Z archiwum...rocka

poniedziałek, 9 maja 2022

Nightwish

Pomysł założenia zespołu "narodził się" w lipcu 1996r. o północy, kiedy Tuomas spędzał czas z przyjaciółmi przy ognisku. Pierwsze trzy piosenki, będące nastrojową, akustyczną muzyką zostały nagrane między październikiem, a grudniem 1996r. W tym czasie zespół miał trzech członków: Tuomas'a, Tarję i Emppu.
"Chcieliśmy przekonać się jak brzmiałaby nasza muzyka po dodaniu perkusji (Jukka doszedł do zespołu) i gitary elektrycznej zamiast akustycznej" przyznaje Tuomas. Po kilku tygodniach prób weszliśmy do studia. W tym czasie zarejestrowaliśmy siedem utworów, które znalazły się na limitowanej edycji naszego pierwszego albumu - "Angels Fall First", który miał swoją premierę w 1997r.

W maju 1997r. Nightwish podpisał kontrakt płytowy z fińską wytwórnią Spinefarm Records, na nagranie dwóch albumów. Na jego mocy zespół nagrał w kwietniu cztery nowe piosenki. Przed wydaniem "Angels Fall First" wypuszczono pierwszy singiel - "The Carpenter", który szybko znalazł się na ósmym miejscu oficjalnej listy przebojów w Finlandii. Album, z którego pochodził wydany singiel został wypuszczony na początku października i znalazł się na trzydziestej pierwszej pozycji.
Nightwish zagrał swój pierwszy koncert w Kitee 31 grudnia 1997r. Po tym występie zespół pokazał się na żywo w zimie tylko siedem razy, bo Jukka i Emppu odbywali służbę w wojsku, a Tarja była zajęta nauką. Nie przeszkodziło to jednak w rozszerzeniu kontraktu z Spinefarm na wydanie dodatkowego, trzeciego albumu.

W kwietniu 1998r. nakręcono pierwszy teledysk do singla "The Carpenter". Klip był gotowy na początku maja i po raz pierwszy pokazano go w Jyrki. Tuomas i Tarja w międzyczasie udzieli wywiadu, który opublikowano pod koniec maja. W lecie do zespołu dołączył basista Sami Vänskä, z którym grupa zabrała się do nagrywania nowego albumu. Zespół wszedł do studia na początku sierpnia, a nagrania zakończyły się w październiku. 13 listopada Nightwish zagrał w Kitee. Podczas tego występu nakręcono video do drugiego singla, którym był "Sacrament Of Wilderness". Utwór ten ukazał się 26 listopada, a album, z którego pochodził nazwano "Oceanborn" i wydany został 7 grudnia 1998r.
Wszystkich zaskoczył sukces "Oceanborn". Album uplasował się na piątym miejscu na oficjalnej fińskiej liście przebojów, a promujacy go "Sacrament Of Wilderness" był numerem jeden przez tydzień.

W zimie 1999r. Nightwish zagrał wiele koncertów w całym kraju podczas trasy, która trwała trzy miesiące. Wystąpił także podczas telewizyjnego programu związanego z listą przebojów. Wiosną "Oceanborn" został wydany poza Finlandią, a zespół wyruszył w maju w trwajacą dwa i pół miesiąca trasę, występując na wszystkich większych metalowych i rockowych festiwalach. W tym samym czasie wydany został kolejny singiel - "Sleeping Sun" - napisany dla niemieckiej wytwórni Elipse. W kwietniu utwór oficjalnie ujrzał światło dzienne w Niemczech i zawierał także takie utwory jak: "Walking In The Air", "Swanheart" i "Angels Fall First". W Niemczech sam singiel sprzedał się w 15.000 kopii w ciągu zaledwie jednego miesiąca. W kwietniu Nightwish odebrali złote płyty za album "Oceanborn" i singiel "Sacrament Of Wilderness". Wkrótce okazało się także, że zespół wyruszy wkrótce na europejską trasę koncertową, która składać się będzie z dwudziestu sześciu występów, jako suppot przed niemiecką grupą Rage.

Na początku 2000r. zespół ponownie wszedł do studia aby nagrać swój trzeci już album. Jednak praca nad płytą zeszła na drugi plan, gdy okazało się, że Nightwish wraz z piosenką "Sleepwalker" dostał się do fińskich kwalifikacji do konkursu Eurowizji. Zespół przeszedł przez wszystkie eliminacje bez problemu, jednak w ostatcznej fazie uplasował się na drugim miejscu mimo przeważającej liczby głosów publiczności w teległosowaniu.

Nowy album "Wishmaster" został nagrany w maju, a zespół wyruszył w trasę promocyjną, która miała swój początek w Kitee, rodzinnym mieście członków zespołu. Podczas jej trwania Nightwish odebrał złote płyty za album "Oceanborn" i single: "Sacrament Of Wilderness", "Walking In The Air" i "Sleeping Sun". "Wishmaster" zaraz po wydaniu uplasował się na pierwszym miejscu fińskiej listy przebojów i nie opuszczał go przez kolejne trzy tygodnie. W tym czasie także dostał złotą płytę. Został także nazwany albumem miesiąca w niemieckim magazynie "Rock Hard" (nr 6/2000), wyprzedzając takie gwiazdy jak Bon Jovi czy Iron Maiden.

"Wishmaster" pojawił się także na dwudziestej pierwszej pozycji na niemieckiej liście przebojów i na sześćdziesiątej szóstej we Francji. Trasa koncertowa "Wishmaster World Tour" rozpoczęta w Kitee odwiedziła wszystkie największe festiwale, a w końcowej fazie zawitała nawet do Ameryki Południowej. Trzy tygodniowe występy w Brazylii, Chile, Argentynie, Panamie i Meksyku szybko sprawiły, że Nightwish urósł do miana gwiazdy pierwszego formatu. Dobrą formę zespołu udowadniały także wystepy na takich imprezach jak: Wacken Open Air, Biebop Metal Fest i pierwsze europejskie tournee z Sinergy i Eternal Tears Of Sorrow. W listopadzie Nightwish miał okazję zagrać w Montrealu, w Kanadzie.

Kolejnym projektem zespołu było wydanie pełnego zapisu koncertu na DVD i VHS. Występ ten odbył się w finlandzkim Tampere 29 grudnia 2000r. Materiał na nim zarejestrowany wydano w kwietniu 2001r. (Finlandia). Na świecie krążek ten miał swoją premierę latem 2001r. Po zakończeniu występu Nightwish odebrali platynową płytę za album "Wishmaster" i złotą za singiel "Deep Silent Complete".
W marcu 2001 Nightwish ponownie wkroczył do studia by nagrać własną wersję przeboju Gary'ego Moore'a - "Over The Hills And Far Away" z dwiema nowymi piosenkami i odświeżoną "Astral Romance" z pierwszego albumu grupy. W Finlandii materiał ten wydany został na kasecie w czerwcu 2001r. Niemiecka wersja (wydania przez wytwórnię Drakkar) zawierała sześć dodatkowych utwórów na żywo zarejestrowanych podczas koncertu w Tampere. Taka wersja wydana została latem 2002r. w całej Europie jako pełny album.

Video do piosenki "Over The Hills And Far Away", które ponownie uzyskało w Finlandii tytuł Platynowej Płyty zostało nakręcone w kwietniu 2001r. w rodzinnym kraju muzyków. Fińska trasa koncertowa z tego samego roku skończyła się w Nivala i działalność zespołu miała się na tym zakończyć. Tuomas wybrał się na wycieczkę do Laponii by zebrać myśli, kilka spraw uległo zmianie i Nightwish na szczęście wznowił działalność. Nawiązując do jego własnych słów, Tuomas chciał rozwiązać zespół z powodu przedłużenia się niezgodności w samej grupie.

Na szczęście tak się nie stało. Niestety Sami Vänskä, basista grający w zespole od albumu "Oceanborn" postanowił odejść. Marco Hietala, znany m.i. z występów z takimi grupami jak Tarot czy Sinergy obiecał zastąpić Samiego w nagraniach nowego albumu i trasie koncertowej. Nightwish podpisał kontrakt z King Foo Entertainment, a ich nowym menagerem został długoletni przyjaciel Ewo Rytkönen. Aby uczcić "nowy początek" 24 listopada 2001r. został otwarty pierwszy sklepik z produktami dla fanów zespołu na oficjalnej stronie. Nagrywanie nowego albumu zatytułowanego "Century Child" rozpoczęło się w styczniu 2002r.

