The Sandpebbles to amerykańska grupa wokalna R&B , w skład której weszli Calvin White, Andrea Bolden i Lonzine Wright. Nagrywali dla Calla Records i miała jeden przebój w USA , „Love Power ”, która trafiła jako # 14 na Billboard Black Singles w 1967 i # 22 na Billboard Hot 100 chart następnego roku. Album zawierający ich nagrania został wydany na płycie kompaktowej w 2000 roku.
Pozostają archetypowym przykładem artysty jednego przeboju . Jedyny hit grupy został wznowiony w 1991 roku przez Luthera Vandrossa w części składanki zatytułowanej „Power of Love / Love Power”. Wersja Vandrossa odniosła znacznie większy sukces niż oryginał, zajmując 4. miejsce na liście Billboard Hot 100 i spędzając tydzień na 1. miejscu listy R&B. Został również nagrany przez brytyjską piosenkarkę Dusty Springfield na jej album z 1968 roku Dusty... Definitely .
Single
Tytuł
Wykonawca
Data wydania
UK
US
Wytwórnia
[US]
Komentarz
Forget It/Psychedelic Technicolor Dream
Sandpebbles
09.1967
-
81[3]
Calla 134
[written by Vann, White][produced by Teddy Vann][10[11].R&B Chart]
Love Power/Because Of Love
Sandpebbles
11.1967
-
22[12]
Calla 141
[written by Teddy Vann][produced by Teddy Vann][14[10].R&B Chart]
If You Didn't Hear Me The First Time (I'll Say It Again)/Flower Power
Sandpebbles
04.1968
-
122[1]
Calla 148
[written by Teddy Vann][produced by Teddy Vann][42[4].R&B Chart]
Never My Love/Who Knows What Will Be Tomorrow
Sandpebbles
10.1968
-
98[2]
Calla 155
[written by Don Addrisi, Dick Addrisi ][produced by Teddy Vann]
You Are The Circus/I've Fallen In Love
Sandpebbles
04.1969
-
-
Cotillion 44024
[written by J. Williams, Jr.][produced by J. Williams, Jr.][25[7].R&B Chart]
Good Morning Starshine/On Your Way Home/td>
C And The Shells
05.1969
-
-
Cotillion 44033
[written by J. Rado, G. Ragni, G. MacDermot][produced by Jerry Williams Jr.][46[2].R&B Chart]
Paul Bruce Dickinson urodził się 7.08.1958 r. w Worksop w
hrabstwie Nottinghamshire (Anglia), ale od czwartego roku życia
wychowywał się w Sheffield. Uczył się w ekskluzywnej szkole prywatnej,
później wstąpił do wojska, by następnie studiować historię na
uniwersytecie londyńskim. Debiutował, jeszcze w Sheffield, w amatorskim
zespole Styx. Później, już w Londynie, zatrudnił się w formacji Speed, by w latach 1977-79 śpiewać w grupie Shots.
W 1979 roku po ukończeniu studiów, został głównym wokalistą zespołu Samson. Występował w nim pod pseudonimem Bruce Bruce. W czasie jednego z koncertów dostrzegli go muzycy Iron Maiden
i w sierpniu 1981 r. zaproponowali dołączenie do grupy. Zadebiutował z
nią 15 listopada tego samego roku. Bruce szybko stał się równoprawnym
członkiem zespołu i godnym następcą Di'Anno. Tym bardziej, że pierwszy album nagrany z jego udziałem - Number Of The Beast z 1982 roku - dostał się na szczyt brytyjskiej listy bestsellerów płytowych.
Jako zdolny amator szermierki Dickinson zajął kiedyś 7. miejsce w
rozgrywkach florecistów w kategorii męskiej w Wielkiej Brytanii. W 1989
roku wziął udział - obok m.in. Roberta Planta, Iana Gillana i Briana
Maya - w rejestracji- nowej wersji utworu "Smoke On The Water". Dochód ze sprzedaży singla z tym nagraniem zasilił fundusz na rzecz ofiar trzęsienia ziemi w Armenii.
Rok 1990 to początek solowych poszukiwań Dickinsona. Literackie
aspiracje muzyka spełniły się dzięki wydaniu napisanej przez niego
powieści-komedii "The Adventures Of Lord Iffy Boatrace".
Było to raczej mierne naśladownictwo stylu Toma Sharpe'a, ale legiony
fanów Iron Maiden nadały tej powieści status bestselleru. Wydany w tym
samym roku solowy album Tattooed Millionaire osiągnął 14. miejsce na listach, a utwór tytułowy znalazł się w brytyjskiej Top 20.
Nowa wersja utworu "All The Young Dudes", nagranego kiedyś przez zespół Mott The Hoople,
także zagościła w pierwszej trzydziestce na brytyjskiej liście
przebojów. W 1992 roku na rynku ukazała się druga książka Dickinsona,
będąca swego rodzaju kontynuacją przygód Lorda Iffy'ego Boatrace'a. W
tyn samym czasie w Polsce ukazała się reedycja jego debiutanckiej
powieści ("Przygody Lorda Ślizgacza", wyd. Dom Wydawniczy Rebis).
W 1993 r. Bruce postanowił rozstać się na zawsze z zespołem Iron Maiden
i poświęcić karierze solowej, pisaniu książek i rodzinie. 28 sierpnia
1993 r. odbył się jego pożegnalny koncert z grupą, w której spędził
dwanaście lat.
Single
Tytuł
Wykonawca
Data wydania
UK
US
Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Tattooed Millionaire/Ballad Of Mutt
Bruce Dickinson
04.1990
18[5]
-
EMI EM 138
[written by Bruce Dickinson][produced by Chris Tsangarides ]
All the Young Dudes/Darkness Be My Friend
Bruce Dickinson
06.1990
23[5]
-
EMI EM 142
[written by David Bowie][produced by Chris Tsangarides ]
Dive! Dive! Dive!/Riding With The Angels (Live)
Bruce Dickinson
08.1990
45[2]
-
EMI EM 151
[written by Bruce Dickinson,J. Gers][produced by Chris Tsangarides ]
Born in '58
Bruce Dickinson
10.1990
81
-
EMI EM 185
[written by Bruce Dickinson][produced by Chris Tsangarides ]
Tears of the Dragon/Fire Child
Bruce Dickinson
05.1994
28[4]
-
EMI EM 322
[written by Bruce Dickinson][produced by Shay Baby ]
Shoot All the Clowns
Bruce Dickinson
08.1994
37[3]
-
EMI CDEM 341
[written by Bruce Dickinson][produced by Shay Baby ]
Back from the Edge
Bruce Dickinson
03.1996
68[3]
-
Raw Power RAWX 1013
[written by Bruce Dickinson,Alex Dickson][produced by Jack Endino ]
Accident of Birth
Bruce Dickinson
05.1997
54[3]
-
Raw Power RAWX 1042
[written by Bruce Dickinson, Roy Z][produced by Roy Z ]
Derek & Clive to duet komediowy stworzony przez Dudleya Moore'a (Derek) i Petera Cooka (Clive) w latach 70-tych. Występy zostały uchwycone na płytach Derek and Clive (Live) (1976), Derek and Clive Come Again (1977) oraz Derek and Clive Ad Nauseam (1978), a także w filmie dokumentalnym Derek and Clive Get the Horn (1979).Największe przeboje zawierający pewną wcześniej niepublikowane materiały, zwane Rude & Rare: The Best of Derek i Clive , został wydany w roku 2011.
