Frankie Howson

 Frank Michael Howson (ur. 1952r) Melbourne ) miał karierę w rozrywce. Wyreżyserował Flynn  (1996) na temat wczesnego życia Errola Flynna i Hunting  (1991). Howson, wraz z Peterem Boylem, pomogli założyć Boulevard Films, która wyprodukowała trzynaście filmów od Boulevard of Broken Dreams (1988) do Flynna ; Poza produkcją dla Boulevard Films, Howson często pisał scenariusze i reżyserował.



Howson urodził się w Melbourne, rozpoczął karierę w showbiznesie, gdy miał siedem lat.Po ukończeniu szkoły, Christian Brothers College w St. Kilda (1963–1967), Howson podjął pierwszą pracę w radiu 3UZ w Melbourne jako urzędnik. W końcu awansował na operatora panelu, pracował w popularnym cotygodniowym programie Radio Auditions Johna McMahona. Zawsze, gdy pojawiało się za mało artystów, wzywano młodego Franka, by występował pod zmyślonymi nazwiskami. W tym okresie Howson był nazywany „Magicznym Frankiem” , gdy poproszono go o wystąpienie w programie pilotowym programu telewizyjnego przez Jimmy'ego Hannana z 3UZ .
 

DJ Stan Rofe podpisał kontrakt z Howsonem i wyprodukował jego pierwszy singiel: „ Seventeen Ain't Young ” (napisany przez Jeffa Barry'ego ) / Hide and seek ( Richie Adams , Mark Barkan)   w wykonaniu „Frankie Howson ” (1969), który podczas nagrywania miał siedemnaście lat, stał się hitem Top 40 w Melbourne.

Howson wydał dwa inne single This Night (Howson, Kenneth Firth, Miller)   i w 1983 The Heart Is A Lonely Hunter (John Capek, Howson). 

Howson był menadżerem australijskiego oddziału niemieckiej firmy IC Records, która publikowała utwory muzyczne (w tym własne) dystrybuowane przez EMI . Jest współautorem albumu One Foot in Front Johna Paula Younga z 1984 roku . Podpisał kontrakt z   zespołem new romantic Pseudo Echo i był współautorem ich piosenek „Autumnal Park” i „Destination Unknown” z Tonym Lugtonem   . Później mieli hit z 1987 roku nr 1 w Australii dzięki swojej wersji Funky Town . IC Records zdobył 3 krajowe przeboje w Australii w ciągu pierwszych 12 miesięcy działalności. Howson i Peter Boyle byli producentami wykonawczymi   przeboju Johna Paula Younga   „  Soldier of Fortune (John Capek, Marc Jordan)  osiągając nr 15.

Howson i Allan Zavod napisali „ Time Can't Keep Us Apart ”, który w 1987 roku wygrał konkurs Asian Popular Song w wykonaniu Kate Ceberano  dla szacowanej widowni telewizyjnej wynoszącej 500 milionów.
 

Frank Howson rozpoczął karierę jako aktor teatralny, piosenkarz i tancerz. Wystąpił w 21 głównych produkcjach (w tym w australijskiej produkcji Olivera! ),zanim skończył 21 lat.   We wczesnych latach siedemdziesiątych Howson spotkał innego aktora Barry'ego Ferriera, gdy oboje  wystąpili w oryginalnej australijskiej produkcji Jesus Christ Superstar , a następnie obaj mężczyźni współpracowali przy wielu projektach teatralnych. Pierwszym z nich był musical dla dzieci zatytułowany The Faraway Land of Magical Frank , który został wyprodukowany w Toral Theatre w Melbourne w styczniu 1976 roku. Później tego samego roku Howson i Ferrier wydali koncepcyjne nagranie kolejnego musicalu dla dzieci. ,The Boy who dared to dream , w wykonaniu Trevora White'a , piosenkarza popowego Marka Holdena oraz aktorów Johna Watersa i Tommy'ego Dysarta . Pierwsza inscenizacja spektaklu (z udziałem niektórych aktorów z nagrania koncepcyjnego) została zamontowana w Melbourne w styczniu 1978 r., a druga w maju 1981 r.

Frank Howson stworzył kolejne dwa musicale dla dzieci, bez udziału Ferriera: Aladdin and his Wonderful Lamp (muzyka Roberta Gavina, 1981) oraz Sinbad the Sailor: The Last Adventure (muzyka Iana McKeana, 1982). Oba były początkowo wystawiane w Alexander Theatre na Uniwersytecie Monash .
Howson był członkiem jury Crystal Prix na Festiwalu Filmowym w Cannes w 1997 roku. Od 1997 do 2005 roku Howson pracował i mieszkał w Hollywood. Zasiadał w radzie dyrektorów Fundacji Starlight Children's w Kalifornii.

Niedawno Howson skończył pisać swoje wspomnienia o przemyśle filmowym  A Life in the Circus i napisał piosenki na solowy album Steve'a Housdena ( gitarzysty Little River Band ). 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Seventeen Ain't Young/Hide And Seek	Frankie Howson	12.1969	80[3]	-	Astor A-7158/-	[written by Barry]

Steve Foster

Stephen Edward Foster (urodzony 30 września 1946r), lepiej znany jako Steve Foster, to australijski piosenkarz / autor tekstów z Murray Bridge w Australii Południowej. Swój pierwszy solowy singiel nagrał w 1963 roku, będąc jeszcze w liceum w wytwórnii K-Bee . 

 

Jego kariera była głównie solowa, ale prowadził również kilka odnoszących sukcesy zespołów, w tym Inkase, Alcheringa, Head First i Limited Edition. Był aktorem otwierającym australijską trasę koncertową Brian Cadd & the Bootleg Family w latach 1972-1973 i występował w The Mount Lofty Rangers, która była zbiorem muzyków z Adelaide, w tym zmarłego Bona Scotta, zanim przeszedł do sławnego AC / DC. 

 

W 1971 roku Foster był jedynym aktorem Adelajdy, który zagrał na The Myponga Festival, który był odpowiedzią Adelaide na Woodstock. We wrześniu 1972 roku wydał wielokrotnie nagradzany, debiutancki album solowy Coming Home In A Jar wydany przez Bootleg Label, będąca oddziałem   w ramach wytwórni Rona Tudora, Fable Records. W 1995 Forever Blue, napisany wspólnie z Grahamem Goble, po raz pierwszy nagrany przez Little River Band w 1986 roku na albumie No Reins, ostatni album nagrany z Johnem Farnhamem stał się wielkim hitem w Europie, awansując do Top 10.

 

 Steve nadal występuje w całej Australii i pisze piosenki, a w 2013 roku obchodził 50 lat od pierwszego nagrania.

 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Coming home in a jar	Stephen Foster	11.1972	32[11]	-	Bootleg BLA 024/-	-

Fox

Australijski zespół, Fox ,jest tajemnicą. Niewiele jest informacji o zespole w druku lub w Internecie. Wydaje się, że jest to ich jedyny album What The Hell Is Going On  i wydał tylko dwa single w ciągu swojej kariery. To jeden z wielu zespołów lat siedemdziesiątych, który nazwał siebie Fox (i prawdopodobnie najmniej udany).