Początek 2002r. przyniósł zespołowi kilka dobrych wiadomości w przeciwieństwie do poprzednich ciężkich czasów. Zarówno cały zespół jak i pojedynczy członkowie byli wysoko notowani w zagranicznych magazynach. "Ever Dream", pierwszy singiel z nowej płyty w dwa dni po swojej premierze uzyskał tytuł Złotej Płyty. W tym samym czasie zespół ogłosił, że po zakończeniu trasy koncertowej "Century Child World Tour" robi sobie roczną przerwę, podczas której Tarja ma dokończyć studia w Niemczech. To oświadczenie wywołało kolejną falę spekulacji wśród fanów na temat rzekomego rozpadu zespołu, które jednak okazały się całkowicie bezpodstawne.

"Century Child" ukazało się w maju 2002r. i pobiło rekord sprzedaży, w Finlandii stało się Złotą Płytą w dwie godziny! W czasie dwóch tygodni sprzedano 30.000 egzemplarzy albumu, za co zespół został uhonorowany Platynową Płytą. W tym samym czasie Nightwish stale okupował pierwsze miejsca fińskich list przebojów z singlem i albumem po raz pierwszy w swojej historii. W innych krajach sytuacja wyglądała podobnie jak w Finlandii: w Niemczech "Century Child" znalazło się na piątym miejscu, w Austrii na piętnastym i były to najwyższe notowania Nightwish w tych krajach. W czerwcu zespół wystąpił w Ameryce Południowej, a wszystkie jego koncerty sprzedały się jak świeże bułeczki.

W Brazylii cały nakład pierwszej edycji "Century Child" został wyczerpany w jeden dzień, a rewelacyjna trasa koncertowa nie mogła pozostać niezauważona w Europie. Wiele koncertów zostało zarejestrowanych na żywo i można je było obejrzeć w Internecie. "Century Child" sprzedało się w Finlandii w 59.000 egzemplarzy stając się drugim najlepiej sprzedającym albumem w 2002r. Planowana przerwa rozpoczęła się pod koniec 2002r. Podczas niej Jukka koncertował z Sethian i Bitch Driven, Tuomas z Sethian, For My Pain i Timo Rautiainen & Trio Niskalaukaus, Emppu z Altarią, a Marco z Tarotem. Po niespełna roku zespół ponownie wrócił do pracy.

11 marca Jukka i jego dziewczyna Satu zostali rodzicami. Na świat przyszła ich pierwsza córka, Luna. Rodzina Marco także się powiększyła. Basista zespołu po raz drugi został ojcem, tym razem na świat przyszły bliźniaki. Na listopad 2003r. Nightwish zarezerwował sobie czas w studiu by zacząć nagrywanie nowego albumu. Zespół odebrał też podwójną platynę za album "Century Child" (60.000 sprzedanych egzemplarzy). W maju Tarja wydała oficjalne oświadczenie, że kilka miesięcy wcześniej wyszła za mąż i wkrótce wraz z mężem wróci do Finlandii.

Nowe DVD "End Of Innocence" zostało wydane (po kilku zmianach terminu) 6 października 2003r., a zespół rozpoczął nagrywanie materiału na nową płytę. Ich piąty, pełny album zatytułowany "Once" ma być najważniejszym wydawnictwem zespołu. Fińska Prezydent Tarja Holonen, która dużo słyszała o dokonaniach Nightwish zaprosiła Tarję i jej męża Marcelo Cabuli na przyjęcie z okazji Dnia Niepodległości, które odbyło się w Pałacu Prezydenckim. Suknia Tarji została uznana za najszykowniejszą kreację wieczoru. Przez Świętami 2003 Nightwish zorganizował specjalną aukcję charytatywną, w której wystawiono planszę z wodospadem znaną z trasy promocyjnej "Century Child". Cały dochód (1750 EUR) został przeznaczony na Dom Dziecka znajdujący się w fińskim miasteczku Ristiina.

Nadejście roku 2004 było z niecierpliwością oczekiwane zarówno przez fanów jak i sam zespół. Nagrania w studiu były dla Nightwisha bardzo wyczerpujące fizycznie i psychicznie. Ostateczne poprawki odbyły się w Studio Phoenix w Londynie z udziałem Londyńskiej Orkiestry Symfonicznej znanej m.i. ze ścieżki dźwiękowej do trylogii "Władca Pierścieni". Wstawki orkiestrowe zostały napisane przez Pipa Williamsa, producenta Status Quo i Uriah Heep.

Na pierwszy singiel promujący "Once" zespół wybrał melodyjny utwór "Nemo". W lutym Nightwish przystąpił do kręcenia do niego teledysku. Reżyserem klipu został Antti Jokinen, który wcześniej pracował dla m.i. Shanii Twain, Celine Dion i Eminema. Wraz z wydaniem nowej płyty Nightwish wprowadził kilka zmian w kontrakcie z wytwórnią i nowy materiał wydany został przez Nuclear Blast, a Spinefarm Records zajął się jedynie dystrybucją płyty na terenie Finlandii. Nuclear Blast wyłożył na promocję "Once" sporo pieniędzy, zwłaszcza w Niemczech. Zdjęcia zespołu i okładka albumu były pokazywane w telewizji, można je było znaleźć w metrze, autobusach i prasie. Dzięki temu każdy Niemiec zna dziś Nightwish .

"Once" zaledwie w jeden dzień po swojej premierze uzyskało tytuł Złotej Płyty, tak jak singiel "Nemo". Zespół latem rozpoczyna swoje światowe tournee składające się z 150 koncertów na wszystkich kontynentach, które potrwa do końca 2005r. Trasa ta będzie najdłuższą i największą zarazem w historii Nightwish.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Nemo	Nightwish	05.2004	87[20]	-	Nuclear Blast NB 1289	[written by Tuomas Holopainen][produced by TeeCee Kinnunen , Tuomas Holopainen]
Wish i had an angel	Nightwish	10.2004	60[6]	-	Nuclear Blast NB 1336	[written by Tuomas Holopainen][produced by TeeCee Kinnunen , Tuomas Holopainen]
The sirens	Nightwish	09.2005	138[1]	-	Nuclear Blast NB 1398	[written by Tuomas Holopainen][produced by TeeCee Kinnunen , Tuomas Holopainen]
Amaranth	Nightwish	09.2007	120[1]	-	Nuclear Blast NB 1925	[written by Tuomas Holopainen][produced by Tuomas Holopainen]
Storytime	Nightwish	11.2011	176[1]	-	Nuclear Blast NB 2801	[written by Tuomas Holopainen][produced by Tuomas Holopainen]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Once	Nightwish	06.2004	102[6]	-	Nuclear Blast NB 1291	[ produced by TeeCee Kinnunen , Tuomas Holopainen]
Highest hopes-The best of Nightwish	Nightwish	10.2005	140[1]	-	Mercury 987372	[ produced by TeeCee Kinnunen , Tuomas Holopainen]
End of an era	Nightwish	06.2006	115[1]	-	Nuclear Blast NB 1679	[ produced by TeeCee Kinnunen , Tuomas Holopainen,Marko Hietala]
Dark Passion Play	Nightwish	10.2007	25[5]	84[2]	Nuclear Blast NB 19232	[ produced by Tuomas Holopainen]
Made in Hong Kong	Nightwish	03.2009	196[1]	-	Nuclear Blast NB 19612	-
Imaginaerum	Nightwish	12.2011	69[3]	27[3]	Nuclear Blast NB 2789	[ produced by Tuomas Holopainen]
Endless Forms Most Beautiful	Nightwish	04.2015	12[3]	34	Nuclear Blast NB 34 642	[ produced by Tuomas Holopainen]
Decades	Nightwish	03.2018	62[1]	-	Nuclear Blast 727361405700	[ produced by Tuomas Holopainen, Tero Kinnunen, Nightwish]
Decades: Live in Buenos Aires	Nightwish	12.2019	94[1]	-	Nuclear Blast 0727361489724	-
Human. :II: Nature.	Nightwish	04.2020	28[3]	110	Nuclear Blast 0727361520427	[ produced by Tuomas Holopainen]

Restless Heart

Restless Heart, grając przyjazną popowi country-rock zapatrzony w Eagles, był jednym z najpopularniejszych zespołów country późnych lat 80-tych i wczesnych 90-tych, zdobywając liczne przeboje na listach przebojów country. Zespół po raz pierwszy zebrał się w 1984 roku na polecenie producenta i autora piosenek Tima DuBoisa, który chciał, aby niektórzy muzycy zademonstrowali partię materiału, który przesunął się między country a pop. Perkusista/wokalista John Dittrich, pianista Dave Innis, basista/wokalista Paul Gregg i gitarzysta Greg Jennings początkowo dołączył wokalista Verlon Thompson, a sesje demo poszły tak dobrze, że grupa postanowiła pozostać razem i zawrzeć kontrakt płytowy.

