Z archiwum...rocka

czwartek, 14 listopada 2019

Smashing Pumpkins

SMASHING PUMPKINS- grupa amerykańska. Powstała w 1987 w Chicago. Założył ja Billy Corgan (właśc. William Patrick Corgan; 17.03.1967, Chicago) - voc. g, b. syn gitarzysty rhythm'n'bluesowego, wcześniej lider heavymetalowego zespołu The Marked na Florydzie, zafascynowany brytyjskim rockiem lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych zwłaszcza dorobkiem Led Zeppelin i Black Sabbath, ale też The Animals, The Beatles , Pink Floyd.

Od początku towarzyszył mu James Iha (właśc. James Jonas Jaded Iha; 26.03.1968, Chicago) - g, tb, wywodzący się z zespołów Astro And The Go Go Girls i Snake Train. Niebawem dołączyła też D'Arcy Wretzky (1.05.1968, Michigan) - b, viol. voc. Formacja występowała wówczas bez perkusisty, a stosowała automat perkusyjny. Skład ustalił się, gdy pojawił się w nim Jimmy Chamberlin (6.10.1967, Chicago) - dr, znany z zespołów JP And The Cats i Eddie Karosa's Polka Party. Corgan na pytanie o pochodzenie nazwy odpowiadał, że podsunął mu ją we śnie Gene Simmons, basista Kiss.

Debiutowała w małym polskim barze w Chicago - Track. Jednakże już kilka miesięcy później grała w najbardziej renomowanych klubach rodzinnego miasta, takich jak Metro. Niekiedy otwierała koncerty sław, np. Jane's Addiction. Zadebiutowała w 1990 singlem I Am One, wydanym przez maleńką lokalną firmę Limited Potential. Jeszcze w tym samym roku zwróciła na siebie uwagę szefów słynnej wytwórni Sub Pop z Seattle i dla niej nagrała następną małą płytę - Tristessa. Wkrótce potem podpisała korzystny wieloletni kontrakt z potentatem wśród wydawców niezależnych - Caroline, związanym umową dystrybucyjną z Virgin.

Na początku 1991 zrealizowała przy pomocy producenta Butcha Viga, współpracownika zespołu TAD (a później także NIRVANY)album "Gish". Album ukazał się w maju tego roku. Muzycy mówili w wywiadach, że imponuje im zespół Guns N' Roses, ponieważ potrafił ożywić rockową tradycję - czerpiąc ze starych wzorów stworzył repertuar, w którym nie ma nic archaicznego, ujmujący świeżością, ekscytujący młodzieńczą pasją wykonania. Przyznawali, że przyświecał im podobny cel. Zaproponowali muzykę mocno osadzoną w przeszłości, ale tylko czasem przywołującą jednoznaczne skojarzenia z dokonaniami takich mistrzów, jak Black Sabbath (wybrany na singel utwór Siva), Jimi Hendrix (riff i efekty gitarowe w balladzie Tristessa), Jeff Beck (zakończenie kompozycji Window Paine przywołujące skojarzenia z Beck's Bolero), The Beatles (aranżacja partii instrumentów smyczkowych w piosence Davedream) czy Pink Floyd (Crush). Chwalono umiejętne przemieszanie elementów muzyki pop, choćby chwytliwych melodii (Rhinoceros, Suffer, Davedream), i bezkompromisowego rocka, jak spiętrzone, czasem niemal kakofoniczne partie gitarowe, porównywane przez Corgana do obrazów Jacksona Pollocka (I Am One, Bury Me).

Bardzo osobiste teksty lidera dotyczyły m. in. nieszczęśliwego dzieciństwa. Natychmiast po nagraniu albumu grupa udała się w długą, kilkunastomiesięczną podróż koncertową. Nie była przygotowana na tak wyczerpujący wysiłek. Między muzykami zaczęło dochodzić do zadrażnień i konfliktów - nie przetrwała tej próby zażyłość między Jamesem i D'Arcy, napięcia nie wytrzymał też Jimmy, który uzależnił się w tym czasie od narkotyków. W ostatnich tygodniach trasy przyszłość Smashing Pumpkins stanęła pod znakiem zapytania. Nie pomógł grupie odniesiony sukces (płyta rozeszła się w czterystu tysiącach egzemplarzy).

Opinia następców Jane's Addiction i Nirvany sparaliżowała Corgana i jego kolegów do tego stopnia, ze nie byli w stanie stworzyć nowych piosenek. W 1992 zamiast oczekiwanego przez wielbicieli drugiego albumu na rynek trafiły jedynie czwórki "Lull" (Caroline; m.in. trzy premierowe utwory: Blue, Slunk, Bye June) i "The Peel Sessions" (Strange Fruit; m.in. przeróbka Girl Named Sandoz zespołu The Animals). Gdy zaś w końcu nowy repertuar był gotowy, muzycy przeciągali w nieskończoność nagrania - w studiu w Atlancie znowu pomagał im Vig — stale z czegoś niezadowoleni.

Płyta "Siamese dream" była gotowa dopiero latem 1993, a koszt jej realizacji wyniósł ćwierć miliona dolarów. Chociaż powstawała w atmosferze frustracji, okazała się dziełem bardzo udanym. Grupa wzbogaciła kompozycje (Silverfuck), przydała atrakcyjności melodiom (Hummer, Disarm, Soma, Today, Sweet Sweet, Luna) oraz wygładziła i urozmaiciła brzmienie (np.w Spaceboy sięgnęła po melotron), zmniejszając dawkę gitarowego zgiełku. Inteligentne teksty dotyczyły m.in. obciążeń psychicznych związanych z karierą (Hummer) oraz snobizmu w świecie rocka (Cherub Rock). Na wydanym w styczniu 1994 singlu Disarm formacja oprócz własnej kompozycji tytułowej zaproponowała udane przeróbki Dancing In The Moonlight Thin Lizzy i Landslide Fleetwood Mac. Ponieważ piosenka tytułowa płyty stała się wielkim przebojem w Wielkiej Brytanii, grupę zaproszono do udziału w programie telewizyjnym Top Of The Pops. Jej występ został jednak odwołany w atmosferze skandalu - Corgan stanowczo sprzeciwił się próbie ocenzurowania tekstu utworu.

Rok 1994 to nieustająca trasa koncertowa oraz praca nad kolejnym albumem. Zapowiadana na lato 1995 roku płyta nie wychodziła, gdy Bill Corgan poinformował, że nowe nagrania SP ukażą się na dwupłytowym albumie. "Mellon Collie And The Infinite Sadness" ukazał się dopiero w listopadzie. Płyta przedstawiła zespół w pięknych, nastrojowych balladach, które w połączeniu z ostrymi rockowymi utworami przyprawiły o zachwyt zarówno krytyków, jak i fanów zespołu. Jednocześnie coraz częściej muzycy wypowiadali się, że jest to ich ostatni rockowy album. Następny miał pokazać nowe oblicze zespołu.

