Kim Carnes

Ur. 20.07.1945 w Los Angeles w stanie Kalifornia (USA). Obdarzona chropawym głosem Carnes jest znana przede wszystkim dzięki swojemu klasykowi z 1981r "Betty Davis Eyes", za który otrzymała Nagrodę Grammy.

Karierę rozpoczęła w latach 60-tych jako członkini liczącej się w świecie muzycznym grupy New Christy Minstrels. Płyta solowa Kim Carnes z 1975 spotkała się z przychylnym przyjęciem ze strony recenzentów, ale Carnes większe sukcesy odnosiła jako autorka tekstów, tworzonych w duecie z mężem, Dave'em Ellingtonem. Jej piosenki nagrywali tak sławni artyści, jak Frank Sinatra czy Barbra Streisand, a w 1980 sama Carnes wystąpiła w duecie z Kennym Rogersem w przeboju "Don't Fali In Love With A Dreamer". Rok wcześniej tandem Carnes/Ellington napisał cały materiał na nową, przebojową płytę Rogersa, Gideon.

W 1981 kompozycja Jackie DeShannon i Kim Carnes "Betty Davis Eyes" utrzymywała się na szczycie amerykańskich list przez dziewięć tygodni. Utwór miał bardzo ciekawy tekst; artystka zaśpiewała go lekko zachrypniętym głosem na tle dźwięczącej gitary (zastosowano tu z wielkim powodzeniem efekt "flanging"). W kolejnym nagraniu, "Draw Of The Cards", na pierwszy plan wysunęło się zaraźliwe, wirujące brzmienie syntezatorów; piosenka jednak utknęła w pierwszej trzydziestce amerykańskiej listy przebojów. Płyta Mistaken Identity, która zawierała oba te utwory, utrzymała się na liście longplayów przez cały rok, z czego jeden miesiąc na 1. miejscu. Kolejne płyty sprzedawały się równie dobrze, a nagrania Carnes regularnie pojawiają się na amerykańskich listach singlowych.

W 1984 Carnes nagrała dwa wspaniałe przeboje, oba wykonywane w duecie: pierwszy z Kennym Rogersem i Jamesem Ingramem ("What About Me"), a drugi, trzy miesiące później, z Barbrą Streisand ("Make No Mistake, He's Mine"). Artystka była jedną z gwiazd, które zaproszono do wykonania piosenki "We Are The World", nagranej w ramach akcji USA For Africa.

Na płycie View From The House z 1988 ponownie dały o sobie znać jej muzyczne korzenie związane z country. Z tego albumu pochodzi przebój "Speed Of The Sound Of Loneliness", w którym artystkę wspierał wokalnie Lyle Lovett. Carnes zatoczyła więc pełne koło, objawiając się jako znakomita kompozytorka utworów z kręgu rocka, popu i country. Do annałów muzycznych przeszła jako wykonawczyni jednej z piosenek, które najdłużej okupowały pierwsze miejsce na liście przebojów w USA.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You're a Part of Me [with Kim Carnes] / Shine On (You Got to Shine On) [Gene Cotton]	Gene Cotton with Kim Carnes	06.1978	-	36[12]	Ariola America 7704	[written by Kim Carnes][produced by Steve Gibson]
It Hurts So Bad / Lookin' for a Big Night	Kim Carnes	02.1979	-	56[5]	EMI America 8011	[written by Kim Carnes][produced by Kim Carnes,David Ellingson,Daniel Moore,Dave Ellingson]
Don't Fall in Love With a Dreamer / Goin' Home to the Rock/Gideon Tanner [Kenny Rogers]	Kenny Rogers with Kim Carnes	03.1980	-	4[19]	United Artists 1345	[written by Kim Carnes,David Ellingson][produced by Larry Butler,Kenny Rogers][3[10].Country Chart]
More Love / Changin'	Kim Carnes	05.1980	-	10[19]	EMI America 8045	[written by William "Smokey" Robinson][produced by George Tobin, Mike Piccirillo]
Cry Like a Baby / In the Chill of the Night	Kim Carnes	10.1980	-	4[8]	EMI America 8058	[written by Dan Penn, Linden "Spooner" Oldham][produced by George Tobin, Mike Piccirillo]
Bette Davis Eyes / Miss You Tonight	Kim Carnes	03.1981	10[9]	1[9][26]	EMI America 8077	[gold][written by Donna Weiss, Jackie DeShannon][produced by Val Garay][Grammy 1981-Record of The Year][oryginalnie nagrana przez Jackie DeShannon][26[10].Hot Dance/Disco;]
Draw of the Cards / Break the Rules Tonight	Kim Carnes	08.1981	49[4]	28[12]	EMI America 8087	[written by Val Garay,Kim Carnes,David Ellingson,B. Como][produced by Val Garay]
Mistaken Identity / Jamaica Sunday Morning	Kim Carnes	10.1981	-	60[6]	EMI America 8098	[written by Kim Carnes][produced by Val Garay]
Voyeur / Thrill of the Grill	Kim Carnes	08.1982	68[2]	29[12]	EMI America 8127	[written by Kim Carnes,David Ellingson,Duane Hitchings][produced by Val Garay][52[8].Hot Dance/Disco]
Does It Make You Remember / Take It on the Chin	Kim Carnes	11.1982	-	36[13]	EMI America 8147	[produced by Val Garay]
Invisible Hands / I'll Be Here Where the Heart Is	Kim Carnes	10.1983	-	40[13]	EMI America 8181	[written by Martin Page, Brian Fairweather][produced by Keith Olsen]
You Make My Heart Beat Faster (And That's All That Matters) / Hangin' on by a Thread	Kim Carnes	01.1984	-	54[8]	EMI America 8191	[produced by Keith Olsen][15[11].Hot Dance/Disco]
I Pretend / Hurricane	Kim Carnes	05.1984	-	74[5]	EMI America 8202	[produced by Keith Olsen]
Hurricane	Kim Carnes	06.1984	-	[16[11].Hot Dance/Disco]	EMI America 7829	-
What About Me? /The rest of last night [Kenny Rogers]	Kenny Rogers with Kim Carnes & James Ingram	09.1984	-	15[19]	RCA 13 899	[written by David Foster,Richard Marx,Kenny Rogers][produced by David Foster,Kenny Rogers][1[2].Adult Contemporary Chart]
Make No Mistake, He's Mine / Clear Sailing [Barbra Streisand]	Barbra Streisand with Kim Carnes	12.1984	-	51[10]	Columbia 04695	[written by Kim Carnes][produced by Kim Carnes,Bill Cuomo]
Invitation to Dance / Breakthrough	Kim Carnes	01.1985	-	68[6]	EMI America 8250	[written by Kim Carnes, Martin Page,Brian Fairweather,D. Ellingson][produced by Nile Rodgers][piosenka z filmu "That's dancing!"][13[6].Hot Dance/Disco]
Crazy in the Night (Barking at Airplanes) / Oliver (Voice on the Radio)	Kim Carnes	05.1985	-	15[16]	EMI America 8267	[written by Kim Carnes][produced by Kim Carnes,Bill Cuomo][24[6].Hot Dance/Disco]
Abadabadango / He Makes the Sun Shine	Kim Carnes	08.1985	-	67[4]	EMI America 8281	[written by Kim Carnes,David Ellingson,Duane Hitchings][produced by Kim Carnes,Duane Hitchings]
Divided Hearts / You Say You Love Me (But I Know You Don't)	Kim Carnes	05.1986	-	79[5]	EMI America 8322	[produced by Val Garay]
Voyeur / Thrill of the Grill	Kim Carnes	08.1982	68[2]	29[12]	EMI America 8127	[written by Kim Carnes,David Ellingson,Duane Hitchings][produced by Val Garay]
Voyeur / Thrill of the Grill	Kim Carnes	08.1982	68[2]	29[12]	EMI America 8127	[written by Kim Carnes,David Ellingson,Duane Hitchings][produced by Val Garay]
She's Mine	Cameo	10.1987	35[4]	-	Club JAB 57	[written by Larry Blackmon,Nathan Leftenant,A. Matthews][produced by Larry Blackmon]
You Make Me Work	Cameo	10.1988	74[1]	85[5]	Club JABX 70	[written by Larry Blackmon][produced by Larry Blackmon]
Loverboy	Mariah Carey feat Cameo	07.2001	12[5]	-	Virgin Records America, Inc. VUST 211 [UK]	[written by Larry Blackmon,Tomi Jenkins][produced by Larry Blackmon , Mariah Carey , Thomas Jenkins]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Romance Dance	Kim Carnes	07.1980	-	57[17]	EMI America 17 030	[produced by George Tobin ]
Mistaken Identity	Kim Carnes	05.1981	26[16]	1[4][52]	EMI America 17 052	[platinum][produced by Val Garay]
Voyeur	Kim Carnes	09.1982	-	49[22]	EMI America 17 078	[produced by Val Garay]
Café Racers	Kim Carnes	11.1983	-	97[16]	EMI America 17 106	[produced by Keith Olsen]
Barking at Airplanes	Kim Carnes	06.1985	-	48[14]	EMI America 17 159	[produced by Kim Carnes & Bill Cuomo]
Lighthouse	Kim Carnes	06.1986	-	116[7]	EMI America 17 198	[produced by Val Garay]