Podpisali kontrakt z RCA w 1983 roku, kiedy Thompson został zastąpiony przez wokalistę Larry'ego Stewarta, wokalistę demo, którego Innis znał z Belmont College w Nashville. Debiutancki album Restless Heart został wydany w 1985 roku i zawierał trzy hity z pierwszej dziesiątki: „I Want Everyone to Cry”, „(Back to The) Heartbreak Kid” i „Til I Loved You”. Kontynuacja z 1986 roku, Wheels, była ich prawdziwym przełomowym wydawnictwem, zajmując pierwsze miejsca na listach przebojów country i produkując cztery hity numer jeden: „That Rock Won’t Roll”, balladę „I'll Still Be Loving You” , „Why Does It Have to Be (Wrong or Right),” i „Wheels”. Wydana w 1988 roku Big Dreams in a Small Town była udaną kontynuacją, dając zespołowi sześć kolejnych miejsc na listach przebojów dzięki swoim pierwszym dwóm singlom, „A Tender Lie” i „The Bluest Eyes in Texas”; utwór tytułowy i „Say What's in Your Heart” również znalazły się w pierwszej piątce.

Tytuł Fast Movin' Train z 1989 roku był trafną metaforą kariery zespołu, ponieważ zrodził dwa kolejne hity Top Five w utworze tytułowym i „Dancy's Dream”. Stewart opuścił grupę, aby rozpocząć karierę solową w 1990 roku; później zdobył wielki hit z „Alright Already”, ale nigdy nie dorównał mu. W międzyczasie Gregg i Dittrich podzielili się głównymi wokalami na Big Iron Horses z 1992 roku, co dało im kolejny przebój z „When She Cries”; trafił do Top Ten Country. Innis opuścił zespół w 1992 roku, a pozostałe trio nagrało „Tell Me What You Dream”, który stał się ich pierwszym liderem list przebojów Adult Contemporary w 1993 roku.

Jednak po wydaniu Matters of the Heart z 1994 roku, zdecydowali się rozwiązać. Jennings dołączył do zespołu Vince'a Gilla, a Dittrich współpracował z Buffalo Club. W 1998 r. odbyło się ponowne spotkanie Restless Heart - bez Innisa - które zaowocowało czterema nowymi utworami na kompilacji Greatest Hits, a także trasą koncertową z Gillem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Let The Heartache Ride/Few And Far Between	Restless Heart	01.1985	-	-	RCA 13969	[written by Van Stephenson, Dave Robbins, Tim DuBois][produced by Tim DuBois, Scott Hendricks][23[16].Country Chart]
I Want Everyone To Cry/She's Coming Home	Restless Heart	06.1985	-	-	RCA 14 086	[written by Wood Newton, Michael Noble][produced by Tim DuBois, Scott Hendricks][10[18].Country Chart]
(Back To The) Heartbreak Kid/She Danced Her Way (Into My Heart)	Restless Heart	10.1985	-	-	RCA 14 190	[written by Van Stephenson, Tim DuBois][produced by Tim DuBois, Scott Hendricks][7[19].Country Chart]
Til I Loved You/Shakin' The Night Away	Restless Heart	03.1986	-	-	RCA 14 292	[written by Van Stephenson, Dave Robbins, Jeff Silbar][produced by Tim DuBois, Scott Hendricks][10[20].Country Chart]
That Rock Won't Roll/You Can't Out Run The Night	Restless Heart	08.1986	-	-	RCA 14 376	[written by Bob DiPiero,John Scott Sherrill][produced by Tim DuBois, Scott Hendricks,Restless Heart][1[1][23].Country Chart]
I'll Still Be Loving You/Victim Of The Game	Restless Heart	04.1987	-	33[18]	RCA 5065	[written by Todd Cerney,Mary Ann Kennedy,Pam Rose,Pat Bunch][produced by Tim DuBois, Scott Hendricks,Restless Heart][1[1][25].Country Chart]
Why Does It Have To Be (Wrong Or Right)/Hummingbird	Restless Heart	05.1987	-	-	RCA 5132	[written by Randy Sharp,Donny Lowery][produced by Tim DuBois, Scott Hendricks,Restless Heart][1[1][25].Country Chart]
Wheels/New York (Hold Her Tight)	Restless Heart	10.1987	-	-	RCA 5280	[written by Dave Loggins][produced by Tim DuBois, Scott Hendricks,Restless Heart][1[1][23].Country Chart]
Bluest Eyes In Texas/Eldorado	Restless Heart	05.1988	-	-	RCA 8386	[written by Tim DuBois,Dave Robbins,Van Stephenson][produced by Tim DuBois, Scott Hendricks,Restless Heart][1[1][21].Country Chart]
A Tender Lie/This Time	Restless Heart	09.1988	-	-	RCA 8714	[written by Randy Sharp][produced by Tim DuBois, Scott Hendricks,Restless Heart][1[1][23].Country Chart]
Big Dreams In A Small Town/The Ride Of Your Life	Restless Heart	02.1989	-	-	RCA 8816	[written by Van Stephenson, Dave Robbins, Tim DuBois][produced by Tim DuBois, Scott Hendricks,Restless Heart][3[18].Country Chart]
Say What's In Your Heart/Jenny Come Back	Restless Heart	07.1989	-	-	RCA 9034	[written by Donny Lowery,Don Schlitz][produced by Tim DuBois, Scott Hendricks,Restless Heart][4[20].Country Chart]
Fast Movin' Train/The Truth Hurts	Restless Heart	12.1989	-	-	RCA 9115	[written by Dave Loggins][produced by Tim DuBois, Scott Hendricks,Restless Heart][4[26].Country Chart]
Dancy's Dream/Lady Luck	Restless Heart	04.1990	-	-	RCA 2503	[written by Greg Jennings, Monty Powell, Tim DuBois][produced by Scott Hendricks, Tim DuBois, Restless Heart][5[21].Country Chart]
When Somebody Loves You/A Little More Coal On The Fire	Restless Heart	09.1990	-	-	RCA 2663	[written by Johnny Neel, Rick Giles][produced by Scott Hendricks, Tim DuBois, Restless Heart][21[16].Country Chart]
Long Lost Friend/I've Never Been So Sure	Restless Heart	12.1990	-	-	RCA 2709	[written by Larry Stewart ,Steve Bogard,Dave Robbins][produced by Tim DuBois, Scott Hendricks, Restless Heart][16[20].Country Chart]
You Can Depend On Me/Til I Loved You	Restless Heart	10.1991	-	-	RCA 62129	[written by Ronnie Rogers,Jimmy Griffin][produced by Josh Leo,Larry Michael Lee][3[20].Country Chart]
Familiar Pain/The Bluest Eyes In Texas	Restless Heart	02.1992	-	-	RCA 07863 62054	[written by Walt Aldridge, Susan Longacre][produced by Josh Leo, Larry Michael Lee][40[15].Country Chart]
When She Cries/Just In Time	Restless Heart	11.1992	-	11[20]	RCA 62 412	[written by Sonny LeMaire,Marc Beeson][produced by Josh Leo,Restless Heart][40[15].Country Chart]
Mending Fences/We're Gonna Be OK	Restless Heart	01.1993	-	-	RCA 62 419	[written by Jim Robinson, Andy Byrd][produced by Josh Leo,Restless Heart][13[20].Country Chart]
Tell Me What You Dream/Mending Fences	Restless Heart Featuring Warren Hill	03.1993	-	43[13]	RCA 62 468	[written by Timothy B. Schmit,Josh Leo,Vince Melamed][produced by Josh Leo,Restless Heart]
We Got The Love/Meet Me On The Other Side	Restless Heart	05.1993	-	-	RCA 62 510	[written by Steve Bogard,Rick Giles][produced by Josh Leo, Resltess Heart][11[20].Country Chart]
Big Iron Horses/Born In A High Wind	Restless Heart	11.1993	-	-	RCA 62 656	[written by John Dittrich, Dave Innis, Vince Melamed][produced by Josh Leo, Restless Heart][72[2].Country Chart]
Baby Needs New Shoes/I'd Cross The Line	Restless Heart	04.1994	-	-	RCA 62 827	[written by Billy Crain, Ronnie Gilbeau, Thom McHugh][produced by Josh Leo, Greg Jennings, Restless Heart][52[9].Country Chart]
No End To This Road/For Lack Of Better Words	Restless Heart	05.1998	-	-	RCA 65 562	[written by Kent Blazy, Michael Dulaney, Neil Thrasher][produced by Scott Hendricks, Tim DuBois][33[17].Country Chart]
For Lack of Better Words	Restless Heart	09.1998	-	-	RCA 65 529	[written by Dillon Dixon, Joie Scott, Kim Tribble][produced by Tim DuBois, Scott Hendricks][64[2].Country Chart]
Little Drummer Boy	Restless Heart	01.1999	-	-	RCA	[written by Harry Simeone, Katherine Kennicott Davis, Henry Onorati][58[1].Country Chart]
Feel My Way to You	Restless Heart	07.2004	-	-	Koch	[written by Danny Orton, Jennifer Schott][produced by Tim DuBois, Scott Hendricks][29[17].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wheels	Restless Heart	04.1987	-	73[25]	RCA Victor 5648	[gold-US][produced by Tim DuBois,Scott Hendricks,Restless Heart]
Big Dreams in a Small Town	Restless Heart	08.1988	-	114[11]	RCA 8317	[gold-US][produced by Tim DuBois,Scott Hendricks,Restless Heart]
Fast Movin' Train	Restless Heart	02.1990	-	78[17]	RCA 9961	[gold-US][produced by Tim DuBois,Scott Hendricks,Restless Heart]
The Best of Restless Heart	Restless Heart	11.1991	-	144[12]	RCA 61 041	[produced by Tim DuBois,Scott Hendricks,Restless Heart]
Big Iron Horses	Restless Heart	11.1992	-	116[34]	RCA 66 049	[gold-US][produced by John Dittrich,Paul Gregg,Dave Innis,Greg Jennings,Josh Leo]

