Jackie Wilson

Ur. 9.06.1934 r. w Detroit wstanie Michigan, USA, zm. 21.01.1984 r. w Mount Holly w stanie New Jersey, USA. Kiedy rodzice stanowczo sprzeciwili się planowanej przez syna karierze boksera, Jackie zaczął śpiewać w małych lokalnych klubach. Śpie wał z grupą Thrillers (wcześniejsza wersja formacji The Royals) i jako Sonny Wilson nagrał kilka utworów solowych dla wytwórni Dizzy'ego Gillespie, Dee Gee. W 1953 r. zastąpił Clyde'a McPhattera w słynnej formacji Billy Ward And The Dominoes, ale po czterech latach opuścił ją, by - po podpisaniu kontraktu z wytwórnią Brunswick Records — poświęcić się karierze solowej.

Pierwszym nagranym dla niej singlem był pełen rozmachu "Reet Petite", który w USA poniósł porażkę, z trudem wchodząc na najniższe miejsca listy przebojów. Jednak w Wielkiej Brytanii trafił na 6. miejsce zestawień zapisując nazwisko Wilsona na trwałe w pamięci wielbicieli muzyki pop. Autorami tej piosenki byli Berry Gordy i Tyran Carlo (Roquel "Billy" Davis), którzy napisali dla Wilsona jeszcze kilka utworów, m.in. przebojowe "Lonely Teardrops" (z 1958 r.), "That's Why (I Love You So)" (z 1959 r.) i "I'll Be Satisfied" (z 1959 r.).

W 1960 r. Jackiemu udało się dwukrotnie wejść na szczyt rhythm'n'bluesowej listy przebojów z utworami "Doggin' Around" i "A Woman, A Lover, A Friend". Potem artysta wyraźnie nie mógł zdecydować się na muzyczny kierunek, który powinien obrać, miotając się pomiędzy muzyką środka a pseudo-operą. Udało mu się co prawda zabłysnąć w piosenkach takich, jak: "Baby Workout" (z 1963 r.), "Squeeze Her Please Her" (z 1964 r.) i "No Pity (In The Naked City)" (z 1965 r.), ale zbyt często jego aksamitny głos marnował się w przypadkowych, szybko wychodzących z mody utworach. Jednak w występach na żywo udało mu się utrzymać zarówno wysoki poziom, jak i dramatyzm, zdolny wprawić publiczność w ekstazę, czego często nie potrafiły dokonać jego pozbawione wyrazu nagrania.

Kariera Wilsona ożywiła się ponownie w 1966 r., kiedy to porzucił Nowy Jork przenosząc się do Chicago, gdzie nawiązał współpracę z producentem Carlem Davisem. Zarejestrowane tam "Whispers (Gettin' Louder)" (z 1966 r.), "(Your Love Keeps Lifting Me) Higher And Higher" (z 1967 r.) i wysublimowany "I Get The Sweetest Feeling" (1968 r.) należały do jego najbardziej udanych piosenek. Dobra passa nie trwała jednak długo. "This Love Is Real (I Can Feel Those Vibrations)" (z 1970 r.) okazał się ostatnim przebojem Wilsona z Top 10 rhythm'n'bluesowej listy przebojów, a on sam, zamiast ustanawiać nowe trendy, odzwierciedlał jedynie najpopularniejsze z nich w swoich piosenkach. 29 września 1975 r., w czasie trasy z rewią Dicka Clarka, na scenie Latin Casino w New Jersey doznał ciężkiego ataku serca. Padając na scenę uderzył się w głowę i w wyniku urazu mózgu wpadł w czteromiesięczną śpiączkę. W szpitalu przebywał z przerwami aż do śmierci 21.01.1984 r.