Larry Carlton

Larry Carlton-właściwie Lary Eugene Carlton,ur. 2.03.1948r Torrance w stanie Kalifornia.Często nazywany jest "gitarzystą gitarzystów". Na swoim koncie ma sukcesy odniesione zarówno na scenie rockowej, jazzowej, jak i w muzyce związanej z ruchem "New Age".

Po odejściu od Crusaders, w latach 70-tych rozpoczął karierę solową i wkrótce był rozchwytywanym muzykiem sesyjnym. Jego pozycja wyraźnie wzrosła po kilkuletniej współpracy z grupą Steely Dan.

Oryginalna pastelowa barwa jego Gibsona 335 urozmaiciła brzmienie wielu płyt i znacząco przyczyniła się do sukcesu nagrań Joni Mitchell. Debiutancką płytę pod własnym nazwiskiem nagrał w dopiero w 1978. Ukazanie się następnych płyt, gorąco przyjmowanych przez słuchaczy i krytykę albumu Alone But Never Alone, nagranego przez lidera na gitarze akustycznej, oraz Discovery, przysporzyło mu sporej popularności.

Już jednak na koncertowej płycie Last Night prezentował niezwykłą wirtuozerię i zbliżył się w stronę tradycji jazzowej. Z kolei na On Solid GrouruJ Carlton wraca na grunt rockowych rytmów, prezentując udane wersje utworów "Layla" Erica Claptona i "Josie" Steely Dan. Dwa razy otrzymał nagrodę Grammy: w 1981 i w 1987 za "Minute By Minute". W 1988 został postrzelony w kark, kiedy pracował w swoim studiu. Po skomplikowanej operacji i wielu miesiącach rehabilitacji wrócił do zdrowia.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Theme From Hill Street Blues, The / Aaron's Tune	Mike Post feat Larry Carlton	08.1981	25[11]	10[22]	Elektra 47 186	[written by Mike Post][produced by Mike Post]
Sleepwalk/Frenchman's flat	Larry Carlton	02.1982	-	74[8]	Warner 50 019	[written by Santo Farina, John Farina, Ann Farina][produced by Larry Carlton]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Larry Carlton	Larry Carlton	08.1978	-	174[10]	Warner 3221	[produced by Larry Carlton]
Strikes Twice	Larry Carlton	09.1980	-	138[8]	Warner 3380	[produced by Larry Carlton]
Sleepwalk	Larry Carlton	01.1982	-	99[16]	Warner 3635	-
Friends	Larry Carlton	06.1983	-	126[11]	Warner 23834	-
Alone/But Never Alone	Larry Carlton	06.1986	-	141[11]	MCA 5689	[produced by Larry Carlton]
Discovery	Larry Carlton	08.1987	-	180[6]	MCA 42 003	[produced by Larry Carlton]
On Solid Ground	Larry Carlton	06.1989	-	126[8]	MCA 6237	[produced by Larry Carlton]
Collection	Larry Carlton	06.1990	-	156[5]	GRP 9611	-

Gitta

Brigitte Nielsen, właściwie Gitte Nielsen (ur. 15 lipca 1963r w Rødovre) – duńska aktorka, modelka, prezenterka i piosenkarka.
Przyszła na świat w Rødovre, na przedmieściach Kopenhagi jako jedyna córka inżyniera Svenda Nielsena (zm. 1999) i bibliotekarki Hanne Nielsen. Wychowywała się z młodszym bratem Janem (ur. 1965).

Po ukończeniu szkoły średniej w wieku 16 lat pozostawiła rodzinę i wyjechała do Włoch, by rozpocząć karierę modelki dla renomowanej agencji Elite Models. Pracowała tam między innymi z takimi projektantami mody jak Giorgiem Armanim, Gianni Versace i Gianfranco Ferré. Była ozdobą światowych wybiegów w Rzymie, Mediolanie, Nowym Jorku, Paryżu i Berlinie. Na początku lat 80-tych pracowała z takimi fotografami jako Greg Gorman i Helmut Newton. Wielokrotnie jej zdjęcia znalazły się w magazynie Playboy, m.in. w grudniu 1987, a w Marvel Comics pozowała do zdjęć ubrana jak komiksowy charakter She-Hulk.

Na jej zdjęcia trafił włoski producent filmowy Dino de Laurentiis, szukający partnerki dla Arnolda Schwarzeneggera do baśni kostiumowej Czerwona Sonja (Red Sonja, 1984), gdzie zadebiutowała jako tytułowa bohaterka kobieta-wojownik. Jednak krytycy nie byli zachwyceni jej talentem aktorskim, przyznając antynagrodę Złotej Maliny dla Najgorszej Gwiazdy i nominację dla Najgorszej Aktorki.

W 1985 roku wyszła za mąż za Sylvestra Stallone’a, który zaangażował ją do roli Ludmiły Vobet Drago, żony sowieckiego boksera (Dolph Lundgren) w swoim filmie Rocky IV (1985). Lecz i ta kinowa postać była nominowana do Złotej Maliny w dwóch kategoriach: Najgorsza Nowa Gwiazda i Najgorsza Aktorka Drugoplanowa. U boku swojego męża wystąpiła ponownie w roli prześladowanej przez okrutnego seryjnego mordercę modelki Ingrid w kryminalnym filmie akcji Kobra (Cobra, 1986) i po raz kolejny otrzymała nominację do Złotej Maliny jako Najgorsza Aktorka Roku. W 1987 roku odbył się głośny rozwód państwa Stallone. Jako Karla Fry, posągowa wspólniczka handlarza bronią znalazła się w obsadzie komedii sensacyjnej Gliniarz z Beverly Hills II (Beverly Hills Cop II, 1987) z Eddie Murphym.

Pod koniec 1987 Nielsen nagrała w duecie z austriackim piosenkarzem Falco singel „Body Next to Body”, którego producentem był Giorgio Moroder. Piosenka ta trafiła na jej debiutancką płytę „Everybody Tells a Story”. Brała udział w drugorzędnych włoskich dramatach - Bye Bye Baby (1988, jeszcze jedna nominacja do Złotej Maliny) u boku Carol Alt, Luca Barbareschi i Jasona Connery i Domino (1988). Mimo tego była jednak absolutną gwiazdą kina światowego końca lat 80-tych, która zgasła równie szybko, jak się pojawiała. Powodzeniem wśród widzów cieszyły się zwłaszcza jej role kobiet heroicznych, wyrachowanych i żądnych władzy, jak choćby kultowa dziś Czerwona Sonja czy Czarna Wiedźma z serii włoskich baśni telewizyjnych Fantaghiro (Fantaghirò, 1992-96).