Steady B

Warren Sabir McGlone (ur. 17 września 1969r), znany pod pseudonimem Steady B, to amerykański hiphopowiec, który wraz ze Schoolly D, Fresh Prince i Three Times Dope był jedną z pierwszych fal hip-hopu Filadelfii,któryzyskał rozgłos w połowie lat 80-tych XX wieku. Steady B był członkiem (i de facto liderem) załogi Hilltop Hustlers w Filadelfii.

Kariera muzyczna Steady B była stosunkowo krótkotrwała, a obecnie odbywa karę dożywocia w więzieniu stanowym w Pensylwanii za rolę w zabójstwie funkcjonariuszki policji w Filadelfii, Laurethy Vaird, podczas nieudanego napadu na bank w styczniu 1996 roku.

W swoim najlepszym wydaniu Steady mieszał dobrze napisane metafory i grę słów z rzadkimi, ale chwytliwymi utworami perkusyjnymi. Steady B wydał pięć albumów w trakcie swojej kariery, z mieszanymi sukcesami. Steady B i Grand Dragon KD wydali kilka wczesnych 12-calowych singli hip-hopowych w wytwórni Pop Art w 1985 roku. Żaden z tych wczesnych 12-calowych singli nie pojawił się na albumach. Należą do nich „Take Your Radio” (odpowiedź na „I Can't Live Without My Radio”) LL Cool J, „Fly Shanté” z udziałem Roxanne Shanté i „Just Call Us Def”. Steady B i jego DJ, Grand Dragon KD, pojawili się na „UK Fresh 86” na Wembley Arena 19 lipca 1986 roku, znanym jako Hip Hop Woodstock. Nagrania jego setu zawierały tylko jeden utwór "Do The Fila", jego odpowiedź na "Pee-Wee's Dance" Joeski Love. C.E.B.

W 1991 roku Steady B założył hardcorową grupę hip-hopową C.E.B. z kolegami z Filadelfii Cool C i Ultimate Eaze, starając się zaktualizować swój styl i rekordową sprzedaż. Imię C.E.B. było backronimem dla Countin' Endless Bank, ale było to również akronimem dla imion trzech członków grupy. Trio wydało swój jedyny album, Countin' Endless Bank, nakładem Ruffhouse Records w 1992 roku. Singiel „Get the Point” osiągnął 5. miejsce na liście Billboard Hot Rap Singles. Album został słabo przyjęty.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
What's My Name	Steady B	10.1987	-	149[7]	Jive 1060	[produced by Lawrence Goodman]
Let the Hustlers Play	Steady B	10.1988	-	193[1]	Jive 1122	[produced by KRS-One,Chuck Nice,Lawrence Goodman,Steady B]

Dakota Staton

Dakota Staton (ur. 3 czerwca 1930r - zm. 10 kwietnia 2007r) była amerykańską wokalistką jazzową, która zdobyła międzynarodowe uznanie dzięki przebojowi z 1957 roku „The Late, Late Show”. Była również znana pod muzułmańskim imieniem Aliyah Rabia przez okres ze względu na jej przejście na islam, zgodnie z interpretacją społeczności muzułmańskiej Ahmadiyya.

Urodziła się w dzielnicy Homewood w Pittsburghu w Pensylwanii, uczęszczała do George Westinghouse High School i studiowała muzykę w Filion School of Music w Pittsburghu. Później regularnie występowała w Hill District, popularnym punkcie jazzowym, jako wokalistka Joe Westray Orchestra, popularnej orkiestry Pittsburgha. Następnie spędziła kilka lat w klubach nocnych w takich miastach jak Detroit, Indianapolis, Cleveland i St. Louis. Podczas pobytu w Nowym Jorku zauważono, że śpiewa w nocnym klubie Harlemu o nazwie Baby Grand przez Dave'a Cavanaugha, producenta Capitol Records. Podpisała z nią kontrakt i wydała kilka singli, a jej sukces doprowadził ją do zdobycia nagrody „Najbardziej obiecującego debiutanta” magazynu Down Beat w 1955 roku.

Następnie przeszła na islam i przez jakiś czas używała nazwiska Aliyah Rabia. Małżeństwo ostatecznie zakończyło się rozwodem. Na przełomie lat 50. i 60-tych wydała kilka uznanych przez krytyków albumów, w tym: The Late, Late Show (1957), którego utwór tytułowy był jej największym hitem, In the Night (1958), we współpracy z pianistą Georgem Shearingiem, Dynamic! (1958) i Dakota at Storyville (1962), koncertowy album nagrany w klubie jazzowym Storyville w Bostonie.

W połowie lat 60-tych Staton przeniosła się do Anglii, gdzie nagrała album Dakota ′67. Wracając do Stanów Zjednoczonych na początku lat 70-tych kontynuowała nagrywanie półregularnie, a jej nagrania nabierały coraz silniejszego wpływu gospel i bluesa. W 1999 roku doznała udaru mózgu, po którym pogorszyło się jej zdrowie. Staton zmarła w Nowym Jorku w wieku 76 lat w 2007 roku.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Late, Late Show	Dakota Staton	02.1958	-	4[52]	Capitol 876	-
Dynamic!	Dakota Staton	10.1958	-	22[1]	Capitol 1054	-
Crazy He Calls Me	Dakota Staton	06.1959	-	23[9]	Capitol 1170	[produced by Dave Cavanaugh]
Time To Swing	Dakota Staton	11.1959	-	47[3]	Capitol 1241	[produced by Andy Wiswell]

Funky Diamonds

Funky Diamonds to niemiecka grupa taneczna i popowa z lat 90-tych. Od 1993 do 1996 roku grupa była pierwotnie grupą taneczną, a nawet tańczyła w tle dla DJ BoBo. Oryginalny skład składał się z Simone „Mo” Peter, Dietilde „Dee Dee” Gomes, Indry Zimmerman, Sibel Dugan i Yvonne „Y” Spath. Po tym, jak Sibel została ranna w wypadku samochodowym, opuściła grupę i została zastąpiona przez Kirę Lingenberg. W 1996 roku grupa wydała swój debiutancki singiel „Bad Girls”, ale nie wiadomo, jak i czy singiel w ogóle znalazł się na listach przebojów. W 1997 roku ich drugi singiel „I Know That You Want Me” osiągnął 68. pozycjęna listach przebojów w Niemczech, co czyni go ich jedynym do tej pory singlem na liście.