Jego kariera do dziś pozostaje zagadką. Pomimo początkowej współpracy i przyjaźni z Berrym Gordym, nigdy nie dołączył do jego imperium - wytwórni Motown. Pozostawione przez niego muzyczne dziedzictwo jest bardzo nierówne: momentami zachwyca, by zaraz rozczarować. W swoim utworze, "Jackie Wilson Said", uwiecznił go Van Morrison, a w wykonaniu formacji Dexy's Midnight Runners piosenka ta w 1982 r. dotarła do Top 5 brytyjskiej listy przebojów. Ironicznym zrządzeniem losu w 1987 r., dzięki nowatorskiemu wideoklipowi (który w opinii wielu obrażał pamięć wokalisty), wykorzystującemu animowane figurki z modeliny, utwór "Reel Petite" trafił na l. miejsce zestawień.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Reet petite [The finest girl you ever want to meet]/By the light of the silvery moon	Jackie Wilson	11.1957	6[14]	62[10]	Brunswick 55 024	[piosenka z filmu The sweetest girl in town][written by Berry Gordy Jr/Tyran Carlo][produced by Berry Gordy/Tyran Carlo]
To Be Loved / Come Back To Me	Jackie Wilson	04.1958	23[8]	22[16]	Brunswick 55 052	[written by Berry Gordy Jr/Tyran Carlo][produced by Berry Gordy/Tyran Carlo][7[10].R&B Chart]
We Have Love / Singing A Song	Jackie Wilson	09.1958	-	93[2]	Brunswick 55 086	[written by Tyran Carlo/Berry Gordy/George Gordy][produced by Berry Gordy/Tyran Carlo]
Lonely Teardrops / In The Blue Of The Evening	Jackie Wilson	11.1958	-	7[21]	Brunswick 55 105	[1[7].R&B; Chart][written by Berry Gordy Jr/Tyran Carlo][produced by Dick Jacobs/Milton DeLugg][1[7][22].R&B; Chart]
That's Why (I Love You So) / Love Is All	Jackie Wilson	03.1959	-	13[13]	Brunswick 55 121	[written by Berry Gordy Jr/Tyran Carlo][produced by Berry Gordy/Tyran Carlo][2[12].R&B; Chart]
I'll Be Satisfied / Ask	Jackie Wilson	06.1959	-	20[12]	Brunswick 55 136	[written by Berry Gordy Jr/Tyran Carlo][produced by Berry Gordy/Tyran Carlo][6[11].R&B; Chart]
You better know it/Never go away	Jackie Wilson	09.1959	-	37[10]	Brunswick 55 149	[written by Norm Henry/Jackie Wilson][produced by Dick Jacobs][piosenka z filmu-"Go Johnny go"][1[1][9].R&B; Chart]
Talk that talk/Only you,only me	Jackie Wilson	11.1959	-	34[12]	Brunswick 55 165	[written by Sidney Wyche][produced by Dick Jacobs][3[18].R&B; Chart]
Night /Doggin' around	Jackie Wilson	03.1960	-	4[17] side B:15[16]	Brunswick 55 166	[A:written by John Lehman,Herbie Miller][B:written by Lena Agree][produced by Dick Jacobs][A:3[13].R&B; Chart][B:1[3][19].R&B; Chart][piosenka oparta na arii My heart at thy sweet voice z Samson & Delilah-Saint-Saensa]
[You were made for] All my love/A woman,a lover,a friend	Jackie Wilson	07.1960	33[7]	12[13] side B:15[12]	Brunswick 55 167	[A:written by Jackie Wilson, Billy Myles][B:written by Sid Wyche][produced by Dick Jacobs][B:1[4][13].R&B; Chart]
Alone at last/Am i the man	Jackie Wilson	10.1960	50[1]	8[15] side B:32[10]	Brunswick 55 170	[A:written by John Lehman][B:written by Bob Hamilton/Tom King][produced by Dick Jacobs][A:10[8].R&B; Chart][B:20[6].R&B; Chart][piosenka oparta na Piano concerto in B flat-Piotra Czajkowskiego]
My empty arms/The tear of the year	Jackie Wilson	01.1961	-	9[9] side B:44[7]	Brunswick 55 201	[A:written by Hank Hunter/Al Kasha][B:written by Gary Geld/Peter Udell][produced by Dick Jacobs][A:25[1].R&B; Chart][B:10[7].R&B; Chart][piosenka oparta na Vesti La Giubba z opery I Pagliacci]
Please tell me why/Your one and only love	Jackie Wilson	03.1961	-	20[8] side B:40[6]	Brunswick 55 206	[A:written by Joyce Lee][B:written by Billy Myles/Jackie Wilson][produced by Dick Jacobs][A:11[6].R&B; Chart]
I' m comin' on back to you/Lonely life	Jackie Wilson	06.1961	-	19[8] side B:80[1]	Brunswick 55 216	[A:written by Al Kasha, Horace Ott][B:written by Al Kasha/Alan Thomas][produced by Dick Jacobs][A:9[5].R&B; Chart]
Years from now/You don' t know what it means	Jackie Wilson	08.1961	-	37[6] side B:79[3]	Brunswick 55 219	[A:written by Robert Adams/Horace Ott/Alonzo Tucker][B:written by Morris Levy/Alonzo Tucker/Jackie Wilson][produced by Dick Jacobs][A:25[2].R&B; Chart][B:19[5].R&B; Chart]
The way I am/My heart belongs to only you	Jackie Wilson	10.1961	-	58[6] side B:65[6]	Brunswick 55 220	[A:written by Peter Udell, Gary Geld][B:written by Dorothy Daniels/Frank Daniels][produced by Dick Jacobs][side B:#22 hit for June Christy in 1953r]
The greatest hurt/There' ll be no next time	Jackie Wilson	01.1962	-	34[9] side B:75[3]	Brunswick 55 221	[A:written by Billy Myles][B:written by Bobby Adams/Alonzo Tucker][produced by Dick Jacobs]
I found love/There' s nothing like love	Jackie Wilson and Linda Hopkins	04.1962	-	93[1]	Brunswick 55 224	[written by Jackie Wilson, Alonzo Tucker][produced by Dick Jacobs]
Hearts /Sing [And tell the blues so long]	Jackie Wilson	04.1962	-	58[6]	Brunswick 55 225	[written by Larry Stock][produced by Dick Jacobs]
I just can' t help it/My tale of woe	Jackie Wilson	07.1962	-	70[4]	Brunswick 55 229	[written by Alonzo Tucker/Jackie Wilson][produced by Dick Jacobs][17[6].R&B Chart]
Forever and a day/Baby that' s all	Jackie Wilson	09.1962	-	82[4] side B:119[1]	Brunswick 55 233	[A:written by Al Kasha, Hank Hunter][B:written by Eddie Singleton, Alonzo Tucker][produced by Dick Jacobs]
What good am i without you?/A girl named Tamiko	Jackie Wilson	01.1963	-	121[1]	Brunswick 55 236	[written by William McCorkle][produced by Dick Jacobs]
Baby workout/I' m going crazy [Gotta get you off my mind]	Jackie Wilson	03.1963	-	5[12]	Brunswick 55 239	[written by Jackie Wilson, Alonzo Tucker][produced by Dick Jacobs][1[3][14].R&B; Chart]
Shake a hand/Say i do	Jackie Wilson and Linda Hopkins	05.1963	-	42[7]	Brunswick 55 243	[written by Joe Morris][produced by Dick Jacobs][21[4].R&B; Chart][#1 R&B; Chart for Faye Adams in 1953r]
Shake ! Shake ! Shake !/He' s a fool	Jackie Wilson	07.1963	-	33[8]	Brunswick 55 246	[written by Bobby Adams/Bobby Stevenson][produced by Dick Jacobs][21[4].R&B; Chart]
Baby get it [And don' t quit it]/The new breed	Jackie Wilson	09.1963	-	61[5]	Brunswick 55 250	[written by Alonzo Tucker/Jackie Wilson][produced by Dick Jacobs]
I' m travellin' on/Haunted house	Jackie Wilson	02.1964	-	123[2]	Brunswick 55 260	[written by Jackie Wilson, Shelly Coburn, Phoebe Wood]
Call her up/The kickapoo	Jackie Wilson	01.04.1964	-	110[1]	Brunswick 55 263	[written by Rex Garvin, Jackie Wilson][48[1].R&B; Chart]
Big boss line/Be my girl	Jackie Wilson	05.1964	-	94[1]	Brunswick 55 266	[written by Jackie Wilson, Alonzo Tucker][produced by Dick Jacobs][34[4].R&B; Chart]
Squeeze her-Tease her [But love her]/Give me back my heart	Jackie Wilson	08.1964	-	89[2]	Brunswick 55 269	[written by Jackie Wilson, Alonzo Tucker][produced by Dick Jacobs][B:16[8].R&B; Chart]
She' s all right/Watch out	Jackie Wilson	01.10.1964	-	102[6]	Brunswick 55 273	[written by Eddie Singleton][produced by Nat Tarnopol][39[2].R&B; Chart]
Danny boy/Soul time	Jackie Wilson	02.1965	-	94[3]	Brunswick 55 277	[written by Frederic E. Weatherly][produced by Dick Jacobs][25[7].R&B; Chart][utwór oparty na tradycyjnej irlandzkiej piosence Londonderry Air napisanej w 1855r]
No pity [In The Naked City]/I' m so lonely	Jackie Wilson	07.1965	-	59[10]	Brunswick 55 280	[written by John Roberts/Alonzo Tucker/Jackie Wilson][produced by Dick Jacobs][25[11].R&B; Chart]
I believe I' ll love on/Lonely teardrops	Jackie Wilson	10.1965	-	96[2]	Brunswick 55 283	[written by Eddie Singleton][produced by Dick Jacobs][34[4].R&B; Chart]
Think twice/Please don' t hurt me	Jackie Wilson and LaVern Baker	01.1966	-	93[1] side B:128[1]	Brunswick 55 287	[A:written by Eddie Singleton][B:written by Bob Tupert, Demetrius Tapp][produced by Dick Jacobs][37[3].R&B; Chart]
Whispers [Gettin' louder]/The fairest of them all	Jackie Wilson	10.1966	-	11[12]	Brunswick 55 300	[written by Barbara Acklin, David Scott][produced by Carl Davis][5[16].R&B; Chart]
I don' t want to lose you/Just be sincere	Jackie Wilson	03.1967	-	84[3] side B:91[3]	Brunswick 55 309	[A:written by Karl Tarleton, Carl Davis][B:written by Bernard Reed, Danny Reed, Othia Right][produced by Carl Davis][A:11[10].R&B; Chart][B:43[2].R&B; Chart]
I' ve lost you/Those heartaches	Jackie Wilson	05.1967	-	82[4]	Brunswick 55 321	[written by Van McCoy][produced by Carl Davis][35[4].R&B; Chart]
[Your love keeps lifting me] Higher and higher/I' m the one to do it	Jackie Wilson	08.1967	-	6[12]	Brunswick 55 336	[written by Gary Jackson, Carl Smith][produced by Carl Davis][1[1][14].R&B; Chart][utwór oryginalnie nagrany przez The Dells w 1967r]
Since you showed me how to be happy/The who who song	Jackie Wilson	11.1967	-	32[6]	Brunswick 55 354	[written by Gary Jackson, Gerald Sims, Carl Smith][produced by Carl Davis][22[5].R&B; Chart]
For your precious love/Uptight [Everything' s alright]	Jackie Wilson and Count Basie	02.1968	-	49[7]	Brunswick 55 365	[written by Arthur Brooks/Richard Brooks/Jerry Butler][produced by Nat Tarnopol/Teddy Reig][26[6].R&B; Chart]
Chain gang/Funky Broadway	Jackie Wilson and Count Basie	04.1968	-	84[5]	Brunswick 55 373	[written by Sam Cooke][produced by Nat Tarnopol/Teddy Reig][37[4].R&B; Chart]
I get the sweetest feeling/Nothing but heartaches [Keep haunting me]	Jackie Wilson	07.1968	-	34[8]	Brunswick 55 381	[written by Van McCoy, Alicia Evelyn][produced by Carl Davis][12[10].R&B; Chart]
For once in my life/You brought about a change in me	Jackie Wilson	11.1968	-	70[3]	Brunswick 55 392	[written by Orlando Murden, Ron Miller][produced by Carl Davis]
I still love you/Hum de dum de do	Jackie Wilson	01.03.1969	-	105[3]	Brunswick 55 402	[written by Eugene Record, Carl Davis][produced by Carl Davis, Eugene Record][39[3].R&B; Chart]
[Your love keeps lifting me] Higher and higher/Whispers [Gettin' louder]	Jackie Wilson	05.1969	11[11]	-	MCA MU 1131 [UK]	[written by Gary Jackson/Carl Smith][produced by Carl Davis]
Helpless /Do it the right way	Jackie Wilson	01.09.1969	-	108[4]	Brunswick 55 418	[written by Eugene Record, Carl Davis][produced by Carl Davis][21[6].R&B; Chart]
Let this be a letter [To my baby]/Didn' t	Jackie Wilson	05.1970	-	91[2]	Brunswick 55 435	[written by Eugene Record][produced by Eugene Record/Carl Davis][34[7].R&B; Chart]
[I can feel those vibrations] This love is real/Love uprising	Jackie Wilson	12.1970	-	56[11]	Brunswick 55 443	[written by Jack Daniels, J. Moore][produced by Paul Davis][9[12].R&B; Chart]
Love is funny that way/Try it again	Jackie Wilson	11.1971	-	95[3]	Brunswick 55 461	[written by Floyd Smith/Ritchie Tufano][produced by Carl Davis/Willie Thinberson][18[9].R&B; Chart]
You got me walking/The fountain	Jackie Wilson	02.1972	-	93[3]	Brunswick 55 467	[written by Eugene Record][produced by Carl Davis/Johnny Moore][22[6].R&B; Chart]
The Girl Turned Me On/Forever And A Day	Jackie Wilson	05.1972	-	-	Brunswick 55 475	[written by Leo Graham, Dennis Miller][produced by Carl Davis, Willie Henderson][44[3].R&B; Chart]
I get the sweetest feeling/Galore/Soul galore	Jackie Wilson	07.1972	9[26]	-	MCA MU 1160 [UK]	[written by Van McCoy, Alicia Evelyn][produced by Carl Davis]
Because Of You/Go Away	Jackie Wilson	05.1973	-	-	Brunswick 55495	[written by Jeffrey Perry, Edward E. Little Jr. ][produced by Carl Davis, William Sanders][45[2].R&B; Chart]
Sing A Little Song/No More Goodbyes	Jackie Wilson	07.1973	-	-	Brunswick 55499	[written by Dacres][produced by Bob Mersey, Woody Henderling][95[5].R&B; Chart]
I get the sweetest feeling/[Your love keeps lifting me] Higher and higher	Jackie Wilson	05.1975	25[8]	-	Brunswick BR 18 [UK]	[written by Van McCoy, Alicia Evelyn][produced by Carl Davis]
Don't Burn No Bridges	Jackie Wilson And The Chi-Lites	11.1975	-	-	Brunswick 55522	[written by Romaine Anderson][produced by Carl Davis, Sonny Sanders][91[4].R&B; Chart]
Reet petite [The sweetest girl in town][re-issue]	Jackie Wilson	11.1986	1[4][17]	-	SMP SKM 3 [UK]
I get the sweetest feeling [re-issue]	Jackie Wilson	02.1987	3[11]	-	SMP SKM 1 [UK]	[written by Van McCoy, Alicia Evelyn][produced by Carl Davis]
[Your love keeps lifting me] Higher and higher/The who who song	Jackie Wilson	07.1987	15[7]	-	Skratch SKM 10 [UK]	[written by Raynard Miner/Gary Jackson/Carl Smith][produced by Carl Davis]
Baby Workout/Lonely Teardrops	Jackie Wilson	12.1987	93[1]	-	Skratch SKM 11 [UK]	[written by J. Wilson, A. Tucker]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Jackie Wilson at The Copa	Jackie Wilson	11.1962	-	137[2]	Brunswick 754 108
Baby workout	Jackie Wilson	04.1963	-	36[21]	Brunswick 754 110
Whispers	Jackie Wilson	01.1967	-	108[7]	Brunswick 754 122
Higher and higher	Jackie Wilson	11.1967	-	163[4]	Brunswick 754 130
Manufactures of soul	Jackie Wilson/Count Basie	06.1968	-	195[3]	Brunswick 754 134

