Korn

Amerykański zespół Korn założony został w 1992 roku. Ich styl to wyjątkowo dobrze brzmiąca mieszanka rapu i metalu. Pod koniec lat 90-tych byli jedną z najpopularniejszych grup rockowych, do dziś sprzedając ponad 30 milionów albumów na całym świecie i zdobywając dwie nagrody Grammy.

 

Grupę stworzyli gitarzyści James "Munky" Shaffer i Brian "Head" Welch, basista Reginald "Fieldy Snuts" Arvizu oraz perkusista David Silveria. Wkrótce do składu dołączył wokalista Jonathan Davis i zespół zaczął tworzyć muzykę pod nazwą Korn. W 1994 roku podpisali kontrakt z wytwórnia Epic i wydali debiutancką płytę nazwaną po prostu "Korn". Dzięki długiemu tournee, gdzie występowali między innymi przed Ozzym Osbournem, czy Megadeath, zarówno album, jak i grupa zaczęli zyskiwać coraz większą popularność.
Rok 1996 przyniósł kontynuację debiutu i płytę "Life is Peachy", która od razu osiągnęła sukces dzięki utworom takim jak "No Place to Hide", czy "A.D.I.D.A.S.". W 1997 roku Korn założył własną wytwórnię płytową Elementree Records.

Najsłynniejszym i najlepiej sprzedającym się wydawnictwem zespołu była płyta "Follow The Leader" z 1998 roku. Na niej znalazły się takie hity jak "Freak on a Leash" oraz "Got the Life". Album przyniósł grupie masową popularność i wielki sukces sprzedaży - krążek zadebiutował na pierwszym miejscu rankingu płyt Billboard. Ostatecznie wydawnictwo ma status pięciokrotnej platyny i sprzedało się w ponad 10 milionowym nakładzie na całym świecie. Na fali sukcesu Korn ruszył w trasę koncertową Family Values Tour wspólnie z Incubus, Orgy, Limp Bizkit, Ice Cube oraz Rammstein.

W 1999 roku ukazał się album "Issues", debiutując w pierwszym tygodniu po premierze na szczycie listy sprzedaży Billboardu. Płyta przyniosła udane single "Falling Away From Me", "Make Me Bad" oraz "Somebody Someone" i podtrzymała status Korna jako wielkiej gwiazdy metalu.

Piąta płyta grupy "Untouchables" ukazała się w 2002 roku, nie udało jej się jednak powtórzyć sukcesu poprzedniczki. Zespół za niższą sprzedaż obwinił Internet, gdzie 3 miesiące przed premierą ktoś umieścił nielegalnie cały album. Nie przeszkodziło to jednak singlom "Here to Stay" oraz "Thougthless" odnieść spore sukcesy na listach przebojów.

W roku 2003 zespół powrócił z kolejnym albumem "Take a Look In the Mirror". Singlami były "Right Now", "Y'all Want a Single" oraz "Everything I've Known". Następnie Korn zdecydował się na wydanie zestawu największych przebojów "Greatest His vol.1" wzbogaconego o dwa nowe nagrania. Były to covery piosenek "Word Up!" z repertuaru grupy Cameo oraz "Another Brick In The Wall" Pink Floyd. Zanim grupa rozpoczęła pracę nad nową płytą studyjną, z Kornem pożegnał się gitarzysta Brian "Head" Welch. Jako powód podał głębokie nawrócenie na wiarę chrześcijańską.

Grupa zmieniła wytwórnię na Virgin i wydała nową płytę "See You On The Other Side" w 2005 roku. Nie zabrakło przebojów - "Twisted Transistor" oraz "Coming Undone". 9 grudnia 2006 roku Korn wystąpił na koncercie z serii MTV Unplugged. Nagranie występu, na którym gościnnie pojawili się między innymi muzycy The Cure oraz wokalista Evanescence Amy Lee, wydano na płycie "MTV Unplugged: Korn".

W 2007 roku ukazał się następny krążek zespołu. Płyta nie ma tytułu, a zespół pozostawił fanom nadanie nazwy albumowi. "Evolution" oraz "Hold On" to najpopularniejsze nagrania z tego krążka.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
No place to hide/Proud	Korn	10.1996	26[4]	-	Immortal 6638452	[written by Reginald Arvizu, Jonathan Davis, James Shaffer, David Silveria, Brian Welch][produced by Ross Robinson]
A.D.I.D.A.S./Wicked	Korn	02.1997	22[5]	113[4]	Epic 6642042	[written by Jonathan Davis,Brian Welch,David Silveria,James Shaffer,Reginald Arvizu][[produced by Ross Robinson]
Good god	Korn	06.1997	25[5]	-	Epic 6646582	[written by Jonathan Davis,Brian Welch,David Silveria,James Shaffer,Reginald Arvizu][produced by Ross Robinson]
Got the life	Korn	08.1998	23[6]	-	Epic 6663912	[written by Korn][produced by Korn, Steven Thompson, and Toby Wright]
Freak on a leash	Korn	05.1999	24[6]	106[18]	Epic 6672522	[silver-UK][written by Jonathan Davis,Brian Welch,David Silveria,James Shaffer,Reginald Arvizu][[produced by Steve Thompson, Korn, Toby Wright]
[Life is]Falling away from me/Jingle balls	Korn	02.2000	24[8]	108[16]	Epic 6688692	[written by Jonathan Davis,Brian Welch,David Silveria,James Shaffer,Reginald Arvizu][[produced by Brendan O'Brien]
Make me bad/Dirty [live]	Korn	05.2000	25[6]	114[12]	Epic 6694332	[written by Jonathan Davis,Brian Welch,David Silveria,James Shaffer,Reginald Arvizu][[produced by Brendan O'Brien]
Here to stay	Korn	06.2002	12[9]	72[12]	Epic 6727425	[written by Korn][produced by Michael Beinhorn]
Thoughtless	Korn	09.2002	37[4]	108[9]	Epic 6731572	[written by Korn][produced by Michael Beinhorn]
Did my time	Korn	08.2003	15[5]	38[10]	Epic 6741422	[produced by Jonathan Davis , Korn][[written by Korn]
Right now	Korn	12.2003	-	119[3]	album cut	[written by Korn][produced by Korn & Jonathan Davis]
Word up	Korn	10.2004	-	123[1]	album cut	[written by Larry Blackmon, Tomi Jenkins][produced by Korn,Jonathan Davis, Toby Wright]
Twisted transistor	Korn	12.2005	27[8]	64[8]	Virgin VUSCD 316	[written by Reginald Arvizu,Lauren Christy,Jonathan Davis,Graham Edwards,James Shaffer,David Silveria,Scott Spock][producer by The Matrix,Jonathan Davis]
Coming Undone	Korn	06.2006	63[1]	79[6]	Virgin VUSCD 323	[written by Reginald Arvizu,Lauren Christy,Jonathan Davis,Graham Edwards,James Shaffer,David Silveria,Scott Spock][producer by The Matrix,Jonathan Davis]

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Korn	Korn	10.1994	181[3][02.2001]	72[64]	Immortal/Epic 66633	[2x-platinium-US][gold-UK][producer by Ross Robinson]
Life is peachy	Korn	10.1996	32[10]	3[50]	Immortal/Epic 67554	[2x-platinium-US][gold-UK]][producer by Ross Robinson]
Follow the leader	Korn	08.1998	5[19]	1[1][89]	Immortal/Epic 69001	[5x-platinium-US][gold-UK]][producer by Korn, Steve Thompson, Toby Wright]
Issues	Korn	11.1999	37[17]	1[1][47]	Immortal/Epic 63710	[3x-platinium-US][gold-UK][producer by Brendan O'Brien]
All mixed up	Korn	10.2001	99[5]	-	Epic SSP 303882 [UK]
Untouchables	Korn	06.2002	4[20]	2[34]	Epic 61488	[platinum-US][gold-UK][producer by Korn, Michael Beinhorn]
Take a look in the mirror	Korn	11.2003	53[7]	9[26]	Immortal 90335	[platinum-US][silver-UK][producer by Korn, Jonathan Davis]
Greatest Hits Vol.1	Korn	10.2004	22[6]	4[39]	Immortal 92700	[platinum-US][gold-UK]
See You On The Other Side	Korn	12.2005	71[5]	3[49]	Virgin 45889	[platinum-US][silver-UK][produced by Jonathan Davis,Atticus Ross, and The Matrix]
Live And Rare	Korn	05.2006	193[1]	51[4]	Sony/Epic 82876822472	-
MTV Unplugged	Korn	03.2007	131[1]	9[7]	Virgin 86027	[produced by Richard Gibbs, Alex Coletti]
Untitled	Korn	08.2007	15[4]	2[20]	Virgin 5038802	[gold-US]
Korn III: Remember Who You Are	Korn	07.2010	23[2]	2[9]	Roadrunner RR 77572 [UK]	[produced by Ross Robinson]
The Path of Totality	Korn	12.2011	68[1]	10[21]	Roadrunner RR 77282 [UK]	[produced by [produced by Jonathan Davis,Skrillex,Noisia,Excision,Downlink,12th Planet,Flinch,Feed Me,Kill the Noise,Datsik,Jim Monti]
The Paradigm Shift	Korn	10.2013	16[2]	8[7]	Spiefarm 8501141 [UK]	[silver-UK][produced by Don Gilmore]
The Serenity of Suffering	Korn	11.2016	9[2]	4[6]	Roadrunner 0016861747121 [UK]	[produced by Nick Raskulinecz]
The Nothing	Korn	09.2019	9[2]	8[2]	Roadrunner 0016861740924 [UK]	[produced by Nick Raskulinecz]

Kingston Trio

KINGSTON TRIO- Bardzo wpływowy zespół w czasach odrodzenia muzyki folk. Powstał w 1957 r. w San Francisco, a największą popularność osiągnął pod koniec lat 50.
Jego skład tworzyli Bob Shane (ur. l .02.1934 r. w Hilo na Hawajach), Nick Reynolds (ur. 27.07'. 1933 r. w Coronado w stanie Kalifornia, USA) i Dave Guard (ur. 19.10.1934 r. w San Francisco wstanie Kalifornia, zm 22.03.1991 r.). Niewiele ich singli osiągnęło sukces. Najbardziej pamiętanym ich utworem jest "Tom Dooley", który w 1958 r. dotarł na 5. miejsce brytyjskich list przebojów i na l. amerykańskiej. Utwór ten, napisany przez Guarda, był oparty na starej melodii ludowej z XIX wieku zatytułowanej "Tom Dula".

