Digger Revell

Urodzony jako Gary Hildred w Dubbo w 1943 roku, Digger jest uznawany za pioniera australijskiego rock and rolla. Jednym z pierwszych występów Diggera były jego regularne tańce młodzieżowe w Blue Danube Ballroom w Richmond w 1958 roku. Następnie regularnie występował w

Six O'Clock Rock, Teen Time i Bandstand, na stadionie w Sydney, Festival Hall i ponad 60 krajowych programach telewizyjnych. Był także liderem zespołu The Denvermen, z którym miał kilka przebojów. Digger występował z niektórymi  znakomitości, w tym Chubby Checkerem, Bobby Rydellem, Wayne Newtonem i Johnny O'Keefe.

Digger odbył więcej turnee po rozdartym wojną Wietnamie niż jakikolwiek inny artysta na całym świecie. Wystąpił na scenie z Bobem Hope sześć razy i odbył w sumie 11 tras koncertowych. Odbył także trasę koncertową po USA ze swoim zespołem, pozostając w trasie przez ponad trzy lata w 38 stanach. Występował z Ike i Tiną Turner, Jerrym Lee Lewisem, Guyem Mitchellem, Fatsem Domino, B.B. Kingiem i Anne Margaret. D.J. Fontana, perkusista Elvisa, grał w zespole Diggera na wielu amerykańskich koncertach. Digger nadal występuje do dziś
Jego główną piosenką w erze rocka była „My Little Rockers Turned Surfie” w 1964 roku.

  Denvermen to grupa instrumentalna, która również pojawiała się na listach przebojów z utworami „Avalon Stomp” i „Surfside”, które były hitem numer 1 w Sydney. i trafił do pierwszej dziesiątki w Melbourne.

Digger Revell przeszedł do muzyki country z sukcesem w latach siedemdziesiątych.

Digger Revell znalazł się na liście przebojów z  „Twilight Time” i „My Prayer”.

Zespół z Sydney The Denvermen był jedną z czołowych australijskich grup surferowo-instrumentalnych wczesnych lat sześćdziesiątych i chociaż zostali nieco przyćmieni przez swoich bardziej znanych współczesnych The Atlantics, z pewnością zasługują na większe uznanie. 

Pierwotny skład został utworzony pod koniec 1961 roku przez członków dwóch wcześniejszych grup z Sydney, Digger Revell and the Lonely Ones oraz Paul Dever and the Denvermen. 

Gitarzysta Denvermen, Les Green, przyniósł ze sobą nazwę Denvermen, kiedy ta grupa się rozpadła i dołączył do Diggera Revella. 

Grupa rozpoczęła od organizacji własnych koncertów, ale zyskała rozgłos w kraju dzięki występom w pionierskim programie telewizyjnym ABC Rock'n'roll Six O'Clock Rock prowadzonym przez Johnny'ego O'Keefe.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Building Castles In The Air/The Habit Of Loving You	Digger Revell And The Denvermen	06.1963	47[14]	-	His Master's Voice EA-4535/-	[written by Alan Fielding]
Over The Rainbow/I'm Gonna Make You	Digger Revell And The Denvermen	09.1963	75[4]	-	RCA 101530/-	[written by E. Y. Harburg, Harold Arlen ]
My Little Rocker's Turned Surfie/Tip Of My Tongue	Digger Revell And The Denvermen	01.1964	32[13]	-	RCA 101544/-	[written by Johnny Devlin]
Just Call On Me/Mr. Moon, Mr. Cupid And I	Digger Revell And The Denvermen	05.1964	90[4]	-	RCA 101557/-	[written by Williams, Conde]
Jenny, Jenny/I Love The Way You Love Me	Digger Revell And The Denvermen	11.1964	71[4]	-	RCA 101576/-	[written by Johnson, Penniman ]
My Prayer/High School Confidential	Digger Revell	05.1965	25[15]	-	RCA 101600/-	[written by Kennedy, Boulanger]
Twilight Time/ I'm Gonna Send You Back To Georgia	Digger Revell	07.1965	19[14]	-	RCA 101635/-	[written by Ram, Lewis, Nevins, Dunn]
You Won't Find That Kind In Me/My Mammy	Digger Revell	09.1966	48[8]	-	RCA 101723/-	[written by Gentry, Cordell]

Reparata & The Delrons

Zespół założony w 1962 r. przez szkolne koleżanki: Mary Aiese, Nanette Licari, Annę Fitzgerald i Reginę Gallagher. Piosenkarki przyjęły nazwę Del-Rons na cześć takich grup, jak Dell-Vikings czy Del-Satins i grały na zabawach tanecznych na Brooklynie.
Później Mary sformowała nowy skład wraz z Carol Drobinicki, Sheilą Reille, Kathy Romeo i Margi McGuire. Po podpisaniu kontraktu nagraniowego ostatnia z nich została "poproszona" o odejście z zespołu.

 

Wkrótce na rynku ukazał się singel "Whenever A Teenager Cries". Piosenka wspięła się na szczyt lokalnej, nowojorskiej listy hitów, jednak w notowaniach ogólnokrajowych zajęła dopiero 60. miejsce. Pomimo to nazwa Reparata And The Delrons stała się znana.
Grupa zmieniła skład: Reille i Romeo zastąpiły Nanette Licari (z pierwszego składu) i Lorraine Mazzola. Funkcję lidera pełniła nadal Mary Aiese.
 

Choć formacja nie osiągnęła dużego sukcesu komercyjnego, później - już jako trio - nagrała serię udanych singli, m. in. "I'm Nobody's Baby Now" autorstwa Jeffa Barry'ego czy "I Can Hear The Rain", gdzie w chórkach zaśpiewała Melba Moore.
 

Dużym przebojem w Wielkiej Brytanii była piosenka "Captain Of Your Ship", która w 1968 r. dotarła do 13. miejsca listy bestsellerów. Główną partię wokalną wykonała w niej wyjątkowo Mazzola.
W 1970 r. zespół opuściła Mary Aiese, a na jej miejsce dołączyła Cookie Sirico. Trio przyjęło nazwę Reparata i nagrało koncepcyjny album 1970 Rock'n'Roll Revolution (z 1970 r.), zawierający klasyki z repertuaru różnych "damskich grup". W 1973 r. zespół rozpadł się.
 

Mazzola występowała później z grupą Lady Flash u boku Barry'ego Manilowa. Ciągle jednak używała nazwy Reparata, czemu sądownie sprzeciwiła się Mary Aiese, która ostatecznie odzyskała do niej prawo i pod tą nazwą nagrała kilka solowych singli, a wśród nich "Shoes", który wszedł do brytyjskiej Top 50 w 1975 r.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Whenever a teenager cries/He's my guy	Reparata & The Delrons	01.1965	-	60[9]	Stateside SS 382/World Artists 1036	[written by Ernest Maresca][produced by World United Prod.]
Tommy/Mama don't allow	Reparata & The Delrons	05.1965	-	92[3]	Stateside SS 414/World Artists 1051	[written by Hank Hunter / Stan Vincent][produced by World United Prod.]
Captain of your ship/Toom,toom [Is a little boy]	Reparata & The Delrons	03.1968	13[10]	127[1]	Bell BLL 1002/Mala 589	[written by K. Young, B. Yardley][produced by Steve Jerome, Bill Jerome]
Shoes/A song for all	Reparata	07.1975	43[2]	92[3]	-/Polydor 14 271	[written by Eric Beam][produced by Steve Jerome, Bill Jerome, Lou Guarino][oryginalnie nagrany przez New Settlers jako "She didn't forget her shoes"]

William „Mickey” Stevenson

William „Mickey” Stevenson (ur.  4 stycznia 1937r w Detroit , Michigan ) jest byłym autorem tekstów i producent muzyczny grupy wytwórni  Motown   od pierwszych dni Berry Gordy'ego aż do roku 1967, kiedy on i jego   żona , piosenkarka Kim Weston , odeszła do MGM .