Zanim jednak do tego doszło nabroił po raz kolejny perkusista zespołu. 12 lipca 1996 roku przedawkował heroinę w hotelowym pokoju w Nowym Jorku. Chamberleina udało się odratować , niestety zmarł towarzyszący na trasie SP klawiszowiec Jonathan Melvoin. Kilkanaście dni później grupa usunęła perkusistę z zespołu. Po kilku tygodniach zespół wrócił na trasę. Za perkusją zasiadł Matt Wallace z zaprzyjaźnionego Filtera. Klawiszowcem został Dennis Flemming z The Frogs. W takim składzie SP w lipcu 1997 roku zagrali w katowickim Spodku. W tym samym roku grupa pracowała jednocześnie nad nowym albumem. Albumem, który miał zmienić obraz zespołu.
"Adore" ukazała się w 1998 roku. Zaskoczyła wyciszonymi utworami, lirycznymi melodiami i niezbyt rockowym brzmieniem. Bill Corgan dedykował ten album swojej zmarłej matce. Kolejne etapy pracy zespołu to koncerty oraz praca nad najnowszym repertuarem. Do zespołu powrócił także, po kuracji odwykowej, perkusista. W nagrywaniu "Machina/The Machines Of God" uczestniczyła jeszcze D'Arcy Wretzky. Pod koniec października 1999 roku postanowiła jednak rozstać się z zespołem i poświęcić aktorstwu. Zastąpiła ją Malissa Auf Der Maur, ex-basistka zespołu Hole. 28 lutego 2000 roku w sklepach pojawiła się nowa płyta Smashing Pumpkins - "Machina/ The Machines Of God".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I am one/Plume/Starla	Smashing Pumpkins	08.1992	73[1]	-	Hut HUT 18	[written by Billy Corgan][produced by Butch Vig/Billy Corgan]
Cherub rock/Purr snickety	Smashing Pumpkins	06.1993	31[2]	-	Hut HUT 31	[written by Billy Corgan][produced by Butch Vig/Billy Corgan]
Today/Aphaty's last kiss	Smashing Pumpkins	09.1993	44[2]	103[1]	Hut HUT 37	[written by Billy Corgan][produced by Butch Vig/Billy Corgan]
Disarm/Siamese dream	Smashing Pumpkins	02.1994	11[5]	48[23].Airplay Chart	Virgin HUT 43	[written by Billy Corgan][produced by Butch Vig/Billy Corgan]
Rocket/Never let me down	Smashing Pumpkins	01.1995	114[2]	-	Virgin HUTL 48	[written by Billy Corgan][produced by Butch Vig/Billy Corgan]
Bullet with butterfly wings/..said sadly	Smashing Pumpkins	10.1995	20[6]	22[20]	Virgin HUTCD 63	[gold-US][written by Billy Corgan][produced by Butch Vig/Billy Corgan]
1979/Ugly/Believe/Cherry	Smashing Pumpkins	02.1996	16[8]	12[22]	Virgin HUTCD 67	[gold-US][silver-UK][written by Billy Corgan][produced by Billy Corgan/Flood/Alan Moulder]
Tonight ,tonight/Meladori magpie/Rotten apples	Smashing Pumpkins	05.1996	7[14]	36[20]	Virgin HUTCD 69	[silver-UK][written by Billy Corgan][produced by Billy Corgan/Flood/Alan Moulder]
Thirty three/The last song	Smashing Pumpkins	11.1996	21[10]	39[20]	Virgin Records America 8-38574-2	[written by Billy Corgan][produced by Billy Corgan/Flood/Alan Moulder]
The end is beginning is the end	Smashing Pumpkins	06.1997	10[11]	-	Warner Brothers W 0404	[written by Billy Corgan][produced by Nellee Hooper/Billy Corgan]
Ava adore/Czarina	Smashing Pumpkins	05.1998	11[11]	42[20]	Hut HUTCD 101	[written by Billy Corgan][produced by Billy Corgan/Brad Wood]
Perfect/Summer	Smashing Pumpkins	09.1998	24[5]	54[6]	Hut HUTCD 106	[written by Billy Corgan][produced by Billy Corgan]
The everlasting gaze	Smashing Pumpkins	01.2000	-	113[7]	album cut	[written by Billy Corgan][produced by Billy Corgan/Flood]
Stand inside your love/Speed kills	Smashing Pumpkins	02.2000	23[9]	106[9]	Hut HUTCD 127	[written by Billy Corgan][produced by Billy Corgan/Flood]
Try Try Try/Here's to the atom bomb	Smashing Pumpkins	09.2000	73[2]	-	Hut HUTCD 140	[written by Billy Corgan][produced by Billy Corgan/Flood]
Tarantula	Smashing Pumpkins	06.2007	59[5]	54[2]	Reprise W 769CD	[written by Billy Corgan][produced by Billy Corgan/Jimmy Chamberlin]
Doomsday Clock	Smashing Pumpkins	07.2007	185[1]	97[1]	Warner Bros	[written by Billy Corgan][produced by Billy Corgan/Jimmy Chamberlin]
That's the Way (My Love Is)	Smashing Pumpkins	09.2007	94[1]	97[1]	Martha's/Reprise W 781CD	[written by Billy Corgan][produced by Billy Corgan, Jimmy Chamberlin, Terry Date]
G.L.O.W.	Smashing Pumpkins	11.2008	-	108[1]	digital singiel	[written by Billy Corgan][produced by Billy Corgan, Jimmy Chamberlin, Bjorn Thorsrud]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Gish	Smashing Pumpkins	05.1991	-	146[2]	Caroline 1705	[platinum-US][silver-UK][produced by Butch Vig, Billy Corgan]
Siamese dream	Smashing Pumpkins	07.1993	4[34]	10[91]	Virgin 88267	[4x-platine-US][gold-UK][produced by Butch Vig, Billy Corgan]
Pisces Iscariot	Smashing Pumpkins	10.1994	96[1]	4[24]	Virgin 39834	[platinum-US][produced by Butch Vig, Billy Corgan]
Mellon collie and the infinite sadness	Smashing Pumpkins	10.1995	4[96]	1[1][93]	Virgin 40861	[diamond-US][platinum-UK][produced by Flood/Alan Moulder/Billy Corgan]
Zero EP.	Smashing Pumpkins	05.1996	-	46[12]	Virgin 38 545	[gold-US][produced by Flood/Alan Moulder/Billy Corgan]
The Aeroplane Flies high [5CD box]	Smashing Pumpkins	11.1996	160[1]	42[6]	Virgin 38564	[platinum-US][produced by Billy Corgan/James Iha/Flood/Alan Moulder/D'Arcy Wretzky]
Adore	Smashing Pumpkins	06.1998	5[22]	2[25]	Virgin 45879	[platinum-US][gold-UK][produced by Billy Corgan/Brad Wood]
Machina/The Machines of God	Smashing Pumpkins	02.2000	7[8]	3[13]	Virgin 48936	[gold-US][silver-UK][produced by Flood/Billy Corgan]
Rotten Apples- Greatest Hits	Smashing Pumpkins	11.2001	28[10]	31[14]	Virgin 11318	[gold-US][gold-UK][produced by Butch Vig/Billy Corgan/Flood/Alan Moulder/Brad Wood/Howard Willing]
Zeitgeist	Smashing Pumpkins	07.2007	4[8]	2[13]	Martha's Music/Reprise 9362499401 [UK]	[gold-US][produced by Billy Corgan/Terry Date/Roy Thomas Baker]
Oceania	Smashing Pumpkins	06.2012	19[2]	4[7]	Martha's Music MM 001 [UK]	[produced by Billy Corgan, Bjorn Thorsrud]
Monuments to an Elegy	Smashing Pumpkins	12.2014	59[1]	33[2]	BMG Rights 810124502 [UK]	[produced by Billy Corgan ,Howard Willing, Jeff Schroeder]
Shiny and Oh So Bright, Vol. 1 / LP: No Past. No Future. No Sun.	Smashing Pumpkins	11.2018	43[1]	54[1]	Napalm NPR 807JC	[produced by Rick Rubin]

Badfinger

Grupa brytyjska, początkowo złożona z samych Walijczyków. W jej pierwszym składzie debiutującym w połowie lat sześćdziesiątych pod nazwą The Iveys (od nazwy ulicy w Swansea - Ivey Place) w legendarnym klubie Cavern w Liverpoolu występowali: Pete Ham (ur. 27.04.1947 r. w Swansea. zm. 23.04.1975 r. w Weybridge; śpiew), Mike Gibbins (ur. 12.03.1949 r. w Swansea; perkusja), David Jenkins (gitara) i Ron Griffiths (bas).

Jak przystało na zespół, który wziął nazwę z wczesnego wcielenia The Hollies, demonstrowali zgrabne, oparte na solidnej wokalizie tematy. W 1967 r. związali się z Davidem Garrickiem piosenkarzem oscylującym między popem a piosenką aktorską. Bardziej kuszące perspektywy otworzyła przed grupą założona przez Beatlesów wytwórnia Apple. Jenkinsa zastąpił Tom Evans (ur. 5.06.1947 r. w Liverpoolu, zm. 23.11.1983 r.), autor debiutanckiego tematu "Maybe Tomorrow", wyprodukowanego dla nowej firmy przez Tony'ego Viscontiego.

Singel przeszedł bez echa, a po niepowodzeniu kolejnej próby, "Walls Ice Cream", The Iveys postanowili zmienić nazwę na Badfinger. Podczas pracy nad kolejnym nagraniem nowym basistą został Joey Molland (ur. 21.06.1948 r. w Liverpoolu). Singel "Come And Get It", skomponowany przez szefa wytwórni, Paula McCartneya, stał się przebojem w Anglii i w USA.
Zespołowi zaproponowano udział w filmie "The Magie Christian" z udziałem Pctera Sellersa i Ringo Starra. Patronat Beatlesów wywołał zainteresowanie w środkach masowego przekazu, do czego przyczyniła się też wokalna maniera Badfinger, wykazująca silny wpływ sławnej liverpoolskiej czwórki.

Sukcesy singla "No Matter What" zawdzięczały wiele Beatlesom, ale i zespół umiał stanąć na wysokości zadania. Z początkiem lat 70-tych Badfinger, jako firmowi muzycy studyjni Apple, pojawili się na solowych płytach swoich patronów - All Things Must Pass George'a Harrisona, I Don't Come Easy Ringo Starra i Imagine Johna Lennona - uczestnicząc też w dobroczynnym koncercie dla Bangladeszu (1.08.1971 r.), zorganizowanym przez pierwszego z nich.