Album The Kingston Trio, z którego pochodzi "Tom Dooley", również dotarł na sam szczyt listy przebojów w USA. Następne albumy z 1959 r. także cieszyły się powodzeniem. Spośród nich koncertowy From The Hungry i osiągnął 2. pozycję, a The Kingston Trio At Large i Here We Go Again uplasowały się na wysokich miejscach. Także płyty Sold Out i String Along dotarły na szczyt list przebojów.

Odkryte przez nich świeże rozwiązania harmoniczne i chłopięcy entuzjazm spotkały się z sympatycznym przyjęciem ze strony publiczności amerykańskiej, nieufnej wobec folka słuchanego z upodobaniem przez przedstawicieli lewej strony sceny politycznej USA, ale jednocześnie utorowały drogę pokoleniu bardziej sugestywnych wykonawców. W maju 1961 r. Guarda, który kontynuował karierę solową i utworzył zespół The Whiskeyhill Singers, zastąpił John Stewart (ur. 5.09.1939 r. w San Diego w stanie Kalifornia, USA) poprzednio występujący z grupą The Cumberland Three.

Album Close-Up był pierwszą płytą nagraną ze Stewartem i dotarł na 3. pozycję amerykańskich list przebojów. Rok później utwór "San Miguel" (kontynuacja piosenki "Tom Dooley")zdołał wejść zaledwie do pierwszej 30. brytyjskich list przebojów. Kompozycja "The Reverend Mr Black" dostała się w 1963 r. do pierwszej 10. listy amerykańskiej. Stewart pozostał w składzie zespołu do 1967 r.

Shane później przekształcił zespół w The New Kingston Trio. W jego składzie znaleźli się Roger Gamble i George Grove. Grupa dalej cieszyła się dużą popularnością. Jej twórczość, chociaż stylistycznie coraz gorszą, należy uznać za bogatą, jednak sukcesy odnoszone przez bardziej atrakcyjnych wykonawców folkowych i folk-rockowych sprawiły, że The New Kingston Trio odbierano jako zespół nie na czasie. Dlatego też grupa rozwiązała się w 1968 r.

W 1981 r. w programie telewizyjnym Toma Smothersa doszło do ponownego połączenia zespołu - wtedy to po raz pierwszy zebrała się cała szóstka. Stewart zaczął się cieszyć kultowym powodzeniem, występując jako solista, nagrywając i koncertując do dnia dzisiejszego. W 1987 r. na trasę koncertową wyruszyli razem Shane, Grove i nowy członek zespołu, Bob Haworth.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tom Dooley/Ruby red	Kingston Trio	09.1958	5[14]	1[1][21]	Capitol 4049	[gold-US][written by Trad.,Alan Lomax,Frank Warner,John Avery Lomax][produced by Dave Guard,Voyle Gilmore]
Raspberries, Strawberries/Sally	Kingston Trio	01.1959	-	70[8]	Capitol 4114	[written by Dave Guard,Bob Shane,Nick Reynolds,Will Holt][produced by Voyle Gilmore]
Tijuana jail/Oh,Cindy	Kingston Trio	03.1959	-	12[13]	Capitol 4167	[written by Denny Thompson][produced by Voyle Gilmore]
M.T.A./All my sorrows	Kingston Trio	06.1959	-	15[11]	Capitol 4221	[written by Jacqueline Steiner, Bess Hawes][produced by Voyle Gilmore]
Worried man/San Miguel	Kingston Trio	09.1959	-	20[11]	Capitol 4271	[written by Dave Guard, Tom Glazer][produced by Voyle Gilmore][adaptacja tradycyjnej ludowej piosenki amerykańskiej"Worried man blues"][#14 hit for Carter Family in 1930]
Coo Coo-U/Green grasses	Kingston Trio	12.1959	-	98[1]	Capitol 4303	[written by David Wheat, Bill Loughborough][produced by Voyle Gilmore]
San Miguel/A Worried Man	Kingston Trio	12.1959	29[1]		Capitol 15 073 [UK]	[written by Jane Bowers][produced by Voyle Gilmore]
El Matador/Home from the hill	Kingston Trio	02.1960	-	32[11] side B:102[3]	Capitol 4338	[A:written by Jane Bowers / Irving Burgess][B:written by Bronislau Kaper, Mack David][produced by Voyle Gilmore][side B:tytułowa piosenka z filmu]
Bad man blunder/The escape of Old John Webb	Kingston Trio	06.1960	-	37[10]	Capitol 4379	[written by Cisco Houston / Lee Hays][produced by Voyle Gilmore]
Everglades/This mornin',this evenin',so soon	Kingston Trio	10.1960	-	60[5]	Capitol 4441	[written by Harlan Howard][produced by Voyle Gilmore]
Where have all the flowers gone/O Ken Karanga	Kingston Trio	01.1962	-	21[14]	Capitol 4671	[written by Pete Seeger][produced by Voyle Gilmore]
Scotch and soda/Jane Jane Jane	Kingston Trio	04.1962	-	81[7] side B:93[1]	Capitol 4740	[A:written by Dave Guard][B:written by Stan Wilson][produced by Voyle Gilmore]
Old Joe Clark/C'mon Betty home	Kingston Trio	09.1962	-	113[1]	Capitol 4808	[written by Reynolds, Shane, Stewart][produced by Voyle Gilmore]
One more town/She was too good to me	Kingston Trio	10.1962	-	97[2]	Capitol 4842	[written by John Stewart][produced by Voyle Gilmore]
Greenback dollar/The new frontier	Kingston Trio	01.1963	-	21[11]	Capitol 4898	[written by Hoyt Axton / Ken Ramsey][produced by Voyle Gilmore]
Reverend Mr. Black/One more round	Kingston Trio	04.1963	-	8[11]	Capitol 4951	[written by Billy Edd Wheeler, Jed Peters][produced by Voyle Gilmore][#15 hit for Carter Family in 1931]
Desert Pete/Ballad of the thresher	Kingston Trio	08.1963	-	33[8]	Capitol 5005	[written by Billy Ed Wheeler][produced by Voyle Gilmore]
Ally ,ally oxen free/Marcelle Vahine	Kingston Trio	11.1963	-	61[7]	Capitol 5078	[written by Rod McKuen, Stephen Yates][produced by Voyle Gilmore]
Last night I had the strangest dream/The patriot game	Kingston Trio	02.1964	-	124[3]	Capitol 5132	[written by Ed McCurdy][produced by Voyle Gilmore]
If you don't look around/Seasons in the sun	Kingston Trio	05.1964	-	123[1]	Capitol 5166	[written by John Stewart][produced by Voyle Gilmore]
I'm going home/Little play soldiers	Kingston Trio	01.1965	-	104[1]	Decca 31 730	[written by Fred Geis][produced by Trident Productions]
Scotch and soda/One too many mornings	Kingston Trio	05.1969	-	124[2]	Tetragrammaton 1526	[written by Dave Guard][produced by Frank Werber]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Kingston Trio	Kingston Trio	02.1958	-	1[1][195]	Capitol T 996	[gold-US][produced by Voyle Gilmore]
From the hungry I	Kingston Trio	01.1959	-	2[178]	Capitol T 1107	[gold-US][produced by Voyle Gilmore]
Kingston Trio at Large	Kingston Trio	06.1959	-	1[15][118]	Capitol ST 1199	[gold-US][produced by Voyle Gilmore]
Sold out	Kingston Trio	.1960	-	1[12][73]	Capitol ST 1352	[gold-US][produced by Voyle Gilmore]
Here we go again	Kingston Trio	.1960	-	1[8][126]	Capitol ST 1258	[gold-US][produced by Voyle Gilmore]
String along	Kingston Trio	.1960	-	1[10][60]	Capitol ST 1407	[gold-US][produced by Voyle Gilmore]
Last month of years	Kingston Trio	10.1960	-	11[4]	Capitol ST 1446	[produced by Voyle Gilmore]
Make way!	Kingston Trio	02.1961	-	2[39]	Capitol ST 1474	[produced by Voyle Gilmore]
Goin' places	Kingston Trio	07.1961	-	3[41]	Capitol ST 1564	[produced by Voyle Gilmore]
Close -up	Kingston Trio	.1961	-	3[46]	Capitol ST 1642	[produced by Voyle Gilmore]
College concert	Kingston Trio	03.1962	-	3[51]	Capitol ST 1658	[produced by Voyle Gilmore]
The best of Kingston Trio	Kingston Trio	06.1962	-	7[105]	Capitol ST 1705	[gold-US]
Something special	Kingston Trio	08.1962	-	7[37]	Capitol ST 1747	[produced by Voyle Gilmore]
New frontier	Kingston Trio	12.1962	-	16[36]	Capitol ST 1809	[produced by Voyle Gilmore]
The Kingston Trio #16	Kingston Trio	03.1963	-	4[29]	Capitol ST 1871	[produced by Voyle Gilmore]
Sunny side	Kingston Trio	.1963	-	7[25]	Capitol ST 1935	[produced by Voyle Gilmore]
Sing a song with a Kingston Trio	Kingston Trio	01.1964	-	69[14]	Capitol ST 2005
Time to think	Kingston Trio	02.1964	-	18[21]	Capitol ST 2011	[produced by Voyle Gilmore]
Back in town	Kingston Trio	05.1964	-	22[20]	Capitol ST 2081	[produced by Voyle Gilmore]
The Kingston Trio [Nick-Bob-John]	Kingston Trio	01.1965	-	53[13]	Decca 74 613	[produced by Frank Werber]
Stay awhile	Kingston Trio	06.1965	-	126[10]	Decca 74 656	[produced by Frank Werber]
Once upon a time	Kingston Trio	07.1969	-	163[6]	Tetragramm. 5101	[produced by Frank Werber, Ron Furmanek]

Harry Ruby

Harry Ruby (urodzony 27 stycznia 1895r w Nowym Jorku , zm. 23 lutego 1974r w Woodland Hills w Kalifornii ), amerykański scenarzysta , kompozytor i autor tekstów.

