Z archiwum...rocka

czwartek, 12 maja 2022

Spotnicks

Szwedzka grupa instrumentalna działająca na przełomie lat 50. i 60-tych, która swoją karierę kontynuowała z powodzeniem aż do lat 80-tych. W oryginalnym składzie Spotnicks znaleźli się: Bo Winberg (ur. 27.03.1939 r. w Goeteborgu, Szwecja), Bob Lander (właśc. Bo Starander, ur. 11.03.1942 r. w Szwecji), Bjoern Thelin (ur. 11.06.1942 r. w Szwecji) i Ole Johannsson (ur. w Szwecji). Zespół powstał w 1957 r. z inicjatywy Winberga i początkowo używał nazwy The Frazers (skład z tego okresu to: Lander - gitara i śpiew, Thelin - bas, Johannsson - perkusja, Winberg - gitara prowadząca, a zarazem twórca większości sprzętu grupy, m. in. przekaźnika gitary, pozwalającego na „grę bez kabla”).

W 1960 r. do składu dołączył Roland F. Fernedorg i już pod nową nazwą, The Spotnicks, w 1961 r. grupa wylansowała w Szwecji kilka przebojowych singli, by rok później podpisać kontrakt z brytyjską wytwórnią-Oriole. The Spotnicks zdobyli wkrótce dużą popularność dzięki kombinezonom kosmonautów, w których występowali. W ich repertuarze znalazły się kompozycje instrumentalne i wokalne w wykonaniu Landera, a pierwszym wielkim hitem był singel „Orange Blossom Special” z 1962 r. W tym samym roku zespół koncertował w Rosji, gdzie został przedstawiony Jurijowi Gagarinowi.

Kolejne przeboje w Wielkiej Brytanii to „Rocket Man”, „Hava Nagila” i „Just Listen To My Heart” (z lat 1962-1963). W 1963 r. wzięli udział w filmie muzycznym „Just For Fun”. W tym samym czasie ukrywszy się pod nazwą The Shy Ones, nagrali własną wersję słynnego przeboju The Tornados „Telstar”.

W 1963 r. grupę opuścił Johansson (został księdzem), którego zastąpił Derek Skinner (ur. 5.03.1944 r. w Londynie, Anglia). W 1965 r. do składu dołączył klawiszowiec Peter Winsens, a we wrześniu tego samego roku miejsce Skinnera zajął Jimmy Nicol. Perkusista ten zasłynął z tego, że w 1964 r. zastąpił Ringo Starra podczas światowego tournee, kiedy Beatles przebywał w szpitalu w związku z zapaleniem migdałków. Grał także z The Blue Flames i swoją własną grupą, The Shubdubs.

Po serii koncertów Nicol odszedł z The Spotnicks na początku 1967 r„ a jego miejsce zajął Tommy Tausis (ur. 22.03. 1946 r.). We wrześniu Thelin został powołany do armii, a zastąpił go
Magnus Hellsberg. Kolejne zmiany personalne nastąpiły w następnych latach, w ciągu których zespół intensywnie nagrywał i koncertował w Europie. Jedynym stałym członkiem formacji był Winberg, długo w jej składzie pozostawał także Lander. Później założył on własną grupę Viking Truckers. The Spotnicks działali aktywnie do połowy lat 80.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Orange Blossom Special/The Spotnicks Theme	Spotnicks	06.1962	29[10]	-	Oriole CB 1724	[written by Ervin T. Rouse][produced by Bo Winberg]
The Rocket Man/Galloping Guitars	Spotnicks	09.1962	38[9]	-	Oriole CB 1790	[written by Stig Rossner]
Hava Nagila/Highflyin' Scotsman	Spotnicks	02.1963	13[12]	-	Oriole CB 1724	[written by Trad. Bo Winberg][produced by Bo Winberg]
Just Listen To My Heart/Pony Express	Spotnicks	05.1963	36[6]	-	Oriole CB 1818	[written by Frank Ifield]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Out-a Space	Spotnicks	02.1963	20[1]	-	Oriole PS 40036	-

Virgilio Savona

Antonio Virgilio Savona (ur. 21 grudnia 1919r - zm. 27 sierpnia 2009r) był włoskim kompozytorem, aranżerem i śpiewakiem we włoskiej grupie wokalnej Quartetto Cetra. Savona urodził się w Palermo we Włoszech. Jego kariera artystyczna rozpoczęła się bardzo wcześnie. W 1926 w wieku 6 lat rozpoczął studia muzyczne. Dwa lata później wstąpił do chóru i w wieku 10 lat zadebiutował w audycji radiowej, grając utwór na fortepianie podczas audycji dla dzieci. Po ukończeniu szkoły średniej Savona rozpoczął naukę gry na fortepianie w Accademia Nazionale di Santa Cecilia w Rzymie.

W 1941 roku zastąpił Iacopo Jacomelli w kwartecie wokalnym Quartetto Egie. Grupa początkowo zmieniła nazwę na Quartetto Ritmo, a rok później na Quartetto Cetra. 19 sierpnia 1944 Virgilio Savona poślubił piosenkarkę Lucię Mannucci, która później dołączyła do Quartetto Cetra, aby zastąpić Enrico De Angelis, który opuścił grupę w 1947 roku. Oprócz śpiewu Savona komponował i aranżował dla grupy. Pisał muzykę, a teksty napisał Tata Giacobetti, również członek kwartetu. Współpracowali przez cztery dekady i wyprodukowali setki piosenek, które stanowiły ogromny repertuar Quartetto Cetra.

Savon komponował muzykę i pisał scenariusze do programów radiowych i telewizyjnych, spektakli scenicznych i filmów. W latach 70-tych działał jako pianista, dyrygent orkiestry, aranżer i producent. Prowadził intensywne badania nad pieśniami ludowymi. W 1971 napisał Angela, piosenkę dla Angeli Davis, czarnoskórej przywódczyni komunistycznej Ameryki, niewinnej w tym czasie w więzieniu. W latach 70-tych wydał także inne kontrowersyjne pieśni, jak Il testamento del parroco Meslier („Testament proboszcza Mesliera”), brutalny atak na władzę i religię, oparty na Testamencie księdza i iluminatora ateistycznego filozofa Jeana Mesliera. W 1991 roku napisał podręczną książkę o Quartetto Cetra, wydaną przez Sperling & Kupfer w kolekcji Supersound. Zmarł w Mediolanie w 2009 roku z powodu powikłań choroby Parkinsona.

Piosenki na listach przebojów

1959: Quartetto Cetra Sei come un flipper (with Tata Giacobetti) - 16.Ita

Ri-Fi Records

Ri-Fi to włoska firma fonograficzna założona w Mediolanie w 1959 roku i działająca do wczesnych lat osiemdziesiątych. Jej logo składało się z napisu RIFI drukowanymi literami nad linią prostą i przeplatanego trójkątem, którego podstawa u dołu spoczywała na linii.

Ri-Fi zostało założone w 1959 roku przez Giovanniego Battistę Ansoldi (który został jej dyrektorem zarządzającym) we współpracy z wytwórnią płytową Alberto Carisch (który stał się wiodącym wydawcą muzycznym wytwórni płytowej z Southern Music) oraz przedsiębiorcą z sektora tworzyw sztucznych i przyszły senator chadeków Giampiero Rossi (z Rossi Materie Plastici w Busto Arsizio) o nazwie Ri-Fi Records Company (która później przekształciła się w Ri-Fi Industrial Group). Ansoldi miał pewne doświadczenia jako przemysłowiec w dziedzinie tworzyw sztucznych, ale zdecydował się wejść w świat muzyki zarówno z pasji, jak i dlatego, że przeczuwał, że już niedługo, dzięki rozwojowi rynku młodzieżowego, branża fonograficzna wkrótce doświadczy wielki rozwój. Siedziba wytwórni powstała przy Corso Buenos Aires 77 w Mediolanie.

Pierwsze produkcje były przeznaczone dla osób trzecich: druk flexi dla „nowej kieszonkowej układanki” (NET), magazyn „dischi e Canzoni”, Cera Grey i kawa Buscaglione. W latach 60-tych Ri-Fi sama stała się wytwórnią, która zaczęła produkować własnych artystów. Na dyrektora artystycznego Ansoldi mianował swojego syna Tonino, który w ciągu dwóch dekad działalności ri-fi będzie mógł odkryć i wypromować wielu artystów, takich jak Iva Zanicchi, Corrado Castellari, I Giganti, Giuliano e i Notturni czy Cristiano Malgioglio oraz podpisać kontrakty z innymi artystami powiązanymi już z innymi wytwórniami, takimi jak Mina, Fausto Leali, Fred Bongusto, Adriano Celentano, Tony Dallara, Memo Remigi i inne.

Z pewnością jednak najbardziej utytułowanym artystą wytwórni była Iva Zanicchi, zwycięzca Festiwalu w Sanremo w 1967 z Don't think about me, w 1969 z Zingarą i w 1974 z Ciao cara, come sei? podejmować ważne trasy międzynarodowe i być pierwszym włoskim śpiewakiem, który wystąpił w Madison Square Garden w Nowym Jorku w 1973 roku. Iva Zanicchi poślubiła Tonino Ansoldiego w lipcu 1967 roku w Bolonii. Ri-Fi zawarła kontrakty na dystrybucję małych wytwórni, takich jak Riviera, Primary, Variety i Sif, a także wydała wszystkie nagrania wykonane przez Piccolo Coro dell'Antoniano di Bologna, w tym te należące do Zecchino d'Oro.