Album wyprodukowany przez Iana Millera, który był także producentem Lobby Loyde i the Coloured Balls oraz The Boy From the Stars Jima Keaya, a także z udziałem Johna Brownrigga z Star Spangled Banger, który napisał i aranżował utwory.  Chociaż zespół na to nie wygląda, pod względem muzycznym jest wiele rzeczy, które przypominają   Coloured Balls.
Gitarzysta Peter Laffy grał także w australijskich zespołach Freeway , Mondo Rock i w Southern Cross Jima Keaya (nie mylić z innym zespołem o tej samej nazwie, w którym występowali były

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Who do	Fox	07.1974	97[4]	-	EMI EMI 10 478/-	-

Frames

The Frames był  instytucją muzyczną dla tych, którzy pamiętają kluby piwne w Perth z lat 80-tych, takie jak Overflow, Herdsman i Generator. Za każdym razem, gdy zespół grał, na imprezę wychodziły tysiące fanów.
Zespół grający covery zebrał się na początku lat 80-tych i zdecydował, że ich setlisty będą opierać się w dużej mierze na klasycznym australijskim rocku, a nie na wszystkich amerykańskich hitach, które robiła większość innych zespołów. Zszywki takie jak Counting the Beat zespołu The Swingers, Cold Chisel’s Khe Sanh i I Got You zespołu Split Enz to trzy z ich charakterystycznych wykonań.

W pewnym momencie zespół był sponsorowany przez narodowe linie lotnicze, które kazały im grać przez kilka tygodni na Great Keppel Island. Wsparcie i sponsoring zespołu oznaczały, że dużo koncertowali i wszyscy byli pełnoetatowymi muzykami, dopóki nie rozpadli się około 1986 roku.
„Byliśmy wtedy przyjaciółmi i naprawdę świetnymi kumplami” - mówi piosenkarz Dean Denton. „Wiele zespołów rozpadło się z powodu przyjaźni, ale przez lata pozostaliśmy przyjaciółmi. Wszyscy jesteśmy małżonkami i mamy dzieci, ale uwielbiamy spotykać się i bawić się od czasu do czasu ”. 

Członkowie zespołu są nadal zaangażowani w muzykę w taki czy inny sposób i kilka razy w roku lubią razem wskakiwać na scenę jako The Frames, żeby miło spędzić czas. Większość ich oryginalnego składu jest teraz po trzydziestce i po czterdziestce, ale Dean mówi, że to całkiem fajne widzieć dzieciaki tuż po liceum śpiewające do wszystkich słów piosenek, które stanowią mocną część australijskiego klasycznego repertuaru. 

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Please listen to me	Frames	08.1981	90[3]	-	CBS BA 222832/-	-
Funny situation	Frames	11.1983	84[5]	-	Elite ELR 0001/-	-

John J. Francis

John J. Francis (ur. 1945r), piosenkarz, autor tekstów i producent, od dzieciństwa mieszkał w Newcastle, NSW.

 W latach 60-tych był z zespołami z Newcastle, The Sorrows (1963-1965), The John Francis Collexion (ok. 1966-1967) i Magic (1969-1970), z których każdy wydał co najmniej jeden singiel. Singiel The Sorrows ( Someday/I'm Lonely , 1964) był jedynym znanym wydanym przez  wytwórnię z Newcastle Big Sound . Po obu stronach singla John Francis Collexion , You Tell Me / I Talk To Trees (RCA, 1967), były kompozycje Johna J. Francisa .

 Po wydaniu czterech solowych albumów, kilku singli i epki dla Warner  1972-1974, John J. Francis najwyraźniej na stałe porzucił biznes muzyczny. Przez kilka lat był prezenterem nocnych programów, młodzieżowej stacji ABC Radio uruchomionej w Sydney w 1975 roku.

John J. Francis jest również zapamiętany z Simple Ben YouTube , kolejnego utworu z Breaks, Works and Thoughts, który można było usłyszeć na ścieżce dźwiękowej do filmu surfingowego Albiego Falzona Morning Of The Earth (1972).

 

 John był uznanym artystą nagrywającym w Australii we wczesnych latach siedemdziesiątych. Był najbardziej znany ze swojego przeboju „Play Mumma, Sing Me A Song”. Piosenka osiągnęła numer 22 w 1973 roku.

John J. Francis urodził się w USA, wyemigrował do Australii i osiadł w Newcastle. Nagrał cztery albumy w latach 1972-1974, po czym na stałe porzucił biznes muzyczny.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Play Mumma, Sing Me a Song / What to Do	John J.Francis	08.1973	29[12]	-	Warner Bros WBA 4038/-	-

W 1962 roku Bernard Mahony (ur. 1943r) i jedno z jego rodzeństwa Adrian (ur. 1944r) połączyli się z braćmi Peterem (ur. 1942r) i George'em Fayem (ur. 1943r), tworząc The Four Kinsmen. Ich pierwszy występ telewizyjny miał miejsce w Kevin Dennis Auditions w lipcu 1963 roku. Po kilkukrotnym pojawieniu się w programie, wygrali. Program został wyemitowany o 8 rano w sobotę rano na żywo 12 października 1963 roku. Sędziami byli Bert Newton, Frank Wilson i Geoff Brooks. Wygrali i dostali dobre miejsce w filmie Graeme Kennedy In Melbourne Tonight. 

W 1964 roku wydali swój pierwszy singiel dla wytwórni VAMP „The Sphinx Won't Tell / The Last Leaf”. Został nagrany w Television City w Melbourne, w studiach telewizyjnych AKA GTV-9 Bendigo Street, Richmond By Bob Phillips. " The Sphinx Won't Tell '' osiągnął numer 10 na wykresie Melbourne 3DB.

Większy sukces nastąpił wraz z ekspozycją w telewizji, wtedy zdecydowali się na skok i wyjazd do Anglii. Po ciężkiej pracy dano im trzymiesięczny sezon z Dave'em Allenem w restauracji teatralnej, co dało im bardzo potrzebną okazję do umocnienia swojej pozycji. Przez następne trzy lata współpracowali z Englebertem Humperdinkiem, Des O'Connorem, Val Doonicanem, Benny Hillem, Moorecombe and Wise oraz koncertowali w Hiszpanii, Francji, Niemczech i Szwecji. Podczas pobytu w Anglii wydali trzy single, które młody Peter Shelly pomógł im wyprodukować, a także zagrali sezon pantomimy z New Vaudeville Band.

W 1968 roku zdecydowali się powrócić do Australii i jako doświadczeni profesjonaliści, którymi teraz byli, nie mieli problemu z podjęciem pracy na scenie klubowej w Sydney. Z ich humorem śpiewającym i nowym podejściem do rozrywki byli zawsze poszukiwani. W 1975 roku ich ciężka praca została nagrodzona prestiżową nagrodą „Mo Award”, została wybrana najlepszą grupą wokalną i podzieliła się tytułem „Entertainers of the Year” z Don Lane. Grupa cieszyła się dużym zainteresowaniem za granicą, a praca w Azji Południowo-Wschodniej i Las Vegas zapewniała im zajęcie. W 1976 roku wszystkie podróże zaczęły zbierać żniwo i Bernard opuścił grupę i został zastąpiony przez Spencera Whitely'a. Bernard Mahoney zmarł w 1978 roku.

W 1978 roku byli na Bob Hope Show który został nakręcony w Perth, został wyemitowany w 37 krajach i obejrzało go ponad 500 milionów ludzi. W 1980 roku Peter Fay zdecydował się odejść i został zastąpiony przez Alana Morrisona. Alan nie wytrzymał zbyt wiele czasu, więc Peter wrócił, dopóki nie wkroczył George Harvey. W 1982 roku dwóch członków opuściło grupę Spencer zdecydował się odejść i został zastąpiony przez Roberta Pearsona. Adrian odszedł i został zastąpiony przez Grahama Wilsona.