Uważane wówczas przez wielu za wysoce obraźliwe, szkice przybrały przede wszystkim formę dziwacznych, czasami pijanych strumieni świadomości, którymi kierował Cook, z wykrzyknikami Moore'a. Pamiętne momenty z zapisów obejmują Clive'a, który twierdził, że najgorszą pracą, jaką kiedykolwiek wykonywał, było wydobywanie homarów z dupy Jayne Mansfield , Derek twierdzący, że jego najgorszą pracą było sprzątanie straszydeł Winstona Churchilla, Clive twierdząc, że był podniecony seksualnie na widok zmarłego papieża Leżący w stanie, relacja Dereka o zaczepieniu go przez nieznajomego i wynikająca z tego rozmowa pełna wulgaryzmów między nimi, a następnie wspomnienie Clive'a o brutalnym ataku na mężczyznę, który powiedział mu „Cześć” na meczu piłki nożnej, oraz „komentarz” wyścigów konnych przedstawiające konie nazwane na cześć organów płciowych lub ich zwulgaryzowanych pochodnych.
Chociaż nagrania były zbyt surowe dla mainstreamowej publiczności, krążyły bootlegowe nagrania Dereka i Clive'a . Były to w większości nieskryptowane dialogi zawierające obfite przekleństwa - w tym częste używanie słowa „ cipa ”.
Adam Richard Sandler (ur. 9 września 1966r w Nowym Jorku) - amerykański aktor, komik, producent i scenarzysta filmowy oraz muzyk.
Jest wielokrotnym zdobywcą Złotej Maliny m.in. w kategorii najgorszy aktor.
Został komikiem stand-up, a po sukcesie Saturday Night Live, zagrał w szeregu wysokobudżetowych filmów. Jest znany z ról komediowych, jednak odniósł też sukces w Trudnych słówkach (Spanglish) i Lewym sercowym (Punch-Drunk-Love).
Urodził się w nowojorskim Brooklynie w żydowskiej rodzinie jako syn Judith „Judy” (z domu Levine), nauczycielki przedszkola, i Stanleya Sandlera (1935-2003), inżyniera elektryka. Dorastał z trójką starszego rodzeństwa: bratem Scottem oraz siostrami - Liz i Val w Manchester w New Hampshire, po przeprowadzce tam w wieku sześciu lat. Uczęszczał do szkoły średniej Manchester Central High School. W 1988 ukończył Tisch School of the Arts przy Uniwersytecie Nowojorskim. Gdy miał 17 lat po raz pierwszy pojawił się na scenie podczas apelu swojego brata.
Pracował w hotelu jako boy i zmywając naczynia, a także był pracownikiem stacji benzynowej]. W 1987 debiutował na szklanym ekranie w roli kolegi Theo Huxtable w sitcomie NBC Bill Cosby Show. Uczestniczył także w teleturnieju Remote Control, nadawanym na MTV. W 1989 trafił po raz pierwszy na kinowy ekran jako Schecky Moskowitz w komedii Ahoj dziewczyny (Going Overboard).
Sandler rozpoczął występy komika w klubie komediowym w Bostonie. Został odkryty przez komika Dennisa Millera, który zobaczył Sandlera w Los Angeles i polecił go Lorne Michaelsowi, producentowi Saturday Night Live. W 1990 został wynajęty jako autor scenariusza Saturday Night Live, a rok później stał się uznanym komikiem, wykonując zabawne oryginalne piosenki w serialu, w tym „The Thanksgiving Song” i „The Chanukah Song”. Sandler powiedział Conanowi O’Brienowi w The Tonight Show, że NBC zwolniło go i Chrisa Farleya z programu w 1995.
W 1993 wystąpił w komedii fantastycznonaukowej Steve’a Barrona Stożkogłowi (Coneheads) u boku Chrisa Farleya, Davida Spade, Dana Aykroyda, Phila Hartmana i Jane Curtin. Rok później znalazł się w obsadzie komedii Odlotowcy (Airheads, 1994) z Brendanem Fraserem i Steve’em Buscemi. W komedii Billy Madison (1995), której był współscenarzystą, zagrał postać dorosłego mężczyzny powtarzającego klasy 1-12, aby móc odziedziczyć wielomilionowe imperium hotelowe swojego ojca oraz, co ważniejsze, jego szacunek. W komedii sensacyjnej Kuloodporni (Bulletproof, 1996) jako złodziej samochodów zaprzyjaźnia się z policjantem (Damon Wayans). Początkowo był obsadzany w czarnej komedii Petera Berga Gorzej być nie może (Very Bad Things, 1998), ale musiał wycofać się ze względu na pracę w tym samym czasie nad komedią Kariera frajera (The Waterboy, 1998).
Chociaż większość jego wcześniejszych filmów było negatywnie ocenionych przez krytyków filmowych, wiele jego ostatnich ról, zaczynając od komediodramatu Paula Thomasa Andersona Lewy sercowy (Punch-Drunk Love, 2002), otrzymało prawie same pozytywy, przekonując krytyków, że Sandler posiada znaczne umiejętności aktorskie, które uważali za zmarnowane we wcześniejszych, słabych produkcjach, a za rolę początkującego przedsiębiorcy, który bezskutecznie szuka drugiej połówki w którym został nominowany do Złotego Globu). Sandler zagrał także kilka poważnych ról, nienależących do gatunku prezentującego „głupkowaty” humor, takich jak Trudne słówka (Spanglish, 2004).
Sandler był nawet rozważany do roli w filmie Zakładnik (ang. Collateral, 2004), jako partner Jamie Foxxa. Był także głównym kandydatem, oprócz Jima Carreya i Johnny’ego Deppa, do roli w filmie Tima Burtona Charlie i fabryka czekolady (ang. Charlie and the Chocolate Factory), którą jednak zdobył Depp. Ostatnio zagrał w Klik: I robisz, co chcesz (ang. Click), gdzie zaprezentował zarówno humor typowy dla swoich wcześniejszych ról, jak i poważny przekaz dotyczący codziennego życia. Do poważniejszej roli powrócił w dramacie Mike Bindera Zabić wspomnienia (Reign Over Me), gdzie zagrał człowieka tracącego całą rodzinę w tragedii z 11 września, który odnawia przyjaźń ze starym kolegą z college'u (granego przez Dona Cheadle).
