John Davies Cale (ur. 9 marca 1942 w Garnant w Walii) – walijski muzyk, kompozytor, piosenkarz, autor tekstów i piosenek, producent muzyczny.
W muzyce rockowej jest m.in. kojarzony jako jeden z założycieli zespołu
The Velvet Underground,
jednak udzielał się w różnych gatunkach i tradycjach muzycznych w ciągu
40-letniej kariery, w tym w muzyce poważnej koncertem na chór chłopięcy
i orkiestrę symfoniczną na otwarcie parlamentu walijskiego,
kompozycjami do baletu, filmu, koncertowaniem na fortepianie (z
Johnem Cage'em), muzyce awangardowej (z
La Monte Youngiem i zespołem mikrotonalnym
Dream Syndicate), ambient (z
Brianem Eno), punk rocku (z
Patti Smith), rocku alternatywnym (z
Lou Reedem) i nawet muzyce pop (z
Nico).
Według rysu biograficznego Johna Cale'a jako muzyka w opracowaniu BBC,
jego wpływ na muzykę nowoczesną jest "bezsprzeczny", co z kolei
potwierdzają wypowiedzi jego wielu wielkich współpracowników. Jednak,
pomimo długoletniego uznania krytycznego jak i w zawodzie i pracy w roli
producenta muzycznego dla tak różnorakich muzyków jak
Happy Mondays, The Jesus Lizard, Mediaeval Baebes, Siouxsie & The Banshees czy
Jennifer Warnes, medialność w głównych nurtach kultury masowej raczej nie były mu dane.
John Cale urodził się w Garnant koło Ammanford, w przemysłowej okolicy
Walii, zwanej Amman Valley. Jego ojciec pracował jako górnik. Jego
ojczystym językiem jest walijski. Ponieważ wykazywał predyspozycję do
gry na altówce, podjął naukę muzyki w należącym do Uniwersytetu
Londyńskiego Goldsmiths College. Mieszkał w pokoju E14 w akademiku
Raymont Hall w Brockley. Dzięki pomocy i wpływom kompozytora
amerykańskiego
Aarona Coplanda udał się do po dalszą naukę do USA .
W Nowym Jorku zetknął się z szeregiem awangardowych kompozytorów. Z
Johnem Cage'em i innymi muzykami wziął udział w 18-godzinnym maratonie
gry na fortepianie, w którym po raz pierwszy wykonano w całości
kompozycję
Erika Satie pt.
"Vexations". (Po koncercie John Cale uczestniczył w popularnym programie telewizyjnym
I've Got a Secret
(Mam tajemnicę). Jego tajemnicą był udział w 18-godzinnym koncercie.
Tajemnicą towarzyszącego mu uczestnika programu było to, że jako jedyna
osoba z audytorium pozostał do końca tego koncertu.
Cale był członkiem grającego muzykę mikrotonalną zespołu awangardowego
muzyka La Monte Younga Theater of Eternal Music (zespół niekiedy znany
był potem także jako the Dream Syndicate, nie mylić z brytyjskim
zespołem rockowym z lat 80. o tej samej nazwie). Nasycona burczeniem,
warkotem i tym podobnymi dźwiękami muzyka, którą tam grał, wywarła wpływ
na jego twórczość w ramach jego następnego zespołu, The Velvet
Underground.
Trzy albumy jego wczesnej muzyki eksperymentalnej zostały wydane dopiero
w 2001 r. Przy tych nagraniach pracował wraz z nim gitarzysta The
Velvet Underground,
Sterling Morrison.
Na początku 1965 r. założył razem z
Lou Reedem zespół The Velvet
Underground. Zaprosili do niego również przyjaciela Reeda z college'u –
gitarzystę Sterlinga Morissona, i współlokatora Cale'a –
Angusa Maclise'a,
co ustanowiło pierwotny skład grupy. We wrześniu 1968, między innymi ze
względu na różnice w wizjach artystycznych Cale'a i Reeda, Cale został
poproszony o opuszczenie zespołu .