W połowie lat 80-tych byli supportem dla Raya Charlesa, Ronniego Milsapa, Pata Boone'a i Barbary Mandrell na amerykańskim obwodzie koncertowym. W 1986 roku ostatni pierwotny członek, George Fay, opuścił grupę i został zastąpiony przez Scotta Radburna. Czterej Kinsmenowie koncertowali po całym świecie, zachwycając publiczność do 2009 roku.  

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
It Looks Like the Daybreak / Forget About Him	Four Kinsmen	10.1967	72[8]	-	Festival FK 1997/-	-

Gordon Franklin And The Wilderness Ensemble

Gordon Franklin And The Wilderness Ensemble to pseudonim używany przez zespół Goanna , kiedy nagrali ten singiel w celu wsparcia kampanii Tasmanian Wilderness Society przeciwko proponowanemu spiętrzeniu rzeki Franklin na Tasmanii. Ich kampania zakończyła się sukcesem.

Goanna to australijski zespół rockowy, który powstał w 1977 roku w Geelong jako The Goanna Band z Shane Howardem jako wokalistą, autorem tekstów i gitarzystą. Grupa połączyła protest społeczny z muzyką popularną i dotarła do Top 20 na liście singli Australian Kent Music Report z utworami „Solid Rock” (1982) i „Let the Franklin Flow” (wydany pod nazwą Gordon Franklin & the Wilderness Ensemble w 1983). 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Let the Franklin Flow / Franklin River - World Heritage	Gordon Franklin & the Wilderness Ensemble	04.1983	12[15]	-	WEA 7-259941/-	-

 

 

Freaked Out Flower Children

 Freaked Out Flower Children to australijski zespół, który powstał w 1991 roku z aktorką i prezenterką telewizyjną Sophie Lee grającą na saksofonie i wokalu.Pozostali członkowie to Gumpy Phillips (ex-Battle Happy, Mighty Big Crime) na gitarze i wokalu; Tricky J (Mighty Big Crime) na syntezatorze; Fiona Ruttelle w chórkach; i Nicole Love w chórkach.

Grali muzykę flower power w stylu lat 60-tych . Ich debiutancki singiel „ Spill the Wine ” - cover  przeboju Erica Burdona i War z 1970 roku - osiągnął 31 miejsce na liście ARIA Singles Chart w 1992 roku. W grudniu 1991 roku grupa wydała swój debiutancki album Love In w Virgin Records , który był „pełen synkopowanych bitów i przewiewnych melodii”.  Wydano drugi singiel „Beautiful People”. Jednak skupienie się na „retro-kabarecie i codziennym glo…” niewiele przyczyniło się do wzmocnienia poczucia długowieczności. Rozpadli się w 1993 roku.

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Spill the Wine	Freaked Out Flower Children	12.1991	32[17]	-	Virgin VOZCD 128/-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Love In	Freaked Out Flower Children	01.1992	68[8]	-	Virgin VOZCD 2059/-	-

Hugo & Luigi

Hugo & Luigi byli amerykańskim zespołem produkującym płyty , składającym się z autorów piosenek i producentów Luigi Creatore i Hugo Perettiego , którzy dzielili biuro w nowojorskim Brill Building . Poza stosunkiem pracy obaj byli kuzynami.


Po raz pierwszy zwrócili na siebie uwagę dzięki singlom wydanym w Mercury Records w połowie lat pięćdziesiątych, a następnie wyprodukowali nagrania Perry Como , Sama Cooke'a i kilku innych artystów RCA Victor , w tym przeboje " Twistin 'the Night Away ", " Another Saturday Night " , „ The Lion Sleeps Tonight ” The Tokens , „ Shout ”, klasyk Isley Brothers i „ I Will Follow Him ” Little Peggy March . Współautorami przeboju Elvisa Presleya „ Can”t Help Falling in Love ”, z George Davidem Weissem . Wyprodukowali także albumy Delli Reese, w tym The Classic Della , zbiór piosenek popowych opartych na klasycznych motywach oraz Waltz With Me, Della , zbiór popularnych piosenek w czasie. Ich utwór „ La Plume de Ma Tante ” osiągnął 29 miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli w lipcu 1959 roku. 

Hugo i Luigi byli także niegdyś współwłaścicielami Roulette Records . Piosenki skomponowane przez duet często przypisywano „Markowi Markwellowi”, a nagrane przez nich płyty nosiły odrębne logo. Podczas pobytu w Roulette Hugo i Luigi dokonali serii nagrań tzw. Beautiful Music „Cascading Voices”, a później „Cascading Strings”.

Po założeniu Avco Records i produkcji artystów, takich jak Stylistics w latach 70-tych, Hugo & Luigi założyli nową wytwórnię, H&L Records , którą prowadzili aż do przejścia na emeryturę pod koniec dekady. Peretti (ur. 6 grudnia 1916 r.) zmarł 1 maja 1986 r.  Creatore (ur. 21 grudnia 1921 r.) zmarł 13 grudnia 2015 r.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Young Abe Lincoln/Two Thirds Of The Tennessee River	Hugo And Luigi With Their Family Singers	12.1955	-	90[1]	Mercury 70721	[written by Alfred, Silver]
La Plume De Ma Tante/Honolulu Lu	Hugo And Luigi	06.1959	29[2]	86[5]	RCA Victor 7518	[written by Hoffman, Manning][produced by Hugo & Luigi]
Just Come Home/Lonesome Stranger	Hugo And Luigi	12.1959	-	35[9]	RCA Victor 7639	[written by C. Sigman, M. Monnot][produced by Hugo & Luigi]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Cascading Voices of the Hugo & Luigi Chorus	Hugo & Luigi	04.1963	-	14[13]	RCA Victor 2641	-
Let's Fall in Love	Hugo & Luigi	10.1963	-	125[2]	RCA Victor 2717	-

 

Piosenki na listach przebojów

[with Solomon Linda, Paul Campbell, Albert Stanton,George David Weiss]
02/1952 Wimoweh Gordon Jenkins and His Orchestra and the Weavers 14.US
01/1962 Wimoweh Karl Denver 4.UK 

 [with Gladys Shelby]
07/1955 Experience Unnecessary Sarah Vaughan 14.US

[solo]
10/1956 It Happened Again Sarah Vaughan 72.US
03/1959 Because You're Young Jimmie Rodgers 62.US
06/1963 I Wish I Were a Princess Little Peggy March 32.US
09/1963 Hello Heartache, Goodbye Love Little Peggy March 26.US/29.UK

[with Al Hoffman, Dick Manning]
02/1958 Oh-Oh, I'm Falling in Love Again Jimmie Rodgers 7.US/18.UK
04/1958 Secretly Jimmie Rodgers 3.US
05/1958 Make Me a Miracle Jimmie Rodgers 16.US
08/1958 Are You Really Mine? Jimmie Rodgers 10.US
02/1959 I'm Never Gonna Tell Jimmie Rodgers 36.US
10/1965 Secretly The Lettermen 64.US

[with Mack David]
08/1958 The Wizard Jimmie Rodgers 45.US
11/1958 Bimbombey Jimmie Rodgers 11.US