Po ukończeniu dwóch szkół średnich Harry Ruby był pianistą na początku swojej kariery, a ostatecznie pracował dla wydawcy muzycznego Gusa Edwardsa  jako tzw. „song plugger” musiał grać a pianinie dla klientów piosenki wydawcy w oddziałach Woolworth . Następnie pracował w Vaudeville- Revuen z Harrym Cohnem , późniejszym założycielem Columbia Pictures .

Ruby grał  następnie na pianinie w Messenger Boys Trio; tam poznał Berta Kalmara , który pracował tam jako tancerz. W 1920 roku obaj napisali hit Where Do They Go When They Row, Row? , a potem My Sunny Tennessee , który stał się hitem Eddiego Cantora . Rozwinęli szczególne poczucie humoru w swoich piosenkach na Broadwayu, zwłaszcza w piosenkach takich jak The Sheik of Avenue B. z rewii The Sheik of Araby . Niedługo potem wraz z Herbertem Stothartem napisał I Wanna Be Loved by You .

Świętowali także sukces w Hollywood . Duet Ruby & Kalmar stał się najbardziej znany dzięki pracy nad filmami Marx Brothers , takimi jak Animal Crackers (1928) i The Marx Brothers in War (1933). W 1930 roku napisali swój najbardziej znany tytuł Three Little Words , który stał się standardem jazzowym . Bert Kalmar zmarł w 1947 roku. Film Three Little Words powstał na jego cześć w 1950 roku ; Fred Astaire zagrał rolę Kalmara, Red Skelton,Harry'ego Rubiego, który również odegrał niewielką rolę drugoplanową. Krótko po filmie Ruby przeszedl na emeryturę z branży filmowej. Ponadto wystąpił także w dwóch filmach jako aktor - w 1951r w Anioły na polu bitwy i w 1957r w The Story of Mankind as Indian .

Ruby zmarł w dniu 23 lutego 1974 roku w Woodland Hills, California , i został pochowany w kaplicy Pines w Los Angeles .

Filmografia

Animal Crackers (1930)/ Horse Feathers (1932)/ Duck Soup (1933)/ Bright Lights (1935)/ Walking on Air (1936)/ Three Little Words (1950)

Awards

Oscar [Muzyka filmowa] Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 1952 Best Music, Original Song The Strip

                                            Piosenki na listach przebojów

Kompozycje Harry Ruby'ego a listach przebojow with Edgar Leslie 04/1919 Come On, Papa The Avon Comedy Four 7.US with George Jessel 10/1919 And He'd Say Oo-La-La! Wee Wee! Billy Murray 6.US with Bert Kalmar 08/1920 So Long, Oo-Long (How Long You Gonna Be Gone) Frank Crumit 7.US 10/1920 Snoops, the Lawyer Eddie Cantor 9.US 04/1921 Timbuctoo The Paul Biese Trio & Frank Crumit 7.US 07/1922 Pick Me Up and Lay Me Down in Dear Old Dixieland The Peerless Quartet 14.US .1927 All Alone Monday Nat Shilkret & the Victor Orchestra 2.US .1927 Thinking of You Ruth Etting 5.US .1928 Thinking of You Harry Archer & His Orchestra 20.US .1928 Thinking of You Nat Shilkret & the Victor Orchestra 5.US .1928 Up in the Clouds Nat Shilkret & the Victor Orchestra 13.US .1930 Three Little Words The Ipana Troubadors 10.US .1930 Three Little Words Jacques Renard and His Orchestra 3.US .1931 Nevertheless (I'm in Love with You) Jack Denny & His Orchestra 5.US .1931 Three Little Words Ethel Waters 8.US .1932 Everyone Says I Love You Isham Jones & His Orchestra 10.US .1936 Thinking of You Carlos Molina & His Orchestra 19.US .1939 Ain'tcha Comin' Out Tonight? The Glenn Miller Orchestra 8.US 09/1950 Nevertheless Ralph Flanagan and His Orchestra 9.US 09/1950 Thinking of You Don Cherry 4.US 10/1950 Nevertheless (I'm in Love with You) Paul Weston and His Orchestra 2.US 10/1950 Thinking of You Eddie Fisher 5.US 10/1950 Nevertheless (I'm in Love with You) Ray Anthony and His Orchestra 9.US 11/1950 Nevertheless Frankie Laine 11.US 11/1950 Nevertheless (I'm in Love with You) The Mills Brothers 4.US 11/1950 Thinking of You Sarah Vaughan 16.US 12/1950 Nevertheless (I'm in Love with You) Frank Sinatra 14.US 03/1968 Nevertheless Frankie Vaughan 29.UK 04/1973 Nevertheless (I'm in Love with You) The New Seekers 34.UK with Herman Ruby,Bert Kalmar 12/1921 My Sunny Tennessee The Broadway Quartet 11.US 01/1922 My Sunny Tennessee The Peerless Quartet 3.US with Bert Kalmar,Fred E. Ahlert 05/1923 I Gave You Up Just Before You Threw Me Down Billy Murray & Rachel Grant 12.US with Ted Snyder, Bert Kalmar 07/1923 Who's Sorry Now? Irving Kaufman 11.US 08/1923 Who's Sorry Now? Isham Jones & His Orchestra 3.US 09/1923 Who's Sorry Now? Marion Harris 5.US 10/1923 Who's Sorry Now? Lewis James 11.US 06/1946 Who's Sorry Now? Harry James and His Orchestra 18.US 02/1956 Who's Sorry Now Johnnie Ray 17.UK 02/1958 Who's Sorry Now? Connie Francis 4.US/1.UK 10/1974 Who's Sorry Now Lyn Paul 52.UK 03/1975 Who's Sorry Now Marie Osmond 40.US with Dave Dreyer 01/1926 Cecilia Whispering Jack Smith 7.US 05/1940 Cecelia Dick Jurgens and His Orchestra 8.US with Bert Kalmar & Otto Harbach .1927 Dancing the Devil Away Don Voorhees & His Orchestra 18.US with Herbert Stothart,Bert Kalmar .1928 I Wanna Be Loved By You Helen Kane 2.US with Bert Kalmar, Irving Caesar,Harry Akst .1932 What a Perfect Combination Eddie Cantor 7.US with Rube Bloom 01/1946 Give Me the Simple Life Bing Crosby and Jimmy Dorsey and His Orchestra 16.US 03/1946 Give Me the Simple Life Benny Goodman and His Orchestra 13.US solo 07/1946 Do You Love Me Harry James and His Orchestra 15.US with Johnnie Scott 07/1949 Maybe It's Because Dick Haymes 5.US 08/1949 Maybe It's Because Eddy Howard 9.US 09/1949 Maybe It's Because Connie Haines 20.US 10/1949 Maybe It's Because Bob Crosby and Marion Morgan 22.US with Bert Kalmar, ,Oscar Hammerstein II 11/1951 A Kiss to Build a Dream On Louis Armstrong 16.US 01/1952 A Kiss to Build a Dream On Hugo Winterhalter 10.US with Edward Buzzell, Bert Kalmar 11/1975 Baby Face Wing and a Prayer Fife and Drum Corps 14.US/12.UK with Grandmaster Slice, David Martin 10/1991 Thinking of You Grandmaster Slice 85.US

Cole Swindell

Colden Rainey "Cole" Swindell (urodzony 30 czerwca 1983r), amerykański muzyk  country wokalista i autor  tekstów. Napisał single dla Craiga Campbella , Thomasa Rhetta , Scotty'ego McCreery'ego i Luke'a Bryana , a także wydał trzy albumy dla Warner Bros. Records Nashville. Wydał dziewięć singli, z których siedem znalazło się na liście przebojów Top 5 Hot Country Songs  lub Country Airplay .

Jego rodzicami są William Keith Swindell i Betty Carol Rainey. Jego ojciec zmarł niespodziewanie w dniu 2 września 2013 roku,majac 65 lat.  Dorastał w Bronwood, Georgia , i ma dwóch braci.

Swindell uczęszczał do Terrell Academy w Dawson w stanie Georgia   Swindell studiował na Georgia Southern University , gdzie specjalizował się w marketingu.  Spotkał Luke Bryana , który studiował na tej samej uczelni kilka lat wcześniej i był również członkiem Sigma Chi ,  gdy Bryan wrócił do Statesboro robić show. Utrzymywali kontakt, a po tym, jak Swindell opuścił college w 2007 roku i przeniósł się do Nashville, przez trzy lata sprzedawał towary Bryanowi i pisał piosenki w trasie.
W 2010 roku Swindell podpisał umowę wydawniczą z Sony / ATV Music Publishing .