Talent kompozytorski ujawnili w pełni w 1972 r. nastrojową balladą "Without You", światowym przebojem amerykańskiego piosenkarza Harry'ego Nilssona, autorstwa Hama i Evansa. Był to jednak kulminacyjny punkt w karierze zespołu. Po nagraniu albumu Ass grupa związała się z wytwórnią Warner Bros., dla której w 1974 r. zarejestrowała kolejny longplay, Badfinger.
Jeszcze w tym samym roku ukazało się kolejne wydawnictwo zespołu, Wish You Were Here. Równocześnie formację opuścił Molland, zniechęcony finansową presją dominującą w tym czasie w działalności grupy. Rok później samobójstwo popełnił Ham, już wcześniej nękany zawodowymi i osobistymi problemami. Oznaczało to rozpadnięcie się grupy.

Pod koniec 1978 r. Molland i Evans reaktywowali Badfinger, angażując do współpracy Joego Tanzina (gitara) i Kenny'ego Harcka (perkusja), szybko zastąpionego przez Andy'ego Newmarka. Nagrany przez nich album Airwaves nie odniósł żadnego sukcesu rynkowego. W 1981 r. Badfinger w składzie: Molland, Evans, Tony Kaye (klawisze, eks-Yes), Glenn Sherba i Richard Bryans zarejestrował kolejną nieudaną płytę Say No More.

Po zakończeniu amerykańskiego tournee (podczas którego w składzie formacji pojawił się następny nowy muzyk - Steve Craiter), zespół ponownie rozwiązał się. Wkrótce potem, 23.11.1983 r. Evans popełnił samobójstwo we własnym domu w Surrey. Jak przed laty Ham, on też padł ofiarą depresji i materialnych kłopotów.

Na tragiczną ironię zakrawa fakt, że w dorobku Badfinger najbardziej upamiętniły się słowa refrenu "Without You", napisane w okresie świetności grupy "I can't live, I can't live anymore" ("Nie mogę, nie mogę dłużej żyć", których wykonawca, Harry Nilsson, również zmarł przedwcześnie w 1994 r.).
W 1990 r., dzięki wysiłkom Mollanda i Gibbinsa (którzy wygrali proces o zaległe tantiemy z wytwórnią Apple), Badfinger znów powrócili. Tym razem nagrywając album Timeless z Randy Andersenem (gitara) i A.J. Nicholasem (bas) wydany przez własną wytwórnię Mollanda, Independent Records. Od czasu do czasu muzycy wyruszają w krótkie trasy po USA.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Maybe tomorrow/Daddy's a millionaire	Iveys	02.1969	-	67[6]	Apple APPLE 5/Apple 1803	[written by Tom Evans][produced by Tony Visconti]
Come and get it/Rock of All Ages	Badfinger	01.1970	4[11]	7[15]	Apple APPLE 20/Apple 1815	[written by Paul McCartney][produced by P. McCartney]
No matter what/Carry on till tomorrow UK side B:Better days	Badfinger	10.1970	5[11]	8[12]	Apple APPLE 31/Apple 1822	[written by Pete Hamm][produced by Mal Evans]
Day after day/Money UK side B:Sweet tuesday morning	Badfinger	02.1972	10[11]	4[14]	Apple APPLE 40/Apple 1841	[gold-US][write by Pete Hamm][produced by George Harrison]
Baby blue/Flying	Badfinger	03.1972	-	14[10]	-/Apple 1844	[written by: Pete Ham][produced by Todd Rundgren]
Apple of my eye/Blind Owl	Badfinger	02.1974	-	102[4]	Apple APPLE 49/Apple 1864	[written by Badfinger][Produced by Chris Thomas]
Love is gonna come at last/Sail away	Badfinger	04.1979	-	69[4]	-/Elektra 46 025	[written by: J.C. Malland][Produced by: David Malloy]
Hold on/Passin' time	Badfinger	02.1981	-	56[8]	-/Radio 3793	[written by Tom Evans][produced by Jack Richardson & Steve Wittmack]
Baby Blue	Badfinger	10.2013	73[1]	-	Parlophone GBDCE 0000006/-	[written by Pete Ham]

Albumy
Data wydania	Tytuł	UK Top 40 /ilość tyg. na liście/	Billboard	Wytwórnia [UK/US]	Komentarze
4.07.1969	Maybe tomorrow	-	-	Apple SAPCOR 8/Apple ST-3355	as "THE IVEYS" [produced by Tony Visconti and Mal Evans]
16.02.1970	Magic Christian Music	-	55[17]	Apple SAPCOR 12/ Apple 3364	[produced by Paul McCartney/Mal Evans/Tony Visconti]
9.11.1970	No dice	-	28[15]	Apple SAPCOR 16/Apple 3367	[produced by: Mal Evans & Geoff Emerick]
13.12.1971	Straight up	-	31[32]	Apple SAPCOR 19/Apple SW-3387	[produced by: Todd Rundgren/George Harrison]
26.11.1973	Ass	-	122[8]	Apple SAPCOR 27/ Apple 3411	[Produced by Chris Thomas and Badfinger]
02.1974	Badfinger [For Love Or Money]	-	161[5]	Warner Bros WB K56023/ Warner 2762	[Produced by Chris Thomas for Big Ears]
10.1974	Wish you were here	-	148[6]	Warner Bros WB K56076/ Warner Bros RS 2827	[Produced by Chris Thomas for Badfinger]
03.1979	Airwaves	-	125[8]	Elektra ELK 52129/Electra 6E-175	[Produced by David Malloy]
03.1981	Say no more	-	155[6]	-/Radio 16 030	[ Produced by Jack (Round Mound of Sound) Richardson and Steve (Bic) Wittmack for JAR Productions]

Bad News

Niedorzeczna parodia zespołu heavymetalowego, którego członkowie stanowili alter ego komediowej grupy Comic Strip. Zespół pojawił się po raz pierwszy w telewizyjnym filmie "Bad News Tour", będącym zapisem nieudanej podróży na koncert do Grantham w towarzystwie ekipy dokumentalistów.

Członkowie zespołu - Colin Grigson (Rik Mayall, bas), Den Dennis (Nigel Planer, gitara), Vim Fuego (Adrian Edmondson, gitara/śpiew) i Spider Webb (Peter Richardson, perkusja) - doprowadzili do przesady wszystkie heavy metalowe schematy, zaś cały ten żart nabrał dodatkowego posmaku, kiedy nagrali - z pomocą Briana Maya - płytę zawierającą pełną fałszów wersję "Bohemian Rhapsody" grupy Queen.

Fani metalu nie wykazali poczucia humoru, o czym zespół przekonał się, gdy podczas otwarcia dorocznego koncertu w Donington w 1986 roku, został obrzucony różnymi przedmiotami i musiał wycofać się ze sceny.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bohemian Rhapsody/Life With Brian	Bad News	09.1987	44[5]	-	EMI EMX 24	[written by Freddie Mercury][produced by Brian May]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bad News	Bad News	10.1987	69[1]	-	EMI America R2 70931	[produced by Brian May, Vim Fuego]

Bad Company

Wysoko ceniony brytyjski kwartet heavyrockowy utworzony w sierpniu 1973 r. w składzie: Paul Rodgers (ur. 12.12.1949 r. w Middlesborough, Anglia; śpiew), Simon Kirke (ur. 28.07.1949 r. w Shrewsbury, Shropshire w Anglii; śpiew, perkusja), Mick Ralphs (ur. 31.03.1944 r. w Hereford; śpiew, gitara) oraz Boz Burrell (właśc. Raymond Burrell, ur. w 1946 r. w Lincolnshire; bas). Ralphs (poprzednio grał w Mott The Hoople), Rodgers i Kirke (eks-Free), nadali zespołowi status supergrupy bluesowej.

Ich styl - dynamiczny śpiew obok ciężkich, wyrazistych riffów -zaprezentowany na bestsellerowym, debiutanckim albumie, wydanym przez firmę Swan Song należącą do członków Led Zeppelin, w dużym stopniu przypominał grupę Free, zarówno pod względem muzycznym, jak i z powodu charakterystycznego głosu Paula Rodgersa. Pomysł nazwy swojej formacji muzycy zaczerpnęli z amerykańskiego filmu z 1972 r. z Jeffem Bridgesem w roli głównej.

Kolejne płyty nagrane w połowie i pod koniec lat 70-tych przyniosły grupie sukces po obu stronach Atlantyku, zaś szereg wyczerpujących tras koncertowych podtrzymał jej renomę. Spory sukces odniosło też kilka singli z przebojowymi utworami, pomimo iż zawierały niezbyt wyszukane teksty, np. "Biorę co chcę, a chcę dziecinko ciebie" ("Can't Get Enough Of Your Love") czy "Maleńka, kiedy myślę o miłości, myślę o tobie" ("Feel Like Makin' Love").