[with George David Weiss]
09/1960 And Now Della Reese 69.US
06/1961 Wild in the Country Elvis Presley 26.US/4.UK
08/1961 A Far Far Better Thing Della Reese 115.US
12/1961 Can't Help Falling in Love Elvis Presley 2.US/1.UK
02/1962 B'wa Nina The Tokens 55.US
04/1962 I'll Take You Home The Corsairs 68.US
11/1963 The Impossible Happened Little Peggy March 57.US
09/1966 What a Party Tom Jones 120.US
02/1970 I Can't Help Falling in Love with You Al Martino 54.US
02/1970 Can't Help Falling in Love with You Andy Williams 88.US/3.UK
12/1973 Smile Smile Smile Kenny Ball 54.UK
07/1974 Let's Put It All Together The Stylistics 18.US/9.UK
10/1974 Heavy Fallin' Out The Stylistics 41.US
01/1975 Star on a TV Show The Stylistics 47.US/12.UK
04/1975 Thank You Baby The Stylistics 70.US
05/1975 Sing Baby Sing The Stylistics 3.UK
07/1975 Can't Give You Anything (But My Love) The Stylistics 51.US/1.UK
11/1975 Na-Na Is the Saddest Word The Stylistics 5.UK
12/1975 Funky Weekend The Stylistics 76.US/10.UK
03/1976 You Are Beautiful The Stylistics 79.US
04/1976 Can't Help Falling in Love The Stylistics 4.UK
08/1976 Sixteen Bars The Stylistics 7.UK
03/1977 $7000 and You The Stylistics 24.UK
12/1986 Can't Help Falling in Love Corey Hart 24.US
05/1993 (I Can't Help) Falling in Love with You UB40 1.US/1.UK
04/2006 Can't Help Falling in Love Russell Watson 69.UK
06/2014 Can't Help Falling in Love Christina Grimmie 74.US

[with Solomon Linda, Paul Campbell, Albert Stanton]
11/1961 The Lion Sleeps Tonight The Tokens 1.US/11.UK
01/1972 The Lion Sleeps Tonight Robert John 3.US
04/1972 The Lion Sleeps Tonight Dave Newman 34.UK
07/1975 The Lion Sleeps Tonight (wimoweh) Brian Eno 52.UK
01/1982 The Lion Sleeps Tonight Tight Fit 1.UK

[with Adam Levy,George David Weiss]
08/1963 A Walkin' Miracle The Essex 12.US
04/1974 A Walkin' Miracle Limmie & the Family Cookin' 6.UK

[with LaShawn Daniels, Rodney Jerkins, Ludacris,George David Weiss]
08/2006 Need a Boss Shareefa 62.US

Human Beinz

Human Beinz  jest amerykańskim   zespołem rockowym z Youngstown, Ohio . Pierwotnie znany jako The Human Beingz, zespół początkowo składał się z Johna „Dicka” Belleya (wokal, gitara), Joe „Ting” Markulin (wokal, gitara), Mel Pachuta (wokal, bas) i Gary Coates (perkusja) przez Mike Tatman.
Ich jedyny hit , „ Nobody but Me ”, zadebiutował w 1968 roku i zajął 8. miejsce na liście Billboard Hot 100 .



Beinz rozpoczęli swoją działalność w 1964 roku jako The Premiers, rozpoczynając swoją karierę zawodową, aby zbudować lokalną bazę fanów. W 1966 roku zmienili nazwę na The Human Beingz, ponieważ uważali, że ich stare imię nie pasuje do stylu późnych lat sześćdziesiątych. Nagrali covery piosenek Them , The Yardbirds , The Who i Bob Dylan . Grupa jako pierwsza nagrała także cover „ Gloria ” Them, który stał się hitem The Shadows of Knight , oraz cover „ The Pied Piper ”, który później stał się hitem Crispiana St. Petersa .

Grupa podpisała kontrakt z Capitol Records w 1967 roku iw tym czasie Capitol błędnie zapisał ich nazwę, pomijając literę „g”. Rzekomym pomysłem Capitolu było powiązanie nazwy zespołu z ruchem Human Be-In z 1967 roku.

The Beingz powiedziano, że nazwa zostanie zmieniona w następnym wydawnictwie, jeśli debiutancki singiel nie odniesie żadnego sukcesu. 24 sierpnia 1967 r. Ukazał się „ Nobody But Me ”  i stał się ich jedynym hitem na liście Billboard Top 40, co oznaczało, że Capitol nie poprawił pisowni. „Nobody But Me” (napisane i po raz pierwszy nagrane przez The Isley Brothers w 1962 r.) Osiągnęło 8. miejsce w lutym 1968 r. Dwa 31-krotne powtórzenia słowa „nie” na nagraniu spełniają kategorię „Book of Records” Caseya Kasema najbardziej powtarzalnego słowa lub frazy w przeboju Top 10 Hot 100, pokonując 26-krotne powtórzenie „I know” w „ Ain't No Sunshine ” Billa Withersa .Album ,Nobody But Me" ukazał się po wydaniu singla.

Następny singiel Beinza, „ Turn On Your Love Light ”, osiągnął 80. miejsce, ale stał się wielkim hitem w Japonii , gdzie zadebiutował na 1. miejscu "Turn On Your Love Light", pierwotnie hit  Bobby'ego Blanda w 1962 roku. , został później nagrany przez Jerry Lee Lewisa and the Grateful Dead . W 1968 roku Capitol wydał drugi album, Evolutions . Wydali także singiel „Hold on Baby”, wyłącznie w Japonii, gdzie również trafił na szczyty list przebojów. Zespół odbył kontraktową trasę koncertową po Japonii w wyniku ich tamtejszego sukcesu i natychmiast po tym rozpadł się w marcu 1969 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Nobody But Me/Sueno	Human Beinz	12.1967	-	8[15]	Capitol 5990	[written by R. Isley][produced by Alexis de Azevedo]
Turn On Your Love Light/It's Fun To Be Clean	Human Beinz	03.1968	-	80[5]	Capitol 2119	[written by Don Malone][produced by Alexis de Azevedo]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Nobody but Me	Human Beinz	03.1968	-	65[10]	Capitol 2906	[produced by Lex de Azevedo]

Humble Pie

 Jedna z pierwszych brytyjskich "supergrup", założona w kwietniu 1969 r. Jej twórcami byli: Peter Frampton (ur. 22.04.1950 r. w Beckenham w hrabstwie Kent, Anglia; gitara, śpiew), Steve Marriott (ur. 30.01.1947 r. w Londynie, zm. 20.04.1991 r. w Arkesden; gitara, śpiew) i Greg Ridley (ur. 23.10.1943 r. w Carlisle w hrabstwie Cumbria, Anglia), muzycy z zespołów The Herd, The Small Faces i Spooky Tooth. Wraz z perkusistą Jerrym Shirleyem (ur. 4.02.1952 r., eks-Apostolic Interyention i Little Women) zadebiutowali w brytyjskiej Top 5 singlem "Natural Born Bogie".

 

Pierwsze dwa albumy grupy zawierały oprócz klasycz nego hard rocka kilka tematów akustycznych. Po odejściu Framptona w październiku 1971 r. pozostali muzycy wraz z gitarzystą Dave'em Clempsonem (ur. 5.04.1949 r. w Birmingham, Anglia) z zespołu Colosseum zaniechali akustyki, częściowo z myślą o pozyskaniu amerykańskiej widowni. Typowym przykładem muzyki z tego okresu jest album Smokin' notowany najwyżej na brytyjskich listach bestsellerów. Po wpadnięciu w rockową rutynę Humble Pie rozwiązali się w marcu 1975 r.
 

Marriott założył własną grupę All Stars, do której dołączyli Clempson i Ridley, a Shirley występował w formacji Natural Gas. Zespół reaktywował się w 1980 r. w składzie: Shirley, Marriott, Bobby Tench (gitara, śpiew) i Anthony Jones (bas), nagrał dwa albumy i definitywnie zakończył działalność. Marriott związał się później z pub-rockową grupą Packet Of Three.
 