Pojawiła się w teledysku do przeboju Michaela Jacksona Liberian Girl (1989) oraz zespołu Korn do piosenki Make Me Bad (2000) jako lekarka.

Nagrała dwa single: „No More Turning Back” oraz w duecie z drag-queen RuPaul - „You're No Lady” (2002).

W lipcu 2017 dostała się do obsady w roli superzłoczyńcy w sensacyjnym serialu Gods and Secrets, gdzie zastąpiła Marka Sallinga, który został aresztowany pod zarzutem posiadania pornografii dziecięcej.
W kwietniu 1983 roku poślubiła duńskiego muzyka i kompozytora Kaspera Windinga (ur. 1956), przyrodniego brata reżysera Drive - Nicolasa Windinga Refna, któremu urodziła syna Juliana (ur. 12 kwietnia 1984 w Kopenhadze), lecz w październiku 1984 roku małżeństwo rozpadło się. W latach 1984-85 była zaręczona z Arnoldem Schwarzeneggerem. Spotykała się z brytyjskim wokalistą z grupy muzycznej Simply Red -Mickie Hucknallem, aktorem Seanem Pennem, raperem Vanillą Ice.

15 grudnia 1985 roku w posiadłości Irwina Winklera w Beverly Hills poślubiła Sylvestra Stallone’a. Małżeństwo przetrwało 19 miesięcy i zakończyło się 13 lipca 1987 roku. Romansowała z reżyserem Tony Scottem (1987) i jego sekretarką Kelly Sahnger (1987-88).

Jej kolejnymi mężami byli:Sebastian Copeland (od 29 września 1990 do maja 1992), kuzyn Orlando Blooma, i szwajcarski kierowca rajdowy Raoul Meyer Ortolani (ur. 1960; od 17 grudnia 1993 do kwietnia 2005), z którym ma dwóch synów: Douglasa Aarona (ur. 20 kwietnia 1993) i Raoula Ayrtona Juniora (ur. 21 maja 1995). W latach 1988-1990 była w nieformalnym związku z amerykańskim futbolistą Markiem Gastineau (ur. 1956). W latach 2003-2005 jej narzeczonym był amerykański raper Public Enemy Flavor Flav (ur. 1959).

W marcu 2005 roku poznała włoskiego byłego modela i barmana Mattia'go Dessìego (ur. 1978). Para pobrała się 8 lipca 2006 roku na Malcie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
No More Turning Back!!	Gitta	08.2000	54[3]	-	Pepper 9230302	[written by C. Toro Montoro, C. De Walden, S. Singer, G. Giorgilli][produced by Christian De Walden]

Girlschool

Początki tej żeńskiej grupy heavymetalowej sięgają formacji Painted Lady, założonej przez nastoletnie Enid Williams (ur. 1960 r. w Londynie; bas/śpiew) oraz Kim McAuliffe (ur. 1959 r. w Londynie: gitara/śpiew). Kiedy w 1978 r. dołączyły do nich Kelly Johnson (ur. 1958 r. w Londynie; gitara/śpiew) i Denise Dufort (ur. 1957 r. w Londynie; perkusja), zespół zmienił nazwę na Girlschool, a samodzielnie wyprodukowany singel "Take It Ali Away" zaowocował wspólną trasą koncertową z Motórhead.

W 1980 roku Girlschool podpisały kontrakt z wytwórnią Bronze, która wydała ich dwie pierwsze płyty. Ich producentem był Vik Maile. Odświeżony przez nie przebój Adriana Gurvitza "Race With The Devil", który w 1968 roku przyniósł sukces grupie Gun, cieszył się umiarkowanym powodzeniem.

Sytuacja zmieniła się po wspólnym występie z Motórhead - pod nazwą Headgirl - na maxi-singlu St. Yalentine 's Day Massacre, który dotarł do brytyjskiej Top 10. Główny utwór płytki stanowiła udziwniona wersja "Please Don't Touch" Johnny'ego Kidda.

Pod koniec 1981 roku Girlschool nagrały jeszcze kilka pomniejszych przebojów, jak "Hit And Run" czy "C'mon Let's Go", po czym Enid Williams opuściła koleżanki, zastąpiona przez Gill Weston. Producentem płyty Play Dirty z 1983 r., na której grupa zaproponowała bardziej złagodzone brzmienie był Noddy Holder, wokalista Slade. W 1984 r. z zespołu odeszła Johnson, by rozpocząć karierę solową, a dołączyły gitarzystka Chris Bonacci i wokalistka Jacqui Bodimead z formacji Canis Major.

W 1986 r. w czasie pracy z Garym Glitterem nad "I'm The Leader Of The Gang" zespół zmienił swój sceniczny image na bardziej glamrockowy. Rok później odeszła Weston, a wkrótce poszła w jej ślady również McAuliffe, która rozpoczęła współpracę z punkowa wokalistką Beki Bondage. Nową basistką została wówczas Tracey Lamb. Album Take A Bite z 1988 roku okazał się ostatnim przedsięwzięciem tej bez wątpienia najlepszej żeńskiej hardrockowej grupy rodem z Anglii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz	Inne listy przebojów
Take It All Away/It Could Be Better	Girlschool	.1979	-	-	City NIK 6	[written by Kim McAuliffe ][produced by Vic Maile]
Emergency/Furniture Fire	Girlschool	.1980	-	-	Bronze BRO 89	[written by Girlschool][produced by Vic Maile]
Nothing To Lose/Baby Doll	Girlschool	.1980	-	-	Bronze BRO 95	[written by Johnson,McAuliffe][produced by Vic Maile]
Race With The Devil/Take It All Away	Girlschool	08.1980	49[6]	-	Bronze BRO 100	[written by Adrian Gurvitz ][produced by Vic Maile]
St. Valentine's Day Massacre EP.	Motörhead / Girlschool	02.1981	5[8]	-	Bronze BRO 116	[silver-UK][written by Johnny Kidd/Guy Robinson ][produced by Vic Maile]
Yeah Right/The Hunter	Girlschool	.1980	-	-	Bronze BRO	[written by Dufort , Williams][produced by Vic Maile]
Hit And Run/Tonight	Girlschool	04.1981	32[6]	-	Bronze BRO 118	[written by Kelly Johnson/Kim McAuliffe ][produced by Vic Maile]
C'mon Lets Go/Tonight/Demolition	Girlschool	07.1981	42[3]	-	Bronze BRO 126	[written by Kelly Johnson/Kim McAuliffe ][produced by Vic Maile]
Don't call it love [Wildlife EP.]	Girlschool	04.1982	58[2]	-	Bronze BRO 144	[written by Kelly Johnson/Kim McAuliffe ][produced by Nigel Gray]
1-2-3-4 Rock And Roll/Tush	Girlschool	08.1983	-	-	Bronze BRO 169	[written by Benjy King , Jeanne Napoli , Lesley Gore , Rick Blakemore][produced by Glen Kolotkin , Ritchie Cordell ]
20th Century Boy/Breaking All The Rules	Girlschool	.1983	-	-	Bronze BRO 171	[written by Marc Bolan][produced by Noddy Holder , Jim Lea]
Burning In The Heat/Surrender	Girlschool	.1983	-	-	Bronze BRO 176	[written by Noddy Holder , Jim Lea][produced by Noddy Holder , Jim Lea]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Demolition	Girlschool	07.1980	28[10]	-	Bronze BRON 525	[Producers: Vic Maile ]
Hit and run	Girlschool	04.1981	5[6]	182[5]	Bronze BRON 534	[Producers: Vic Maile ]
Screaming blue murder	Girlschool	06.1982	27[6]	-	Bronze BRON 541	[Producers: Nigel Gray ]
Play dirty	Girlschool	11.1983	66[1]	-	Bronze BRON 548	[Producers: Noddy Holder, Jim Lea]

Girl Talk

Girl Talk była brytyjską grupą dziewczęcą , stworzoną przez Karen Wright i Leigh Pearce. Dziewczęta w wieku 12 i 13 lat wydały debiutancki singiel " Can The Rhythm ", w 1983 roku w Park Records. W następnym roku Pearce została zastąpiona przez siostrę Karen, Julie Wright.