Trzyletnią przerwę w działalności grupy zakończyło w 1982 r. nagranie albumu Rough Diamonds, który znalazł się w pierwszej dwudziestce na liście najlepiej sprzedawanych płyt w Wielkiej Brytanii (w USA dotarł do 26. miejsca). Jednak rok później - po bez mała dziesięciu latach ciągłego koncertowania i regularnego nagrywania płyt - zespół rozpadł się.

W 1986 r. muzycy spotkali się ponownie, choć miejsce Rodgersa zajął Brian Howe, eks-wokalista formacji Teda Nugenta. W tym składzie nagrali płytę Fame And Fortune. Już po jej wydaniu grupę opuścił Boz Burrell.

Kolejne longplaye nie odbiegały od przeciętności i stanowiły jedynie blade odbicie pierwszych dwóch płyt. Wyjątek stanowił album Holy Water, który cieszył się sporym powodzeniem w USA, gdzie zdobył miano "platynowej płyty".

W podobnym stylu utrzymany był kolejny album Here Comes Trouble, zawierający m.in. przebojowy utwór "How About That". W 1993 r. grupa firmowała pierwsze w swojej karierze koncertowe wydawnictwo Live - What You Hear Is What You Get.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Can' t get enough/Little Miss Fortune	Bad Company	08.1974	15[6]	5[15]	Swan Song 70 015	[written by Mick Ralphs][produced by Bad Company/Paul Rodgers]
Movin' on/Easy On My Soul	Bad Company	01.1975		19[10]	Swan Song 70 101	[written by Mick Ralphs][produced by Bad Company/Paul Rodgers]
Good lovin' gone bad/Whiskey Bottle	Bad Company	04.1975	31[4]	36[8]	Swan Song 70 103	[written by Mick Ralphs][produced by Bad Company/Paul Rodgers]
Feel like makin' love/Wild Fire Woman	Bad Company	07.1975	20[8]	10[15]	Swan Song 70 106	[written by Mick Ralphs/Paul Rodgers][produced by Bad Company/Paul Rodgers]
Young blood/Do Right By Your Woman	Bad Company	03.1976	-	20[13]	Swan Song 70 108	[written by Jerry Leiber/Doc Pomus/Mike Stoller][produced by Bad Company/Paul Rodgers]
Honey child/Fade Away	Bad Company	07.1976	-	59[6]	Swan Song 70 109	[written by Raymond Burrell/Simon Kirke/Mick Ralphs/Paul Rodgers][produced by Bad Company/Paul Rodgers]
Burning sky/Everything I Need	Bad Company	05.1977	-	78[4]	Swan Song 70 112	[written by Paul Rodgers][produced by Bad Company/Paul Rodgers]
Rock' n' roll fantasy/Crazy Circles	Bad Company	03.1979	-	13[20]	Swan Song 70 119	[gold-US][written by Paul Rodgers][produced by Bad Company/Paul Rodgers]
Gone gone gone/Take The Time	Bad Company	08.1979	-	56[6]	Swan Song 71 000	[written by Raymond Burrell][produced by Bad Company/Paul Rodgers]
Electricland/Untie The Knot	Bad Company	10.1982	-	74[4]	Swan Song 99 966	[written by Paul Rodgers][produced by Bad Company/Paul Rodgers]
This love/Tell It Like It Is	Bad Company	10.1986	-	85[5]	Atlantic 89 355	[written by Chris Fretwell/Brian Howe][produced by Keith Olsen]
Shake it up/Dangerous Age	Bad Company	04.1989	-	82[8]	Atlantic 88 939	[written by Brian Howe/Terry Thomas][produced by Terry Thomas]
Holy water	Bad Company	07.1990	-	89[6]	Atlantic 98944	[written by Brian Howe/Terry Thomas][produced by Terry Thomas]
If you needed somebody	Bad Company	11.1990	-	16[24]	Atlantic 98914	[written by Brian Howe/Terry Thomas][produced by Terry Thomas]
Walk through fire	Bad Company	08.1991	-	28[17]	Atlantic 98748	[written by Brian Howe/Terry Thomas][produced by Terry Thomas]
How about that	Bad Company	09.1992	-	38[13]	Atlantic 98509	[written by Brian Howe/Terry Thomas][produced by Terry Thomas]
This could be the one	Bad Company	12.1993	-	87[8]	Atlantic 98463	[written by Brian Howe/Terry Thomas][produced by Terry Thomas]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bad company	Bad Company	06.1974	3[25]	1[1][64]	Swan Song 8410	[5x-platinum-US][gold-UK][produced by Bad Company]
Straight shooter	Bad Company	04.1975	3[27]	3[33]	Swan Song 8413	[3x-platinum-US][gold-UK][produced by Bad Company]
Run with the pack	Bad Company	02.1976	4[12]	5[28]	Swan Song 8415	[platinum-US][gold-UK][produced by Bad Company/Paul Rodgers]
Burnin' sky	Bad Company	03.1977	17[8]	15[24]	Swan Song 8500	[gold-US][produced by Bad Company/Paul Rodgers]
Desolation angels	Bad Company	03.1979	10[9]	3[37]	Swan Song SSK 8506	[2x-platinum-US][produced by Bad Company]
Rough diamonds	Bad Company	08.1982	15[6]	26[18]	Swan Song 90 001	[produced by Bad Company]
10 from 6	Bad Company	01.1986	-	137[14]	Atlantic 81 625	[multiplatinium-2x]
Fame and fortune	Bad Company	10.1986	-	106[9]	Atlantic 81 684	[produced by Keith Olsen]
Dangerous age	Bad Company	09.1988	-	58[40]	Atlantic 81 884	[gold-US][produced by Keith Olsen]
Holy water	Bad Company	06.1990	-	35[75]	Atco 91 371	[platinium-US][produced by Tony Harris/Andrew Scarth/Terry Thomas]
Here comes trouble	Bad Company	10.1992	-	40[20]	Atco 91 759	[gold-US][produced by Bad Company]
Company of strangers	Bad Company	06.1995	-	159[3]	EastWest 61 808	[produced by Bad Company]
The Original Bad Co. Anthology	Bad Company	04.1999	-	189[1]	Elektra 62 349	[produced by Paul Rodgers for Bad Company]
Extended Versions	Bad Company	04.2011	-	82[25]	Sbme Special Mkts.	[produced by Bad Company]

Bachman-Turner Overdrive

Kanadyjska grupa hardrockowa założona w 1972 r. w Vancouver w prowincji Kolumbia Brytyjska w Kanadzie przez byłego członka zespołu Guess Who, Randy'ego Bachmana (ur. 27.09.1943 r. w Winnipeg w prowincji Manitoba w Kanadzie; gitara, śpiew).

Po odejściu z Guess Who, Bachman nagrał solowy album Axe; zły stan zdrowia uniemożliwił mu współpracę z Keithem Emersonem. Na rockową scenę powrócił w grupie Brave Belt, w której towarzyszyli mu brat Robbie Bachman (ur. 18.02.1953 r. w Winnipeg, w prowincji Manitoba, Kanada; perkusja), C.F. "Fred" Turner (ur. 16.10.1943 r., w Winnipeg; bas, śpiew) i Chad Allan (gitara, śpiew), występujący z Guess Who w ich wczesnym wcieleniu - Chad Allan And The Expressions. Grupa Brave Belt nagrała w latach 1971-1972 dla wytwórni Reprise dwa chybione albumy, po czym Allana zastąpi} kolejny z braci Bachmanów, Tim. Nazwę Bachman-Turner zespół przyjął w 1972 r., a człon Overdrive ("nadbieg") zapożyczono z tytułu czasopisma dla kierowców ciężarówek.

Podpisany w 1973 r. kontrakt z wytwórnią Mercury przyniósł album cieszący się umiarkowaną popularnością w USA i w Kanadzie. Wkrótce potem Tima Bachmana zastąpił Blair Thornton (ur. 23.07.1950 r. w Vancouver). Przełomem w karierze grupy było długie amerykańskie tournee i płyta Bachman-Turner Overdrive II (czwarte miejsce na liście albumów w USA). Pochodzący z niej singel "Takin' Care Of My Business" trafił na dwunaste miejsce tamtejszych list przebojów. Trzeci longplay; Not Fragile, z lata 1974 r. wszedł na szczyt w USA, a wykonywany przez Bachmana charakterystycznym łamiącym się głosem temat "You Ain't Seen Nothing Yet" dotarł do drugiego miejsca w Wielkiej Brytanii.