W 1991 r. nawiązał ponownie współpracę z Peterem Framptonem, lecz na przeszkodzie w jej kontynuowaniu stanęła tragiczna śmierć muzyka. Marriott zginął 20.04.1991 r. podczas pożaru swojego domu w Arkesden w hrabstwie Essex. 

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Natural born boogie	Humble Pie	08.1969	4[10]	-	Immediate IM 082	[written by Steve Marriott][produced by Humble Pie]
I don't need no doctor/A song for Jenny	Humble Pie	09.1971	-	73[8]	A&M; AMS 862	[written by: Jo Armstead, Nick Ashford, Valerie Simpson][produced by Humble Pie]
Hot'n'Nasty/You're so good for me	Humble Pie	05.1972	-	52[8]	A&M; AMS 7003	[written by Peter Frampton/Steve Marriott/Greg Ridley/Jerry Shirley][produced by The Pie]
Black coffee/Say no more	Humble Pie	04.1973	-	113[5]	A&M; AMS 7052	[written by Ike Turner, Tina Turner][produced by The Pie]
Rock and roll music/Road hog	Humble Pie	08.1975	-	105[2]	A&M; AMS 7158	[written by C. Berry][produced by Andrew Oldham][#8 hit for Chuck Berry in 1957r]
Fool for a pretty face [Hurt by love]/You soppy pratt	Humble Pie	04.1980	-	52[7]	Jet JET 180	[written by Steve Marriott/Jerry Shirley][produced by The Pie, Johnny Wright]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
As safe as yesterday is	Humble Pie	09.1969	32[1]	-	Immediate IMSP 025	[produced by Andy Johns]
Rock on	Humble Pie	05.1971	-	118[23]	A&M; 4301 [US]	[produced by Glyn Johns & Humble Pie]
Performance-rockin' The Fillmore	Humble Pie	11.1971	32[2]	21[32]	A&M; AMLH 63506	[gold-US][produced by Humble Pie]
Smokin'	Humble Pie	04.1972	20[5]	6[34]	A&M; AMLS 64342	[gold-US][produced by Humble Pie]
Lost and found	Humble Pie	09.1972	-	37[20]	A&M; 3513 [US]	-
Eat it	Humble Pie	04.1973	34[2]	13[21]	A&M; AMLS 6004	[produced by Humble Pie]
Thunderbox	Humble Pie	03.1974	-	52[14]	A&M; 3611 [US]	[produced by Steve Marriott]
Street rats	Humble Pie	04.1975	-	100[8]	A&M; 4514 [US]	[produced by Andrew Loog Oldham, Steve Marriott]
On to victory	Humble Pie	04.1980	-	60[14]	Atco 122 [US]	[produced by Humble Pie, John Elijah Wright]
Go for the throat	Humble Pie	05.1981	-	154[6]	Atco 131 [US]	[produced by Gary Lyons]

Engelbert Humperdinck

 Właśc. Arnold George Dorsey, ur. 2.05.1936 r. w Madras, Indie. Debiutował bez powodzenia jako Gerry Dorsey na brytyjskiej estradzie w latach pięćdziesiątych. Występował w telewizyjnym serialu "Oh Boy", w trasach wraz z Martym Wildem, nagrał też nie zauważony singel "I'll Never Fall In Love Again".

 

W karierze pomógł mu Gordon Mills, wówczas wokalista grupy The Viscounts, a z czasem kompozytor przebojów i menedżer. W 1963 r. przyszłość Dorseya rysowała się czarno. Eksplozja rytmów beatowych fatalnie wróżyłajego tradycyjnym piosenkom, a na dodatek zachorował na gruźlicę. Za to Mills zdobył w tym czasie międzynarodową sławę dzięki tematom pisanym dla Toma Jonesa.
W 1967 r. Mills postanowił pomóc staremu koledze. Dorsey przyjął pseudonim Engelbert Humperdinck, zainspirowany nazwiskiem niemieckiego kompozytora z przełomu wieków, autora opery dziecięcej "Jaś I Małgosia". Zmienił też repertuar na balladowy. Pierwszy, nagrany dla wytwórni Decca singel "Dommage Domme", nie trafił na listy przebojów, wzbudził jednak zainteresowanie radiowych disc jockeyów.
 

Następny, "Release Me", okazał się strzałem w dziesiątkę. W samej Anglii rozszedł się w milionowym nakładzie i przez pięć tygodni okupował szczyt Top 20, skutecznie blokując nań drogę "Penny Lane" i "Strawberry Fields Forever" Beatlesów. Ballada "There Goes My Everything" trafiła na drugie miejsce listy, a "Last Waltz" powtórzył sukces debiutu pozycją i wysokością sprzedanego nakładu. W zdominowanym przez psychodelię i rockową awangardę 1967 roku Humperdinckowi udało się sprzedać najwięcej płyt ze wszystkich brytyjskich wykonawców.
 

Nieźle ustawiony głos i romantyczna aparycja przyciągały na koncerty tłumy słuchaczek, czemu towarzyszyło pasmo sukcesów kolejnych singli: "Am I That Easy To Forget", "A Man Without Love", "Les Bicyclettes De Belsize" (z motywem wykorzystanym w filmie muzycznym pod tym samym 

tytułem, "podrabiającym" "Parasolki z Cherbourga" Demy'ego ), "The Way It Used To Be" i "Winter World Of Love" (bożonarodzeniowy przebój 1969 r ). Każdy z nich znalazł się w brytyjskiej Top 10.
 