Sandler zdobył tytuł magistra sztuk pięknych w 1998 na Uniwersytecie Nowojorskim. Przyjaźni się z Jessicą Biel i Olivią Dave. 22 czerwca 2003 ożenił się z aktorką Jackie Titone, którą poznał na planie filmu Super tata (ang. Big Daddy). Sandler i Titone pracowali razem ponownie w komedii Roba Schneidera Boski żigolo (ang. Deuce Bigalow: Male Gigolo), do którego Sandler tworzył scenariusz. Mają dwie córki: Sadie Madison (ur. 6 maja 2006) i Sunny Madeline (ur. 2 listopada 2008).
Single
Tytuł
Wykonawca
Data wydania
UK
US
Wytwórnia
[US]
Komentarz
The Chanukah Song
Adam Sandler
12.1995
-
10[2]
Warner
[gold-US][written by Adam Sandler, Ian Maxtone-Graham, Lewis Morton][produced by Adam Sandler, Brooks Arthur]
The Thanksgiving Song
Adam Sandler
12.1996
-
67[1]
Warner
[written by Adam Sandler, Ian Maxtone-Graham,Robert Smigel]
The Chanukah Song
Adam Sandler
12.1996
-
46[3]
Warner
[written by Adam Sandler, Ian Maxtone-Graham, Lewis Morton][produced by Adam Sandler, Brooks Arthur]
The Chanukah Song
Adam Sandler
12.1997
-
25[3]
Warner
[written by Adam Sandler, Ian Maxtone-Graham, Lewis Morton][produced by Adam Sandler, Brooks Arthur]
The Thanksgiving Song
Adam Sandler
12.1998
-
107[1]
Warner
[written by Adam Sandler, Ian Maxtone-Graham,Robert Smigel]
The Chanukah Song
Adam Sandler
01.1999
-
80[2]
Warner
[written by Adam Sandler, Ian Maxtone-Graham, Lewis Morton][produced by Adam Sandler, Brooks Arthur]
The Thanksgiving Song
Adam Sandler
12.1999
-
109[1]
Warner
[written by Adam Sandler, Ian Maxtone-Graham,Robert Smigel]
Albumy
Tytuł
Wykonawca
Data wydania
UK
US
Wytwórnia
[US]
Komentarz
They're All Gonna Laugh at You!
Adam Sandler
12.1993
-
129[55]
Warner 45 393
[2x-platinum-US][produced by Brooks Arthur]
What the Hell Happened to Me?
Adam Sandler
03.1996
-
18[57]
Warner 46 151
[2x-platinum-US][produced by Adam Sandler]
What's Your Name?
Adam Sandler
10.1997
-
18[17]
Warner 46 738
[gold-US][produced by Brooks Arthur, Allen Covert ,Adam Sandler]
Stan and Judy's Kid
Adam Sandler
10.1999
-
16[17]
Warner 47 429
[gold-US][produced by Brooks Arthur, Adam Sandler, L. Mo Weber]
Shhh...Don't Tell
Adam Sandler
07.2004
-
47[4]
Warner 48 782
[produced by Brooks Arthur, Allen Covert, Adam Sandler]
Kim Sanders (ur. 24 października 1968r we wschodnim Chicago w stanie Indiana ) to amerykańska wokalistka i autorka tekstów mieszkająca w Niemczech. Sanders zaczęła wydawać single jako artystka solowa w 1994 roku i pisała piosenki dla innych muzyków.
W 1993 i 1994 roku wydała trzy swoje single: „Show Me”, „Tell Me That You Want Me” i „Ride”. W 1998r Sanders została frontmanem niemieckiego projektu tanecznego Culture Beat na albumie Metamorphosis . W 2003 roku wydała swój debiutancki album Pretty on Edge , który nie trafił na listy przebojów z powodu umieszczenia przez wytwórnię nieprawidłowego kodu kreskowego na albumie.
Chociaż było to ogromne niepowodzenie w karierze solowej Sanders, od tego czasu współpracowała z takimi artystami, jak Schiller, Aural Float, Stefanie Heinzmann , Till Brönner, Nicola Conte i Wolfgang Haffner. Jej solowy album A Closer Look został wydany w 2009 roku w CARE Music Group i zdobył nagrodę Preis Der Deutschen Schallplatten Kritik (Nagroda Niemieckiej Krytyki Nagrań) w kategorii Czarna Muzyka w lutym 2010.
W grudniu 2011 roku Sanders stał się jednym z uczestników niemieckiego reality show The Voice of Germany . W pierwszym sezonie programu Sanders wykonała swoje covery utworów „ All That She Wants ”, „ Killing Me Softly with His Song ” i „Empire State of Mind (Part II) Broken Down”. Ostatecznie została jednym z czterech finalistów w pierwszym sezonie serialu, ale ona i dwaj pozostali uczestnicy przegrali z Ivy Quainoo, a Sanders zajęła drugie miejsce.
Single
Tytuł
Wykonawca
Data wydania
UK
US
Wytwórnia
[US]
Komentarz
Jealousy
Kim Sanders
01.1998
-
89[10]
Dancin' Music 572 158
[written by Jens Zimmermann, Nosie Katzmann][produced by Jens Zimmermann, Nosie Katzmann][33[5].R&B Chart]
The Delfonics to amerykański zespół soulowy z późnych lat 60-tych i wczesnych 70-tych. Uważani są za ważnych przedstawicieli Philly Sound .
Bracia William i Wilbert Hart, wraz z Randym Cainem, założyli The Delfonics w liceum we wczesnych latach sześćdziesiątych . W swoim rodzinnym mieście, Filadelfii , szybko zdobyli uznanie na lokalnej scenie muzycznej. The Delfonics osiągnęli swój ogólnokrajowy przełom w 1968 roku, wydając singiel La-La (Means I Love You) , który jest uważany za pierwsze nagranie dla Sigma Sound Studios w Filadelfii.
Styl Delfonics był łagodniejszy niż tradycyjna muzyka soul. Duży wpływ na nią miały produkcje Wall of Sound Phila Spectora . Zespół był produktywny i stworzył wiele soulowych klasyków; Oprócz Didn't I (Blow Your Mind This Time) , Ready Or Not Here I Come (Can't Hide from Love) także La-La (Means I Love You) , cover Prince'a,który pojawił się na jego albumie Emancipation z 1996 roku.
W 1971 roku Cain opuścił grupę i został zastąpiony przez Majora Harrisa . Komercyjny sukces zespołu Delfonics zanikł w połowie lat 70-tych, a w 1975 roku zespół rozpadł się. Major Harris odniósł wtedy sukces jako solista: Love Won't Let Me Wait osiągnął numer jeden w R&B i numer pięć na listach przebojów pop w 1975 roku.
Muzyka Delfonics przeżyła mały renesans w połowie lat 90-tych, kiedy amerykański reżyser Quentin Tarantino w swoim filmie Jackie Brown w dwie piosenki La-La (Means I Love You) i Didn't I (Blow Your Mind This Time) umieścił w centralnej scenie, a także Across 110th Street przez Bobby Womacka jako muzyczny motyw przewodni filmu. W 1999 roku ukazała się płyta Forever New .
Major Harris zmarł w 2012 roku.