Płyta Four Wheel Drive z 1975 r. gościła jako ostatnia w dorobku grupy w bestsellerowych dziesiątkach. Mimo to zespół nagrywał single i albumy aż do końca dekady. W 1977 r. odszedł Randy Bachman, zakładając własny zespół Ironside i równocześnie debiutując jako solista. Na albumie Freeways zastąpił go Jim Clench. W rok później grupa skróciła nazwę do BTO, ale nie pomogło to w odzyskaniu wigoru. W 1984 r. Randy i Tim Bachmanowie wraz z Turnerem powrócili do starego szyldu. Nagrany dla Columbii longplay Bachman-Turner Overdrive przeszedł niezauważony.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Wytwórnia

[US]

Komentarz

Blue collar/Hold back the water

Bachman-Turner Overdrive

11.1973

68[6]

Mercury 73 417

[written by C.F. Turner][produced by Randy Bachman]

Let it ride/Tramp

Bachman-Turner Overdrive

02.1974

23[15]

Mercury 73 457

[written by Randy Bachman/C.F. Turner][produced by Randy Bachman]

Takin' care of business/Stonegates

Bachman-Turner Overdrive

08.1974

12[20]

Mercury 73 487

[written by Randy Bachman][produced by Randy Bachman]

You ain' t seen nothing yet/Free wheelin'

Bachman-Turner Overdrive

10.1974

2[12]

1[1][17]

Mercury 73 622

[gold-US][written by Randy Bachman][produced by Randy Bachman]

Roll on down the highway/Sledgehammer

Bachman-Turner Overdrive

01.1975

22[6]

14[11]

Mercury 73 656

[written by Robbie Bachman/C.F. Turner][produced by Randy Bachman]

Hey you/Flat broke love

Bachman-Turner Overdrive

05.1975

21[12]

Mercury 73 683

[written by Randy Bachman][produced by Randy Bachman]

Down the line/She' s a devil

Bachman-Turner Overdrive

11.1975

43[7]

Mercury 73 724

[written by Randy Bachman][produced by Randy Bachman]

Take it like a man/Woncha take me for a while

Bachman-Turner Overdrive

02.1976

33[7]

Mercury 73 766

[written by Blair Thornton/C.F. Turner][produced by Randy Bachman]

Looking out for a #1/Find out about love

Bachman-Turner Overdrive

04.1976

65[6]

Mercury 73 784

[written by Randy Bachman][produced by Randy Bachman]

Gimme your money please/Four wheel drive

Bachman-Turner Overdrive

09.1976

70[5]

Mercury 73 843

[written by C.F. Turner][produced by Randy Bachman]

Heartaches /Heaven tonight

B.T.O.

03.1979

60[7]

Mercury 74 046

[written by C.F. Turner][produced by Jim Vallance]

You ain' t seen nothing yet

Bus Stop feat Randy Bachman

10.1998

22[2]

Ironhouse

Sweet Lui-Louise/Watch me fly

Ironhorse

03.1979

36[10]

Scotti Bros K 11 271

What' s your hurry darlin' /Try a little harder

Ironhorse

11.1980

89[6]

Scotti Bros K 11 497

Albumy

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Wytwórnia

[US]

Komentarz

Bachman-Turner Overdrive

08.1973

70[68]

Mercury 673

[gold-US][produced by Bachman–Turner Overdrive,Randy Bachman]

Bachman-Turner Overdrive II

Bachman-Turner Overdrive

01.1974

4[75]

Mercury 696

[gold-US][produced by Randy Bachman]

Not fragile

Bachman-Turner Overdrive

08.1974

12[13]

1[1][50]

Mercury 1004

[gold-US][produced by Randy Bachman]

Bachman-Turner-Bachman as Brave Belt

Bachman-Turner Overdrive

03.1975

180[3]

Reprise 2210

[produced by Randy Bachman]

Four wheel drive

Bachman-Turner Overdrive

05.1975

5[22]

Mercury 1027

[gold-US][produced by Randy Bachman]

Head on

Bachman-Turner Overdrive

01.1976

23[21]

Mercury 1067

[gold-US][produced by Randy Bachman]

Best of B.T.O. [So far]

Bachman-Turner Overdrive

08.1976

19[15]

Mercury 1104

[platinium-US][produced by Randy Bachman]

Freeways

Bachman-Turner Overdrive

03.1977

70[9]

Mercury 3700

[produced by Randy Bachman]

Street action

Bachman-Turner Overdrive

03.1978

130[4]

Mercury 3713

[produced by BTO]

Rock' n' roll nights

Bachman-Turner Overdrive

04.1979

165[4]

Mercury 3748

[produced by BTO, Jim Vallance]

Bachman Turner Overdrive

Bachman-Turner Overdrive

09.1984

191[2]

Compleat 1010

[produced by Randy Bachman,Bachman–Turner Overdrive]

Tal Bachman

Tal Bachman

08.1999

124[10]

Columbia 67 956

Bachelors from Prague

Pochodzący z Melbourne Bachelors from Prague zwrócili uwagę publiczności w połowie lat 80-tych, grając stylowy i zaraźliwy miks jazzu z lat 40-tych, R&B z lat 50-tych, funk i salsę z lat 70-tych. Wokalistka Maas była członkiem duetu kabaretowego z 1970 roku The Busby Berkeleys (który powstał z Pram Factory w Carlton) i The Buddy Lowenstein Big Band. Ich zamiłowanie do jazzu i teatru muzycznego stanowiło podstawę zabawnego stylu i energetyki grupy.

Bachelors From Prague stał się zespołem, który można zobaczyć podczas podróży po kawiarniach i klubach przy Brunswick Street, Fitzroy, śródmieściu Melbourne. Wybiegając w dalszą drogę, zespół wydał swój debiutancki album, The Energetic Cool (sierpień 1988), pod własną marką 3333. Album wydał dwa doskonałe single: „Go” / „Even Dishwashers Get the Blues” (lipiec) i „Tightrope” / „The Outsider” (luty 1989). Birth of the Fool (marzec 1990 r.) poprzedził singiel „Get Smart” / „Theme for Two Beds” (październik 1989 r.). Następny album, The Essentials, zaowocował podwójnym singlem A Trouble / The Irvin Rockman Affair. Thiery Fossemalle zastąpił Frimila na basie w 1991 roku. Pod koniec roku zespół wydał 12-calowy singiel „Great!”. Zespół nigdy nie osiągnął szerokiego komercyjnego sukcesu, ale zawsze spełniał wysokie oczekiwania odbiorców.

Oryginalny skład: Henry Maas (wokal; ex Buddy Lowenstein Big Band), Bruce Haymes (instrumenty klawiszowe; ex Russell Morris and The Rubes, Richard Clapton Band), Chris Minko (trąbka), Andrew Philipp (saksofon), Jeff Raglus (trąbka; ex-Escalators), Tom Roberts (gitara), Justin Stanford (perkusja), George Frimil (bas), Russell Cook (perkusja)

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Birth of the fool	Bachelors From Prague	10.1989	65[5]	-	Mercury 838 946-1	-

środa, 13 listopada 2019

Anna Nalick

Anna Christine Nalick urodziła się w 1984 roku w Glendora w Kalifornii. Jako nastolatka słuchała muzyki od Led Zeppelin, Cream i Rolling Stones - do czego namawiała ją matka - po Elvisa Presleya i Everly Brothers - do których przekonywał Annę ojciec.
Anna, jako swoje inspiracje, wymienia dokonania takich artystów jak Fiona Apple, Tori Amos, Blind Melon i John Mayer. Własne piosenki zaczęła pisać już w piątej klasie. W średniej szkole występowała także w zespole wykonującym covery utworów grupy Rush.

Przełomem w karierze Anny okazało się demo z sześcioma utworami, które trafiło w ręce Christophera Thorna i Brada Smitha, założycieli formacji Blind Melon, którzy obecnie pracują jako producenci oraz Erica Rosse'a - odpowiedzialnego za nagrania Tori Amos. W roku 2003 Anna porzuciła naukę w college'u i w październiku podpisała kontrakt z Columbia Records.

Przy nagraniu debiutanckiej płyty wokalistki spotkali się wspomniani wyżej producenci oraz inżynier Mark Endert, który pracował wcześniej z Fioną Apple, Maroon 5, Gavinem DeGraw. W rezultacie powstał album "Wreck of the Day", który w Stanach Zjednoczonych ukazał sie w kwietniu 2005 roku. Płyta zawierała pierwszy przebój Anny, piosenkę "Breathe (2 AM)".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Breathe (2 AM)	Anna Nalick	04.2005	-	45[34]	Columbia	[written by Anna Nalick][produced by Eric Rosse, Christopher Thorn]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wreck of the Day	Anna Nalick	05.2005	-	20[30]	Columbia 90 891	[gold-US][produced by Eric Rosse, Christopher Thorn, Brad Smith]

Mario

Mario Dewar Barrett - ur. 27.09.1986r w Baltimore (Maryland, USA) .Wszechstronnie utalentowany gwiazdor młodego pokolenia twórców r&b, którzy na scenę wkroczyli szturmem w XXI w. Wokalista, tekściarz, aktor i tancerz.

