Urodzony w Chicago w 1950 roku Tom Lavin wychował się w muzycznej rodzinie. Jego ojciec grał na gitarze, harmonijce ustnej i śpiewał. Jego brat Jack (ur. 1952) grał na ukulele od szóstego roku życia, a na gitarze od ósmego roku życia. Matka i siostry śpiewały i grały na perkusji. Tom założył w Chicago zespół o nazwie The Deadly Nightshades, gdy był nastolatkiem. Powstali w Glenbrook South High School w Glenview, Illinois, na przedmieściach Chicago. To był nastoletni zespół, który grał w klubach dla nastolatków w okolicach Chicago, gdzie nie było alkoholu. Były to kluby weekendowe prowadzony przez zarząd parków. The Deadly Nightshades grali utwory Rolling Stones, The Kinks, Bo Diddley'a, Chucka Berry'ego, Little Richarda i kilka hitów Motown. Zespół zaczął grać tańce w liceum i założył fanklub. The Deadly Nightshades grał Peppers, legendarnym klubie bluesowym społeczności afroamerykańskiej na 43. piętrze Vicennes w południowej części Chicago. Występował tam Buddy Guy i inni wielcy bluesowi muzycy.
Podczas wojny w Wietnamie Tom Lavin przeniósł się do Vancouver w 1969 roku. Będąc w Kanadzie, Tom Lavin wkrótce zaczął pojawiać się na koncertach w centrum Vancouver. Lokalni muzycy byli pod wrażeniem Lavina, a on dostał pracę jako muzyk studyjny i autor piosenek. Dołączył do zespołu Prism w Vancouver w 1977 roku. Brat Jack Lavin pojawił się jako muzyk studyjny wraz z Tomem na debiutanckim albumie zespołu, który zawierał singiel „ It's Over ”. Jack Lavin przeprowadził się z Chicago na przedmieściach Glenview do San Francisco w wieku szesnastu lat w 1968 roku. Został roadie w zespole Cleveland Wrecking Crew z San Francisco. Podczas pobytu w San Francisco Jack Lavin spotkał Janis Joplin, Duane Allmana, The Grateful Dead, Steve Millera, Country Joe and the Fish i innych artystów nagraniowych, którzy przejeżdżali przez Bay Area. Jack Lavin podążył za swoim bratem, Tomem, aż do Vancouver i zaczął tu budować swoje korzenie na początku lat 70-tych. Duris Maxwell urodził się w East York w Ontario w 1946 roku. Jego rodzina przeniosła się do Vancouver w 1948 roku. W wieku 14 lat grał z Evanem Kampem i Trail Riders. W 1964 roku dołączył do Little Daddy and the Bachelors, gdzie poznał Bobby'ego Taylora. W 1965 roku dołączył do zespołu The Chessmen wraz z Terry Jacksem .
W tym samym roku został perkusistą Bobby'ego Taylora and Vancouvers . Po ich rozwiązaniu Maxwell zaczął grać w Jefferson Airplane, Skylark i Doucette . Willie MacCalder urodził się w Victorii w Kolumbii Brytyjskiej w 1946 roku. Dorastał w Edmonton w prowincji Alberta. W wieku dziewięciu lat pobierał lekcje gry na fortepianie. Jego rodzice nie pozwolili na granie rock and rolla w domu MacCaldera. Ale jego tata kupił mu saksofon altowy, a Willie zaangażował się w zespół The Tempests, który grał w Pleasantview Community Hall w Edmonton. Podczas brytyjskiej inwazji Willie nauczył się grać na klawiszach. W 1965 roku założył 19-letni zespół Willie and the Walkers. W 1967 roku podpisali kontrakt z Capitol Records, a Norman Petty, który wcześniej nagrywał Buddy'ego Holly'ego , nagrał zespół. W 1967 roku mieli trzy przeboje w pierwszej dziesiątce w Edmonton i Calgary, zatytułowane „In My Room”, „Diamonds And Gold” i „My Friend”. Doprowadziło to do koncertów z Dino, Desi i Billy, The Box Tops i The Guess Who . Willie & The Walkers rozstali się w 1972 roku. MacCalder przeniósł się z Edmonton w 1973 roku do Vancouver. Powder Blues wydał swój debiutancki album w grudniu 1980 roku, Uncut . Strona zespołu wspomina, że album „został zlekceważony przez duże wytwórnie, które powiedziały zespołowi, że„ nie ma rynku na blues ”. Niezrażony zespół sprzedawał go ze sceny i wysłał do rozgłośni radiowych, których tablice telefoniczne rozświetlały się telefonami z pytaniami „kto to?”. Po sprzedaży 30 000 kopii w ciągu kilku tygodni te same wytwórnie zaczęły konkurować o dystrybucję tego „niekomercyjnego” produktu ”.