Pierwsze dostępne do nabycia nagranie The Velvet Underground, utwór
instrumentalny pt.
"Loop", rozdawane z egzemplarzami czasopisma
Aspen, było eksperymentem, polegającym na akustycznym sprzężeniu
zwrotnym, skomponowanym i przeprowadzonym przez Cale'a. Następnie wziął
udział w nagraniu pierwszych dwóch albumów
The Velvet Underground: The Velvet Underground and Nico (nagrany w 1966, wydany w 1967) i
White Light/White Heat
(nagrany w 1967, wydany w 1968). Wystąpił na nich jako altowiolista,
gitarzysta basowy i pianista, śpiewając także niektóre partie wokalne. W
albumie White Light/White Heat Cale zagrał w utworze
"Sister Ray" na organach, a partie wokalne wykonał w eksperymentalnym utworze
"Lady Godiva's Operation", w którym zaśpiewał także Lou Reed, i w długim, napisanym przez Reeda monologu
"The Gift".
Cale współtworzył szereg utworów do tych albumów, najbardziej jednak
charakterystyczne dla jego wkładu w nie jest elektrycznie wzmacniane
buczenie, wykonane na altówce.
Cale, Reed i Morrison tworzyli piosenki i brali udział w nagraniu albumu debiutowego
Nico (1967)
Chelsea Girl. Jako autor tekstów Cale zadebiutował właśnie na tej płycie, utworami
"Winter Song" i
"Little Sister".
Zagrał również na organach w utworze
"Ocean", podczas nagrań wstępnych czwartego albumu The Velvet Underground pt.
Loaded,
blisko dwa lata po rozstaniu się z zespołem. Został zwabiony do studia
przez menedżera zespołu Steve'a Sesnicka w ramach "niezbyt
entuzjastycznej próby zjednoczenia starych druhów" ("in a half-hearted
attempt to reunite old comrades"), jak to ujął Cale. John Cale opuścił
The Velvet Underground dwa lata przed wydaniem tego albumu i jego gra
nie pojawiła się w jego ostatecznej wersji (wydanej w 1970), ale wersja
wydana w 1997 r. na dwóch płytach kompaktowych zawiera demo utworu
"Ocean". Ponadto, pięć nie wydanych przedtem utworów z jego udziałem,
nagranych na przełomie lat 1967/1968, zostało wydane na składankach
VU (1985) i
Another View (1986).
John Cale wywarł duży wpływ na styl muzyki, granej przez The Velvet
Underground w pierwotnej postaci tego zespołu(często między Cale'em a
Lou Reedem dochodziło do poważnych spięć, dotyczących kierunku rozwoju
ich współpracy). Gdy Cale odszedł, zanikła znacząca eksperymentalność
tego zespołu, co można zaobserwować porównując albumy nagrane z jego
udziałem do następnych bez jego udziału, w tym raczej łagodny
eponimiczny
The Velvet Underground. Cztery solowe płyty
Johna Cale'a, nagrane po odejściu z The Velvet Underground, są jednak
konwencjonalnie melodyjne. Jego skłonność ku muzyce-konfrontacji,
"hałaśliwej", ujawniła się dopiero cztery lata później.
Po opuszczeniu The Velvet Underground, Cale pracował jako producent muzyczny przy szeregu nagrań, w tym albumy Nico
The Marble Index, Desertshore i (później wydanym przez
Island Records)
The End,
do których akompaniował głosowi Nico i jej grze na fisharmonii, na
różnorakich instrumentach. Jako producent muzyczny opracował debiutancki
album grupy
The Stooges. Wystąpił także w drugim albumie
Nicka Drake'a Bryter Layter, wykonując partie na altówce i klawesynie. Drake i Cale napisali również wspólnie utwory
"Northern Sky" i
"Fly" z tej płyty.
W 1970 r., obok kariery producenta muzycznego, Cale rozpoczął nagrywanie płyt jako artysta solowy. Jego pierwszy album pt.
