Porcupine Tree

Porcupine Tree narodził się w 1987 jako ujście dla poszukiwań muzycznych Stevena Wilsona (urodzony w Londynie, 3 listopada 1967) dokonywanych w jego domowym studio, na obszarze psychodelii oraz muzyki eksperymentalnej i progresywnej. Faktycznie Wilson tworzył już poprzednio przez kilka lat muzykę ważniejszą od tej; był on dojrzałym muzycznie nastolatkiem, który nauczył się grać na gitarze i instrumentach klawiszowych. Projekt pod nazwą Porcupine Tree rozpoczął swój żywot jako żart dwóch przyjaciół. Steven Wilson i jego przyjaciel Malcom Stocks podchwycili niemal całkowicie fikcyjną historię legendarnej grupy z lat 70-tych. Uzupełnili członkami nie istniejącego zespołu oraz absurdalną dyskografią i nazwali - The Porcupine Tree. Dla poparcia tej historii Steven nagrał kilka godzin muzyki nagranej przypuszczalnie przez wymyślony zespół.
Na początku 1989 r. Steven ocenił część z tego materiału, przygotowanego dla własnej przyjemności, wystarczająco dobrze, by zestawić kasetę pt. "Tarquin's Seaweed Farm" i wysłać jej kopie do osób, które mogłyby się nimi zainteresować. Jeden z egzemplarzy kasety powędrował do angielskiego pisma podziemia muzycznego, zatytułowanego Freakbeat, kierowanego przez Richarda Allena i Ivora Truemana. Nieznani w tym czasie Stevenowi, zajęci byli właśnie tworzeniem własnej wytwórni płytowej i pomimo, iż dali taśmie raczej przeciętną recenzję w magazynie, zaprosili Porcupine Tree do współpracy i umieszczenia własnego utworu na ich pierwszym wydawnictwie - kompilacyjnym albumie z muzyką najlepszych zespołów psychodelicznego podziemia.
Tymczasem Steven rozpoczął dystrybucję muzyki Porcupine Tree w formie "Tarquin's Seaweed Farm", a zaraz potem - "The Nostalgia Factory". Obie kasety uzupełnione zostały książeczkami z wymyśloną historią i innymi mylącymi informacjami. Wydawnictwa te wzmocniły zainteresowanie podziemia muzycznego zespołem, który pojawił się na wydawnictwie nowopowstałej wytwórni, nazwanej Delerium. Miała to być pierwsza kompilacja pt. "A Psychedelic Psauna", zawierająca utwór Porcupine Tree "Linton Samuel Dawson". Delerium wznowiło także pierwsze 2 kasety Porcupine Tree.
Krótko potem Steven został zaproszony, jako jeden z pierwszych artystów, do wydania własnego materiału pod nazwą nowej wytwórni - Delerium. Zaproszenie wytwórni obejmowało wznowienie 2 kaset jako podwójnej płyty długogrającej, ale Steven zdecydował się wybrać najlepszy materiał i umieścić go na podwójnym albumie, który nazwał "On the Sunday of Life...". Większość z pozostałej muzyki z oryginalnych taśm ukazała się później na albumie "Yellow Hedgerow Dreamscape").
Płyta "On the Sunday of Life..." ukazała się na początku 1992 r. w niewielkim nakładzie 1000 egzemplarzy, w eleganckim opakowaniu. Forma wydania była interesująca dla prasy i publiczności, dlatego też niski nakład szybko wyczerpał się i album został wydany w wersji CD. Wśród innych utworów, jakie płyta zawierała znalazł się także przyszły klasyk zespołu, często wykonywany na koncertach na bis - "Radioactive Toy". Po 2000 egzemplarzy "On the Sunday of Life..." sprzedaż osiągnęła 20,000 płyt.
W czasie, gdy ukazywały się pierwsze wydawnictwa sygnowane nazwą Porcupine Tree inna grupa Stevena - NO MAN podpisała umowę z One Little Indian (wytwórnią Bjork, The Shamen i innych) i rozpoczęła wydawanie płyt, które zostały przyjęte entuzjastycznie przez prasę. Powodzenie NO MAN pozwoliło Stevenowi porzucić pracę muzyczną na komputerze i stać się profesjonalnym muzykiem. Mógł też poświęcić więcej czasu swojemu "pobocznemu projektowi". Jako, że pierwszy album Porcupine Tree w niektórych przypadkach stanowił nostalgiczny powrót Stevena do jego ulubionej muzyki lat 60-tych i 70-tych, zdecydował się on na kontynuowanie działalności Porcupine Tree i rozwój jego brzmienia w kierunku nowych i bardziej współczesnych obszarów. Pierwszym owocem nowych sesji był 30-minutowy singiel, który łączył w sobie brzmienie The Orb (wtedy ważny zespół dla jego muzyki) i płynne rockowe solówki gitarowe, a wszystko to połączone razem z narracją wziętą z propagandowych płyt LSD z lat 60-tych. Singiel ten okazał się najważniejszym sukcesem w podziemiu, osiągając niezależną angielską 20 i stanowiąc doskonały dowód na rozpad granic pomiędzy najbardziej charakterystycznymi gatunkami muzycznymi lat 90-tych.
Faktycznie "Voyage 34" był przewidywany na podwójny album Porcupine Tree "Up the Downstair". Jednakże, kiedy ustalono datę wydania płyty na środek 1993 r. zapadła decyzja, by nie włączać tego utworu na nowy album, dlatego też ukazał się on w formie pojedynczej płyty. "Up the Downstair" został przyjęty z zachwytem, a Melody Maker określił go jako "psychodeliczne arcydzieło.... jeden z albumów roku". Muzyka na płycie była kontynuacją połączenia muzyki dance i rocka, a w jej nagraniu gościnnie brało udział dwóch przyszłych, pełnoprawnych członków Porcupine Tree: Richard Barbieri (przedtem w Japan) i Colin Edwin.
W listopadzie 1993 r. "Voyage 34" został wznowiony na 12-calowym singlu, ale w wersji zremiksowanej przez Astralasia. Nawet bez pojawiania się na antenie radiowej singiel zdołał wejść na listę NME i znajdował się tam przez 6 tygodni, po czym stał się klasykiem podziemia muzycznego.
Popularność Porcupine Tree wzrosła do tego stopnia, że niemożliwe stało się dłuższe ignorowanie próśb o występy zespołu na żywo. W ten sposób w grudniu 1993 r. Porcupine Tree stał się zespołem z prawdziwego zdarzenia; poza Stevenem w składzie znaleźli się: Colin Edwin (bas), Chris Maitland (perkusja) i Richard Barbieri (instrumenty klawiszowe). Wszyscy trzej nowi członkowie grupy pracowali ze Stevenem w poprzednich latach przy okazji innych projektów. Ci wspaniali muzycy określili brzmienie i kierunek rozwoju Porcupine Tree. Nowy wizerunek grupy został natychmiast zilustrowany przez album "Spiral Circus" (wydany na płycie winylowej w 1996 r.), a zawierał nagrania z pierwszych 3 występów zespołu oraz sesję nagraniową dla Marka Radcliffe'a z BBC Radio One, który był wczesnym orędownikiem Porcupine Tree.
Nowa muzyka była już gotowa. Następny album nie mógł ukazać się aż do początku 1995 r., ale został poprzedzony klasycznym singlem "Stars Die/Moonloop". Były to ostanie 2 utwory zarejestrowane podczas sesji nagraniowej do nowego albumu, a zarazem pierwsze charakteryzujące nowy skład. Następny album "The Sky Moves Sideways" stanowił rozległą przestrzeń melodii oraz eksperymentów z rockiem i muzyką ambient, ale jednocześnie był przejściowym wynikiem pracy zespołu - znalazł się na nim materiał zarejestrowany przed uzupełnieniem składu zespołu, jak i po dołączeniu nowych muzyków. Większość czasu na albumie zajmuje 35-minutowy utwór tytułowy, który, w zamierzeniach Stevena, miał zajmować cały album! "The Sky Moves Sideways" również wszedł na listy: NME, Melody Maker i Music Week. Razem z "Moonloop" EP album ten był pierwszym, który został wydany także w Ameryce, jesienią 1995 r. Przyciągnął uwagę prasy, która odniosła się do niego bardzo życzliwie - po obu stronach Atalntyku. Zespół promował płytę przez rok licznymi koncertami w Wielkiej Brytanii, Holandii, Włoszech i Grecji.
Nie do końca zadowoleni z pół-zespołowej i pół-solowej natury "The Sky Moves Sideways" Porcupine Tree szybko zabrali się do wykonania zadania zarejestrowania pierwszego odpowiedniego, jak na pełny zespół przystało, albumu i pracowali sporadycznie przez następny rok nad odkrywaniem bardziej spójnego i ambitniejszego brzmienia rockowego.
Maj 1996 r. przyniósł pierwsze owoce tej sesji - singiel "Waiting", który wszedł na wszystkie angielskie listy przebojów oraz na angielska listę kierowaną do całej Europy. Singiel ten poprzedzał "Signify" - pierwszy album w pełni odzwierciedlający moc brzmienia zespołu na żywo, łączący liczne rockowe i awangardowe style, a jednocześnie ulegający wielu wpływom i nie polegający na jednym stylu. Większość europejskich pism opisywała nowy album, włącznie z angielskim magazynem Q, określając "Signify", jako "album pełen mocy". Zespół wyjechał na, zakończoną pełnym sukcesem, trasę koncertową.
Porcupine Tree zwiększali swą popularność za granicą przez cały 1997 r. i w marcu zagrali dla ponad 5 tys. publiczności w Rzymie, przez trzy noce - wszystkie z tych koncertów zostały zarejestrowane tworząc koncertowy album "Coma Divine", mający się ukazać w 1997 r.
Płyta ta była pożegnalnym wydawnictwem zespołu dla Delerium Records, która nie była w stanie sprostać wymaganiom i rosnącej popularności zespołu na świecie (jednakże Richard Allen z Delerium wciąż pomaga grupie wraz ze swą kompanią Big Brother Management). Późnym rokiem 1997 pierwsze trzy płyty zespołu zostały zremasterowane i wznowione. "Signify" została wydana w USA w wytwórni Milesa Copelanda ARK 21.
Steven, Richard, Colin i Chris spędzili cały 1998 r. na nagrywaniu swojego piątego albumu studyjnego, wydawnictwa, które odzwierciedla ruch zespołu w kierunku bardziej "piosenkowego" brzmienia. W czasie nagrywania zespół nie był przydzielony do żadnej wytwórni płytowej, ale później muzycy podpisali umowę z międzynarodową wytwórnią Snapper/K-Scope i w marcu 1999 r. został wydany album "Stupid Dream", promowany przez długą trase koncertową w Wielkiej Brytanii, Włoszech, Grecji, Holandii, Belgii, Szwajcarii, Niemczech, Francji, Polsce i Stanach Zjednoczonych. Trzy single pochodzące z tego albumu - "Piano Lessons", "Stranger By the Minute" i "Pure Narcotic" - zostały dobrze wypromowane w USA i w Europie i zajmowały dobre miejsca na angielskich niezależnych listach i playlistach stacji radiowych.