Mająca kontrakt nagraniowy w Innervision Records, para wydała singiel "Marvelous Guy" w 1984 roku, wyprodukowany przez Petera Collinsa , ale nie udało się mu wejść na listy przebojów. Ich jedynym hitem w Wielkiej Brytanii był ich drugi singiel  dla Innervision, ponownie nagrany "Can The Rhythm", który osiągnął 92 miejsce w październiku 1984r. Utwór był wczesną produkcją teamu Stock Aitken and Waterman . "Can The Rhythm" został wydany także w Stanach Zjednoczonych , gdzie został wydany przez Geffen Records i osiągnął # 26 na liście Billboard Hot Dance Club Play w 1985 roku.

W 1987 roku siostry przeniosły się do WEA i wydały dwa kolejne single "Falling For You" (wyprodukowane przez The Quick ) i "I Will Give You Love" (wyprodukowany przez Johna Rocca ), ale bez sukcesu komercyjnego.

W przeciwieństwie do większości dziewcząt z tamtych czasów, trzy z ich singli zostały napisane wyłącznie przez członkinię grupy Karen Wright.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Can The Rhythm	Girl Talk	10.1984	92[2]	-	Inner Vision IVS 4	[written by Karen Wright][produced by Pete Waterman][26[9].Hot Disco/Dance;Geffen 20 272 12"]

Girls Can't Help It

Billie Adams, Jacqueline Bucknell i Samantha Spencer-Lane tworzyły Girls Can't Help It, krótkotrwałe trio urban-dance-pop , które było aktywne w Londynie we wczesnych latach 80-tych. Ponieważ grupa, składała się z trzech białych kobiet z Anglii - wszystkie były przepiękne - niektórzy ludzie porównali tę niezwykłą grupę do Bananaramy.

 Ale   zabawna muzyka tria miała w rzeczywistości więcej wspólnego z Mary Jane Girls i Vanity 6 (chociaż Girls Can't Help It nie miały tandetnego, pornograficznego wizerunku Vanity'ego 6). Założona w 1982 roku, Girls Can't Help It nagrała debiutancką   EP-kę, Pure Wild , dla wytwórni Sire  w następnym roku. Płyta nie   sprzedawała się, a w 1984 r. Girls Can not Help It rozpadł się, nigdy nie nagrywając pełnowymiarowego albumu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Baby Doll	Girls Can't Help It	04.1983	-	-	Virgin VS 656	[written by Colin Campsie, George McFarlane][produced by Colin Campsie, George McFarlane][7[13].Hot Disco/Dance;Sire 29 773 12"]

Girl Next Door

"The Girl Next Door" to alias używany przez M & S; towarzyszący projekt The Guy Next Door. Oba projekty zostały pierwotnie nagrywały w wytwórni Strictly Rhythm w 1996 roku, z utworami "Deeper" i "Justify". W 2000 r. M & S ponownie użył tego pseudonimu dla "Salsoul Nugget", funkowego house'u złożonego z powtórkowych sampli zaczerpniętych od "Everyman"   Double Exposure (1976) i "Hit and Run" Loleatty Holloway (1977).

Tytuł jest nawiązaniem do Salsoul Records, wytwórni, z której pierwotnie pochodzą oba utwory. Po znaczącym sukcesie w klubach, utwór został ponownie wydany komercyjnie w 2001 roku z nowymi mixami wokalnymi w wykonaniu Natashy Brice.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Justify	Girl Next Door	03.1996	-	-	Strictly Rhythm SR 12407	[written by Fran Sidoli, Ricky Morrison][produced by Fran Sidoli, Ricky Morrison][19[10].Hot Disco/Dance;Strictly Rhythm 12 407 12"]
Salsoul Nugget (If U Wanna)	M&S Presents The Girl Next Door	08.2001	-	-	Big Beat 85145	[written by A Felder, W Sigler, D Parry, F Sidoli, J Fowler, C Ellis, N Harris, R Morrison, R Tyson][produced by Fran Sidoli, Ricky Morrison][19[10].Hot Disco/Dance;Strictly Rhythm 12 407 12"]

Giuffria

Amerykański zespół założony w 1981 r. przez Grega Giuffrię (klawisze), po rozpadzie jego wcześniejszej formacji Angel. Resztę składu tworzyli Chuck Wright (bas), Alan Krigger (perkusja) i Craig Goldy (gitara; eks-Rough Cutt).

W 1984 roku Giuffria zadebiutowała albumem Giuffria, wydanym przez MCA i zawierającym melodyjne utwory rockowe o miejscami symfonicznym brzmieniu. Po zakończeniu trasy promującej longplay grupę opuścił Goldy, który najpierw dołączył do zespołu Driver, a potem do ekipy Ronniego Jamesa Dio. W jego ślady poszedł wkrótce Wright, który powrócił do pracy sesyjnej. Ich miejsca zajęli Lanny Cordola (gitara) oraz David Sikes (bas). Z powodu zmian personalnych kolejny album Silk And Steel wydano dopiero w sierpniu 1986 r.


Płyta była w dużej mierze kontynuacją pierwszego longplaya, a ponieważ sprzedawała się słabo, MCA nie przedłużyła kontraktu z grupą. Dwa lata później Giuffria, Cordola, Wright, Ken Mary (perkusja) i David Glen Eisley (śpiew) spróbowali swych sił raz jeszcze. Pomógł im nieco Gene Simmons z Kiss, który właśnie założył własną wytwórnię płytową. Nalegał on jednak, by formacja zmieniła nazwę na House Of Lords i zastąpiła Eisleya innym wokalistą - Jamesem Christianem. Tak też się stało.

Płyta House Of Lords z 1988 r. zawierała komercyjną muzykę rockową zbliżoną do wcześniejszych propozycji Giuffrii. W utworach pojawiło się jednak cos nowego, coś ożywczego. Być może była to sprawa producentów - Andy'ego Johnsa i Simmonsa - być może śpiewu Christiana, a może obu tych elementów razem.

Przed nagraniem kolejnego longplaya Sahara Cordolę zastąpił Mike Guy. Producentami tym razem byli Johns oraz Giuffria. Partie instrumentów klawiszowych odsunięto na plan drugi, zadbano zaś o odpowiednią wyrazistość solówek gitarowych. W na­graniach wzięło gościnnie udział wielu muzyków, w tym m.in. Eisley. Album uzyskał status "platynowej płyty".

W 1991 roku House Of Lords zawiesił działalność, co zrodziło plotki o reaktywowaniu zespołu Giuffria i to w składzie z Davidem Eisleyem i Craigiem Goldym. Greg Giuffria zdecydował się jednak,po podpisaniu nowego kontraktu z Victory Music,kontynuować działalność pod nazwą House Of Lords.W nowym składzie [Christian,Tommy Aldridge-perkusja,Sean McNabb-bass,g,Chick] powstał album "Demons down" wydany w 1992r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Call to the heart/Out of the blue [Too far gone]	Giuffria	11.1984	-	15[19]	MCA/Camel 52 497	[written by G. Giuffria, D. G. Eisley][produced by Gregg Giuffria]
Lonely in love/Do me right	Giuffria	03.1985	-	57[8]	MCA/Camel 52 558	[written by G. Giuffria, D. G. Eisley][produced by Gregg Giuffria]
I must be dreaming/Tell it like is	Giuffria	05.1986	-	52[10]	MCA/Camel 52 794	[written by M. DeVille][produced by Gregg Giuffria, David Glen Eisley]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Giuffria	Giuffria	12.1984	-	26[29]	MCA 5524	[produced by Andy Johns, Gregg Giuffria]
Silk + steel	Giuffria	05.1986	-	60[14]	MCA 5742	[produced by Pat Glasser, David Glen Eisley, Gregg Giuffria]

Girlfriends

Dziewczęca grupa jednego przeboju Girlfriends była pochodną słynnej wokalnej grupy The Blossoms z Los Angeles. Wokalistki Gloria Jones (z domu Goodson), Nanette Jackson , Fanita James i Darlene Wright po raz pierwszy połączyły siły jako członkinie grupy towarzyszącej The Dreamers, Richardowi Berry.