Single
Tytuł
Wykonawca
Data wydania
UK
US
Wytwórnia
[US]
Komentarz
La - La - Means I Love You/Can't Get Over Losing You
Delfonics
02.1968
-
4[15]
Philly Groove 150
[written by Thom Bell, William Hart][produced by Thom Bell, Stan Watson][2[15].R&B Chart]
I'm Sorry/You're Gone
Delfonics
04.1968
-
42[9]
Philly Groove 151
[written by Thom Bell, William Hart][produced by Thom Bell, Stan Watson][15[7].R&B Chart]
He Don't Really Love You/Without You
Delfonics
05.1968
-
92[4]
Moon Shot 6703
[written by T. Bell, S. Watson, W. Hart][produced by Thom Bell][33[5].R&B Chart]
Break Your Promise/Alfie
Delfonics
09.1968
-
35[10]
Philly Groove 152
[written by Thom Bell, William Hart][produced by Thom Bell, Stan Watson][12[10].R&B Chart]
Ready Or Not Here I Come (Can't Hide From Love)/Somebody Loves You
Delfonics
12.1968
41[4][10.71]
A:35[9];B:72[3]
Philly Groove 154
[written by Thom Bell, William Hart][produced by Thom Bell, Stan Watson][A:14[7].R&B Chart;B:41[4].R&B Chart]
Funny Feeling/My New Love/td>
Delfonics
06.1969
-
94[2]
Philly Groove 156
[written by Thom Bell, William Hart][produced by Thom Bell, Stan Watson][48[3].R&B Chart]
You Got Yours And I'll Get Mine/Loving Him
Delfonics
08.1969
-
40[10]
Philly Groove 157
[written by Thom Bell, William Hart][produced by Thom Bell, Stan Watson][6[11].R&B Chart]
Didn't I (Blow Your Mind This Time)/Down Is Up, Up Is Down
Delfonics
01.1970
22[9]
10[14]
Philly Groove 161
[gold-US][written by Thom Bell, William Hart][produced by Thom Bell, Stan Watson][3[14].R&B Chart]
Trying To Make A Fool Of Me/Baby I Love You
Delfonics
06.1970
-
40[9]
Philly Groove 162
[written by Thom Bell, William Hart][produced by Thom Bell, Stan Watson][8[9].R&B Chart]
When You Get Right Down To It/I Gave To You
Delfonics
09.1970
-
53[8]
Philly Groove 163
[written by Barry Mann][produced by Thom Bell, Stan Watson][12[8].R&B Chart]
Hey! Love/Over And Over
Delfonics
06.1971
-
A:52[7];B:58[8]
Philly Groove 166
[A:written by Wilber Hart][B:written by Wiiliam Hart, Thom Bell][produced by Stan Watson And Staff][A:17[9].R&B Chart;B:9[9].R&B Chart]
La - La - Means I Love You/Can't Get Over Losing You
Delfonics
07.1971
19[10]
-
Bell 1165 [UK]
[written by Thom Bell, William Hart][produced by Thom Bell, Stan Watson]
Walk Right Up To The Sun/Round And Round
Delfonics
10.1971
-
81[6]
Philly Groove 169
[written by Norman Harris, Allan Felder][produced by Staff For Stan And Harris Prod.][13[8].R&B Chart]
Tell Me This Is A Dream/I'm A Man
Delfonics
06.1972
-
86[3]
Philly Groove 172
[written by William Hart][produced by Stan Watson][15[11].R&B Chart]
Think It Over/I'm A Man
Delfonics
01.1973
-
101[4]
Philly Groove 174
[written by William Hart][produced by Hart, Hart, West][47[4].R&B Chart]
I Don't Want To Make You Wait/Baby I Miss You
Delfonics
05.1973
-
91[4]
Philly Groove 176
[written by William Hart][produced by Watson, Hart, Hart For Stan Watson Productions][22[7].R&B Chart]
Alfie/Start All Over Again
Delfonics
09.1973
-
-
Philly Groove 177
[written by Bacharach, David][produced by Stan Watson, Tommy Bell][88[3].R&B Chart]
I Told You So/Seventeen And In Love
Delfonics
01.1974
-
101[13]
Philly Groove 182
[written by William Hart][produced by Watson, Hart, Hart][26[13].R&B Chart]
Lying To Myself/Hey Baby
Delfonics
06.1974
-
-
Philly Groove 184
[written by William Hart][produced by Watson, Hart, Hart][60[8].R&B Chart]
W 1956 roku John Michael O’Keefe założył swój pierwszy zespół The Dee Jays ze swoim przyjacielem Dave Owensem (ojcem Dave Owensa Jnr), urodzonym w Ameryce saksofonistą.Ich pierwszy występ miał miejsce w Stones Cabaret - Coogee, a do 1957 roku grali cztery koncerty w tygodniu.Dzięki niesamowitym występom Johnny'ego i magnetycznej osobowości szybko przyciągnęli rzesze lokalnych fanów.Miał też na sobie dość skandaliczne (jak na razie) stroje, w tym złote lamowane kurtki i jaskrawe garnitury obszyte sztucznym futrem lub obszyte aksamitnymi mankietami i klapami w panterkę.
Do tej pory Johnny był dobrym przyjacielem promotora Lee Gordona, który był znany z koncertów „Big Show” na stadionie w Sydney, na których występowało wiele zagranicznych artystów, w tym Little Richard, Bo Diddley i Jerry Lee Lewis.Gordon zaproponował zespołowi wsparcie dla tych zagranicznych występów, a Johnny skorzystał z okazji.Wraz z rosnącą popularnością, był teraz pełnoetatowym artystą estradowym.Jednym z tych zagranicznych artystów był Bill Haley & His Comets, nowy bohater Johnny'ego.W 1957 roku Lee Gordon zabrał ich na trasę koncertową, a Bill Haley był pod takim wrażeniem Johnny'ego i jego zespołu, że polecił ich Kenowi Taylorowi, menadżerowi A&R Festival Records.Wkrótce po podpisaniu kontraktu i nagrali You Hit The Wrong Note, Billy Goat jako 78rpm !!
Na początku 1959 roku Dee Jays został zatrudniony jako rezydent do nowego programu telewizyjnego Six O’Clock Rock w sieci ABC.Po zaledwie 6 odcinkach J.O.K.przejął rolę gospodarza, a także szybko przejął prowadzenie prawie każdego aspektu programu.Ta ekspozycja w telewizji przyniosła mu sławę i stał się powszechnie znanym .Kolejne płyty miały się ukazać, w tym What Do Ya Know and Why Do They Doubt Our Love ?, She’s My Baby, jego pierwszy hit numer 1, Shout (części 1 i 2) oraz jego autorski utwór Wild One, którego jest współautorem.
She's
My Baby zostało nagrane podczas wizyty w Los Angeles z producentem
Snuffem Garrettem w Goldstar Recording Studio w Hollywood. JOK zdecydował,
że chce zmierzyć się z USA. Lee Gordon wątpił, że to zadziała, ale
zawsze ambitny O'Keefe postawił już sobie za cel wejście na amerykański
rynek. Spotkał się z Mickeyem Shawem, który przedstawił go kierownictwu
Liberty Records i zaproponowano mu kontrakt.