Chociaż początkowo album spowodował niepewność niektórych starych fanów, to jednak zjednał zespołowi nowych wielbicieli i spowodował, że płyty zespołu sprzedawały się lepiej i były przyjmowane z większym uznaniem niż dotychczas. Zespół zakończył rok 1999 koncertem w Scali w Londynie.
Czas spędzony na poszukiwanie wytwórni płytowej nie był czasem zmarnowanym, bo już w kilka miesięcy po wydaniu "Stupid Dream" grupa była gotowa do rozpoczęcia pracy na nowym albumem. Zarejestrowany podczas okresu przejściowego materiał na nowy, milenijny album, ukończono w lutym 2000 r. Z aranżacją instrumentów smyczkowych, o którą zadbał Dave Gregory z XTC "Lightbulb Sun" zbudowany na mieszance liryczności, soundscapu i rockowej dynamiki "Stupid Dream", ukazywał, w sposób jeszcze bardziej intensywny, że zepół w pełni kontroluje swoje brzmienie. Album został wydany 22 maja 2000 r., a poprzedził go singiel "Four Chords That Made a Million". Koncert w Scali w Londynie rozpoczął krótką trasę koncertową po Wielkiej Brytanii, a po niej - występy na kilku festiwalach w Europie, a co ważniejsze - występy jako support przed koncertami Dream Theater.
Przełom roku 2000/2001 stał pod znakiem koncertów. Pierwsze występy w Izrealu i pierwsza poważna trasa po Niemczech. W tych krajach wydany został album "Lighbulb Sun" w rozszerzonej dwupłytowej wersji, a w maju kolejny album "Recordings", będący limitowanym zbiorem utworów, które ukazały się na EPkach wydanych przy okazji dwóch ostatnich albumów. Był to także ostatni album wydany w ramach konraktu z wytwórnią Snapper/KScope. Po krótkiej, czerwcowej trasie w Stanach Zjednoczonych, zespół podpisał nowy kontrakt płytowy z wytwórnią Lava/Atlantic Records.
W lutym 2002 roku, po 8 latach współpracy, pierwszy skład zespołu upuścił Chris Maitland. Do zespołu dołaczył nowy perkusista Gavin Harrison. W marcu ukazał się album "Stars Die - the Delerium Years 1991-97", retrospecyjny zestaw utworów z wczesnych dokonań zespołu. W tym samym czasie rozpoczeły się nagrania do kolejnego albumu, pierwszego w nowym składzie, z materiałem stworzonym przez Stevena przez 2 ostatnie lata. Sesje nagraniowe odbywały sie w Londynie i Nowym Jorku, pod okiem Paula Northfielda (Rush, Ozzy Osbourne, Hole) oraz Dave'a Gregory, którzy mieli duży wpływ na tworzenie materiału. Mixowanie albumu obyło sie w maju w Los Angeles pod okiem Tima Palmera. Podczas krótkiem, przedpremierowej trasy koncertowej po Wielkiej Brytanii, w lipcu 2002, zespołowi towarzyszył gitarzysta i wokalista John Wesley. Podczas występów zespół był żywiołowy przyjmowany zarówno przez starych, jak i nowych fanów.
Długo oczekiwany album "In Absentia" ukazał się, pod znakiem wytwórni Lava Records, w październiku 2002 roku (europejskie wydanie w styczniu 2003). Jest to najbardziej kompletny i spójny zestaw utworów do tej pory, prezentujący mocniejsze brzmienie zespołu w niektórych utworach, ale także kompozycje delikatne i piękne. Album zebrał dobre recenzje na całym świecie i pomimo znikomej obecności w eterze stał się najlepiej sprzedanym albumem w historii zespołu, osiągając pułap 100 tys. egzemplarzy w pierwszym roku po wydaniu. Promocja płyty objęła 4 trasy koncertowe w Europie i Ameryce Północnej, w tym jedna wspólna z szwedzką grupą Opeth. Podczasy tych tras zespół dopracował elementy wizerunku scenicznego pod okiem filmowca i fotografa Lasse Hoile, który stworzył mroczny i surrealistyczną otoczkę dla muzyki Porcupine Tree. Występy promocyjne zakończono 30 listopada w wypełnionej po brzegi hali London Astoria.
W roku 2003 uruchomiono także sklep online. Pierwszym wydawnictwem, które sie pojawiło pod tym znakiem był album z sesji w waszyngtońskim radiu XM Radio. Zespół planuje publikować w ten sposób całą serię świetnie nagranych i wydanych występów na żywo.Wydano także reedycje wcześniejszych albumów: "Stupid Dream" oraz "Lightbulb Sun".
Na początku roku 2004 zespół rozpoczął prace nad nowym albumem "Deadwing", drugim dla wytwórni Lava/Atlantic. Inspiracją albumu jest scenariusz, który być może doczeka się kiedys realizacji, napisany prze Stevena i Mike Benniona. Z zakończoną w listopadzie 2004 sesją nagraniową, nakładem albumów dochodzącym do pół miliona płyt na całym świecie, niespotykną do tej pory skalą oczekiwać wobec nowych utworów i zwiększającym się zainteresowaniem mediów zespołem, Porcupine Tree jest już gwiazdą na skalę globalną.
"Deadwing" został wydany wiosna 2005 w Europie i USA w dwóch wersjach: stereo i 5.1 Surround. Album poprzedziły dwa single: "Shallow" w USA i "Lazarus" w Europie. Rozpoczęta trasa promocyjna obejmie Wielką Brytanię, Europę i Stany Zjednoczone i będzie kontynuowana przez cały rok. Na potrzeby nowago albumu stworzono dedykowany mikrosite www.deadwing.com.
Dodatkowo "Deadwing" został wybrany albumem roku przez czytelników pisma "Classic Rock". Popularność zespołu stopniowo wzrastała. Nieco cięższa niż dotychczas muzyka obecna na "Deadwing" i "In Absentia" spodobała się nie tylko starym fanom, ale i pozyskała zespołowi rzeszę całkiem nowych. Co więcej, ich wydania w formacie 5.1 DVD-Audio, sprawiły, że produkcja płyt PT stała się synonimem najwyższej jakości. Obydwa albumy zdobyły bowiem nagrody Surround Music Award za najlepiej zmiksowaną w tym formacie płytę.
Pod koniec 2005 r. przedstawicielem zespołu w Europie została firma Roadrunner.
W październiku 2006 roku ukazało się pierwsze DVD jeżozwierzy, zatytułowane "Arriving Somewhe..." zawierające zapis koncertu (a właściwie dwóch) z Chicago z trasy promującej "Deadwing". Płyta zebrała dobre recenzję zarówno za znakomitą oprawę wizualną jak i dźwiękową. Magazyn "Sound and Vision" napisał: "Jeśli chodzi o miksowanie dźwięku w formacie surround, Porcupine Tree to już klasa sama w sobie".
Pod koniec 2006 roku zespół odbył krótkie tournee po Europie i USA, w czasie którego zaprezentował po raz pierwszy szerszej publiczności, w celu "przetestowania" materiał, który znaleźć się miał na albumie planowanym na 2007 rok. Dobre przyjęcie nowej muzyki oraz bootlegi krążące w Internecie spowodowały zaostrzenie apetytu fanów.
"Fear of a Blank Planet" ukazała się ostatecznie w kwietniu. Na albumie gościnnie wystąpili Alex Lifeson z Rush oraz Robert Fripp. Jemu równiez towarzyszy strona promocyjna www.fearofablankplanet.com. Motywem przewodnim tekstów jest tytułowe "puste" pokolenie dzisiejszych nastolatków, skupione głównie na seksie, alkoholu, narkotykach, karmione przemocą, pornografią i lekami psychotropowymi, pozbawione ciekawości świata i większych ambicji. Płyta odniosła największy sukces komercyjny w historii zespołu, osiągając choćby w Finlandii 16 pozycję na liście sprzedaży, w Holandii 13, w Niemczech 21,a w Polsce aż 11. Album zbierał również najlepsze recenzje w historii jeżozwierzowych wydawnictw. Popularność zespołu wzrosła naprawdę znacząco.
Płytę promowało wielomiesięczne tournee, podczas którego PT zawitało na trzy koncerty do Polski. W lipcu zagrali w Warszawie i Krakowie a podczas drugiej jego części, w Poznaniu. Po raz pierwszy w swojej historii zespół zagrał też koncert w Meksyku.
I tym razem nie obyło się bez nagród. FOABP znów została wybrana albumem roku przez czytelników "Classic Rock". Dodatkowo dostała nominację do nagrody Grammy w kategorii "Best Surround Sound Album".
W tak zwanym międzyczasie ukazała się epka "Nil Recurring", zawierająca odrzuty z sesji (najpierw dostępna wyłącznie w przykoncertowym sklepiku, od lutego 2008 w sprzedaży detalicznej). Dodatkowo zespół uraczył nas również albumem "We Lost the Skyline", będącym zapisem akustycznego koncertu, który Steven Wilson i John Wesley zagrali w październiku 2007 w sklepie płytowym w Orlando (USA). W kwietniu grupa zagra też po raz pierwszy aż w dalekiej Australii.
Kolejna studyjna płyta, The Incident, została wydana 14 września 2009 roku i szybko uzyskała status najlepiej sprzedającego się wydawnictwa w historii grupy. Ten dwupłytowy album zainspirowany został wypadkiem drogowym, obok którego przejeżdżał kiedyś Steven Wilson. Pierwszy krążek wypełnia tytułowy cykl utworów, opisywany jako "nieco surrealistyczny utwór o początkach i końcach, oraz o przeczuciu, że "po tym nic już nie będzie takie samo."" Podczas pierwszej części tournee zespół zawitał oczywiście do Polski, tym razem do Wrocławia. Po raz pierwszy w swojej historii zagrał również w Indiach.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Piano Lessons/Oceans Have No Memory	Porcupine Tree	04.1999	164[1]	-	Snapper Music SMAS7 103	[written by Steven Wilson][produced by Steven Wilson]
Stranger by the Minute/Hallogallo	Porcupine Tree	10.1999	138[1]	-	Snapper Music SMAS7 107	[written by Steven Wilson][produced by Steven Wilson]
Pure Narcotic/Nine Cats	Porcupine Tree	12.1999	175[1]	-	Snapper Music SMAS7 110	[written by Steven Wilson][produced by Steven Wilson]
4 Chords That Made A Million/Orchidia	Porcupine Tree	05.2000	84[1]	-	K Scope SMAS7 111	[written by Steven Wilson][produced by Steven Wilson]
Shesmovedon/Novak	Porcupine Tree	07.2000	85[1]	-	K Scope SMAS7 120	[written by Steven Wilson][produced by Steven Wilson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lightbulb Sun	Porcupine Tree	05.2000	161[1]	-	Snapper Music SMACD 827	[produced by Steven Wilson]
Deadwing	Porcupine Tree	03.2005	113[1]	132[1]	Gates Of Dawn GOD 009	[produced by Steven Wilson, Gavin Harrison, Richard Barbieri]
Fear of a Blank Planet	Porcupine Tree	04.2007	31[3]	59[2]	Roadrunner Records RR 8011-2	[produced by Porcupine Tree]
Nile recurring	Porcupine Tree	03.2008	137[1]	-	Peaceville	-
The Incident	Porcupine Tree	09.2009	23[3]	25[3]	Roadrunner Records RR 7857-2	[produced by Porcupine Tree]