Na przełomie lat 60. i 70-tych Ri-Fi stało się włoskim koncesjonariuszem dwóch amerykańskich głównych wytwórni - z których pierwszym była Atlantic Records - dla których nagrywało wielu odnoszących sukcesy artystów tamtych czasów, takich jak Otis Redding, Michael Jackson, Marvin Gaye, Diana Ross, Stevie Wonder, Aretha Franklin, Led Zeppelin i Wilson Pickett, który pojechał na Festiwal w Sanremo w 1968 roku, gdzie wraz z Fausto Leali zaśpiewał piosenkę Deborah.

W latach siedemdziesiątych część artystów (m.in. Mina) opuściła wytwórnię. Atlantic przestaje być dystrybuowany przez Ri-Fi, a dystrybucję przejmuje Tamla Motown Records. Nowi artyści to Franco Simone, Homo Sapiens, Dik Dik, Circus 2000, a na rynek, zgodnie ze znanym już trendem, wprowadzana jest linia płyt ze średniej półki cenowej pod nazwą „Penny Line”. Etykieta płyty zmienia kolor na czarny z wielokolorowym zewnętrznym okręgiem. To dekada, w której Ri-Fi poświęca się również promocji gatunku prog -mniej lub bardziej komercyjnego - z takimi artystami jak The Caliphs, Mack Sigis Porter, Odyssey, The Sign of the Zodiac, a także wspomnianymi I Giganti. , Circus 2000 i Homo Sapiens .

Po śmierci Giovanniego Battisty w 1979 roku i objęciu kierownictwa firmy przez Tonino, Ri-Fi zaczęło powoli upadać. Jak zawsze w tego typu firmach, najpierw zawieszono nowe produkcje, potem także nagrania z istniejącego katalogu, aż do wyczerpania zamówień i zlikwidowania większości magazynu. Choć najnowsze nagrania zdają się pochodzić z początku lat osiemdziesiątych, faza bezproduktywnej agonii trwała kilka lat, dopóki Ri-Fi, sprzedając sprzęt i wszystko, co może zapewnić jakiś dochód, również zostało zlikwidowane jako osoba prawna, zaprzestając istnieć. Marka i katalog zostały sprzedane stronom trzecim; RCA, na przykład .

                     Piosenki na listach przebojów

RFN NP 16014 	1963 	Eugenia Foligatti 	Amour, mon amour, my love/Quattro chitarre 23.Ita
RFN NP 16023 	1963 	Fabrizio Ferretti 	Oh oh baby piangerò/Sole colpevole 18.Ita
RFN NP 16038 	12-1963 	Mina 	Città vuota/È inutile/Valentino vale  3.Ita
RFN NP 16039 	1964 	Fabrizio Ferretti 	La prima che incontro/Due righe  11.Ita
RFN NP 16050 	03-1964 	Mina 	È l'uomo per me/So che non è così  1.Ita
RFN NP 16059 	1964 	Iva Zanicchi 	Come ti vorrei/La nostra spiaggia  13.Ita
RFN NP 16061 	05-1964 	Mina 	Un buco nella sabbia/Se mi compri un gelato  10.Ita
RFN NP 16064 	08-1964 	Iva Zanicchi 	Credi/Resta sola come sei 29.Ita
RFN NP 16066 	09-1964 	Mina 	Io sono quel che sono/Tu farai  10.Ita
RFN NP 16100 	1965 	I Giganti 	Fuori dal mondo/Solo per voi  28.Ita
RFN NP 16121 	1965 	I Giganti 	Una ragazza in due/Lezione di ritmo  5.Ita
RFN NP 16144 	1966 	I Giganti 	Tema/La bomba atomica  1.Ita
RFN NP 16147 	06-1966 	Mina 	Breve amore / Ta-ra-ta-ta  28.Ita
RFN NP 16152 	05-1966 	Mina 	Se telefonando/No  14.Ita
RFN NP 16178 	1966 	Mina / Mat 65 	Tu non credi più / Babababa-ba (With a girl like you) 33.Ita
RFN NP 16180 	1967 	Giorgio Gaber 	E allora dai/La libertà di ridere  14.Ita
RFN NP 16181 	1967 	I Giganti 	Proposta/La tomba dell'amore  2.Ita
RFN NP 16203 	1967 	Giorgio Gaber 	Gulp gulp/Snoopy contro il Barone Rosso 46.Ita
RFN NP 16204 	1967 	Jonathan & Michelle 	Occhiali da sole/Ai margini del mondo  73.Ita
RFN NP 16205 	1967 	Fausto Leali 	Senza di te/Oscurità  38.Ita
RFN NP 16207 	1967 	Iva Zanicchi 	Quel momento/Dove è lui  90.Ita
RFN NP 16209 	1967 	Mat 65 	Io suono/La bestia nera  97.Ita
RFN NP 16216 	1967 	I Giganti 	Io e il presidente/In paese è festa  33.Ita
RFN NP 16219 	1967 	I Califfi 	Al mattino/Un uomo solo  86.Ita
RFN NP 16225 	1967 	Fausto Leali 	Senza luce/Per un momento ho perso te  24.Ita
RFN NP 16241 	1968 	I Califfi 	Così ti amo/Tutto quello  18.Ita
RFN NP 16243 	1968 	I Giganti 	Da bambino/Tabù  18.Ita
RFN NP 16244 	1968 	Iva Zanicchi 	Per vivere/Non accetterò  82.Ita
RFN NP 16256 	03-1968 	Fausto Leali 	Angeli negri/Potrai fidarti di me  4.Ita
RFN NP 16275 	1968 	I Giganti 	Summertime/Un uomo va  40.Ita
RFN NP 16329 	1969 	Fausto Leali 	Un'ora fa/Non l'hai capito  6.Ita
RFN NP 16349 	1969 	I Califfi 	Fogli di quaderno/La bellezza  46.Ita
RFN NP 16362 	1969 	Michele 	Soli si muore/Il mio mondo il mio tempo   27.Ita
RFN NP 16375 	1969 	Michele 	Il valzer delle candele/Negro   21.Ita
RFN NP 16388 	1970 	Michele 	L'addio/Lettera a Ivana  57.Ita
RFN NP 16405 	1970 	Michele 	Ho camminato/Morirò domani  30.Ita
RFN NP 16415 	07-1970 	Iva Zanicchi 	Un fiume amaro/Il sogno è fumo  2.Ita
RFN NP 16426 	01-1971 	Fred Bongusto 	Quando mi dici così/Viviane  27.Ita
RFN NP 16427 	01-1971 	Andrea Giordana 	Le farfalle sono libere/Ti prego...non scherzare con me  58.Ita
RFN NP 16446 	1971 	Michele 	Susan dei marinai/Il testamento di Tito  8.Ita
RFN NP 16469 	12-1971 	Iva Zanicchi 	Coraggio e paura/Sciogli i cavalli al vento  4.Ita
RFN NP 16502 	1972 	Fred Bongusto 	4 colpi per Petrosino/La canzone di Frank Sinatra   20.Ita
RFN NP 16615 	04-1975 	Enrico Intra 	Paopop/Adagio  10.Ita
RFN NP 16616 	04-1975 	Homo Sapiens 	Tornerai tornerò/Strada per il mare  7.Ita
RFN NP 16626 	1975 	Homo Sapiens 	Lei lei lei/Betty  42.Ita
RFN NP 16654 	02-1976 	Homo Sapiens 	Pecos Bill/Madagascar  49.Ita
RFN NP 16655 	1976 	Cristiano Malgioglio 	Nel tuo corpo/Adesso io dico basta   53.Ita
RFN NP 16657 	1976 	Mauro Galati 	Un sogno/Il volo
RFN NP 16687 	1976 	Cristiano Malgioglio 	Scandalo/Mi commuovi  41.Ita
RFN NP 16696 	1976 	Homo Sapiens 	Io e te stasera/Malinconia   31.Ita
RFN NP 16697 	1976 	Eva Eva Eva 	Donna donna donna/Tutto previsto   37.Ita
RFN NP 16699 	1977 	Homo Sapiens 	Bella da morire/Dolce la sera     2.Ita
RFN NP 16707 	1977 	Cristiano Malgioglio 	Senti/Cuore solitario   50.Ita
RFN NP 16739 	1978 	Cristiano Malgioglio 	Maledizione io l'amo/Quanto costa   27.Ita
RFN NP 16741 	1978 	Mino Vergnaghi 	Parigi addio/Farfalla blu  28.Ita
RFN NP 16747 	1978 	Homo Sapiens 	Due mele/Un orsacchiotto   48.Ita
RFN NP 16772 	1979 	Mino Vergnaghi 	Amare/Grida   28.Ita
RFN NP 16806 	1980 	Pino D'Angiò 	Ma quale idea/Lezione d'amore   16.Ita

środa, 11 maja 2022

Iva Zanicchi

Iva Zanicchi - (ur. 18 stycznia 1940 w Ligonchio, prowincja Reggio Emilia) to włoska piosenkarka, prezenterka telewizyjna i aktorka. Trzykrotnie wygrała Festiwal w Sanremo. W latach 2004-2014 była posłanką do Parlamentu Europejskiego z ramienia włoskiej partii Popolo della Libertà. Zanicchi po raz pierwszy wzięła udział w konkursie śpiewu w 1961r, dotarła do finału na festiwalu Castrocaro w 1962 i podpisał kontrakt z wytwórnią Ri-Fi Records.