W tym samym roku The Funky Diamonds wydali swój debiutancki album, który zadebiutował na 24 miejscu listy przebojów w Niemczech i uzyskał status złotej płyty w Japonii. Kolejne single z albumu „It’s My Game” i „Get It On” nie wydawały się mieć żadnego wpływu na listy przebojów. W sierpniu 1997 roku Funky Diamonds wystąpili na Summer Open Air Tour w Berlinie wraz z innymi artystami, takimi jak Backstreet Boys, Aaron Carter i Nana. W 1998 roku wydały trzy single „It’s All About You”, „Get Funky Go Sista” i „Night Fever” (wydany tylko w Japonii), ale nie wiadomo, jaki wpływ na listy przebojów wywarł którykolwiek z tych singli. W 1999 roku Funky Diamonds wydały swój drugi i ostatni jak dotąd album „Diamonds Are Forever”.

W tym samym roku Kira Lingenberg opuściła grupę. Ich ostatni singiel do tej pory „I Wanna Have” w ogóle nie trafił na listy przebojów i do grudnia 1999 roku grupa się rozpadła. Yvonne Spath pracowała jako prezenterka telewizyjna i nadal pracuje jako tancerka dla takich artystów jak Billy Crawford, Kai Tracid, Loona i Sarah Connor (od 2002). Obecnie mieszka w Monachium i w sobotnie wieczory prowadzi audycję dla stacji radiowej.

Dee Dee Gomes pracuje jako prezenterka telewizyjna dla kanału sportowego DSF. Simone Peter kontynuowała karierę taneczną w takich zespołach jak Cordalis, Captain Jack i Master Boy. Nie wiadomo, co ona obecnie porabia. Kira Lingerberg prowadzi własne studio Pilates w Berlinie. Indra Zimmerman próbowała rozpocząć własną karierę solową, ale nie udało się.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Ger	Szwa	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Know That You Want Me	Funky Diamonds	03.1997	68[9]	20[5]	Ariola – 74321 47775 1	[written by Christian Hamm, Alain Bertoni][produced by Christian Hamm]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Ger	Szwa	Wytwórnia [Ger]	Komentarz
Funky Diamonds	Funky Diamonds	08.1997	24[6]	31[2]	Ariola 74321 50311 2	-

Teen Queens

The Teen Queens to australijska grupa muzyczna pop, założona w 1992 roku przez trzy modelki-piosenkarki-aktorki: Roxanne Clarke, Kellie Crawford i Lizę Witt. W 1992 i 1993 roku zdobyły cztery hity na liście ARIA Charts z coverami "Be My Baby" (nr 6, maj 1992), "I Can't Help Myself" (nr 28, lipiec 1992), " Love How You Love Me” (nr 14, wrzesień 1992) i „Baby It's You” (nr 91, kwiecień 1993). Debiutancki album grupy, Get Happy!, ukazał się w listopadzie 1992 roku i osiągnął 36. miejsce. Grupa rozpadła się w 1993 roku.

Ich single „I Can't Help Myself” i „Love How You Love Me” zostały nominowane do tytułu Engineer of the Year w konkursie ARIA Awards 1993. Od 1998 do 2008 roku Crawford była członkiem Hi-5, dziecięcej grupy muzycznej powiązanej z serialem telewizyjnym o tej samej nazwie.

Grupa Teen Queens została założona w Sydney w 1992 roku przez trzy modelki, piosenkarki i aktorki: Roxanne Clarke, Kellie Crawford (z domu Hoggart) i Lizę Witt.Odcinek pilotażowy został opracowany przez twórców E Street, telewizyjnej opery mydlanej dla nastolatków, na potrzeby półgodzinnego programu telewizyjnego pod własnym tytułem o grupie dziewcząt, której akcja toczy się w latach 60-tych. Według korespondencji The Canberra Times, program „śledzi trzy dziewczyny z kraju, które udają się do miasta, aby zrobić karierę w świecie muzyki. Oczywiście wszystko nie idzie zgodnie z planem”. Zanim pilot został odrzucony, trio sprawiło, że grupa stała się rzeczywistością taneczno-popową

W maju 1992 roku ich cover „Be My Baby” zespołu Ronettes stała się hitem nr 6 na liście singli ARIA Ich debiutancki album, Get Happy!, został wydany w Westside Records/Phonogram w listopadzie 1992 roku i osiągnął 36. miejsce na liście ARIA Albums Chart. Zawierał „kilka klasycznych piosenek z lat 60-tych. Grupa dostarczyła również wokale do reklamy telewizyjnej Coca-Coli. W lipcu 1992 roku Teen Queens pojawiły się na E Street jako zawodniczki w fikcyjnej grze randkowej Dream Date. Miały kolejne single w czołówce, w tym „I Can't Help Myself” zespołu The Four Tops (nr 28) w lipcu 1992 r. i „Love How You Love Me” zespołu The Paris Sisters (nr 14) we wrześniu 1992 r. Ten ostatni utwór pojawił się w odcinku E Street z motywem ślubu dla postaci Toni i CJ. Ostatni singiel, cover piosenki The Shirelles i The Beatles „Baby It's You” został wydany w kwietniu 1993 roku i osiągnął 91 miejsce. W czerwcu tego roku wykonały utwór w programie telewizyjnym Midday, przy wsparciu zespołu Geoffa Harveya.

Drugi album, Get Happy! II, został wydany w lipcu 1993 roku przed rozpadem grupy. Po rozstaniu Teen Queens w 1993 roku każda z członkiń realizowała solowe projekty. Crawford została członkiem-założycielem dziecięcej grupy muzycznej Hi-5 od września 1998 do grudnia 2008: wystąpiła w serialu telewizyjnym o tej samej nazwie. Witt pojawiła się w programach telewizyjnych, Good Morning Australia i Mornings z Kerrie-Anne, a od 2006 roku prowadziła internetową stronę zakupów telewizyjnych.Clarke i jej brat PJ Clarke opracowali jedną z największych agencji sztuk scenicznych w Australii „Detour” z Brent Street Studios w Sydney w latach 1998-2003.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	US	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Be My Baby	Teen Queens	04.1992	5[17]	-	Mercury/Westside 866 712-2	[written by Jeff Barry,Ellie Greenwich,Phil Spector][produced by Martin Armiger]
I Can't Help Myself	Teen Queens	07.1992	31[11]	-	Mercury/Westside 864 062-2	[written by Brian Holland ,Lamont Dozier,Eddie Holland]
Love How You Love Me	Teen Queens	09.1992	10[14]	-	Westside 864 385-2	[written by Barry Mann, Larry Kolber]
Baby It's You	Teen Queens	1993	91	-	Phonogram 862194-2	[written by Burt Bacharach,Mack David ,Barney Williams ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	US	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Get Happy!	Teen Queens	11.1992	41[5]	-	Westside/Phonogram 512 993-4	[produced by Rajan Kamahl, Richard Lush]

Bloodstone

Bloodstone to amerykańska grupa R&B, soul i funk, najpopularniejsza w latach 70-tych i wczesnych 80-tych XX wieku. Zespół wydał trzynaście singli w latach 1973-1984. Utworzona w 1962 roku w Kansas City w stanie Missouri grupa była szkolną grupą doo-wop o nazwie Sinceres. W 1967 roku zespół był wspierany i koncertował z dużym zespołem dętym z Kansas City znanym jako The Smokin' Emeralds i wykonał swoją wersję utworów w stylu Motown, która przyciągnęła tłumy w miejscu zwanym Place w dzielnicy Westport w KC.

W 1971 roku zespół składał się z Melvina Webba na perkusji, Rogera Durhama (ur. 14 lutego 1946r -zm. 27 lipca 1973r) na perkusji, Charlesa Love na gitarze i wokalu (ur. Charles Dee Love, Jr., 18 kwietnia 1945, Salina, Kansas, zmarł 6 marca 2014 w Kansas City, Missouri), Charlesa McCormicka na basie, Harry Williamsa na perkusji i Willisa Draffena na gitarze. Po nauczeniu się gry na swoich instrumentach muzycznych przenieśli się do Los Angeles w Kalifornii, gdzie spotkali swoich przyszłych menedżerów George'a Braunsteina i Rona Hamady'ego. Zespół zastąpił również perkusistę Melvina Webba Eddiem Summersem, mieszkańcem Los Angeles. Menedżerowie postanowili zmienić nazwę z Sinceres na Bloodstone.