Mario urodził się i dorastał w Baltimore. Na początku wychowywała go matka, ale gdy Barrett był jeszcze nastolatkiem, popadła w problemy z narkotykami i opiekę nad wnukiem przejęła babcia. Przyszły gwiazdor od najmłodszych lat chciał być muzykiem. Dopóki jego rodzina nie znalazła się w trudnym położeniu finansowym, uczęszczał na lekcje gry na pianinie. Niestety od kiedy musiał przenieść się do babci, było to niemożliwe i młodzieniec na długi czas popadł w depresję. Ratunkiem okazał się porywający występ w konkursie talentów COP-PIN state COLLEGE, gdzie Mario zaśpiewał utwór „I’ll Make Love to You” z repertuaru Boyz II Men. Podczas tego występu zwrócił na niego uwagę producent Troy Patterson i błyskawicznie zdecydował się objąć chłopaka opieką, podpisując z nim kontrakt menedżerski. Mario niedługo potem dostał się do prestiżowej milford mill academy, gdzie mógł w końcu w pełni rozwinąć i szkolić swój talent. Zaowocowało to przesłuchaniem u szefa j records Clive’a Davisa, po którym Barrett, w wieku zaledwie czternastu lat, związał się z tą wytwórnią.

W 2001 r. Mario oficjalnie zadebiutował, wykonując na soundtracku do filmu „Dr. Dolittle 2” (reż. Steve Carr, USA) utwór „Tameeka” wspólnie z Fabolousem. Niedługo później artysta rozpoczął nagrywanie swojego pierwszego albumu. Do produkcji tego materiału przydzielono mu m.in. Warryna C&mpbella, Alicię Keys i The Underdogs. Zatytułowany po prostu Mario krążek ukazał się w wakacje 2002 r. i już w pierwszym tygodniu osiągnął sprzedaż rzędu niemal stu tysięcy sztuk. Była to zasługa przede wszystkim przebojowego singla „Just a Friend 2002”, będącego coverem nagrania Biz Markiego. Ogólnie płyta znalazła ponad sześciuset tysięcy nabywców, a jej recenzje były dość przychylne. Popularność młodego artysty jeszcze wzrosła po trasie koncertowej SCREAM TOUR 3, gdzie Mario występował obok Marquesa Houstona, B2K, Bow Wowa i Nicka Cannona.

W grudniu 2004 r. do sklepów trafiła druga płyta Mario - Turning Point. Album promował wielki hit „Let Me Love You” wyprodukowany przez Scotta Storcha, a napisany przez Ne-Yo. Nagranie to aż przez dziewięć tygodni z rzędu okupowało szczyt billboardu i doskonale oddawało klimat krążka. Był on niewątpliwie bardziej dojrzały niż debiut i przyniósł artyście nie tylko zdecydowanie lepsze recenzje, ale również dobrą sprzedaż rzędu dwóch milionów egzemplarzy. Na płycie znalazły się produkcje m.in. Lii Jona, Scotta Storcha i Warryna Campbella, a gościnnie wystąpili Cassidy, Juvenile, Cham, T.I. i Jadakiss.

Po zakończeniu promowania płyty Turning Point, która sprawiła, iż stał się z gwiazdki dziecięcego popu wielką gwiazdą r&b, Mario skoncentrował się na pewien czas na aktorstwie. Młodzieniec wystąpił w filmach „Taniec zmysłów” (oryg. „Step Up”, reż. Anne Fletcher, 2006, USA) i „Wolność słowa” („Freedom Writers”, reż. Richard LaGravenese, 2007, USA). Promował też duet producencko-ghostwriterski Knightwritaz (obok Barretta działa w nim Sterling Simme; Mario odpowiada za pisanie tekstów). W 2006 r. artysta rozstał się ze swoim menedżerem i odkrywcą jego talentu - Troyem Pattersonem. Wytoczył mu także proces sądowy, oskarżając o liczne oszustwa i to, że Patterson zapłacił mu zaledwie 50 tys. dolarów gratyfikacji za ponad trzy miliony sprzedanych płyt.

W międzyczasie artysta nagrał swój trzeci album - Go. Płyta zapowiadana była wstępnie na 28 listopada 2006 r. pod tytułem Mario Barrett - Effortless, jednak jej premiera przeciągnęła się niemal o rok. Wokaliście udało się zgromadzić niesamowitą grupę producentów i gości. W tej swoistej śmietance gwiazd znaleźli się m.in. The Neptunes, Timbaland, Ne-Yo, Akon, Jermaine Dupri, Stargate oraz Dre & Vidal. Premiera albumu o nowym tytule Go odbyła się w połowie listopada 2007 r., a promowały go single „Crying out for Me” i „How Do I Breathe”. Oba ledwo dostały się do pierwszej pięćdziesiątki amerykańskiej listy hitów. Przełożyło się to w znaczący sposób również na sprzedaż całego krążka, który nie sprostał oczekiwaniom fanów i krytyki .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Just A Friend 2002/Girl in the picture	Mario	05.2002	-	4[21]	J Records 82876508082	[written by Warryn Campbell/Marcel Hall/Harold Lilly/John Smith][produced by Warryn Campbell][4[24].R&B Chart][sample z "Sucker MC's"-Run-D.M.C.]
Braid my hair	Mario	10.2002	-	74[8]	J Records	[written by Warryn Campbell/Harold Lilly][produced by Warryn Campbell/Harold Lilly][18[20].R&B Chart]
C'Mon	Mario	03.2003	28[3]	-	J Records 82876528282	[written by Warryn "Baby Dubb" Campbell, Luther Campbell, David Hobbs, Chris Wong Won, Mark Ross][produced by Warryn "Baby Dubb" Campbell][61[15].R&B Chart]
Let me love you	Mario	03.2005	2[54]	1[9][36]	J Records 82876682452	[platinum-US][platinum-UK][written by Kameron Houff/Shaffer Smith/Scott Storch][produced by Scott Storch][1[11][43].R&B Chart]
Here I Go Again	Mario	07.2005	11[13]	-	J Records 82876705582	[written by Ron Feemster/Jason Argsheben][produced by Ron Feemster]
How could you/Couldn't say no/Call the cops	Mario	03.2005	-	52[17]	J Records 67 200 [US]	[written by Eric Dawkins/Antonio Dixon/Harvey Mason/Damon Thomas/Johnnie Valentine][produced by The Underdogs][14[20].R&B Chart]
How Do I Breathe	Mario	07.2007	-	46[8]	J Records 03568 [US]	[written by Mikkel Eriksen/Tor Erik Hermansen/Taj Jackson][produced by StarGate][18[24].R&B Chart]
Crying Out for Me	Mario	12.2007	-	33[20]	J Records	[gold-US][written by Jasper Cameron/Jamal Jones/Elvis Williams][produced by Polow Da Don][5[41].R&B Chart]
Music for Love	Mario	04.2008	-	101[12]	J Records	[written by Jerrod Stacy, Theron Thomas, Timothy Thomas, The Co-Captains][produced by Ralph B. Stacy][18[34].R&B Chart]
That's How I Go	Mario	02.2009	-	107[7]	J Records	-
Break Up	Mario Feat. Gucci Mane & Sean Garrett	07.2009	-	14[23]	3rd Street [US]	[gold-US][written by Sean Garrett/Shondrae Crawford/Radric Davis][produced by Shondrae Crawford/Sean Garrett][2[38].R&B Chart]
Thinkin' About You	Mario	09.2009	-	-	3rd Street[US]	[written by Jermaine Jackson, Andrew Harr, Richard Butler Jr., Karlyn Ramsey, Sean Davidson, Andre Davidson][produced by The Runners, The Monarch, Rico Love][45[20].R&B Chart]
Headboard	Hurricane Chris featuring Mario and Plies	10.2009	-	-	Polo Grounds [US]	[written by Maurice Carpenter, Kevin Cossom, Chris Doodly, Leigh Elliott, Johnny Mollings, Leonardo Mollings, Algernod Washington][produced by The Inkredibles][63[15].R&B Chart]
Stranded	Mario	01.2010	-	-	J Records	[84[3].R&B Chart]
Ooh Baby	Mario	03.2010	-	95[1]	J Records	[written by Rico Love/Alain Biamby/Joel Augustin][produced by JackPot/Rico Love]
Ms. Chocolate	Lil Jon featuring R. Kelly and Mario	05.2010	-	-	BME/TVT [US]	[written by Lil Jon, R. Kelly, Claude Kelly][produced by Drumma Boy][77[13].R&B Chart]
The Walls	Mario featuring Fabolous	12.2011	-	46[8]	J Records	[written by Mario Barrett, John Jackson, Richard Butler Jr.][produced by Rico Love][58[14].R&B Chart]
Somebody Else	Mario featuring Nicki Minaj	08.2013	-	104[9]	J Records 03568 [US]	[written by Jamal Jones, William Tyler, Jeremiah Bethea, Clyde McKnight, Onika Tanya Maraj ,Marvin E. Smith, Mario Barrett, Cory McWilliams][produced by Polow Da Don, Anomaly][36[9].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mario	Mario	07.2002	-	9[20]	J Records 20026	[gold-US][produced by Alicia Keys/Clive Davis/Damon Thomas/Harvey Mason/Warryn Campbell]
Turning point	Mario	12.2004	8[30]	13[27]	J Records 61885	[platinium-US][gold-UK][produced by Ivan Barias/Melvin Coleman/Scott Storch/Jonathan Smith/Carvin Haggins/Underdogs/Ron Feemster/Sean Garrett/Alloy "Fai" Hume/Howard Lilly/Big Tank/Allstar]
Go	Mario	12.2007	109[3]	21[20]	J Records 21570	[produced by The Neptunes/Ralph Stacy/Jasper Cameron/Big Reese/Stargate/Terry Thomas/Akon/Knightwritaz/Mr Collipark/Polow da Don/Timbaland/King Logan]
D.N.A.	Mario	10.2009	-	9[6]	J Records 49657	[produced by Alain Biamby/Andre Harris/Christopher Stewart/Elvis Williams/Eric Hudson/Harold Lilly/Jim Jonsin/Joel Augustin/Malay/Peter Edge/Rico Love/Sean Garrett/Shondrae Crawford/The Runners/Vidal Davis]