Na początku lat siedemdziesiątych nagrania Humperdincka coraz rzadziej trafiały na listy w Wielkiej Brytanii, ale piosenkarz zadebiutował w tym okresie w prestiżowych klubach w Las Vegas w USA. Podobnie jak drugi podopieczny Millsa, Tom Jones, zaprzestał na pewien czas nagrywania płyt, by powrócić w 1987 r. albumem Remember I Love You, na którym śpiewał m.in. w duecie z Glorią Gaynor. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Release me [And let me love again]/Ten guitars	Engelbert Humperdinck	01.1967	1[6][56]	4[14]	Decca F 12 541/Parrot 40011	[gold-UK][original by Eddie Miller][#5 country hit for Jimmy Heap in 1954][written by Eddie Miller/W. S. Stevenson /Bob Harris/ Robert Yount][produced by Peter Sullivan]
There goes my everything/You love	Engelbert Humperdinck	05.1967	2[29]	20[7]	Decca F 12 610/Parrot 40015	[platinium-UK][original by Jack Greene][written by Dallas Frazier][produced by Peter Sullivan]
The last waltz/That promise	Engelbert Humperdinck	08.1967	1[5][27]	25[9]	Decca F 12 655/Parrot 40019	[gold-UK][platinium-US][written by Les Reed/Barry Mason][produced by Peter Sullivan]
Am i that easy to forget/Pretty ribbons	Engelbert Humperdinck	01.1968	3[13]	18[10]	Decca F 12 722/Parrot 40023	[silver -UK][written by Carl Belew/W. S. Stevenson ][#9 country hit for Carl Belew-1959r][1[1].Adult Contemporary Chart][produced by Peter Sullivan]
A man without love [Quando M'innamoro]/Call on me	Engelbert Humperdinck	04.1968	2[15]	19[9]	Decca F 12 770/Parrot 40027	[silver -UK][written by Barry Mason/Robert Livraghi ][original by italian song "Quando M' Innamoro"][produced by Peter Sullivan]
Les bicyclettes De Belsize/Three little words	Engelbert Humperdinck	09.1968	5[15]	31[9]	Decca F 12 834/Parrot 40032	[from film][written by Les Reed/Barry Mason][produced by Peter Sullivan]
The way it used to be/A good thing going	Engelbert Humperdinck	02.1969	3[14]	42[11]	Decca F 12 879/Parrot 40036	[written by France Cassano/Corrado Conti/Roger Cook/Roger Greenaway][produced by Peter Sullivan]
I' m a better man [For having loved you]/Cafe	Engelbert Humperdinck	08.1969	15[13]	38[7]	Decca F 12957/Parrot 40040	[written by Bacharach & David][produced by Peter Sullivan]
Winter world of love/Take my heart	Engelbert Humperdinck	11.1969	7[13]	16[12]	Decca F 12 980/Parrot 40044	[written by Les Reed/Barry Mason][produced by Peter Sullivan]
My Marie/Our song [La Paloma]	Engelbert Humperdinck	05.1970	31[7]	43[8]	Decca F 13032/Parrot 40049	[written by Tony Macaulay/Barry Mason][produced by Peter Sullivan]
Sweetheart/Born to be wanted	Engelbert Humperdinck	09.1970	22[6]	47[11]	Decca F 13068/Parrot 40054	[written by Barry & Maurice Gibb][produced by Peter Sullivan]
When there' s no you/Stranger step into my world [Romantico blues]	Engelbert Humperdinck	09.1970	-	45[7]	Decca F 13154/Parrot 40059	[written by Les Reed ,Jackie Rae][produced by Gordon Mills]
Another time,another place/You're the window of my world [Frin frin frin]	Engelbert Humperdinck	09.1971	13[12]	43[8]	Decca F 13212/Parrot 40065	[written by Mike Leander, Eddie Seago][produced by Gordon Mills]
Too beautiful to last/A hundred times a day	Engelbert Humperdinck	03.1972	14[10]	86[3]	Decca F 13281/Parrot 40069	[temat z filmu "Nicholas and Alexandra"][written by Richard Rodney Bennett & Paul Francis Webster][produced by Gordon Mills]
In time/How does it feel	Engelbert Humperdinck	08.1972	-	69[8]	Decca F 13322/Parrot 40071	[written by Backy, Detto, Newell, King][produced by Gordon Mills]
I never said goodbye/Time after time	Engelbert Humperdinck	12.1972	-	61[7]	-/Parrot 40072	[written by Reed, Mason][produced by Gordon Mills]
I' m leaving you/My summer song	Engelbert Humperdinck	06.1973	-	99[1]	Decca F 13388/Parrot 40073	[written by Floyd Heddleston][produced by Gordon Mills]
Love is all/Lady of the night	Engelbert Humperdinck	09.1973	44[4]	91[3]	Decca F 13443/Parrot 40076	[written by Reed, Mason][produced by Gordon Mills]
This is what you mean to me/World without music	Engelbert Humperdinck	12.1975	-	105[2]	-/Parrot 40085	[written by Bobby Eli, Terry Collins][produced by Bobby Eli]
After the lovin'/Let's remember the good times	Engelbert Humperdinck	10.1976	-	8[19]	-/Epic 50270	[gold-US][written by Ritchie Adams, Alan Bernstein][produced by Joel Diamond, Charlie Calello]
Goodbye my friend/I Believe In Miracles	Engelbert Humperdinck	07.1977	-	97[3]	-/Epic 50365	[written by Ritchie Adams, Alan Bernstein][produced by Joel Diamond]
This moment in time/And the day begins	Engelbert Humperdinck	12.1978	-	58[6]	-/Epic 50 632	[written by Ritchie Adams, Alan Bernstein][produced by Joel Diamond]
Love' s only love/Burning embers	Engelbert Humperdinck	03.1980	-	83[2]	-/Epic 50844	[written by P. Ryan][produced by Joel Diamond]
Til you and your lover are lovers again/What will I write	Engelbert Humperdinck	07.1983	-	77[5]	-/Epic 03817	[written by J. Buckingham, M. Gray][produced by Even Stevens ]
Quando quando quando	Engelbert Humperdinck	01.1999	40[3]	-	The Hit Label HLC15/-	[written by Alberto Testa, Charles E. Boone, Elio Cesari ][produced by Barry Harris, Chris Cox]
How to win your love	Engelbert Humperdinck	05.2000	59[1]	-	Universal TV 8822682/-

Albumy *182*
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Release me	Engelbert Humperdinck	05.1967	6[58]	7[118]	Decca SKL 4868/Parrot 71 012	[gold-US][produced by Dick Rowe, Peter Sullivan]
The last waltz	Engelbert Humperdinck	11.1967	3[33]	10[60]	Decca SKL 4901/Parrot 71 015	[gold-US][produced by Peter Sullivan]
A man without love	Engelbert Humperdinck	08.1968	3[45]	12[78]	Decca SKL 4939/Parrot 71 022	[gold-US][produced by Peter Sullivan]
Engelbert	Engelbert Humperdinck	03.1969	3[8]	12[33]	Decca SKL 4985/Parrot 71 026	[gold-US][produced by Peter Sullivan]
Engelbert Humperdinck	Engelbert Humperdinck	12.1969	5[23]	5[41]	Decca SKL 5030/Parrot 71 030	[gold-US][produced by Peter Sullivan]
We made it happen	Engelbert Humperdinck	07.1970	17[11]	19[40]	Decca SKL 5054/Parrot 71 038	[gold-US][produced by Peter Sullivan]
Swetheart	Engelbert Humperdinck	02.1971	-	22[24]	Decca SKL 5078/Parrot 71 043	[gold-US][produced by Gordon Mills]
Another time,another place	Engelbert Humperdinck	09.1971	48[1]	25[15]	Decca SKL 5097/Parrot 71 048	[gold-US][produced by Gordon Mills]
Live at The Riviera Las Vegas	Engelbert Humperdinck	02.1972	45[1]	45[13]	Decca TXS 105/Parrot 71 051
In time	Engelbert Humperdinck	08.1972	-	72[14]	Decca SKL 5138/Parrot 71 056	[produced by Gordon Mills]
King of hearts	Engelbert Humperdinck	08.1973	-	113[10]	Decca SKL 5163/Parrot 71 061	[produced by Gordon Mills]
Engelbert Humperdinck-His Greatest Hits	Engelbert Humperdinck	12.1974	1[3][34]	103[14]	Decca SKL 5198/Parrot 71 067
After the lovin'	Engelbert Humperdinck	11.1976	-	17[28]	-/Epic 34 381	[2x-platinium-US][produced by Bobby Eli, Charlie Calello, Joel Diamond]
Miracles by Engelbert Humperdinck	Engelbert Humperdinck	07.1977	-	167[5]	EMI EMC 3272/Epic 34 730
Christmas tyme	Engelbert Humperdinck	12.1977	-	156[4]	EMI EMC 3218/Epic 35 031	[gold-US][produced by Charlie Calello, Joel Diamond]
This moment in time	Engelbert Humperdinck	05.1979	-	164[4]	-/Epic 36 791	[produced by Joel Diamond]
Getting sentimental	Engelbert Humperdinck	05.1985	35[10]	-	Telstar STAR 2254/-	[produced by Tony Clark, James Fitzgerald]
The Engelbert Humperdinck Collection	Engelbert Humperdinck	04.1987	35[9]	-	Telstar STAR 2294/-
Love unchained	Engelbert Humperdinck	06.1995	16[7]	-	Core 9457/-	[produced by Bebu Silvetti]
The dance album	Engelbert Humperdinck	01.1999	121[2]	-	Priority 51094/-	[produced by Chris Cox, Barry Harris]
Engelbert at his very best	Engelbert Humperdinck	04.2000	5[18]	-	Universal Music TV 8449742/-
I want to wake up with you	Engelbert Humperdinck	10.2001	42[3]	-	Universal TV 0149462/-	[produced by Ted Carfrae]
His Greatest Love Songs	Engelbert Humperdinck	03.2004	4[18]	-	Universal TV 9817857/-	[gold-UK]
Let There Be Love	Engelbert Humperdinck	02.2005	67[3]	-	-/Decca 4756606	[produced by Simon Franglen]
The Greatest Hits & More	Engelbert Humperdinck	04.2007	21[4]	-	Universal TV 9847095/-	-
Release Me – The Best of Engelbert Humperdinck	Engelbert Humperdinck	05.2012	21[3]	-	Decca 5338776/-	-
Engelbert Calling	Engelbert Humperdinck	03.2014	31[4]	-	Conhead CONE44/-	-
50	Engelbert Humperdinck	06.2017	5[6]	-	Decca 5377274/-	-