Dave Banyase and Sum Guys

Grupa wywodząca się z przedmieść Detroit ,która nagrała dwa popularne numery rhythm'n'bluesowe,pierwszy póżniej umieścili na swych solowych płytach Roscoe Gordon i Darrell Banks.Drugi z nich to popularny temat wykonywany minn. przez Zombies.Reprezentowali brzmienie zbliżone bardziej do klubowego niż garażowego grania ,tak modnego w ówczesnym
czasie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Just A Little Bit/Open The Door To Your Heart	Dave Banyase and Sum Guys	.1967	-	-	Solid Rock W-003 / W-004	[written by Washington, Brown][produced by Jabo-Baby Enterprises]

Westlife

Westlife to irlandzki boysband wykonujący muzykę pop. Początki Westlife sięgają popowego zespołu IOU, w którym swoje pierwsze kroki stawiali Kian Egan, Shane Filan i Mark Feehily. Całości dopełniali Derrick Lacey, Graham Keighron i Michael Garrett - w tym sześcioosobowym składzie band nagrał singel "Together Girl Forever".


Kiedy z zespołem skontaktował się ówczesny menedżer Boyzone, Louis Walsh, sekstet zyskał niebywałą szansę na zaistnienie w show-biznesie - niestety, aby uzyskać aprobatę i możliwość nagrywania dla BMG potrzebne były zmiany. Te przyszły wraz z pożegnaniem się z Derrickiem, Grahamem i Michaelem - na ich miejsce pojawili się Nicky Byrne i Bryan McFadden. Współ menedżerem zespołu (głównie z przyczyn nazwiska niż konkretnych działań) został Ronan Keating, lider Boyzone. Tak zreformowany boysband przyjął 3 lipca 1998 roku nazwę Westlife.

Początki każdego z członków były różne - Mark, Kian i Shane przed założeniem IOU uczęszczali do katolickiego Summerhill College, gdzie brali udział m.in. w szkolnej inscenizacji "Grease". Kian dodatkowo grał w punkowym zespole Skrod. Bryan ma za sobą doświadczenie aktorskie - uczęszczał do dublińskiej Billy Barry Stage School, która umożliwiła mu występy na deskach wszystkich liczących się teatrów w Irlandii (zagrał nawet rolę w serialu komediowym "Finbar's Class" o nastolatkach). Jedynie kariera Nicky'ego potoczyła się dziwnym torem, gdyż przed dołączeniem do zespołu był on profesjonalnym... piłkarzem. Grał jako bramkarz m.in. w klubach Leeds United i Shelbourne.

Westlife wdarli się na szczyt brytyjskiej listy przebojów w marcu 1999 roku ze swoim pierwszym singlem, "Swear It Again" i szybko nie oddali pola. "If I Let You Go", "Flying Without Wings" (wielki przebój umieszczony na soundtracku do filmu "Pokemon 2000"), "I Have a Dream" - te tytuły również zadebiutowały na pierwszym miejscu. Mimo tego wydany w listopadzie 1999 roku debiutancki album, zatytułowany po prostu "Westlife", osiągnął "tylko" 2. pozycję i od razu spadł na miejsce 37. Muzycy zdobyli jednak nagrody, w tym, dla najlepszego nowego zespołu Top of the Pops roku oraz najlepszego zespołu UK i Irlandii podczas MTV Europe Music Awards. Piąty i ostatni singel z debiutanckiego krążka, "Fool Again" tradycyjnie zajął za to 1. miejsce listy na początku 2000 roku.

"Coast to Coast" to tytuł drugiego albumu formacji, wydanego rok po debiucie. Promowały go single "My Love" i "Against All Odds (Take a Look At Me Now)" (duet z Mariah Carey), które również uplasowały się na szczycie listy przebojów. Z takim wynikiem - 7 pierwszych singli na pierwszym miejscu listy przebojów wyrównali rekord ustanowiony wcześniej przez The Beatles. Pasmo nieprzerwanych sukcesów pociągnęło za sobą nieodwołalną decyzję o światowym tournée - podczas "Where Dreams Come True Tour" zespół dał 70 koncertów w Wielkiej Brytanii, Europie i Azji.

Grupa od początku swego istnienia angażowała się w działalność charytatywną - poprzez duet z indonezyjską piosenkarką Sheriną (singel "I Have a Dream") czy wspólne występy z Christiną Aguilerą i Dianą Ross wspierali UNICEF, Comic Relief czy Fundację Nelsona Mandeli na Rzecz Dzieci. Poza tym aktywnie wspierają brytyjskie organizacje, m.in. Królewski Instytut Głuchych, organizowaną przez BBC akcję "Children In Need" czy też Cancer Research UK.

Jesienią 2001 roku światło dzienne ujrzał kolejny album - "World Of Our Own", z którego pochodzi m. in. wielki przebój "Uptown Girl" (i oczywiście kolejny nr 1. listy przebojów), oryginalnie nagrany przez Billy'ego Joela. Zespół przyzwyczaił fanów do regularnego wydawania swoich pozycji - co roku na jesieni nowy krążek Westlife ukazywał się na półkach sklepowych. Tak samo było ze składanką "Unbreakable - The Greatest Hits Vol. 1" z 2002 roku. Czwarty studyjny album - "Turnaround" to ostatnia pozycja nagrana w oryginalnym, pięcioosobowym składzie. W marcu 2004 Bryan postanowił odejść z zespołu i skupić się na rodzinie oraz solowej karierze. Punktem zwrotnym, który zadecydował o tej decyzji było... nagranie przez zespół coveru "Mandy" Barry'ego Manillowa.

- To była... ta cholerna "Mandy" - mówił później Brian (po odejściu z Westlife powrócił do oryginalnej pisowni swego imienia) w wywiadzie dla "The Independent" - To był punkt zwrotny. Zawsze byłem bardzo dumny z Westlife i wciąż uważam, że nigdy nie mieliśmy takiego uznania, na jakie zasłużyliśmy, ale strasznie jest mi wstyd za tę piosenkę. Jak tylko zaczęliśmy ją nagrywać w studio, straciłem całą chęć do dalszego grania.