Craig Morgan

Craig Morgan Greer (ur. 17 lipca 1964 r.) to amerykański artysta muzyki country. Weteran armii Stanów Zjednoczonych . Morgan rozpoczął karierę muzyczną w 2000 roku w Atlantic Records , wydając swój własny debiutancki album dla tej wytwórni przed zamknięciem dywizji w Nashville w 2000 roku. W 2002 Morgan podpisał kontrakt z niezależną Broken Bow Records , w której wydał trzy albumy studyjne: I Love It z 2003 roku, My Kind of Livin ' z 2005 roku i Little Bit of Life z 2006 roku. Przyniosły one kilka hitów wykresów, w tym „ That's What I Love About Sunday ”, który spędził cztery tygodnie na szczycie list przebojów country Billboard. Największy pakiet hitów powstał w połowie 2008 roku, zanim Morgan podpisał kontrakt z BNA Records i wydał That's Why jeszcze w tym samym roku. Po opuszczeniu BNA Morgan podpisał kontrakt z Black River Entertainment i wydał This Ole Boy w 2012 roku, a następnie A Whole Lot More to Me w 2016 roku.

Craig Morgan Greer urodził się w Kingston Springs, Tennessee , 17 lipca 1964 r.W wieku 18 lat został technikiem medycznym w nagłych wypadkach . Przez dziewięć i pół roku służył w armii amerykańskiej jako członek 101. i 82. Dywizji Powietrznodesantowej i pozostawał w rezerwach przez kolejne sześć i pół roku.

Po powrocie do domu w Tennessee pracował dla różnych firm, w tym jako pracownik budowlany, ochroniarz i pracownik Wal-Mart . Później znalazł pracę w Nashville, śpiewając dema dla innych autorów tekstów i wydawnictw. Dema doprowadziły do wydania pierwszego albumu w Atlantic Records , zatytułowany Craig Morgan w 2000 roku. Wydano trzy single, w tym „ Something to Write Home About ”, który osiągnął 39 pozycję na liście Billboard Hot Country Singles & Tracks ( teraz listy Hot Country Songs ). Album został wyprodukowany przez Buddy Cannona i Norro Wilsona , przy współudziale Cannona, Billa Andersona i Harleya Allena .Pod koniec roku Morgan opracował świąteczny singiel zatytułowany „The Kid in Me”. Morgan opuścił Atlantic Records na początku 2001 r., kiedy wytwórnia zamknęła oddział w Nashville, ale powiedział, że nie boi się swojej muzycznej przyszłości, ponieważ wciąż miał wówczas kontrakt wydawniczy.

W 2002 roku Morgan podpisał kontrakt z Broken Bow Records . Wytwórnia wydała jego drugi album, I Love It , w marcu 2003 roku. Na czele tego albumu znalazła się „God, Family and Country”, piosenka poświęcona byłemu perkusiście sesyjnemu z Nashville, Randy'emu Hardisonowi, z wokalami grupy 4 Runner . Osiągnął 49 miejsce na listach country. Po tym utworze pojawił się pierwszy hit z Top40 Morgana „ Almost Home ”. Dwa kolejne single z albumu, „ Every Friday Afternoon ” i „Look at Us”, dotarły do Top30 listy country w kraju. Do 2004 roku album sprzedał się w liczbie ponad 300 000 egzemplarzy, a jego sukces był cytowany przez Billboard na początku nowej fali komercyjnego sukcesu wśród niezależnych artystów muzyki country.

Morgan wydał swój trzeci album, My Kind of Livin ' , w 2004 roku. Zawierał osiem piosenek, które napisał jako współautor, oraz gościnnie wokale Johna Conlee i Brada Paisleya w „Blame Me”. Pierwsze wydanie singla „ That's What I Love About Sunday ” stało się jego jedynym numerem 1 na listach przebojów country, spędzając cztery tygodnie na tej pozycji, osiągając również 51 pozycję na liście Hot 100. także pierwszy singiel nr 1 dla wytwórni Broken Bow, a także pierwszy niezależnie dystrybuowany singiel, który znalazł się na szczycie list przebojów w kraju od pięciu lat, i pierwszy taki singiel, który spędził wiele tygodni na tej pozycji od czasu wydania The Kendalls „ Heaven's Just a Sin Away ” z 1977 r.

Kolejny singiel albumu, „ Redneck Yacht Club ”, osiągnął 2. miejsce na listach przebojów country i wszedł na Hot 100, gdzie osiągnął 45 pozycję. Jego trzeci i ostatni album dla Broken Bow, Little Bit of Life , został wydany w 2006 roku. Morgan i O'Donnell wspólnie wyprodukowali album z Keithem Stegallem , producentem muzycznym znanym ze współpracy z Alanem Jacksonem i Morganem - napisał cztery z jedenastu piosenek. W pierwszym tygodniu wytwórnia wydała ponad 200 000 kopii albumu i wydała specjalne ekskluzywne wydania dla sprzedawców takich jak Target i Walmart . Wydano trzy single: utwór tytułowy „ Tough ” i „ International Harvester ”, z których wszystkie stały się pozycjami na listami przebojów Hot Country. Kevin Oliver z Country Standard Time pochwalił neotradycjonalistyczne brzmienie albumu i nazwał Morgana „klasycznym piosenkarzem country”, ale powiedział, że poza utworem tytułowym i „Tough” „tradycyjne brzmienie jest w większości zmarnowane”.

18 września 2008 r. Morgan został zaproszony przez Johna Conlee do zostania członkiem Grand Ole Opry . Conlee formalnie wprowadził go jako członka podczas edycji Opry w dniu 25 października 2008 r. Chociaż po raz pierwszy ogłoszono, że Morgan podpisze kontrakt z siostrzaną wytwórnią Big Machine Records , Valory Music Group, zamiast tego podpisał kontrakt z BNA Records , oddziałem Sony BMG Nashville . Jego pierwszy album dla wytwórni That's Why został wydany w październiku 2008 r. Pierwszy singiel „ Love Remembers ” stał się jego szóstą pierwszą dziesiątką na początku 2009 r., Ale kontynuacja „God Must Really Love Me” osiągnęła 26 miejsce. BNA ponownie wydało album w maju 2009 roku, zastępując dwa jego utwory nowo nagranymi utworami „ Bonfire ” i „ This Ain't Nothin ' ”. Ten pierwszy został wydany w tym miesiącu jako trzeci singiel albumu, który również znalazł się w pierwszej dziesiątce. Na początku 2010 roku „This Ain't Nothin '” został wydany jako czwarty singiel albumu. Ostatni singiel Morgana dla BNA, „Still a Little Chicken Left on That Bone”, został wydany w październiku 2010 r. Piosenka osiągnęła 37. miejsce na listach przebojów muzyki country w styczniu 2011 r. Miesiąc później odszedł z wytwórni.