Piosenkarka zadebiutowała singlem Zero in amore / Come un tramonto, a obie piosenki napisał dla niej Gorni Kramer. Jej pierwszy sukces przyszedł w 1964 roku z Come ti vorrei, włoską wersją piosenki Solomona Burke'a Cry to Me. Na Festiwalu w Sanremo w 1965 roku zaprezentowała (wraz z Gene Pitney'em) I tuoi anni più belli, ale przeoczyła finał; brała również udział w Un disco per l'estate i wydała pierwszy album zatytułowany Iva Zanicchi. Zanicchi wróciła do Sanremo w 1966 roku i tym razem była w stanie dotrzeć do finału z La notte dell'addio (z Vic Dana). Następnie udział w Un disco per l'estate, Festival di Napoli i Scala reale (Canzonissima). Na tym ostatnim pokazie była w "drużynie" Claudio Villi, z którą następnie zaprezentowała Non pensare a me na Festiwalu w Sanremo w 1967 roku. Było to jej pierwsze zwycięstwo na festiwalu (w roku samobójstwa Luigiego Tenco).

Drugim albumem był Fra noi, który zawierał również piosenkę Ci amiamo troppo, cover River deep, mountain high Ike'a i Tiny Turner. Po nieudanym udziale w Sanremo w 1968 roku (z Per vivere Umberto Bindiego, zaprezentowanym razem z Udo Jürgensem), Zanicchi odniosła drugie zwycięstwo w 1969 roku: faworytem była piosenka Zingara, prezentowana wspólnie z Bobbym Solo, która spełniła oczekiwania. . Wersja Solo również znalazła się na szczycie list przebojów.

Z drugiej strony Zanicchi miała okazję reprezentować Włochy na Konkursie Piosenki Eurowizji 1969, gdzie zajęła 13. miejsce (na 16) z Due grosse lacrime bianche. Na festiwalu Sanremo w 1970 roku Zanicchi ponownie znalazła się w gronie faworytów, zajmując trzecie miejsce z L'arca di Noè (obok autora piosenek Sergio Endrigo). Odniosła również sukces z Canzonissima w 1970 roku z Un uomo senza tempo; piosenka znalazła się na albumie Iva senza tempo, a druga praca konkursowa Un fiume amaro przedstawiała album Caro Theodorakis, w całości napisany przez Mikisa Theodorakisa.

Jednak w następnym roku Zanicchi współpracowała z Charlesem Aznavourem, co zaowocowało albumem Caro Aznavour. Również w 1971 roku ukazał się album Szalom, który zawierał tradycyjne pieśni żydowskie. Tymczasem piosenka La riva bianca, la riva nera, którą piosenkarka zaprezentowała na Un disco per l'estate i Festivalbar, odniosła wielki sukces na listach przebojów. Po kolejnym hicie Coraggio e paura (zawartym na albumie Fantasia z 1972 roku), ponownie wzięła udział w Canzonissima w 1973 roku z Mi ha strregato il viso tuo (piosenka znalazła się na Dall'amore in poi).

Po kolejnych wydaniach albumów Zanicchi pojechała na Festiwal w Sanremo w 1974 roku z Ciao, cara, come stai? do wyścigu i był w stanie wygrać po raz trzeci. Do tej pory jest jedyną piosenkarką, która wygrała trzy festiwale. W 1975 roku miała niewielki hit z Testarda io, napisany przez Roberto Carlosa, i wydała album Io sarò la tua idea poświęcony Federico Garcíi Lorce. Z piosenką dla dzieci Mammatutto piosenkarka wróciła na listy przebojów w 1976 roku i pojawiła się jako gość na festiwalu w Sanremo w 1977 roku.

Po serii innych albumów zakończyła współpracę ze swoją wytwórnią płytową Ri-Fi w 1979 roku. Na Festiwalu w Sanremo w 1984 roku, dziesięć lat po swoim ostatnim udziale, zajęła dziewiąte miejsce z Chi (mi darà), ale nie mogła powtórzyć wcześniejszych sukcesów z albumem Quando arrivalrà.

W 1985 roku zadebiutowała jako prezenterka w telewizyjnym quizie Facciamo un affare na Canale 5. Kontynuując działalność w telewizji, także dla Rai, nie rezygnowała z muzyki i wydała albumy takie jak Care colleghe (1987), Nefertari (1988) lub Come mi vorrei (1991). Ponadto pojawiła się w 1998 roku jako aktorka w cieszącym się dużym uznaniem filmie Marco Risiego Die unfettered New Year's Eve. W 2001 roku ukazała się autobiografia Zanicchi Polenta di castagne. Na Festiwalu w Sanremo w 2003 roku zajęła ostatnie miejsce z Fossi un tango, po czym wydała album z tangiem. Kolejne albumy pojawiły się w 2009 i 2013 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Ita	US	Wytwórnia [Ita]	Komentarz
Come Ti Vorrei (Cry To Me)/La Nostra Spiaggia (Same Old Place)	Iva Zanicchi	04.1964	13	-	Ri-Fi RFN NP 16059	[written by F. Specchia, B. Russell ][produced by Ezio Leoni]
Credi/Resta Sola Come Sei	Iva Zanicchi	.1964	A:29;B:34	-	Ri-Fi RFN NP 16064	[A:written by Larry Weiss,Leo Chiosso,Lockie Edwards]
Accarezzami amore/ Mi chercherai	Iva Zanicchi	04.1965	33	-	Ri-Fi RFN NP 16094	[written by Camillo Bargoni, Vito Pallavicini]
I tuoi anni più belli/Un altro giorno verrà	Iva Zanicchi	07.1965	24	-	Ri-Fi RFN NP 16075	[written by Mogol,Enrico Polito,Maria Gioconda Gaspari]
Fra Noi (È Finita Così)/Gold Snake	Iva Zanicchi	04.1966	26	-	Ri-Fi RFN NP 16141	[written by Albula,Arrigo Amadesi][produced by Ezio Leoni]
La notte dell'addio/Caldo è l'amore	Iva Zanicchi	01.1966	35	-	Ri-Fi RFN NP 16123	[written by Alberto Testa,Eros Sciorilli]
Monete D'oro/ Ci Amiamo Troppo (River Deep - Mountain High)	Iva Zanicchi	11.1966	13	-	Ri-Fi RFN NP 16174	[written by Luciano Beretta,M. Francesio]
Non Pensare A Me/Vita	Iva Zanicchi	04.1967	15[1]	-	Ri-Fi RFN NP 16182	[written by Alberto Testa,Eros Sciorilli]
Quel momento/Dove è lui	Iva Zanicchi	04.1967	90	-	Ri-Fi RFN NP 16207	[written by Mogol,Gene Colonnello]
Dolcemente/Come stai? Bene!... e tu?	Iva Zanicchi	11.1967	53	-	Ri-Fi RFN NP 16233	[written by Mario Panzeri,Elvis Presley,Vera Matson]
La Felicita'/Ci Vuole Cosi' Poco	Iva Zanicchi	07.1968	17[2]	-	Ri-Fi RFN NP 16289	[written by P. Franco, P. Ortega]
Per Vivere/Non Accetterò	Iva Zanicchi	01.1968	82	-	Ri-Fi RFN NP 16244	[written by Nisa,Umberto Bindi]
Amore amor/Sleeping	Iva Zanicchi	04.1968	50	-	Ri-Fi RFN NP 16266	[written by P.Ferrara]
Diverso dagli altri/Senza catene	Iva Zanicchi	10.1968	76	-	Ri-Fi RFN NP 16315	[written by Taylor,C - Vera,B \ Beretta,L]
Vivrò/Estasi d'amore	Iva Zanicchi	10.1969	55	-	Ri-Fi RFN NP 16374	[written by Georges Boulanger,Umberto Bertini][produced by Ezio Leoni]
Zingara/Io sogno	Iva Zanicchi	01.1969	5[11]	-	Ri-Fi RFN NP 16327	[written by Luigi Albertelli,Enrico Riccardi][produced by Ezio Leoni]
L'Arca Di Noe'/Aria Di Settembre	Iva Zanicchi	02.1970	12[7]	-	Ri-Fi RFN NP 16387	[written by Sergio Endrigo][produced by Ezio Leoni]
Un uomo senza tempo/Un attimo	Iva Zanicchi	04.1970	19[10]	-	Ri-Fi RFN NP 16407	[written by Ettore Lombardi,Piero & José][produced by Ezio Leoni]
Un fiume amaro/Il sogno è fumo	Iva Zanicchi	.1970	2[20]	-	Ri-Fi RFN NP 16421	[written by Mikis Theodorakis,Sandro Tuminelli,Dimitris Christodoulou][produced by Ezio Leoni]
Una storia di mezzanotte/Il bimbo e la gazzella	Iva Zanicchi	12.1970	16[7]	-	Ri-Fi RFN NP 16422	[written by Di Bari,N - Reverberi \ Mogol]
La riva bianca, la riva nera/Tu non sei più innamorato di me	Iva Zanicchi	04.1971	2[20]	-	Ri-Fi RFN NP 16445	[written by Alberto Testa,Eros Sciorilli][produced by Ezio Leoni]
Coraggio e paura/Sciogli i cavalli al vento	Iva Zanicchi	12.1971	3[14]	-	Ri-Fi RFN NP 16469	[written by Corrado Castellari,Camillo Castellari][produced by Ezio Leoni]
La mia sera/Il sole splende ancora	Iva Zanicchi	11.1972	13	-	Ri-Fi RFN NP 16512	[written by Trad.,Ezio Leoni,Paolo Limiti][produced by Ezio Leoni]
Nonostante lei/Non scordarti di me	Iva Zanicchi	04.1972	26	-	Ri-Fi RFN NP 16485	[written by Tony Renis,Mogol,Alberto Testa][produced by Ezio Leoni]
Alla mia gente/Dall'amore in poi	Iva Zanicchi	09.1972	44	-	Ri-Fi RFN NP 16495	[written by Corrado Castellari,Camillo Castellari][produced by Ezio Leoni]
Mi ha stregato il viso tuo/A te	Iva Zanicchi	12.1972	5[12]	-	Ri-Fi RFN NP 16516	[written by Luigi Albertelli Piero Soffici][produced by Ezio Leoni]
Ciao cara come stai?/Vendetta	Iva Zanicchi	09.1974	4[9]	-	Ri-Fi RFN NP 16564	[written by Cristiano Malgioglio,Dinaro,Italo Ianne,Claudio Daiano][produced by Ezio Leoni]
Testarda io/Sei tornato a casa tua	Iva Zanicchi	09.1974	10[14]	-	Ri-Fi RFN NP 16059	[written by Carlos,R][produced by Ezio Leoni]
Io sarò la tua idea/Jesus	Iva Zanicchi	09.1975	41	-	Ri-Fi RFN NP 16624	[written by Corrado Castellari,Camillo Castellari][produced by Ezio Leoni]
Mamma tutto/Dormi, amore dormi	Iva Zanicchi	09.1976	6[13]	-	Ri-Fi RFN NP 16663	[written by Broussolle - Kluger - Testa,A][produced by Ezio Leoni]
Chi (Mi darà)/Comandante	Iva Zanicchi	.1984	45	-	SGM 72005	[written by Umberto Balsamo,Christiano Malgioglio][produced by Roberto Danè ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Ita	US	Wytwórnia [Ita]	Komentarz
Caro Theodorakis	Iva Zanicchi	.1970	4[36]	-	Ri-Fi RFL 14042	[produced by Ezio Leoni]
Caro Aznavour	Iva Zanicchi	.1971	7[12]	-	Ri-Fi RFL 14203	[produced by Ezio Leoni]
Shalom	Iva Zanicchi	.1972	21[10]	-	Ri-Fi RFL 1408	[produced by Ezio Leoni]
Dall’amore in poi	Iva Zanicchi	.1973	22[8]	-	Ri-Fi RFL 140	[produced by Ezio Leoni]
Eccezionale Iva	Iva Zanicchi	.1973	25[1]	-	Ri-Fi RDZ-ST 14223	-
In cerca di te	Iva Zanicchi	.2013	60[1]	-	Luvi / Self LV 01/13	-