Cole Swindell napisał „ Outta My Head ” dla Craiga Campbella ;dla  Luke'a Bryana „Just a Sip”, „Beer in the Headlights”, „ Roller Coaster ”, „Out Like That”, „I'm Hungover”, „In Love with the Girl”, „Love in a College Town ”,„ Shore Thing ”,„ Shake the Sand ” i „ The Sand I bring to the Beach ”; Thomasa Rhetta „ Get Me Some of That ”; oraz „Water Tower Town” i „Carolina Eyes” dla Scotty'ego McCreery'ego . Jest także współautorem   „ This Is How We Roll ” Florida Georgia Line z Bryanem,który pojawił się w piosence.


W 2013 roku, po tym, jak jego niezależny debiutancki singiel „ Chillin 'It ” był intensywnie grany przez satelitarny kanał radiowy „The Highway” na SiriusXM, piosenka zaczęła wspinać się na listy przebojów Swindell podpisał kontrakt płytowy z Warner Music Nashville . Piosenka została wyprodukowana przez Jody Stevens, który jest synem producenta Luke'a Bryana, Jeffa Stevensa , i był wcześniej połową duetu Fast Ryde . Nagranie „Chillin 'It” było demo składającym się z wokali Swindella i Stevensa wykonującego partie instrumentalne i zostało wysłane do radia, zanim zostało zmasterowane .

Swindell wydał swój debiutancki album 18 lutego 2014 r. Gitarzysta Luke'a Bryana, Michael Carter , wyprodukował pozostałą część albumu. Wraz z Lee Brice'em Swindell otworzył trasę koncertową Luke'a Bryana 2014 That's My Kind of Night . Daty tras koncertowych rozpoczęły się w połowie stycznia i trwały do ​​początku marca. „Chillin 'It” znalazł się na liście 5 najpopularniejszych hitów na Country Airplay i na pierwszym miejscu na liście Hot Country Songs . Drugi singiel z albumu to „ Hope You Get Lonely Tonight ”, który Swindell napisał wspólnie z oboma członkami Florida Georgia Line . Trzeci singiel z albumu "Ain't Worth the Whiskey"  wydany w radiu country 3 listopada 2014 r. Osiągnął pierwsze miejsce na liście Country Airplay w kwietniu 2015 r. Czwarty singiel z albumu " Let Me See Ya Girl " został wydany w radiu country 20 kwietnia 2015 roku, numer dwa na liście Country Airplay w listopadzie 2015 r.

17 listopada 2014 Swindell wydał cyfrową EP-kę składającą się z pięciu utworów, zatytułowaną The Down Home Sessions . Wydanie EP zbiega się z jego główną trasą koncertową o tym samym tytule.
Pierwszy singiel z albumu „ You Should Be Here ” został wydany w radiu country 14 grudnia 2015 roku. Napisany został z Ashley Gorley . Osiągnął numer jeden na liście Country Airplay i Hot Country Songs w kwietniu 2016 r. Drugi singiel z albumu, „ Middle of a Memory ”, wydany w radiu country 2 maja 2016 r. Osiągnął numer jeden na Country Airplay w listopadzie 2016 r. Trzeci singiel z albumu „Flatliner” (z udziałem Dierksa Bentleya) wydany 23 stycznia 2017 roku. Osiągnął drugie miejsce na liście Country Airplay w sierpniu 2017. Czwarty singiel z albumu, „Stay Downtown”, wydany w radiu country 5 września 2017 r.

Swindell wydał „ Break Up in the End ”, główny singiel z trzeciego albumu All of It, 23 lutego 2018 r.  Nowy album, All of It , został wydany 17 sierpnia 2018 r. Po tym, jak album stał się dostępny w przedsprzedaży w lipcu 2018, Swindell wydał numer 1 „Love You Too Late” jako promocyjny singiel.  „Love You Too Late” został ogłoszony jako oficjalny drugi singiel albumu i został wydany w radiu 19 listopada 2018 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Chillin' It	Cole Swindell	03.2014	-	28[20]	Warner Bros. Nashville	[2x-platinum-US][written by Cole Swindell,Shane Minor][produced by Jody Stevens][1[2][40].Coutry Chart]
Hope You Get Lonely Tonight	Cole Swindell	10.2014	-	50[20]	Warner Bros. Nashville	[platinum-US][written by Cole Swindell,Brian Kelley,Tyler Hubbard,Michael Carter][produced by Michael Carter][7[37].Coutry Chart]
Ain't Worth the Whiskey	Cole Swindell	04.2015	-	43[19]	Warner Bros. Nashville	[platinum-US][written by Cole Swindell,Josh Martin,Adam Sanders][produced by Michael Carter][3[29].Coutry Chart]
Let Me See Ya Girl	Cole Swindell	11.2015	-	59[18]	Warner Bros. Nashville	[platinum-US][written by Cole Swindell,Michael Carter,Jody Stevens][produced by Michael Carter][9.Coutry Chart]
Should've Ran After You	Cole Swindell	11.2015	-	118[1]	Warner Bros. Nashville	[27[1].Coutry Chart]
You Should Be Here	Cole Swindell	04.2016	-	31[20]	Warner Bros. Nashville	[3x-platinum-US][written by Cole Swindell,Ashley Gorley][produced by Michael Carter][1[4][26].Coutry Chart]
Stars	Cole Swindell	05.2016	-	-	Warner Bros. Nashville	[produced by Michael Carter][41[1].Coutry Chart]
Remember Boys	Cole Swindell	05.2016	-	-	Warner Bros. Nashville	[produced by Michael Carter][27[1].Coutry Chart]
Broke Down	Cole Swindell	05.2016	-	-	Warner Bros. Nashville	[produced by Michael Carter][28[2].Coutry Chart]
Middle of a Memory	Cole Swindell	11.2016	-	46[20]	Warner Bros. Nashville	[platinum-US][written by Cole Swindell,Zach Crowell,Ashley Gorley][produced by Michael Carter][3[31].Coutry Chart]
Flatliner	Cole Swindell featuring Dierks Bentley	08.2017	-	56[18]	Warner Bros. Nashville	[platinum-US][written by Cole Swindell,Jaron Boyer,Matt Bronleewe][produced by Michael Carter][10[32].Coutry Chart]
Stay Downtown	Cole Swindell	01.2018	-	-	Warner Bros. Nashville	[written by Matt Dragstrem,Cole Taylor][produced by Michael Carter][34[19].Coutry Chart]
Somebody's Been Drinkin'	Cole Swindell	04.2018	-	-	Warner Bros. Nashville	[produced by Michael Carter][49[1].Coutry Chart]
The Ones Who Got Me Here	Cole Swindell	05.2018	-	-	Warner Bros. Nashville	[produced by Michael Carter][50[1].Coutry Chart]
Reason to Drink	Cole Swindell	06.2018	-	-	Warner Bros. Nashville	[produced by Michael Carter][48[1].Coutry Chart]
Break Up in the End	Cole Swindell	09.2018	-	49[17]	Warner Bros. Nashville	[2x-platinum-US][written by Jon Nite,Chase McGill,Jessie Jo Dillon][produced by Michael Carter][4[34].Coutry Chart]
Dad's Old Number	Cole Swindell	09.2018	-	-	Warner Bros. Nashville	[produced by Michael Carter][33[1].Coutry Chart]
All of It	Cole Swindell	09.2018	-	-	Warner Bros. Nashville	[produced by Michael Carter][49[1].Coutry Chart]
Love You Too Late	Cole Swindell	11.2019	-	49[14]	Warner Bros. Nashville	[gold-US][written by Cole Swindell,Michael Carter,Brandon Kinney][produced by Michael Carter][7[35].Coutry Chart]
Single Saturday Night	Cole Swindell	05.2021	-	26[20]	Warner	[platinum-US][written by Cole Swindell,Mark Holman,Ashley Gorley,Michael Hardy][produced by Michael Carter][4[41].Coutry Chart]
Never Say Never	Cole Swindell / Lainey Wilson	01.2022	-	27[20]	Warner Nashville	[gold-US][written by Jessi Alexander, Chase McGill, Cole Swindell][produced by Zach Crowell][2[26].Coutry Chart]
She Had Me at Heads Carolina	Cole Swindell	06.2022	-	16[36]	Warner Music Nashville	[3x-platinum-US][written by Cole Swindell,Ashley Gorley,Jesse Frasure,Thomas Rhett,Mark D. Sanders,Tim Nichols][produced by Zach Crowell][3[37].Coutry Chart]
Drinkaby	Cole Swindell	06.2023	-	103[16]	Warner	[written by Jon Pardi,Michael Hardy,Jordan Schmidt,Hunter Phelps][produced by Zach Crowell][22[20].Coutry Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cole Swindell	Cole Swindell	03.2014	-	3[99]	Warner Bros. 541372	[platinum-US][produced by Michael Carter,Jody Stevens]
Down Home Sessions EP.	Cole Swindell	12.2014	-	36[1]	Warner Bros.	[produced by Michael Carter]
Down Home Sessions II	Cole Swindell	11.2015	-	43[1]	Warner Bros.	[produced by Michael Carter]
You Should Be Here	Cole Swindell	05.2016	-	6[68]	Warner Bros. 554671	[platinum-US][produced by Michael Carter]
Down Home Sessions III	Cole Swindell	11.2016	-	36[1]	Warner Bros.	[produced by Michael Carter,Jody Stevenstd]
All of It	Cole Swindell	09.2018	-	7[11]	Warner Bros. 572705	[gold-US][produced by Michael Carter]
Stereotype	Cole Swindell	04.2022	-	48[50]	Warner Music Nashville 093624872108	[gold-US][produced by Michael Carter ,Zach Crowell, Chris LaCorte ,Jordan Schmidt]

Morton Gould

Morton Gould (ur. 10 grudnia 1913r - zm. 21 lutego 1996r) był amerykańskim kompozytorem, dyrygentem, aranżerem i pianistą.Morton Gould urodził się w Richmond Hill w stanie Nowy Jork w Stanach Zjednoczonych.  Wcześnie został rozpoznany jako cudowne dziecko ze zdolnościami improwizacji i kompozycji . Jego pierwsza kompozycja została opublikowana w wieku sześciu lat. Gould studiował w Institute of Musical Art w Nowym Jorku. Jego najważniejszymi nauczycielami byli Abby Whiteside i Vincent Jones.