 

Urodził się jako William Stevenson i po spędzeniu pierwszych lat na nagrywaniu muzyki doowop i gospel  dołączył do Tamla / Motown w 1959 roku , w którym została założona. Był tam szefem działu A&R w latach „chwały” firmy w połowie lat 60-tych, kiedy to artyści tacy jak Supremes , Marvin Gaye , The Temptations , Four Tops , Stevie Wonder oraz Martha & the Vandellas wyszli na pierwszy plan. Stevenson był również odpowiedzialny za organizację i założenie wewnętrznego zespołu studyjnego firmy , który stał się znany jako Funk Brothers. 

Napisał i wyprodukował wiele przebojów  dla Motown, niektóre z współautorem i producentem Ivy Jo Hunter . Wśród nich był jego największy sukces, „ Dancing in the Street ”, który napisał wspólnie z Hunterem i Marvinem Gaye; " It Takes Two " (Gaye i Weston), "Ask the Lonely" dla Four Tops, Jimmy Ruffina "What Becomes of the Brokenhearted " (produkcja), " My Baby Loves Me " (Martha & The Vandellas) ," Can You Jerk Like Me ” zespołu Contours , „ Uptight (Everything's Alright) ” (produkcja) dla Stevie Wondera i Marvina Gaye  „ Stubborn Kind of Fellow". Napisał także " Devil with the Blue Dress On " w 1964 roku z Shorty Long , który stał się hitem dla Mitcha Rydera i Detroit Wheels w 1966 roku. 

Pisał także pod pseudonimem Avery Vandenburg dla Jobete 's Stein & Van Stock Publishing .  W 1969 roku założył wytwórnię o nazwie People Records,w  której nagrywała Kim Weston i inni artyści, tacy jak Hodges, James & Smith, ale wytwórnię zamknięto w czasach Jamesa Browna „bo istniała wytwórnia o tej samej nazwie  założona w 1971 roku. W 1969 roku został szefem Venture Records, spółki zależnej MGM,   krótko, aby rozwinąć swój udział w rynku soul i rhythm and blues , kontynuując działalnośćw tej roli do połowy lat 70-tych. Następnie był właścicielem innej kalifornijskiej wytwórni, Raintree, wydającej single Willarda Kinga w 1975 roku. 

W ostatnich latach   Stevenson odkrył i wyprodukował artystkę R&B Jaisun , ale był w dużej mierze zaangażowany w produkcję musicali teatralnych . Te ostatnie to Swann , Showgirls , Wings and Things , The Gospel Truth , TKO i Chocolate City .  

Kompozycje Williama „Mickey'a” Stevensona na listach przebojów

[with Berry Gordy] 07/1961 I Don't Want to Take a Chance Mary Wells 33.US [with Barrett Strong] 01/1962 Jamie Eddie Holland 30.US [with Robert Bateman, Brian Holland] 01/1962 Twistin' Postman The Marvelettes 34.US [with Marvin Gaye,George Gordy] 08/1962 Beechwood 4-5789 The Marvelettes 17.US 10/1962 Stubborn Kind of Fellow Marvin Gaye 46.US 08/1981 Beechwood 4-195789 The Carpenters 74.US/76.UK 05/1983 Stubborn Kind of Fellow Fat Larry's Band 83.UK [with Marvin Gaye,Clarence Paul] 01/1963 Hitch Hike Marvin Gaye 30.US [with Norman Whitfield, Marvin Gaye ] 05/1963 Pride and Joy Marvin Gaye 10.US [solo] 10/1963 I'm Crazy 'Bout My Baby Marvin Gaye 77.US 08/1965 Danger! Heartbreak Dead Ahead The Marvelettes 61.US 04/1974 Loving You Johnny Nash 91.US [with Barney Ales, Dave Hamilton, Clarence Paul] 05/1964 Once Upon a Time Marvin Gaye & Mary Wells 50.UK/19.US [with Barney Ales, Clarence Paul] 05/1964 What's the Matter with You Baby Marvin Gaye & Mary Wells 17.US [with Shorty Long] 05/1964 Devil with the Blue Dress Shorty Long 125.US 07/1976 Devil with the Blue Dress Pratt & McClain 71.US [with Marvin Gaye, Ivy Jo Hunter] 08/1964 Dancing in the Street Martha and the Vandellas 2.US/4.UK 12/1966 Dancing in the Streets The Mamas & the Papas 73.US 09/1967 Dancing in the Street Ramsey Lewis 84.US 08/1974 Dancing in the Street The Dovells 105.US 06/1980 Dancin' in the Streets Teri DeSario 66.US 05/1982 Dancing in the Street Van Halen 38.US 08/1985 Dancing in the Street David Bowie and Mick Jagger 7.US/1.UK [with Marvin Gaye] 08/1964 Get My Hands On Some Lovin' The Artistics 118.US [with Norman Whitfield] 10/1964 Needle in a Haystack The Velvelettes 45.US 06/1968 It Should Have Been Me Gladys Knight & the Pips 40.US 01/1976 It Should Have Been Me Yvonne Fair 85.US/5.UK 10/1991 It Should've Been Me Adeva 48.UK [with Higdon] 10/1964 What Good Am I without You Marvin Gaye & Kim Weston 61.US [with Ivy Jo Hunter] 12/1964 Wild One Martha and the Vandellas 34.US 12/1964 Can You Jerk Like Me The Contours 47.US 02/1965 Ask the Lonely Four Tops 24.US 05/1965 I'll Keep Holding On The Marvelettes 34.US 07/1965 I'll Always Love You The Spinners 35.US 05/1966 Truly Yours The Spinners 111.US 03/1971 Don't Stop Loving Me David Ruffin 112.US [with Norman Whitfield,Eddie Holland Jr.] 01/1965 He Was Really Sayin' Something' The Velvelettes 64.US 04/1982 He Was Really Sayin' Somethin' Bananarama 108.US/5.UK 06/2000 We're Really Saying Something Buffalo G 17.UK [with Ivy Jo Hunter & Clarence Paul] 08/1965 You've Been in Love Too Long Martha and the Vandellas 36.US [with Sylvia Moy, Ivy Jo Hunter] 01/1966 My Baby Loves Me Martha and the Vandellas 22.US 12/1969 My Baby Loves Me David T. Walker 128.US [with Henry Cosby, Sylvia Moy] 04/1966 Nothing's Too Good for My Baby Stevie Wonder 20.US [with Sylvia Moy] 06/1966 What Am I Going to Do without Your Love Martha and the Vandellas 71.US 01/1967 It Takes Two Marvin Gaye & Kim Weston 14.US/16.UK 11/1990 It Takes Two Rod Stewart & Tina Turner 5.UK [with Shorty Long , John Marascalco & Robert Blackwell] 10/1966 Devil with a Blue Dress On / Good Golly Miss Molly Mitch Ryder 4.US [with Dougg Brown] 04/1967 I Got What You Need Kim Weston 99.US 02/1968 Here I Am The Righteous Brothers 121.US [with Wilson Pickett, Don Covay & Johnny Nash ] 08/1970 She Said Yes Wilson Pickett 68.US [with Buddy Johnson] 07/1977 Since I Fell for You/I'm Falling in Love Hodges, James and Smith 96.US [with Henry Cosby, Sylvia Moy & Ivy Jo Hunter] 05/1994 Lucky Lucky Me Marvin Gaye 67.UK

Larry Markes

 Lawrence Wolcott Markes (ur. 24 września 1921r-zm. 19 maja 1999r), amerykański komik, piosenkarz i scenarzysta.


Markes urodził się na Brooklynie , w Nowym Jorku , i postanowił w młodym wieku zostać pisarzem. Wkrótce po ukończeniu University of Miami zaczął układać teksty do melodii innego młodego autora piosenek, Dicka Charlesa . Ich pierwszym hitem był „Mad About Him, Sad About Him, How Can I Be Glad Without Him Blues” (1942), który Dinah Shore z powodzeniem nagrała dla Columbia Records .