Vintage Violence klasyfikuje się zazwyczaj do muzyki folk-pop. Wkrótce potem wydał instrumentalny album
Church of Anthrax, nagrany prawie rok przedtem razem z minimalistą
Terrym Rileyem. Dalsza działalność Cale'a na polu muzyki poważnej wiązała się z wydaniem w 1972 r. albumu
The Academy in Peril. Powrócił do komponowania w tym gatunku dopiero w latach 80. muzyką filmową.
W 1972 r. podpisał kontrakt z wytwórnią
Reprise Records jako
wykonawca i producent muzyczny. Wspomniany już album The Academy in
Peril był pierwszym jego projektem, zrealizowanym dla Reprise Records.
Jego czwarty album solowy pt.
Paris 1919 (1973) oznaczał
dla niego powrót do piosenkarstwa. Paris 1919, na który złożyły się
elegancko skonstruowane, gustownie zaaranżowane piosenki i kunsztowne,
złożone teksty, został uznany przez krytyków za jedno z jego najlepszych
osiągnięć. Pracując dla Reprise Records jako producent muzyczny, Cale
opracował album autorstwa Jennifer Warnes's, jej trzeci, pt.
Jennifer, a także albumy takich artystów jak
Chunky, Ernie & Novi i
The Modern Lovers, których Reprise zdecydowało się nie wydać (zostały one wydane później nakładem wytwórni Beserkley Records).
W 1974 Cale związał się jako producent muzyczny z wytwórnią Island Records, pracując tamże m.in. z
UK Squeeze, Patti Smith i
Sham 69, opracowując szereg płyt gatunku protopunk, w tym pierwszy album Patti Smith pt.
Horses. W tym samym czasie pracował jako łowca talentów dla Island Records.
Po powrocie do rodzimej Wielkiej Brytanii, Cale nagrał serię płyt
solowych w odmiennym stylu. Elegancję i melodyjność swoich poprzednich
nagrań zastąpił mrocznym, niepokojącym klimatem, epatującym często
ledwie skrywaną agresją. Trylogia albumowa:
Fear, Slow Dazzle i
Helen of Troy została nagrana z artystami wytwórni Island Records, w tym z
Philem Manzanerą i
Brianem Eno, reprezentującymi zespół
Roxy Music, i z
Chrisem Speddingiem, występującym w zespole koncertowym Cale'a. Wszystkie partie perkusisty w albumie Helen of Troy zagrał
Phil Collins. Album ten Island Records wydała bez zgody Cale'a, uważał on bowiem te nagrania za demonstracyjne.
Charakterystyczna dla tego okresu w muzyce Cale'a jest jego depresyjna interpretacja słynnego przeboju
Elvisa Presleya,
"Heartbreak Hotel", umieszczona w albumie studyjnym pt.
Slow Dazzle i w albumie koncertowym
June 1, 1974, nagranym razem z
Kevinem Ayersem, Nico i
Brianem Eno. Równie charakterystyczne jest jego wściekłe wykonanie utworu
"Leaving It Up to You",
stanowiącego swoisty, gwałtowny akt oskarżenia środków masowego
przekazu. Ukazało się ono oryginalnie w albumie Helen of Troy w 1975,
zostało jednak zastąpione przez Island Records we wszystkich
wznowieniach utworem
"Coral Moon", prawdopodobnie z powodu aluzji
do zamordowanej żony Romana Polańskiego, aktorki Sharon Tate. Wydanie
na płycie kompaktowej zawiera jednak oba utwory. Utwory
"Leaving" i
"Fear Is a Man's Best Friend"
w albumie pt. Fear początkowo brzmią jak względnie konwencjonalne
piosenki, stopniowo nabierając coraz bardziej paranoicznego charakteru, w
końcu osiągając stan, w słowach krytyka Dave'a Thompsona, "grzęzawiska
niezgody i wrzasku" ("a morass of discordance and screaming").
John Cale rozpoczął 1977 r. wydaniem minialbumu
Animal Justice, wyróżniającego się szczególnie ciężkim eposem
"Hedda Gabler",
opartym luźno o dramat Henryka Ibsena pod tym samym tytułem.