Później grupa udała się do Londynu w Anglii, gdzie podpisali kontrakt nagraniowy z wytwórnią Decca Records. Pierwotnymi członkami byli Charles McCormick, Willis Draffen Jr., Charles Love, Harry Williams, Roger Durham i Eddie Summers. Pierwszy album nosił tytuł Bloodstone, podczas gdy jednocześnie ukazały się dwa single zatytułowane „That's the Way We Make Our Music” oraz „Girl (You Look So Fine)”, napisane i zaaranżowane przez Eddiego Summersa, najnowszego członka zespołu. Jego drugi album, Natural High, znalazł się w amerykańskiej liście R&B Top 10. Album został napisany przez różnych członków grupy Bloodstone, a singiel „Natural High” osiągnął 10 miejsce na liście pop. Emitowano go w całej Europie, szczególnie w Radio Luxembourg. Osiągnął 40 miejsce na brytyjskiej liście przebojów w sierpniu 1973 roku i znalazł się w serii albumów kompilacyjnych Decca „World of Hits”. Inne hity Bloodstone to „Never Let You Go”, „Outside Woman” i „My Little Lady”.

Bloodstone odegrał kluczową rolę w ruchu „czarnego rocka” i funka lat 70-tych, a nawet wziął udział w ruchu brown-eyed soul z kilkoma hitami z latynoską muzyką. Bloodstone występował z Marvinem Gaye, Curtisem Mayfieldem, Eltonem Johnem i The Impressions. Ich album Natural High z 1973 roku, wyprodukowany przez Mike'a Vernona, sprzedał się w ponad milionie kopii i został nagrodzony złotą płytą przez R.I.A.A. w lipcu tego roku.

Osiągnęli umiarkowany powrót na początku lat 80-tych, kiedy McCormick zastąpił Rona Wilsona. Ich album We Go a Long Way Back (1982), którego utwór tytułowy znalazł się na liście Top 5 R&B, wyprodukował również kolejny singiel „Go On and Cry”, który osiągnął 18 miejsce. Grupa kontynuowała nagrywanie do połowy lat 80-tych. Później kontynuowali trasę koncertową i występowali z oryginalnymi członkami Charlesem McCormickiem, Harrym Williamsem i nowszym członkiem Donaldem Brownem. Bloodstone zagrał także i napisał całą muzykę do filmu Train Ride to Hollywood (1975).

Roger Durham zmarł 27 lipca 1973 roku w wieku 27 lat po zrzuceniu go z konia. Członek założyciel Melvin Webb zmarł w 1982 roku.Willis Draffen zmarł 8 lutego 2002 roku w wieku 56 lat. Charles Love zmarł 6 marca 2014 roku w wieku 68 lat. Love zmarł z powodu powikłań zapalenia płuc i od kilku lat walczył z rozedmą. Charles McCormick zmarł 12 kwietnia 2022 roku w wieku 75 lat. W 2019 roku Bloodstone został uhonorowany nagrodą za całokształt twórczości przez National R&B Music Societyw Filadelfii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Natural High/Peter's Jones	Bloodstone	04.1973	40[4]	10[19]	London 1046	[platinum-US][written by Charles McCormick][produced by Mike Vernon][4[17].R&B Chart]
Never Let You Go/You Know We've Learned	Bloodstone	09.1973	-	43[14]	London 1051	[written by Harry Williams][produced by Mike Vernon][7[15].R&B Chart]
Outside Woman/Dumb Dude	Bloodstone	02.1974	-	34[14]	London 1052	[written by Harry Williams][produced by Mike Vernon][2[19].R&B Chart]
That's Not How It Goes/Everybody Needs Love	Bloodstone	07.1974	-	82[6]	London 1055	[written by Willis Draffen, Jr.][produced by Mike Vernon][22[13].R&B Chart]
I Need Time/I Believe You Now	Bloodstone	11.1974	-	108[2]	London 1059	[written by Charles McCormack][produced by Mike Vernon]
My Little Lady/Loving You Is Just A Pastime	Bloodstone	03.1975	-	57[7]	London 1061	[written by C. McCormick][produced by Mike Vernon][4[16].R&B Chart]
Give Me Your Heart/Something's Missing	Bloodstone	10.1975	-	-	London 1062	[written by Charles McCormick][produced by Mike Vernon][18[15].R&B Chart]
Do You Wanna Do A Thing/Save Me	Bloodstone	06.1976	-	101[1]	London 1064	[written by Jesse Boyce, Sanchez Harley, Richard Griffith][produced by Bert De Coteaux, Tony Silvester ][19[11].R&B Chart]
Just Like In The Movies/Little Linda	Bloodstone	07.1976	-	-	London 1067	[written by Patrick Adams, B. Carhee][produced by Bert DeCoteaux, Tony Silvester][58[9].R&B Chart]
We Go A Long Way Back/Nite Time Fun	Bloodstone	04.1982	-	-	T Neck 02825	[written by C. Love][produced by McKinley Jackson][5[21].R&B Chart]
Go On And Cry	Bloodstone	08.1982	-	-	T Neck 03049	[written by C. Love, K. Sears][produced by McKinley Jackson, The Isley Brothers][18[13].R&B Chart]
My Love Grows Stronger (Part 1)/My Love Grows Stronger (Part 2)	Bloodstone	12.1982	-	-	T Neck 03394	[written by M. Jackson, S. Jones, V. Jones][produced by The Isley Brothers, McKinley Jackson][44[10].R&B Chart]
Instant Love/It Feels So Good (With You)	Bloodstone	05.1984	-	-	T Neck 04465	[written by R. B. Bell, M. T. Jackson][produced by McKinley T. Jackson][42[11].R&B Chart]
Bloodstone's Party/Feel The Heat	Bloodstone	09.1984	-	-	T Neck 04592	[written by R. Wilson][produced by McKinley T. Jackson][69[5].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Natural High	Bloodstone	04.1973	-	30[36]	London 620	[produced by Mike Vernon]
Unreal	Bloodstone	01.1974	-	110[22]	London 634	[produced by Mike Vernon]
I Need Time	Bloodstone	08.1974	-	141[8]	London 647	[produced by Mike Vernon]
Riddle Of The Sphinx	Bloodstone	02.1975	-	147[6]	London 645	[produced by Mike Vernon]
We Go A Long Way Back	Bloodstone	07.1982	-	95[11]	T-Neck 38 115	[produced by The Isley Brothers, McKinley T. Jackson]

niedziela, 8 maja 2022

Black Heat

Black Heat to funkowy zespół z lat 70-tych założony przez Kinga Raymonda Greena i odkryty przez Phillipa Guilbeau. . Członkami byli Ray Thompson (saksofon), Esco Cromer (perkusja), Brad Owens (gitara, wokal), Rodney Edwards (trąbka), Ray Green (perkusja), John Gray (instrumenty klawiszowe) i Namon Jones (bas).

Ich albumy to Black Heat (z gościnnym artystą Davidem „Fathead” Newmanem), No Time To Burn i Keep On Runnin'.

Chociaż mieli tylko jeden singiel „No Time To Burn”, ich albumy stały się kolekcjonerskie dzięki trudnym numerom, takim jak „Zimba Ku” i „Super Cool”. Ich ciężkie, perkusyjne brzmienie zjednało im sympatię fanów funku i znaleźli się na kilku kompilacjach, które podkreślają rzadkie rytmy nakładem Atlantic Records.