Brian wydał swój pierwszy solowy album "Irish Son" w 2004 roku. Na płycie znalazł się też duet "Almost Here" z australijską piosenkarką Deltą Goodrem, ówczesną partnerką muzyka (wcześniej związany był z Kerrą Katoną z Atomic Kitten, z którą oficjalnie rozwiódł się dopiero w 2006 roku). Nagrania nie spotkały się jednak z dużym uznaniem, a rozczarowany artysta postanowił zwrócić się w stronę country.

Po odejściu Briana zespół bynajmniej nie wyhamował - przed wydaniem następnej płyty postanowił za to zrobić ukłon w stronę fanów. Zorganizował casting i spośród licznej rzeszy chętnych wybrano Joannę Hindley, która wzięła udział w nagraniu utworu "The Way You Look Tonight". Dla uczczenia tej współpracy zorganizowano specjalny telewizyjny show.

W 2005 roku Mark wyjawił szerokiej publiczności, że jest homoseksualistą, a jego wieloletnim partnerem jest Kevin McDaid z zespołu V. Dodał, że zespół oraz jego rodzina od dawna o tym wiedzieli.

- Jestem gejem i jestem z tego dumny - wyjawił Mark w wywiadzie dla magazynu "The Sun". - Nie przejmuję się, jak ludzie na to zareagują, jestem szczęśliwy z tego, jaki jestem. Znalazłem kogoś, kto jest moim prawdziwym partnerem.

Kolejne lata to pasmo nieprzerwanych sukcesów kolejnych wydawnictw - wraz z premierą w 2006 roku singla "The Rose", który po raz czternasty w ich karierze osiągnął szczyt listy przebojów, boysband zajął honorowe 3. miejsce (wespół z Cliffem Richardem) na liście zespołów z największą liczbą singli "numer 1" w historii (pozostając w tyle tylko za The Beatles i Elvisem Presleyem). Ostatni dotychczas studyjny album Westlife został wydany w 2007 r. i nosi tytuł "Back Home". Promowała go trasa "Back Home Tour", podczas której 1 czerwca 2008 r. dla uczczenia 10-lecia istnienia formacji zespół dał największy w swojej historii koncert na Croke Park w Dublinie - publiczność liczyła 82300 fanów.

Po zakończeniu wyczerpującej trasy promującej ostatni studyjny album 1 lipca 2008 roku zespół ogłosił roczne zawieszenie zespołu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Swear it again	Westlife	05.1999	1[2][22]	20[20]	RCA 74321 66206 2	[gold-US][gold-UK][written by Steve Mac/Wayne Anthony Hector][produced by Steve Mac ]
If you let you go	Westlife	08.1999	1[1][20]	-	RCA 74321692352	[silver-UK][written by David Kreuger/Joergen Elofsson/Per Magnusson ][produced by David Kreuger/Per Magnusson ]
Flying without wings	Westlife	10.1999	1[1][22]	-	RCA 74321709162	[platinum-UK][written by Steve Mac/Wayne Anthony Hector][produced by Steve Mac ]
I have a dream/Seasons in the sun	Westlife	12.1999	1[4][35]	-	RCA 74321 72601 2	[platinum-UK][written by Benny Andersson/Bjorn Ulvaeus/Jacques Brel/Rod McKuen ][produced by Dan Frampton/Pete Waterman/Mark Topham/Karl Twigg ][oryginalnie nagrana przez zespół Abba w 1979]
Fool again	Westlife	04.2000	1[1][21]	-	RCA 74321 75156 2	[silver-UK][written by David Kreuger/Joergen Elofsson/Per Magnusson ][produced by David Kreuger/Per Magnusson]
Against all odds	Mariah Carey & Westlife	09.2000	1[2][27]	-	Columbia 6698872	[gold-UK][written by Phil Collins][produced by Mariah Carey/Steve Mac ]
My love	Westlife	11.2000	1[1][19]	-	RCA 74321802792	[silver-UK][written by Jorgen Elofsson/Per Magnusson/David Kreuger/Pelle Nylen][produced by David Kreuger/Per Magnusson]
What makes a man	Westlife	12.2000	2[46]	-	RCA 74321 82386 2	[gold-UK][written by Steve Mac/Wayne Anthony Hector][produced by Steve Mac ]
Uptown girl	Westlife	03.2001	1[1][24]	-	RCA 74321841682	[platinum-UK][written by Billy Joel][produced by Steve Mac ]
Queen of my heart	Westlife	11.2001	1[1][22]	-	RCA 74321 89913 2	[silver-UK][written by Steve McCutcheon/Wayne Anthony Hector/Steve Robson/John McLaughlin][produced by Steve Mac ]
World of our own	Westlife	03.2002	1[1][23]	-	S/RCA 74321918802	[silver-UK][written by Steve Mac/Wayne Anthony Hector][produced by Steve Mac ]
When You're Looking Like That	Westlife	03.2002	188[1]	-	RCA 74321 87367 2	[written by A. Carlsson , M. Martin , Rami][produced by Rami]
Bop bop baby	Westlife	06.2002	5[40]	-	S 74321940452	[written by Bryan McFadden/Frank Murphy/O'Brien/Shane Filan ][produced by Steve Mac ]
Unbreakable	Westlife	11.2002	1[1][36]	-	S Records 74321 975222	[silver-UK][written by Jorgen Elofsson/Jon Reid][produced by Steve Mac ]
Tonight /Miss you nights	Westlife	04.2003	3[17]	-	S Records 74321 98680 2	[written by Wayne Anthony Hector/Steve Mac/Jorgen Elofsson][produced by Steve Mac ]
Hey whatever	Westlife	09.2003	4[18]	-	S Records 82876560862	[written by Karl & Ken Papenfus/Steve Mac/Steve McCutcheon/Wayne Hector ][produced by Steve Mac ]
Mandy	Westlife	11.2003	1[1][20]	-	S Records 82876570742	[silver-UK][written by Scott English/Richard Kerr ][produced by Steve Mac ]
Obvious	Westlife	03.2004	3[24]	-	S 82876596322	[written by Andreas Carlsson/Jakob Schulze/Pilot II/Savan Kotecha][produced by Jakob Schulze/Karl Engstrom/Kristian Lundin ]
You raise me up	Westlife	11.2005	1[2][57]	-	S 82876739522	[platinum-UK][written by Brendan Graham/Rolf Lovland ][produced by Steve Mac ]
When you tell me that you love me	Westlife feat Diana Ross	12.2005	2[12]	-	S Records 82876767382	[written by John Bettis/Albert Hammond ][produced by Steve Mac ]
Amazing	Westlife	03.2006	4[13]	-	S 82876806242	[written by Jakob Schulze/Kristian Lundin/Pilot II/Savan Kotecha][produced by Carl Falk ]
The Rose	Westlife	11.2006	1[1][11]	-	S 88697032652	[written by Amanda McBroom ][produced by Andreas Quiz/Josef Larossi ]
Hard To Say I'm Sorry	Westlife	11.2007	135[1]	-	BMG GBARL 0601582
Home	Westlife	11.2007	3[21]	-	S 88697189872	[silver-UK][written by Michael Buble/Alan Chang/Amy-Gillies Foster ][produced by Steve Mac ]
I'm Already There	Westlife	12.2007	62[8]	-	S GBARL 0701126	[written by Gary Baker/Frank Myers/Richie McDonald ][produced by Andreas Quiz/Josef Larossi ]
Us Against The World	Westlife	02.2008	8[15]	-	S 88697253142	[written by Rami Yacoub/Arnthor Birgisson/Kotecha ][produced by Rami Yacoub/Arnthor Birgisson ]
What About Now	Westlife	11.2009	2[22]	-	RCA 88697611282	[gold-UK][written by Ben Moody/David Hodges/Josh Hartzler ][produced by Steve Robson ]
Safe	Westlife	11.2010	10[5]	-	Syco Music 88697724492	[written by John Shanks, James Grundler][produced by John Shanks, Richard "Biff" Stannard, Ash Howes]
Lighthouse	Westlife	11.2011	32[2]	-	RCA GB 1101100463	[written by Gary Barlow, John Shanks][produced by John Shanks]
Hello My Love	Westlife	01.2019	13[10]	-	EMI GBUM 71807035	[written by Ed Sheeran,Steve Mac][produced by Steve Mac,Red Triangle,John Gibbons,Colin Hanley]
Better Man	Westlife	04.2019	26[2]	-	EMI GBUM 71900660	[written by Ed Sheeran,Fred Gibson,Steve Mac][produced by Tobie Tripp,Steve Mac ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Westlife	Westlife	11.1999	2[107]	129[17][05.2000]	RCA 74321 71321 2	[5x-platinium-UK][produced by Cutfather & Joe/David Frank/David Kopatz/Jakob Schulze/Per Magnusson/Rami Yacoub/Steve Kipner/Steve Mac ]
Coast to coast	Westlife	11.2000	1[1][66]	-	RCA 74321808312	[6x-platinium-UK][Producers: David Kreuger/Jakob Schulze/Per Magnusson/Rami Yacoub/Steve Mac ]
World of our own	Westlife	11.2001	1[1][50]	-	RCA 7432190308 2	[4x-platinium-UK][Producers: Cutfather/Dan Frampton/David Kreuger/Julian Gallagher/Per Magnusson/Richard Stannard/Steve Kipner/Steve Mac ]
Unbreakable-The Greatest Hits-Vol.1	Westlife	11.2002	1[1][173]	-	S Records 74321 97590 2	[6x-platinium-UK][Producers: Dan Frampton/David Kreuger/Jimmy Jam/John Holiday/Mariah Carey/Per Magnusson/Pete Waterman/Rami Yacoub/Steve Mac/Terry Lewis/Trevor Steele ]
Turnaround	Westlife	12.2003	1[1][35]	-	S Records 82876557412	[2x-platinium-UK][Producers: Cutfather & Joe/Jakob Schulze/Josef Larossi/Karl Engstrom/Steve Mac ]
Allow us to be Frank	Westlife	11.2004	3[30]	-	RCA 82876651052	[2x-platinium-UK][Producers: Steve Mac ]
Face to face	Westlife	11.2005	1[1][52]	-	S 82876745382	[4x-platinium-UK][Producers: Andreas Quiz/Carl Falk/David Kreuger/Jakob Schulze/Josef Larossi/Per Magnusson/Steve Mac ]
The Love Album	Westlife	12.2006	1[1][42]	-	S 88697019822	[3x-platinium-UK][Producers: Andreas Quiz/David Kreuger/Josef Larossi/Meller/Per Magnusson/Steve Mac ]
Back Home	Westlife	11.2007	1[1][33]	-	S 88697176702	[3x-platinium-UK][Producers: Steve Mac/Per Magnusson/David Kreuger/Josef Larossi ]
Where We Are	Westlife	11.2009	2[17]	-	S 88697019822	[2x-platinium-UK][Producers: Andy Hill/Anne Preven/Brian Kennedy Seals/Emanuel Kiriakou/Greg Wells/Jim Jonsin/Louis Biancaniello/Martin Terefe/Ryan Tedder/Sam Watters/Scott Cutler/Steve Anderson/Steve Robson/Wayne Wilkins ]
Gravity	Westlife	12.2010	3[9]	-	Syco Music 88697724482	[platinium-UK][Producers: John Shanks]
Greatest Hits	Westlife	12.2011	4[19]	-	RCA 88697928422	[2x-platinium-UK][Producers: John Shanks, Steve Mac, Per Magnusson, David Kreuger, David Foster, Pete Waterman, Steve Robson, TTW, Rami Yacoub, Quiz & Larossi, Carl Falk, Arnthor Birgisson]