Podczas Wielkiego Kryzysu Gould jako nastolatek pracował w Nowym Jorku, grając na fortepianie w kinach , a także w wodewilach . Kiedy Radio City Music Hall zostało otwarte, Gould został zatrudniony jako pianista sztabowy. W 1935 roku prowadził i aranżował programy orkiestrowe dla nowojorskiej stacji radiowej WOR , gdzie docierał do ogólnopolskiej publiczności za pośrednictwem systemu Mutual Broadcasting System , łącząc popularne programy z muzyką klasyczną.

W 1936 roku Gould poślubił Shirley Uzin, ale małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1943 roku. W następnym roku Gould poślubił Shirley Bank. To małżeństwo również zakończyło się rozwodem. 

W latach czterdziestych Gould pojawił się w programie Cresta Blanca Carnival , a także w The Chrysler Hour w CBS, gdzie dotarł do milionów odbiorców. W 1942 roku skomponował muzykę do filmu krótkometrażowego Ring of Steel w reżyserii Garsona Kanina i wyprodukowanego przez Wydział Filmowy Biura Zarządzania Kryzysowego Stanów Zjednoczonych .

Gould miał czworo dzieci. 16 lutego 1945 r. urodził się syn Goulda, Eric.   Syn Goulda, David, urodził się 2 marca 1947 r. Pierwsza córka Goulda, Abby, urodziła się 3 lutego 1950 r.  , a 21 grudnia 1954 r. Urodziła się jego córka Deborah. 

Gould skomponował muzykę na Broadwayu, m.inn Billion Dollar Baby and Arms and the Girl ; muzyke filmowa, np. Delightfully Dangerous , Cinerama Holiday i Windjammer ; muzyka do seriali telewizyjnych, takich jak  World War One i miniserial Holocaust ; i partytury baletowe, w tym Interplay , Fall River Legend i I'm Old Fashioned .
Muzyka Goulda, zamówiona przez orkiestry symfoniczne w całych Stanach Zjednoczonych, została również zamówiona przez Bibliotekę Kongresu , Towarzystwo Muzyki Kameralnej w Lincoln Center , American Ballet Theatre i New York City Ballet . Jego zdolność do płynnego łączenia wielu gatunków muzycznych w formalną strukturę klasyczną, przy jednoczesnym zachowaniu ich charakterystycznych elementów, była niezrównana, a Gould otrzymał trzy zamówienia na dwustulecie Stanów Zjednoczonych .

Jako dyrygent Gould prowadził wszystkie główne orkiestry amerykańskie, a także kanadyjskie , meksykańskie , europejskie , japońskie i australijskie . Z orkiestrą nagrał muzykę w wielu klasycznych standardach, w tym „ Błękitną Rapsodię ” Gershwina, na której grał również na pianinie. W 1966 roku zdobył nagrodę Grammy za nagranie pierwszej symfonii Charlesa Ivesa z Chicago Symphony Orchestra . W 1986 roku został wybrany do American Academy & Institute of Arts and Letters .

Aktywny członek ASCAP (American Society of Composers, Authors and Publishers) przez wiele dziesięcioleci, Gould był prezesem od 1986 do 1994 roku. Podczas swojej kadencji lobbował na rzecz praw intelektualnych artystów wykonawców, ponieważ internet stawał się siłą, która ma duży wpływ na członków ASCAP.

Był także członkiem zarządu American Symphony Orchestra League oraz panelu muzycznego National Endowment for the Arts . Oryginalne rękopisy Goulda, dokumenty osobiste i inne stosowne fragmenty są archiwizowane w Bibliotece Kongresu i dostępne dla publiczności. 

Gould zmarł 21 lutego 1996 r. w Orlando na Florydzie  , gdzie był pierwszym gościnnym kompozytorem / dyrygentem w Disney Institute . Miał 82 lata.

Awards

Oscar [Muzyka filmowa] Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] Golden Globe Grammy 2005 Lifetime Achievement Award  1967 Album of the Year, Classical

Filmografia

Delightfully Dangerous (1945)/ Casey, Crime Photographer (1951–1952)/ Cinerama Holiday (1954)/ Windjammer (1957/ World War One

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tchaikovsky:1812 Overture/Ravel:Bolero	Morton Gould	11.1959	-	5[52]	RCA Victor 2345	-
Grofe: Grand Canyon Suite/Beethove:Welligton's Victory	Morton Gould	07.1960	-	3[41]	RCA Victor 2433	-

Barry Goudreau

Barry Goudreau (urodzony 29 listopada 1951r) to muzyk, najbardziej znany jako jeden z oryginalnych gitarzystów rockowego zespołu Boston .

Goudreau zainteresował się muzyką w młodym wieku i dostał swoją pierwszą gitarę akustyczną, którą pożyczył od przyjaciela w wieku 11 lat. Zaczął brać lekcje i w wieku 13 lat dołączył do swojego pierwszego zespołu „Tornadoes”. W wieku 15 lat dołączył do innego zespołu z przyszłym perkusistą z Bostonu Sibem Hashianem . Często grali w nocnych klubach, czasem siedem razy w tygodniu. Później spotkał się z Bradem Delpem i Fran Sheehan, obaj przyszłymi członkami Bostonu. Brał udział w przesłuchaniu do zespołu Delpa, ale nie przeszedł.

Kiedy poszedł do college'u na Uniwersytecie Bostońskim , starał się uzyskać dyplom z geologii . Próbował odłożyć muzykę na bok, aby skupić się na szkole, ale wkrótce spotkał Toma Scholza, który był po drugiej stronie rzeki na MIT .

Goudreau współpracował z Tomem Scholzem i Bradem Delpem już w 1969 roku nad pierwszym zestawem taśm demo, na których wykonywał wszystkie utwory rytmiczne i gitarowe. Te wczesne próby przyciągnięcia zainteresowania wytwórni nie powiodły się.

Później Scholz przerobił i ponownie nagrał niektóre z tych utworów demo i napisał kilka nowych piosenek na drugi zestaw taśm demo, tym razem z Scholzem wykonującym wszystkie partie gitary, basu i klawiszy. Ten drugi zestaw demo wygrał kontrakt nagraniowy z Epic Records.

Pod koniec 1979 roku Scholz zaangażował się w prawne i kontraktowe batalie z managerem zespołu, a później z CBS. Następnie poinformował członków Bostonu, że nie będzie pracował nad materiałami zespolu przez co najmniej rok i że powinni czuć się swobodnie, aby robić projekty solowe.

W tym czasie Goudreau napisał wiele piosenek w nadziei, że Scholz włączy je do następnego bostońskiego LP. Scholz nie wyraził zainteresowania wykorzystaniem żadnego z dzieł Goudreau. W 1980 roku Goudreau nagrał swój pierwszy solowy album, zatytułowany Barry Goudreau , z udziałem Brada Delpa i Fran Cosmo (Fran dołączył do Bostonu w 1991 roku) na wokalu oraz Sib Hashian na perkusji. Wytwórnia płytowa starała się zarobić na tym "prawie bostońskim" składzie. Płyta z powodzeniem trafiła na fale radiowe z piosenkami „Dreams” i „Mean Woman Blues”. Ostatecznie to właśnie ten album skłonił Scholza do poproszenia Goudreau o opuszczenie Bostonu.

W 1984 roku Goudreau założył zespół Orion The Hunter i wydał debiutancki album. Tym razem Fran Cosmo pojawił się jako główny wokalista, a Delp zapewnił chórki i współautorem pięciu piosenek z albumu. Album zawierał singiel „So You Ran”. Następnie zespół dołączył do zespołu klawiszowca i wokalistę wspierającego Briana Maesa i koncertował, wspierając Aerosmith w 1984 roku, ale ostatecznie rozpadł się w 1985 roku.

W 1990 roku Goudreau założył zespół RTZ (Return to Zero). Delp opuścił Boston, aby dołączyć do zespołu. RTZ odniósł pewien sukces dzięki przebojowi „Until Your Love Comes Back Around”, którego autorem jest Brian Maes. Delp i Goudreau uznali, że wytwórnia nie wspiera zespołu najlepiej jak potrafią i poprosili o zwolnienie z kontraktu. Później podpisali kontrakt z MTM Records; Jednak Delp odszedł wkrótce potem, aby wrócić do Bostonu.

W 1997 Goudreau pojawił się z Lisa Guyer Band na albumie Gypsy Girl, a w 2000r na albumie Leap of Faith . 

W 1998 roku RTZ przegrupowało się, by wydać swój drugi album Lost z mniejszym sukcesem niż debiut.