Niedawno pojawili się na koncercie upamiętniającym Joela Dorna, ich oryginalnego producenta w Atlantic Records. Po raz pierwszy spotkali się ponownie od ponad 34 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
No Time To Burn/Supercool	Black Heat	12.1973	-	-	Atlantic 2987	[written by J. Gray, N. Jones, B. Owens][produced by Joel Dorn][46[13].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
No Time To Burn	Black Heat	.1974	-	201	Atlantic 7294	[produced by Joel Dorn,Jimmy Douglass][58.R&B Chart]
Keep on Runnin	Black Heat	.1975	-	-	Atlantic 18 128	[produced by Jimmy Douglass][51.R&B Chart]

Ray Simpson

Raymond Simpson jest piosenkarzem i autorem tekstów z Londynu, którego kariera muzyczna trwa ponad 20 lat. Jego pierwszy album zatytułowany „Ray Simpson” zaowocował singlem Crazy Pictures w wytwórni Circa/Virgin, a następnie „Out There”. Produkcja tego albumu zabrała go do Ameryki, gdzie zebrał umiejętności od szanowanych muzyków od Pino Palladino po Michaela J. Powella, znanego ze współpracy z Anitą Baker.

Pochodzący z Wielkiej Brytanii Raymond jako pierwszy wkroczył do muzyki jako artysta reggae, który znalazł się na brytyjskich listach przebojów reggae z singlem „Is It Always Gonna Be Like This” i coverem „Turn your Love Around” George'a Bensona. Jest producentem i pisał teksty dla innych brytyjskich artystów. Raymond współpracował z innymi brytyjskimi artystami, w tym Maxi Priestem, Incognito, Caron Wheeler i Soul II Soul.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Crazy Pictures	Ray Simpson	05.1992	-	-	Virgin 98 596	[written by A. Scott, B. Maunick, Ray Simpson][produced by Sir Gant, Michael J. Powell][89[4].R&B Chart]

Simple Pleasure

Simple Pleasure było to trio R&B z New Jersey, w skład którego wchodzili byli wojskowi Vann Holland, Gerald Drummond i Rodney Gibson. Trio stacjonowało wcześniej w bazie sił powietrznych McGuire w New Jersey i pisało piosenki dla Queen Latifah, a nawet wystąpiło w jej teledysku do piosenki „Fly Girl”.

W 1992 roku trio wydało swój jedyny album Simple Pleasure w Reprise Records. Pierwszy singiel z albumu, „Where Do We Go” osiągnął 25 miejsce na liście Billboard's Hot R&B Singles, pozostając na liście przez 18 tygodni.

Kolejny singiel „Never Before” osiągnął 52. miejsce na liście Billboard's Hot R&B Singles, pozostając na liście przez 12 tygodni. Obecnie Vann Holland jest właścicielem i założycielem firmy odzieżowej i akcesoriów Revolution Riche.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Where Do We Go	Simple Pleasure	10.1992	-	-	Reprise 18 784	[written by Vann Holland, Gerald Drummond][produced by Vann Holland][25[18].R&B Chart]
Never Before	Simple Pleasure	02.1993	-	-	Reprise 18 648	[written by G. Drummond, R. Gibson, V. Holland, D. Bell][produced by David Gamson, Vann Holland][52[12].R&B Chart]

Shanice

Wielka gwiazda muzyki soul przełomu lat 80. i 90-tych XX w. Obdarzona niezwykłym, pięciooktawowym głosem wokalistka, która szczyt popularności osiągnęła, nie będąc jeszcze pełnoletnią osobą. Urodzona w Pittsburghu Shanice jako niespełna dziesięciolatka wyjechała z matką do Los Angeles. Już jako dziecko zdradzała ogromny talent sceniczny, podbijając serca widzów i jurorów na rozmaitych przeglądach młodych talentów, tak piosenkarskich, jak i aktorskich. Pierwszym wymiernym dowodem tego był jej występ w reklamie kfc u boku samej Elli Fitzgerald, gdy Wilson miała zaledwie dziewięć lat. Dwa lata później po serii występów w telewizyjnym show „Kids Incorporated” i pojawieniu się w programie „Star Search” zwrócili na nią uwagę włodarze wytwórni a&m records i już jako jedenastolatka Shanice podpisała pierwszy zawodowy kontrakt.

Efektem tego w 1987 r. Wilson zadebiutowała krążkiem Discovery, wyprodukowanym w całości przez Sryana Lorena. W dniu premiery albumu artystka liczyła sobie zaledwie czternaście lat, a pomimo tego imponowała dojrzałym, fantastycznym głosem, który budził podziw nawet najbardziej wybrednych słuchaczy i krytyków. Krążek przyniósł jednak tylko umiarkowane hity „(Baby Tell Me) Can You Dance” i „No 1/2 Steppin”. Pomimo że płyta nie znalazła imponującej ilości nabywców, o Shanice zrobiło się głośno i za debiutancki materiał została nominowana do nagrody soul train award w kategorii Best R&B/ Urban Contemporary New Artist, ustępując ostatecznie wokalistce Miki Howard.

W 1990 r. artystka podpisała umowę z legendarną wytwórnią motown, gdzie rok później wydała swój najlepszy i najbardziej doceniony przez fanów album pt. Inner Child. Wyprodukowana przez uznanego kompozytora Narada Michaela Waldena (tworzył hity m.in. dla Whitney Houston, Marii Carey i Arethy Franklin) płyta okazała się sukcesem zarówno komercyjnym (status złotej płyty), jak i artystycznym. Przyniosła przy okazji aż cztery hitowe single - „I Love Your Smile”, „Im Cryin”, „Silent Prayer” (w duecie z Johnnym Gillem) i „Lovin' You” (cover nagrania z repertuaru Minnie Riperton).
Kolejne płyty artystki nie dorównały już poziomem artystycznym ani sukcesem komercyjnym jej pierwszym dokonaniom. Krążki 21... Ways to Grow (1994) i Shanice (1999) przechodziły bez większego echa na scenie, otrzymując przy tym bardzo słabe noty od dziennikarzy. Fakt, że artystce udawało się wówczas przetrwać na rynku muzycznym, był zasługą jej pojedynczych, zapadających w pamięć singli wykorzystywanych na ścieżkach dźwiękowych do filmów.

Fani Shanice do dziś z rozrzewnieniem wspominają takie hity, jak „Saving Forever for You” - użyty w niezwykle popularnym serialu „Beverly Hills 90210” czy „If I Never Knew You” -przepiękna kompozycja wykonana z Jonem Secadą na potrzeby disneyowskiego filmu animowanego „Pokahontas” (reż. Mike Gabriel, Eric Goldberg, 1995, USA).

Po wielu latach milczenia Shanice powróciła w 2006 r. płytą Every Woman Dreams, wydaną w niewielkim labelu PLAYTIME ENTERTAINMENT. Album nie znalazł wielu odbiorców, pomimo całkiem popularnych singli - tytułowego i „Take Care of U”. Oba z tych nagrań zaznaczyły swoją obecność na liście przebojów billboard hot r&b, ale ta ostatecznie dotarła jedynie do 194. pozycji na liście najlepiej sprzedających się w USA.