Jego
często krzykliwe, szorstkie, konfrontacyjne występy koncertowe dobrze
pasowały do rodzącego się wówczas po obu stronach Atlantyku gatunku
muzycznego – punk rocka. Cale zaczął nosić na scenie hokejową maskę
bramkarza; co ujrzeć można choćby na okładce składanki
Guts
(1977). Cale użył tego osobliwego, niepokojącego przebrania na kilka
lat przed pojawieniem się postaci Jasona Voorheesa. Podczas jednego z
koncertów, Cale odrąbał martwej kurze głowę tasakiem, co spowodowało
natychmiastowe opuszczenie sceny przez jego zespół w proteście.
Perkusista Cale'a, wegetarianin, był tak zbulwersowany, że wycofał się z
zespołu. Cale naigrywa się z jego decyzji w utworze
"Chicken Shit"
(dosł. "gówno kurze", tu idiomatycznie: tchórz) z minialbumu Animal
Justice. Cale przyznał później, że jego paranoiczne, nieobliczalne
zachowanie w tym czasie wiązało się z nadużywaniem przez niego kokainy.
W grudniu 1979 r., Cale wydał album
Sabotage/Live, który
uwieńczył jego oddanie etosowi punk rocka. To surowe, gwałtowne nagranie
z czerwcowego koncertu w nowojorskim klubie CBGB, zawiera agresywne
partie wokalne i instrumentalne. Album ten, mimo że koncertowy, składa
się w całości z nowych utworów. Tematyka wielu z nich mierzy się i
konfrontuje z kwestiami światowej polityki i paranoi. W zespole, który
wystąpił na scenie w Nowym Jorku, zaśpiewał i zagrał na perkusji
Deerfrance.
Wcześniejszy o rok koncert, nagrany w tym samym klubie i składający się
głównie z nowego materiału, wydano dopiero w 1991 r. pt.
Even Cowgirls Get the Blues. Na tym z kolei koncercie Ivan Kral z Patti Smith Group zagrał na gitarze basowej, a śpiewała Judy Nylon.
W 1981 r. John Cale podpisał umowę z
A&M; Records i wydał album
Honi Soit.
Wspomagał go w tym producent muzyczny Mike Thorne. Andy Warhol
zaprojektował czarno-białą ilustrację na jego okładkę, jednak wbrew jego
życzeniu Cale ją zabarwił. Album nie zyskał większej popularności i na
tym zakończyła się współpraca Johna Cale'a z A&M; Records. W tym
samym czasie John Cale ożenił się z Rise Irushalmi.
Następnie związał się z
Ze Records, wytwórnią, której powstanie sam zainspirował, i która wchłonęła
Spy Records, inną wytwórnię, którą Cale założył wcześniej wspólnie z
Jane Friedman. Następnego roku wydała ona jego kolejny album, minimalistyczny
Music for a New Society.
To posępny, męczący album, łączący wyrafinowaną muzykę z okresu
wczesnej pracy solowej Cale'a z niepokojącą muzyką typową dla niego w
latach późniejszych. W recenzji określono go: "Spare, understated, and
perhaps a masterpiece." (Oszczędny, skromny, a być może i arcydzieło.).
Następne nagranie Cale'a to album pt.
Caribbean Sunset,
także wydany nakładem Ze Records. Jest łatwiejszy w odbiorze niż Music
for a New Society, wciąż wyraża jednak agresję. Nigdy nie został wydany
na płycie kompaktowej. Kolejnym albumem było nagranie koncertowe pt.
John Cale Comes Alive, zawierające także dwa nowe utwory studyjne
"Ooh La La" i
"Never Give Up on You". W tym czasie urodziła się jego córka, Eden.
W swojej ostatniej próbie osiągnięcia sukcesu komercyjnego, Cale nagrał album
Artificial Intelligence dla wytwórni
Beggars Banquet. Album ten, nagrany we współpracy z
Larrym "Ratso" Slomanem,
utrzymany był w gatunku muzyki pop. Cechowało go zestawienie
syntezatorów i automatów perkusyjnych. Album ten nie zdobył większej
popularności niż poprzednie albumy Cale'a, mimo pewnego powodzenia
singla
"Satellite Walk." W głosowaniu przeprowadzonym na liście dyskusyjnej "Sabotage2" uznano ten album za najgorszy w karierze Cale'a.