Wrócił
na promocyjną trasę koncertową w lutym 1960 roku, nazywany „The
Boomerang Boy”, wyczerpująca trasa obejmowała 35 stanów, ale niestety
Lee Gordon miał rację i nie wywarł większego wrażenia, chociaż
jedno nagranie, It's Too Late osiągnęło numer 1 w Nowym Orleanie. Trasa
zakończyła się fiaskiem i w listopadzie wrócił do domu. Powrócił
ponownie w marcu 1960 roku, aby zakończyć kontrakt z Liberty Records na
nagranie piosenek Don't You Know i Take My Hand, ale po sesji Liberty
nie odnowiła kontraktu.
It's
Too Late stało się jego 11. australijskim hitem, ale O'Keefe był
całkowicie spłukany i głęboko przygnębiony po porażce w USA. Aby
spróbować poprawić sobie humor, kupił na raty jasnoczerwony Plymouth
Belvedere z 1959 roku. Zaczął nieustannie podróżować po wschodnim
wybrzeżu Australii swoim nowym samochodem. Potrzebował pieniędzy nie
tylko na spłatę samochodu, którego potrzebował, aby uzupełnić swoje
finanse. Wracał w każdą sobotę po swoje zobowiązania w Six O'Clock Rock.
Podczas
jednej z takich wypraw w czerwcu 1960 roku zasnął za kierownicą i wpadł
na żwirówkę. Towarzyszyli mu w samochodzie jego przyjaciel i partner
pisarski Johnny Greenan oraz jego ciężarna żona, która niestety poroniła
w wyniku wypadku. JOK został ciężko ranny, doznał wielu ran szarpanych,
wstrząsu mózgu i złamań głowy i twarzy. Stracił cztery zęby, a jego
ręce również były mocno poszarpane. Został zabrany z powrotem do Sydney
na leczenie, ale około sześć tygodni później i wbrew zaleceniom lekarzy
wrócił do pracy przy Six O'Clock Rock. Musiał też przejść wiele operacji
rekonstrukcji twarzy, co spowodowało, że jego wygląd na stałe się
zmienił, z czym nigdy nie mógł się pogodzić. Pomimo tej męki,
kontynuował nagrywanie i zdobył niewielki hit w sierpniu 1960 z Don't
You Know (Pretty Baby) i swoim następnym albumem,Ready For You osiągnął
14 miejsce w listopadzie.
W
styczniu 1961 roku ponownie wszedł na rynek amerykański, ale i to się
nie powiodło, a wraz ze wszystkim, co mu się przydarzyło, wypadkiem,
twarzą wymagającą operacji i niepowodzeniem podboju Stanów
Zjednoczonych, zaczęło to zbierać swoje żniwo. Dla
kaprysu poleciał do Londynu, kiedy przyjechał, stracił przytomność i
został przewieziony do szpitala i obudził się 3 dni później z załamaniem
nerwowym. Na szczęście Lee Gordon również był w tym czasie w Londynie i dzięki jego pomocy JOK mógł wrócić do Australii.
Australijskie
hity O'Keefe trwały nadal, I'm Counting On You stał się jego drugim
hitem numer 1 w sierpniu 1961 roku, następnie Sing (And Tell The Blues
So Long) osiągnął numer 2 w marcu 1962 roku, a I Thank You, który
osiągnął numer 24 w grudniu.
Jego
kadencja w Six O'Clock Rock dobiegła końca w połowie 1961 r., ale w
październiku brał udział w nowym programie na kanale 7. Johnny O'Keefe
Show okazał się dużym sukcesem, ale tylko dodawał mu stresu do jego
życia, zwiększając harmonogram pracy aw sierpniu 1962 r. doznał
kolejnego załamania. Spędził 2 miesiące w szpitalu Royal Prince Alfred
Hospital.
Na
szczęście nadal był popularny wśród publiczności i jego trzeci
australijski hit numer 1 z Move Baby Move w lipcu 1963 roku. A później, w
tym samym roku, jego czwarty hit z numerem 1 Never Cherish A Love So
True (Until You Lose It) . Mniej więcej w tym czasie O'Keefe ostatecznie
rozstał się ze swoim wiernym zespołem wspierającym Dee Jays i coraz
więcej czasu poświęcał telewizji.
Terry
Dean cieszył się niezwykle udaną karierą solową w latach 60-tych, która
obejmowała przebojową płytę „It's You”, która znalazła się w pierwszej
dwudziestce w jego rodzinnym Melbourne w 1965 r. Dean regularnie
występował w Melbourne i innych stanach oraz występował w programach
telewizyjnych w całym kraju. w tym
The Go Show, Bandstand i
Happening 70.
W 1972 roku założył country rockowy zespół Bluestone. Zespół był pod
silnym wpływem amerykańskiego rocka z zachodniego wybrzeża, w tym
artystów takich jak The Byrds, The Flying Burrito Brothers, The Eagles,
Jackson Browne, Emmylou Harris i wielu innych wpływowych autorów
piosenek, a także wykonał i nagrał większość własnego materiału. Słynął z
mocnych harmonii wokalnych, a także był jednym z pierwszych
australijskich zespołów country rockowych, w których na scenie i w studiu
nagrań występowała gitara steel.
Pierwszy
album zespołu, zatytułowany „Bluestone”, został wydany z doskonałymi
recenzjami w 1974 roku i pomógł ugruntować pozycję zespołu jako głównej
siły w australijskiej muzyce country. Singiel z albumu „Wind and Rain”
był hitem w całej Australii. Zespół regularnie występował w
australijskiej telewizji (
Hey, Hey It's Saturday, The Daryl Somers Show, Shirl's Neighborhood and
Countdown
) i został zaproszony do wspierania wielu międzynarodowych artystów, w
tym Cata Stevensa, Dolly Parton i America podczas ich australijskich tras
koncertowych.
Terry
Dean założył następnie w połowie lat 80-tych odnoszący sukcesy duet Dean
& Carruthers z Garrym Carruthersem i kontynuują występy do dziś. W tym czasie Terry założył również Terry Dean's Guitars sprzedając jedne z najlepszych instrumentów akustycznych na świecie. Rezydencje
duetu w pubach w latach 80. i 90-tych stały się legendarne w całym
Melbourne, zwłaszcza w przepełnionym New Boundary Hotel, który działał w
każdą sobotnią noc w latach 1985-1994.
Felicia Sanders (ur. Felice Schwartz ; ok. 1922r - zm. 7 lutego 1975r) była piosenkarką i muzykiem tradycyjnej muzyki pop .
Sanders urodziła się w Mount Vernon w Nowym Jorku . Na University of Southern California studiowała marketing.