Podczas II wojny światowej Markes był w korpusie lotniczym armii amerykańskiej . Opuścił służbę w 1945 roku, wracając do Nowego Jorku i współpracując z Charlesem jako autor piosenek. Wraz z Eddiem De Lange napisali „ Along the Navajo Trail ”, nagrany przez Binga Crosby'ego i Andrews Sisters , Dinah Shore i Gene Krupa Band . Inne utwory to „I Tipped My Hat (and Slowly Rode Away)”, „It Takes a Long, Long Train with a Red Caboose to Carry My Blues Away” oraz „ May You Always ”.  Ale jego największym hitem był „IOU”, którego współautorem (i wykonawcą) jest Jimmy Dean, który sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy. „IOU” jest wyrazem uznania przez syna za długi, jakie jest winien swojej matce, i jest często odtwarzany przez stacje radiowe w Dzień Matki.

Markes zaczął także pisać dla programów radiowych.

Po przeprowadzce do Los Angeles , w Kalifornii w 1960 roku, zwrócił się ku scenariuszom, włącznie z filmami For Love or Money (1963) i Wild and Wonderful (1965), w którym wystąpił Tony Curtis . Pisał także do seriali Bonanza , Love American Style , McHale's Navy , The Flintstones , Room for One More , My Three Sons , The Jonathan Winters Show i I Dream of Jeannie .

Podczas dwóch kadencji Ronalda Reagana jako gubernatora Kalifornii (1966–1974) Markes dodał humoru do jego przemówień politycznych.

Markes zmarł w Los Angeles w maju 1999 roku w wieku 77 lat.

               Kompozycje Larry Markesa na listach przebojów

[with Dick Charles), Eddie DeLange ] 09/1945 Along the Navajo Trail Bing Crosby and the Andrews Sisters 2.US 09/1945 Along the Navajo Trail Dinah Shore 7.US 10/1945 Along the Navajo Trail Gene Krupa and His Orchestra 7.US [with Dick Charles] 01/1959 May You Always The McGuire Sisters 15.UK/11.US 05/1959 May You Always Joan Regan 9.UK [with Don Ralke] 08/1959 Like I Love You Edward Byrnes 42.US [with Gus Kahn & Egbert Van Alstyne] 01/1962 To a Sleeping Beauty Jimmy Dean 26.US [with Jimmy Dean] 05/1976 I.O.U. Jimmy Dean 35.US

 

Johnny Restivo

 Johnny Restivo był amerykańskim wokalistą rock and rollowym .


Restivo urodził się w Bronksie i wydał singiel w RCA Victor, gdy miał zaledwie piętnaście lat. Ten singiel „The Shape I'm In / Ya Ya” osiągnął 80 miejsce na liście Billboard Hot 100 . Restivo był nominowany do nagrody Grammy dla najlepszego nowego artysty , ale przegrał z Bobbym Darinem . Restivo nigdy nie odnotował kolejnego hitu. Johnny zdobył również sławę jako muskularny młody kulturysta, gdy był nastolatkiem. Był na okładkach Tomorrow's Man and Model Parade.

"The Shape I'm In", napisany przez Lee Cathy i Otisa Blackwella , został nagrany przez Dave'a Edmundsa (na Information ), Shakin 'Stevens (na Lipstick, Powder and Paint ) i The Black Sorrows (singiel z Rockin' Zydeco ). 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Shape I'm In/Ya Ya	Johnny Restivo	09.1959	-	80[3]	RCA Victor 7559	[written by Lee Cathy, Otis Blackwell][produced by Grean, Schapiro]

Diane Renay

Diane Renay (ur. 13 lipca 1945r), urodzona jako Renee Diane Kushner , to amerykańska piosenkarka pop , najbardziej znana z przeboju z 1964 roku „ Navy Blue ”.

 

Renay urodziła się w żydowskiej rodzinie w południowej Filadelfii w Pensylwanii . Zaczęła śpiewać w młodym wieku i pobierała lekcje śpiewu u Artiego Singera, nauczyciela śpiewu, który również zarządzał Danny and the Juniors (z „ At the Hop ”). Singer zachęcił Renay do podjęcia kariery nagraniowej . Renay uczęszczała do Northeast High School (Filadelfia, Pensylwania) .

Producent muzyczny / autor tekstów Pete DeAngelis był częstym klientem w rodzinnym sklepie jubilerskim Kushners, a rodzice Renay umówili ją na przesłuchanie dla niego. DeAngelis, pod wrażeniem jej talentu,   podpisał kontrakt z Atco Records . Pod nowym pseudonimem Diane Renay wydała swój pierwszy singiel „ Little White Lies ” w 1962 roku, ale nie udało mu się znaleźć na listach ogólnokrajowych, podobnie jak następnemu, „Tender”, a Atco wycofała ją z wytwórni.

Jednak Bob Crewe , który napisał i wyprodukował materiał na drugą sesję nagraniową Renay, podpisał z nią nowy kontrakt nagraniowy, na mocy którego napisał i wyprodukował dla niej płyty. Pod kierunkiem Crewe  podpisała kontrakt z wytwórnią 20th Century , Renay, wówczas 17-letnia, wydała swój największy przebój „Navy Blue” pod koniec 1963 roku. „Navy Blue” skomponowany przez Crewe z Budem Rehakiem i Eddiem Rambeau , stał się hitem narodowym, osiągając 6 miejsce na liście Hot 100 w dniach 14-21 marca 1964 r. i szybując do 1miejsca na wykresie singli Adult Contemporary . Po piosence ukazał się debiutancki album Renay , również zatytułowany Navy Blue .

Jedynym innym singlem Renay , który przebił się przez krajową listę Billboard, był „ Kiss Me Sailor ”, który osiągnął numer 29 później w 1964 roku. Kolejne single, w tym „Growin 'Up Too Fast”, „Watch Out Sally”, „It's In Your Hands”, i „Happy Birthday Broken Heart”, były hitami na niektórych rynkach lokalnych, takich jak Salt Lake City , Las Vegas i Miami ,   ale nie udało się przełamać krajowego. Renay przeniosła się do wytwórni Fontana w 1969 roku i próbował powrócić z coverami „ Yesterday ” i „ Hold Me, Thrill Me, Kiss Me ”, ale te również nie znalazły się na listach przebojów. Nagrywała ponownie dopiero na początku lat 80-tych.

Renay pozostaje aktywna jako performerka do dziś i niedawno wydała album Diane Renay Sings Some Things Old and Some Things New , składankę składającą się z dwóch płyt CD z jej utworami (w tym wiele wcześniej niepublikowanych utworów) od lat 60. do 90-tych.  

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Navy Blue/Unbelievable Guy	Diane Renay	01.1964	-	6[12]	20th Century-Fox 456	[written by B. Crewe, E. Rambeau, B. Rehak][produced by Bob Crewe]
Kiss Me Sailor/Soft-Spoken Guy	Diane Renay	04.1964	-	29[8]	20th Century-Fox 477	[written by Eddie Rambeau, Bud Rehak][produced by Bob Crewe]
Growin' Up Too Fast/Waitin' For Joey	Diane Renay	06.1964	-	124[5]	20th Century-Fox 514	[written by Bob Crewe, Bob Gaudio][produced by Bob Crewe]
It's In Your Hands/A Present From Eddie	Diane Renay	08.1964	-	131[2]	20th Century-Fox 533	[written by Bob Crewe, Charles Calello][produced by Bob Crewe]
Watch Out, Sally!/Billy Blue Eyes	Diane Renay	11.1964	-	101[3]	MGM 13296	[written by Crewe, Linzer, Randell][produced by Bob Crewe Production]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Diane Renay	Diane Renay	04.1964	-	54[11]	20th Century-Fox 4133	-

Line Renaud

 Line Renaud, właściwie Jacqueline Enté (ur. 2 lipca 1928r w Nieppe)- francuska piosenkarka i aktorka rewiowa. W latach 50-tych wyjechała do USA i występowała w The Bob Hope Show. Od 1963 do 1966 roku pierwsza gwiazda Casino de Paris przy hotelu Dunes w Las Vegas, jej następczynią była Violetta Villas. W 1954 roku występowała w Moulin Rouge. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Relax-Ay-Voo/Two Sleepy Peopl	Line Renaud	02.1956	16[8]	-	Capitol CP 1002	[written by Sammy Cahn, Arthur Schwartz]

Dick Charles

 Dick Charles (urodzony jako Richard Charles Krieg ; 24 lutego 1919r w Newark, New Jersey -zm. 17 lipca 1998r) , amerykański autor tekstów .