1 kwietnia 2011 r. Morgan podpisał umowę z Black River Entertainment . Dwa miesiące później zaśpiewał gościnnie wokale singla Colta Forda „She Likes to Ride in Trucks”. Pierwszym wydawnictwem Morgana dla Black River był „ This Ole Boy ”, utwór napisany wspólnie przez The Peach Pickers ( Rhett Akins , Dallas Davidson i Ben Hayslip ), który pojawia się również na albumie Joe Nicholsa z 2011 r. It's All Right .Utwór jest utworem tytułowym pierwszego albumu Morgana Black River, This Ole Boy , który został wydany 28 lutego 2012 r. Utwór ten był hitem Top 20 dla Morgana na liście Hot Country Songs. W lipcu 2013 roku Morgan wydał „ Wake Up Lovin 'You ”, pierwszy singiel z drugiego albumu kompilacyjnego The Journey (Livin „Hits) . Morgan odwołał kilka koncertów w maju 2014 r. z powodu powikłań chirurgicznych w przypadku rozdartych ścięgien na ramionach.
Singiel wiodący trzeciego albumu Morgana dla Black River Entertainment , „When I'm Gone”, został wydany cyfrowym sprzedawcom 18 września 2015 r., a także radiu 21 września 2015 r.

Morgan jest żonaty z żoną Karen i ma pięcioro dzieci: córki Marisa i Aly oraz synów Kyle, Jerry i Wyatt. On i jego rodzina mieszkają obecnie w Dickson, Tennessee . W lutym 2011 r. Morgan uratował dwoje małych dzieci z płonącego domu w Dickson w Tennessee, a następnie obsadził wąż strażacki, aby pomóc ugasić pożar. . 10 lipca 2016 r. syn Morgana, Jerry Greer, zaginął po upadku z zajazdu w Kentucky Lake na rzece Tennessee . Jego ciało zostało odzyskane dzień później. Miał 19 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Something to Write Home About	Craig Morgan	04.2000	-	-	Atlantic 84669	[written by Craig Morgan & Tony Ramey][produced by Buddy Cannon, Norro Wilson][38[3].Country Chart]
Paradise	Craig Morgan	08.2000	-	-	Atlantic	[written by Craig Morgan, Harley Allen][produced by Buddy Cannon, Norro Wilson][46[20].Country Chart]
The Kid in Me	Craig Morgan	12.2000	-	-	Atlantic	[68[3].Country Chart]
I Want Us Back	Craig Morgan	04.2001	-	-	Atlantic	[written by Buddy Cannon, Dean Dillon, Marla Cannon Goodman][produced by Buddy Cannon, Norro Wilson][51[3].Country Chart]
God, Family and Country	Craig Morgan	01.2002	-	-	Broken Bow	[written by Craig Morgan, Craig Morris, Lance McDaniel][produced by Craig Morgan, D. Scott Miller][49[9].Country Chart]
Almost Home	Craig Morgan	02.2003	-	59[14]	Broken Bow	[written by Craig Morgan & Kerry Kurt Phillips][produced by Craig Morgan,Phil O'Donnell][6[21].Country Chart]
Every Friday Afternoon	Craig Morgan	09.2003	-	-	Broken Bow	[written by Neal Coty, Jimmy Melton][produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell][25[20].Country Chart]
Look at Us	Craig Morgan	06.2004	-	-	Broken Bow	[written by Craig Morgan, Larry Bastian, Buddy Cannon][produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell][27[15].Country Chart]
That's What I Love About Sunday	Craig Morgan	11.2004	-	51[20]	Broken Bow	[gold-US][written by Adam Dorsey,Mark Narmore][produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell][1[4][34].Country Chart]
Redneck Yacht Club	Craig Morgan	06.2005	-	45[19]	Broken Bow	[gold-US][written by Steve Williams,Thom Shepherd][produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell][2[22].Country Chart]
I Got You	Craig Morgan	06.2006	-	92[4]	Broken Bow	[written by Craig Morgan,Phil O'Donnell,Tim Owens][produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell][12[29].Country Chart]
Little Bit of Life	Craig Morgan	12.2006	-	75[13]	Broken Bow	[written by Danny Wells,Tony Mullins][produced by Craig Morgan,Keith Stegall][7[30].Country Chart]
Tough	Craig Morgan	08.2007	-	76[8]	Broken Bow	[written by Joe Leathers,Monty Criswell][produced by Craig Morgan,Keith Stegall][11[25].Country Chart]
International Harvester	Craig Morgan	03.2008	-	67[18]	Broken Bow	[gold-US][written by Shane Minor,Danny Myrick,Jeffrey Steele][produced by Craig Morgan,Keith Stegall][10[24].Country Chart]
Love Remembers	Craig Morgan	11.2008	-	73[9]	BNA	[written by Craig Morgan,Phil O'Donnell][produced by Craig Morgan,Phil O'Donnell][9[30].Country Chart]
God Must Really Love Me	Craig Morgan	05.2009	-	-	BNA	[written by Jim Collins, Troy Verges][produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell][26[20].Country Chart]
Bonfire	Craig Morgan	12.2009	-	57[14]	BNA	[written by Tom Botkin,Kevin Denney,Craig Morgan,Mike Rogers][produced by Craig Morgan,Phil O'Donnell][4[32].Country Chart]
This Ain't Nothin'	Craig Morgan	09.2010	-	83[13]	BNA	[written by Chris DuBois,Kerry Kurt Phillips][produced by Craig Morgan,Phil O'Donnell][13[34].Country Chart]
Still a Little Chicken Left on That Bone	Craig Morgan	02.2011	-	-	BNA	[written by Brent Maher, Buddy Black & Roy Lee Johnson][37[19].Country Chart]
This Ole Boy	Craig Morgan	04.2012	-	87[9]	Black River	[written by Rhett Akins,Dallas Davidson,Ben Hayslip][produced by Craig Morgan,Phil O'Donnell][13[44].Country Chart]
More Trucks Than Cars	Craig Morgan	05.2013	-	-	Black River	[written by Craig Morgan,Phil O'Donnell,Craig Wiseman][produced by Craig Morgan,Phil O'Donnell][38[20].Country Chart]
Wake Up Lovin' You	Craig Morgan	05.2014	-	99[2]	Black River	[written by Josh Osborne, Matthew Ramsey, Trevor Rosen][produced by Craig Morgan,Phil O'Donnell][20[27].Country Chart]
The Father, My Son, and the Holy Ghost	Craig Morgan	11.2019	-	117	Black River	[written by Rhett Akins,Dallas Davidson,Ben Hayslip][produced by Craig Morgan,Phil O'Donnell][25.Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Love It	Craig Morgan	06.2003	-	124[15]	Broken Bow 75 672	[produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell,D. Scott Miller]
My Kind of Livin'	Craig Morgan	03.2005	-	40[29]	Broken Bow 75 472	[gold-US][produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell]
Little Bit of Life	Craig Morgan	11.2006	-	57[29]	Broken Bow 77 472	[gold-US][produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell,Keith Stegall]
Greatest Hits	Craig Morgan	10.2008	-	113[4]	Broken Bow	[produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell,Keith Stegall]
That's Why	Craig Morgan	11.2008	-	39[9]	BNA	[produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell]
This Ole Boy	Craig Morgan	03.2012	-	41[4]	Black River 2012	[produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell]
The Journey (Livin' Hits)	Craig Morgan	09.2013	-	78[2]	Black River	[produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell]

wtorek, 12 listopada 2019

Bacchus

Po odejściu z tasmańskiego zespołu The Viceroys Paul Musson założył zespół o nazwie Sons of Bacchus, który osiągnął sukces w pierwszej dziesiątce swoim pierwszym singlem „Universal”. W 1971 roku zespół, znany wówczas jako Bacchus, wszedł do Battle of the Sounds Hoadleya. Wygrali rundę stanową i znaleźli się w finale w Melbourne przeciwko Sherbet i grupie z Adelaidy, Fraternity, którym przewodził młody Bon Scott, jeszcze przed jego dniami w AC / DC.

„Wygrali Battle of the Sounds, a my wylądowaliśmy na czwartym miejscu w całym kraju, co było wspaniałe” - powiedział Paul. W 1974 roku Paul dostał sześciomiesięczny kontrakt w Townsville, śpiewając sześć nocy w tygodniu. Ale po trzech miesiącach gardło wysiadło i wiedział, że coś jest nie tak. „Poszedłem do lekarza, a on powiedział„ Paul, jutro jesteś w szpitalu ”- powiedział. „Miałem guzy na strunach głosowych”. Grupa rozpadła się i Paul poszedł pod nóż, aby usunąć guzy.

Członkowie grupy:
Paul Musson (gitara, wokal), John Heron (bas), Lyn Thomas, Neville Sice (perkusja), Ray McCall (wokal), Gary Rosen (bas).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Hey mista	Bacchus	10.1971	84[5]	-	Van Diemen VDRO 26	-