Bob Seger System

Po opuszczeniu Cameo-Parkway, Seger i Punch zaczęli szukać nowej wytwórni. Wiosną 1968 roku Bob Seger & The Last Heard podpisali kontrakt z wielką wytwórnią   Capitol Records, odrzucając Motown Records, którzy zaoferowali więcej pieniędzy niż Capitol. Seger uważał, że Capitol był bardziej odpowiedni dla jego gatunku niż Motown. 

 Capitol zmienił nazwę zespołu na The Bob Seger System. Podczas przejścia między wytwórniami gitarzysta Carl Lagassa opuścił zespół, a dołączył klawiszowiec Bob Schultz . Pierwszym singlem The System z Capitol był antywojenny utwór „2 2 =?”, który odzwierciedlał wyraźną zmianę postaw politycznych Segera z „The Ballad of the Yellow Beret”. Singiel był ponownie hitem w Detroit i trafił jako numer 1 w stacjach radiowych w Buffalo, Nowym Jorku i Orlando na Florydzie, ale przeszedł niezauważony niemal wszędzie, i nie udało mu się znaleźć na liście krajowej w USA. Singiel wszedł jednak na kanadyjską   listę przebojów, osiągając   # 79. 

Drugim singlem z The Bob Seger System był „Ramblin' Gamblin „Man”. To był poważny hit w Michigan, a także stał się pierwszym hitem ogólnokrajowym Segera, osiągając   # 17. Sukces piosenki doprowadził do wydania albumu o tym samym tytule w 1969 roku. Album Ramblin 'Gamblin' Man osiągnął 62 pozycję na liście albumów popowych Billboard. Glenn Frey (później w Eagles) miał swój pierwszy koncert studyjny, śpiewając chórki i grając na gitarze w „Ramblin” Gamblin 'Man ”.

Seger nie był w stanie podążyć za tym sukcesem. Do następnego albumu wokalista i autor piosenek Tom Neme dołączył do The System, ostatecznie pisząc i śpiewając większość melodii, która była mocno krytykowana. Album, noszący nazwę Noah (1969), nie wykazał się powodzeniem, co doprowadziło Segera do krótkiego odejścia z przemysłu muzycznego i uczęszczania na studia. Wrócił w następnym roku i wydał ostatni album System , Mongrel z 1970 roku, tym razem bez Toma Neme. Bob Schultz również opuścił zespół, zastępił go Dan Watson. Mongrel, z potężnym singlem „Lucifer”, został uznany za mocny album przez wielu krytyków i fanów Detroit, ale nie udało mu się zaistnieć komercyjnie.

 Bob Seger System został wprowadzony do Michigan Rock and Roll Legends Hall of Fame w 2006 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ramblin' Gamblin' Man/Tales Of Lucy Blue	Bob Seger System	09.1968	-	17[14]	Capitol 2297	[written by Bob Seger][produced by Hideout Records And Distributors Inc.]
Ivory/The Last Song (Love Needs To Be Loved)	Bob Seger System	05.1969	-	97[1]	Capitol 2480	[written by Bob Seger][produced by Wayne Shuler, Hideout Productions]
Lucifer/Big River	Bob Seger System	04.1970	-	84[6]	Capitol 2748	[written by Bob Seger][produced by Hideout Records ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ramblin' Gamblin' Man	Bob Seger System	02.1969	-	62[10]	Capitol 172	[gold-US][produced by The Bob Seger System and Punch Andrews]
Mongrel	Bob Seger System	10.1970	-	171[4]	Capitol 499	[gold-US][produced by Punch Andrews]

Stillroven

Stillroven był amerykańskim zespołem rocka garażowego i  psychodelicznego z Robbinsdale, Minnesota , na przedmieściach Minneapolis , którzy byli aktywni w latach 1965-1969. Odnieśli lokalny  sukces, ciesząc się przebojem w obszarze Twin Cites dzięki wersji „ Hey Joe ”. W nadziei, że dotrą do szerszej publiczności, przenieśli się, grając przez krótki czas w Tucson w Arizonie , ale ostatecznie przenieśli swoją bazę operacyjną do Denver w Kolorado , gdzie krótko podpisali kontrakt z A&M Records , nagrywając niewydany album dla wytwórni. Grupa dokonała nagrań w studio Normana Petty'ego w Clovis w Nowym Meksyku , a następnie przeniosła się do Waszyngtonu w 1969 roku . W latach, które upłynęły od ich rozpadu w 1969 r., Prace grupy przyciągnęły uwagę entuzjastów rocka garażowego i psychodelicznego i zostały uwzględnione w różnych re-wydaniach i kompilacjach.

Stillroven został założony przez studentów w Robbinsdale High School w Robbinsdale, Minnesota, na przedmieściach Minneapolis w 1965 roku i początkowo był znany jako Syndicate.Ich oryginalny skład to John Howarth i Mark Moorhead na gitarach, Rock Peterson na basie, Dave Dean na klawiszach i Phil Berdahl na perkusji. Główny wokal zwykle zmienia się między różnymi członkami zespołu. Wkrótce po tym, jak Mark Moorhead odszedł w 1966 roku, zespół postanowił zmienić nazwę na Stillroven.Zatrudnili Danny'ego Kane'a jako jego zastępcę na gitarze.

W tym samym czasie poznali lokalnego disc jockeya Petera Huntingtona Maya, który został ich menadżerem i wyprodukował ich płyty. W 1966 roku udali się do studia zlokalizowanego w piwnicy, aby nagrać swój pierwszy singiel „She's My Woman” ze swoją wersją „ (I'm Not Your) Stepping Stone ”, który został wydany w wytwórni Falcon .Tylko 50 promocyjnych kopii zostało wytłoczonych dla stacji radiowych.

 Jednak ich następny singiel w Dove Recording Studio w Bloomington, Minnesota zawierał hałaśliwą wersję „ Hey Joe ” z „Sunny Day”  i zyskał znacznie więcej ekspozycji niż pierwszy, stając się hitem w rejonie Minneapolis. Sukces singla nie był wystarczający, by Peterson i Kane nie odeszli w 1967 r.  Zostali zastąpieni Jimem Larkinem na gitarze rytmicznej i Dave Bergetem na basie.  Ich kolejny singiel „Little Picture Playhouse” / „Cast Thy Burden Upon the Stone” ukazał halucynogenny wpływ psychodelii. Zespół otwierał koncerty Sonny & Cher (choć Cher nie mógł uczestniczyć z powodu choroby) w Minneapolis Auditorium.