Los Pop Tops

Los Pop Tops to grupa wokalno/instrumentalna założona w 1967 roku w Madrycie. W skład zespołu wchodzili José Lipiani, Alberto Vega, Ignacio Pérez, Julián Luis Angulo, Enrique Gómez, Ray Gómez oraz wokalista Phil Trim(ur. 5 stycznia 1940r. w Trynidadzie i Tobago).
W składzie zespołu znalazło się sześciu muzyków hiszpańskich plus... czarnoskóry wokalista pochodzący z Trynidad i Tobago. Phil Trim (tak nazywał się wokalista) zatrudniony został ponoć, by nadać wokalnej warstwie więcej "angielskości". W praktyce okazało się, że Trim był motorem grupy i jedynym twórcą ich przebojów. Dużo się jednak nie napracował i natworzył. Grupa rozwiązała się w 1973 roku. Muzyka Los Pop Tops charakteryzowała się klasycznym, popowym brzmieniem z wokalistą śpiewającym w stylu soul. Zespół słynął również z popowych aranżacji, utworów muzyki klasycznej.
Świat po raz pierwszy usłyszał o nich w 1968r. za sprawą piosenki "Oh Lord, Why Lord". Był to pierwszy popowy utwór wykorzystujący melodię z utworu muzyki klasycznej, a dokładniej z utworu Johanna Pachelbela "Kanon D-dur".
Najbardziej znany utwór zespołu Los Pop Tops to "Mamy Blue".

Single

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Oh Lord, Why Lord?/The Voice Of The Dying Man	Los Pop Tops	09.1968	-	78[4]	Calla 154	[written by Phil Trim][produced by Alain Milhaud]
Mammy Blue/Road To Freedom	Los Pop Tops	10.1971	35[6]	57[10]	ABC 11311	[written by H. Girard, P. Trim][produced by Alain Milhaud]

Partland Brothers

The Partland Brothers,kanadyjski duet rockowy, składał się z braci GP i Chrisa   założony w 1983 roku w Toronto, Ontario , najlepiej znany ze swojego hitu z 1987 roku, "Soul City."
The Partlands pochodzą z małej społeczności Colgan, na północ od Toronto. Grali w wielu miejscowych zespołach  przed przeniesieniem się do Toronto w 1979 roku i formując Oliver Heavyside (rzekomo nazwany na cześć brytyjskiego inżyniera, " Olivera Heaviside ").
.
 W 1982 roku, wzieli udział i wygrali konkurs " Q107 Homegrown", który przyciągnął uwagę Capitol Records. Ich pierwszy album jako Partland Brothers, Electric Honey, został wydany w 1986 roku, a pierwszy singiel "Soul City" przynoszący charakterystyczne wokalne harmonie braci znalazł się w Top 10 w Kanadzie i Top 30 w Stanach Zjednoczonych . Ten sukces przyniósł  im turnee z The Moody Blues i Beach Boys w Stanach Zjednoczonych, a także koncerty w roli głównej w domu w Kanadzie. Pojawili się również na American Bandstand i The Late Show with Arsenio Hall,co pomogło w ich popularności.

Ich grupa do występów na żywo miała doświadczonych wykonawców na żywo, w tym Toma Lewisa (bas), Johna Bride (gitara), Richarda Evansa (instrumenty klawiszowe), Grega Critchley'a (perkusja) i Mike Skinnera (sax). Był  on    nominowany do 1987 Juno Awards jako najbardziej obiecująca grupa  . Wyprodukowany przez Vini Poncia z obecnością wielu utalentowanych muzyków studyjnych, album został ponownie wydany w 1987 roku,z piosenką wyprodukowaną przez Jima Vallance    "One Chance", która była grana w wielu stacjach radiowych . W tym samym roku, ich piosenka "Outside the City" została użyta w horrorze Hello Mary Lou: Prom Night II .

Dopiero w 1990r wydali swój drugi album "Between Worlds", wyprodukowany przez Jona Goldsmitha (Bruce Cockburn). Zniknęło brzmienie Electric Honey, zastąpione  bardziej akustyczne rock'n'rollowe brzmienie. Przy udziale weteranów studyjnych, takich jak Rob Piltch, basista Steve Webster (Alannah Myles), perkusista John Anderson, gitarzysta Bill Dillon (Robbie Robinson, Daniel Lanois), Anton Fig (studyjny zespół  Davida Lettermana), Shawn Jackson, Ken Greer, Hugh Marsh Jorn Anderson i Lisa Dalbello, "Between Worlds" przeniósł Partlands bliżej swoich korzeni.

Bracia grali sporadycznie, promując inne talenty   m.in.   gitarzystę Refugee, Roba Kennedy'ego. Tak było to kolejne trzy lata,zmieniając wytwórnię  przed wydaniem ich ostatniego albumu studyjnego, Part Land, Part Water,  wydanego przez  Kinetic Records. Album został nagrany w Metalworks Studios w Mississauga, Ontario . Produkcja została oddana Kenowi Greerowi (gitarzyście Red Rider, producent Tragically Hip), który również grał na gitarze prowadzącej, pedal  steel, mandolinie, basie, i wszystkich klawiszach na płycie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Aus	Wytwórnia [US]	Komentarz
Soul City/Outside The City	Partland Brothers	05.1987	-	27[13]	Manhattan 50 065	[written by Chris Partland, G. P. Partland][produced by Vini Poncia]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Electric Honey	Partland Brothers	06.1987	-	146[5]	Manhattan 53 050	[produced by Vini Poncia]

Airborne Records

Rzadko wspominana niezależna wytwórnia, należąca do Noela Browna. Zawsze uważał, że Airborne pojawiła się i odeszła w latach 60-tych: z pewnością większość ich płyt pochodzi z tej dekady. Jednak ukazał się singiel  Airborne w 1974 roku, Newcastle United Cup Squad,"Black and White Army"/ "On The Way To Wembley" (NBP, 1200). Przypuszczalnie po to Noel Brown ożywił swoją wytwórnię, uśpioną przez wiele lat. Airborne wydała co najmniej dwadzieścia jeden płyt podczas okresu  1964- 68 przy użyciu tego samego katalogu NBP-0000,serię albumów, EP-ek i singli . Wydaje się, że koncentrowała się na jazzu i muzyce karaibskiej. Firma miała siedzibę na New Bond Street, London W1.