W 2003 roku Goudreau i Delp połączyli siły, aby stworzyć niezależne nagranie Delp i Goudreau . Singiel „It's What You Leave Behind” był emitowany przez radio w ograniczonym zakresie.

W 2005 roku Goudreau i członkowie RTZ wydali dwie płyty CD z piosenkami, które zostały przeznaczone na nigdy nie zrealizowaną trzecią płytę RTZ. Albumy zostały wydane w USA nakładem Briola Records jako Lost in America i Found in America . Goudreau nadal występuje z Sheehanem i Hashianem w małych, lokalnych lokalach w większym rejonie Bostonu, a także kontynuował występy z Delpem aż do swojej śmierci w 2007 roku.

16 października 2007 roku Goudreau wydał ostatnią piosenkę z wokalem Delpa, zatytułowaną „Rockin 'Away”. Według Goudreau „Rockin 'Away” został napisany latem 2006 roku z okazji 30. rocznicy wydania pierwszej płyty „Boston”. Była to ostatnia piosenka, którą Brad i ja napisaliśmy razem. W niej Brad zastanawia się jak zaangażował się w muzykę i dziękuję swoim licznym fanom za lata ich lojalności. Miałem nadzieję, że piosenka może doprowadzić do ożywienia moich relacji z zespołem. Niestety tak się nie stało ”. Piosenka była niewielkim hitem na początku 2008 roku, zajmując 18 miejsce na liście przebojów America's Music wśród rockowych stacji radiowych.

Po śmierci Delpa pozostali członkowie RTZ zjednoczyli się, by nagrać „Set The Songbird Free”, którego autorem jest Brian Maes. „Chcieliśmy, aby był to hołd dla miłości i szacunku, jakim wszyscy darzymy naszego kolegę z zespołu i przyjaciela Brada” - wspomina Maes.

25 lutego 2012 r. Goudreau zagrał trzygodzinny set z Sheehanem i innymi w „All Star Jam”, aby wspomóc Centrum Sztuki w Sydney i Berne Davis w Ft Myers Florida.

Goudreau założył Engine Room Barry'ego Goudreau z Brianem Maesem, Timem Archibaldem, Tonym DePietro, Mary Beth Maes, Joannie Cicatelli i Terri O'Soro. We wrześniu 2017 roku wydali swoją pierwszą płytę „Full Steam Ahead”. Od 2014 roku Goudreau koncertował także z amerykańskim zespołem Vinyl All Star, w skład którego wchodzi także Jeff „Skunk” Baxter . Goudreau czasami pojawia się także z Scrap Metal, supergrupą utworzoną przez Gunnera i Matthew Nelsona, bliźniaków synów muzyka Ricky'ego Nelsona.

Goudreau mieszka teraz ze swoją żoną Connie w Swampscott w stanie Massachusetts . Mają dwoje dzieci, Seana, dyrektora hipotecznego i Michele, koordynatora ds. Zdrowia i dobrego samopoczucia. Mają też troje wnuków: Alyssa, Sammy i Matthew.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dreams/Sailin' Away	Barry Goudreau	10.1980	-	103[1]	Portrait 70042	[written by B. Goudreau][produced by John Boylan, Barry Goudreau]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Barry Goudreau	Barry Goudreau	09.1980	-	88[8]	Portrait 36542	[produced by John Boylan, Barry Goudreau]

GQ

GQ to amerykańska grupa założona w The Bronx w stanie Nowy Jork , znana przede wszystkim z sukcesów w nurcie disco i R&B . Podstawowy skład grupy zaczął grać zawodowo, pod różnymi nazwami, od 1968 roku.

GQ powstał w 1968 roku jako kwartet Sabu & the Survivors, gdzie „Sabu” to przydomek Keitha Criera. Grupa rozwinęła się następnie w latach 70-tych jako The Rhythm Makers, grając głównie muzykę funk . Byli Five Percenters. W skład The Rhythm Makers weszli Emanuel Rahiem Leblanc (wokal prowadzący i gitara rytmiczna), Keith „Sabu” Crier (bas i wokal),Herb Lane (instrumenty klawiszowe i wokal) i Kenny Banks (perkusja i wokal).


 Grupa wydała jeden album Soul On Your Side w 1976 roku nakładem De-Lite Records  spółka zależna Vigor Records, z którego grupa miała jeden duży międzynarodowy hit dace, „Zone”. W czasie, gdy Kenny Banks został zastąpiony przez Paula Service w 1978 r.,  menadżer grupy zasugerował zmianę nazwy grupy na „GQ”, co oznacza „dobrą jakość”.Podpisali kontrakt z Arista Records .

GQ odniósł spory sukces, grając muzykę reprezentatywną dla rzmieia disco z tamtego okresu . Mieli kilka wysoko ocenianych singli na wielu rynkach (US Pop, US Black, US Disco / Club). Ich największym hitem był „Disco Nights (Rock-Freak)” z 1979 roku, singiel z ich debiutanckiego albumu Disco Nights , który osiągnął 1. miejsce (przez dwa tygodnie) na liście singli R&B , 3. miejsce na Hot Dance Club Play i 12. na liście Billboard Hot 100 . Sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy w samych Stanach Zjednoczonych. Utwór zadebiutował również na 42 miejscu na brytyjskiej liście przebojów .  (to była przerobiona wersja utworu tytułowego The Rhythm Makers  Soul On Your Side). Kolejny remake Billy'ego Stewarta „ I Do Love You ” również odniósł sukces, osiągając 20 miejsce na liście Billboard Hot 100.

Perkusista Paul Service złamał sobie nadgarstek w wypadku samochodowym w 1980 roku.Na okładce trzeciego i ostatniego albumu grupy, Face to Face , Service jest wyraźnie nieobecny. Ostatecznie zespół zastąpił go perkusistą Stevem "Beatzem" Adorno, który występował z GQ od 1980 do 2010 roku.

Keith „Sabu” Crier był synem Arthura Criera, członka doo-wop grupy The Halos . Sabu był wujem nowego wokalisty Jack Swing / R & B Keitha Sweata .

Od tego czasu Steve Adorno został perkusistą i liderem zespołu nagrywającego w Fania, Seguidy, oraz   Devoshun. Jest także kompozytorem / producentem we własnej wytwórni muzycznej Onroda MusicWorks. Skomponował muzykę do dwóch przedstawień Off-Broadway, muzyki do gier wideo Nintendo i dwóch niezależnych filmów.

Perkusista GQ, Kevin Zambrana, stał się od tego czasu zaufanym współpracownikiem Mr-Q jako prezes ZPI Productions NYC.

Frontman / główny autor tekstów grupy, Emanuel LeBlanc, podpisał później kontrakt z Capitol Records i nagrał solowy album Always Be Around , wydany w 1991 roku. Nadal koncertuje jako GQ i jest powszechnie znany jako „Mr. Q”, hołd dla GQ. . W 1999 roku „Mr. Q” (jako wykonawca solowy) nagrał album z coverami A Tribute to Marvin Gaye and Billy Stewart .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Zone/Prime Cut	GQ	04.1976	-	-	Vigor 1726	[written by Rhythm Makers][produced by Billy Terrell, The Rhythm Makers][92[3].R&B Chart]
Disco Nights (Rock-Freak)/Boogie Oogie Oogie	GQ	03.1979	42[6]	12[18]	Arista 0388	[gold-US][written by E. Rahiem LeBlanc][produced by Jimmy Simpson, Beau Ray Fleming][1[2][22].R&B Chart]
I Do Love You/Make My Dreams A Reality	GQ	06.1979	-	20[17]	Arista 0426	[A:written by B. Stewart][B:written by E. R. LeBlanc, H. Lane, K. Crier, P. Service][produced by Jimmy Simpson, Beau Ray Fleming][A:5[17].R&B Chart][B:8[12].R&B Chart]
Standing Ovation/Reasons For The Seasons	GQ	02.1980	-	-	Arista 0483	[written by E. R. LeBlanc, H. Lane, K. Crier, P. Service][produced by Jimmy Simpson][12[15].R&B Chart]
Sitting In The Park/It's Like That	GQ	06.1980	-	101[6]	Arista 0510	[written by Billy Stewart][produced by Jimmy Simpson][9[16].R&B Chart]
Shake/Face To Face	GQ	11.1981	-	-	Arista 0603	[written by R. Source, B. Norris][produced by Jimmy Simpson][23[11].R&B Chart]
Sad Girl/Shy Baby	GQ	03.1982	-	93[2]	Arista 0659	[written by J. Wiggins, L. Smith][produced by Jimmy Simpson][39[8].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Disco Nights	GQ	04.1979	-	13[35]	Arista 4225	[platinum-US][produced by Larkin Arnold, Beau Ray Fleming, Jimmy Simpson]
Two	GQ	04.1980	-	46[20]	Arista 9511	[produced by Larkin Arnold, Jimmy Simpson]
Face to Face	GQ	11.1981	-	140[8]	Arista 9547	[produced by Jimmy Simpson, GQ]

Robert Goulet

Gwiazda amerykańskiej estrady, na której pierwsze tryumfy święcił w latach 50. XX wieku. Zasłynął dzięki swojemu barytonowi i niezwykłemu poczuciu humoru. Jego kreacje aktorskie w broadwayowskich spektaklach zbierały dobrą prasę, by ostatecznie w w latach 60. przynieść mu statuetkę Tony za rolę w spektaklu "The Happy Time".
Jako piosenkarz wydał około 60 albumów. Na kinowym i telewizyjnym ekranie pojawił się 50 razy. W swojej filmografii ma m.in. takie tytuły jak Atlantic City i Sok z żuka. Doczekał się swojej gwiazdy na hollywoodzkim Chodniku Sławy.