Mimo to zespół nie zdołał zdobyć popularności poza obszarem Minneapolis, co było trudniejsze dzięki decyzji ich menedżera o przeprowadzce do Tucson w Arizonie i prowadzeniu spraw z dystansu.Larkin i Berget opuścili zespół niedługo po tym, a zastąpili ich Mike O'Gara na gitarze i Mike Flaherty -bass. W 1968 roku, z O'Garą i Flahertym teraz w składzie, nagrali wersję Moby Grape  „Come in the Morning” z „Necessary Person”, obie zaśpiewane przez O'Garę , ale z powodu wewnętrznego sprzeciwu w grupie, singiel został wstrzymany po wydrukowaniu pierwszych stu egzemplarzy, a następnie ponownie wydany z inną wersją okładki, ale tym razem z coverem  Small Faces   „Tell Me Have You Ever Seen Me” z Dave'em Bergetem na wokalu, który zastąpił „Come in the Morning” jako stronę A. Byłoby to ostatnie oryginalne wydawnictwo zespołu. 

Zespół udał się do Tucson w Arizonie, gdzie przez dwa miesiące byli zarezerwowani w Dunes on Speedway Blvd.  16 kwietnia wystąpili jako zespół otwierający występ Buffalo Springfield w the Dunes i regularnie pojawiali się tam do maja. W lipcu Mike Flaherty opuścił zespół, a Dave Berget powrócił.   Zespół podpisał kontrakt z nowym menadżerem,Jamesem Reardonem i współpracownikami.  Kontynuowali występy w Tucson, a nawet podpisali kontrakt z A&M Records na nagranie albumu, który nagrali, ale który nigdy nie został wydany. W listopadzie Stillroven przeniósł swoją bazę  do Denver w Kolorado. W kwietniu 1969 roku udali się do Clovis w Nowym Meksyku, aby nagrać kilka piosenek, w tym cover „Get Ready” Temptations w studio Normana Petty'ego , gdzie tacy luminarze jak Buddy Holly i Roy Orbison nagrali wiele ich hitów z Petty'm w latach 50-tych.

W maju 1969 r. zespół udał się do Waszyngtonu, aby spotkać się z Bonnie Diamond, która wcześniej spotkała zespół w Aspen w Kolorado i była znana   z powiązań w branży muzycznej.  Zaaranżowała dla nich przesłuchanie dla producenta Phila Ramone i egzekutywę z Electra Records w Nowym Jorku. Poproszono ich o przesłuchanie, a później nagranie   wersji piosenki z Broadwayu, Oh! Kalkuta! Nie interesując się nagrywaniem tej piosenki, odrzucili układ i na krótko wrócili do Waszyngtonu.  Zaproponowano im pobyt w Nowym Jorku na scenie w Greenwich Village, ale odrzucono go z powodu wczesnego poranka. W finałowym składzie, w którego skład wchodzą Phil Berdahl, Dave Dean, Dave Berget, Mike O'Gara i Dave Rivkin, oraz z Berdahlem i Deanem jako jedynymi dwoma oryginalnymi członkami zespołu, zespół w końcu wrócił do Minnesoty, grając ostatni koncert w lipcu 1969 r. w klubie o nazwie Prison in Burnsville.  Wkrótce potem zespół się rozpadł. 

W następnych latach po ich rozpadzie, praca zespołu zwróciła uwagę entuzjastów i kolekcjonerów rocka garażowego i psychodelicznego. Antologia ich pracy, Cast Thy Burden Upon the Stillroven, została wydana w Sundazed Records w 1996 roku.  Oprócz bardziej znanych piosenek, album zawierał wiele wcześniej niewydanych utworów. W 2005 roku niewydany album nagrany dla A&M w 1968 roku został wydany na CD, Too Many Spaces.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
She's My Woman/I'm Not Your Stepping Stone	Stillroven	.1966	-	-	Falcon 7296	[written by Howarth, Dean][produced by Creative Group Co.]
Hey Joe/Sunny Day	Stillroven	06.1967	-	-	Roulette 4748	[written by Bill Roberts][produced by Peter Huntingfield May]
Little Picture Playhouse/Cast Thy Burden Upon The Stone	Stillroven	11.1967	-	-	August 101	[written by Hine][produced by Peter Huntingfield May]
Have You Ever Seen Me/Necessary Person	Stillroven	.1968	-	-	August 102	[written byMarriott, Lane][produced by Peter Huntington May]

Dance Exponents

The Exponents są nowozelandzką grupą rockową . Zespół powstał w 1981 r. jako Dance Exponents, po tym jak wokalista Jordan Luck i gitarzysta Brian Jones rozwiązali swoją pierwszą grupę, Basement, i przenieśli się z South Canterbury do Christchurch. Pozostałymi członkami założycielami byli David (Chalkie) Gent (bas), Steve (Fingers) Cowan (gitara) i Michael (Harry) Harralambi (perkusja). Rezydując w Christchurch Aranui Tavern szybko zdobyli silną pozycję, co zostało udokumentowane podpisaniem kontraktu nagraniowego z Mushroom Records w 1982 roku.
 
Cowan później zmarł w wyniku wcześniejszej choroby. Jakiś czas później, do zespołu dołączył Chris Sheehan na gitarze. Po wydaniu dwóch albumów, w Nowej Zelandii, zespół przeniósł się do Wielkiej Brytanii w 1987 roku, gdzie był popularny wsród emigrantów z Nowej Zelandii (a z czasem Australii i RPA) , ale nie zdobył kontraktu płytowego. W końcu powrócił do Nowej Zelandii i wyrzucił "Dance" z nazwy w 1991 roku, dokonując zmian także w swoim stylu muzycznym.
 
Grupa zawsze opierała się na materiale komponowanego przez Jordana Lucka. Obok niego skład grupy tworzyli Bryan Bell, Mark Bell, Martin Morris i David Barraclough. Ich najważniejsze hity,to m.in. "Why Does Love Do This To Me", "Who Loves Kto Most", "Victoria", "I'll Say Goodbye (Even Tho' I'm Blue) " i " Whatever Happened To Tracy " były popularne wśród kolejnego pokolenia młodych Nowozelandczyków.Zespół kontynuował koncertowanie w Nowej Zelandii do 2006 roku, często w małych, prowincjonalnych miasteczkach, jak również głównych centrach rozrywki,po czym Luck koncertował z własnym zespołem,Luck, grając utwory Exponents i nowe kompozycje . 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Victoria / Can't Kiss the Lips of a Memory	Dance Exponents	07.1982	-	6[9]	-/Mushroom K 8793	-
Airway Spies / Your Best Friend Loves Me Too	Dance Exponents	11.1982	-	11[8]	-/Mushroom K 8905	-
All I Can Do / The Empty Bunk in the Bunkhouse	Dance Exponents	05.1983	-	23[7]	-/Mushroom K 9044	-
Know Your Own Heart / Just Me and You	Dance Exponents	10.1983	-	19[8]	-/Mushroom K 9250	-
I'll Say Goodbye (Even Though I'm Blue) / Checking to See That Your Kiss Is the Same	Dance Exponents	04.1984	-	18[13]	-/Mushroom K 9051	-
Sex and Agriculture	Dance Exponents	08.1984	-	11[8]	-/Mushroom K 9478	-
My Love For You / Ashened Ashened Autumn Leaves	Dance Exponents	04.1985	-	14[6]	-/Mushroom K 9711	-
Caroline skies	Dance Exponents	08.1986	-	24[7]	-/Zulu Z 001	-
If only I could die	Dance Exponents	11.1986	-	35[3]	-/Zulu Z 003	-
Why Does Love Do This To Me	Exponents	05.1991	-	3[29][gold]	-/Mercury 868 176	-
Who Loves Who The Most	Exponents	08.1991	-	3[14][gold]	-/Mercury 868 776	-
Whatever Happened To Tracey	Exponents	02.1992	-	6[11]	-/Mercury 866 542	-
Sink Like A Stone	Exponents	06.1992	-	28[6]	-/Mercury 866 658	-
Erotic EP	Exponents	12.1992	-	27[81]	-/Mercury 864 775	-
House Of Love	Exponents	01.1994	-	25[6]	-/Universal 858 052	-
Like She Said	Exponents	09.1994	-	25[4]	-/Universal 858 847	-
La La Lulu/Summer we never meant	Exponents	10.1995	-	13[8]	-/Warner 063012167	-
Do You Feel In Love	Exponents	07.1996	-	23[41]	-/Warner 063015229	-
One In A Lifetime	Exponents	05.1997	-	24[6]	-/Sony 664 262	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Live At Mainstreet	Dance Exponents	06.1983	-	3[9]	-/Mushroom L 38 017
Prayers Be Answered	Dance Exponents	12.1983	-	4[45][platinum]	-/Mushroom L 38 077
Expectations	Dance Exponents	05.1985	-	7[8][gold]	-/Mushroom L 53 163
Amplifier	Dance Exponents	11.1986	-	18[4]	-/CBS Zulu Z 001
Something Beginning With C	Exponents	03.1992	-	1[2][19][3x-platinum]	-/Universal 512 210
Grassy Knoll	Exponents	09.1994	-	8[6]	-/Universal 522 913
Once Bitten, Twice Bitten: The Singles	Exponents	12.1995	-	1[1][18][6x-platinum]	-/WBS 063012558
Better Never Than Late	Exponents	06.1997	-	3[8][gold]	-/Sony 487 708
Hello, Love You, Goodbye	Exponents	01.2000	-	48[1]	-/Sony 496 324
Sex & Agriculture - The Very Best Of	Exponents	11.2005	-	7[15][ platinum]	-/Universal 987 542

