Carly Binding

Carly Binding [ur. 2.02.1978r],nowozelandzka piosenkarka i członkini dziewczęcej grupy TrueBliss .W 2000 roku opuściła zespół powołując się na osobiste różnice i postanowiła rozpocząć karierę solową. Jej debiutancki solowy album Passenger zadebiutował na 6 miejscu nowozelandzkiej listy przebojów i uzyskał status Złotej Płyty. Był on również wydany w Australii , gdzie od tego czasu Binding dużo koncertowała.
 
Urodziła się i wychowała w mieście Tauranga . Jej drugi album So Radiate został wydany 3 lipca 2006 roku.Promując wspomniany album koncertowała po Nowej Zelandii w duecie z wokalistą i kompozytorem Donaldem Reidem.
W 2007 r. została zaproszona do występu na festiwalu SXSW, który odbywa się w Austin w Teksasie każdego roku.Doprowadziło to do czteromiesięcznych koncertów w Stanach Zjednoczonych grając regularne koncerty w miejscach tak legendarnych jak Sunset Strip i okolicach Los Angeles.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Alright With Me (Taking it Easy)	Carly Binding	07.2002	-	10[18]	-/Festival 02105	-
We kissed	Carly Binding	12.2002	-	7[20]	-/Festival 02188	-
Love will save me	Carly Binding	05.2003	-	18[18]	-/Festival airplay	-
This is it	Carly Binding	09.2003	-	12[13]	-/Festival 02149	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Passenger	Carly Binding	06.2003	-	6[17][gold]	-/Festival 33 618

John Butler Trio

John Butler (ur. 1 kwietnia 1975 w Torrance w Kalifornii) – australijski muzyk folkowy, multiinstrumentalista. Gra na harmonijce, didgeridoo, perkusji i różnych, wzmacnianych elektronicznie, akustycznych instrumentach, takich jak gitara 12-strunowa, lapsteel i banjo. Jego styl gry jest dźwięczny, melodyjny i oryginalny. Łączy on wschodnie i zachodnie style, takie jak blues, muzyka indiańska i celtycka. Słynne są jego fascynujące partie solowe m.in. w utworach "Ocean", "Mist", "Spring" czy "Under an Indian Sky". Lider The John Butler Trio.
 
26 stycznia 1986 przeprowadził się do Australii wraz z matką Australijką oraz ojcem, który pochodzi z Ameryki. Kiedy miał 16 lat, rozpoczął naukę gry na gitarze. Otrzymał on od babci gitarę Dobro z 1930 roku, należącą do jego dziadka. Jest ona wciąż jedną z najcenniejszych pamiątek Johna Butlera.
 
W 1996 roku wstąpił do Curtin University w Perth z zamiarem zostania nauczycielem sztuki. Tam też poznał "open tuning" (strój otwarty), co pozwoliło mu na granie muzyki celtyckiej i indiańskiej. Jego domowe kompozycje dały mu duży rozgłos. W połowie 1996 roku wydał samodzielnie nagraną kasetę ze swoimi instrumentalnymi kompozycjami, która otrzymała tytuł "Searching for Heritage" i rozeszła się w 3000 egzemplarzy w Perth.
 
Pod koniec 1996 roku porzucił naukę w Curtin University w pogoni za karierą muzyczną. Rozpoczął granie na otwartych scenach muzycznych. Po dorośnięciu w Pinjarra Butler rozpoczął swoją muzyczną karierę jako wędrowny muzyk w Fremantle, jeszcze przed osiągnięciem aktualnej sławy.
 
The John Butler Trio to australijski zespół folkowy, którego liderem jest John Butler. Zespół na scenie muzycznej istnieje już 15 lat. Dwa albumy zespołu: Three (2001) i Living (2003) osiągnęły status platynowych. Z kolei ich album z 2004 roku Sunrise over Sea w tydzień po premierze otrzymał status złotego. To zapoczątkowało ich wielki sukces i trwa on do dnia dzisiejszego, czego faktem są kolejne ich produkcje.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Zebra	John Butler Trio	12.2003	22[18]	27[11]	-/Capitol 861625	-
What You Want	John Butler Trio	08.2004	29[5]	-	-/-	-
Something's Gotta Give	John Butler Trio	12.2004	47[3]	-	-/-	-
Funky Tonight	John Butler Trio	12.2006	15[16]	-	-/-	-
Better Than	John Butler Trio	09.2007	16[25]	32[6]	-/-	-
Funky Tonight [Live 2007 Arias]	John Butler Trio and Keith Urban	11.2007	11[2]	-	-/-	-
One Way Road	John Butler Trio	12.2009	15[16]	-	-/-	-
Close To You	John Butler Trio	04.2010	38[7]	-	-/-	-
Albumy

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Aus

N.Zel

Wytwórnia [Aus/N.Zel]

Komentarz

Three	John Butler Trio	04.2001	24[27][platinum]	-	Independent/MGM Distribution JBT 003/-	-
Living 2001-2002	John Butler Trio	02.2003	6[16][platinum]	-	Jarrah Records JBT 004/-	-
Sunrise Over Sea	John Butler Trio	03.2004	1[3][57][5x-platinum]	9[32][platinum]	Jarrah Records JBT 006/Capitol 571104	-
Live At St. Gallen	John Butler Trio	12.2005	47[1][gold]	-	Jarrah Records SFL1-0142/-	-
Grand National	John Butler Trio	04.2007	1[1][57][3x-platinum]	14[8]	Jarrah Records SFL1-0134/-	-
One Small Step	John Butler Trio	02.2008	23[3]	-	-/-	-
April Uprising	John Butler Trio	04.2010	1[1][8]	17[4]	Warner 2564682450/Warner 2564682450	-

Black Seeds

The Black Seeds - grupa pochodząca z Wellington w Nowej Zelandii. Powstała w 1998 roku oczarowując słuchaczy swoją niebanalną mieszanką gatunków takich jak reggae, dub, funk, soul i elektronika.
Muzyka powstaje z wykorzystaniem szeregu żywych instrumentów takich jak bongosy, trąbki, saksofony, flety, gitary oraz dodatkami z keyboardu i innych umilaczy. Wokale głównego wokalisty - Barnaby Weira świetnie harmonizują z muzycznym tłem a wspomagają je głosy innych muzyków.
 