Simone Jay

Simone Jay, pseudonim Simone Jackson Clark (ur. Port Chester, 27 października 1960r), jest piosenkarką Dance/R'n'B/indie. Simone Jackson urodziła się w Stanach Zjednoczonych i na początku lat dziewięćdziesiątych przeprowadziła się do Włoch. Karierę taneczną rozpoczęła jako piosenkarka i autorka tekstów w 1993 roku, kiedy ukazał się singiel „Love is the key”. Został wyprodukowany przez wytwórnię płytową DWA Records, Roberto Zanettiego.

W kolejnych latach użycza głosu i współpracuje z różnymi grupami tanecznymi. Śpiewa w utworach muzycznych, które odniosły międzynarodowy sukces, takich jak „Take Away the Color” ( Ice Mc i wersety napisane przez Simone w 1993 roku, „Passion” i „Memories” włoskiej grupy Netzwerk w latach 1994-1995r. z wieloma znanymi artystami nagrywającymi. Z imieniem Simone Jay powraca na pierwszy plan w 1997 roku z super-hitem „Wanna B Like A Man”. Producentem singla jest Virgin Records. Wśród autorów stoi nazwisko Taleesa. Wspina się po listach przebojów połowy Europy i Ameryki Południowej. We Włoszech wspina się na szczyty list przebojów 21 czerwca 1997 roku. Piosenka zajmie 11 miejsce na liście najlepiej sprzedających się singli tego roku.

Piosenka odniosła również sukces za granicą. Według Billboard zajmuje 27. miejsce w rankingu Hot Dance Music / Maxi-Singles Sales. Po szczęśliwym singlu następuje „Midnight”, który zajmuje 7. miejsce we Włoszech i „Luv Thang” (# 13), w którym Simone Jay jest również zaangażowana w pisanie tekstu. W 1998 roku, oprócz letniego sukcesu „Luv Thang” , współpraca ze znanym disc-jockeyem/producentem D.J. Dado, z którego narodził się pop-dance'owy hit „Ready or Not”, który będzie nam towarzyszył przez kilka miesięcy, a ponadto wejdzie do rankingu Top Ten na ósmym miejscu.

W 1999 roku ukazał się "Paradise", singiel odniósł wielki sukces i zobaczył remiks Eiffla 65. W tym samym roku ukazał się również "Good Times". Natomiast w 2000 roku jest Give Me Love. Singiel „Mum & Dad” miał zostać wydany w 2001 roku. W rzeczywistości album ukaże się dopiero w 2003 roku. W 2008 roku nowa Simone Jay wydaje album „The Way”. Wyprodukowany przez Marco Carmassi dla Sonikrecords z jednymi z najbardziej prestiżowych muzyków na świecie (Paul Jackson Jr, Vinnie Colaiuta, John Beasley, Gregg Bissonette, Steve Tavaglione, Keith Eaddy i Rafael Padilla). album zawiera 11 utworów R'n'B, które wzmacniają uduchowione właściwości wokalne wokalistki. Wszystkie teksty napisała Carmassi i sama Simone Jackson. Na mixie ważne nazwiska m.in. Chris Trevett (Britney Spears, Michael Jackson...).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Ita	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wanna B Like a Man	Simone Jay	10.1997	93[1]	1[9]	VC Recordings DINSD 163	[written by Cristian Piccinelli,Emanuela Gubinelli,Tiziano Giupponi,Simone Jackson,Silvio Meloni][produced by Emanuela Gubinelli,Silvio Melloni, Roberto Baeli][30[8].Hot Disco/Dance;Virgin 38 615 12"]
Midnight	Simone Jay	.1997	-	8[1]	-	-
Ready or Not	DJ Dado & Simone Jay	05.1999	51[2]	-	Chemistry CDKEM 006	[produced by Roberto Gallo Salsotto]
Give Me Love Love	Simone Jay	10.2000	-	49[1]	-	-

N-Tyce

N-Tyce były dziewczęcym zespołem R&B\pop z Londynu, w którego skład wchodziły Ario Obubore, Chantal Kerzner, Donna Studds i M'Chelle Robinson. Grupa podpisała kontrakt z wytwórnią Telestar Records. W 1997 roku grupa wydała swój debiutancki singiel „Hey DJ! (Play That Song)”, który osiągnął 20 miejsce na brytyjskiej liście singli.

Ich kolejny singiel „We Come to Party” wypadł lepiej na listach przebojów, osiągając 12 miejsce na liście singli w Wielkiej Brytanii. Piosenka została wydana jako ich debiutancki singiel w Stanach Zjednoczonych, ale nie odniosła tam dużego sukcesu. W 1998 roku N-Tyce wydał singiel „Telefunkin'”, który zadebiutował na 16. miejscu brytyjskiej listy przebojów singli.

W czerwcu tego samego roku grupa wydała swój debiutancki i jedyny album „All Day Every Day”, który osiągnął szczyt na 44 miejscu na liście singli w Wielkiej Brytanii. W USA album został wydany promocyjnie. Ostatni singiel z albumu „Boom Boom” osiągnął 18. miejsce na liście singli w Wielkiej Brytanii, co czyni go ostatnim jak do tej pory występem.