 W 1957 roku czwórka założyła Blossoms , zdobywając hit cztery lata później singlem "Son-in-Law", ale zdobyła największą sławę jako jedna z najlepszych grup sesyjnych w branży. Kiedy producent Phil Spector zabrał James  i Wright  do swojej grupy   Bob B. Soxx and Blue Jeans (zmieniając nazwisko tej ostatniej na Darlene Love ), pozostały duet Jones i Jackson zaciągnął się do byłej członkini Ikette Carolyn Willis, by stworzyć Girlfriends .

Jedyny singiel grupy, wyprodukowany przez Davida Gatesa, wydawnictwo Colpix "My One and Only Jimmy Boy", pozostaje jednym z najlepszych nagrań Spectora w tamtym okresie,i walczył o złamanie Top 50 pod koniec 1963 roku; nie pojawiły się żadne dalsze działania, chociaż istnieją pogłoski o kontynuacji zatytułowanej "I You not Believe in You" (prawdopodobnie nagranej z zupełnie inną grupą wokalistów).

W 1969 Willis powróciła na listy przebojów jako jedna trzecia trio soulowego Honey Cone .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
My One And Only, Jimmy Boy/For My Sake	Girlfriends	12.1963	49[7]	-	Colpix 712	[written by D. Gates][produced by Raven Wood]

Slip'n'Slide Records

Wytwórnia płytowa, filia Kickin’ Records, założona w 1993 r. z zamiarem wydawania mniej hardcore’owego materiału. Pierwszym szerzej komentowanym wydawnictwem firmy był singel „Dreams” Adonte’a, zmiksowany przez Pete’a Lorimera. W roku powstania firma wydała jeszcze nagrania następujących zespołów: Diggers (singel „Soweto”, wyprodukowany przez Lyndsaya Edwardsa, znanego z Disco Evangelists), H.A.L.F. (trance’owo-house’owy „I Don’t Need You Any More”), Soundscape („Amoxa”), Boom- shanka („Gonna Make You Move”; ten duet nagrywa jeszcze dla własnej wytwórni Can Can jako Avarice) oraz Rock & Kato („Jungle Kisses”).

Slip’n’Slide wykupiła też licencję na kompilację niemieckiej wytwórni Suck Me Plasma! (Dance 2 Trance, Norman itd.) i odniosła spory sukces dzięki nagraniu „Music Is So Wonderful” Vivian Lee (zremiksowanemu przez Fire Island). Poza tym w katalogu wytwórni znajdują się np. 3 Man Jury (DigitalAutopsy), Decoy (Open Your Mind), John Bullock (Hendrix z samplami z nagrań wielkiego gitarzysty i Dance) i inne.

Single na liście UK Singles Chart

Strutt feat. Nikole Look To The Light .2004 197[1]
Amira Walk  .1996   124 [1]

ATFC The Voice .1999  166 [1]
Blaze feat. Palmer Brown Do You Remember House? .2002  55[2]
Blaze   Breathe .2002  89[4]
Antoine Clamaran pres. D Plac feat. Sabynaah Po Get Up (It Doesn't Matter) .2000 86[3]

Deep Dish pres. DJ Deepressed Come Back .2002   99[2]
De'Lacy Hideaway .1995 9[14]
De'Lacy That Look .1996 19[8]
D'jaimin & The Oule Oule Family Children Of Africa .2004 136[2]
Charles Dockins feat. Sheila Ford It's Alright .1999 155[1]
Firefly feat. Ursula Rucker Supernatural .2002 96[2]
Lenny Fontana pres. Liquid Woman Come & Go With Me .1999 133[1]

Funky People feat. Cassio Ware Funky People .1997   144[1]
Harley & Muscle feat. Gerideau Must Be The Music .2002 160[2]
Kid Massive It'll Be Alright .2005  117[1]
Loosse & Yolanda Reynolds About You .1995   137[1]
LZ Love See The Light .1996   176[1]
Mas Collective feat. Su Su Bobien Joy  .1999   145[1]
Midnight Express Hallelujah .2001 200[1]
Restless Soul Mama  .1997   198[1]
Ray Roc feat. D.C. Whisper Whisper .1999   135[1]
Harry Choo Choo Romero feat. Jessica Eve What Happened .2004   107[2]

Luke Slater

Ur. ok. 1968 r. w St Albans w hrabstwie Hertfordshire (Anglia) w rodzinie koreańsko-amerykańskiej. Jego historia jako muzyka zaczyna się w sklepie Croydon w Brighton, gdzie pracował z Colinem Dale i Alanem Sage’em, który szybko przeobraził się w wytwórnię muzyczną Jelly Jam.

 Slater zadebiutował w 1989 r. jako Translucent na singlu „Momentary Vision”, wydanym tylko jako tzw. white label, mający najwięcej wspólnego z Detroit techno. Kolejne dwa, wydane dopiero dwa lata później - „Inheritance” i „Integrated Harmony” (pod pseudonimem Machine), zainteresowały niezależną undergroundową brytyjską wytwórnię Irdial Discs.

Nowy singel Slatera jako Morganistic „In The Shadow” okazał się jej największym przebojem przełomu lat 90-tych. Dzięki niemu Slater dołączył do szybko rozwijającej się wtedy lokalnej sceny wraz z Black Dog, AFX i B12. W jego muzyce przerażające odgłosy w stylu darkside mieszają się z somnambulicznymi brzmieniami ambientu; sporadycznie Slater wykorzystuje Rolanda 30 (np. „Sea Serpent”).

Obecnie swą bazę ma w Crawley w hrabstwie Sussex, na południe od Londynu. Nagrywa pod wieloma różnymi pseudonimami (Morganistic, Clementine, Planetary Assault Systems, 7th Plain) dla rozmaitych wytwórni (Djax-Up-Beats, Spacehopper, Loaded i własnej Peace Frog). Niektórzy krytycy brytyjscy uważają go za orędownika brzmień a la Detroit, szczególnie jeśli chodzi o nagrania wydawane pod kryptonimem Planetary Assault Systems i Morganistic.

 Materiał ukazujący się pod szyldem 7th Plain jest nieco „głębszy”, pod wieloma względami wręcz nie należy do muzyki tanecznej, bliższy jest właściwie klasyce. Wykorzystanie sekcji smyczków na Four Cornered Room stanowiło odzwierciedlenie coraz popularniejszej w połowie lat 90-tych mody na „klasyczny” ambient.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love (Loved)	Luke Slater	08.1998	127[1]	-	NovaMute CDNOMU 62	[written by Luke Slater][produced by Luke Slater]
Body Freefall, Electronic Inform	Luke Slater's 7th Plain	04.2000	90[2]	-	NovaMute CDNOMU 75	[written by Luke Slater][produced by Luke Slater]
All Exhale	Luke Slater	09.2000	74[3]	-	NovaMute CDNOMU 79	[written by Luke Slater][produced by Luke Slater]
Nothing At All	Luke Slater	04.2002	70[2]	-	Mute CDMUTE 261	[written by Slater / Barrow / Finlow ][produced by Luke Slater and Alan Sage ]
Stars & Heroes	Luke Slater feat. Ricky Barrow	07.2002	86[2]	-	Mute CDMUTE 272	[written by Finlow, Slater, Barrow][produced by Alan Sage, Luke Slater]
I Can Complete You	Luke Slater	10.2002	86[2]	-	Mute CDMUTE 287	[written by Luke Slater][produced by Alan Sage, Luke Slater]
Tracktion Action / Intensity / EDBD	Luke Slater	01.2004	170[2]	-	Mute CDMUTE 133	[written by Luke Slater][produced by Luke Slater]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Alright On Top	Luke Slater	04.2002	197[1]	-	Mute STUMM 198	[produced by Luke Slater]