The Black Seeds jako grupa muzyczna zostali już wiele razy wyróznieni za oryginalny styl. Pochlebnie wyraża się o nich większość magazynów muzycznych i portali internetowych, a także sami ich fani, dzięki którym zauważony został ich wydający się nie gasnąć potencjał.

Członkowie The Black Seeds:
Barnaby Weir - Vox & Guitar
Mike Fabulous - Guitar & Vox
Daniel Weetman - Vox, MPC & Percussion
Bret McKenzie - Keys & Vox
Lee Prebble - Knobs & Faders
Jarney Murphy - Drum Set
Tim Jarray - Bass
Michael Taylor - Trumpet & Trombone
Jabin Ward - Saxophone
Nigel Patterson - Keyboards
MC Twink - Rocking it!

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
So True	Black Seeds	07.2005	-	32[9]	-/EMI 869481	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
On The Sun	Black Seeds	02.2004	-	3[41][platinum]	-/EMI 598306	-
Into The Dojo	Black Seeds	07.2006	-	1[5][20][platinum]	-/EMI 368111

Whirimako Black

Whirimako Black jest jedną z najpopularniejszych nowozelandzkich piosenkarek. Świetnie wykształcona muzycznie, tworzy wyłącznie w języku maoryskim.
 
W 1991 roku założyła kobiecy zespół "Tuahine Whakairo", który szybko zdobył popularność, jednak po dwóch latach odeszła by rozpocząć karierę solową.
 
Jej debiutancki album "Hine Pukohurangi" okazał się złotą płytą oraz zdobył miano najlepszego albumu w kategorii "języka maoryskiego w muzyce" roku 2001. A tytuł "Shrouded in the Mist" nawiązuje do plemienia Tuhoe, z którego pochodzi Whirimako, a który przez Maorysów nazywany jest plemieniem "dzieci mgły".
Kolejny album "Hohou Te Rongo" sprzedany został w ponad 5 tysiącach egzemplarzy. Przy tworzeniu tekstów do następnej płyty "Tangihaku" pomagała Whirimako jej siostra Rangitunoa oraz ich matka Anituatua Black.
 
Muzykę Whirimako usłyszeć można także w bardzo znanym serialu "The New Zealand Wars"; stworzyła także oprawę muzyczną dla telewizyjnych wiadomości nadawanych w języku maoryskim "Te Karere". 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Soul sessions	Whirimako Black	09.2006	-	27[4]	-/Shock WB 003

Blam Blam Blam

Blam Blam Blam była nowozelandzką alternatywną grupą rockową,której założycielami byli Tim Mahon (bass) i Mark Bell (gitara,wokal),byli członkowie The Plague i The Whizz Kids.Po odejściu perkusisty Iana Gilroy'a do Swingers do grupy dołączył Don McGlashan,multiinstrumentalista,który grał w Blam Blam Blam na perkusji i wykonywał większość partii wokalnych.
 
Pierwszą nagraną piosenką był utwór Motivation wydany na składance Class of 81 wydanej przez wytwórnię Propeller .Dla tej samej wytwórni zespół wydał EP-kę ,która trafiła na nowozelandzką listę przebojów.Grupa w 1981r wylansowała dwa przeboje There is no Depression in New Zealand, i Don't Fight it Marsha, It's Bigger than Both of Us.
W 1982r do grupy na krótko dołączył Dick Driver.Zespół nagrał album Luxury Length,który wspiął się na 4 pozycję nowozelandzkiej listy albumów. W tym samym roku zespół uległ wypadkowi samochodowemu, w którym Tim Mahon został poważnie ranny.
 
W 1984r Blam Blam Blam na krótko reaktywuje się nagrywając album live The Blam Blam Blam story.Don McGlashan poświęcił się komponowaniu muzyki filmowej,występując w kilku zespołach:The Front Lawn, From Scratch, and The Mutton Birds.Tim Mahon pracował jako menadżer muzyczny,natomiast Mark Bell udzielał się jako gitarzysta sesyjny i dziennikarz. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Blam Blam Blam EP.	Blam Blam Blam	05.1981	-	25[14]	-/Propeller X 13 068	-
There Is No Depression in New Zealand / Got to Be Guilty	Blam Blam Blam	08.1981	-	11[10]	-/Propeller K 8422	-
Marsha	Blam Blam Blam	12.1981	-	17[9]	-/Propeller K 8425	-
Call for Help / Learning to Like Ourselves Again	Blam Blam Blam	06.1982	-	50[1]	-/Propeller K 8791	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Luxury Length	Blam Blam Blam	06.1982	-	4[7]	-/Propeller REV 204	-
Story	Blam Blam Blam	03.1984	-	27[4]	-/CBS SBP 237 993

Bleeders

Nowozelandzka grupa metalcore'owa.Jej skład stanowią Angelo Munro (vocal), Gareth Stack (bass), Ian King (gitara), Hadleigh Donald (gitara) i Matt (George) Clark (perkusja).
 
Wszyscy członkowie tego zespołu grali wcześniej w innych nowozelandzkich grupach punkowo-hardcore'owych takich jak DSM, Evil Priest, Smooth Jimmies, Kid Nuisance i AOV.Rozpoczęli swoją działalność w lutym 2003r od występów jako support na koncertach Hot Water Music, Good Riddance, Strung Out, Sick Of It All, Avenged Sevenfold, AFI i Good Charlotte.
 
W maju 2007r towarzyszyli podczas koncertów Alexisonfire,a w marcu 2009 otwierali koncerty słynnej fińskiej grupy HIM.Wokalista grupy,Munro,otworzył własną wytwórnię płytową Deadboy. Wytwórnia ma wsparcie w dystrybucji w ramach Universal Music. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
So Lonely	Bleeders	10.2004	-	25[5]	-/Universal 9969	-
Out Of Time	Bleeders	07.2005	-	35[4]	-/Universal 987307	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
As Sweet As Sin	Bleeders	04.2006	-	2[7][gold]	-/Universal 987415	-
Bleeders	Bleeders	11.2007	-	36[1]	-/Universal

Blindspott

Blindspott jest nowozelandzką grupą nu metalową z Waitakere.Została założona w 1997r i stanowili ją Damian Alexander (vocal), Marcus Powell (gitara, chórki), Shelton Woolright (perkusja), Gareth Fleming (bas) i Karl Vilisini aka DJ Dlay (keyboards).
 