Pee Wee Hunt

 Właśc. Walter Hunt, ur. 10.05.1907r w Mt. Healthy w stanie Ohio (USA), zm. 22.06.1979r w Plymouth (Massachusetts). Swoim własnym zespołom przewodził od połowy lat 40-tych. Hunt, jako nastolatek, także zaczynał od banjo, grać zaś zawodowo rozpoczął w lokalnych zespołach po ukończeniu Cincinnati Conservatory of Music i Ohio State University. 

Do chwili otrzymania w 1928r kontraktu w orkiestrze Jeana Goldkette’a występował w różnych, często amatorskich zespołach, grając zarówno na puzonie, jak i na banjo. Rok później wszedł w skład Glen Gray’s Orange Blossoms,” big-bandu, który prawdziwą sławę uzyskał pod nazwą Casa Loma Orchestra. W orkiestrze tej spędził wiele lat jak eksponowany solista, wnosząc do zespołu nie tylko rzetelne chorusy na puzonie, ale też wiele ciekawych partii wokalnych.

 Orkiestrę Casa Loma opuścił w 1943, aby zostać prezenterem w hollywoodzkiej radiostacji. Na scenie Zachodniego Wybrzeża pojawił się ponownie w 1946; założył tam własną grupę dixielandową, z którą występował, odnosząc ogromny sukces w Hollywood Palladium. Publiczności podobała się zwłaszcza śpiewana do zabawnych tekstów w stylu „hokum” wersja tematu „12th Street Rag”; entuzjazm był tak ogromny, że Hunt postanowił nagrać ten utwór w czasie jednej z sesji nagraniowych dla firmy Capitol. 

Rezultatem tej decyzji stał się przebój pozostający w 1948r na amerykańskich listach zestawień przez osiem tygodni. Pięć lat potem Hunt znów się pojawił na listach przebojów z sentymentalną wersją starej piosenki z 1919r. „Oh!”. Podobnie jak „12th Street Rag”, tak i „Oh!” sprzedała się w milionowym nakładzie, okupując listy zestawień przez wiele miesięcy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Twelfth Street Rag/Somebody Else, Not Me	Pee Wee Hunt	06.1948	-	1[8][32]	Capitol 15105	[written by Euday L. Bowman][#7 hit for Earl Fuller in 1917]
Oh!/San	Pee Wee Hunt	07.1953	-	3[25]	Capitol 2442	[written by Byron Gay, Arnold Johnson]

Glenn Frey

Glenn FREY (ur. 6.11.1948r, Detroit, Michigan, Stany Zjednoczone) - voc, g, b, k, dr, kompozytor, autor tekstów, producent nagrań; aktor. Chociaż od piątego do dwunastego roku życia pobierał lekcje gry na fortepianie, jako nastolatek interesowanie głównie sportem - uprawiał baseball, futbol amerykański i wrestling. Dopiero w połowie lat sześćdziesiątych zafascynowany The Beatles sięgnął po gitarę. Występował kolejno w kilku grupach z Detroit, jak The Mushrooms, The Four Of Us, The Subterraneans i The Heavy Metal Kids, akompaniował Bo Diddleyowi oraz gościnnie uczestniczył w nagraniach miejscowej gwiazdy, Boba Segera. W 1968 przeniósł się do Los Angeles w Kalifornii. Tam zaprzyjaźnił się z Johnem Davidem Southerem i z nim stworzył zespół Longbranch Pennywhistle, który zostawił po sobie płytę "Longbranch Pennywhistle" (Amos, 1969) z repertuarem w stylu Buffalo Springfield i Jefferson Airplane, oraz uczestniczył w nagraniach Jacksona Browne'a. W 1971r dołączył do grupy Lindy Ronstadt.
W tym samym roku utworzył wraz z innymi muzykami wspomagającymi tę artystkę zespół The Eagles. Z nim odniósł światowy sukces. Po jego rozwiązaniu w 1980r zdecydował się kontynuować karierę jako solista.

 

Zadebiutował w nowej roli w maju 1982 płytą "No Fun Aloud", promowaną singlami I Found Somebody/She Can't Let Go z lipca 1982r i The One You Love/All Those Lies z października tego roku oraz All Those Lies/That Girl ze stycznia 1983r. Było to dzieło nagrane na luzie, bez zadęcia, czasem nawiązujące do stylu The Eagles (np. I Found Somebody), ale częściej ciążące w stronę stereotypowego kalifornijskiego pop rocka (np. The One You Love, All Those Lies, That Girl, She Can't Let Go), na co miał zapewne wpływ współtwórca repertuaru, John Tempchin. Zyskało sporą popularność, podobnie jak piosenki z towarzyszących mu małych płyt. Jeszcze większy sukces odniosła płyta następna, "The Allnighter" z czerwca 1984r, promowana singlami Sexy Girl/Better In The U.S.A. z sierpnia 1984r, The Allnighter/Smuggler's Blues z października i The Heat Is On (piosenka wykorzystana w czołówce komedii Beverly Hills Cop, czyli Gliniarz z Beverly Hills, reż. Martin Brest)/Shoot Out (nagranie Harolda Faltermeyera z tego samego filmu) z grudnia tego roku oraz Smuggler's Blues/New Love z marca 1985r i zawierającym na stronie A premierową piosenkę You Belong To The City/ Smuggler's Blues z września tego roku. Współtwórcą wielu piosenek był znowu Tempchin, ale powstało dzieło trochę inne niż poprzednio, bardziej zadziorne i żwawe, epatujące niekiedy popularnymi w tym czasie elektronicznymi brzmieniami (np. wielki przebój The Heat Is On).
 

Kariera Freya zaczęła się załamywać wraz z ukazaniem się w sierpniu 1988r dość nijakiego albumu "Soul Searchin'"; pierwszy z towarzyszących mu singli, True Love/Working Man z sierpnia 1988r, był jeszcze przebojem, ale następne, Soul Searchin'/It's Cold Down Here ze stycznia 1989r, Livin' Right/Soul Searchin' z marca i Two Hearts/Some Kind Of Blues maja tego roku, przepadły na rynku.
 