Slam

Duet grający muzykę techno. Swą bazę ma w Glasgow (Szkocja), a w jego skład wchodzą Orde Meikle i Stuart McMillan. Oczywiście, para ta nie ogranicza się do aktywności na jednym tylko polu. Muzycy pracują regularnie (od 1988 r.) jako DJ-e w klubach Arches i Sub w Glasgow, prowadzą znaną wytwórnię Soma, mają też na swym koncie remiksy dla takich klientów, jak A Man Called Adam, Sunscreem („Love You More”), Perception, Mark Bell (z LFO), Botany 5, DSK („What Could We Do”), Joey Negro, Kym Sims („Too Blind To See”), The Aloof, Sandals i Phuture.

Utwór „Etema” z 1991 r. (katalogowy nr 1 wytwórni Soma) wziął kluby taneczne szturmem, co było zresztą powtórzeniem sukcesu wersji „Chronologie 6” Jeana Michela Jarre’a. Jarre odwiedził kilka raves w Berlinie, Holandii i Belgii i stwierdził, że nowa wersja jego dzieła całkiem mu się podoba. Członkowie Slam mieli chyba na ten temat inne zdanie: „Przeczytałem kiedyś wywiad z Jarre’em, z którego wywnioskowałem, że interesuje go bardzo europejska muzyka taneczna, ale niezbyt ją rozumie i nie ma odpowiednich kontaktów. Więc nie mieliśmy żadnych oporów przed rozłożeniem jego utworu na części pierwsze”.

 Największym dotychczasowym sukcesem komercyjnym grupy byl klubowy przebój 1993 r. „Positive Education”, który ponownie wydany dwa lata później z dodatkowymi remiksami (m.in. najsłynniejszy z nich Richiego Hawtina) przekroczył liczbę 25 000 sprzedanych egzemplarzy. Snapshots, który ukazał się na początku 1995 r., szybko znalazł punktowane miejsce na listach przebojów. W tej kolekcji tanecznych nagrań wyróżniał się szczególnie „Stepback”, który do dzisiaj grywany jest przez wielu DJ-ów.

W maju następnego roku pojawi! się debiutancki album Headstates, ukazujący duet w bardzo głębokim i „ciemnym” stanie umysłu. Muzyka na nim to kolaż nowoczesnych dźwięków lat 90-tych z klasycznymi elementami muzyki house, hip hop, electro, p-funk i jazzu. Swój kunszt mikserski prezentują na bardzo udanym albumie z serii „Psycho- trance” (z nr 4) wytwórni Moonshine.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Positive Education	Slam	02.2001	44[5]	-	VC Recordings VCRD 84	[written by G. Gibbons, J. Muotune, O. Meikle, S. McMillan]
Narco Tourists	Slam vs. UNKLE	03.2001	66[2]	-	Soma SOMA 100CD	[written by James Lavelle, Orde Meikle, Richard File, Stuart McMillan]
Lifetimes	Slam feat. Tyrone Palmer	07.2001	61[2]	-	Soma SOMA 107CD	[written by Orde Meikle, Stuart McMillan, Tyrone 'Visionary' Palmer][produced by Orde Meikle, Stuart McMillan]
Alien Radio	Slam	12.2001	77[2]	-	Soma SOMA 113	[written by Orde Meikle, Stuart McMillan][produced by Orde Meikle, Stuart McMillan]
Virtuoso	Slam	05.2002	111[4]	-	Soma SOMA 118	[written by Andy Gillespie, Orde Meikle, Stuart McMillan][produced by Andy Gillespie, Orde Meikle, Stuart McMillan]
Alien Radio – Remixes: Speback	Slam	10.2002	131[1]	-	Soma	-
Visions	Slam feat. Dot Allison	11.2002	93[3]	-	Soma SOMA 124	[written by Dot Allison, Orde Meikle, Stuart McMillan][produced by Dot Allison, Orde Meikle, Stuart McMillan]
3B4Zero EP: Fast Lane / Known Pleasures / Bright Lights Fading	Slam	07.2004	96[2]	-	Soma SOMA 154	[written by Andy Gillespie, Orde Meikle, Stuart McMillan][produced by Slam]
Lie To Me	Slam feat. Ann Saunderson	09.2004	91[3]	-	Soma SOMA 156	[written by A. Saunderson, Orde Meikle, Stuart McMillan][produced by Slam]
This World	Slam feat. Tyrone Palmer	12.2004	128[1]	-	Soma SOMA 159	[written by A. Gillespie, D. Clarke, O. Meikle, S. McMillan, T. Palmer][produced by Slam]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Headstates	Slam	05.1996	105[2]	-	Soma LP 05	[produced by Orde Meikle, Stuart McMillan]
Alien Radio	Slam	06.2001	150[1]	-	Soma LP 25	[produced by Orde Meikle, Stuart McMillan]
Year Zero	Slam	09.2004	154[1]	-	Soma LP 38	[produced by Slam]

Roni Size

Roni Size jest synem jamajskich imigrantów, urodził się i dorastał na przedmieściach St. Andrews. Mając 16 lat zaczął chodzić na imprezy prowadzone przez soundsystem The Wild Bench, który był swoistym pierwowzorem Massive Attack. Niedługo później Roni Size został wyrzucony ze szkoły i mając już pewne pojęcie o produkcji muzyki udał się do Sefton Park.


Był to projekt lokalnych artystów, który pozwalał młodym rozwijać swoje talenty i umiejętności na profesjonalnym sprzęcie zgromadzonym w specjalnie zaadoptowanej na ten cel piwnicy. Tam doszlifował umiejętności i niedługo później zbudował własne studio, które zapewniało mu niezależność twórczą. Dzisiaj pytany o dawne lata i początki sceny Roni Size mówi: "To były wykręcone czasy. Miałem niezłego farta. To były fenomenalne dni i noszę w sobie ich historię".

W 1989 Roni Size wraz z zaprzyjaźnionymi muzykami - Krustem, Suvem i DJ-em Die założył Full Cycle Records, a następnie z pomocą Chrisa Lewisa pracującego w Circus Warp powołał do życia sublabel WTP (Where's The Party At?). Twórczości chłopaków cały czas przyglądali się zaprzyjaźnieni z nimi pracownicy różnych firm fonograficznych. Bryan Gee, który wówczas pracował w RCA, postanowił w 1994 roku założyć V Recordings, które stało się siostrzaną wytwórnią Full Cycle. Na początek wyszła tam "Deceivers EP" Krusta, a następnie "Agility" Size'a oraz DJ-a Die.

Płyty zostały doskonale przyjęte, a ich główna innowacyjność polegała na wniesieniu jazzujących elementów do jungle wczesnych lat 90-tych. To właśnie od tego momentu ruszył ciąg klubowych singli, które zaczęły wyznaczać standardy brzmieniowe, a następnie przerodziły się oficjalnie w nowy gatunek muzyczny - drum'n'bass.

W 1996 roku Roni Size nawiązał współpracę z Talkin' Loud i w efekcie ukazała się kompilacja Music Box (zrealizowana wraz z DJ-em Die). To wzajemne wpływy tych dwóch muzyków pomogły w stworzeniu unikalnego brzmienia wytwórni Full Cycle, za którego lwią część byli odpowiedzialni.