Wyszła za mąż za Michaela Snidera (który był w armii) i miała z nim syna Jeffersona. Ostatecznie rozwiedli się, oboje sprawując opiekę nad dzieckiem w niepełnym wymiarze godzin. W czasie II wojny światowej wraz z synem i mężem „postanowiła spróbować śpiewu”.
W 1950 roku wróciła do śpiewania w nocnym klubie w Hollywood , Café Gala. Tam usłyszał ją Benny Carter , który myślał ,że ma dość talentu, aby polecić ją Mitchowi Millerowi z Columbia Records artysty i dyrektor repertuarowy . W 1953 roku Percy Faith , największy lider orkiestry Columbii, wybrał ją do zaśpiewania wokalu w nagrywanej przez niego piosence , zaczerpniętej z filmu Moulin Rouge - biograficznego filmu o Toulouse-Lautrecu .
„ The Song from Moulin Rouge ” został nagrany 22 stycznia 1953 r,jako strona B nagrania „Swedish Rhapsody”. Była to druga płyta Sanders , wydana przez Columbia z napisami „Percy Faith and his Orchestra z udziałem Felicii Sanders”. Otrzymała tylko wynagrodzenie związkowe, a jej nazwisko pojawiło się małymi literami, ale odniosła sukces . Piosenka trafia jako # 1 na wszystkich listach przebojów i miał być jej największym sukcesem.
Tuż przed wydaniem płyty została zatrudniona przez słynny nowojorski klub Blue Angel Supper Club i grała tam przez długi czas, będąc pierwszą wokalistką, która wykonała piosenkę „In Other Words ( Fly Me to the Moon )” - chociaż nie nagrała go, dopóki nie zrobiło tego kilku innych śpiewaków . Kiedy nagrała „In Other Words” w studiu Decca Recording, została wsparta utworem „Summer Love” (skomponowanym przez Victora Younga ) w 1959 roku. W latach 60-tych często śpiewała w kabarecie The Bon Soir na West 8th Street.
W 1955 Sanders wydała swój pierwszy album dla Columbia, Felicia Sanders at the Blue Angel .
Miller wciąż znajdowała inne piosenki, które śpiewała, ale tylko jedna z nich znalazła się w pierwszej trzydziestce: „ Blue Star ”, oparta na temacie znanego serialu telewizyjnego Medic .
Po małżeństwie ze Sniderem Sanders poślubiła muzyka Irvinga Josepha. W połowie lat 60-tych utworzyli Special Edition Records, a pierwsze wydawnictwo zawierało śpiew Sanders .
Felicia Sanders zmarła w swoim domu na Manhattanie 7 lutego 1975 roku na raka w wieku 53 lat.
Sandra Tola Harvey (z domu Casañas , ur. 19 stycznia 1962r - zm. 15 grudnia 2008r),zawodowo znana jako Sandée , była amerykańską wokalistką muzyki freestyle i oryginalną członkinią tria Exposé w latach 1984 - 1986, wraz z Alejandrą "Alé „Lorenzo i Laurie Miller.
Jako artystka solowa Sandée wydała single „You're the One” i „Notice Me” (wyprodukowane przez C + C Music Factory ), a także album Only Time Will Tell z singlem „Love Desire”. "You're the One" zadebiutował na 11. miejscu listy Billboard Hot Dance Music / Maxi-Single Sales w 1987 r., a "Notice Me" zajął 9 miejsce na liście Billboard Hot Dance Music / Club Play w 1989 roku.
15 grudnia 2008 roku Sandée została znaleziona martwa w swoim domu w Hollywood na Florydzie . Przyczyną śmierci był ciężki napad apopleksji . Miała zaledwie 46 lat.
Single
Tytuł
Wykonawca
Data wydania
UK
US
Wytwórnia
[US]
Komentarz
You're the One
Sandee
05.1987
-
-
-
[written by Avy Gonzalez][produced by Avy Gonzalez,Teneen Ali][40[5].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 711 12"]
Notice Me
Sandee
02.1989
-
-
Fever 1919
[written by Robert Clivillés][produced by Clivillés & Cole][9[11].Hot Disco/Dance;Fever 829 12"][62[7].R&B Chart]
Love Desire
Sandee
06.1991
-
49[11]
Fever/RAL 73 755
[written by Elis Pacheco][21[9].Hot Disco/Dance;Fever/RAL 73 755 12"][83[5].R&B Chart]
Sammie Lee Bush, Jr. (urodzony 1 marca 1987r) to amerykański wokalista i autor tekstów. Najbardziej znany jest ze swojego przeboju z 1999 roku „ I Like It ” z debiutanckiego albumu From the Bottom to the Top (2000). W 2006 roku powrócił ze swoim drugim studyjnym albumem zatytułowanym Sammie . Od tego czasu wydał kilka EP, mixtape'ów i albumów, w tym Indigo, Coming of Age i Everlasting. Sammie ogłosił na Instagramie, że wyda nowy album w 2020 roku po zakończeniu The Millennium Tour 2020.
Sammie po raz pierwszy zwrócił uwagę na swój głos, kiedy pojawił się w programie Showtime w Apollo w 1998 roku i wygrał za wykonanie utworu „ My Cheri Amour ”Steviego Wondera . W 1999 roku podpisał kontrakt z Capitol Records i wydał swój debiutancki album, From the Bottom to the Top , w dniu 14 marca 2000 roku debiutujący pod numerem 46 na US Billboard 200 Chart, został certyfikowany złotem RIAA za ponad 500.000 egzemplarzy dostarczonych do sklepów.
Pierwszy singiel „ I Like It ” osiągnął 24 miejsce na liście BillboardHot 100 i numer 8 na listach Top R & B / Hip-Hop Songs, jednocześnie uzyskał złoty certyfikat RIAA. Drugi singiel " Crazy Things I Do " został wydany na początku 2000 roku i osiągnął 39 miejsce na liście Top R & B / Hip-Hop Songs.
W 2001 roku Sammie wniósł także chórki do utworu „Hardball”, który powstał we współpracy z raperami Lil 'Bow Wow , Lil' Wayne i Lil 'Zane na ścieżkę dźwiękową do Hardball . Utwór osiągnął 77 miejsce na liście Top R & B / Hip-Hop Songs. Po zrobieniu przerwy od przemysłu muzycznego skupił się na szkole, wokalista ukończył West Orange High School w Winter Garden na Florydzie w wieku 17 lat w 2005 roku.Podpisał kontrakt z Rowdy Records,Dallasa Austina ,gdzie ponownie otworzono studio z czołowymi producentami Dallasem Austinem, Jazze Pha i Bryanem-Michaelem Coxem na jego drugim albumie studyjnym, Sammie (2006). Album zadebiutował pod numerem 42 na liście Billboard 200. Pierwszy singiel „ You Should Be My Girl ” z udziałem Sean P z YoungBlood , zadebiutował na 26 miejscu na liście Top R & B / Hip-Hop Songs, podczas gdy drugi singiel „ Come with Me ” zajął 23 miejsce na tej samej liście.