Album był playlistą CFOX-FM z Vancouver. Album zawierał singiel „Doin 'It Right”, który wspiął się na 2. miejsce w Regina, 3. w Vancouver, 4. w Saskatoon, 5. w Ottawie i 20. w Fredericton, New Brunswick. Kolejny singiel z albumu „Boppin 'With The Blues” uplasował się na 15. miejscu Fredericton i 20. miejscu Regina. Uncut był nominowany do nagrody Juno w 1981 roku w kategorii „Album Roku”. Powder Blues był również nominowany do nagrody Juno Award za „Najbardziej Obiecującą Grupę Roku”, którą zdobyli. Jeden z singli, „What've I Been Drinking?”, Również był bardzo popularny i znalazł się na liście odtwarzania w CKLG, chociaż nie znalazł się w Top 20. Album wspiął się do Top Five w Vancouver, Reginie i Ottawie. Drugi album zespołu, Thirsty Ears , został wydany na początku 1981 roku. Album sprzedał się w ponad 50 000 egzemplarzy, zdobywając złotą płytę w Kanadzie. Tytułowy utwór - „Thirsty Ears” - znalazł się w pierwszej dwudziestce kanadyjskiej listy singli RPM. „Thirsty Ears” wspiął się na 6 miejsce w Ottawie, 7 w Toronto, 8 w Vancouver i Regina, 12 w Halifax i 18 w Montrealu.
Piosenkę napisał członek zespołu, Jack Lavin. W 1981 roku był nominowany do nagrody Juno dla autora piosenek roku . W 1982 Powder Blues wyruszył w światową trasę koncertową i wydał album Party Line . W 1983 roku wydali kolejny album studyjny zatytułowany Red Hot / True Blue . Wraz z nowymi nagraniami, pojawiały się zaproszenia na koncerty. Powder Blues wyruszył w trasę po Europie, w tym dał koncert na Montreaux Jazz Festival. Album koncertowy z koncertu został wydany w 1984 roku wraz z kompilacją „Best Of”. Jednak przed wydaniem Live At Montreaux Jack Lavin opuścił Powder Blues z powodu różnic artystycznych. W szczytowym okresie popularności Powder Blues zagrali 322 koncerty w roku. Przeszkodą w ich graniu w 365 jednodniowych okazały się lokalne kluby i puby, często zamykane w każdy poniedziałek. Otworzyli koncert The Who, a także wyruszyli w trasę po Teksasie z nieznanym wówczas krewnym Steviem Rayem Vaughanem. Chociaż Powder Blues wydali jeszcze dwa single w połowie lat 80-tych, ich sprzedaż ograniczała się do albumów.
Podczas gdy ich albumy nadal dobrze się sprzedawały, Powder Blues nie dorównało swoim sukcesom na liście singli z „Doin 'It Right” i „Thirsty Ears”. W ciągu czterech dekad wydali ponad dziesięć albumów. W 1993 roku Powder Blues wydał studyjny album jazz / swing, Let's Get Loose . W 1997 roku wydali With Lowell Fulson . Fulson był legendą bluesa, której pierwszym hitem R&B był „Three O'Clock Blues” w 1948 r. W 1950 r. Miał w USA przebój R&B zatytułowany „Blue Shadows”, a w 1955 r. hit nr 3 na liście Billboard R&B „Reconsider Baby”. Ta późniejsza została umieszczona przez Rock and Roll Hall of Fame w 1995 roku jako jedna z „500 piosenek, które ukształtowały rock and rolla”.