W lipcu 1998 roku N-Tyce był jednym z wykonawców otwierających trasę koncertową *NSYNC „NSYNC in Concert”. Do 1999 roku grupa rozpadła się i popadła w zapomnienie, ale według badań, N-Tyce podobno planował ponowne zjednoczenie w 2011 roku wraz z wydaniem nowego albumu, ale nie wiadomo, czy te plany kiedykolwiek miały miejsce.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hey DJ! (Play That Song)	N-Tyce	07.1997	20[2]	-	Telstar CDSTAS 2885	[written by Dion Rambo & Jacques Richmond][produced by Dion & Jacques]
We Come to Party	N-Tyce	09.1997	12[4]	-	Telstar CDSTAS 2915	[written by Michelle Lewis, Ian Green & Phoebe Esprit]
Telefunkin'	N-Tyce	02.1998	16[7]	-	Telstar CDSTAS 2944	[written by Don Boyette & Siedah Garrett]
Boom Boom	N-Tyce	06.1998	18[4]	-	Telstar CDSTAS 2971	[written by Mo Bounce Productions, J. Gasper, Shaun LaBelle & Stevie Bensusen]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
All Day Every Day	N-Tyce	06.1998	-	44[2]	Telstar TCD 2945	-

Silk

Męska grupa, która w pierwszej połowie lat 90-tych była w czołówce autorów miłosnych, erotycznie sugestywnych nagrań r&b, nazywanych żartobliwie „muzyką do robienia dzieci”.
Członkowie zespołu poznali się pod koniec lat 80-tych, pracując w jednym z barów szybkiej obsługi w Atlancie. Miłośnicy muzycy szybko znaleźli wspólny język i zaczęli występować w lokalnych klubach, kościołach, na przeglądach talentów, a także na ulicach. Pasjonatów uwodzicielskich brzmień odkrył Keith Sweat, który zaprosił piątkę do występu w dwóch nagraniach z płyty Keep It Corning (1992), a także zaproponował jej kontrakt w ramach prowadzonej przez siebie oficyny keia records.

Timothy „Timzo” Cameron, Jimmy „Elijah” Gates, Gary „Big G” Glenn, Gary „Lii G” Jenkins i Jonathen „John-John” Rasboro zadebiutowali singlem „Happy Days” już w 1992 r. Przedstawił on formację grupie słuchaczy miłosnych, czarnych nagrań, którą następnie Silk porwali kolejnym nagraniem - „Freak Me”. Wydana na przełomie 1992 i 1993 r. platynowa ballada o wyjątkowo nastrojowym, stonowanym brzmieniu stanowi do dziś największe osiągnięcie w dyskografii zespołu. Silnie nacechowana emocjonalnie kompozycja, z zapadającą w pamięci ekspresją wokalną głównego głosu grupy - Jenkinsa, zyskała grupie miliony fanek w USA i podbiła amerykańskie listy THE BILLBOARD HOT 100 i HOT R&B/ hip-hop SINGLES & tracks.

Debiutancki krążek formacji - podwójnie platynowy Lose Control z 1992 r. - zawierał jeszcze więcej porcji pościelowego brzmienia z harmonijnym śpiewem, w postaci m.in. singlowych utworów „Girl U for Me”, „It Had to Be You” czy nagrania tytułowego.
Grupa Silk kontynuowała z powodzeniem działalność przez lata 90-tych, regularnie dostarczając klimatycznych ścieżek dźwiękowych do sypialnianych igraszek. Wielbieni przez to samo audytorium fanek, które wzdychało do plakatów Boyz II Men czy Jodeci, przypominali o sobie szerszej grupie słuchaczy przebojowymi utworami „Don’t Rush” i „Hooked on You” ze złotego Silk (1995), czy „If You” (złoto) i „Meeting in My Bedroom” z platynowego Tonight (1999).

Rok 2002 przyniósł ostatecznie wiele niekorzystnych zmian dla formacji. Kontrakt wydawniczy został zerwany przez wytwórnię ELEKTRA, po czym szeregi formacji opuścił jej główny wokalista Gary Jenkins. Rozpoczął on następnie solową karierę oraz podjął współpracę z byłymi członkami grup Az Yet (Marc Nelson i Tony Grant) i BLACKstreet (Terell Phillips), z którymi zawiązał nowy zespół Blayse.

Po tych przemianach Silk nie udało się już odzyskać silnej pozycji z lat 90-tych, pomimo systematycznego wydawania w mniejszych labelach kolejnych autorskich płyt z tradycyjnym, uwodzicielskim materiałem. Ostatnią pozycją w dyskografii grupy jest krążek Always and Forever z 2006 r., przepełniony coverami klasycznych nagrań takich czarnych artystów, jak chociażby Prince, Heatwave, Quincy Jones czy Michael Jackson.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Happy Days	Silk	02.1993	-	86[5]	Keia/Elektra 64 701	[written by Keith Sweat, Alton "Wokie" Stewart, Fred Wesley, James Brown & John Starks][13[22].R&B Chart]
Freak Me	Silk	02.1993	46[7]	1[2][24]	Keia/Elektra 64 654	[2x-platinum-US][written by Keith Sweat,Roy Murray,Teno West][produced by Keith Sweat,T.H.][1[8][23].R&B Chart]
Girl U for Me/Lose Control	Silk	06.1993	67[2]	A:26[20];B:48[8]	Keia/Elektra 64 643	[A:written by Keith Sweat & Roy Murray][B:written by Keith Sweat, Roy Murray & Gary Jenkins][produced by Keith Sweat,T.H.][A:6[27].R&B Chart][B:4[23].R&B Chart]
It Had to Be You	Silk	10.1993	-	109[3]	Keia/Elektra 64 599	[written by Gary Jenkins, Keith Sweat & Roy Murray][45[12].R&B Chart]
Baby It's You	Silk	10.1993	44[2]	-	Elektra EKR 173 [UK]	-
I Can Go Deep	Silk	11.1994	-	71[15]	Hollywood 42 264	[written by Thomas Evans][produced by Mike "Nice" Chapman][22[18].R&B Chart][piosenka z filmu "A Low Down Dirty Shame"]
Hooked on You	Silk	11.1995	77[2]	54[18]	Keia/Elektra 64 359	[written by Soulshock, Kenneth Karlin, Andrea Martin & Kipper Jones][12[20].R&B Chart]
Don't Rush	Silk	05.1996	-	91[3]	Elektra 64 324	[written by Charlie Babie, Duran Estevez & Tommye Miller][39[12].R&B Chart]
If You (Lovin' Me)	Silk	03.1999	-	13[20]	Elektra 64 072	[gold-US][written by Kenneth Dickerson, Antoinette Roberson, Link & Darrell Allamby][4[32].R&B Chart]
Meeting in My Bedroom	Silk	08.1999	-	62[13]	Elektra	[written by Darrell Allamby & Link][15[23].R&B Chart]
Let's Make Love	Silk	12.1999	-	-	Elektra	[written by Darrell Allamby , Link][58[13].R&B Chart]
We're Callin U	Silk	04.2001	-	-	Elektra	[written by Darrell Allamby][56[16].R&B Chart]
Side Show	Silk	03.2004	-	-	Silk	[written by Lisa Coleman, Bobby Z. & Wendy Melvoin][66[9].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lose Control	Silk	12.1992	-	7[47]	Elektra 61 394	[2x-platinum-US][produced by Keith Sweat, Alton "Wokie" Stewart, IRocc Williams T.H. Productions]
Silk	Silk	12.1995	130	46[18]	Elektra 61 849	[gold-US][produced by Silk , Tina Antoine, Rory Bennett, Mike Chapman, Dave Hall, John Howcott, Gary Jenkins, Gerald Levert, Myron McKinley, Edwin Nicholas, Emanuel Officer, Donald Parks, Soulshock & Karlin, Trent Thomas, Darin Whittington]
Tonight	Silk	04.1999	-	21[40]	Elektra 62 234	[platinum-US][produced by Darrell "Delite" Allamby, Gary Jenkins, Maurice Wilcher, Kenneth "Kenny Flav" Dickerson, Steve "Million Dollar Man" Morales]
Love Session	Silk	06.2001	-	20[11]	Elektra 62 642	[produced by Darrell "Delite" Allamby, Gary Jenkins, Silk]
Silktime	Silk	10.2003	-	178[1]	Silk 12 147	-

Sharissa

Pochodząca z jamajsko-afroamerykańskiej rodziny wokalistka, której pomimo dobrych warunków wokalnych i potężnych koneksji, nigdy nie udało się zrobić wielkiej kariery.
Jeszcze jako dziecko Sharissa została ochrzczona przez ojca pseudonimem „Mały Stevie Wonder”. Młodziutka wokalistka z wielką gracją i radością śpiewała w szkolnych i kościelnych chórach, a jeszcze przed ukończeniem osiemnastego roku życia stała się członkiem formacji Triple Dose. Tam nie w pełni dostrzeżono jej talent, dlatego też w 1995 roku Sharissa skorzystała z okazji i wraz z trzema innymi nastoletnimi wokalistkami (Kishą, Kią i Tashą) przystąpiła do formacji 4Kast.

Grupa grająca przebojowe pop r&b podpisała umowę wydawniczą z rca i w 1998 r. wydała jedyny w karierze album Any Weather. Wyprodukowany przez znanych producentów z kręgów mainstreamowego hip-hopu i r&b materiał nie znalazł jednak wielu nabywców, w związku z czym historia zespołu zakończyła się na tym jednym wydawnictwie, a każda z wokalistek podążyła wkrótce w swoim kierunku. Sharissa podpisała niebawem umowę z labelem universal motown i przez kolejne lata pracowała nad swoim solowym debiutem, śpiewając gościnnie u tak uznanych artystów, jak Wyclef Jean, Beanie Sigel, Father MC czy Carl Thomas.