Robert Goulet śpiewać zaczął już jako dziecko. Zanim trafił do show-biznesu, musiał pokonać ataki tremy. Jego kariera nabrała tempa w latach 50. minionego wieku. Zasłynął dzięki swojemu barytonowi i niezwykłemu poczuciu humoru. Występował w telewizji, na scenie i w kinie. Brał udział w wielu seriach reklam.

Uznanie widzów i krytyków przyniosła mu m.in. kreacja Lancelota w broadwayowskiej inscenizacji "Camelota". Na scenie stanął obok Richarda Burtona i Julie Andrews. Bardzo dobre recenzje otrzymał również dzięki roli Don Kichota w spektaklu "Man of La Mancha".
Do 1962 roku Goulet wydał trzy płyty, dzięki którym przyznano mu statuetkę Grammy dla najlepszego nowego artysty. Kilka lat później został z kolei uhonorowany nagrodą Tony, za kreację w spektaklu "The Happy Time".

W sumie Goulet nagrał około 60 albumów. Przez lata był jedną z największych atrakcji w Las Vegas. 17 razy pojawił się w najpopularniejszych amerykańskich talk show. Na dużym i małym ekranie stworzył około 50 kreacji (m.in. w filmach "Atlantic City" i "Sok z żuka"). Doczekał się swojej gwiazdy na hollywoodzkim Chodniku Sławy.
Artysta był trzykrotnie żonaty. Doczekał się 3 dzieci.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
What kind of fool am I ?/Where do I go from here?	Robert Goulet	10.1962	-	89[2]	Columbia 42 519	[written by Leslie Bricusse/Anthony Newley ][produced by J. Foglesong ][z musicalu na Broadway'u "Stop the world-I want to get off"]
Two of us/[These are]The closing credits	Robert Goulet	04.1963	-	132[1]	Columbia 42 740	[written by Jack Wolf, (Bugs) Bower][produced by J. Foglesong]
My love,forgive me [Amore,scusami]/I'd rather be rich	Robert Goulet	10.1964	-	16[15] side B:131[1]	Columbia 43 131	[A:written by V. Pallavicini, S. Lee, G. Mescoli][B:written by R. Maltby, Jr., D. Shire][produced by Ernie Altschuler]
Begin to love [Cominciamo ad amarci]/I never got to Paris	Robert Goulet	02.1965	-	110[7]	Columbia 43 224	[written by Sydney Lee, Vito Pallavicini, Gino Mescoli][produced by Ernie Altschuler]
Summer sounds/The more I see of Mimi	Robert Goulet	06.1965	-	58[7]	Columbia 43 301	[written by Roy Bennett/Sid Tepper][produced by Ernie Altschuler]
Come back to me,my love/On a clear day you can see forever	Robert Goulet	10.1965	-	118[3] side B:119[2]	Columbia 43 394	[A:written by M. Marini, S. Lee][B:written by A. J. Lerner, B. Lane][produced by Ernie Altschuler][piosenki z musicalu na Broadway'u][#98 hit for Johnny Mathis in 1965]
Hurry home for Christmas/A wonderful world of Christmas	Robert Goulet	10.1968	-	19[2].Christmas Chart	Columbia 44 710	[written by S. Lawrence, E. Gorme, J.Mele][produced by Jimmy Wisner]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Always You	Robert Goulot	03.1962	-	43[65]	Columbia 1676/8476	[produced by Frank De Vol]
Two of Us	Robert Goulot	09.1962	-	20[55]	Columbia 1826/8626	[produced by Jim Foglesong]
Sincerely Yours	Robert Goulot	01.1963	-	9[48]	Columbia 1931/8731	[produced by Jim Foglesong]
The Wonderful World of Love	Robert Goulot	04.1963	-	11[29]	Columbia 1993/8793	[produced by Jim Foglesong]
In Person	Robert Goulot	10.1963	-	16[23]	Columbia 2088/8888	[produced by Jim Foglesong]
This Christmas I Spend with You	Robert Goulot	11.1963	-	4[16].Christmas Chart	Columbia 2076/8876	[produced by Jim Foglesong]
Manhattan Tower/The Man Who Loves Manhattan	Robert Goulot	05.1964	-	31[22]	Columbia 6050/2450	[produced by Jim Foglesong]
Without You	Robert Goulot	10.1964	-	72[16]	Columbia 2200/9000	-
My Love, Forgive Me	Robert Goulot	12.1964	-	5[29]	Columbia 2296/9096	[gold-US][produced by Ernie Altschuler]
Begin to love	Robert Goulot	06.1965	-	69[16]	Columbia 2342/9142	[produced by Ernie Altschuler]
Summer Sounds	Robert Goulot	08.1965	-	31[19]	Columbia 2380/9180	-
On Broadway	Robert Goulot	12.1965	-	33[22]	Columbia 2418/9218	[produced by Ernie Altschuler]
I Remember You	Robert Goulot	04.1966	-	73[12]	Columbia 2482/9282	[produced by Ernie Altschuler]
On Broadway Volume 2	Robert Goulot	03.1967	-	145[3]	Columbia 2586/9386	-
Woman, Woman	Robert Goulot	09.1968	-	162[15]	Columbia 9695	[produced by Jack Gold, Jimmy Wisner]
Both Sides Now	Robert Goulot	04.1969	-	135[13]	Columbia 9763	-
Souvenir d'Italie	Robert Goulot	09.1969	-	174[3]	Columbia 9874	-
I wish you love	Robert Goulot	11.1970	-	198[2]	Columbia 30 011	-

Kingsmen

Grupa założona w 1958 r. w Portland w stanie Oregon, USA, w składzie: Jack Ely (śpiew, gitara), Mike Mitchell (gitara), Bob Nordby (bas) i Lynn Easton (perkusja).

Szybko zdobyli popularność w prężnym lokalnym środowisku muzycznym. W 1962 r. do zespołu liczne grupy z północno--zachodnich stanów USA, w tym The Wailers i Paul Revere And The Raiders. Pierwszeństwo przypadło jednak w udziale The Kingsmen, a ich wersja trafiła na drugie miejsce amerykańskiej listy przebojów. Prosta i chwytliwa progresja akordowa C-F-G została podchwycona przez niezliczone "zespoły garażowe", a "Louie Louie" miało się stać jednym z najpopularniejszych i najczęściej przetwarzanych rockowych standardów.

Wytwórnia Rhino wydała nawet album The Best Of Louie Louie, zawierający wyłącznie rozmaite wersje tematu, poczynając od nagrań Richarda Berry'ego i The Kingsmen. Sukces singla spowodował oziębienie stosunków między członkami grupy. Easton poinformował Ely'ego o przejęciu roli głównego wokalisty. Argument poparł prawem do wyłączności posługiwania się nazwą Kingsmen, co przezornie zabezpieczył sobie już wcześniej w klauzulach. Ely i Nordy demonstracyjnie opuścili grupę, mimo że pierwszy z nich zdołał wyprocesować sobie obligatoryjne umieszczanie słów: "śpiew — Jack Ely" na każdym egzemplarzu płyty z przebojami zespołu.

Pozostali członkowie wraz z Garym Abbotem (perkusja) i Normem Sundholem (bas) pomimo kolejnych, typowo tanecznych singli: "The Climb", "Little Latin Lupe Lu" i "The Jolly Green Giant" nie potrafili podtrzymać popularności zespołu. Gallucci stworzył własną grupę Don And The Goodtimes, a Sundholma i Abbota zastąpili wkrótce Kerry Magnus i Dick Petersen. Odejście Eastona w 1967 r. oznaczało koniec The Kingsmen, mimo kilkakrotnych, podejmowanych bez większego przekonania prób reaktywowania zespołu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Louie Louie/Haunted castle	Kingsmen	11.1963	26[7]	2[16]	Wand 143	[gold-US][written by Richard Berry][produced by Ken Chase, Jerry Dennon][oryginalnie nagrana przez Richard Berry and The Pharaohs in 1957][1[6][15].R&B Chart]
Money/Bent scepter	Kingsmen	03.1964	-	16[11]	Wand 150	[written by Janie Bradford, Berry Gordy][produced by Jerry Dennon][6[9].R&B Chart]
Little latin lupe lu/David' s mood	Kingsmen	07.1964	-	46[9]	Wand 159	[written by Phil Medley][produced by Jerry Dennon]
Death of an angel/Searching for love	Kingsmen	09.1964	-	42[9]	Wand 164	[written by Donald Woods][produced by Jerry Dennon][26[6].R&B Chart]
The jolly green giant/Long green	Kingsmen	01.1965	-	4[12]	Wand 172	[written by Lynn Easton][produced by A Jerden Production][25[1].R&B Chart]
The climb/The waiting	Kingsmen	05.1965	-	65[6]	Wand 183	[written by Lynn Easton][produced by Jerry Dennon]
Annie Fanny/Give her lovin'	Kingsmen	08.1965	-	47[8]	Wand 189	[written by Lynn Easton][produced by Jerry Dennon]
[You got] The gamma goochee/It' s only the dog	Kingsmen	12.1965	-	122[1]	Wand 1107	[written by Mangiagli][produced by Jerry Dennon]
Killer Joe/Little green	Kingsmen	04.1966	-	77[4]	Wand 1115	[written by Bert Russell, Bob Elgin, Phil Medley][produced by R-A-T Productions]
Bo Didley Bach/Just before the break of day	Kingsmen	10.1967	-	128[3]	Wand 1164	[written by Sonny Curtis][produced by Snuff Garrett Productions]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Kingsmen in person	Kingsmen	01.1964	-	20[131]	Wand 657	[produced by Jerry Dennon]
The Kingsmen,Volume II	Kingsmen	09.1964	-	15[37]	Wand 659	[produced by Jerden Productions, Stan Green]
The Kingsmen,Volume 3	Kingsmen	02.1965	-	22[18]	Wand 662	[produced by Jerry Dennon for Jerden Productions]
The Kingsmen on campus	Kingsmen	10.1965	-	68[17]	Wand 670	[produced by Jerry Dennon]
15 Great Hits	Kingsmen	08.1966	-	87[8]	Wand 674	[produced by Jerry Dennon]

King Crimson

Formacja założona w styczniu 1969 r. na zgliszczach ekscentrycznego tria Giles, Giles And Fripp, rozszerzonego w ostatniej fazie istnienia do kwintetu o Iana McDonalda i jego dziewczynę Judy Dybie. Po rozpadzie tej grupy (w listopadzie 1968 r.) i małym przegrupowaniu, światu objawił się King Crimson.