Katalog wytwórni:

1964     Michael Garrick     A Case of Jazz     NBP 0002               
1964     Michael Garrick     Moonscape     NBP0004
1964     Shake Keane     Calle Washington / Bossanova Trieste     NBP 0005       
1966     Gordon's Eight     The Nitwit     NBP 0007               
1966     Joyce Bond     It's All Right / Mrs. Soul     NBP 0011               
1968     Michael Garrick     Jazz Praises at St. Pauls     NBP 0021
1976     Newcastle United Cup Squad     Black And White Army     NBP 1200

Aladdin Records

W 1945 r. Leo i Edward Mesnerowie założyli przy Santa Monica Boulevard w Hollywood w Kalifornii wytwórnię Philo Records, a rok później zmienili jej nazwę na Aladdin. Firma we wczesnym stadium działalności wydawała muzykę Helen Humes, Wynoniego Harrisa i Lestera Younga, ale największe powodzenie osiągnęła po zatrudnieniu Teksańczyków - Charlesa Browna i Johnny'ego Moore'a ("Driftin' Blues"), Amosa Milburna ("Chicken Shack Boogie") oraz Lightnin' Hopkinsa w latach 1945 i 1946. W latach 40. i na początku lat 50. Aladdin był wciąż jednym z potentatów wśród niezależnych wytwórni z Zachodniego Wybrzeża; dla firmy tej nagrywali Floyd Dixon, Gatemouth Brown, Pee Wee Crayton, Lloyd Glenn i Peppermint Harris (następnych pięciu Teksańczyków), Louis Jordan, Lowell Fulson, Big Jay McNeely, Lynn Hope oraz grupa The Five Keys.
Artyści ci z pewnością dużo korzystali na profesjonalizmie Maxwella Davisa, tak w dziedzinie aranżacji, jak i gry na różnych instrumentach. W połowie lat 50. największe sukcesy wytwórnia Aladdin osiągnęła dzięki damsko-męskim duetom Shirley And Lee ("Let The Good Times Roll") oraz Gene And Eunice ("Ko Ko Mo"). Jednak sprzedaż płyt zaczęła stopniowo spadać pod koniec lat 50. i pomimo krótkiej poprawy dzięki płycie Thurstona Harrisa w 1957 r., bracia Mesner zdecydowali się sprzedać firmę Lew Chuddowi z wytwórni Imperial Records.

Wytwórnia płytowa założona w 1945 w Bevery Hills w stanie Kalifornia (USA) przez braci Leo i Eddiego Mesnerów. Początkowo istniała pod nazwą Philo Records, a rok później działała już jako Aladdin Records.
Swoją działalność zaczęła od wydawania nagrań Helen Humes, Wynoniego Harrisa i saksofonisty jazzowego Lestera Younga. Sukcesy komercyjne przyniosły jej płyty Charlesa Browna, Amosa Milbuma i Lightnin' Hopkinsa. W latach 40-tych była jedną z najlepiej prosperujących niezależnych firm płytowych na Wschodnim Wybrzeżu. Przeniosła swoją siedzibę do Los Angeles.
Producentami przygotowującymi materiał dla Aladdin byli Dave Bartholomew i Maxwell Davis, który aranżował wiele nagrań i pełnił rolę muzyka sesyjnego. Aladdin wydawała płyty takich wykonawców, jak "Big Jay" McNeely, Peppermint Harris, Lynn Hope, Lloyd Glenn, Floyd Dixon, Louis Jordan, Lowell Fulson i The Five Keys.
W połowie lat 50-tych odnosiła sukcesy dzięki nagraniom wykonawców rock and rolla, takim jak duety Shirley & Lee i Gene & Eunice oraz Thurston Harris oraz otworzyła filie Score, In Tro, 7-11, Ultra, Jazz West i Lamp.
Kiedy pod koniec lat 50-tych dochody firmy znacznie spadły, w 1961 została sprzedana Lwu Chuddowi, właścicielowi wytwórni Imperial.
 

Hity na singlowej liście przebojów Billboard Hot 100

Thurston Harris -Do What You Did ALADDIN-3399 01.1958r 57[8]
Thurston Harris - Little Bitty Pretty One ALADDIN-3398 10.1957r 6[17]
Thurston Harris - Over and over ALADDIN-3430 08.1958r 96[1]
Shirley And Lee - Let The Good Times Roll ALADDIN-3325 08.1956r 20[19]
Shirley And Lee - I feel good ALADDIN-3338 12.1956r 38[8]
Amos Milburn - Chicken Shack Boogie ALADDIN-3014 11.1948r 1.US R&B Chart
Amos Milburn - It Took A Long, Long Time ALADDIN-3014 11.1948r 6.US R&B Chart
Amos Milburn - Bewildered ALADDIN-3018 12.1948r 1.US R&B Chart
Charles Brown - Get Yourself Another Fool ALADDIN-3020 02.1949r 4.US R&B Chart
Charles Brown - Long Time ALADDIN-3021 03.1949r 9.US R&B Chart
Amos Milburn - Hold Me Baby ALADDIN-3023 04.1948r 2.US R&B Chart
Charles Brown - Trouble Blues ALADDIN-3024 04.1949r 1.US R&B Chart
Amos Milburn -In The Middle Of The Night ALADDIN-3026 06.1949r 3.US R&B Chart

Poppy Family

Na czele tego prezentującego muzykę folk kanadyjskiego kwartetu stali Terry Jacks (ur. w Winnipeg) i Susan Jacks (właśc. Susan Peklevits, ur. w Vancouver). Terry związany był wcześniej z działającą w Vancouver grupą The Chessmen, którą opuścił, by nawiązać współpracę z wokalistką Susan Peklevits (z którą się później ożenił). Skład formacji Poppy Family poszerzyli później Craig MacCaw — grający na gitarze i organach — i Satwan Singh (instr. perkusyjne; wcześniej grał na tabli z Ravi Shankarem). W 1970 r. zespół zanotował na swoim koncie międzynarodowy przebój „Which Way You Goin' Billy", który nagrał i po raz pierwszy wydał rok wcześniej w Wielkiej Brytanii. W ciągu następnych trzech lat na amerykańskiej liście przebojów udało im się umieścić jeszcze cztery utwory, po czym w 1973 r. Terry i Susan rozwiedli się. Rozeszły się także ich drogi zawodowe. Mimo że Susan była główną wokalistką Poppy Family, jej późniejsze solowe nagrania dla wytwórni Mercury i Epic nie odnios­ły spodziewanych sukcesów. Stały się one za to udziałem Terry'ego, który nagrał własne wersje kompozycji Jacquesa Brela i Roda McKuena „If You Go Away" i „Seasons In The Sun".

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

UK

US

Wytwórnia [US]

Komentarz

Which Way You Goin' Billy? / Endless Sleep

Poppy Family feat Susan Jacks

03.1970

7[14]

2[17]

London 129

[gold][written by Terry Jacks,Susan Jacks][produced by Terry Jacks]

That's Where I Went Wrong / Shadows on My Wall

Poppy Family feat Susan Jacks

08.1970

-

29[13]

London 139

[written by Terry Jacks,Susan Jacks][produced by Terry Jacks]

Where Evil Grows / I Was Wondering

Poppy Family

07.1971

-

45[12];B:100[2]

London 148

[written by Terry Jacks,Susan Jacks][produced by Terry Jacks]

No Good to Cry / I'll See You There

Poppy Family

12.1971

-

84[4]

London 164

[written by Terry Jacks,Susan Jacks,Al Anderson][produced by Terry Jacks]

Good Friends / Tryin'

Poppy Family

02.1972

-

105[4]

London 172

[written by Terry Jacks][produced by Terry Jacks]

You Don't Know What Love Is/Another Year, Another Day

Susan Jacks and Poppy Family

05.1973

-

116[2]

London 182

-

Susan Jacks

You're a Part of Me / I'd Rather Know You

Susan Jacks

03.1975

-

90[5]

Mercury 73 649

[written by K. Carnes][produced by Harry Hinde]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Which Way You Goin' Billy?	Poppy Family	06.1970	-	76[11]	London 574	-

Popinjays

Zespół założony w 1988r w Londynie w składzie: Wendy Robinson (ur. 6.04.1964 w Huddersfield w hr. Yorkshire, Anglia; śpiew, kompozycje) i Polly Hancock (ur. 16.07.1964 w Berkeshire, Anglia; gitara, śpiew), wspomagane przez perkusję programowaną. Duet debiutował w Timebox Club, by przejść do bardziej renomowanego pubu Bull & Gate, a wreszcie założyć swój własny Pop Club. W 1989 do zespołu dołączyła basistka Dana Baldinger (ur. 26.12.1963 w Kalifornii, USA).
Typowo popowa, nieco infantylna muzyka zespołu spodobała się wytwórni One Little Indian . Po nagraniu pierwszego singla Dane zastąpiła Anne Rogers (ur. 17.10.1962 w Nowy Jorku, USA).
Album Bang Up To Date With The Popinjays byt zabawny, a wideoklip "Vote Elvis" nagrany z udziałem Cathal Coughlan z Fatima Mansions przypominał swawole Monkees z lat 60-tych. Z końcem 1990r programowaną perkusję zastąpił rzeczywisty Seamus Feeney (ur. 19.11.1964 w Middlesex, Anglia), co łączyło się z zainteresowaniem Popinjays w Ameryce.
Album Flying Down To Mono Valley nie wniósł wiele nowego i dopiero kolejny, Tales From The Urban Praire, potwierdził zmianę stylu. Country rock oraz melancholijne kompozycje i teksty zaskoczyły pozytywnie recenzentów i negatywnie znaczną część fanów, zwolenników tradycyjnych utworów.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Please Let Me Go	Popinjays	.1990	-	-	One Little Indian 040TP 12	[produced by Brian Pugsley , Popinjays]
Vote Elvis	Popinjays	.1990	-	17.Modern Rock	One Little Indian 045TP 12	[written by Hancock , Robinson][produced by Jessica Corchoran]
I'm A Believer/59th Street Bridge Song	Popinjays	.1992	-	-	One Little Indian 081TP 12	[written by Neil Diamond][produced by Pascal Gabriel ]
Monster Mouth/Something About You	Popinjays	.1992	-	-	One Little Indian 061TP 12	[written by Polly E. Hancock , Wendy Robinson][produced by Ian Broudie]
Too Jung E.P.	Popinjays	.1992	-	-	One Little Indian 071TP 12	-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bang Up To Date With The Popinjays	Popinjays	.1990	-	-	One Little Indian TPLP 28	[produced by Brian Pugsley , Popinjays]
Flying Down To Mono Valley	Popinjays	.1992	-	-	One Little Indian TPLP 38	[produced by Ian Broudie ]
Tales From The Urban Prarie	Popinjays	.1994	-	-	One Little Indian TPLP 48	[produced by Brian Pugsley , Polly E. Hancock ]

Avril Lavigne

Avril Lavigne zadebiutowała latem 2002 roku piosenką "Complicated", którą krytycy ocenili bardzo ciepło, nazywając ją kierowaniem popu w zupełnie nowe, nieodkryte dotąd strony. Wówczas 17 letnia Avril Lavigne nie speszyła się sukcesem i śmiało parła naprzód.