W 1997 roku Roni Size założył kolektyw drum'n'bassowy Reprazent, wraz, z którym nagrał "New Forms". - Poznaliśmy się przypadkiem, dzięki miłości do muzyki - opowiada o powstaniu samej grupy. - Krusta poznałem, gdy szedłem na rozmowę o pracę, Die, gdy był na deskorolce, a Suva ponieważ odwiedzał moje studio. Dynamite poznałem dzięki DJ-owaniu, a Onalee śpiewała jingle do mojego radio show.

Album Reprazent zdobył rzesze fanów i osiągnął status platynowej płyty, a wiele z utworów jak "Heroes" czy "Watching Windows" jest do dziś określane jako klasyki gatunku. Grupa postawiona do konkurencji z takimi gwiazdami jak The Prodigy, The Chemical Brothers czy Spice Girls zdobyła za tę płytę prestiżową nagrodę Mercury Music Prize. Jak mówi sam Roni Size, celem grupy nigdy nie było zdobywanie nagród, jednak takie zdarzenie to pewien wkład w historię i zawsze coś po nim teraz zostanie. Nie osiadając na laurach jeszcze tego samego roku Roni Size wraz z ekipą wypuścił winyl "It's Jazzy" w V Recordings.

W 1999 roku wraz z DJ-em Die wyprodukował album "Breakbeat Era", na którym zaśpiewał m.in. Lennie Laws. Pod koniec 2000 roku pojawił się drugi, długo oczekiwany album Reprazent - "In the Mode". Przyniósł on zróżnicowane singlowe utwory, w których zaśpiewali m.in. Dynamite, Onalee, jak również zupełnie nie związane z kolektywem postaci jak Method Man, Zac de la Rocha (Rage Against the Machine) czy Rahzel (The Roots).

Od 2001 roku Roni Size pracował w studiu z wokalistką Tali nad jej albumem oraz nad remiksami starych utworów Reprazent. W międzyczasie artysta wyprodukował również swój pierwszy, prawdziwie solowy album "Touching Down", który ukazał się w październiku 2002 roku i zawierał 16 nowych utworów zmiksowanych razem w godzinny set. W 2003 roku wyruszył w trasę po świecie, aby przypomnieć o obecności Full Cycle w muzyce.

W 2005 roku Roni Size będący już swoistym weteranem sceny elektronicznej wypuścił album "Return to V", na którym udowodnił, że mimo upływu lat nadal ma świeże spojrzenie na muzykę. Nie przerwał również systematycznego tworzenia nagrań dla Full Cycle oraz jej siostrzanej wytwórni Dope Dragon.

W roku 2008 Roni Size wskrzesił na nowo Reprazent poprzez specjalnie wydanie albumu "New Forms" dla Universalu. Wraz z grupą w składzie Dynamite MC, Onallee, Si John, Yuval Gabay, D Product, Jay Wilcox i Pete Josef, Roni Size jako Reprazent grał na największych festiwalach muzycznych w Europie min. Bestival, Glastonbury, Lovebox, Exit czy Rock Herk. Muzycy dotarli również do Polski, występując jako gwiazda Audioriver w Płocku. Reprazent dostało również nominację do UK Festival Awards za najlepszy występ taneczny.

Na 2009 zapowiedziano nową płytę Reprazent, solowy album Roniego Size'a oraz ogólnoświatową trasę koncertową.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Share The Fall / New Forms	Roni Size/Reprazent	06.1997	37[5]	-	Talkin Load TLCD 21	[written by Die, DJ Krust, Onallee ][produced by Roni Size]
Heroes	Roni Size/Reprazent	09.1997	31[6]	-	Talkin Load TLCD 25	[written by Roni Size, Onallee ][produced by Roni Size]
Brown Paper Bag	Roni Size/Reprazent	11.1997	20[14]	-	Talkin Load TLCD 28	[written by Roni Size][produced by Roni Size]
Watching Windows	Roni Size/Reprazent	03.1998	28[7]	-	Talkin Load TLCD 31	[written by Roni Size, Onallee ][produced by Roni Size]
26 Bass / Snapshot	Roni Size	11.1999	91[8]	-	Full Cycle FCY 020	[written by Roni Size ][produced by Roni Size]
Who Told You	Roni Size/Reprazent	10.2000	17[17]	-	Talkin Load TLCD 61	[written by Williams_Kausman_Smith ]
Dirty Beats	Roni Size	03.2001	32[7]	-	Talkin Loud TLCD 63	[written by Smith, Williams][produced by Roni Size]
Lucky Pressure	Roni Size	06.2001	58[2]	-	Talkin Loud TLCD 64	[written by Paul Southey, Ryan Williams , Bowen][produced by Roni Size, Suv]
Brute Force	Roni Size	02.2002	119[4]	-	Full Cycle FCY 09	-
The Calling	Roni Size & Die	07.2002	131[6]	-	V Recordings V 005	[written by Roni Size & DJ Die][produced by Roni Size & DJ Die]
Fashion / Step Up	Roni Size	07.2002	166[2]	-	V Recordings V010	[written by Roni Size ][produced by Roni Size]
Days / Box Of Tricks	Roni Size	07.2002	150[3]	-	V Recordings	-
Sound Advice	Roni Size	10.2002	69[7]	-	Full Cycle FCY 044	[written by Roni Size ][produced by Roni Size]
Playtime	Roni Size	11.2002	53[4]	-	Full Cycle FCY 045	[written by Roni Size ][produced by Roni Size]
Scrambled Eggs / Swings & Roundabouts	Roni Size	11.2002	57[3]	-	Full Cycle FCY 046	[written by Roni Size ][produced by Roni Size]
Feel The Heat	Roni Size	01.2003	55[2]	-	Full Cycle FCY 048	[written by Roni Size ][produced by Roni Size]
Snapshot 3 / Sorry For You	Roni Size	02.2003	61[5]	-	Full Cycle FCY 033	[written by Roni Size ][produced by Roni Size]
It's Jazzy / Play It For Me	& DJ Die	04.2003	86[3]	-	V Recordings V022	[written by Roni Size ][produced by Roni Size]
Exer-Size EP	Roni Size	04.2003	101[2]	-	V Recordings V 0071	[written by Roni Size ][produced by Roni Size]
Soul Power / Run	Roni Size	04.2003	123[2]	-	V Recordings V 019	[written by Roni Size ][produced by Roni Size]
Fashion / Fresh	Roni Size	04.2003	128[2]	-	V Recordings V 010	[written by Roni Size ][produced by Roni Size]
Siren Sounds / At The Movies	Roni Size	07.2003	67[2]	-	Full Cycle FCY 054	[written by Roni Size ][produced by Roni Size]
Sound Advice / Forget Me Knots	Roni Size	09.2003	61[2]	-	Full Cycle FCY 056	[written by Roni Size ][produced by Roni Size]
Strictly Social / Autumn	Roni Size / Die	04.2004	70[4]	-	Liquid V LQD 001	[written by Roni Size ][produced by Roni Size]
Bambakita / Fassy Hole	Roni Size	04.2004	60[2]	-	Full Cycle FCY 045	-
Out Of Breath / Bump 'N' Grind / Shoulder 2 Shoulder	Roni Size feat. Rahzel	10.2004	44[2]	-	V Recordings VRECUK 002X	-
No More	Roni Size feat. Beverley Knight & Dynamite MC	01.2005	26[4]	-	V Recordings VRECSUK 003CD	-
Impact Music / Flip Da Script	Roni Size & DJ Die feat. Hollie G	07.2005	191[2]	-	Full Cycle FCY 080	[written by Roni Size & Die][produced by Roni Size & Die]
Sing	Roni Size feat. Jocelyn Brown	07.2005	135[2]	-	V Recordings V 048	-
Time Out / Bite The Bullet	Roni Size	12.2005	160[1]	-	Full Cycle FCY 086	[written by Roni Size ][produced by Roni Size]
It's A Big Up Thing / It's A Jazz Thing	Roni Size / DJ Die	08.2006	129[1]	-	V Recordings VRECSUK 013	[written by Roni Size And DJ Die][produced by Roni Size And DJ Die]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
New Forms	Roni Size / Reprazent	07.1997	8[71]	-	Talkin Loud 5349342	[gold-UK][produced by Roni Size, DJ Die, Krust, SUV]
In the Møde	Roni Size / Reprazent	10.2000	15[12]	-	Talkin Loud 5481762	[silver-UK][produced by Roni Size, DJ Die, Krust, SUV,Rahzel]
Touching Down	Roni Size	11.2002	72[3]	-	Full Cycle FCYCDLP 010	-
Return to V	Roni Size	10.2004	146[2]	-	V Recordings VRECSUKCDLP 01	[produced by Roni Size]