W jego pierwszym oficjalnym składzie znaleźli się: Robert Fripp (ur. 16.05. 1946 r. w Wimbourne w hrabstwie Dorset, Anglia; gitara), Mike Giles (ur. 1.03.1942 r. w Bournemouth w hrabstwie Dorset; perkusja), Ian McDonald (ur. 25.06.1946 r. w Londynie; instr. klawiszowe) oraz były członek The Gods, Greg Lake (ur. 10.11.1948 r. w Bournemouth w hrabstwie Dorset; śpiew, bas). Piąty członek zespołu, Pete Sinfield, uzupełniał kompozycje gitarzysty o pełne wyobraźni teksty.

Debiutancki album formacji, In The Court Of The Crimson King, spotkał się z pełną zachwytów, niemal ekstatyczną reakcją krytyków i równie pochlebną, odpowiednio nagłośnioną opinią Pete'a Townshenda z The Who. Bogate wykorzystanie mellotronu przywoływało na myśl twórczość The Moody Blues, jednak złożone sekwencje akordów Frippa i dzikie otwarcie albumu w postaci utworu "21st Century Schizoid Man" były dowodem niezwykłej wyobraźni muzyków.

Ten krótki okres popularności wśród krytyków skończył się wraz z wydaniem albumu In The Wake Of Poseidon. Potępiony jako mierna powtórka poprzednika, longplay skrywał wewnętrzne konflikty w zespole, w wyniku których McDonald i Giles odeszli, by pracować dalej w duecie; również Greg

Lake opuścił kolegów, by wejść w skład tria Emerson, Lake And Palmer. Oparłszy się zaproszeniom do współpracy płynącym z zespołu Yes, Fripp ukończył album z różnymi osiągalnymi muzykami, wśród których znaleźli się m.in.wokalista Gordon Haskell (wygrał rywalizację m.in. z Eltonem Johnem) i saksofonista Mel Collins.

Ci dwaj pozostali zresztą w zespole, by nagrać album Lizard (w pierwszej części tytułowej suity zaśpiewał Jon Anderson z Yes). Ten przejściowy skład uzupełnił perkusista Andy McCullough, ale jego i Haskella współpraca z zespołem zakończyła się, gdy sesje dobiegły końca. Zastąpili ich Boz Burrell (bas - gry na instrumencie nauczył go Fripp - i śpiew; wśród pokonanych wokalistów znalazła się kolejna gwiazda Bryan Ferry) i Ian Wallace (perkusja), i tak zreformowany kwartet mógł wyruszyć na mordercze tournee.

Ten skład King Crimson nagrał jeden album studyjny, Islands, i jeden koncer towy, Earthbound, zanim rozpadł się w kwietniu 1972 r. Collins, Wallace i Burrell szukali potem szczęścia jako muzycy sesyjni, a basista zyskał sławę, wiążąc się z Bad Company. Gdy szeregi zespołu opuścił także Sinfield (wkrótce nagrał solowy album Still), Fripp rozpoczął poszukiwania nowych, odpowiednich muzyków. Udało mu się zaangażować Johna Wettona (ur. 12.07.1949 r. w Derby, Anglia; eks-Family), który przyjął rolę wokalisty i basisty, oraz Billa Bruforda (ur. 17.05.1948 r. w Londynie), który opuścił bardziej intratne szeregi Yes, by zostać czwartym perkusistą King Crimson.
Ten pełen inwencji skład uzupełnili grający na instrumentach perkusyjnych Jamie Muir i skrzypek David Cross (ur. 23.04.1949 r. w Plymouth w Devon, Anglia). Muzycy ci nagrali dwa znakomite albumy: Larks' Tongues In Aspic i Starless And Bible Black, ale tuż po ich realizacji z dalszej współpracy zrezygnował Jamie Muir. Kilka miesięcy później w jego ślady poszedł David Cross.

Pozostałe trio wzmocnione o Mela Collinsa, Robina Millera, Marka Chariga oraz... Iana McDonalda i Davida Crossa (jednak zdecydował się wspomóc kolegów w studio), latem 1974 r. nagrało kolejny udany studyjny album, Red. Jednak we wrześniu tego samego roku Fripp na łamach "New Musical Express" oświadczył, że rozwiązuję zespół.

Wydany w następnym roku koncertowy album USA miał być ostatnim w historii formacji. Po kilku latach kariery solowej w 1981 r. Fripp powołał do życia zespół Discipline, który niebawem zmienił nazwę na... King Crimson. Obok Frippa i Bruforda znaleźli się w nim Tony Levin (bas) i Adrian Belew (gitara, śpiew). Nagrane przez nich albumy: Discipline, Beat i Three Of A Perfect Pair, były ambitne i pełne nowego ducha, zadając tym samym kłam przypuszczeniom, że grupa spocznie na laurach. Okazały się jednak tylko przejściowym interludium, po którym Fripp powrócił do swych indywidualnych poszukiwań. Liczne składanki i kilkukompaktowe zestawy ze studyjnymi i koncertowymi rarytasami zespołu podtrzymywały zainteresowanie nim wśród fanów.

Jednak najważniejszy dla nich fakt miał miejsce wiosną 1994 r., kiedy to Robert Fripp po raz trzeci zdecydował się na nagrania pod legendarnym szyldem. Tym razem towarzyszyli mu: Adrian Belew, Tony Levin, Trey Gunn (bas), Pat Mastelotto (perkusja) oraz Jerry Marotta (perkusja), szybko zastąpiony przez Billa Bruforda. Wydany jesienią 1994 r. minialbum VROOOM i wiosną 1995 r. pełnowymiarowy Thrak udowodniły, że King Crimson pozostaje największym życiowym osiągnięciem Frippa. Jest to grupa, która łącząc inwencję członków z ich ambitnymi aspiracjami, uniknęła pułapek czyhających na muzyków zagłębiających się w rockowe eksperymenty.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
In the court of The Crimson King/Part.2	King Crimson	01.1970	-	80[3]	Island WIP 6071/Atlantic 2703	[written by Ian McDonald, Peter Sinfield][produced by King Crimson]
Sleepless/Nuages	King Crimson	02.1984	79[3]	-	E.G. EGO 15/Warners 29 309	[written by Adrian Belew, Bill Bruford, Robert Fripp, Tony Levin][produced by King Crimson]
21st Century schizoid man	King Crimson	07.1996	94[3]	-	Virgin VSCDG 1597/-	[written by Fripp, McDonald, Lake, Giles, Sinfield][produced by King Crimson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
In the court of The Crimson King	King Crimson	11.1969	5[18]	28[25]	Island ILPS 9111/Atlantic SD-8245	[gold-US][gold-UK][produced by King Crimson]
In the wake of Poseidon	King Crimson	05.1970	4[13]	31[13]	Island ILPS 9127/Atlantic SD-8266	[produced by Robert Fripp, Peter Sinfield]
Lizard	King Crimson	01.1971	29[2]	113[10]	Island ILPS 9141/Atlantic SD-8278	[produced by Robert Fripp, Peter Sinfield]
Islands	King Crimson	01.1972	30[1]	76[12]	Island ILPS 9175/Atlantic SD-7212	[produced by Robert Fripp, Peter Sinfield]
Lark' s tongues in aspic	King Crimson	04.1973	20[4]	61[14]	Island ILPS 9230/Atlantic SD-7263	[produced by King Crimson]
Starless and bible black	King Crimson	04.1974	28[2]	64[11]	Island ILPS 9275/Atlantic SD-7298	[produced by King Crimson]
Red	King Crimson	10.1974	45[1]	66[11]	Island ILPS 9308/Atlantic SD-18110	[produced by King Crimson]
USA	King Crimson	04.1975	-	125[5]	-/Atlantic SD-18136	[produced by King Crimson]
Discipline	King Crimson	10.1981	41[4]	45[17]	EG EGLP 49/Warner Bros. BSK-3629	[produced by King Crimson and Rhett Davies]
Beat	King Crimson	06.1982	39[5]	52[14]	EG EGLP 51/Warner Bros. 23692	[produced by Rhett Davies]
Three of a perfect pair	King Crimson	03.1984	30[4]	58[17]	EG EGLP 55/Warner Bros. 25071	[produced by King Crimson]
Thrak	King Crimson	04.1995	58[2]	83[2]	Virgi KCCDX 1/Virgin 40313	[produced by King Crimson and David Bottrill]
The construction of light	King Crimson	05.2000	129[1]	-	King Crimson KCCDX 2/Virgin 49 261	[produced by King Crimson]
The power to believe	King Crimson	03.2003	162[1]	150[1]	Sanctuary SANCD 155/Sanctuary 84585	[produced by King Crimson and and Machine]