Potem, po części z uwagi na córeczkę, John Cale na długi czas przestał nagrywać i występować.
John Cale powrócił do muzyki w 1989 r., nagrywając recytacje i oprawę orkiestralną poezji
Dylana Thomasa. Wiersz
"Do Not Go Gentle Into That Good Night"
został przedstawiony przez Johna Cale'a w Cardiff w 1999 r., na
uroczystości powołania instytucji i otwarcia gmachu Walijskiego
Zgromadzenia Narodowego. W 1992 r. muzyka ta została nagrana w wykonaniu
walijskiego chóru chłopięcego i orkiestry symfonicznej z Rosji i wydana
w albumie produkcji Briana Eno
Words for the Dying. Album ten zawiera również dwa dalsze utwory:
"Songs Without Words", w wykonaniu na pianinie cyfrowym, i wspólnie napisany przez Cale'a i Eno
"The Soul of Carmen Miranda."
W 1990, John Cale i Brian Eno nagrali razem album pt.
Wrong Way Up.
Praca z Eno stanowiła jeszcze jedno w paśmie trudnych związków dla
Cale'a, i Cale wspomina ją z goryczą w swojej autobiografii. Jedna z
piosenek,
"Lay My Love", dostała się na ścieżkę dźwiękową serialu telewizyjnego
"Northern Exposure", wydanej jako album pt.
More Music From Northern Exposure w 1994. Cale zaśpiewał interpretację piosenki autorstwa
Leonarda Cohena "Hallelujah" jako jeden z uczestników nagrania wykonanego w uznaniu twórczości Cohena, składanki z interpretacjami jego utworów pt.
I'm Your Fan z 1991. Ta interpretacja "Hallelujah" w wykonaniu Cale'a została użyta w filmach
Basquiat w 1991 i
Shrek
w 2001. W tym drugim wykasowano tekst "maybe there is a God above" (być
może jest Bóg nad nami). I tak, wersja tej piosenki w wykonaniu Rufusa
Wainwrighta ukazała się w oficjalnym wydaniu ścieżki dźwiękowej zamiast
wersji Johna Cale'a. Interpretacja Cale'a znalazła się na ścieżce
dźwiękowej serialu telewizyjnego
Scrubs.
W 1992, Cale zaśpiewał piosenkę
"First Evening" uwiecznioną w albumie
Hectora Zazou pt.
Sahara Blue. Wszystkie teksty tego albumu to poezje Arthura Rimbauda. W 1994 Cale ponownie wystąpił dla Zazou, tym razem w duecie z
Suzanne Vega, utworem utrzymanym w gatunku melorecytacji (ang. spoken word),
"The Long Voyage", część albumu interpretacji głównie pieśni ludowych z krajów morskich północy pt.
Chansons des mers froides. Tekst ten oparty jest na utworze
"Les Silhouettes" pisarza
Oscara Wilde'a, a John Cale skomponował do niego melodię razem z Hectorem Zazou. Później wydano go jako singla (pod nowym tytułem
"The Long Voyages", z szeregiem nowych remiksów autorstwa Zazou i producenta muzycznego
Mad Professora).
Album pt.
Songs for Drella to krytycznie uznany powrót do
współpracy z Lou Reedem, w hołdzie i w pamięci mentorowi The Velvet
Underground, niedawno zmarłemu malarzowi pop-artu, Andy'emu Warholowi.
Pomimo tego, że współpraca ta była owocna, ich pierwotne waśnie
powróciły, napinając atmosferę pomiędzy starymi druhami. W swojej
autobiografii, Cale wyznał zbulwersowanie tym, że Reed usiłował
przewodzić. Jednak i tak, praca ta zaowocowała czasowym wznowieniem The
Velvet Underground w 1993.