Jego edukacja zakończyła się na liceum, po czym pracował w  magazynie Newark jako urzędnik przy wykonywaniu pianistyki, aranżacji, harmonii i kompozycji. W tym okresie śpiewał na wielu amatorskich konkursach. Następnie został   w NBC Studios w Nowym Jorku . Poza tym, że był autorem tekstów, przez dziesięć lat był dyrektorem ABC Radio , wyprodukował i wyreżyserował program radiowy Paula Whitemana oraz był odpowiedzialny za stworzenie szeregu programów sieciowych.  W 1954 roku założył własną usługę nagrań.

Amerykański kompozytor i autor tekstów, urodzony 24 lutego 1919 r. Poprzedni właściciel Dick Charles Recording Inc., który ostatecznie został przejęty w latach 80. przez pracującego z nim inżyniera dźwięku Richarda Charlesa Waldspurgera, znanego również jako Dick Charles.

                 Kompozycje Dicka Charlesa na listach przebojów

[with Leah Worth and Jean Barry] .1945 Corns For My Country Andrews Sisters 21.US [with Larry Markes] .1959 May You Always McGuire Sisters 11.US [solo] .1953 This Is My Song Patti Page 20.US

Leo Reisman

 Leo (F.) Reisman (ur. 11 października 1897r - zm. 18 grudnia 1961r) był amerykańskim skrzypkiem i liderem zespołu w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku. Urodzony i wychowany w Bostonie , miał żydowskie pochodzenie ; od niemieckich imigrantów, którzy wyemigrowali do Stanów Zjednoczonych w XIX wieku. Zainspirowany rosyjsko-amerykańskim skrzypkiem Jaschą Heifetzem , Reisman uczył się gry na skrzypcach jako młody człowiek. Po odrzuceniu przez Boston Symphony Orchestra , założył własny zespół w 1919 roku. W ciągu swojej kariery zasłynął z ponad 80 hitów na popularnych listach przebojów. Jerome Kern nazwał orkiestrę Reismana „Kwartetem smyczkowym zespołów tanecznych”.



Pierwsze nagranie   Reismana miało miejsce na 10-calowej płycie 78 rpm dla Columbia Records, nagranej 10 stycznia 1921 r. - dwa tytuły to „Love Bird”, z wydaniem katalogowym Columbia A-3366, mx 79634 i drugim. tytuł brzmi „Bright Eyes”, z numerem katalogowym Columbia A-3366, mx 79635.

Reisman nagrywał wyłącznie dla Columbii od lipca 1923 do 11 marca 1929, kiedy podpisał kontrakt z Victor  i pozostał tam do października 1933. Następnie podpisał kontrakt z Brunswick i pozostał do 1937, kiedy ponownie podpisał kontrakt z Victor Records. W  w latach 1929-1933 Reisman nagrał wiele mniej znanych piosenek z tego okresu na Broadwayu, z których część nie została nagrana przez żaden inny zespół. Ze względu na swoją popularność był zawsze jednym z czołowych zespołów w czasie występów w Columbia, Victor i Brunswick, i bardzo płodnie nagrywał.

Reisman miał również zwyczaj przedstawiać kompozytorów i artystów z Broadwayu jako wokalistów zespołu, w tym Harolda Arlena , Freda Astaire'a , Cliftona Webba i Arthura Schwartza . W latach 1931-32 przedstawił Lee Wiley w jej pierwszych trzech nagraniach. Najczęściej jego wokalistami byli Frank Luther , Dick Robertson, a później Sally Singer i George Beuler. Godnym uwagi nagraniem z tego okresu było „ Happy Days Are Here Again ” z listopada 1929 roku z wokalem Lou Levina.

Wśród jego bardziej popularnych hitów znalazły się nagrania numer 1 „ Night and Day ” Cole'a Portera (1932) i „ The Continental ” Conrada (1934) oraz nagranie „ Cheek to Cheek ” Irvinga Berlina ( 1935).

Reisman  był przede wszystkim orkiestrą taneczną; nie był fanem muzyki jazzowej, ale niektóre z jego nagrań 78 RPM z początku lat 30. były nieco „gorące”. (  Reisman zatrudnił legendarnego trębacza Bubbera Miley'a w latach 1930–31, który był głównym członkiem orkiestry Duke'a Ellingtona ).

Eddy Duchin był członkiem orkiestry Leo Reismana; to Reisman dał Duchinowi wielką szansę. Lider zespołu i osobowość telewizyjna, Mitch Miller , również był członkiem orkiestry Reismana. 