W końcu 26 lutego 2002 r. do sklepów trafiło debiutanckie dzieło artystki No Half Stepping. Nad płytą wraz z Sharissą pracowali uznani producenci (Mark Batson, Jon B., The Trackmasters czy Bryce Wilson z Groove Theory), co przełożyło się na ciekawe, przebojowe brzmienie albumu. Płyta została pozytywnie oceniona przez dziennikarzy, ale nie znalazła wielu nabywców, docierając zaledwie do 44. pozycji billboardu.
Brak komercyjnego sukcesu No Half Steppin spowodował, że artystka pożegnała się z motown i podpisała umowę wydawniczą z virgin. Tam też miał się ukazać w 2005 roku jej drugi materia! zatytułowany Every Beat of My Heart. Promowana singlowym nagraniem „In Love with a Thug” płyta nie została jednak pozytywnie oceniona przez amerykańskich włodarzy virgin i trafiła do sprzedaży jedynie w Japonii. Po klapie tego wydawnictwa o artystce zaginął słuch, a plotki w Internecie mówią, że kolejny materiał planuje ona wydać w.. .2012 roku, co należy traktować z przymrużeniem oka.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Any Other Night	Sharissa	02.2002	-	72[14]	Motown 015 378	[23[20].R&B Chart]
No Half Steppin’	Sharissa	05.2002	-	-	Motown 015 263	[78[11].R&B Chart]
Take Me as I Am	Wyclef Jean feat. Sharissa	03.2004	-	96[4]	J Records 59 156	[96[4.R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
No Half Steppin'	Sharissa	03.2002	-	44[10]	Motown 016 706	-

wtorek, 10 maja 2022

Joni James

Giovanna Carmella Babbo (ur.22 września 1930r - zm. 20 lutego 2022r), znana zawodowo jako Joni James, była amerykańską piosenkarką tradycyjnej muzyki pop. Babbo urodziła się we włosko-amerykańskiej rodzinie w Chicago, Illinois, 22 września 1930 r, jako jedno z sześciorga dzieci utrzymywanych przez jej owdowiałą matkę . Jako nastolatka uczyła się teatru i baletu, a po ukończeniu Bowen High School, znajdującej się w dzielnicy południowego Chicago, wybrała się z lokalną grupą taneczną na tournée po Kanadzie. Następnie podjęła pracę jako chórzystka w hotelu Edgewater Beach w Chicago.

Po okresie w Indianie, zdecydowała się na karierę wokalną i wybrała pseudonim Joni James za namową swoich menedżerów. Niektórzy dyrektorzy w Metro-Goldwyn-Mayer (MGM) zauważyli ją w reklamie telewizyjnej i podpisała kontrakt z tą wytwórnią w 1952 roku. Jej pierwszy hit „Why Don't You Believe Me?” sprzedał się w ponad dwóch milionach egzemplarzy. Miała wiele hitów po tym, w tym "Your Cheatin' Heart" (cover przeboju Hanka Williamsa) i "Have You Heard?". Była pierwszą Amerykanką, która nagrywała w londyńskim Abbey Road Studios i nagrała tam pięć albumów. Była również bardzo popularna w niektórych częściach regionu Azji i Pacyfiku, szczególnie na Filipinach, gdzie występowała w nieistniejącym już klubie EM w Manili w 1957 roku. Nagrała także wielki hit w Manili z dziełem filipińskiego kompozytora Salvadora Asunciona zatytułowanym „In Despair”.

Joni James miała siedem hitów w Top 10 na dowolnych listach przebojów Billboard, które istniały przed Hot 100. „Why Don't You Believe Me?” (nr 1 w 1952) „Have You Heard?” (nr 4 w 1953) „Your Cheatin' Heart” (nr 2 w 1953) „Almost Always” (nr 9 w 1953) „My Love, My Love” (nr 8 w 1953) „How Important Can It Be?" (nr 2 w 1955) i „You Are My Love” (nr 6 w 1955), a także szesnaście innych hitów Top 40 w latach 1952-1961. Sprzedała ponad 100 milionów płyt i nagrała ponad 25 albumów.

James poślubiła kompozytora i dyrygenta Anthony'ego „Tony” Acquavivę w katedrze św. Patryka w Nowym Jorku w 1956 roku. W 1964 wycofała się z przemysłu muzycznego, częściowo dlatego, że Acquaviva był w złym stanie zdrowia i potrzebował jej uwagi. Opiekowała się nim aż do jego śmierci w 1986 roku. Wkrótce po śmierci pierwszego męża James poznała starszego o dwadzieścia lat emerytowanego generała sił powietrznych Bernarda Schrievera. Prowadził program zderzeniowy, w ramach którego w latach 1953-62 opracowano amerykańskie rakiety balistyczne - zarówno ICBM, jak i IRBM. Para pobrała się 5 października 1997 r. w Arlington w stanie Wirginia. Miesiąc miodowy spędzili we Francji i na greckich wyspach, a następnie zamieszkali w domu Schrievera w Waszyngtonie. Bernard Schriever zmarł 20 czerwca 2005 r. w wieku 94 lat.

Przez wiele lat była poza zasięgiem publiczności, ale zaczęła ponownie koncertować w połowie lat 90-tych, kilka lat po owdowieniu, wykonując pamiętne koncerty w nowojorskim Town Hall, Carnegie Hall i Avery Fisher Hall. W październiku 2001, zaledwie kilka tygodni po 11 września, wystąpiła w Akademii Muzycznej w Filadelfii z towarzyszeniem orkiestry Count Basie. Ulice miasta wciąż były pełne uzbrojonych żołnierzy, a ona była gościem honorowym na gali „Life Achievement Tribute to Barbra Streisand” organizowanej przez Amerykański Instytut Filmowy. Wraz z odnowioną popularnością prawie cała jej praca została wydana pod jej osobistym nadzorem przez wytwórnie Capitol-EMI, DRG i Taragon , a w 2000 roku wydała nowe nagranie, Latest and Greatest.

James zmarła w szpitalu w West Palm Beach na Florydzie 20 lutego 2022 roku w wieku 91 lat. Za swój wkład w przemysł rozrywkowy James ma gwiazdę w Hollywood Walk of Fame.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Why Don't You Believe Me/Purple Shades	Joni James	10.1952	11[1]	1[6][23]	MGM K 11 333	[gold-US][written by Lew Douglas, King Laney, Roy Rodde][#37 hit for The Duprees in 1963]
Have You Heard/ Wishing Ring	Joni James	01.1953	-	A:4[16];B:17[2]	MGM K 11 390	[gold-US][A:written by Lew Douglas, Frank LaVere, LeRoy W. Rodde][A:written by Britt, Maddux][#18 hit for The Duprees in 1963]
Your Cheatin' Heart/I'll Be Waiting For You	Joni James	02.1953	-	2[17]	MGM K 11 426	[gold-US][written by Hank Williams][#1 country hit for Hank Williams in 1953]
Almost Always/Is It Any Wonder	Joni James	05.1953	-	A:9[9];B:16[4]	MGM K 11 470	[A:written by Lew Douglas, Frank Lavere, Kathleen Lichty][B:written by Robert J. Hayes, Leroy W. Rodde, Archie Gottler]
My Love, My Love/You're Fooling Someone	Joni James	06.1953	-	A:8[12];B:11[12]	MGM K 11 543	[A:written by Nicholas Acquaviva,Bob Haymes][B:written by Griffin, Fox, Muir, LaVere]
I'll Never Stand In Your Way/ Why Can't I	Joni James	06.1953	-	A:8[12];B:11[12]	MGM K 11 543	[A:written by Nicholas Acquaviva,Bob Haymes][B:written by Griffin, Fox, Muir, LaVere]
My Love, My Love/You're Fooling Someone	Joni James	06.1953	-	A:8[12];B:11[12]	MGM K 11 543	[A:written by Nicholas Acquaviva,Bob Haymes][B:written by Griffin, Fox, Muir, LaVere]
Nina-Non/Christmas And You	Joni James	12.1953	-	27[1]	MGM K 11 637	[written by Lewis, Raye, Yuffy]
Maybe Next Time/Am I In Love	Joni James	03.1954	-	A:22[1];B:22[4]	MGM K 11 696	[A:written by Douglas, Laney, Lighty][B:written by Varnick, Acquaviva]
In A Garden Of Roses/Every Day	Joni James	06.1954	-	22[4]	MGM K 11 753	[written by Babbitt]
Mama, Don't Cry At My Wedding/ Pa Pa Pa	Joni James	09.1954	-	23[3]	MGM K 11 802	[written by Hudgins]
When We Come Of Age/Every Time You Tell Me You Love Me	Joni James	11.1954	-	28[2]	MGM K 11 865	[written by N. Acquaviva, Gimbel]
How Important Can It Be?/This Is My Confession	Joni James	02.1955	-	2[16]	MGM K 11 919	[written by Bennie Benjamin & George David Weiss]
You Are My Love/I Lay Me Down To Sleep	Joni James	10.1955	-	6[15]	MGM K 12 066	[written by Jimmie Nabbie]
My Believing Heart/You Never Fall In Love Again	Joni James	12.1955	-	49[13]	MGM K 12 126	[written by Jimmie Crane & Al Jacobs]
Don't Tell Me Not To Love You/Somewhere Someone Is Lonely	Joni James	03.1956	-	83[1]	MGM K 12 175	[written by Russ Faith & Clarence Kehner]
I Woke Up Crying/The Maverick Queen	Joni James	04.1956	-	72[7]	MGM K 12 213	[written by Paul Insetta]
Give Us This Day/How Lucky You Are	Joni James	08.1956	-	A:30[11];B:70[8]	MGM K 12 288	[A:written by Bobby Day & Buddy Kaye][B:written by Ed Kassner & Des O'Connor]
Summer Love/I'm Sorry For You, My Friend	Joni James	07.1957	-	97[1]	MGM K 12 480	[written by George David Weiss]
There Goes My Heart/Funny	Joni James	09.1958	-	19[16]	MGM K 12 706	[written by Benny Davis & Abner Silver][#13 hit for Enric Madriguera in 1934]
There Must Be A Way/ Sorry For Myself?	Joni James	01.1959	-	33[12]	MGM K 12 746	[written by David Saxon, Robert Cook & Sammy Gallop][#9 hit for Johnnie Johnston and Charlie Spivak in 1945]
I Still Get A Thrill (Thinking Of You)/Perhaps	Joni James	04.1959	-	51[7]	MGM K 12 779	[written by Benny Davis & John Frederick Coots]
I Still Get Jealous/Prayer Of Love	Joni James	07.1959	-	63[6]	MGM K 12 807	[written by Sammy Cahn & Jule Styne][piosenka z musicalu na Broadway'u "High Button Shoes in 1947]
Are You Sorry?/What I Don't Know Won't Hurt Me	Joni James	09.1959	-	102[4]	MGM K 12 828	[written by Milton Ager & Benny Davis][#9 hit for Ben Bernie's Orchestra in 1925]
Little Things Mean A Lot/I Laughed At Love	Joni James	12.1959	-	A:35[9];B:108[1]	MGM K 12 849	[A:written by Edith Lindeman & Carl Stutz][B:written by Abner Silver & Benny Davis][A:#1 hit for Kitty Kallen in 1954][B:#14 hit for Sunny Gale in 1952]
I Need You Now/You Belong To Me	Joni James	03.1960	-	A:98[1];B:101[3]	MGM K 12 885	[A:written by Jimmie Crane & Al Jacobs][B:written by Price, King, Stewart ][#9 hit for Ben Bernie's Orchestra in 1925]
My Last Date (With You)/I Can't Give You Anything But Love	Joni James	12.1960	-	38[7]	MGM K 12 933	[written by Skeeter Davis, Boudleaux Bryant & Floyd Cramer]