W 1998 jego kompozycja
"Nico", muzyka do baletu w pamięci
wokalistce Nico, została zainscenizowana i przedstawiona przez balet
Scapino Rotterdam, łącznie z fragmentem albumu pt.
The Marble Index, a całość muzyczna ukazała się jako album pt.
Dance Music.
Cale także skomponował muzykę filmową zazwyczaj o charakterze lub
przynajmniej pod wpływem europejskiej muzyki poważnej. Jego już
wspomniana powyżej interpretacja piosenki Leonarda Cohena "Hallelujah"
została podłożona pod listę płac filmowego dokumentu o Johnie Frusciante
pt.
Stuff.
W 1999 ukazała się autobiografia Johna Cale'a pt.
What's Welsh for Zen?
(ang. Jak się mówi/czym jest zen po walijsku?). Książką tą Cale raczej
ulżył sobie, jest to bowiem nienawistna relacja jego doświadczeń z
różnymi męskimi współpracownikami.
Sam John Cale był wspomniany aluzyjnie przez Johna Camerona Mitchella w musicalu pt.
Hedwig and the Angry Inch
jak i filmie z 2001 o tym samym tytule. Jako bohater tytułowy, Mitchell
przybrał głos w kadencji jasno imitującej Johna Cale'a, szczególnie
jego nagranie w gatunku melorecytacji uwiecznione w utworze The Velvet
Underground
"The Gift" w albumie wydanym w 1968 pt. White Light/White Heat.
W 2003, wydaniem minialbumu pt.
Five Tracks i albumu pt.
HoboSapiens,
John Cale ponownie zawitał do grona muzyków aktualnie tworzących
nagrania, tym razem w gatunku electronica i rocku alternatywnego. Album
otrzymał przychylne recenzje i stanowił owoc współpracy z Nickem
Franglenem z
Lemon Jelly. Kolejnym nagraniem był wydany w 2005 album pt.
BlackAcetate, którym to John Cale przypieczętował swoją reputację jako wszechstronny, niestrudzenie kreatywny muzyk.
W 2005 jako producent muzyczny, Cale opracował 8. album piosenkarza z Austin,
Alejandro Escovedo, pt.
The Boxing Mirror,
wydany w maju następnego roku. W czerwcu 2006, Cale wydał własny singel
dla radia i przeznaczony do cyfrowego rozpowszechniania,
"Jumbo in tha Modernworld," bez związku z jakimkolwiek albumem. Za to wydano go jako wideo.
W marcu 2007 jego składanka koncertowa z 23 piosenkami pt.
Circus Live
została wydana w Europie. Jest to album dwupłytowy, z utrwalonymi
koncertami z tournée z 2004 i 2006, gdzie zmieniono aranżacje i sposób
wykonywania materiału zebranego na przestrzeni całej dotychczasowej
kariery Johna Cale'a. Szczególnie godnym uwagi jest w kategorii
koncertowej Amsterdam Suite, koncert nagrany w Amsterdamie na scenie
centrum kultury Paradiso (zobacz archiwum dostępne ogólnie w internecie,
prowadzone przez Paradiso). Swoiste buczenie wygenerowane w studio
(drone, jak w drone music) zostało wplecione w te nagrania. To
zestawienie jest także wydane jako DVD, w tym nagrania wstępne z
udziałem instrumentacji elektrycznej jak i zestawienie muzyki w
instrumentacji akustycznej, oraz wspomniany singel z 2006, "Jumbo in tha
Modernworld".
W maju 2007r, Cale dołożył swą interpretację piosenki
"All My Friends"
autorstwa zespołu LCD Soundsystem do gramofonowego jak i cyfrowego
wydania jej singlów. Cale nadal pracuje z innymi artystami, m.in. jako
altowiolista w zapowiedzianym drugim albumie londyńskiego tercetu muzyki
psychodelicznej,
The Shortwave Set, w opracowaniu producenta muzycznego
Danger Mouse, oraz samemu dozorując jako producent muzyczny nagranie amerykańskiego zespołu postrzeganego jako gatunku indie rock,
Ambulance Ltd.