Przełomem w karierze był singiel 'Nil By Mouth' wydany w 2001r,który był często grany w radio i telewizji.Inne nagrania które ukazały się w okresie 2001-2003 to 'Room to Breathe', 'Phlex', 'Blank', 'S.U.I.T' i 'Lit Up'.Ich debiutancki album "Blindspott" z 2002r trafił na szczyt listy krajowej albumów,zdobywając miano platynowej płyty już w pierwszym tygodniu jego sprzedaży,kończąc na potrójnej platynie.
 
Grupa przeszła gruntowne zmiany personalne przed wydaniem drugiego albumu Silence End .Fleming i Vilisini zostali zastąpieni przez Dave McDermotta (bas) i Brandona Reihana jako drugiego gitarzysty. McDermott pracował wcześniej dla zespołu jako technik. Drugi album nie odchodzi znacząco od stylu nu-metal z ich debiutanckiego albumu, wprowadzając cięższe brzmienie hard rocka nieobecne na zarysowania i hip-hopowe wpływy.To wynik pracy nad płytą szwedzkich producentów Pelle Henrickson i Eskil Lovestrom.Ich pierwszy singiel z nowego albumu Drown został wydany 1 maja 2006r.
 
Ich drugi album " End the Silence" , został wydany niedługo po tym w Nowej Zelandii w dniu 29 maja 2006 roku wspinając się na szczyt listy albumów w pierwszym tygodniu edycji.W sierpniu zespół wystąpił na festiwalu Summer Sonic w Tokio,obok takich tuzów jak Metallica , Deftones , Linkin Park i Tool .W 2007r po dziesięciu latach wspólnego grania Blindspott rozpadł się,a członkowie grupy skupili się na projektach solowych.Swój ostatni koncert zagrali 25 sierpnia 2007r w klubie Powerstation w Auckland. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Nil By Mouth	Blindspott	08.2001	-	38[1]	-/EMI 879763	-
Room To Breathe	Blindspott	02.2002	-	32[3]	-/EMI 550488	-
S.U.I.T	Blindspott	06.2002	-	36[2]	-/EMI 550973	-
Phlex	Blindspott	06.2003	-	3[21][gold]	-/EMI 552547	-
Blank	Blindspott	12.2003	-	42[3]	-/EMI 553115	-
Yours Truly	Blindspott	04.2005	-	9[13]	-/EMI 872457	-
Drown	Blindspott	05.2006	-	4[4]	-/EMI 364840	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Blindspott	Blindspott	10.2002	-	1[1][58][3x-platinum]	-/EMI 543529	-
End the Silence	Blindspott	06.2006	-	1[1][14][platinum]	-/EMI 350370	-
Sold Out	Blindspott	08.2009	-	27[1]	-/EMI

Body Electric

Jedna z pierwszych nowozelandzkich grup nurtu electronic założona w 1982r.Jej skład stanowili Alan Jimson (aka Alan Jansson, załozyciel w latach 80-tych The Steroids) i Andy Drey.Dołączył do nich po pierwszych próbach zespołu aktor i wokalista Garry Smith.
 
Debiutancki singiel grupy,Pulsing,spodobał się radiowym prenenterom i spędził na listach przebojów 27 tygodni.Nie do koćca oddający brzmienie zespołu był w pewnym sensie parodią elektronicznych grup takich jak Kraftwerk.Po sukcesie Pulsing, Andy Drey został zastąpiony przez basistę Wendy Caldera,a grupa wydała jeszcze dwa niewielkie hity-Dreaming In A Life i Imagination,oraz album przed popadnięciem w zapomnienie. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Pulsing (Dance Mix)/Electro-Dub	Body Electric	01.1983	-	13[27]	-/Jayrem Jay 107	[Producers:Body Electric]
Dreaming In A Life / Interior Exile	Body Electric	10.1983	-	31[4]	-/Jayrem Jay 113	[Producers:Body Electric]
Imagination/Zanzibar	Body Electric	03.1984	-	28[2]	-/Jayrem Jay 703	[Producers:Alan Jimson,Garry "Gazz" Smith]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Presentation And Reality	Body Electric	11.1983	-	32[3]	-/Jayrem Jay 303	-

Kahimi Karie

Mari Hiki, urodzona 15 marca 1968 roku w Tokio), lepiej znana pod pseudonimem Kahimi Karie, jest japońskim muzykiem Shibuya-kei.
Kahimi Karie rozpoczęła swoją karierę jako fotograf muzyczny w Japonii. Jej ówczesny chłopak, Keigo Oyamada (aka Cornelius) poprosił ją, by zaśpiewała dla wytwórni jego przyjaciela. Kahimi szybko odniósł sukces, szczególnie na hiper-modnej scenie Shibuya-ku (modne centrum Tokio i okolice kojarzone między innymi z talentami muzycznymi Pizzicato Five, Fantastic Plastic Machine, Maki Nomiya i Corneliusa).
Wiele EP Kahimi osiągnęło status złotej płyty w Japonii. Prowadziła także jeden z najpopularniejszych programów radiowych w Tokio. Kahimi zwróciła uwagę Momusa i obaj zaczęli współpracować. Potem nastąpiło kilka krajowych hitów. "Good Morning World", piosenka zamówiona przez firmę kosmetyczną, dotarła do pierwszej piątki japońskich list przebojów i zdobyła pozycję Kahimi jako supergwiazdy j-popu.

Kahimi śpiewa w języku angielskim i francuskim oprócz swojego ojczystego języka japońskiego. Oprócz powyższej współpracy współpracowała z takimi osobami jak Jim O'Rourke, Arto Lindsay, Philippe Katerine, Add N To (X) i Yasuharu Konishi (Pizzicato Five).

Breaks Co-Op

Nowozelandzki zespół założony w 1997r,nagrywając pierwotnie dla FMR,a póżniej dla EMI.Skład zespołu stanowili Andy Lovegrove, Zane Lowe, i Hamish Clark.
 