Leo Reisman zmarł w Nowym Jorku 18 grudnia 1961 roku w wieku 64 lat.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bright Eyes/Love Bird	Leo Reisman	04.1921	-	4[4]	Columbia 3366	-
Indian Love Call	Leo Reisman	03.1925	-	6[3]	Columbia 242	[utwór z musicalu na Broadway'u "Rose Marie"]
Here In My Arms	Leo Reisman	05.1926	-	7[3]	Columbia 573	[utwór z musicalu na Broadway'u "Dearest Enemy"]
Indian Love Call	Leo Reisman	03.1925	-	6[3]	Columbia 242	[utwór z musicalu na Broadway'u "Rose Marie"]
Bye Bye Blackbird/I May Be Dancing With Somebody Else	Leo Reisman	09.1926	-	11[1]	Columbia 653	-
Colette	Leo Reisman	08.1927	-	14[2]	Columbia 973	-
Ah! Sweet Mystery Of Life	Leo Reisman	08.1928	-	7[5]	Columbia 1377	[utwór z musicalu na Broadway'u "Naughty Marietta"]
A Love Tale Of Alsace-Lorraine	Leo Reisman	03.1929	-	13[3]	Columbia 1682	-
The Wedding Of The Painted Doll	Leo Reisman	05.1929	-	1[4][12]	Columbia 1780	[utwór z filmu "Broadway Melody"]
With a song in my heart	Leo Reisman	05.1929	-	3[9]	Victor 21 923	[written by Lorenz Hart,Richard Rodgers][utwór z musicalu na Broadway'u "Spring In Here"][vocal:Ran Weeks]
I kiss your hand, madame	Leo Reisman	07.1929	-	13[3]	Victor 21 920	[written by Fritz Rotter,Ralph Erwin,Sam M. Lewis,Joe Young][vocal:Ran Weeks]
Ain't misbehavin'/Moanin' Low	Leo Reisman	08.1929	-	2[7]	Columbia 22 047	[written by Fats Waller,Andy Razaf,Harry Brooks][vocal:Lew Conrad][utwór z musicalu na Broadway'u "Hot Chockolates"][vocal:Lew Conrad]
Look what you've done to me	Leo Reisman	11.1929	-	15[2]	Victor 22 115	[written by Sidney D. Mitchell,Archie Gottler,Con Conrad][vocal:L.Levin]
My Sweeter Than Sweet / A Year From To-Day	Leo Reisman	12.1929	-	5[5]	Victor 22194	[written by George Marion, Jr.,Richard A. Whiting][utwór z filmu "Sweetie"][vocal:L.Levin]
I'll See You Again/If Love Were All	Leo Reisman	01.1930	-	10[3]	Victor 22246	[written by Noel Coward][utwór z musicalu na Broadway'u "Bitter Sweet"][vocal:L.Levin]
You've Got That Thing/You Do Something To Me	Leo Reisman	01.1930	-	11[3]	Victor USA 22244	[written by Cole Porter][vocal:Frank Luther]
Happy Days Are Here Again/ Lucky Me - Lovable You	Leo Reisman	02.1930	-	A:3[9];B:13[2]	Victor 22221	[written by Jack Yellen, Melton Ager ][utwór z filmu "Chasing Rainbows"][vocal:L.Levin]
What is this thing called love?	Leo Reisman	02.1930	-	5[9]	Victor 22282	[written by Cole Porter][utwór z musicalu na Broadway'u "Wake Up And Dream"][vocal:Lew Conrad]
Puttin' On The Ritz/Singing A Vagabond Song	Leo Reisman	04.1930	-	20[1]	Victor 22306	[written by Irving Berlin][utwór z filmu "Puttin' On The Ritz"][vocal:Lew Conrad]
Around the corner/Bye bye blues	Leo Reisman	07.1930	-	A:17[2];B:17[1]	Victor 22459	[A:written by Gus Kahn,Art Kassel ][B:written by Fred Hamm,Dave Bennett,Chauncey Gray,Bert Lown][A:vocal:Don Howard][B:vocal:Philip Steele]
Body and soul	Leo Reisman	12.1930	-	15[2]	Victor 22537	[written by Johnny Green,Robert Sour,Edward Heyman,Frank Eyton][utwór z musicalu na Broadway'u "There's a crowd"][vocal:Frank Luther]
Just a Gigolo / I'm Alone Because I Love You	Leo Reisman	02.1931	-	15[2]	Victor 22606	[written by Irving Caesar,Julius Brammer,Leonello Casucci][vocal:Ben Gordon]
Out of nowhere	Leo Reisman	05.1931	-	6[4]	Victor 22668	[written by Edward Heyman,Johnny Green][vocal:Frank Munn]
When The Moon Comes Over The Mountain/Without That Gal!	Leo Reisman	07.1931	-	12[5]	Victor 22746	[written by Smith, Woods, Johnson][vocal:Ben Gordon]
I Love Louisa / New Sun in the Sky	Leo Reisman	08.1931	-	A:4[7];B:10[4]	Victor 22755	[A&B:written by Howard Dietz,Arthur Schwartz ][vocal:Fred Astaire][utwór z musicalu na Broadway'u "The Band Wagon"]
Without That Gal!/When The Moon Comes Over The Mountain	Leo Reisman	08.1931	-	8[4]	Victor 22746	[written by Walter Donaldson]
Time On My Hands (You In My Arms)/You Didn't Know The Music (I Didn't Know The Words)	Leo Reisman	12.1931	-	6[4]	Victor 22839	[written by Harold Adamson,Mack Gordon,Vincent Youmans][utwór z musicalu na Broadway'u "Smiles"][vocal:Lee Wiley]
The night was made for love/She didn't say "yes"	Leo Reisman	01.1932	-	A:10[4];B:13[4]	Victor 22839	[A&B:written by Otto Harbach,Jerome Kern][utwór z musicalu na Broadway'u "The Cat and The Fiddle"][vocal:Frank Luther]
Paradise	Leo Reisman	01.1932	-	1[6][17]	Victor 22904	[written by Gordon Clifford,Nacio Herb Brown][vocal:Frances Maddux]
Jalousie	Leo Reisman	03.1932	-	7[4]	Victor 22928	-
Drums in my heart	Leo Reisman	03.1932	-	16[2]	Victor 22915	[written by Edward Heyman,Vincent Youmans ][utwór z musicalu na Broadway'u "Through The Years"][vocal:Frank Luther]
Lovable	Leo Reisman	05.1932	-	10[4]	Victor 22954	[written by Gus Kahn,Harry Woods][vocal:Dick Robertson]
She Didn't Say "Yes"	Leo Reisman	10.1932	-	15[4]	Victor 22870	-
Alone Together/A Shine On Your Shoes	Leo Reisman	11.1932	-	9[5]	Victor 24131	[written by Howard Dietz, Arthur Schwartz][utwór z musicalu na Broadway'u "Flying Colours"][vocal:Frank Luther]
Louisiana Hayride / A Rainy Day	Leo Reisman	12.1932	-	10[4]	Victor 24157	[written by Howard Dietz, Arthur Schwartz][utwór z musicalu na Broadway'u "Flying Colours"][vocal:Arthur Schwartz & Eva Jessye Choir]
Night and day/I've got you on my mind	Leo Reisman	12.1932	-	A:1[10][18];17[2]	Victor 24193	[A:written by Cole Porter][utwór z musicalu na Broadway'u "Smiles"][vocal:Lee Wiley]
Night and day/I've got you on my mind	Leo Reisman	12.1932	-	A:1[10][18];17[2]	Victor 24193	[A&B:written by Cole Porter][utwór z musicalu na Broadway'u "Gay Divorce"][vocal:Fred Astaire]
Stormy Weather / Maybe I Love You Too Much	Leo Reisman	03.1933	-	A:1[8][19];B:17[1]	Victor 24262	[A:written by Harold Arlen,Ted Koehler][B:written by Irving Berlin][A:vocal:Harold Arlen][B:vocal:Fred Astaire]
Love songs of the Nile	Leo Reisman	05.1933	-	7[5]	Victor 24312	[written by Arthur Freed,Nacio Herb Brown][utwór z filmu "The Barbarian"][vocal:Howard Phillips]
Easter parade	Leo Reisman	10.1933	-	5[12]	Victor 24418	[written by Irving Berlin][utwór z musicalu na Broadway'u "As Thousands Cheer"][vocal:Clifton Webb]
By a waterfall/Honeymoon hotel	Leo Reisman	11.1933	-	A:6[6];B:13[3]	Victor 24399	[A:written by Irving Kahal,Sammy Fain][B:written by Al Dubin,Harry Warren][utwory z filmu "Footlight Parade"][A:vocal:Arthur Wright][B:vocal:Frank Luther]
Yesterdays	Leo Reisman	11.1933	-	3[8]	Brunswick 6701	[utwór z musicalu na Broadway'u "Roberta"][vocal:Frank Luther]
(When Your Heart's on Fire) Smoke Gets in Your Eyes / The Touch of Your Hand	Leo Reisman	01.1934	-	A:3[6];B:10[5]	Brunswick 6715	[written by Harold Adamson,Mack Gordon,Vincent Youmans][utwory z musicalu na Broadway'u "Roberta"][A:vocal:Tamara][B:vocal:Arthur Wright]
Our big love scene	Leo Reisman	01.1934	-	17[3]	Victor 24448	[written by Nacio Herb Brown,Arthur Freed][utwór z filmu "Going Hollywood"][vocal:Frank Luther]
Ill Wind [You're Blowing Me No Good]	Leo Reisman	03.1934	-	17[1]	Brunswick 6789	[vocal:Thelma Nevins]
Night on the desert/Tonight Is Mine	Leo Reisman	06.1934	-	A:10[4];B:19[1]	Brunswick 6903	[B:utwór z filmu "Stingaree"][A&B:vocal:George Bueler]
With my eyes wide open I'm Dreaming	Leo Reisman	06.1934	-	3[11]	Brunswick 6896	[utwór z filmu "Shoot The Works"][vocal:George Bueler]
You're A Builder Upper	Leo Reisman	08.1934	-	6[6]	Brunswick 6941	[written by Harold Arlen][utwór z musicalu na Broadway'u "Life Begins at 8:40"][vocal:Harold Arlen]
Don't Let It Bother You / When He Comes Home To Me	Leo Reisman	09.1934	-	11[3]	Brunswick 6963	[written by Leo Robin,Sam Coslow][vocal:Sally Singer]
The Continental (You Kiss While You're Dancing)/A Needle In A Haystack	Leo Reisman	10.1934	-	A:1[2][7];B:16[2]	Brunswick 6973	[A&B:written by Magidson, Conrad][utwory z filmu "The Gay Divorcee"][A:vocal:Leo Reisman][B:vocal:Lew Conrad]
I Get A Kick Out Of You	Leo Reisman	01.1935	-	20[1]	Brunswick 7332	[utwór z musicalu na Broadway'u "Anything Goes"]
You And The Night And The Music/Easter Parade	Leo Reisman	02.1935	-	18[1]	Brunswick 7331	[utwór z musicalu na Broadway'u "Revenge with Music"][vocal:Phil Dewey]
Lovely To Look At / I Won't Dance	Leo Reisman	03.1935	-	A:10[4];B:9[4]	Brunswick 7393	[A&B:written by Jerome Kern, Jimmy McHugh & Dorothy Fields][utwory z filmu "Roberta"][vocal:Phil Dewey]
I'm In The Mood For Love	Leo Reisman	09.1935	-	18[1]	Brunswick 7482	[utwór z filmu "Every Night at Eight"][vocal:Frank Luther]
I Got Plenty O' Nuttin'/It Ain't Necessarily So	Leo Reisman	11.1935	-	A:5[7];B:16[2]	Brunswick 7562	[A:written by George Gershwin,DuBose Heyward,Ira Gershwin][B:written by George Gershwin,Ira Gershwin][utwory z musicalu na Broadway'u "Porgy & Bess"]
I Dream Too Much	Leo Reisman	12.1935	-	18[2]	Brunswick 7561	[utwór z filmu "I Dream Too Much"]
I Wanna Woo	Leo Reisman	01.1936	-	19[1]	Brunswick 7584	[vocal:Honey Dean]
Yours Truly Is Truly Yours	Leo Reisman	04.1936	-	14[6]	Brunswick 7614	[vocal:Benny Davis]
Afterglow/On The Beach At Bali Bali	Leo Reisman	07.1936	-	A:14[5];B:6[5]	Brunswick 7696
It's De Lovely	Leo Reisman	11.1936	-	7[6]	Brunswick 7753	[utwór z musicalu na Broadway'u "Red,Hot and Blue"]
Too Marvelous For Words	Leo Reisman	03.1937	-	16[1]	Brunswick 7831	[utwór z filmu "Ready,Willing and Able"]
In The Still Of The Night	Leo Reisman	12.1937	-	9[7]	Brunswick 7985	[utwór z filmu "Rosalie"][vocal:Lee Sullivan]
Spring is here	Leo Reisman	05.1938	-	14[3]	Victor 25842	[written by Lorenz Hart,Richard Rodgers][utwór z musicalu na Broadway'u "I Married an Angel"][vocal:Felix Knight]
Do I Love You?/Katie Went To Haiti	Leo Reisman	02.1940	-	7[8]	Victor 26421	[written by Cole Porter][utwór z musicalu na Broadway'u "DuBarry Was A Lady"][vocal:Lee Sullivan]
I Want To Live (As Long As You Love Me)/Such Stuff As Dreams Are Made Of	Leo Reisman	10.1940	-	23[1]	Victor 26758	[written by Jack Yellen, Sammy Fain][utwór z musicalu na Broadway'u "Boys & Girls Together"][vocal:Joan Whitney]
Down Argentina Way / You're Nearer	Leo Reisman	11.1940	-	7[9]	Victor 26765	[written by Harry Warren , Mack Gordon][utwór z filmu "Down Argentina Way"][vocal:Sara Horn]
Ferry Boat Serenade / Now I Lay Me Down To Dream	Leo Reisman	12.1940	-	22[1]	Victor 26718	[written by E. Di Lazzaro, Harold Adamson][vocal:Anita Boyer]
Bewitched / Flamingos And Moonlight	Leo Reisman	06.1941	-	25[1]	Victor 27344	[written by Lorenz Hart, Richard Rodgers][utwór z musicalu na Broadway'u "Pal Joey"][vocal:Anita Boyer]