Dam Native

Dam Native jest nowozelandzką grupą hip-hopową założoną w 1992r,prominentną w drugiej połowie lat 90-tych. Pierwszymi członkami byli Danny Haimona i Bennett Pomana, teraz ex-członkowie wspomnianej grupy. Grupa została założona w 1992 roku pod nazwą Native Bass i wydała płytę w momencie, gdy przemysł muzyczny Nowej Zelandii był praktycznie pozbawiony jakichkolwiek zespołów hip hopowych .
 
Dam Native skupia się na kwestiach Maorysach i innych politycznych problemów związanych z Nową Zelandią. Grupa wydała jeden album, zatytułowany Kaupapa Driven Rhymes Uplifted (czasami skracany do KDRU), które jest trudny do znalezienia w sklepach muzycznych. Kolejny album, "Aotearoa ....... Nobody Does It Better" ma być wydany w lutym 2008 r., razem z reedycją KDRU jako podwójny album.
 
Uczestniczył prawie dwie dekady w nowozelandzkim przemyśle muzycznym nie tylko wsparcie międzynarodowych dwiazd, takich jak Public Enemy, Ice T, Spearhead, Ben Harper, Red Hot Chilli Peppers, Del the Funky Homosapien, Body Count i The Fugees, aby wymienić tylko kilka, nie tylko stała się pierwszą " prawdziwą" grupą hip-hopową, ale pierwszą z nurtu "Maori Hip Hop", aby wygrać dwie nagrody za "najlepszy zespół" i "najlepszego męskiego wokalistę" nowozelandzkiego rynku muzycznego.

 W tym samym roku zdobył także nagrodę "Teledysk Roku" za singiel "Behold my Kool style" z pierwszego albumu Dam Native "Kaupapa Driven Rhymes Uplifted", który jest do dziś uznawany za najlepszy album hip hopowy w historii rynku nowozelandzkiego. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Son	Dam Native	07.1997	-	25[8]	-/BMG Tang 527	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Kaupapa Driven Rhymes Uplifted	Dam Native	09.1997	-	37[4]	-/BMG Tang 528

Dalvanius

Maui Dalvanius Prime (ur.16 stycznia 1948r - zm. 3 października 2002r) nowozelandzki artysta i autor tekstów. Jego 30-letnia kariera muzyczna spowodowała,że stał się mentorem i inspiracją wielu młodych nowozelandzkich Maorysów. Był wokalistą i szczerym zwolennikiem kultury Maorysów.
 
Był szóstym z 11 dzieci, które w latach 50-tych wychowywało się w domu zawsze pełnym muzyki m.in. Fats Domino, Elvis i The Drifters. Dalvanius Prime był jednym z najbardziej popularnych w Nowej Zelandii osobistości muzycznych.Uczył się w Church College w Nowej Zelandii w Temple View, Hamilton. Pod koniec lat 60-tych roku przeniósł się do Wellington, gdzie pracował jako kucharz w dzień i jako muzyk w nocy.Zaangażował się w Shevelles, maoryskie żeńskie trio wokalne z Porirua, z którym odbył wiele turnee po Australii.
 
W 1970 roku wyjechał do Australii i wystąpił na otwarciu opery w Sydney Opera House ,a rezygnacja premiera w Australii w 1975 roku Gougha Whitlama stała się inspiracją piosenki Canberra, We're Watching You. W 1984 roku,odniósł wielki sukces w Nowej Zelandii z utworem Poi E, nagranym w klubie Maori Patea.
Zagrał w filmie Te Rua w 1990 roku ,gdzie śpiewał tytułowy temat piosenki Chudka Pa- Poy o apartheidzie. Pozostawał również w ścisłej współpracy z Ngoi Pewhairangi, który pomógł mu opracować Te Kohanga Reo, maoryski język systemu edukacji przedszkolnej i dostarczał muzykę do wielu tekstów tego programu.
 
Później został się działaczem na rzecz zwrotu mokomokai (konserwowane, wytatuowanych ludzkich głów) z zagranicznych muzeów. Pojawiał się gościnnie w kilku telewizyjnych widowiskach tym Radio Te wha WAHO i The Life and times of Tetutu. W 1983 roku założył własną firmę produkcyjną, Maui Records i stawał się coraz bardziej związany z muzyką Maorysów. W latach 90-tych jego niezapomniane spektakle, jak Father Christmas at Christmas in the Park przyniósł mu poważanie i fanów na całym świecie. Zmarł w Hawera w 2002 r. po długiej walce z rakiem. Pochowany został w jego rodzinnym Nukumaru, South Taranaki, Nowa Zelandia. 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Man of passion	Dalvanius	05.2003	-	21[5]	-/Jayrem Jay 381

Kenny Dale

 Kenneth Dale Eoff (ur. 3 października 1951r w Artesia, Nowy Meksyk ) to amerykański artysta muzyki country, znany zawodowo jako Kenny Dale . Aktywny w latach 70-tych nagrał dwa albumy dla Capitol Records i nagrał kilka hitów country. Jego największym przebojem była jego wersja „ Only Love Can Break a Heart ” Gene'a Pitney'a , która osiągnęła   nr 7. 

 Kenny Dale nie zwrócił się do muzyki, dopóki nie skończył dwudziestu lat, ale wraz z wydaniem debiutanckiego singla „Bluest Heartache Of The Year” nadrobił stracony czas. Wydany w 1977 roku utwór stał się dużym hitem country i ustanowił Dale'a jako obiecujący młody głos country. 


 Regularnie występujący w klubie Fiddlin 'Frenchie Burke w Houston, Dale występował w lokalnym   klubach ze swoim zespołem Love Country.

Dale wycofał się z branży muzyki country na początku lat 80-tych i zamieszkał w Nashville w stanie Tennessee . Obecnie pracuje jako kierowca autobusu szkolnego w Teksasie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bluest Heartache Of The Year/I'll Believe Every Word That You Lie	Kenny Dale	04.1977	-	-	Capitol 4389	[written by W. W. Wimberly][produced by A. V. Mittelstedt][11[10].Country Chart]
Shame, Shame On Me (I Had Planned To Be Your Man)/Love Walked In Again	Kenny Dale	08.1977	-	-	Capitol 4457	[written by W. W. Wimberly][produced by A. V. Mittelstedt][11[8].Country Chart]
Red Hot Memory/This Is A Sad Song	Kenny Dale	02.1978	-	-	Capitol 4528	[written by W. W. Wimberly][produced by A. V. Mittelstedt][17[8].Country Chart]
The Loser/For Love	Kenny Dale	06.1978	-	-	Capitol 4570	[written by D. McCall, L. Morris][produced by A. V. Mittelstedt][28[4].Country Chart]
Two Hearts Tangled In Love/Let's Make Love	Kenny Dale	09.1978	-	-	Capitol 4619	[written by W. W. Wimberly][produced by A. V. Mittelstedt][18[7].Country Chart]
Down To Earth Woman/Every Other Word Is You	Kenny Dale	05.1979	-	-	Capitol 4704	[written by S. Pippin, J. Slate][produced by Bob Montgomery][16[8].Country Chart]
Only Love Can Break A Heart/Child Of The Wind	Kenny Dale	08.1979	-	-	Capitol 4746	[written by H. David, B. Bacharach][produced by Bob Montgomery][7[9].Country Chart]
Sharing/Child Of The Wind	Kenny Dale	11.1979	-	-	Capitol 4788	[written by S. Pippin, J. Slate][produced by Bob Montgomery][15[8].Country Chart]
Let Me In/Rainbow Man	Kenny Dale	03.1980	-	-	Capitol 4829	[written by S. Pippin, J. Slate,Keith][produced by Bob Montgomery][23[5].Country Chart]
Thank You, Ever-Lovin'/There Are Women (Then There's My Woman)	Kenny Dale	08.1980	-	-	Capitol 4822	[written by Kenny O'Dell][produced by Bob Montgomery][33[3].Country Chart]
When It's Just You And Me/If The World Should Ever Run Out Of Love	Kenny Dale	01.1981	-	-	Capitol 4943	[written by Kenny O'Dell][produced by Bob Montgomery][31[3].Country Chart]

Dada

DADA, grupa brytyjska. Powstała jesienią 1969 w Londynie. Założyli ją Elkie Brooks (właśc. Elaine Bookbinder; 25.02.1945, Salford, Lancashire) - voc, znana już wtedy z wielu solowych nagrań, i Pete Gage (31.08.1947, Lewisham, Londyn) - g, b, k, voc, wywodzący się z zespołu Geno Washington And The Ram Jam Band.