W wieku 25 lat mogła poszczycić się trzydziestoma milionami sprzedanych płyt, ośmioma nominacjami do Grammy oraz siedmioma nagrodami Juno. Jest najmłodszą kobietą, której album dotarł na szczyt UK Charts. Ma ponadto własną kolekcję ubrań, sygnowane swoim nazwiskiem perfumy. Prowadzi fundację charytatywną. Posiada też ponad sto par trampek marki Converse.

Urodziła się 27 września 1984 roku w Belleville, wychowywała się jednak w liczącym pięć tysięcy mieszkańców miasteczku Napanee, w Ontario, które sama określiła jako "miłą, senną dziurę, w której ludzie umierają... z nudów". Chociaż w wywiadach często narzekała na rodzinne strony, może poszczycić się pizzą ochrzczoną swym imieniem w jednej z lokalnych restauracji. Ma młodszą siostrę Michelle Lavigne i starszego brata, Matthew E. Levine'a.

Imię nadał jej ojciec, Jean-Claude Lavigne, używając francuskiej słowa oznaczającego po prostu "kwiecień". Była przeciętną nastolatką, a raczej nastolatkiem. - Nie zachowywałam się jak typowa dziewczynka - opowiadała w "Bravie". - Wyglądałam raczej jak chłopiec w dżinsach i sweterku. I interesowały mnie takie rzeczy, które lasek zazwyczaj nie pociągają. Inne dziewczyny bawiły się lalkami, a ja jeździłam na deskorolce. Byłam jedyną dziewczyną w drużynie hokeja i grałam w piłkę nożną. Później miała z tego zrobić atut i swój styl.

By zabić nudę, zajmowała się jednak nie tylko sportami. - Pisałam wiersze, później teksty piosenek, uczyłam się grać na gitarze, jeździłam na desce, na rolkach, godzinami włóczyłam się bez sensu po okolicy - opowiadała na stronach "Twista".

Podobno na początku wcale nie myślała o tym, by zostać piosenkarką. - To nie było nigdy moim największym marzeniem - wyjawiła w tym samym wywiadzie. - Zawsze chciałam podróżować po świecie, bo w moim rodzinnym Napanee w Kanadzie, nigdy nic się nie dzieje. Przejawiała jednak także muzyczne zacięcie. - Kiedy byłam mała udawałam, że łóżko to scena i śpiewałam z całych sił dla wyimaginowanej publiczności - opowiadała. Były jednak też poważne próby wokalne. Najpierw śpiewała w chórze kościelnym, potem na festiwalach country i konkursach młodych talentów - wygrywając jeden z nich, wystąpiła w Ottawie u boku Shanii Twain przed 20-tysięczną publicznością. Miała wówczas zaledwie piętnaście lat. Wreszcie wyruszyła do Nowego Jorku, gdzie zwrócił na nią uwagę Antonio "L.A." Reid z Arista Records i podpisał kontrakt opiewający podobno na dwa miliony dolarów. Z umową w kieszeni, przyszła gwiazda rzuciła szkołę, kończąc edukację na jedenastej klasie. Mając szesnaście lat zamieszkała na Manhattanie. Pomimo młodego wieku, nie bała się wyzwań. - Przybyłam tu na własną rękę - zdradziła w rozmowie z dziennikarzem "Maxim Magazine". - Przyjechałam z małego miasteczka, dorastałam w zwykłym domu. Wiem, co znaczy ciężko pracować.

Rozpoczęła więc pracę nad debiutem. Nie od razu jednak odnalazła swój muzyczny styl. - Pracowałam z bardzo zdolnymi ludźmi, ale nie mogłam się odnaleźć w muzyce, którą razem robiliśmy - przyznała. - Chciałam koniecznie robić coś swojego, z czym mogłabym się utożsamić. Dlatego przeniosła się do Los Angeles, gdzie poznała producenta i autora piosenek Cliffa Magnessa.

- Zamierzam po prostu być sobą - pisać o tym, co czuję i nie przejmować się tym, co powiedzą inni - deklarowała na początku kariery. - Będę ubierać się, jak chcę, zachowywać, jak chcę i śpiewać, co chcę.

Zadebiutowała mając niespełna osiemnaście lat singlem "Complicated". Teledysk do piosenki w reżyserii The Malloys nakręcono w centrum handlowym, którego nie zamknięto podczas dwóch dni zdjęciowych.

W czerwcu 2002 roku ukazał się pierwszy longplay Kanadyjki "Let Go" wyprodukowany przez ekipę The Matrix. W ojczyźnie artystki album osiągnął status diamentowy, a w Stanach Zjednoczonych przekroczył nakład sześciu milionów egzemplarzy. Łącznie zestaw wypełniony pop-rockowymi piosenkami kupiło ponad siedemnaście milionów ludzi. W promującym zestaw klipie do kawałka "Sk8er Boi" gościnnie pojawiła się siostra Avril, Michelle.

Wytwórnia Paramount Pictures planowała nakręcić pełnometrażowy film na podstawie piosenki "Sk8er Boi". Zatrudniła nawet Davida Zabela, który miał napisać scenariusz. Obraz miał być historią pary, która pochodzi z zupełnie różnych środowisk i musi zmagać się z naciskami ze strony swoich bliskich. Do realizacji projektu nigdy jednak nie doszło.

Lavigne od razu stała się na tyle znaczącą gwiazdą, iż została zaproszona do programu MTV Icon poświęconym Metallice, gdzie wykonała numer "Fuel", występując u boku Snoop Dogga, Korna czy swych rodaków z Sum 41.

Rok po debiucie, artystka postanowiła wydać koncertowe dzieło. Wydawnictwo "My World" składało się z krążków CD i DVD. Znalazły się na nim przede wszystkim fragmenty jej występów nagrane podczas tournée po Ameryce Północnej, a także ujęcia spoza sceny i wywiady z piosenkarką.

Prace nad drugą płytą trwały siedem miesięcy. "Under My Skin" wyprodukował Don Gilmore, znany ze współpracy z Linkin Park czy Pearl Jam. Artystkę wspomagał także Ben Moody, były gitarzysta Evanescence. Nagrał z nią utwór "Nobody's Home". - Mam dużo większy wpływ na to, jak ostatecznie będzie wyglądał album - zapowiadała wokalistka. - Nie będzie żadnego wygładzania. Komponuję muzykę, jaką lubię. Słucham rocka, słucham mrocznych dźwięków, ale, tak jak każdy, lubię także dobre popowe kawałki.

Wydawnictwo ukazało się w maju 2004 roku i zadebiutowało na szczycie notowania Billboardu.

Współautorką piosenek była inna kanadyjska wokalistka, Chantal Kreviazuk. - Jesteśmy jak najlepsze przyjaciółki - wytłumaczyła młodsza w tym duecie Lavigne. - Spotykałyśmy się w herbaciarni i każdej nocy przez dwa tygodnie komponowałyśmy jeden utwór. Było przy tym dużo zabawy, bo nic nie powiedziałam swojemu menedżerowi i szefom wytwórni płytowej.

Kreviazuk zapowiadała, że "Under My Skin" będzie utrzymane w mrocznym nastroju. - Avril słuchała wtedy dużo gotyku, wykonawców w stylu Marilyn Manson i znakomicie się odnalazła w ciężkiej, mrocznej muzyce - opowiadała.

Na pierwszy singel z dzieła wybrana została piosenka "Don't Tell Me". W ramach promocji płyty, artystka zagrała serię koncertów, w tym w katowickim Spodku. Polscy fani mieli okazję zobaczyć ją 6 czerwca 2005 roku. - Razem z czteroosobowym zespołem dała sprawnie zagrany, dobry koncert pop-rockowy. - pisał w relacji Marcin Babko. - Koncert trwał 70 minut, na koniec usłyszeliśmy "Complicated" - największy (i tak naprawdę jedyny) hit Lavigne. Dzieci były wniebowzięte.

We wrześniu 2004 roku Avril Lavigne zaręczyła się z frontmanem zespołu Sum 41 - Deryckiem Whibleyem. Wcześniej artyści spotykali się potajemnie przez kilka miesięcy. Pobrali się 15 lipca 2006 roku miejscowości Montecito, położonej sto czterdzieści kilometrów od Los Angeles. Na weselu pojawiło się stu dziesięciu gości. - Chciałam, żeby ślub był tradycyjny, chciałam mieć białą suknię. Chciałam być księżniczką - mówiła w "Bravie". - Za to nasze wesele było już bardzo rockandrollowe. Odbywało się w czerwonym namiocie, mieliśmy gotyckie żyrandole.