Lowe i Clark utworzyli Breaks Co-Op w Auckland, wydając album elektroniczny Roofers w 1997 roku,zanim opuścili Nową Zelandię podróżując i prowadząc inne interesy.
 
W końcu znaleźli się w Wielkiej Brytanii, gdzie Lowe odniósł wielkie sukcesy jako DJ radiowy i prezenter TV. Po przerwie trwającej kilka lat, Lowe i Clark rozpoczęli pracę nad nowym materiałem w 2004 r.,dokoptowując do składu Andy Lovegrove z The Away Team po usłyszeniu ich demo.
 
Wydany w 2005 roku w Nowej Zelandii, The Sound Inside pokrył się podwójną platyną , z singlem "Otherside" jako #1 na liście airplay w 2005 roku i zwycięzcą w kategorii Song Of The Year w NZ Music Awards.Co-op intensywnie koncertował i przeniósł się do Wielkiej Brytanii, gdzie ich album został wydany przez Parlophone.Koncertowali najczęściej w składzie Lovegrove jako wokalista i gitarzysta; Rodney Fisher na wokalu, gitara, mandolina i perkusja; Rio Hemopo na basie i wokalu, Tom Atkinson na perkusji, a na gramofonach Clark,dodatkowo śpiewając i przygotowując sample. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Sound advice	Breaks Co-Op	11.1997	-	39[3]	-/Festival C 1646	-
The Otherside	Breaks Co-Op	03.2005	-	10[19]	-/EMI 869571	[written by Breaks Co-Op]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
The Sound Inside	Breaks Co-Op	04.2005	-	3[30][platinum]	-/EMI 873351	-

Bressa Creeting Cake

Nowozelandzki band rockowy aktywny w latach 90-tych.Pierwotnie nazywał się Breast Secreting Cake i został założony w Auckland w 1991r,którego trzon stanowili Edmund Cake, Geoff Maddock i Joel Wilton.Edmund, Geoff i Joel grali razem jeszcze w szkole,ale ich liderem podczas koncertów był Dave Neilsen.
 
Pierwsze nagrania zrealizowali na 16-to śladowym magnetofonie w wypożyczonym studio.Kilka z tych zrealizowanych piosenek emitowano w lokalnym studenckim radio BFM w 1994r,zyskując pewną popularność.Grali na żywo nieregularnie, a przede wszystkim z zupełnie innym zestawem piosenek na każdym koncercie.Pod presją wytwórni Flying Nun Records oddziału Mushroom Records zmienili nazwę na Bressa Creeting Cake.
 
W tym czasie zespół nagrał pierwszą EP-kę i album na przełomie 1996 i 1997r.W tym samym czasie odchodzi Neilsen,którego na koncertach zastępuje Jared Johansen i Rachel King grająca na basie,ale płytę nagrali w oryginalnym trzyosobowym składzie.Muzyka do tego albumu była najczęściej rejestrowana w studio w Cheltenham North Shore Beach w Auckland będąca własnością Joe Gubay'a, muzyka i kolekcjonera zabytkowego sprzętu audio. Niektóre utwory były również realizowane w studiu Revolver i York St'B' w Shortland. Album został wyprodukowany przez Edmunda Cake'a i inżyniera Edmund i Joe. Przez ten czas zespół grał na żywo rzadko.
 
W 1999r zespół zakończył działalność,a Maddock i Wilton występowali później razem z grupą Goldenhorse. 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Bressa Creeting Cake	Bressa Creeting Cake	03.1997	-	40[1]	-/Festival D 31 699	-

Bintangs

Bintangs z Beverwijk pierwotnie nazywał się Rocket Dynes i Black Phantoms.Grupa została założona w 1961 w Beverwijk przez Franka (bas, wokal) i Arti Kraaijevelda (gitara, wokal).
 
Nie tylko stał się znany ze względu na szorstkie brzmienie, ale także ze względu na liczne zmiany w ich składzie.Grali indo rocka (jest to przede wszystkim instrumentalny rock 'n' w wykonaniu muzyków z byłych holenderskich Indii Wschodnich), ale wkrótce przenieśli się w obszar rhythm & bluesa .W latach 60-tych, zwłaszcza w prowincji Noord-Holland, mieli w wielu firmach w miastach Beverwijk i Haarlem, plakaty na wielu ścianach, a nawet gigantyczny zbiornik gazu z ich nazwą . Chociaż tylko jeden oryginalny członek pozostaje w zespole obecnie (Frank Kraayeveld, b, v) i chociaż rozwiązali się kilka razy po drodze, Bintangs (indonezyjskie określenie "gwiazdy") to jeden z (jeśli nie jedyny) najdłużej działajacych zespołów w Holandii.
 
Kluczowymi członkami przez lata - oprócz Franka Kraayevelda -był jego młodszy brat, Arti (g, v i autor piosenek) i Mick Jagger-właśc. Guus (lub Gus) Pleines (v, h). Po nagraniu dwóch przebojów, Arti i Frank opuszczają Bintangs pod koniec 1970 roku i tworzą Kraayeveld (później przemianowany na Circus Kraayeveld). W 1974 roku Gus Pleines dołączył do Kraayeveld z Bintangs już nieistniejącego, ale w 1975 roku zmienili nazwę na Bintangs ponownie.
 
Arti opuścił już Kraayeveld w czerwcu 1973 r. (zastąpiony przez młodszego brata René Kraayevelda) i powstaje Carlsberg . Gus Pleines był wokalistą pomiędzy 1968-1983 i 1989-2004. Zmarł w 2007 roku. Zespół został oficjalnie rozwiązany w 1985 r,a Frank tworzy The Frank Kraayeveld Band. Grupa zreorganizowała się w 1989 roku i działa do dziś. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Ridin' On The L & N/Down South Blues	Bintangs	11.1969	-	-	-	-	11[8]	-	-	-	Decca AT 10402	-
Travelling In The Usa / Hound Is On The Run	Bintangs	02.1970	-	-	-	-	10[7]	-	-	-	Decca AT 10416	[written by A. Kraayeveld]
He Didn't Wanna Go Home / The Dying Of Mr. Fernandez	Bintangs	07.1970	-	-	-	-	29[1]	-	-	-	Decca AT 10425
Albumy

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Nightfighter

Bintangs

06.1979

-

-

-

-

50[1]

-

-

-

ARIOLA 200 525

Corry Brokken

Corry Brokken (ur.3 grudnia 1932r, Breda) jest holenderski piosenkarką i była prezenterką radia i telewizji .Zwyciężyła w Konkursie Piosenki Eurowizji w 1957 roku ,i była pierwszą holenderką, która to osiągnęła.
 