|
Albumy
|
| Tytuł |
Wykonawca | Data wydania |
UK |
US |
Wytwórnia
[US] |
Komentarz |
| Vintage Violence | John Cale | 07.1970 | - | - | Columbia CS 1037 | [produced by John Cale, Lewis Merenstein] |
| The Academy in Peril | John Cale | 04.1972 | - | - | Reprise MS 2079 | [produced by John Cale] |
| Paris 1919 | John Cale | 03.1973 | - | - | Reprise MS 2131 | [produced by Chris Thomas] |
| June 1, 1974 | Kevin Ayers - John Cale - Eno - Nico | 06.1974 | - | - | Island ILPS 9291 | - |
| Fear | John Cale | 09.1974 | - | - | Island CID 9301 | [produced by John Cale] |
| Slow Dazzle | John Cale | 03.1975 | - | - | Island ILPS 9317 | [produced by John Cale] |
| Helen of Troy | John Cale | 11.1975 | - | - | Island ILPS 9350 [UK] | [produced by John Cale] |
| Guts | John Cale | 02.1977 | - | - | Island | [produced by John Cale] |
| Sabotage/Live | John Cale | 12.1979 | - | - | I.R.S. SP 004 | [produced by John Cale] |
| Honi Soit | John Cale | 02.1981 | - | 154[5] | A&M; SP 4849 | [produced by Mike Thorne] |
| Music for a New Society | John Cale | 09.1982 | - | - | Rhino R2 71743 | [produced by John Cale] |
| Caribbean Sunset | John Cale | 01.1984 | - | - | Island 205 986-620 [D] | [produced by John Cale] |
| Comes Alive | John Cale | 09.1984 | - | - | Island ILPS 7026 [UK] | [produced by John Cale] |
| Artificial Intelligence | John Cale | 10.1985 | - | - | Beggars Banquet BEGA 68 [UK] | [produced by John Cale] |
| Even Cowgirls Get the Blues | John Cale | .1986 | - | - | - | [produced by John Cale] |
| Words For The Dying | John Cale | 09.1989 | - | - | Warner Bros. 9 26024-1 | [produced by Brian Eno] |
| Songs For Drella | Lou Reed/John Cale | 05.1990 | - | 103[8] | Sire 26 140 | [produced by John Cale,Lou Reed ] |
| Wrong Way Up | John Cale | 10.1990 | - | - | Warner Bros. 7599-26421-2 [UK] | [produced by Brian Eno ] |
| Fragments Of A Rainy Season | John Cale | 09.1992 | - | - | Hannibal HNCD 1372 | [produced by John Cale,Jean-Michel Reusser] |
| Seducing Down The Door | John Cale | .1994 | - | - | Rhino Entertainment Company R2 71685 | - |
| Antartida | John Cale | 08.1995 | - | - | Les Disques Du Crépuscule TWI 1008 [UK] | [produced by John Cale,Jean-Michel Reusser ] |
| Walking On Locusts | John Cale | 10.1996 | - | - | Hannibal HNCD 1395 | [produced by John Cale] |
![[Pochette de Quand un air vous possède]](https://lh3.googleusercontent.com/blogger_img_proxy/AEn0k_uMHLG4nDHIHmrKb58brHvWTh8I_9MjfYyMj76me_8OSTjUwBIWJHBvs67sEwkIN8icLo8V2O-Fmb_SxLbeptaGhKLsu4BV0rxCRFXrGnddf1kiaCKhNJlTY0VNJI7qcEo=s0-d)