Artystka przyznała, że zamążpójście nieco ją zmieniło. - Kocham zostawać w domu - opowiadała w rozmowie z "Capricho Magazine". - Dla mnie, podróżowanie jest bardzo ciężkie. To było łatwiejsze kiedy byłam młoda i sama. Teraz lubię pozostać w domu z moją rodziną i przyjaciółmi. Kocham gotować. Wkładam szorty i relaksuję się.

Jesienią 2006 roku piosenkarka rozpoczęła prace nad trzecią płytą. Nad brzmieniem materiału czuwał Rob Cavallo, znany ze współpracy z formacją Green Day, a także Butch Walker i Dr. Luke. - Obiecuję, że pokochacie ten materiał - przekonywała Lavigne. - Zależało mi, aby te piosenki poderwały ludzi do tańca, dlatego nagrałam tylko trzy wolne kawałki.

Longplay zatytułowany "The Best Damn Thing" miał premierę w kwietniu 2006 roku. Podobnie jak poprzedni od razu znalazł się na szczycie Billboard 200.

- Ta płyta jest wesoła, pełna energii, a poprzednia była bardzo poważna - wyjaśniała na łamach "Bravo" Lavigne. - "Under My Skin" była jak mój pamiętnik, w którym opisałam wszystko to, co się wtedy działo w moim życiu. Pokazałam na niej ciemną stronę mojej osobowości. Teraz już taka nie jestem. Nowa płyta nie jest ani trochę poważna. Jest taka, jak pierwszy singel "Girlfriend" - szybka i zabawna. Jest tu kilka ballad, ale poza tym to jedna wielka impreza.

Nad krążkiem Avril pierwszy raz pracowała z mężem. Deryck Whibley wziął udział w nagraniach tytułowym, "Contagious" i "One Of Those Girls". W studiu Kanadyjkę wspomogli ponadto perkusiści Travis Barker z blink-182 i Josh Freese znany ze współpracy z A Perfect Circle czy Nine Inch Nails, który bębnił także na poprzednich płytach wokalistki.

Promujący albumu singel "Girlfriend" okazała się sporym hitem, acz przysporzył też gwieździe kłopotów. Założyciel zespołu The Rubinoos, Tommy Dunbar, twierdził, że Avril Lavigne ukradła mu piosenkę. Wokalistka i Dr. Luke zostali pozwani przez muzyka. - Nigdy w życiu nie słyszałam o tej kapeli z lat 70. - przekonywała Kanadyjka na łamach "Bravo". - Napisali piosenkę pod tytułem:"I Want To Be Your Boyrfriend" i sądzą że fragment ich tekstu wykorzystałam w mojej "Girlfriend"! To totalny nonsens. Napisałam ją wspólnie z Lukiem Gottwaldem i żaden jej wers nie jest kradziony. Sprawę rozwiązano polubownie.

W ramach promocji dzieła, Lavigne ponownie odwiedziła nasz kraj. 5 lipca 2007 roku wokalistka wystąpiła w Hali Stulecia we Wrocławiu.

W 2007 roku artystka podpisała umowę z wydawnictwem Random House, tym samym stała się jedną z bohaterek komiksu "Make 5 Wishes". Dzieło ukazuje losy nastolatki, która odkrywa tajemniczą stronę internetową, dzięki której spełniają się jej życzenia. Dziewczyna na swej drodze napotyka jednak demony i właśnie kanadyjską piosenkarkę.

W wakacje 2009 roku Kanadyjka zapowiedziała, że pracuje nad czwartym albumem. Premierę zapowiadała jeszcze na ten sam rok. Jak pokazała przyszłość, fani musieli jednak poczekać na dzieło znacznie dłużej. Powodem były problemy osobiste gwiazdy oraz nieporozumienie z wytwórnią. Prywatnie artystka bowiem zdecydowała się rozwieść z mężem. - Deryck i ja tak naprawdę byliśmy ze sobą od ponad sześciu lat - pisała Lavigne na blogu. - Gdy miałam siedemnaście lat przyjaźniliśmy się, po dwóch latach zostaliśmy parą, a gdy skończyłam dwadzieścia jeden lat, wzięliśmy ślub. Jestem wdzięczna za czas spędzony z Deryckiem oraz za naszą przyjaźń, która przetrwa bez względu na okoliczności. Podziwiam go i mam do niego ogromny szacunek. To najwspanialszy człowiek, jakiego poznałam i kocham go z całego serca. Choć postanowiliśmy pójść w różne strony, pozostajemy przyjaciółmi. - Lata spędzone z Avril były niesamowite - dodał Whibley. - To smutne, że nasz wspólny czas dobiegł końca, ale nadal jesteśmy rodziną i rozstajemy się w bardzo ciepłej atmosferze. Avril na zawsze pozostanie w moim sercu.

Rozstanie znalazło odbicie w muzyce artystki. Lavigne zapowiadała, że płyta będzie inna od poprzednich. - Jestem teraz starsza i to słychać w mojej muzyce. Nie jest to aż tak pop-rockowy zestaw, jak moje wcześniejsze krążki - przekonywała. - Jest delikatniejszy i głębszy. Pierwszy singel będzie jednak chwytliwy i energiczny - w stylu dawnych numerów.

Wydawca jednak dość sceptycznie podchodził do takiego materiału. - Skończyłam czwartą płytę - zdradziła artystka w listopadzie 2010 roku. - Właściwie to jest gotowa już od roku, a moja wytwórnia wreszcie zdecydowała się ją wydać. Jak miło z ich strony.

- Wszystko przedłużyło się z powodu mojej wytwórni i pracujących tam ludzi, którzy wiecznie chcieli mi wcisnąć własną wizję płyty - sprecyzowała w innym wywiadzie. - Chcieli wymusić na mnie zmianę kierunku, naprawdę sporo o niego walczyłam. Od samego początku mówiłam, że to jest dla mnie bardzo ważny longplay i nie chcę, aby ktoś w niego ingerował.

Pierwszy oficjalny singel, "What The Hell", Kanadyjka ujawniła w sylwestrową noc podczas programu "Dick Clark's Rockin' New Year's Eve". Do kompozycji powstał klip nakręcony w technologii 3D. Wcześniej, bo jeszcze w 2010 roku, wokalistka opublikowała numer "Alice", który w wydłużonej wersji znalazł się na płycie. Oryginalnie była to piosenka przewodnia do filmu Tima Burtona, "Alicja w Krainie Czarów".

W końcu, 2 marca 2011 roku, longplay "Goodbye Lullaby" ujrzał światło dzienne. - Mój ostatni album był pełen energii i hałaśliwych gitar, lecz tym razem chciałam naprawdę czuć moją muzykę - przekonywała przed premierą. - Ten nowy longplay jest bardziej jednorodny, utwory są bardziej podobne, pasuje do mniej zmiennego nastroju, i myślę, że to fajne. Chcę powiedzieć, że przyciągnie bardziej dojrzałych odbiorców. To jest czas dla mnie, aby obrać inny kierunek, i to właśnie robię.

Dzieło otrzymało mieszane recenzje. W pierwszym tygodniu w USA rozeszło się 87 tysięcy egzemplarzy, co zapewniło Kanadyjce 4. pozycję na Billboard 200. Ostatecznie longplay nie odniósł takiego sukcesy, jak poprzednie wydawnictwa artystki. W Japonii pokrył się jednak platyną.

Prywatnie, jak zapewnia, wiedzie umiarkowanie rockandrollowe życie. - Palę, czasami wypiję piwo lub drinka, ale nie urządzam demolek ani dzikich orgii - odniosła się Lavigne do swego stylu życia. - I nigdy nie tykam żadnych dragów. Mówię wam - to straszny syf. Zdarzało jej się też zaatakować nachalnego paparazzo.

Choć zaczynała karierę jako nastolatka, zawsze podkreślała, że nie jest marionetką w rękach producentów czy menedżerów wytwórni. - Mam absolutną kontrolę - zapewniała w rozmowie z dziennikarzem pisma "Spot On". - Ja decyduję, jak album będzie zaprojektowany, o wyborze czcionek, o kolorach i o wszystkich piosenkach na CD.

Jak na młodą dziewczynę przystało, jej teksty najczęściej dotyczą sercowych rozterek. - Większość z piosenek jest o chłopakach, z którymi się spotykałam - zdradziła w "Cosmopolitan". - (...) Łatwiej jest pisać, kiedy jestem naprawdę zakochana albo naprawdę wkurzona na faceta. Kiedy jesteś zakochany emocje przeszywają twoje ciało na wskroś, tak samo jest, gdy jesteś zła na faceta.

Problemy z mężczyznami niestety nie miały w przypadku Kanadyjki wyłącznie miłosnego charakteru. Wiosną 2004 roku 30-letni James Speedy został aresztowany za nękanie Avril. Decyzja o zatrzymaniu zapadła po tym, jak policja przeszukała jego dom w Seattle. Znaleziono tam dowody tego, iż Speedy wysyłał do piosenkarki listy oraz e-maile wypełnione seksualnymi propozycjami. Po wpłaceniu kaucji w wysokości pięciu tysięcy dolarów, niebezpieczny wielbiciel został zwolniony z aresztu. Prowadzący śledztwo oficer Jerry Reiner nie chciał wyjawić treści korespondencji wysyłanej do Lavigne Powiedział jedynie, iż listy spowodowały, że 19-letnia wówczas wokalistka oraz jej rodzina "mieli powody do obaw".