Corry Brokken zadebiutowała w 1952r w holenderskim radio z piosenką I Apologize. Dwa lata później ukazał się jej pierwszy album. W 1956 roku reprezentowała Holandię po raz pierwszy w konkursie Eurowizji . Piosenka Voorgoed Voorbij nie wygrała (wynik głosowania był tajny w tym roku,ogłoszono tylko zwycięzcę). Rok później wygrała ten festiwal z piosenką Net als Toen (kompozycję Willy van Hemerta ). W 1958 roku reprezentowała Holandię, z piosenką Heel de Wereld,która zajęła dziewiąte miejsce .Po przygodzie w konkursach Eurowizji zdecydowała się wycofać . Jednak w 1958 roku ukazał się jej pierwszy album, Corry's bed-time story , 25-calowy LP zawierający osiem amerykańskich piosenek. Rok później urodziła córkę Nancy . W 1966 roku został poproszony w imieniu Niemiec do udziału w konkursie Eurowizji, ale zrezygnowała z tego zaproszenia.
 
W 1960r Brokken miała hit numer jeden w Holandii z piosenką Milord ,która była znana z wykonania Edith Piaf .Piosenka była na listach przebojów 16 tygodni na pierwszym miejscu, rekord, który do dziś nie został pobity. Tekst piosenki (o prostytutce ) był w konserwatywnej Holandiiuznawany przez niektórych jako obraźliwy. Rok później wystąpiła z Snip en Snap w rewii Sleeswijkrevue.
 
Między 1961 i 1972r prowadziła show w holenderskiej telewizji.W tym okresie dużo nagrywa, w tym z wielkim sukcesem holenderskie interpretacje piosenek Charlesa Aznavoura , "My Ideal" (1962) i "La Mamma" ( 1964).
Tymczasem, stała się znana publiczności niemieckiej,dzięki nagraniom m.in. "Milord" i "La Mamma". W latach 1967 -1970 , przedstawiła dla niemieckiej telewizji ARD program ("Varietezauber") z gośćmi, takimi jak Charles Aznavour, Gilbert Bécaud , Caterina Valente i Hildegard Knef . Ale pracę w Niemczech wspomina źle.
 
Po wygaśnięciu kontraktu z Phonogram, przeniosła się w 1968r do Polydoru wydając dwa albumy: "Corry Brokken zingt kleine cantates" i "Wereldsuccessen, met de complimenten van Corry". W 1971 roku ukazał się album "Voor Nancy" wydany przez EMI, wyprodukowany przez Williama Duysa , a w 1973 r. ostatni album, "Corry zingt Toon", z piosenkami Toona Hermansa . Single wydane w tym roku sprzedawały się słabo.
 
W 1976 Brokken prowadzi Konkurs Piosenki Eurowizji, po tym jak w 1975 Holandia wygrała festiwal. W tym samym roku rozpoczęła studia prawnicze . Po ukończeniu studiów została adwokatem, w 1988 roku została zatrudniona jako sędzia w 's-Hertogenbosch .
Na początku 2008 doznała udaru mózgu , przechodząc długą rehabilitację. W 2009 ukazał się jej biografia , zatytułowana Encore. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Milord / Mustapha	Corry Brokken	05.1960	-	-	-	-	1[26]	-	-	-	PHILIPS - 318 418 PF	[written by Marguerite Monnot,Georges Moustaki,Willy van Hemert]
Er Sah' Aus Wie Ein Lord / Bonjour, Paris	Corry Brokken	04.1961	-	-	41[9]	-	-	-	-	-	PHILIPS - 345 269 PF	[written by Hans Bradtke,R. Gall,F. Veran]
Mijn Ideaal (Tu Te Laisses Aller) / Het Telegram (Télégrammes)	Corry Brokken	01.1963	-	-	-	-	19[4]	-	-	-	PHILIPS - 318 786 PF	[written by Charles Aznavour,Jip Feldman]
La Mama (Zij Kwamen Overal Vandaan) / Geef Mij Je Hand (Donnez-Moi La Main)	Corry Brokken	04.1964	-	-	9[13][04.65]	-	2[15]	-	-	-	PHILIPS - JF 327 642	[written by Charles Aznavour,R. Gall,L. Post]
Albumy

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Net als toen

Corry Brokken

11.1994

-

-

-

-

54[5]

-

-

-

-

-

Jo Lemaire

Jo Lemaire (urodzona  5 stycznia 1956r) to belgijska piosenkarka urodzony w Gembloux , Namur . Poza krajem ojczystym jest również popularna we Francji , Szwajcarii , Kanadzie i Holandii .

Jo Lemaire zadebiutowała muzycznie w późnych latach 70-tych ze swoim zespołem muzycznym „Jo Lemaire + Flouze”. Grupa odniosła prawdziwy sukces dzięki wydaniu albumu Pigmy World w 1981 roku. Album ten, zawierający nastrojową, synthpopową adaptację „Je suis area te dire que je m'en vais” Serge'a Gainsbourga, przyniosła piosenkarce sławę w całej Europie i Kanadzie . W 1982 roku grupa się rozpadła, a Lemaire kontynuowała karierę solową. Rozwiodła się z Philippe Depireux, byłym członkiem zespołu i przeniosła się do Bilzen ze swoim nowym partnerem, Fa Vanhamem.

Jej pierwszy solowy album Concorde został wydany z wielkim sukcesem w 1983 roku. Winyl był wyjątkowo dwujęzyczny, mając jedną stronę po angielsku, a drugą po francusku . Rok później ukazał się album , którego producentem jest Jean-Marie Aerts. Cieszył się również sukcesem. Jej trzeci solowy album, Stand Up , został wydany przez PolyGram International, a nie przez Phonogram Belgium . To nie był hit; jej długa kariera miała wzloty i upadki.