Swój szósty studyjny materiał Wilson planuje wydać w drugiej połowie 2008 r.
W życiu prywatnym artystka nigdy nie dala swoim fanom powodów do plotek, trzymając się z dala od jakichkolwiek skandali. Szacunek budzi fakt, że pomimo znalezienia się jako młoda dziewczyna na szczycie, nigdy nie uderzyła jej do głowy przysłowiowa woda sodowa. Shanice od 1999 r. jest szczęśliwą mężatką aktora-komika Flexa Alexandra, z którym ma dwójkę dzieci - córeczkę Imani Shekinah i syna Elijaha.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
(Baby Tell Me) Can You Dance/Summer Love	Shanice	11.1987	-	50[13]	A&M 2939	[written by Bryan Loren][produced by Bryan Loren][6[15].R&B Chart]
No 1/2 Steppin'	Shanice	12.1987	-	-	A&M 2990	[written by Bryan Loren][produced by Bryan Loren][6[15].R&B Chart]
The Way You Love Me/He's So Cute	Shanice	04.1988	-	-	A&M 3018	[written by Bryan Loren][produced by Bryan Loren][53[12].R&B Chart]
I'll Bet She's Got a Boyfriend	Shanice	06.1988	78	-	Breakout USA 625	[written by Basil Lordsby][produced by Bryan Loren]
This Time	Kiara with Shanice	02.1989	-	78[5]	Arista 9772	[written by Bryan Loren][produced by Bryan Loren][2[22].R&B Chart]
I Love Your Smile	Shanice	11.1991	2[14]	2[26]	Motown 2093	[written by Jarvis La Rue Baker,Sylvester Jackson,Narada Michael Walden,Shanice Wilson][produced by Narada Michael Walden][1[4][24].R&B Chart]
I'm Cryin'	Shanice	02.1992	-	-	Motown 2153	[written by Shanice Wilson,Sally Jo Dakota,Narada Michael Walden][produced by Narada Michael Walden][11[14].R&B Chart]
Silent Prayer/Lovin' You	Shanice featuring Johnny Gill	04.1992	-	31[17]	Motown 2165	[written by Narada Michael Walden, Jeffrey Cohen][produced by Narada Michael Walden, Louis Biancaniello][4[19].R&B Chart]
Don't Wanna Love You	Shanice	08.1992	-	58[6]	LaFace	[piosenka z filmu "Boomerang"][57[9].R&B Chart]
Saving Forever for You	Shanice	10.1992	42[3]	4[24]	Giant 18 719	[written by Diane Warren][produced by David Foster][piosenka z filmu Beverly Hills 90 210"][20[21].R&B Chart]
Lovin' You	Shanice	11.1992	54[1]	-	Motown 2175	[written by Minnie Riperton, Richard Rudolph][produced by Narada Michael Walden][59[7].R&B Chart]
It's for You	Shanice	07.1993	-	57[11]	Motown 2207	[written by Eric Kirkland,Michael Angelo Saulsberry,Shanice Wilson][produced by Eric Kirkland ,Michael Angelo Saulsberry][piosenka z filmu "The Meteor Man"][14[20].R&B Chart]
Somewhere	Shanice	07.1994	-	122[1]	Motown 2240	[written by Christopher Williams, Shanice Wilson, Kiyamma Griffin, Ike Lee III][produced by Christopher Williams, Kiyamma Griffin, Ike Lee III][28[13].R&B Chart]
I Like	Shanice	08.1994	49[2]	-	Motown TMGCD 1427	[written by Shanice Wilson, Chris Stokes][produced by Chris Stokes]
Turn Down the Lights	Shanice	10.1994	-	114[3]	Motown 2255	[written by Bo Watson, McArthur][produced by Bo Watson, McArthur, Babyface][21[16].R&B Chart]
I Wish	Shanice	01.1995	-	-	Motown 0246	[written by Lance Alexander, Tony Tolbert][produced by Lance Alexander, Prof T.][61[8].R&B Chart]
If I Never Knew You	Shanice with Jon Secada	12.1995	51[5]	108[13]	Hollywood 64 002	[written by Alan Menken,Stephen Schwartz][produced by Emilio Estefan, Jr., Robbie Buchanan][piosenka z filmu " Pocahontas"]
When I Close My Eyes	Shanice	03.1999	-	12[10]	LaFace 24 365	[written by Warryn Smiley Campbell, Tamara Savage][produced by Warryn Smiley Campbell][4[22].R&B Chart]
Yesterday	Shanice	05.1999	-	122[1]	LaFace	[written by Shanice Wilson, Jamey Jaz, Shari Watson][produced by Jamey Jaz][40[19].R&B Chart]
You Need a Man	Shanice	09.1999	-	-	LaFace 24 428	[written by Shanice Wilson, Montell Jordan, Danny Nixon][produced by Jazz The Man][53[7].R&B Chart]
Every Woman Dreams	Shanice	10.2005	-	-	Imajah	[written by Shanice Wilson , Flex Alexander, T. Minister, R. Garcia, Cynthia Wilson, D. Rodriguez & Kataya Anderson][produced by Richard "Ruk" Garcia, Tony "T-Nyse" Minter][62[11].R&B Chart]
Take Care of U	Shanice	05.2006	-	-	Imajah	[written by Shanice Wilson, Cynthia Wilson, Flex Alexander, Kaytaya Mookie Anderson, Tony Minter, Tahir Jahi Wilson & Richard Garcia][72[16].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Discovery	Shanice	11.1987	-	149[16]	A&M 5128	[produced by Bryan Loren]
Inner Child	Shanice	01.1992	21[4]	83[26]	Motown 6319	[gold-US][produced by Narada Michael Walden,Hakeem Abdulsamad,Louis Biancaniello,Eric Daniels,Mike Mani]
21... Ways to Grow	Shanice	07.1994	-	184[3]	Motown 0302	[produced by Krystal Penni Entertainment, Inc. , Tim Kelley & Bob Robinson, Daryl Simmons, Bo & McArthur, Kiyamma Griffin & Ike Lee III, Jermaine Dupri, Chris Stokes, Lance Alexander & prof. t., Bryan Loren, Colin Wolfe, Guy Roche]
Shanice	Shanice	03.1999	-	56[14]	LaFace 26 058	[gold-US][produced by Jazz Nixon, Warryn Campbell, Jamey Jaz, Babyface, Dallas Austin, Laney Stewart, Rashad Coes, Darren "Nitro" Clowers, London "LDJ" Jones]
Every Woman Dreams	Shanice	02.2006	-	194	Imajah 90 001	[produced by John Barnes,Bud'da,Mike City,Jamey Jaz,PMG,Shanice]

Shotgun

Funkowa grupa z Detroit, której entuzjazm nie opłacił się w przebojowych singlach.W latach 1977-1982 nagrał sześć albumów.

Trębacz Richard Sebastian, saksofonista Greg Ingram, klawiszowiec/główny gitarzysta Billy Talbert, gitarzysta Ernest Latimore, basista Larry Austin, perkusista/wokal Tyrone Steels i perkusista Leslie Carter tworzyli zabawne piosenki w najlepszym trybie Ohio Players/Slave/Cameo, ale nigdy nie mogli wylansować przeboju.

Mieli osiem hitów na liście Billboard R&B, z których najbardziej udanym był „Don't You Wanna Make Love”, który osiągnął 35 miejsce na liście R&B w 1979 roku. Koncertowali także z Rickiem Jamesem podczas nagrywania dla ABC, MCA i Montage pod koniec lat 70. i na początku 80-tych.

Zespół został założony przez członków 24-Carat Black zespołu Williama Talberta, Tyrone Steelsa, Ernesta Lattimore'a i Gregory'ego Ingrama. O debiutanckim albumie zespołu, Shotgun z 1977 roku

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hot Line/Shotgun	Shotgun	04.1977	-	-	ABC 12 264	[written by W. Talbert, T. Steels, E. Lattimore][produced by Al Nalli, Steve Klein][87[7].R&B Chart]
Mutha Funk/Shady Lady	Shotgun	08.1977	-	-	ABC 12 292	[written by T. Steels, G. Ingram, E. Lattimore, W. Gentry, W. Talbert, L. Austin][produced by Al Nalli, Steve Klein][67[8].R&B Chart]
Good, Bad And Funky/Fire It Up	Shotgun	05.1978	-	-	ABC 12 363	[written by T. Steels I, W. Talbert, E. Lattimore, L. Austin, G. Ingram, W. Gentry, R. Resch][produced by Stuart Alan Love, David Chackler, Shotgun][38[14].R&B Chart]
Love Attack/Danger Of The Stranger	Shotgun	09.1978	-	-	ABC 12 395	[written by A. Casey, T. Steels, W. Talbert][produced by Stuart Alan Love, David Chackler, Shotgun][40[11].R&B Chart]
Don't You Wanna Make Love?/Stone Woman	Shotgun	02.1979	-	-	ABC 12 452	[written by E. Lattimore, T. Steels I, W. Talbert][produced by Stuart Alan Love, David Chackler, Shotgun][35[16].R&B Chart]
Bad Babe/Come On And Dance	Shotgun	09.1980	-	-	MCA 41 312	[written by Rickey Sebastian][produced by William Talbert, Shotgun][69[7].R&B Chart]
Ladies Choice/Caught Up In A Crossfire	Shotgun	04.1982	-	-	Montage 1214	[written by R. Moore, T. Steels, R. Sabastian, G. Ingram, L. Austin, E. Lattimore][produced by Stuart Alan Love, William Talbert][41[12].R&B Chart]
Shake And Pop/Stand Up Reach For The Sky	Shotgun	08.1982	-	-	Montage 1221	[written by G. Ingram, R. Moore, R. Sebastian, W. Talbert][produced by Stuart Alan Love, William Talbert ][83[5].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Good, Bad & Funky	Shotgun	04.1978	-	172[5]	ABC 1060	[produced by David Chackler, Shotgun, Stuart Alan Love]
Shotgun III	Shotgun	05.1979	-	163[4]	MCA 1118	[produced by David Chackler, Shotgun, Stuart Alan Love]