Lavigne nigdy nie ukrywała, iż poza muzyką pasjonuje ją również film. - Chcę być aktorką, chcę grać - mówiła w 2010 roku na stronach "D-You". - Zajmowałam się tym, gdy byłam uczennicą w szkole i chcę do tego wrócić teraz w Hollywood. Myślę, że to będzie dobra zabawa. Pragnę spróbować tego na poważnie.

Kanadyjka wzięła udział w animacji "Skok przez płot", w której udzieliła głosu postaci Heather, córki oposa Ozziego. Zagrała ponadto w dramacie "Fast Food Nation" oraz epizod u boku Richarda Gere w thrillerze "Drapieżnik"

Artystka może ponadto poszczycić się własnymi perfumami. - Z Black Star sięgałyśmy gwiazd, spełniałyśmy marzenia - wyjaśniała różnice między aromatami. - Z Forbidden Rose odkrywamy nieznane. W tym pierwszym wyczuwało się przewagę nut owocowych. W drugim wyraźnie czuć również nuty kwiatowe i drzewne. Jest na pewno bogatszy, ale mają wiele wspólnego. Zapewnia też, że ma duży udział w tworzeniu wonnych kompozycji, które sygnuje nazwiskiem. - Stworzenie nowego zapachu to wielka, fascynująca kreacja, której ostateczny kształt dojrzewa nawet kilka lat - tłumaczyła. - Wszystko jest tu ważne: kolor flakonu, motyw przewodni zapachu, a nawet kampania reklamowa. Powiązanie tylu elementów razem jest nie lada wyzwaniem. Tym bardziej, że w nowym zapachu chodziło o kontynuację pomysłu, który stał za Black Star, ale też o wyraźne pokazanie idei nowego zapachu - mojego stylu i energii.

Kanadyjka zaznaczyła również swą obecność na rynku odzieżowym. Artystka wypuściła kolekcję ubrań, Abbey Dawn. Nazwa to przezwisko nadane wokalistce przez tatę. - Pracował w Kingston i tam była taka ulica czy coś - opowiada o genezie ksywki. - Mówił na mnie Abbey albo Abbey Dawn. Wielu moich znajomych z liceum mówiło na mnie Abbey. Kiedy wyjechałam, w każdym hotelu byłam Abbey Dawn, to było coś bardzo związanego ze mną. Zawsze używałam tego mówiąc o sobie, a teraz mam kolekcje ubrań Abbey. Produkty trafiają do ponad pięćdziesięciu krajów na świecie.

We wrześniu 2010 roku piosenkarka powołała do życia charytatywną The Avril Lavigne Foundation, która wspiera ciężko chore lub upośledzone dzieci. - Tworzę własną fundację charytatywną, w celu niesienia pomocy niepełnosprawnym dzieciom - oświadczyła w rozmowie z dziennikarzem włoskiego "D-You". - Jest to coś, o co naprawdę się troszczę i wykonuję poważnie. - Próbuję angażować w to, także moich fanów. To bardzo piękne pomagać potrzebującym, zwłaszcza gdy stają się tacy szczęśliwi jak ja.

- Jestem introwertyczką - podsumowała samą siebie - Staram się zatrzymywać swoje rzeczy dla siebie. Czuję się dobrze z moimi przyjaciółmi, i na scenie gdzie moja nieśmiałość znika. Kiedy znajduję wśród ludzi, nie wiem dlaczego, ale staję się bardziej nieśmiała niż dotąd.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Complicated	Avril Lavigne	06.2002	3[23]	2[31]	Arista 74321965962	[gold-UK][written by Lauren Christy/Graham Edwards/Avril Lavigne/Scott Spock][produced by Cliff Magness/The Matrix]
Sk8er Boi	Avril Lavigne	09.2002	8[16]	10[20]	Arista 74321979782	[silver-UK][platinum-US][written by Lauren Christy/Graham Edwards/Avril Lavigne/Scott Spock][produced by The Matrix]
I'm with You	Avril Lavigne	12.2002	7[18]	4[27]	Arista 82876506712	[silver-UK][platinum-US][written by Lauren Christy/Graham Edwards/Avril Lavigne/Scott Spock][produced by The Matrix]
Losing Grip	Avril Lavigne	04.2003	22[8]	64[6]	Arista 82876534542	[gold-US][written by Lauren Christy/Graham Edwards/Avril Lavigne/Scott Spock][produced by The Matrix]
Don't Tell Me	Avril Lavigne	04.2004	5[21]	22[20]	Arista 82876608422	[gold-US][written by Avril Lavigne/Evan Taubenfeld][produced by Butch Walker]
My Happy Ending	Avril Lavigne	07.2004	5[20]	9[25]	Arista 82876636492	[gold-US][written by Avril Lavigne/Butch Walker][produced by Butch Walker]
Nobody's Home	Avril Lavigne	12.2004	24[10]	41[17]	Arista 82876663652	[gold-US][written by Avril Lavigne/Ben Moody][produced by Don Gilmore]
He Wasn't	Avril Lavigne	04.2005	23[8]	-	Arista 82876683052	[written by Avril Lavigne/Keriazuk][produced by Raine Maida]
Fall to Pieces	Avril Lavigne	06.2005	-	106[5]	RCA 82876 [US]	[written by Avril Lavigne, Raine Maida][produced by Raine Maida]
Keep Holding On	Avril Lavigne	12.2006	141[3]	17[21]	RCA 88697 [US]	[platinum-US][written by Avril Lavigne/Lukasz Gottwald][produced by Dr Luke]
Girlfriend	Avril Lavigne	03.2007	2[45]	1[1][24]	RCA 88697073522	[gold-UK][2x-platinum-US][written by Avril Lavigne/Lukasz Gottwald][produced by Dr Luke]
When You're Gone	Avril Lavigne	05.2007	3[40]	24[20]	RCA 88697119262	[silver-UK][gold-US][written by Avril Lavigne/Butch Walker][produced by Butch Walker]
Runaway	Avril Lavigne	05.2007	-	111[1]	RCA	-
Innocence	Avril Lavigne	05.2007	116[1]	190[1]	RCA	-
Hot	Avril Lavigne	12.2007	30[9]	95[1]	RCA MIUCT 3267	[written by Avril Lavigne/Evan Taubenfeld][produced by Dr Luke]
The Best Damn Thing	Avril Lavigne	05.2007	-	107[1]	RCA	[written by Avril Lavigne/Butch Walker][produced by Butch Walker]
Alice	Avril Lavigne	03.2010	59[4]	71[3]	Walt Disney CATCO 158758577	[written by Avril Lavigne][produced by Butch Walker]
What the Hell	Avril Lavigne	01.2011	16[18]	11[20]	RCA USRC 11100111	[silver-UK][written by Avril Lavigne/Max Martin/Shellback][produced by Max Martin/Shellback]
Wish You Were Here	Avril Lavigne	03.2011	-	65[7]	RCA 88691 [US]	[gold-US][written by Avril Lavigne/Max Martin/Shellback][produced by Max Martin/Shellback]
Smile	Avril Lavigne	07.2011	186[2]	68[7]	RCA 88697 [US]	[gold-US][written by Avril Lavigne/Max Martin/Shellback][produced by Max Martin/Shellback]
Here's to Never Growing Up	Avril Lavigne	04.2013	14[6]	20[15]	RCA 88697119262	[platinum-US][written by Avril Lavigne/David Hodges/Chad Kroeger/Jacob Kasher/Martin Johnson/J.House][produced by Martin Johnson]
Rock n Roll	Avril Lavigne	09.2013	68[2]	91[1]	Epic USSM 11304458	[written by Avril Lavigne/Chad Kroeger/David Hodges/Peter Svensson/Rickard Goransson/Jacob Kasher Hindlin][produced by Peter Svensson/Martin Johnson]
Let Me Go	Avril Lavigne featuring Chad Kroeger	11.2013	66[1]	78[1]	Epic USSM 11304489	[written by Avril Lavigne, Chad Kroeger, David Hodges ][produced by Chad Kroeger, David Hodges]
Hello Kitty	Avril Lavigne	05.2014	-	75[1]	Epic	[written by Avril Lavigne, Chad Kroeger, David Hodges, Martin Johnson][produced by Martin Johnson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Let Go	Avril Lavigne	06.2002	1[3][111]	2[112]	Arista 74321949312	[6x-platinum-UK][6x-platinum-US][produced by Cliff Magness/Curt Frasca/Peter Zizzo]
Under My Skin	Avril Lavigne	06.2004	1[1][61]	1[1][63]	Arista 82876617872	[2x-platinum-UK][3x-platinum-US][produced by Butch Walker/Don Gilmore/Raine Maida]
The Best Damn Thing	Avril Lavigne	05.2007	1[1][69]	1[2][48]	RCA 88697037742	[platinum-UK][platinum-US][produced by Dr Luke/Butch Walker/Rob Cavallo/Deryck Whibley]
Goodbye Lullaby	Avril Lavigne	03.2011	9[20]	4[26]	Sony Music 88697558702	[silver-UK][produced by Avril Lavigne/Butch Walker/Deryck Whibley/Max Martin/Shellback]
Avril Lavigne	Avril Lavigne	11.2013	14[4]	5[12]	Epic 88725496332	[produced by Avril Lavigne, L.A. Reid ,Chris Baseford, David Hodges, Rickard B Göransson, Martin Johnson, Chad Kroeger, Kyle Moorman, Brandon Paddock, Matt Squire, Peter Svensson]

Laurnea

Laurnea zadebiutowała w branży R & B w 1997 roku wraz z wydaniem jej albumu "Betta Listen". Album wyprodukowali  Raphael Saadiq ,Omar, i Speech. Jednak Laurnea nie była zadowolona ze współpracy z Sony i w 2000 roku,odeszła, aby utworzyć własną wytwórnię, Era Souond 1 Records.
 