Poprzez koncerty za granicą, wielojęzyczność i covery hitów zagranicznych artystów, Lemaire ma wielu fanów poza Belgią; w Niemczech , Holandii i krajach francuskojęzycznych, takich jak Kanada , Francja i Szwajcaria . Brała udział w Transmusicales w Rennes , Printemps de Bourges , Rock en France i wielu innych trasach koncertowych i festiwalach muzycznych.

W 1990 roku wydała Duelle , zbiór francuskich piosenek. Osiągnął status złotego dysku we Francji. Później tego samego roku ukazał się również album w języku holenderskim , będący hołdem dla innego belgijskiego muzyka, Willa Tury . W 1994 roku współpracowała z brytyjską piosenkarką Carmel w Liverpoolu przy produkcji albumu o tym samym tytule .

W 2000 roku zaczęła zwiedzać flamandzkie szkoły, używając muzyki, aby zachęcić dzieci do nauki francuskiego języka francuskiego . Wydane zostały dwie płyty CD oparte na komiksowych postaciach z tej kampanii „Bob & Bobette”, zatytułowane Eventail Junior . W 2001 roku współpracowała z byłym członkiem zespołu Hooverphonic, Frankiem Duchêne, oraz autorami tekstów Michael Bisceglia i Ronny Mosuse przy albumie Flagrants Délices i powiązanym z nim singlem „La saison des amours”. W 2007 roku nagrała piosenkę z Rocco Granatą na albumie La Vie à Deux .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	US	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Captive et innocente/Mohican	Jo Lemaire	02.1985	79[1]	-	Vertigo 880 328-7	[written by Fa Vanham - Jo Lemaire]
La nuit te ressemble/Voyeuse	Jo Lemaire	05.1990	63[9]	-	WEA 71265-7	[written by Théo Linder - Marc-Roger Debouvier - Jo Lemaire]
C’est mon bateau/Jardin des délices	Jo Lemaire	11.1990	98[1]	-	WEA 72092-7	[written by Jo Lemaire]

Jeanette

Jeanette Anne Dimech (ur. 10 października 1951 w Londynie) – hiszpańska piosenkarka znana pod imieniem Jeanette.

Ponieważ jej dziadek miał przedsiębiorstwo importowo-eksportowe, jej rodzice mieszkali w Londynie, gdzie się urodziła, później przenieśli się do Chicago i Los Angeles, gdzie dorastała. Po separacji rodziców kiedy miała 12 lat powróciła do Barcelony razem z matką.

W latach 60-tych uczyła się gry na gitarze i zaczynała pisać piosenki w stylu  folk. Jej muzycznymi idolami byli Bob Dylan, Donovan i The Byrds. Później dołączyła jako wokalistka do studenckiego zespołu Pic-Nic, z którym w 1969r odniosła umiarkowany sukces dzięki folkowej wersji hiszpańskiej piosenki dla dzieci „Cállate niña”. Inne znane ich piosenki to „Amanecer” i „No digas nada”.

Po rozpadzie zespołu pod koniec lat 60-tych, wyjechała do Wiednia wraz z mężem, węgierskim muzykiem Laszlo Kristofem. Na początku lat 70-tych rozpoczęła solową karierę od pierwszego singla „Soy rebelde”, który odniósł sukces w krajach hiszpańskojęzycznych. Później piosenka była popularna we Francji i nagrała wersję angielską. Tę i piosenki takie jak „El muchacho de los ojos tristes” i „Estoy triste” napisał Manuel Alejandro, mający ustaloną pozycję   w Hiszpanii.

Jej największy sukces, piosenkę „Porque te vas”, napisał José Luis Perales, będąc jeszcze nieznanym na początku 1974r. Dopiero kiedy piosenkę wykorzystał w swoim filmie Cría cuervos (Nakarmić kruki) Carlos Saura w 1976 roku, a film został nagrodzony na Festiwalu Filmowym w Cannes (nagroda specjalna jury) i Festiwalu Filmowym w Berlinie (nagroda specjalna jury), piosenka zrobiła międzynarodową karierę i została przebojem. W Austrii dotarła do miejsca 13, w Szwajcarii do miejsca 4, a w Niemczech była numerem 1.

Po „Porque te vas” Jeanette nigdy nie odniosła podobnego międzynarodowego sukcesu. Kontynuowała śpiewanie z umiarkowanym powodzeniem w Hiszpanii (i z mniejszym we Francji) aż do lat 90-tych.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	US	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Porque te vas/Seguire amando	Jeanette	07.1976	1[4][20]	-	Hispavox 45-1034	[written by J.L. Perales - Dimech - Colombo ]
Porque te vas/Seguire amando	Jeanette	01.1978	2[5]	-	Hispavox 45-1034	[written by J.L. Perales - Dimech - Colombo ]

Isabelle De Funès

Isabelle Christine Inès Léonore Girard (ur. 27 lipca 1944), lepiej znana pod imieniem Isabelle De Funès , to francuska aktorka, piosenkarka, modelka i fotograf. Najbardziej znana jest z roli Valentiny, komiksowej postaci Guido Crepaxa w thrillerze erotycznym Baba Jaga (1973).

Urodzona w Paryżu De Funès rozpoczęła swoją karierę jako modelka. W 1968 roku poznała wokalistkę i autora piosenek Véronique Sanson i Michela Bergera . Razem nagrali kilka singli i EP-kę La Journée D'Isabelle (1968). Zadebiutowała na ekranie we francuskim filmie Ces messieurs de la gâchette (1970). Po pracy nad filmem Le coup monté (1978) przeszła na emeryturę i przeniosła się do Kolumbii , gdzie poświęciła się fotografii.