![[Pochette de T’es pas seul au monde]](https://lh3.googleusercontent.com/blogger_img_proxy/AEn0k_tAQC7msccMwCJAss04vkp9UknXLML3wxaDSoLIieEHoui8pTaqBKKoDwX14pdF6VKWLIudUtwdAfqGLpda-LHZIpG5JUyo704cYXxoNI5AjRuuwa0g_lyXtCNybDQMQQ=s0-d)
![[Pochette de Reviens vite et oublie (Be my baby)]](https://lh3.googleusercontent.com/blogger_img_proxy/AEn0k_scWny4ahj2esj9vWvDz-WLzbRF9jX1ag3VflMnSgThyEDQcjKZ4os_oy-Oar2lvoXhS7FxAF01UllNDYkpr99qMto10Om8gz-VcF7zGXaIdvNTYdpAps7JnEhu11BJvH4=s0-d)
[written by Phil Spector - Jeff Barry - Ellie Greenwich / Georges Aber]![[Pochette de Je n’y peux rien]](https://lh3.googleusercontent.com/blogger_img_proxy/AEn0k_v5HhSFOxQf6oaZRQ7XyelJMTX9qNDdxO-MuvRsY0XGRGnuvuAgevkjxs2zLiRII961PaKKEDZo7R1gZu5pQ7YscPzpzvhp-zVk5kh-IttA3_VDO1hf2n27zP_gINVWkA=s0-d)
[B2:written by C. Bartee / J. Di Angelis / Ralph Bernet]![[Pochette de Tente ta chance]](https://lh3.googleusercontent.com/blogger_img_proxy/AEn0k_t-Pmc2xUYhi6-_uJzT4k1NvCDAXi5Vt6Z5MgY_DPwCudW0RvGCXC2pnmw7vDQs3yg8cZv0VC-1RvmbcorEAb7F5NY6SScU3n97yA260EXCsS_xP4xlZmnEWaOzcucyBIg=s0-d)
![[Pochette de Je ne fais pas d’histoires]](https://lh3.googleusercontent.com/blogger_img_proxy/AEn0k_vh_LUttHEaPXQzKeCP5P3-BLCns9H-iBeE8Y3pgwhrQTyeMmncDpz8_tjaE1lmAz6i7wiFHWDMq6IYUACinEZG8z2KB2K3xNVX6ae5nid3714RFkgKqsEBOQ4js7gFwjI=s0-d)
![[Pochette de 7 heures du matin]](https://lh3.googleusercontent.com/blogger_img_proxy/AEn0k_tgoMvwJ7P1iurzeb26v_zJp4nUHbo_lkZXqQFAhd3w5Jta9VdcKhT1R7eFBYdDhP_6ijaLa-u20XwXATGSkz-1uvokxUO9cQiyJP5FJBstbaSrEiBApI3ZKRWXHmlrBCM=s0-d)
![[Pochette de Qu’est-ce qu’on se marre à la fac]](https://lh3.googleusercontent.com/blogger_img_proxy/AEn0k_s6ft-gMqNbVm81OGqHo7vyZbnRSlrJCt2U2_pD9doI561yAKKZ_PHqOyCoOr9zvOepv5gwAmqdpUyac-FX6sOF4WHND2PPa6-P4X5kuM50kFFrjISFgXrXOmOTilD3J08=s0-d)
![[Pochette de Bravo]](https://lh3.googleusercontent.com/blogger_img_proxy/AEn0k_tgzRypwEP8SLg2ybn0x2E-O4tPTTaRTzRM-GB6m77s_nIG2_bsV7AjIN-VQ2MVZgalJWLYVhSbzUzadkQQr_sHwp94dhxvVw0_mZclEP8MCqLLPtqJPZqvLJWhyYuKvQ=s0-d)
![[Pochette de À chacun sa vie]](https://lh3.googleusercontent.com/blogger_img_proxy/AEn0k_vphfdItVZado2xXfjogiTfwZsa-M82XtR6XyxgMUpnNp188pBZOa3CnMZnHQCFgxINvzCaRbECqEoglXN6hY48TtvS17Iug4qebkartyKdbrM8SkE5o-s5VyH4c0SUPi4=s0-d)
![[Pochette de Bonjour Brésil]](https://lh3.googleusercontent.com/blogger_img_proxy/AEn0k_v9HXvXAWC8EKophlNZdvVuo31AK72gwDElht8w0YkrinjueAJS8zXEHLqrX3TVwwcBS0paRKHnl9LToyeH2jNGLLS-jSO1JettBWIla0wXpQfJuhCqevWDYRdAcwM-wwQ=s0-d)