W 1990r artysta stworzył wraz z piosenkarzem Jimmym Buffettem i pisarzem Larrym L. Kingiem musical o zespole country Rules Of The Road. A w kwietniu 1991 dorobił się niewielkiego przeboju Part Of Me Part Of You w stylu The Eagles, stworzonego do filmu Thelma And Louise (Thelma i Louise; reż. Ridley Scott), wydanego też na soundtracku "Thelma And Louise" (MCA, 1991). Klapę rynkową zrobiła nijaka płyta "Strange Weather" z czerwca 1992r, promowana singlami I've Got Mine/A Walk In The Dark z lipca i River Of Dreams/He Took Advantage z września. Nie był też sukcesem album "Glenn Frey Live", nagrany na żywo w lipcu 1992 w Dublinie, wydany w lipcu 1993r, chociaż zawierał pełne uroku wykonania zarówno przebojów The Eagles, np. New Kid In Town, Lyin' Eyes, Take It Easy i Desperado, jak i własnych.
 

W 1994r Frey pojawił się w składzie reaktywowanej wówczas grupy The Eagles i od tej pory znowu stale w niej występował (z przerwą między 1996 a 1999r, gdy ponownie zawiesiła działalność). W końcu lat dziewięćdziesiątych stworzył z prawnikiem Peterem Lopezem firmę płytową Mission Records.
 

Oprócz wymienionych umieścił swoje piosenki także na kilku innych soundtrackach, np. Lonely Guy na "Lonely Guy" (MCA, 1984), You Belong To The City na "Miami Vice" (MCA, 1985), On The Loose na "Girls Just Want To Have Fun" (Mercury, 1985) i Flip City na "Ghostbusters 2" (MCA, 1989). Gościnnie uczestniczył w nagraniach m.in. Southera, Joe Walsha, Eltona Johna, Davida Blue, Randy'ego Newmana, Dana Fogelberga, Carly Simon, Karli Bonoff, Joni Mitchell i Warrena Zevona.
 

Jest też aktorem. Wystąpił m.in. w 1985r w Smuggler's Blues, jednym z odcinków Miami Vice, czyli Policjantów z Miami, który tytuł i zarys fabuły wziął z jego przeboju, w 1986r w Let's Get Harry (Uwolnić Harry'ego; reż. Alan Smithee), w 1989 w serialu Wiseguy, w 1993r w serialu South Of Sunset i w 1996r w Jerry Maguire (Jerry Maguire; reż. Cameron Crowe). 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I found somebody/She can't let go	Glenn Frey	06.1982	-	31[13]	Asylum 47466	[written by Glenn Frey, Jack Tempchin][produced by Glenn Frey, Allan Blazek, Jim Ed Norman]
The one you love/All those lies	Glenn Frey	08.1982	-	15[17]	Asylum 69974	[written by Jack Tempchin, Glenn Frey][produced by Glenn Frey, Allan Blazek, Jim Ed Norman]
All those lies/That girl	Glenn Frey	12.1982	-	41[12]	Asylum 69857	[written by Glenn Frey][produced by Glenn Frey, Allan Blazek, Jim Ed Norman]
Sexy girl/Better in The U.S.A.	Glenn Frey	06.1984	-	20[15]	MCA 52413	[written by Jack Tempchin, Glenn Frey][produced by Barry Beckett, Glenn Frey, Allan Blazek]
The allnighter/Smuggler's blues	Glenn Frey	09.1984	-	54[6]	MCA 52461	[written by Jack Tempchin, Glenn Frey][produced by Glenn Frey, Allan Blazek]
The heat is on/A shoot of out [Harold Faltermayer]	Glenn Frey	12.1984	12[12]	2[24]	MCA 52512	[piosenka z filmu "Beverly Hills Cop"][written by Keith Forsey, Harold Faltermeyer][produced by Keith Forsey, Harold Faltermeyer]
Smuggler' s blues/New love	Glenn Frey	04.1985	22[8]	12[19]	MCA 52546	[written by Jack Tempchin, Glenn Frey][produced by Glenn Frey, Allan Blazek]
You belong to the city/Smuggler' s blues	Glenn Frey	09.1985	-	2[21]	MCA 52651	[piosenka z serialu TV "Miami Vice"][written by Jack Tempchin, Glenn Frey][produced by Glenn Frey]
True love/Working man	Glenn Frey	08.1988	-	13[15]	MCA 53363	[written by Jack Tempchin, Glenn Frey][produced by Elliot Scheiner, Glenn Frey]
Livin' right/Soul searchin'	Glenn Frey	03.1989	-	90[4]	MCA 53497	[written by Glenn Frey, Jack Tempchin][produced by Elliot Scheiner, Glenn Frey]
Part of me,part of you	Glenn Frey	05.1991	-	55[13]	MCA 54 060	[piosenka z filmu "Thelma and Louise"][written by Jack Tempchin, Glenn Frey][produced by Don Was]
I' ve got mine/A walk in the dark	Glenn Frey	07.1992	-	91[3]	MCA 54429	[written by Jack Tempchin, Glenn Frey][produced by Elliot Scheiner, Glenn Frey]
Love in the 21st century	Glenn Frey	04.1993	-	112[4]	MCA 54 564	[written by Jack Tempchin, Glenn Frey,Danny "Kootch" Kortchmar][produced by Elliot Scheiner, Glenn Frey]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
No fun aloud	Glenn Frey	06.1982	-	32[38]	Asylum 60 129	[gold-US][produced by Glenn Frey, Allan Blazek, Jim Ed Norman]
The allnighter	Glenn Frey	07.1984	31[9]	22[65]	MCA 5501	[gold-US][produced by Glenn Frey, Barry Beckett, Allan Blazek]
Soul searchin'	Glenn Frey	09.1988	-	36[19]	MCA 6239	[produced by Glenn Frey,Elliot Scheiner]
After Hours	Glenn Frey	05.2012	-	116[1]	Hip-O B0016781-02	[produced by Glenn Frey, Richard F.W. Davis, Michael Thompson]
Solo Collection	Glenn Frey	02.2016	-	82[1]	MCA MCAD -11227	-

Fruit Pastilles

Shirley Barrett (ur. 1961r) to australijska reżyserka i scenarzystka. Jej film Love Serenade zdobył Caméra d'Or na Festiwalu Filmowym w Cannes w 1996 roku. Jest również najbardziej znana ze swoich filmów Walk the Talk (2000) i South Solitary (2010), do których napisała scenariusz i wyreżyserowała. Scenariusz Shirley dla South Solitary został nagrodzony wieloma nagrodami, w tym nagrodą Queensland Premier’s Prize i West Australian Premier’s Prize.


Po ukończeniu szkoły średniej Shirley Barrett zaczęła studiować sztuki wyzwolone na Uniwersytecie w Melbourne, ale po dwóch latach zrezygnowała i została piosenkarką i autorką tekstów w zespole Fruit Pastilles. Ten zespół zdobył miejsce na  kompilacji nowych australijskich zespołów o nazwie "Undiscovered" (ELPS 4322) w 1982 roku. Epic wydał na singlu I Don't Ever Want To See You Again i trafił na listę australijskich przebojów.Warto również wspomnieć, że Fruit Pastilles to Alan Gaunt (klawisze), Nick Norris (perkusja), Gordon Ealey (gitara) i Nino Blake (bas). To oni mieli zdolności muzyczne.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
I Don't Ever Want to See You Again / China	Fruit Pastilles	09.1982	60[5]	-	Epic/Native Tongue ES 776/-	[written by Fruit Pastilles][produced by Graham Williams, Chris Thompson]