De Funès jest córką Marii De Funès i francuskiego reżysera François Gir. Jest siostrzenicą aktora Louisa de Funèsa . W maju 1970 roku wyszła za mąż za aktora Michela Duchaussoy . Para rozwiodła się w październiku 1971 roku. 13 grudnia 1972 roku urodziła córkę Lisę. Zamieszkała w Australii (w Sydney) i poślubiła   Stewarta Jean Raoula, który mieszkał w Sydney.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	US	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
La journée d’Isabelle/Papa me laisse aller à la vilel ce soir-Mon voisin/Les jours de pluie	Isabelle	.1968	-	-	Odéon / EMI MEO 168	[written by Michel Berger]
Quand Michel chante/Le cœur en juillet-Une odeur de neige/Deux par deux	Isabelle	.1969	-	-	Odéon / EMI 2C016-10 057	[written by Michel Berger]
Ne me parlez plus de l’amour ("I’ll never fall in love again" de la comédie musicale "Promises, promises")-Jusqu‘à la tombée du jour	Isabelle	.1969	-	-	EMI / Odéon 2C006-10 324	[written by Burt Bacharach – Hal David - Franck Harvel]
Le vieux saule "Viola enluarada"/Amour amitié	Isabelle	.1969	-	-	Pathé-Marconi C 006-10768	[written by marcos Valle - Paulo Sergio adapt. J.-P. Lang - C. Chevrot]
Port-Grimaud/Port-Grimaud (instrumental)	Isabelle	06.1970	-	-	Pathé 2C006-11 040	[written by H. Giraud - E. Marnay]
Comme madame Bovary/Donnez-moi la force	Isabelle	.1976	-	-	Flamophone / Barclay 620.204	[written by Laurence Matalon - Jean Musy]

Gabriele

Gabriele Clonisch (ur. 11 czerwca 1947 w Górnej Bawarii ), znany również pod pseudonimem Gabriele i Susi Ball , to była niemiecka piosenkarka popowa i dziecięca gwiazda .

Dorastała ze swoimi trzema starszymi braćmi w Kochel am See w Górnej Bawarii , a po wielu oklaskiwanych wokalnych występach na uroczystościach zaczęła ambitnie śpiewać na uroczystościach i nagrała pierwsze nagrania na dyktafonie swojego ojca, biznesmena. Wiedeński producent muzyczny Polydoru , Gerhard Mendelson , został o niej poinformowany przez Karla Michalskiego, którego ojciec Clonisch odwiedził na Bayerischer Rundfunk , i próbował ją rozwinąć jako nową gwiazdę dziecięcą, na wzór Cornelii Froboess, która dorastała jako nastolatka . Między innymi wyprodukował z nią rock'n'rollowy tytuł Chocolate Ice Cream, który trafił na listy przebojów i został sprzedany w ponad 250 000 egzemplarzy.


W 1959 roku, ku rozczarowaniu urzędników monachijskiego Ministerstwa Kultury , Gabriele była poza domem i przez cały rok z przerwami: dziesięć dni w Deutsches Theater w Monachium , następnie tydzień w Mannheim i Bazylei, podczas Wielkanocy wycieczka z Connym, w lipcu turnee po uzdrowiskach, potem po berlińskim Waldbühne i jeszcze większym stadionie olimpijskim w Berlinie. i wreszcie pod koniec roku udział w słynnej trasie rock'n'rollowej „Halbstarken-Schlachten“. W tym samym roku ówczesna 12-latka zaśpiewała niemiecko-angielski duet Uncle Satchmo Lullaby z Louisem Armstrongiem , który pojawił się również w filmie La Paloma opublikowane przez Paula Martina . Następnie pojawiły się kolejne produkcje filmowe, występy w radiu i telewizji, w tym z Fredym Brockiem oraz trasa z Maxem Gregerem . Pod koniec 1961 roku tytuły z nią ponownie pojawiły się na listach przebojów. W 1963 roku dokonała ostatnich nagrań pod pseudonimem „Susi Ball”. Potem wycofała się z występów publicznych.

Oprócz pracy jako piosenkarka trenowała także łyżwiarstwo figurowe . Po ukończeniu szkoły średniej uczyła się języków, wyszła za mąż i obecnie mieszka we Włoszech.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Nie	US	Wytwórnia [Nie]	Komentarz
Onkel Satchmo's Lullaby	Gabriele	08.1959	9[7]	-	Polydor NH 24 034	[written by Halletz, Bradtke]

Ratt

Grupa heavymetalowa założona w 1983 r. w San Diego (USA) w składzie Stephen Pearcy (śpiew), Robbin Crosby (gitara), Warren D. Martini (gitara), Juan Groucier (bas) i Bobby "The Blotz" Blotzer (perkusja). Wyłoniła się z zespołu Mickey Ratt znanego w latach 70-tych.

Odmiana metalu, jaką zaproponowała, posiadała w sobie domieszkę popu, czyniąc ją nieco podobną do Cheap Trick czy Aerosmith. Zespół zadebiutował mini-albumem Ratt, wydanym w 1983 roku, a przyjaźń jaką nawiązał z członkami Mótley Crue pomogła mu w podpisaniu rok później kontraktu z wytwórnią Atlantic Records.

Ich pierwszy album Out Of The Cellar przez sześć miesięcy utrzymywał się w czołowej dwudziestce "Billboardu". Po wspólnym toumee z Ozzy Osbournem przyłączyli się do trasy koncertowej Billy'ego Squiera, z której zostali wyrzuceni, kiedy okazało się, że cieszą się większą popularnością niż główny wykonawca. Ich dalsza kariera rozwijała się stereotypowo, przy czym oskarżenia o podteksty seksualne w teledyskaeh kontrastowały z wyprzedanymi salami koncertowymi i nagraniami przynoszącymi "platynowe płyty".