W składzie znaleźli się też: Jimmy Chambers - voc, perc, Paul Korda - voc, Malcolm Capewell - ts, fl, Barry Duggan - as, fl, Ernie Lauchlan - tp, Don Shinn - k i Martyn Harryman - dr.
Niebawem Kordę zastąpił Robert Palmer (właśc. Alan Palmer; 19.01.1949, Batley, Yorkshire) - voc z The Alan Bown. Ponadto z formacją współpracowali Steve Lukather - g i Steve York - b. Działała do lata 1971r.

Podpisała kontrakt z firmą Atco i dla niej nagrała jedyną płytę w dorobku, zatytułowaną po prostu "Dada", wydaną w grudniu 1970. Zaproponowała niezwykle ambitny, wyrafinowany, opracowany z rozmachem repertuar z pogranicza bluesa, rhythm'n'bluesa, jazzu i rocka, np. Big Dipper, Seed Of Peace, Eyes Of The Warren, Jasamin, Dada.

Album okazał się wszakże za trudny dla fanów rocka i nie zyskał większej popularności. Dalsza kariera grupy, której utrzymanie ze względu na rozbudowany skład kosztowało krocie, stanęła pod znakiem zapytania.

Zapewne drogi muzyków by się rozeszły, gdyby nie Chris Blackwell, szef Island, który zaproponował im nagrania dla swojej firmy. Podsunął im też pomysł zmniejszenia składu. Tak latem 1971 z grupy Dada wyłoniła się inna - Vinegar Joe. W późniejszym zaś okresie Brooks i Palmer z powodzeniem działali jako soliści.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dada	Dada	.1970	-	-	Atco 2400 030	-

Ronnie Dyson

Ronnie Dyson (ur. 5.06.1950r - zm. 10.11.1990r) ,amerykański wokalista i aktor.
Urodzony w Washington, Dyson dorastał na Brooklynie w Nowym Jorku, gdzie śpiewał w chórze kościelnym. W wieku zaledwie 18 lat, zdobył główną rolę w broadwayowskiej produkcji "Hair" debiutując w Nowym Jorku w 1968 r. Dyson stał się charakterystycznym głosem lat 60-tych dzięki jego wokalizie w hymnie epoki hippie "Aquarius" .
 
Dyson pojawił się również w filmie z 1969r , Putney Swope. Po "Hair", Dyson kontynuował karierę na scenie grając w Salvation w 1970 roku. Jego nagranie piosenki z tego przedstawienia "(If You Let Me Make Love To You A) Why Can't I Touch You?", Z powodzeniem radziła sobie na rynku, wchodząc do Top 10 Billboard Hot 100, osiągając pozycję # 8 w 1970 roku. Następny, "I Don't Wanna Cry" doszedł do 9 miejsca na liśćie przebojów rhythm'n'bluesowych.
 
W 1971 roku, "When You Get Right Down To It" (cover hitu Delfonics), po obecności na amerykańskich listach przebojów, był wielkim hitem soulowym Wielkiej Brytanii, gdzie wszedł do Top 40 UK Singles Chart.Jego wytwórnia, Columbia Records wysłała go do Filadelfii w 1973 roku do producenta Thoma Bella, jednego z najlepszych producentów w tamtym okresie, by nagrać kilka utworów.
 
Bell silnie zorkiestrował jego styl,co widać w utworach takich jak "One Man Band", który osiągnął 28 miejsce na Hot 100 i # 15 na liście R&B;, i "Just Don't Want To Be Lonely" (# 60 pop, # 29 R &B; ).Dyson pozostał w Columbii współpracując z najlepszymi producentami na kolejnych trzech albumach, The More You Do It (1976), Love in All Flavors (1977) i If The Shoe Fits (1979). Tytułowy utwór pierwszego z trzech albumów został jego jednym z największych hitów stając się # 6 na R&B; Chart. Został on wyprodukowany przez Chucka Jacksona i Marvina Yancy, który był odpowiedzialny za serię przebojów Natalie Cole.
 
Dyson następnie podpisał kontrakt z oddziałem Atlantic, Cotillion w 1981 roku nagrywając dwa albumy i kilka singli, które odniosły jedynie umiarkowany sukces. Jego kariera aktorska i estradowa zaczęła podupadać pod koniec lat 70-tych z powodu złego stanu zdrowia i w 1983 Dyson pojawił się na listach R & B po raz ostatni z "All Over Your Face". Jego ostatnim solowym nagraniem było "See the Clown" w 1990 roku.
Dyson zmarł w wieku 40 lat z powodu niewydolności serca w 1990 roku, w Filadelfii . 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
(If You Let Me Make Love To You Then) Why Can't I Touch You?/Girl Don't Come	Ronnie Dyson	06.1970	-	8[14]	Columbia 45110	[written by Charles Courtney/Peter Link][produced by Billy Jackson][9[13].R&B Chart][piosenka z musicalu na Broadway'u "Salvation"]
I Don't Wanna Cry/She's Gone	Ronnie Dyson	10.1970	-	50[8]	Columbia 45240	[written by Luther Dixon/Chuck Jackson][produced by Billy Jackson][9[9].R&B Chart]
When You Get Right Down To It/Sleeping Sun	Ronnie Dyson	07.1971	34[6]	94[2]	Columbia 45387	[written by Barry Mann][produced by Stan Vincent][37[6].R&B Chart]
One Man Band (Plays All Alone)/I Think I'll Tell Her	Ronnie Dyson	02.1973	-	28[13]	Columbia 45776	[written by Thom Bell/Linda Creed][produced by Thom Bell][15[9].R&B Chart]
Just Don't Want To Be Lonely/Point Of No Return	Ronnie Dyson	08.1973	-	60[7]	Columbia 45867	[written by Vinnie Barrett/Bobby Eli/John Freeman][produced by Thom Bell][29[12].R&B Chart]
We Can Make It Last Forever/Just A Little Love From Me	Ronnie Dyson	04.1974	-	-	Columbia 46021	[written by H. Cosby, R. Glover, J. Harris][produced by Henry Cosby][62[8].R&B Chart]
The More You Do It (The More I Like It Done To Me/You And Me	Ronnie Dyson	07.1976	-	62[12]	Columbia 10 356	[written by Chuck Jackson/Marvin Yancey][produced by Chuck Jackson/Marvin Yancy][6[22].R&B Chart]
(I Like Being) Close To You/Lovin' Feeling	Ronnie Dyson	12.1976	-	-	Columbia 10 441	[written by C. Jackson, M. Yancy][produced by Chuck Jackson, Marvin Yancy][75[7].R&B Chart]
Don't Be Afraid/I Just Want To Be There	Ronnie Dyson	09.1977	-	-	Columbia 10 599	[written by Chuck Jackson, Marvin Yancy][produced by Chuck Jackson, Marvin Yancy][30[16].R&B Chart]
Ain't Nothing Wrong/Just As You Are	Ronnie Dyson	01.1978	-	-	Columbia 10 667	[written by Chuck Jackson, Marvin Yancy][produced by Chuck Jackson, Marvin Yancy][77[3].R&B Chart]
Heart To Heart/Bring It On Home	Ronnie Dyson	05.1982	-	-	Cotillion 47005	[written by Eban Kelly, Charles Williams][produced by Bobby Eli ][A:57[10].R&B Chart][B:66[6].R&B Chart]
All Over Your Face/Don't Need You Now	Ronnie Dyson	08.1983	-	-	Cotillion 99841	[written by Norman Ingram][produced by Butch Ingram][23[13].R&B Chart]
Are We So Far Apart (We Can't Talk Anymore)	Ronnie Dyson & Vicki Austin	09.1991	-	-	Society Hill 349 751	[79[5].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
(If You Let Me Make Love To You Then) Why Can't I Touch You?	Ronnie Dyson	09.1970	-	55[18]	Columbia 30 223	-
One Man Band	Ronnie Dyson	04.1973	-	142[7]	Columbia 32 211	[produced by Thom Bell, Billy Jackson, Stan Vincent]