Janie Bradford

 Janie Bradford (ur. 2 czerwca 1939r w Charleston, Missouri , Stany Zjednoczone)  , amerykańska autorka tekstów , najbardziej znana z pracy w Motown . Wspólnie z Berrym Gordy napisała „ Money (That's What I Want) ”, oryginalnie nagrany przez Barrett Strong , a następnie przez The Beatles na ich drugim albumie With The Beatles . "Money" znajduje się również na pierwszym brytyjskim EP The Rolling Stones (17 stycznia 1964).

Inne hity Bradford  to „ Too Busy Thinking About My Baby ” Marvina Gaye'a (choć pierwotnie The Temptations ), a także nagrany przez Phila Collinsa , „Contract On Love” Little Stevie Wondera i „ Your Old Standby ” dla Mary Wells . Pracowała w Motown przez ponad 25 lat.

Obecnie Bradford jest dyrektorem wykonawczym funduszu Janie Bradford HAL Scholarship Fund i producentem Heroes And Legends, znanego również jako HAL Awards , corocznego wydarzenia, które zbiera fundusze na stypendia artystyczne, jednocześnie oddając hołd legendom rozrywki, w tym wielu największym gwiazdom Motown.  Założyła także Twinn Records z autorką tekstów i piosenkarką Marilyn McLeod .

 

Kompozycje Janie Bradford na listach przebojów

[with Berry Gordy] 02/1960 Money (That's What I Want) Barrett Strong 23.US 1962 Money (That's What I Want) Jennell Hawkins 17.R&B 11/1963 Money Bern Elliott & the Fenmen 14.UK 03/1964 Money The Kingsmen 16.US 11/1966 Money (That's What I Want) Jr. Walker & the All-Stars 52.US 08/1979 Money The Flying Lizards 50.US/5.UK 03/1994 Money Backbeat Band 48.UK [with Berry Gordy, Brian Holland] 06/1960 All the Love I Got Marv Johnson 63.US [with Bobby Rogers, Smokey Robinson & Mike Ossman] 03/1963 I Can Take a Hint The Miracles 107.US [with Smokey Robinson] 05/1963 Your Old Standby Mary Wells 40.US 03/1978 Why You Wanna See My Bad Side Smokey Robinson 52.R&B [with Smokey Robinson & William "Mickey" Stevenson] 02/1965 My Smile Is Just a Frown (Turned Upside Down) Carolyn Crawford 39.R&B [with Jr. Walker ] 08/1968 Hip City Jr. Walker & the All-Stars 31.US [with Norman Whitfield, Barrett Strong] 04/1969 Too Busy Thinking About My Baby Marvin Gaye 4.US/5.UK 08/1972 Too Busy Thinking 'Bout My Baby Mardi Gras 19.UK

Carolyn Crawford

Caroline Crawford (ur. 1949r) to amerykańska wokalistka i aktorka zajmująca się r&b oraz disco , która nagrywała jako Carolyn Crawford dla Motown Records na początku lat 60-tych, a później dla innych wytwórni.



W 1963 roku, w wieku około 13 lat, wygrała konkurs talentów zorganizowany przez rozgłośnię radiową WCHB z Detroit , za którą nagrodą był kontrakt z Motown Records. Nagrała dla wytwórni trzy single, nieudane pierwsze wydanie „Forget About Me” (Motown 1050)  , a następnie „My Smile Is Just a Frown (Turned Upside Down)” (Motown 1064), napisane przez Smokey'a Robinsona . Płyta osiągnęła 39. miejsce na liście Billboard R&B Chart .Śpiewała także chórki dla niektórych artystów Motown.  Jej ostatnia płyta dla Motown, „When Someone's Good To You” (Motown 1070), wydana w grudniu 1964 r., nie znalazła się na liście przebojów, a jej kontrakt nie został przedłużony, chociaż płyta stała się później ulubioną płytą brytyjskich fanów soul .

Kilka lat później dołączyła do dziewczęcej grupy Hodges, James, Smith and Crawford, założonej w 1972 roku przez Williama "Mickeya" Stevensona . Wydała z nimi dwa single, „Nobody” i „Let's Pick Up The Pieces”, zanim opuściła grupę (która odniosła pewien sukces jako Hodges, James and Smith ).  Następnie dołączyła do grupy Chapter 8 , ale opuściła ich w 1976 roku, aby rozpocząć karierę solową; w grupie zastąpiła ją Anita Baker . 

Pod koniec lat 70-tych i na początku lat 80-tych była wokalistką na kilku singlach Hamiltona Bohannona i sześciu jego albumach, w tym na jego największym amerykańskim hicie „Let's Start the Dance”.   Podpisała również kontrakt solowy z Mercury Records (używając pisowni Carol ine ) i wydała singiel „Coming On Strong”, który osiągnął 66 miejsce na liście R&B na początku 1979 roku.  Ponadto wydała dwa albumy, My Name Is Caroline (1978) i Nice And Soulful (1979), oba wyprodukowane przez Bohannon. 

W ostatnich latach Crawford pracowała także jako aktorka. Ona wyraziła charakter pani Lovat w 2009r w  Coraline,   i pojawiła się w serialu Leverage . 