W swojej własnej wytwórni, Laurnea wydała kilka albumów. W 2000 Laurnea wydała Laurnea 2 w Japonii, Azji Południowo-Wschodniej i Australii. Pomimo ,że wydany tylko za granicą, album prezentował znanych producentów, takich jak Jon B, Craig Love i Dwayne Wiggins. W nawiązaniu do tej wersji Laurnea wydała New Territory w roku 2002. Ponownie, album został wydany wyłącznie za granicą.
W 2004 roku kolejny album  Laurnea  I Remember wydany w Japonii z produkcją India Arie i Billy Oduma. Wreszcie, w 2005 roku, Laurnea powróciła do Stanów Zjednoczonych z albumem The Collection, która była właściwie kompilacją czterech piosenek z każdego z jej ostatnich czterech płyt CD. Laurnea współpracuje z India Arie na jej ostatnich 3 CD i pisaniu dla filmu i telewizji. Pracuje także przy American Idol i  z Rachell Farrell. Laurnea obecnie kończy 6. CD, zatytułowany  Butterfly the Flying Flower.
Oprócz nagranych albumów, Laurnea zasłynęła rolami w filmach Spike'a Lee ;School Daze, Hoodlum, My Past is My Own (z Whoopi Goldberg) i wiele innymi.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Aus	Wytwórnia [US]	Komentarz
Can't Let Go	Laurnea	06.1997	-	55[15]	Yab Yum 78 565	[produced by Jon-John][20[20].R&B Chart]
Days Of Youth	Laurnea	07.1997	36[6]	-	Epic 6646932 [UK]	[written by L. Wilkerson][produced by Speech]
Infatuation	Laurnea	11.1997	-	-	Yab Yum 78 708	[written by J. Robinson, Bokie][produced by "John-John" Robinson][37[20].R&B Chart]

Aftermath Entertainment

Wytwórnia założona w Santa Monica (USA) przez legendarnego producenta Dr. Dre w 1996, tuż po odejściu z kultowego dla gangsta rapu labelu: Death Row Records. Choć pierwsze produkcje wydane w Aftermath, jak składanka "Dr. Dre Presents The Aftermath" i "The Firm" supergrupy The Firm, nie odniosły sukcesu adekwatnego do wysokich oczekiwań, w ciągu kilkuletniej działalności firma wyrobiła sobie markę jednej z najważniejszych mainstreamowych wytwórni na hiphopowej mapie USA. Skupiając się na jakości, a nie ilości, słynny producent uważnie zasilał szeregi labelu nowymi artystami, nad których brzmieniem i promocją czuwał wyjątkowo starannie. Przełomowymi wydawnictwami w historii Aftermath były: wydany w 1999 oficjalny debiut Eminema: "Slim Shady LP", oraz drugie solowe dzieło Doktora - "2001". Kolejne multiplatynowe krążki białej gwiazdy rapu, jak i nowe odkrycia w postaci 50 Centa (2003) i The Game (2005) pomogły zarobić firmie - tylko na dziewięciu wydanych tytułach - prawdziwą fortunę.
Oryginalne brzmienie beatów Dre'a i szeregu ghost-producerów (jak Scott Storch, Mel Man), owocuje od wielu lat najstaranniej dopracowanymi hiphopowymi hitami. To samo przebojowe brzmienie przewija się w twórczości blisko związanych z wytwórnią sublabeli, jak Shady Records (zarządzana przez Eminema) i G Unit Records (50 Centa).Pomimo licznych sukcesów komercyjnych materiałów z Aftermath, nad wytwórnią unosi się rodzaj fatum, o którym boleśnie przekonała się pewna grupa wykonawców.
Jak pokazują biografie kilku raperów, chociażby Rakima, KnocTurn'Ala., The Last Emperora, Pharoahe Moncha i 1-litmana, momentem ich odejścia ze sceny było właśnie podpisanie kontraktu z wytwórnią Dr. Dre. Wiele tytułów, których premiery zapowiadane są od lat, prawdopodobnie nigdy się nie ukaże. Albumy najnowszych gwiazd labelu - Busta Rhymes, Eve, Stat Quo - mają zdjąć tę swoistą klątwę z zachodniego labelu, powiązanego dystrybucyjnie z Interscope.

Albumy na liście przebojów "Billboard"
Dr. Dre - Dr. Dre Presents…The Aftermath 11.1996 6.Bl [platinum] The Firm - Nas, Foxy Brown, AZ, and Nature Present The Firm: The Album 10.1997 1.Bl [platinum] Eminem - The Slim Shady LP 02.1999 2.Bl [5x-platinum] Dr. Dre - 2001 11.1999 2.Bl [7x-platinum] Eminem - The Marshall Mathers LP 05.2000 1.Bl [diamond] Soundtrack - The Wash 09.2001 19.Bl Eminem - The Eminem Show 05.2002 1.Bl [9x-platinum] Truth Hurts - Truthfully Speaking 06.2002 5.Bl [7x-platinum] 50 Cent - Get Rich Or Die Tryin' 02.2003 1.Bl [7x-platinum] Eminem - Encore 11.2004 1.Bl [5x-platinum] The Game - The Documentary 01.2005 1.Bl [2x-platinum] 50 Cent - The Massacre 03.2005 1.Bl [5x-platinum] Eminem - Curtain Call: The Hits 12.2005 1.Bl [2x-platinum] Busta Rhymes - The Big Bang 06.2006 1.Bl [gold] 50 Cent - Curtis 09.2007 2.Bl [platinum] Eminem - Relapse 05.2009 1.Bl [2x-platinum] 50 Cent - Before I Self Destruct 11.2009 4.Bl [gold] Eminem - Recovery 06.2010 1.Bl [6x-platinum] Kendrick Lamar -good kid, m.A.A.d city 10.2012 2.Bl [platinum] Eminem -The Marshall Mathers LP 2 11.2013 1.Bl [2x-platinum] Kendrick Lamar -To Pimp a Butterfly 03.2015 1.Bl [platinum] Dr. Dre -Compton 08.2015 2.Bl [gold]
Single na liście przebojów "Billboard"
Dr. Dre - The Next Episode 05.2000 23.Bl Eminem - My Name Is 02.1999 36.Bl Eminem - The Slim Shady 05.2000 4.Bl Eminem - Without Me 05.2002 2.Bl Eminem - Cleanin' Out My Closet 08.2000 4.Bl [diamond] Eminem - Lose Yourself 10.2002 1.Bl Truth Hurts - Addictive 04.2002 9.Bl 50 Cent - In da Club .2002 1.Bl 50 Cent featuring Nate Dogg - 21 Questions .2003 1.Bl 50 Cent featuring Olivia - Candy Shop 02.2005 1.Bl [gold] 50 Cent - Just a Lil Bit .2005 3.Bl The Game - How We Do 11.2004 4.Bl The Game - Hate It or Love It 07.2005 2.Bl The Game - Dreams 06.2005 32.Bl

Air Records

Wytwórnia  George'a Martina AIR - Associated Independent Recording - studio i firma produkcyjna. AIR uruchomiono około 1966r, ale jego wytwórnia przeszła długą ciążę. "Music Week" z 26 września 1970 roku poinformował, że firma była gotowa do etapu trzeciego planu pięcioletniego:  uruchomienie własnej wytwórni, "prawdopodobnie w przyszłym roku", ale tylko wtedy, gdy  będą mogli dokonać silnego wpływu na rynek. Ewentualny "Etap czwarty" miał zająć się  dystrybucją, ale to nigdy się  nie zdarzyło.
  W następnym roku "MW" z 19 lipca doniósł, że AIR podpisał umowę produkcyjną z EMI. Transakcja  AIR zastrzega, które spośród oddziałów EMI będzie produkować : kilka nagrań wyszło z etykietą Regal Zonophone, z dodanym  małym logo AIR .
  "MW"   następnego tygodnia (26 lipca 1971) stwierdziła, że Air London ma rozpocząć   działalność własnej wytwórnii,"ewentualnie w przyszłym roku ", w ramach nowego pięcioletniego kontraktu.Następne lata upłynęły bez nowej wytwórnii. W listopadzie 1974 Chrysalis kupił studio; założyciele AIR - Martin, Peter Sullivan i John Burgess - zachowali swoje dotychczasowe stanowiska kierownicze, a po raz kolejny były plany uruchomienia nowej wytwórnii ,  " najwyższej jakości pop", choć   daty nie podano . Wszystko zaczęło się kształtować pod koniec 1975 roku: "MW" z 22 listopada twierdził, że przygotowania do długo oczekiwanej premiery AIR były w toku. Oczekiwania spełniły się dopiero w lipcu 1976 roku, kiedy pojawiło się pierwsze nagranie pod szyldem Air - "MW" (24 lipca 1976) wykazał, że paru artystów   podpisało kontrakty, ale  bez materializacji w postaci nagrań . W końcu pojawił się singiel AIR we wspólnym katalogu z serii CHS-2000, jejwytwórni-matki. Produkcja i dystrybucja były oczywiście takie same jak dla wydawnictw Chrysalis:  pierwsze przez EMI / Island, po drugie, po 1977 roku, poprzez Phonogram  / Phonodisc.
Firma zdobył dwa miejsca w Top 5  w latach 1977-78, dzięki   Davidowi Dundasowi: "Jeans On" (CHS-2094) i "Another Funny Honeymoon" (CH-2136).



Hity na liście przebojów UK Singles

1976     David Dundas     Jeans On / Sleepy Serena     CHS 2094 3.UK
1976     David Dundas     Another Funny Honeymoon     CHS 2136 29.UK