W 2008 roku Sammie pojawił się w przeboju rapera Soulja Boya„ Kiss Me thru the Phone ”, który zadebiutował na trzecim miejscu listy Billboard Hot 100. Również w 2008 roku wydał singiel „One Way Street”. W 2012 roku był współautorem piosenki „Next Breath” do piątego studyjnego albumu wokalisty Tank'a , This Is How I Feel . Również w 2012 roku Sammie wydał swój mixtape „Insomnia”, a następnie EP-kę „The Leigh Bush Project” w 2013 roku.
W styczniu 2016 roku Sammie wydał swój detaliczny mixtape, Indigo, za pośrednictwem własnego wydawnictwa StarCamp Music. Jego trzeci album, Coming of Age został wydany we wrześniu 2017 r. Jego czwarty album Everlasting został wydany w marcu 2019 r. W czerwcu 2019 r. Sammie wyruszył w „The Everlasting Tour” .Sammie później wypuścił EP-kę zatytułowaną „Send Nudes” w grudniu 2019 roku.
Single
Tytuł
Wykonawca
Data wydania
UK
US
Wytwórnia
[US]
Komentarz
I Like It
Sammie
01.2000
-
24[20]
Freeworld 58 776
[gold-US][written by Dallas Austin, Gary White,][produced by Dallas Austin][8[25].R&B Chart]
Crazy Things I Do
Sammie
06.2000
-
115[4]
Freeworld
[written by Traci Hale ,Christopher "Tricky" Stewart][produced by Tricky][39[18].R&B Chart]
Hardball
Bow Wow, Lil' Zane,Sammie and Lil' Wayne
10.2001
-
-
So So Def
[written by Jermaine Dupri, Kenneth Gamble, LaMarquis Jefferson, Leon Huff, Lil Wayne, Zane Copeland, Jr.][produced by Jermaine Dupri][77[4].R&B Chart]
You Should Be My Girl
Sammie featuring Sean P
10.2006
-
104[11]
Rowdy
[written by Sammie, Sean Paul][produced by Jazze Pha][26[20].R&B Chart]
Come with Me
Sammie
05.2007
-
104[5]
Rowdy
[written by Sammie, Bryan Michael Cox Adonis Shropshire][produced by Bryan Michael Cox][23[20].R&B Chart]
Kiss Me Thru the Phone
Soulja Boy Tell 'Em featuring Sammie
04.2009
-
3[27]
ColliPark
[written by DeAndre Way,James Scheffer,David Siegel][produced by Jim Jonsin][4[24].R&B Chart]
Albumy
Tytuł
Wykonawca
Data wydania
UK
US
Wytwórnia
[US]
Komentarz
From the Bottom to the Top
Sammie
04.2000
-
46[31]
Freeworld 23 168
[gold-US][produced by Dallas Austin,Ricco Lumpkins, Christopher "Tricky" Stewart ,Colin Wolfe]
Sammie
Sammie
04.2000
-
42[3]
Rowdy 0007639
[produced by Dallas Austin, Jazze Pha ,Daron Jones ,Andre Harris ,Vidal Davis ,Bryan-Michael Cox, Alonzo "Novel" Stevenson]
Dean & Jean to śpiewający duet Weltona Younga i Brendy Lee Jones . Welton Young, były członek The King Toppers, połączył siły z Brendą Lee Jones (później Brenda Lee Nelson), tworząc duet „Dean & Jean”.Nagrywali dla Buckeye, Ember i oddziału Laurie, Rust, od końca 1958 do 1966 roku i mieli kilka hitów na popowych listach przebojów. Nagrali przeboje muzyki pop z Top 40, „Hey Jean, Hey Dean” i „Tra La La La Suzy” , które w latach siedemdziesiątych zostały nagrane przez Price Mitchell i umieszczone na listach przebojów country.
Ich debiutem był singiel We Gonna Get Married dla Buckeye w 1958 roku. Ich pierwszą płytą dla wytwórni Rust Allena Sussela,który prowadził także wytwórnie Andie, Emge i Laurie, była Dance The Roach .
Pojawiali się pod swoimi nazwiskami na różnych albumach wspierających innych artystów. Ich piosenka „Wanna Be Loved” również znalazła się na listach przebojów. Nagrywali w Rust Records i w kilku innych wytwórniach. Mieszkali w Ohio. Ostatecznie rozpadli się około 1968 roku i oboje już nie żyją .
Single
Tytuł
Wykonawca
Data wydania
UK
US
Wytwórnia
[US]
Komentarz
Tra La La La Suzy/I Love The Summertime
Dean & Jean
11.1963
-
35[13]
Rust 5067
[written by B. L. Jones, W. Young]
Hey Jean, Hey Dean (Let's Have A Party)/Please Don't Tell Me Now
Dean & Jean
02.1964
-
32[8]
Rust 5075
[written by E. Maresca, L. Zerato]
I Wanna Be Loved/Thread Your Needle
Dean & Jean
05.1964
-
A:91[5];B:123[2]
Rust 5081
[A:written by B. L. Jones, W. Young][B:written by B. L. Jones, W. Young]
The DeMarco Sisters to amerykańska grupa wokalna z czasów big-bandów , która nagrywała muzykę popularną i występowała na koncertach, w radiu, telewizji i w filmie od lat 30-tych do 60-tych. Po raz pierwszy zdobyli sławę jako cotygodniowi wykonawcy w The Fred Allen Show od 1946 do 1949 roku i występowali w filmie Skirts Ahoy! z aktorką Esther Williams . Grupa początkowo składała się z pięciu biologicznych sióstr. Krytycy muzyczni porównali ich brzmienie i styl do The King Sisters . Dokonali nagrań dla Majestic Records i Mercury Records między innymi.
Grupa składała się z pięciu sióstr pochodzących z Rome w Nowym Jorku : Antoinette (Anne), Jeanette (Gina), Gloria, Terri i Arlene. Joann Quartuccio-Bean, dołączyła do grupy w latach 1949-1953. Później wokalistka Joyce DeYoung, która również śpiewała jako członek The Andrews Sisters podczas swojej kariery, dołączyła do grupy w 1955 roku, kiedy Terri poślubiła aktora Murraya Hamiltona i opuściła grupę.
The DeMarco Sisters były pierwotnie wokalnym trio składającym się z Anne, Giny i Glorii. Wierząc w ich talent, ojciec DeMarcos przeniósł się z rodziną z Rome w stanie Nowy Jork do Bensonhurst na Brooklynie , w nadziei na zdobycie kontraktu dla dziewcząt z radiem NBC. Udało mu się wcisnąć zaimprowizowane przesłuchanie dla swoich córek u producenta NBC i wylądował w programie z 1935 r. Uncle Charlie's Tent Show, który był prowadzony przez Lorettę Clemens Tupper i jej brata Jacka Clemensa. Dziewczęta zwróciły uwagę Paula Whitemana, który wystąpił z grupą w audycji z 28 czerwca 1936 r. Paul Whiteman's Musical Varieties. Wkrótce potem Terri i Arlene dołączyły do swoich sióstr, tworząc kwintet.