Kilka jej wcześniejszych nagrań, w tym nagrania dla Motown, które wtedy nie były wydawane, znalazło się na późniejszych albumach kompilacyjnych.

Jej najbardziej znane nagranie, „My Smile Is Just a Grown (Turned Upside Down)”, zostało wykorzystane w brytyjsko-irlandzkim filmie dokumentalnym Dreams of a Life , wydanym w grudniu 2011 roku. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	US	UK	Wytwórnia [US]	Komentarz
My Smile Is Just A Frown (Turned Upside Down)/I'll Come Running	Carolyn Crawford	02.1965	-	-	Motown 1064	[written by Janie Bradford,William Robinson, William Stevenson][produced by Smokey Robinson][39[1].R&B Chart]
Coming On Strong/A Love Song For You	Caroline Crawford	01.1979	-	-	Mercury 74036	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][66[6].R&B Chart]

Chris Clark

 Chris Clark (ur. 1 lutego 1946 r.) w Santa Cruz w Kalifornii rozpoczęła karierę w Motown w latach sześćdziesiątych. Podpisała kontrakt jako  „wysoka, opalona, niebieskooka, brzmiąca bluesowo” artystka nagrywająca, która wkrótce zaczęła pisać i współtworzyć muzykę dla siebie i innych zespołów Motown. Clark zasłynęła w Anglii jako „biała Murzynka” (pseudonim oznaczony jako komplement), odkąd koncertowała z innymi artystami Motown. Otrzymała nominację do Oscara jako scenarzystka do filmu Motown „Lady Sings the Blues”.

Biały kalifornijski wokalista Chris Clark jest często nazywany odpowiedzią Motown na Dusty  Springfield , a porównanie sięga dalej niż to, że są dwiema wysokimi, białymi damami z „czarnymi głosami”: obie były wokalistkami soulowymi o chrapliwym głosie, które oszukały wielu początkujących słuchaczy do myślenia ,że byli czarnymi południowcami, co spowodowało spore zaskoczenie, gdy pojawili się na scenie podczas występów na żywo.

Chris przybyła do Motown w 1963 roku pełna nadziei, jako młoda wokalistka z pewnym doświadczeniem w klubie nocnym, ale - podobnie jak Martha Reeves - pojawiła się w Hitsville na przesłuchaniu, a następnie zaczęła pracować w biurze, czekając na swoją szansę za mikrofonem. Ta szansa nadeszła w końcu pod koniec 1965 roku, kiedy w końcu pojawił  się jej debiutancki singiel, Do Right Baby Do Right (napisana i wyprodukowana przez szefa Motown Berry'ego Gordy'ego, który osobiście zainteresował  się rozwojem jej kariery). Nigdy nie zdobyła dużego przeboju i ostatecznie została zapomniana, gdy nowe pokolenie gwiazd soulowych pojawiło się na linii produkcyjnej Motown pod koniec lat sześćdziesiątych, ale pozostaje gwiazdą sceny Northern Soul i miała fascynujące życie po odłożeniu mikrofonu (ona zdobył nominację do Oscara za napisanie scenariusza do Lady Sings The Blues, a to tylko wierzchołek góry lodowej).

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love's Gone Bad/Put Yourself In My Place	Chris Clark	10.1966	-	105[4]	V.I.P. 25038	[written by Holland, Dozier, Holland][produced by Holland, Dozier][41[2].R&B Chart]
I Want To Go Back There Again/I Love You	Chris Clark	01.1967	-	114[3]	V.I.P. 25041	[written by Berry Gordy Jr.][produced by Berry Gordy Jr.]

Joe Reisman

Joseph Reisman (ur. 16 września 1924r, Dallas - zm. 15 września 1987r, Los Angeles) był amerykańskim muzykiem (saksofon tenorowy i barytonowy, klarnet), lider zespołu, aranżer i producent muzyczny w erze swingu .


Reisman studiował na Baylor University i University of Texas w El Paso . Zaczął swoją karierę muzyczną jako saksofonista w zespołach takich jak Glen Gray's Casa Loma Orchestra , Louis Prima , Bob Crosby , Sam Donahue , Frankie Masters i Jack Teagarden . Jako aranżer pracował dla Raya Bauduca i Gene'a Williamsa . Pod koniec lat czterdziestych porzucił aktywną karierę muzyczną i pracował jako aranżer i producent w hollywoodzkich studiach. Aranżował i dyrygował dla Patti Page , towarzysząc jej przy jej hitach "How Much Is That Doggie in the Window ”,„ Tennessee Waltz ” i „ Mockingbird Hill ”, a także dla Perry'ego Como , w tym „ Catch a Falling Star ” i „ Papa Loves Mambo ”.   Pracował także przy produkcjach Earthy Kitt („Sho-Jo-Ji (The Hungry Raccoon)”), Sarah Vaughan , June Valli , Georgia Gibbs , Ann-Margret , Lena Horne , Andre Previn i Brothers Ames .

W połowie lat pięćdziesiątych był dyrektorem muzycznym kilku programów telewizyjnych, w tym NBC Shower of Stars i The Oldsmobile Hour ; Pracował także dla RCA Victor i Roulette Records . W RCA i Roulette nagrał również kilka albumów w   stylu easy-listening, a także miał niewielki hit z coverową wersją „Armen's Theme” Rossa Bagdasariana . Na początku lat 60-tych Reisman powrócił do RCA, a następnie przez prawie trzydzieści lat pracował jako producent dla Henry'ego Manciniego , zaczynając od albumu Our Man in Hollywood (1964).

Zmarł na atak serca dzień przed swoimi 63. urodzinami 15 września 1987 roku w Los Angeles. W 1996 roku wdowa po nim podarowała jego zbiór partytur Bibliotece Publicznej w Nowym Jorku dla Performing Arts . 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Armen's Theme/ I'll Take You Dancing	Joe Reisman And His Orchestra	12.1956	-	46[10]	RCA Victor 6740	[written by Ross Bagdasarian]
Pamela Throws A Party/ Navajo Nocturne	Joe Reisman And His Orchestra	03.1957	-	55[5]	RCA Victor 6826	[written by Robert Allen]
The Guns Of Navarone/Yassu	Joe Reisman And His Orchestra	07.1961	-	74[6]	Landa 674	[written by Dimitri Tiomkin, Paul Webster]

Irene Reid

 Irene Reid (ur. 23 września 1930r - zm. 4 stycznia 2008r)   była amerykańską wokalistką jazzową .


Reid urodziła się i wychowała w Savannah w stanie Georgia . Śpiewała w kościele i liceum w Georgii, a po śmierci matki przeniosła się do Nowego Jorku w 1947 roku. Pod koniec 1947 roku próbowała wziąć udział w amatorskim konkursie w Apollo Theatre w Harlemie i wygrała konkurs przez pięć tygodni z rzędu. Wkrótce potem zaproponowano jej miejsce jako głównej wokalistce z Dickiem Vance w Savoy Ballroom ,  od 1948 do 1950 roku.

W latach 1961–62 Reid śpiewała z orkiestrą Counta Basie i nagrywała dla Verve Records . W jej debiucie nagranym dla Verve, Room For One More (1965), zaaranżowanego i pod dyrekcją Olivera Nelsona  , wystąpiło wielu czołowych muzyków tamtych czasów: Charlie Mariano , Jerome Richardson , Phil Woods , Jerry Dodgion , Thad Jones , Joe Newman , Jimmy Cleveland , Urbie Green , JJ Johnson , Kenny Burrell , Bob Cranshaw ,Roger Kellaway i Grady Tate .
 

Wśród niezapomnianych utworów znalazły się dwa klasyki Buddy'ego Johnsona. Zarówno w „Save Your Love For Me”, jak i w „I Wonder Where Our Love Has Gone” Reid daje naładowany emocjonalnie przekaz z doskonałą intonacją , który uznano za wybitny. Później wystąpiła w broadwayowskiej produkcji musicalu The Wiz . Ponadto śpiewała z Carmen McRae , Sarah Vaughan , Arethą Franklin i BB Kingiem . Reid straciła sławę w latach 70. i 80-tych XX wieku, ale powróciła pod koniec tej dekady. Wystąpiła na Savannah Jazz Festival w 1991, 1994 i 1996 roku i kontynuowała wydawanie albumów w Savant Records w latach 90. i 2000.