W 1995 roku Lowell Fulson był nominowany do nagrody Grammy w kategorii Najlepszy tradycyjny album bluesowy roku: Them Update Blues. Współpraca Powder Blues z Lowellem Fulsonem była muzycznym epizodem. I było to jedno z ostatnich nagrań Fulsona, kiedy zmarł w wieku 77 lat w 1999 roku po powikłaniach cukrzycy i czynności nerek. W 2003 roku Powder Blues wydał Swinging 'The Blues , album zawierający przeboje zespołu R&B, w tym „Good Rockin' Tonight” Roya Browna z 1947 roku; „Caldonia” hit numer 1 Louisa Jordana z 1945 roku; Bobby Blues Bland nr 1 przebój R&B z 1957 roku „Farther On Up The Road”, klasyk „Flip, Flop and Fly” Big Joe Turnera z 1954 roku oraz hit R&B nr 1 Tiny'ego Bradshawa z 1950 roku „Oh Well, Oh Well”. Wydanie Blues + Jazz = Blazz w 2004 roku zawierało piosenki spopularyzowane przez Glena Millera i innych. Przez lata Powder Blues pojawiał się na trasach koncertowych po Ameryce Północnej i Europie, podróżując z Jamesem Brownem, Albertem Collinsem, Jamesem Cottonem, Williem Dixonem, Johnem Lee Hookerem, BB Kingiem i Steviem Rayem Vaughnem.
Tom Lavin zdobył nagrody jako piosenkarz, autor tekstów i producent. Wyprodukował albumy April Wine , Long John Baldry , Powder Blues, Prism i innych. W 2019 roku Powder Blues świętował 41. rok działalności jako zespół. Zespół, nazywany Tom Lavin and the Legendary Powder Blues, niedawno wystąpił w Courtenay w Kolumbii Brytyjskiej w Filberg Theatre w lutym 2019 roku. Duris Maxwell grał z Irish Rovers, przez lata Powder Blues, a także pracował z Heart. Opuścił Powder Blues w 1987 roku, aby zdobyć tytuł prawnika. Wrócił na scenę w 2001 roku i przez ostatnie dwie dekady występował i nagrywał jako muzyk sesyjny i koncertując z zespołami nagraniowymi, które zatrudniają go do turnee.
W 1985 roku Jack Lavin został liderem zespołu w The Yale i zamienił stuletni pub w magnes dla muzyki bluesowej w Vancouver. Jack Lavin sprowadził Jimmy'ego Page'a, Jamesa Cottona, Otisa Rusha, Mitcha Kashmara z WAR i Lowella Fulsona do The Yale. W 1994 roku Jack Lavin przeniósł się do pubu Fairview, a w 2003 dołączył do grupy Kingpins. Jack Lavin wystąpił także na koncercie w Japonii. David Woodward został liderem zespołu jazzowego, zdobywając nagrodę Alcan National Jazz Award. Wyjątkowy muzyk i kompozytor nagrywający. Przez dziesięciolecia grał, pisał i aranżował sesje do niezliczonych reklam, muzyki filmowej i telewizyjnej oraz albumów.
W 1981 roku, kontynuując grę z Powder Blues, Gabriel Mark Hasselbach wydał swój pierwszy solowy album. Przez dziesięciolecia Hasselbach współtworzył setki reklam telewizyjnych i radiowych. Do jego klientów należą General Motors, Kentucky Fried Chicken, McDonalds, National Geographic, Pontiac i Sony. Ma na swoim koncie muzykę do wielu filmów, w tym do dramatu Paula Haggisa Crash , który zdobył nagrodę Akademii w 2006 roku dla najlepszego filmu; I film z 1999 roku Double Jeopardyz udziałem Tommy Lee Jones i Ashley Judd. Od 9 stycznia do 6 marca 2019 roku Mark Hasselbach zagrał czternaście koncertów w rejonie Greater Vancouver.
Albumy | ||||||
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia [US] |
Komentarz |
| Uncut | Powder Blues | .1980 | - | - | Liberty 1078 | [produced by Tom Lavin] |
| Thirsty Ears | Powder Blues | .1981 | - | - | Liberty 1105 | [produced by Tom Lavin] |
| Party Line | Powder Blues | .1982 | - | - | Liberty 51136 | [produced by Tom Lavin] |
| Red Hot/True Blue | Powder Blues | .1983 | - | - | Flying Fish 343 | - |
| Powder Blues | Powder Blues | .1983 | - | - | Liberty 51136 | [produced by Tom Lavin] |
| Live At Montreux | Powder Blues | .1984 | - | - | Blue Wave BWR 007 [Kan] | [produced by Tom Lavin] |