poniedziałek, 9 maja 2022

Nightwish

Pomysł założenia zespołu "narodził się" w lipcu 1996r. o północy, kiedy Tuomas spędzał czas z przyjaciółmi przy ognisku. Pierwsze trzy piosenki, będące nastrojową, akustyczną muzyką zostały nagrane między październikiem, a grudniem 1996r. W tym czasie zespół miał trzech członków: Tuomas'a, Tarję i Emppu.
"Chcieliśmy przekonać się jak brzmiałaby nasza muzyka po dodaniu perkusji (Jukka doszedł do zespołu) i gitary elektrycznej zamiast akustycznej" przyznaje Tuomas. Po kilku tygodniach prób weszliśmy do studia. W tym czasie zarejestrowaliśmy siedem utworów, które znalazły się na limitowanej edycji naszego pierwszego albumu - "Angels Fall First", który miał swoją premierę w 1997r.

W maju 1997r. Nightwish podpisał kontrakt płytowy z fińską wytwórnią Spinefarm Records, na nagranie dwóch albumów. Na jego mocy zespół nagrał w kwietniu cztery nowe piosenki. Przed wydaniem "Angels Fall First" wypuszczono pierwszy singiel - "The Carpenter", który szybko znalazł się na ósmym miejscu oficjalnej listy przebojów w Finlandii. Album, z którego pochodził wydany singiel został wypuszczony na początku października i znalazł się na trzydziestej pierwszej pozycji.
Nightwish zagrał swój pierwszy koncert w Kitee 31 grudnia 1997r. Po tym występie zespół pokazał się na żywo w zimie tylko siedem razy, bo Jukka i Emppu odbywali służbę w wojsku, a Tarja była zajęta nauką. Nie przeszkodziło to jednak w rozszerzeniu kontraktu z Spinefarm na wydanie dodatkowego, trzeciego albumu.

W kwietniu 1998r. nakręcono pierwszy teledysk do singla "The Carpenter". Klip był gotowy na początku maja i po raz pierwszy pokazano go w Jyrki. Tuomas i Tarja w międzyczasie udzieli wywiadu, który opublikowano pod koniec maja. W lecie do zespołu dołączył basista Sami Vänskä, z którym grupa zabrała się do nagrywania nowego albumu. Zespół wszedł do studia na początku sierpnia, a nagrania zakończyły się w październiku. 13 listopada Nightwish zagrał w Kitee. Podczas tego występu nakręcono video do drugiego singla, którym był "Sacrament Of Wilderness". Utwór ten ukazał się 26 listopada, a album, z którego pochodził nazwano "Oceanborn" i wydany został 7 grudnia 1998r.
Wszystkich zaskoczył sukces "Oceanborn". Album uplasował się na piątym miejscu na oficjalnej fińskiej liście przebojów, a promujacy go "Sacrament Of Wilderness" był numerem jeden przez tydzień.

W zimie 1999r. Nightwish zagrał wiele koncertów w całym kraju podczas trasy, która trwała trzy miesiące. Wystąpił także podczas telewizyjnego programu związanego z listą przebojów. Wiosną "Oceanborn" został wydany poza Finlandią, a zespół wyruszył w maju w trwajacą dwa i pół miesiąca trasę, występując na wszystkich większych metalowych i rockowych festiwalach. W tym samym czasie wydany został kolejny singiel - "Sleeping Sun" - napisany dla niemieckiej wytwórni Elipse. W kwietniu utwór oficjalnie ujrzał światło dzienne w Niemczech i zawierał także takie utwory jak: "Walking In The Air", "Swanheart" i "Angels Fall First". W Niemczech sam singiel sprzedał się w 15.000 kopii w ciągu zaledwie jednego miesiąca. W kwietniu Nightwish odebrali złote płyty za album "Oceanborn" i singiel "Sacrament Of Wilderness". Wkrótce okazało się także, że zespół wyruszy wkrótce na europejską trasę koncertową, która składać się będzie z dwudziestu sześciu występów, jako suppot przed niemiecką grupą Rage.

Na początku 2000r. zespół ponownie wszedł do studia aby nagrać swój trzeci już album. Jednak praca nad płytą zeszła na drugi plan, gdy okazało się, że Nightwish wraz z piosenką "Sleepwalker" dostał się do fińskich kwalifikacji do konkursu Eurowizji. Zespół przeszedł przez wszystkie eliminacje bez problemu, jednak w ostatcznej fazie uplasował się na drugim miejscu mimo przeważającej liczby głosów publiczności w teległosowaniu.

Nowy album "Wishmaster" został nagrany w maju, a zespół wyruszył w trasę promocyjną, która miała swój początek w Kitee, rodzinnym mieście członków zespołu. Podczas jej trwania Nightwish odebrał złote płyty za album "Oceanborn" i single: "Sacrament Of Wilderness", "Walking In The Air" i "Sleeping Sun". "Wishmaster" zaraz po wydaniu uplasował się na pierwszym miejscu fińskiej listy przebojów i nie opuszczał go przez kolejne trzy tygodnie. W tym czasie także dostał złotą płytę. Został także nazwany albumem miesiąca w niemieckim magazynie "Rock Hard" (nr 6/2000), wyprzedzając takie gwiazdy jak Bon Jovi czy Iron Maiden.

"Wishmaster" pojawił się także na dwudziestej pierwszej pozycji na niemieckiej liście przebojów i na sześćdziesiątej szóstej we Francji. Trasa koncertowa "Wishmaster World Tour" rozpoczęta w Kitee odwiedziła wszystkie największe festiwale, a w końcowej fazie zawitała nawet do Ameryki Południowej. Trzy tygodniowe występy w Brazylii, Chile, Argentynie, Panamie i Meksyku szybko sprawiły, że Nightwish urósł do miana gwiazdy pierwszego formatu. Dobrą formę zespołu udowadniały także wystepy na takich imprezach jak: Wacken Open Air, Biebop Metal Fest i pierwsze europejskie tournee z Sinergy i Eternal Tears Of Sorrow. W listopadzie Nightwish miał okazję zagrać w Montrealu, w Kanadzie.

Kolejnym projektem zespołu było wydanie pełnego zapisu koncertu na DVD i VHS. Występ ten odbył się w finlandzkim Tampere 29 grudnia 2000r. Materiał na nim zarejestrowany wydano w kwietniu 2001r. (Finlandia). Na świecie krążek ten miał swoją premierę latem 2001r. Po zakończeniu występu Nightwish odebrali platynową płytę za album "Wishmaster" i złotą za singiel "Deep Silent Complete".
W marcu 2001 Nightwish ponownie wkroczył do studia by nagrać własną wersję przeboju Gary'ego Moore'a - "Over The Hills And Far Away" z dwiema nowymi piosenkami i odświeżoną "Astral Romance" z pierwszego albumu grupy. W Finlandii materiał ten wydany został na kasecie w czerwcu 2001r. Niemiecka wersja (wydania przez wytwórnię Drakkar) zawierała sześć dodatkowych utwórów na żywo zarejestrowanych podczas koncertu w Tampere. Taka wersja wydana została latem 2002r. w całej Europie jako pełny album.