W 2002 roku jedna z piosenek Reid  „I Must Be Doing Something Right”  została zsamplowana w utworze „Reckless Girl” zespołu The Beginerz.  Utwór można znaleźć na kompilacji Hits 53 .

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
My Heart Said (The Bossa Nova)/Meditation	Irene Reid	05.1963	35[14]	-	Verve V 5089	[written by Weil, Mann, Leiber, Stoller ][produced by Leiber, Stoller]

Regents

 The Regents to amerykańska grupa wokalna doo-wop z Nowego Jorku , działająca na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych.


Są oni najbardziej znani z przeboju „ Barbara-Ann ” z 1958 roku, który został wydany w 1961 roku i osiągnął nr 13 na liście Billboard Hot 100  . (Nagrany przez Beach Boys w 1965 roku na ich album , Party Beach Boys! ; tą wersję   wydano jako singiel ). The Regents miał również drugi przebój  z "Runaround", który został # 28 później w 1961 roku.


Powstali w Bronksie w Nowym Jorku w 1958 roku. Wśród członków grupy był Guy Villari jako lider; Sal Cuomo, pierwszy tenor; Chuck Fassert, drugi tenor; Don Jacobucci, saksofonista / baryton; Tony Gravagna na basie.

Wcześniejsza wersja grupy z 1957 roku nosiła nazwę The Monterays i obejmowała Villari, Cuomo, Fassert i Ernie Maresca (który później miał hit „ Shout! Shout! (Knock Yourself Out) ”, a także napisał piosenki, takie jak  „Runaround” Regents i „ The Wanderer ” nagrane przez Diona ).

Grupa nagrała dema w studiach Bell Sound, Associated i Regent Sound . Podpisali kontrakt z Seville Records jako The Desires, jednak żadna z nagranych przez nich piosenek nie została wydana, aż trzy lata później grupa odniosła sukces jako The Regents. Nazwa Regents pochodzi od połączenia nagrania dema w studiu Regent Sound i faktu, że Villari palił papierosy Regents.

W 1958 roku grupa nagrała „A Teenager's Love” Villariego. Podczas tej samej sesji nagraniowej zarejestrowali "Barbara-Ann" w trzech ujęciach. Wkrótce potem do grupy dołączył Tony Gravagna. Nie mogąc zdobyć kontraktu nagraniowego , rozwiązali się około rok później.

Eddie Jacobucci przez przypadek wskrzesił Regentów. Jego grupie Consorts brakowało oryginalnych piosenek na przesłuchanie, więc nagrali wersję „Barbara-Ann”. Właściciel Cousins ​​Records wysłuchał utwór i zdecydował się na wydanie oryginalnej wersji przez Regents. Oryginalna grupa połączyła się ponownie, a Cousins ​​wydał „Barbara-Ann” w marcu 1961 roku. Stał się on numerem 1 w Nowym Jorku; popyt był taki, że Cousins ​​wydzierżawił go Roulette / Gee w celu dystrybucji na całym świecie i osiągnął 13 miejsce na liście Billboard Hot 100 . Ich następna płyta „Runaround”, napisana przez Marescę, zajęła 28 miejsce na liście przebojów i 30 miejsce n a liście R&B. Wydali jeszcze dwie płyty dla Gee,ale po sporze o tantiemy z wytwórnią, grupa się rozpadła.

Zreformowali się w 1973, a Villari był jedynym oryginalnym członkiem. Grupa odnosiła sukcesy na koncertach  i koncertowała w Stanach Zjednoczonych. W 1988 roku zostali wybrani jako jedna z zaledwie czterech "starych" grup, które pojawiły się na Grammy Awards Show. The Cadillacs, The Flamingos i The Angels to pozostała trójka.

W 1995 roku powstała nowa grupa Regents  z Villarim, Tony Valitutto, Frankiem Civatillo i Tony Cacace tworzyli wokale, a instrumentację zapewniali Richard Rogers, Joel DeRuggiero i Sal DiCicco.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Barbara-Ann/I'm So Lonely	Regents	05.1961	-	13[10]	Gee 1065	[written by Fred Fassert][produced by Louis Cicchetti][7[3].R&B Chart]
Runaround/Laura My Darling	Regents	07.1961	-	28[7]	Gee 1071	[written by E. Maresca ][30[1].R&B Chart]

Phil Regan

Philip Joseph Christopher Aloysius Regan (ur. 28 maja 1906r - zm. 11 lutego 1996r) był amerykańskim aktorem i piosenkarzem, który później odsiadywał wyrok za przekupstwo w skandalu na rynku nieruchomości.



Regan był  najstarszym z pięciorga dzieci irlandzkiej pary imigrantów, która mieszkała na Brooklynie w Nowym Jorku. Kiedy miał 13 lat, Regan „musiał rzucić szkołę i prowadzić zaprzęg konny na Brooklynie”.Zanim zaczął karierę w branży rozrywkowej, pracował jako przewoźnik, urzędnik sądowy, urzędnik w firmie naftowej i policjant.


Regan pracował jako detektyw w NYPD, zanim jego śpiew został podsłuchany przez producenta radiowego na przyjęciu. Został pozyskany przez radio CBS „w wyniku śpiewu - gratis - na gali dobroczynności”.Stał się znany jako „romantyczny piosenkarz romantycznych piosenek”, kiedy występował z Guyem Lombardo i jego orkiestrą w programie radiowym Burns and Allen . Dzięki temu zyskał przydomek „Śpiewający policjant”. Regan był głównym bohaterem komedii muzycznych zarówno w studiach Republic, jak i Monogram .

Jego debiutem filmowym był The Key . 

William Gilmore, w recenzji filmu Laughing Irish Eyes in the Brooklyn Eagle , opisał Regana jako mającego „zadziwiająco piękny wygląd i niezwykle przyjemny tenorowy głos”. Wykonał hymn narodowy na inauguracji prezydenta Harry'ego S. Trumana w 1949 roku.

Regan przeszedł na emeryturę w połowie lat pięćdziesiątych. Po przejściu na emeryturę Regan spędzał czas w swoich domach w Palm Springs i Santa Barbara . Regan parał się polityką, popierając Ronalda Reagana na gubernatora Kalifornii w 1966 roku przeciwko urzędującemu Patowi Brownowi .

W 1972 roku związał się z deweloperem imieniem Halimi, który stworzył udane projekty w Lake Tahoe i innych miejscach. Halimi kupił opcję rozwoju dużej nadmorskiej posiadłości na More Mesa w Santa Barbara w Kalifornii , co wymagało zezwolenia od hrabstwa Santa Barbara. Wiedział, że trzech z pięciu nadzorców jest za, ale chciał znaleźć czwarty głos na Halimiego, aby uniknąć odwołania. Zwrócił się do Franka Frosta w grudniu 1972 r. Frost został właśnie wybrany do Rady Nadzorczej i obejmie urząd w styczniu. Frost zauważył, że organizowana jest próba przekupstwa i zgłosił swoje podejrzenia prokuratorowi okręgowemu i szeryfowi. Zaplanowano "żądło" i Regan przekazał 1000 $ przyjacielowi Frosta, który udawał pośrednika.

Zeznania podczas procesu Regana wykazały, że obiecał on dodatkowe 5000 $ za głos Frosta. Regan został aresztowany, skazany i skazany na dwa lata więzienia. Został zwolniony po roku. Po uwolnieniu Regan wrócił do Santa Barbara.

Regan i jego żona Josephine Dwyer Regan mieli czworo dzieci. 

Jako demokrata , popierał kampanię Adlai Stevenson podczas wyborów prezydenckich w 1952 roku . 
Regan zmarł 11 lutego 1996 r. W wieku 89 lat i jest pochowany na cmentarzu Kalwarii w Santa Barbara. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Nellie Kelly I Love You/You Remind Me Of My Mother	Phil Regan	10.1941	10[3m]	-	Decca X1956/-	[written by George M. Cohan]