Silent Records

Wytwórnia płytowa z San Francisco, prowadzona przez Kima Cascone’a, który przedtem był reżyserem dźwięku w filmie Davida Lyncha „Twin Peaks”. Firma powstała w 1986 r., a pierwszym jej singlem był „Silent” industrialnej grupy PGR (jej członkiem był także Cascone) - od niego wytwórnia wzięła nazwę. Silent Records specjalizuje się w autentycznym ambiencie i pokrewnych eksperymentach dźwiękowych.

W katalogu wytwórni znaleźć można wiele zespołów, m.in. Heavenly Music Corporation samego Cascone’a, Cosmic Trigger, Michael Mantra, Spice Barons i Thessolonians. Najlepszą wizytówką wytwórni jest seria kompilacji „From Here To Tranquil”. „Chodzi nam o otwarcie systemów, o lansowanie wspólnych idei, o wykorzystywanie zdolności ludzi, którzy w odmienny sposób podchodzą do problematyki gatunku”.

Na początku 1991 r. otworzono własną firmę dystrybucyjną Pulse Soniq Distribution, która pomogła zdobyć wydawnictwom wytwórni większy rynek. W 1993 r. wydano składankę 50 Years Of Sunshine w 50 rocznicę odkrycia LSD. Na albumie znalazło się wiele unikatowych kompozycji klasyków awangardy, np. Nurse With Wound, Psychick TV, Drome, Hawkind czy samego guru LSD Timothy’ego Leary’ego.

Później powstały pododdziały Fiask (kierowana przez Adama Douglasa z Deeper Than Space), Furnace i Sulphur Records, które wydają nieco odmienną muzykę elektroniczną. Furnace koncentruje się na „ciężkich” dźwiękach industrialnych, Fiask to głównie acid i intelligent techno, a dla Sulphur nagrywają tak różni artyści, jak Elliott Sharp, Crawling With Tarts czy Skozey .Fetisch.

Rika Zarai

Rika Zarai [prawdziwe nazwisko Rika Gussmann],urodziła się 19 lutego 1939r w Jerozolimie w Palestynie.Wczesne dzieciństwo i okres dojrzewania Riki są naznaczone piętnem konfliktów i wojen.Studiowała muzykę,po uzyskaniu licencjatu w High School Hatihon ,a następnie kolegium wyższego Beit-Hakertem uzyskała uprawnienia na nauczanie dzieci niepełnosprawnych.Mając 17 lat otrzymała nagrodę w konkursie pianistycznym w konserwatorium w Jerozolimie.Na dwa lata powołona do służby woskowej została dyrektorem wojskowej grupy muzycznej.W 1957r drogę do kariery otwiera jej udział w przedstawieniach pierwszego teatru muzycznego w Izraelu.
 
Mając 20 lat podejmuje decyzję wyjazdu do Francji.Na sukces musiała poczekać,dopiero czwarty album L'olivier przyniósł jej sukces.Jej francuska kariera uległa przyśpieszeniu po udanym turnee w 1963r.W tym samym czasie spotyka mężczyznę swojego życia-Jean-Pierre Magniera.Występuje w paryskiej Olimpii razem z Jacquesem Brelem.Począwszy od 1967r,wraz z wybuchem wojny na Bliskim Wschodzie polityzuje swoje utwory.Dwa lata póżniej produkuje swój drugi wielki hit,Casatchock - So I sing,sprzedany w ponad milionowym nakładzie.
 
9 listopada 1969r wracając samochodem z koncertu uległa wypadkowi w wyniku którego lekarze wydali diagnozę o jej paraliżu w wyniku licznych obrażeń.Okazało się ,że dzięki silnej woli i odwadze udało się jej pokonać chorobę i kontynuować karierę przez trzy kolejne dekady.

 ingle

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

UK

Wytwórnia [Fra]

Composers

EP's

Commeau premier jour - Yomme yomme / He venou schalom - Fais-toi belle

Rika Zarai

06.1960

27[2]

-

Bel Air 211 022

-

SP's

Hava naguila / Heveynou schalom

Rika Zarai

05.1959

21[35]

-

Bel Air 111 029

-

Roméo / Jupon vole

Rika Zarai

10.1961

27[28]

-

Bel Air 111 038

[written by Jean Broussolle]

Tournez mane`ges / Elle était si jolie

Rika Zarai

05.1963

61[4] side B:41[3]

-

Bel Air 111 085

[side B:written by Alain Barričre]

Casatschok / Demain sera demain

Rika Zarai

01.1969

3[27]

-

Phillips 370 776

[written by Rubaschkin / Perdone]

Alors je chante / Un mur a` Jérusalem

Rika Zarai

08.1969

2[18]

-

Phillips 370 849

[written by Barcons / Rika Zarai / De Ceratto / Alcalde / Faure]

21 rue des amours / Jouez musiciens

Rika Zarai

09.1969

44[5]

-

Phillips 336 280

-

Balapapa /Mille violons

Rika Zarai

03.1970

3[29]

-

Phillips 6009 028

[written by Kluger / Desage]

Tante Agathe/La vie

Rika Zarai

10.1970

8[22]

-

Phillips 6009 085

[written by Kluger / Franck Gérald]

Les Jolies Cartes Postales/La nuit sans étoiles

Rika Zarai

03.1971

33[6]

-

Phillips 6009 136

-

Qu'elle Est Belle/L'hirondelle

Rika Zarai

10.1971

42[11]

-

Phillips 6009 166

-

Le Paradis C'est Ca/Rien qu'une rose

Rika Zarai

02.1973

26[10]

-

Phillips 6009 323

-

Les Mariés De L'été/Les chandelles pleurent

Rika Zarai

06.1973

43[12]

-

Phillips 6009 355

-

C'est Ca La France/Ani kuni

Rika Zarai

01.1974

38[6]

-

Phillips 6009 421

-

Ma Poupée de France/Prends la route

Rika Zarai

04.1975

61[11]

-

Phillips 6009 636

-

Sans Chemise Et Sans Pantalon/Viens danser

Rika Zarai

12.1975

48[17]

-

Phillips 6042 044

-

La Fęte Au Pays/Je serais la`

Rika Zarai

04.1977

5[17]

-

Phillips 6042 285

-

A-Ba-Ni-Bi/Et me^me plus

Rika Zarai

06.1978

60[7]

-

Phillips 6172 140

[written by Hirsh - Manor / Pierre Delanoë]

Alléluia/Quand la musique est finie

Rika Zarai

04.1979

18[11]

-

Phillips 6172 226

[written by Oshrat - Or - Michel Jourdan]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	US	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Ses 16 Plus Grands Succe`s	Rika Zarai	12.1966	5[1]	-	Bel Air 7048	-
Un Beau Jour Je Partirai	Rika Zarai	12.1967	5[1]	-	Phillips P 70 429	-
Alors Je Chante	Rika Zarai	09.1969	2[65]	-	Phillips 844 973 BY	-
Enregistrement Public A L'Olympia	Rika Zarai	06.1970	2[39]	-	Phillips 6311 017	-
Les Dessins Animés	Rika Zarai	07.1975	6[25]	-	Phillips 6325 200	-