Wydany w 1990 r. album Detonator zawierał kilka utworów napisanych wspólnie z Desmondem Chiidsem i był ich najciekawszą płytą. Grupa nie wytrzymała jednak presji sukcesu i w 1992 roku rozpadła się. Wokalista Stephen Pearcy wraz z Fredem Courym, byłym perkusistą Cinderelli, gitarzystami Frankiem Wilsexem i Donnym Syracusem oraz basistą Michaelem Andrewsem, założył rok później zespół Arcade.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Round and Round / The Morning After	Ratt	06.1984	-	12[18]	Atlantic 89 693	[written by Robbin Crosby,Warren DeMartini,Stephen Pearcy][produced by Beau Hill]
Wanted Man / She Wants Money	Ratt	10.1984	-	87[3]	Atlantic 89 618	[written by Joey Cristofanilli,Robbin Crosby,Stephen Pearcy][produced by Beau Hill]
Lay It Down / Got Me on the Line	Ratt	07.1985	-	40[11]	Atlantic 89 546	[written by Warren DeMartini,Robbin Crosby,Juan Croucier,Stephen Pearcy][produced by Beau Hill]
You're In Love / Between The Eyes	Ratt	10.1985	-	89[2]	Atlantic 89 502	[written by Juan Croucier,Stephen Pearcy][produced by Beau Hill]
Dance / Take a Chance	Ratt	02.1987	-	59[9]	Atlantic 89 354	[written by Warren DeMartini,Beau Hill,Stephen Pearcy][produced by Beau Hill]
Way Cool Jr. / Chain Reaction	Ratt	01.1989	-	75[7]	Atlantic 88 985	[written by Beau Hill,Warren DeMartini,Stephen Pearcy][produced by Beau Hill]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Out of the Cellar	Ratt	03.1984	-	7[56]	Atlantic 80 143	[3x-platinum][produced by Beau Hill]
Ratt EP.	Ratt	06.1984	-	133[19]	Time Coast 2203	[produced by Beau Hill]
Invasion of Your Privacy	Ratt	06.1985	50[2]	7[42]	Atlantic 81 257	[2x-platinum][produced by Beau Hill]
Dancing Undercover	Ratt	10.1986	51[1]	26[40]	Atlantic 81 683	[platinum][produced by Beau Hill]
Reach for the Sky	Ratt	11.1988	82[1]	17[27]	Atlantic 81 929	[platinum][produced by Beau Hill,Mike Stone]
Detonator	Ratt	09.1990	55[1]	23[17]	Atlantic 82 127	[gold][produced by Desmond Child; Sir Arthur Payson]
Ratt & Roll 81-91	Ratt	09.1991	-	57[18]	Atlantic 82 260	[gold][produced by Beau Hill, Sir Arthur Payson]
Ratt	Ratt	07.1999	-	169[1]	Portrait 69 586	[produced by John Kalodner , Liam Sternberg , Richie Zito]

Dani

Danièle Graule (  ur. 1 października 1944r w Castres), znana jako Dani to francuska aktorka i piosenkarka. 
W 1966 roku podpisała kontrakt z Pathé-Marconi i wydała swój pierwszy singiel Garçon manqué . W 1968 roku Papa vient d'épouser la bonne, sprzedał się w milionach egzemplarzy i stał się wielkim hitem.  Dani miała być reprezentantką Francji w Konkursie Piosenki Eurowizji 1974   z piosenką "La Vie 25 ans",  ale prezydent Georges Pompidou zmarł w tygodniu konkursu, więc nigdy nie wystąpiła.  Jej jedyna jak dotąd płyta wydana w języku angielskim to "That Old Familiar Feeling", na którym znajduje się ta sama muzyka co "La Vie à 25 ans", ale z angielskimi tekstami brytyjskiej piosenkarki Lynsey de Paul 

W kinie,  grała dziewczynę  tłumaczkę Liliane w filmie Françoisa Truffauta „Day for Night" , a w ostatnim Antoine Doinela -  Love on the Run krótki romans z Antoine, przyjacielem Christine, Liliane. Truffaut, uczynił ją sławną jedną rolą w dwóch filmach:  Liliane w Day for Night .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	US	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Garçon manqué/Ne me demande pas-Sacré Jo/C’est toi	Dani	03.1966	-	-	Ducretet-Thomson 460 V 713
Je n’ai pas à dire merci "You won’t find that kind in me"/Les vacances commencent aujourd’hui "How it is done" -Je travaille autant qu’un garçon "I wish that I could make you love me"/Partir pour la lune	Dani	06.1966	-	-	Ducretet-Thomson 460 V 722
Sans astérisque/La fille à la moto-La coupe est pleine/Le chpoum	Dani	12.1966	A1:59[7]	-	Ducretet-Thomson 460 V 739	[A1:written by Frédéric Botton]
Scopitone/Les petits points sur les I-Ni le jour, ni l’heure/La machine	Dani	02.1967	B2:78[8]	-	Ducretet-Thomson 460 V 746	[B2:written by Frédéric Botton]
H comme hippies/Petit taureau-Les artichauts/Dring dring	Dani	11.1967	-	-	Pathé / EMI 45 EG 1059
Comme tu les aimes/Les petits lapins-Les anémones/Quand Charlot joue du saxophone	Dani	03.1968	-	-	Pathé / EMI 45 EG 1074
Un p’tit boy c’est gentil/La jaquette à Toto	Dani	.1969	-	-	Pathé / EMI 2C006-10 285 M
Papa vient d’épouser la bonne/Darling dollar	Dani	02.1969	74[9]	-	Pathé 2C006-10 364 M	[written by P. Chagnon - F. Pearly]
C’est malheureux d’être méchant/Mon p’tit photographe	Dani	01.1970	46[16]	-	Pathé-Marconi 2C006-10 561 M	[written by Lang - Rivat - Thomas]
Elle récitait sa prière/Vive l’enfance-Papa vient d’épouser la bonne/Darling dollar	Dani	01.1969	-	-	Pathé / EMI 45 EG 1106
La petite qui revient de loin/Et nous avons parlé de toi	Dani	12.1970	43[10]	-	Pathé / EMI 2C006-11191 M	[written by Pierre Vassiliu]
Je veux vivre libre/Tout le monde est là (Singing a la)	Dani	.1970	-	-	Pathé / EMI 2C006-11350 M	-
J’ai un gentil petit péché par Dani/Taillefine Gervais c’est chouette par Dani	Dani	.1971	-	-	Autoproduction	-
Quand ça t’arrange/Fallait pas	Dani	12.1971	66[3]	-	Pathé / EMI 2C006-11 802 M	[written by Franck Gérald / F. Harvel ]
On a toute la vie pour rire/Vivement qu’on ait le temps	Dani	.1972	-	-	Pathé / EMI 2C006-12 388	-
Le jour de la paye/Vive les alliés	Dani	.1972	-	-	Pathé-Marconi / EMI C006-12 256	-
Un homme qui revient toujours/Essayez-nous	Dani	.1974	-	-	Vogue 45. V. 12011	-
La vie à 25 ans/Pour que ça dure	Dani	05.1974	53[3]	-	Vogue 45. V 3076	[written by Christine Fontane]