Video do piosenki "Over The Hills And Far Away", które ponownie uzyskało w Finlandii tytuł Platynowej Płyty zostało nakręcone w kwietniu 2001r. w rodzinnym kraju muzyków. Fińska trasa koncertowa z tego samego roku skończyła się w Nivala i działalność zespołu miała się na tym zakończyć. Tuomas wybrał się na wycieczkę do Laponii by zebrać myśli, kilka spraw uległo zmianie i Nightwish na szczęście wznowił działalność. Nawiązując do jego własnych słów, Tuomas chciał rozwiązać zespół z powodu przedłużenia się niezgodności w samej grupie.

Na szczęście tak się nie stało. Niestety Sami Vänskä, basista grający w zespole od albumu "Oceanborn" postanowił odejść. Marco Hietala, znany m.i. z występów z takimi grupami jak Tarot czy Sinergy obiecał zastąpić Samiego w nagraniach nowego albumu i trasie koncertowej. Nightwish podpisał kontrakt z King Foo Entertainment, a ich nowym menagerem został długoletni przyjaciel Ewo Rytkönen. Aby uczcić "nowy początek" 24 listopada 2001r. został otwarty pierwszy sklepik z produktami dla fanów zespołu na oficjalnej stronie. Nagrywanie nowego albumu zatytułowanego "Century Child" rozpoczęło się w styczniu 2002r.

Początek 2002r. przyniósł zespołowi kilka dobrych wiadomości w przeciwieństwie do poprzednich ciężkich czasów. Zarówno cały zespół jak i pojedynczy członkowie byli wysoko notowani w zagranicznych magazynach. "Ever Dream", pierwszy singiel z nowej płyty w dwa dni po swojej premierze uzyskał tytuł Złotej Płyty. W tym samym czasie zespół ogłosił, że po zakończeniu trasy koncertowej "Century Child World Tour" robi sobie roczną przerwę, podczas której Tarja ma dokończyć studia w Niemczech. To oświadczenie wywołało kolejną falę spekulacji wśród fanów na temat rzekomego rozpadu zespołu, które jednak okazały się całkowicie bezpodstawne.

"Century Child" ukazało się w maju 2002r. i pobiło rekord sprzedaży, w Finlandii stało się Złotą Płytą w dwie godziny! W czasie dwóch tygodni sprzedano 30.000 egzemplarzy albumu, za co zespół został uhonorowany Platynową Płytą. W tym samym czasie Nightwish stale okupował pierwsze miejsca fińskich list przebojów z singlem i albumem po raz pierwszy w swojej historii. W innych krajach sytuacja wyglądała podobnie jak w Finlandii: w Niemczech "Century Child" znalazło się na piątym miejscu, w Austrii na piętnastym i były to najwyższe notowania Nightwish w tych krajach. W czerwcu zespół wystąpił w Ameryce Południowej, a wszystkie jego koncerty sprzedały się jak świeże bułeczki.

W Brazylii cały nakład pierwszej edycji "Century Child" został wyczerpany w jeden dzień, a rewelacyjna trasa koncertowa nie mogła pozostać niezauważona w Europie. Wiele koncertów zostało zarejestrowanych na żywo i można je było obejrzeć w Internecie. "Century Child" sprzedało się w Finlandii w 59.000 egzemplarzy stając się drugim najlepiej sprzedającym albumem w 2002r. Planowana przerwa rozpoczęła się pod koniec 2002r. Podczas niej Jukka koncertował z Sethian i Bitch Driven, Tuomas z Sethian, For My Pain i Timo Rautiainen & Trio Niskalaukaus, Emppu z Altarią, a Marco z Tarotem. Po niespełna roku zespół ponownie wrócił do pracy.

11 marca Jukka i jego dziewczyna Satu zostali rodzicami. Na świat przyszła ich pierwsza córka, Luna. Rodzina Marco także się powiększyła. Basista zespołu po raz drugi został ojcem, tym razem na świat przyszły bliźniaki. Na listopad 2003r. Nightwish zarezerwował sobie czas w studiu by zacząć nagrywanie nowego albumu. Zespół odebrał też podwójną platynę za album "Century Child" (60.000 sprzedanych egzemplarzy). W maju Tarja wydała oficjalne oświadczenie, że kilka miesięcy wcześniej wyszła za mąż i wkrótce wraz z mężem wróci do Finlandii.

Nowe DVD "End Of Innocence" zostało wydane (po kilku zmianach terminu) 6 października 2003r., a zespół rozpoczął nagrywanie materiału na nową płytę. Ich piąty, pełny album zatytułowany "Once" ma być najważniejszym wydawnictwem zespołu. Fińska Prezydent Tarja Holonen, która dużo słyszała o dokonaniach Nightwish zaprosiła Tarję i jej męża Marcelo Cabuli na przyjęcie z okazji Dnia Niepodległości, które odbyło się w Pałacu Prezydenckim. Suknia Tarji została uznana za najszykowniejszą kreację wieczoru. Przez Świętami 2003 Nightwish zorganizował specjalną aukcję charytatywną, w której wystawiono planszę z wodospadem znaną z trasy promocyjnej "Century Child". Cały dochód (1750 EUR) został przeznaczony na Dom Dziecka znajdujący się w fińskim miasteczku Ristiina.

Nadejście roku 2004 było z niecierpliwością oczekiwane zarówno przez fanów jak i sam zespół. Nagrania w studiu były dla Nightwisha bardzo wyczerpujące fizycznie i psychicznie. Ostateczne poprawki odbyły się w Studio Phoenix w Londynie z udziałem Londyńskiej Orkiestry Symfonicznej znanej m.i. ze ścieżki dźwiękowej do trylogii "Władca Pierścieni". Wstawki orkiestrowe zostały napisane przez Pipa Williamsa, producenta Status Quo i Uriah Heep.

Na pierwszy singiel promujący "Once" zespół wybrał melodyjny utwór "Nemo". W lutym Nightwish przystąpił do kręcenia do niego teledysku. Reżyserem klipu został Antti Jokinen, który wcześniej pracował dla m.i. Shanii Twain, Celine Dion i Eminema. Wraz z wydaniem nowej płyty Nightwish wprowadził kilka zmian w kontrakcie z wytwórnią i nowy materiał wydany został przez Nuclear Blast, a Spinefarm Records zajął się jedynie dystrybucją płyty na terenie Finlandii. Nuclear Blast wyłożył na promocję "Once" sporo pieniędzy, zwłaszcza w Niemczech. Zdjęcia zespołu i okładka albumu były pokazywane w telewizji, można je było znaleźć w metrze, autobusach i prasie. Dzięki temu każdy Niemiec zna dziś Nightwish .

"Once" zaledwie w jeden dzień po swojej premierze uzyskało tytuł Złotej Płyty, tak jak singiel "Nemo". Zespół latem rozpoczyna swoje światowe tournee składające się z 150 koncertów na wszystkich kontynentach, które potrwa do końca 2005r. Trasa ta będzie najdłuższą i największą zarazem w historii Nightwish.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Nemo	Nightwish	05.2004	87[20]	-	Nuclear Blast NB 1289	[written by Tuomas Holopainen][produced by TeeCee Kinnunen , Tuomas Holopainen]
Wish i had an angel	Nightwish	10.2004	60[6]	-	Nuclear Blast NB 1336	[written by Tuomas Holopainen][produced by TeeCee Kinnunen , Tuomas Holopainen]
The sirens	Nightwish	09.2005	138[1]	-	Nuclear Blast NB 1398	[written by Tuomas Holopainen][produced by TeeCee Kinnunen , Tuomas Holopainen]
Amaranth	Nightwish	09.2007	120[1]	-	Nuclear Blast NB 1925	[written by Tuomas Holopainen][produced by Tuomas Holopainen]
Storytime	Nightwish	11.2011	176[1]	-	Nuclear Blast NB 2801	[written by Tuomas Holopainen][produced by Tuomas Holopainen]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Once	Nightwish	06.2004	102[6]	-	Nuclear Blast NB 1291	[ produced by TeeCee Kinnunen , Tuomas Holopainen]
Highest hopes-The best of Nightwish	Nightwish	10.2005	140[1]	-	Mercury 987372	[ produced by TeeCee Kinnunen , Tuomas Holopainen]
End of an era	Nightwish	06.2006	115[1]	-	Nuclear Blast NB 1679	[ produced by TeeCee Kinnunen , Tuomas Holopainen,Marko Hietala]
Dark Passion Play	Nightwish	10.2007	25[5]	84[2]	Nuclear Blast NB 19232	[ produced by Tuomas Holopainen]
Made in Hong Kong	Nightwish	03.2009	196[1]	-	Nuclear Blast NB 19612	-
Imaginaerum	Nightwish	12.2011	69[3]	27[3]	Nuclear Blast NB 2789	[ produced by Tuomas Holopainen]
Endless Forms Most Beautiful	Nightwish	04.2015	12[3]	34	Nuclear Blast NB 34 642	[ produced by Tuomas Holopainen]
Decades	Nightwish	03.2018	62[1]	-	Nuclear Blast 727361405700	[ produced by Tuomas Holopainen, Tero Kinnunen, Nightwish]
Decades: Live in Buenos Aires	Nightwish	12.2019	94[1]	-	Nuclear Blast 0727361489724	-
Human. :II: Nature.	Nightwish	04.2020	28[3]	110	Nuclear Blast 0727361520427	[ produced by Tuomas Holopainen]