Siostry DeMarco kontynuowały okresowe występy w radiu na przełomie lat 30. i 40-tych. XX wieku. Jednak dopiero w 1946 roku zdobyły szerszą sławę, kiedy wylądowały jako cotygodniowi wykonawcy w The Fred Allen Show .Dziewczęta śpiewałyna początku każdego programu, "Mr. Al-len, Mr. Alll-llennnn", oprócz popularnych piosenek dnia. Za ich występy płacono im 1000 dolarów tygodniowo, co pozwoliło rodzinie pozwolić sobie na znacznie większe i ładniejsze mieszkanie w Flatbush na Brooklynie .Dziewczęta czasami występowały w programie z tenorem Robertem White'em , który był wtedy jeszcze dzieckiem. White był szczególnie uwięziony w domu DeMarcos przez cztery dni podczas zamieci w Ameryce Północnej z 1947 roku . Występy dziewcząt na Allen Show zakończyły się po czterech latach w 1949 roku.
Siostry DeMarco wystąpiły także gościnnie w kilku programach telewizyjnych, w tym The Colgate Comedy Hour , The George Jessel Show , The Jackie Gleason Show , The Kate Smith Show , Texaco Star Theatre , What's My Line? , Ed Sullivan's Toast of the Town . Niektórzy z innych wykonawców w tych programach to Tony Bennett , Nat King Cole i Frank Sinatra .
Tommy Donaldson (ur. 1936r w Vicker, Virginia - zm. 26 stycznia 2007 w Nashville, Tennessee ), lepiej znany jako Tommy Dee , był amerykańskim piosenkarzem country, najbardziej znanym z nagrania „ Three Stars ” w 1959 roku.
Zaczynał jako disc jockey, który został muzykiem.Napisał i wykonał „Three Stars”, hołd złożony tragedii lotniczej, która odebrała życie Buddy Holly'emu, Ritchie Valensowi i JP Richardsonowi 3 lutego 1959r.
Po sukcesie z „Three Stars” w latach 60-tych nadal nagrywał dla różnych wytwórni, ale z niewielkim sukcesem.Następnie został producentem muzyki country, promotorem i wykonawcą płyt. Zmarł 26 stycznia 2007 r.
Blossom Dearie (ur. 28.04.1924 East Durham,New York –
zm.7.02.2009 New York) - amerykańska piosenkarka jazzowa i pianistka.
Powiązana z gatunkiem jazzu zwanym bebop’em , obdarzona
charakterystycznym dziewczęcym głosem.
Jako dziecko uczyła się klasycznej gry na fortepianie, w okresie
nastoletnim jej upodobania sprecyzowały się w kierunku jazzu.
Po szkole
średniej Dearie przeniósła się do Nowego Jorku, aby kontynuować karierę
muzyczną i zacząć śpiewać w grupach takich jak Blue Flames (z Woody Herman Orchestra) i Blue Reys (z Alvino Rey’s band).
Jednym z jej najbardziej znanych utworów jest utwór "Riviera", który został napisany i złożony przez Cy Coleman i Josepha McCarthy Jr w 1956 roku.
Sami Jo (ur. Jane Annette Jobe w dniu 9 maja 1947 roku w Batesville , Arkansas ), jest amerykańską piosenkarką country . Najbardziej znana jest z singla „ Tell Me a Lie ” z 1973 roku , który w tym samym roku zajął 21 miejsce na liście Pop Top 40 . Piosenka zadebiutowała również pod numerem 43 w Australii.
Sami Jo wychowywała się w religijnej rodzinie w Batesville w AR. Zaczęła śpiewać w lokalnym radiu w wieku 3 lat, a w szkole średniej była lokalną królową piękności. W wieku 19 lat przeprowadziła się do Dallas, gdzie od współlokatora otrzymała przydomek „Sam”, który ostatecznie zmienił się w „Sami Jo”.
Jej wczesną karierą pokierował legenda muzyki z Atlanty Sonny Limbo. Połączył Sami Jo z Rickiem Hallem w Muscle Shoals, AL, gdzie nagrała dwa single, które nie znalazły się na liście przebojów. Następnie Sonny zawarł z nią umowę z MGM South, co doprowadziło do pierwszego przeboju Sami Jo, „Tell Me A Lie”.Oprócz osiągnięcia # 21 na liście przebojów Billboard Hot 100 singli, osiągnął również # 14 na liście Billboard's Easy Listening. Jej kolejny singiel, " It Could Have Been Me ", również wypadł dobrze, osiągając # 46 na liście pop. Jej pierwszy album , It Could Have Been Me, zadebiutował na # 33 na US Country Albums chart .
Pomimo tego wczesnego sukcesu, Sami Jo nie osiągnęła kolejnego wielkiego przeboju ani na popowych, ani na listach przebojów country. W 1975 roku, po tym, jak MGM South zostało włączone do swojej macierzystej wytwórni MGM Records , Sami Jo odnotowała jedną płytę („I'll Believe Anything You Say”) na 62 miejscu na liście Billboard Top Country Singles. Kiedy MGM Records została połączona z Polydor Records , Sami Jo kontynuowała nagrywanie dla nowej wytwórni, osiągając dwa mniejsze hity country („God Loves Us” i „Take Me To Heaven”) w 1976 roku, współpracując z Jimmy'm Bowenem jako jej producentem .
Po tych dwóch singlach Sami Jo została wycofana przez jej wytwórnię. Podpisała kontrakt w 1981 roku z oddziałem Elektra / Asylum przez jej prezydenta, jej byłego producenta Jimmy'ego Bowena. Mimo że jej nagrania były produkowane przez Bowena, żaden z jej dwóch singli nie znalazł się na listach przebojów („One Love Over Easy” i remake „I Can't Help Myself”Eddiego Rabbitta) nie trafił do pierwszej 70 na liście country. W 1983 roku jej wytwórnia została połączona z firmą macierzystą Warner Bros. Records . Współpracowała z producentem Jimem Edem Normanem (najbardziej znanym z pracy z Anne Murray) przy remake'u filmu "Brenda Lee Emotions", ale Warner Brothers przypomniała sobie singiel wkrótce po wysłaniu singli promujących do stacji radiowych. Nagrała także kilka utworów dla wytwórni Southern Tracks, ale żaden nie znalazł się na listach przebojów.
Po zakończeniu kariery muzycznej Sami Jo zarządzała dwoma sklepami w Tulsie, OK.
Ma syna Tony'ego i wnuka Maximusa.
Single
Tytuł
Wykonawca
Data wydania
UK
US
Wytwórnia
[US]
Komentarz
Tell Me A Lie/Stay Where You Are
Sami Jo
02.1974
-
21[14]
MGM South 7029
[written by B. Wyrick, M. Buckins][produced by Sonny Limbo]
It Could Have Been Me/Look At Us
Sami Jo
07.1974
-
46[13]
MGM South 7034
[written by G. Sklerov, H. Lloyd][produced by S. Limbo, M. Buckins]
