:written by Franck Gérald / Jean Renard]
La Fille A Aimer	Mike Brant	12.1971	35[4]	-	-	-	-	-	-	-	CBS 7629	[written by D. Oren / Y. Klinger / Ralph Bernet ]
Qui saura/Sans amis	Mike Brant	03.1972	1[4][30]	-	-	-	-	-	-	-	CBS 7969	[written by Franco Migliacci - Jimmy Fontana - Michel Jourdan]
C’est ma prie`re/L’amour c’est ça, l’amour c’est toi	Mike Brant	08.1972	1[4][28]	2[14]	-	-	-	-	-	-	CBS 8423	[written by Mike Brant - Richard Seff]
Rien qu’une larme/C’est une belle fe^te	Mike Brant	03.1973	1[5][23]	-	-	-	-	-	-	-	CBS 1372	[written by Michel Jourdan - Mike Brant]
Tout donné, tout repris/La musique au fond du coeur	Mike Brant	08.1973	1[3][21]	-	-	-	-	-	-	-	CBS 1771	[written by Mike Brant - Michel Jourdan]
Viens ce soir/Toi mon enfant	Mike Brant	01.1974	3[22]	-	-	-	-	-	-	-	CBS 2078	[written by Mike Brant - Michel Jourdan]
C’est comme ça que je t’aime/En plein coeur de ta jeunesse	Mike Brant	05.1974	9[19]	-	-	-	-	-	-	-	Polydor 2056 344	[written by Mike Brant - Michel Jourdan]
On se retrouve par hasard/Serre les poings et bats-toi	Mike Brant	10.1974	7[12]	-	-	-	-	-	-	-	Polydor 2056 365	[written by Mike Brant - Michel Jourdan]
Qui pourra te dire/Elle a gardé ses yeux d’enfant	Mike Brant	11.1974	1[1][13]	-	-	-	-	-	-	-	Polydor 2056 389	[written by Richard Seff - Daniel Seff]
Dis-lui/L’oiseau noir et l’oiseau blanc	Mike Brant	04.1975	1[4][22]	-	-	-	-	-	-	-	Polydor 2056 435	[written by Michel Jourdan - M. Albert / M. Albert]
Donne Un Peu De Toi	Mike Brant	01.1976	6[14]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by M. Brant / J. Cardona / Michel Jourdan ]
C'est Ma Prie`re	Mike Brant	05.1990	90[2]	-	-	-	-	-	-	-	CBS 8423	[written by Richard Seff,Mike Brant]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Album D'or	Mike Brant	01.1973	3[64]	-	-	-	-	-	-	-	CBS 65.377	-
Toutes Les Couleurs	Mike Brant	12.1974	1[3][38]	-	-	-	-	-	-	-	CBS 65.377
Tous les 30 Cm	Mike Brant	04.1975	2[30]	-	-	-	-	-	-	-	CBS 65.377	-
Album Souvenir	Mike Brant	07.1975	2[101]	-	-	-	-	-	-	-	Polydor 2475 722	-
Dis-Lui	Mike Brant	05.1976	3[40]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
15e`me Anniversaire	Mike Brant	06.1990	3[4]	-	-	-	-	-	-	-	CBS 65.377
20e`me Anniversaire	Mike Brant	03.1995	1[4][27]	-	-	-	-	-	-	-	EMI 8324292
Laisse-Moi T'aimer	Mike Brant	04.2000	4[30]	-	-	-	-	-	-	-	EMI 5256362
L'essentiel	Mike Brant	03.2002	76[1]	-	-	-	-	-	-	-	-
Qui Saura	Mike Brant	04.2005	1[2][48]	-	-	-	-	-	-	-	-
Un Grand Bonheur	Mike Brant	09.2005	29[10]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
M. Brant	Mike Brant	02.2006	54[2]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Forever (best Of)	Mike Brant	09.2006	23[11]	-	-	-	-	-	-	-	-
Prestige : Mike Brant	Mike Brant	12.2007	54[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Platinium Collection : Mike Brant	Mike Brant	04.2008	26[3]	-	-	-	-	-	-	-	EMI 5221662
Disque d'or	Mike Brant	11.2011	141[6]	-	-	-	-	-	-	-	EMI 7312542
Éternel	Mike Brant	11.2012	88[3]	-	-	-	-	-	-	-	EMI 6296352