Réjane Perry

Réjane Perry (ur. Réjane Perrimond, ur. 27 stycznia 1959r w Savoy) - francuska piosenkarka, która zmarła 9 września 2003 r na raka okrężnicy .Jego kariera rozpoczęła się pod koniec lat osiemdziesiątych, a dokładniej w 1988 roku, wydając swój pierwszy album " Say" wyprodukowany przez  Pascale Auriata. Płyta ta pozwoliła jej na występy w telewizji, a zwłaszcza pojawić się w programie Jacquesa Martina, gdzie odniosła wielki sukces.

W 1989 roku zastąpiła   Maurane'a w roli Marie-Jeanne w drugiej wersji słynnej opery rockowej Starmania . A w ciągu 48 godzin nauczyła się tej roli. Michel Berger nie mógł nie wspomóc krótkiego czasu narzuconego Réjane na premierze. Pełny album w wersji zremasterowanej został wydany w tym samym roku. Miała szansę być jedyną Marie-Jeanne, która pojawiła się w wersji DVD tego programu.

W 1991 roku wydała swój pierwszy album Altitude . To pierwsze dzieło składa się z 10 tytułów.

W 1996 roku poznała Carolin Petit, która da jej możliwość grania w  filmach takich jak film telewizyjny Les Maîtres de l'orge ( France 2 ) oraz film dokumentalny l'Odyssée bleue.

Podczas pracy w 2000 roku nad nowym musicalem Roméo et Juliette, de la haine à l'amour,  Carolin umożliwiła spotkanie z Gerardem Presgurvicem, który później poprosił ją, aby nagrała wszystkie kobiece głosy do przedstawienia i trenować zespół do nagrywania albumu.  W 2001 roku ukazała się pierwsza płyta i pierwszy występ w Palais des Congrès w Paryżu . Następnie pojawia się wersja pełna i live albumu, a następnie podwójne DVD. Bierze udział wraz z trupą w świątecznym albumie sprzedawanym na rzecz Sidaction Christmas 2001.

Drugi pośmiertny album Rendez-vous avec vous jest dostępny na oficjalnej stronie internetowej, zawiera pięć tytułów. To jest album, który przygotowywała, gdy 9 września 2003 r. uległa rakowi okrężnicy. Jej ciało zostało pochowane w Muy w Var .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Me Shooter De Toi/Tout simplement	Rejane Perry	05.1990	97[1]	-	Jacques Marouani Productions JMP 1410-7	[written by Michaële - Lana Sébastian]

Paul Personne

Paul Personne, którego prawdziwe nazwisko brzmi René-Paul Roux, urodził się 27 grudnia 1949r w Argenteuil (Francja),francuski piosenkarz i gitarzysta folkowo-bluesowy.
 
Odkrył muzykę na słuchając w radio Aznavour,Edith Piaf .Póżniej interesuje się bardziej rock'n'rollem stając się fanem Eddy Mitchella i Johnny Hallyday'a. Jego rodzice kupili mu akordeon, ale on bardziej preferował grę na perkusji i gitarze. Rozdarty między swoimi studiami ( zdobył certyfikat w naukach inżynieryjnych w 1967) i swoją pasją do muzyki, zakłada pierwsze grupy pod koniec lat sześćdziesiątych.
 
W latach 70-tych zakłada grupę L'Origine,której udało się podpisać kontrakt nagraniowy z Pathe Marconi. Kolejnym ansamblem był Maisons des Jeunes et de la Culture,po której pozostał tylko jeden singiel.
 
Wreszcie na początku lat osiemdziesiątych, Paulowi Personne udaje się nagrać swoje pierwsze solowe albumy. W pażdzierniku 1982r nagrywa sygnowany własnym nazwiskiem album dla CBS.Niestety mimo entuzjastycznego przyjęcia w mass mediach,sprzedaje się słabo i wytwórnia odmówiła mu dalszych nagrań.Po kilku miesiącach ciszy spędzonych w Tuluzie,pomocną dłoń wyciąga Nicoletta angażując go do własnego programu telewizyjnego.To pomogło mu w nagraniu w 1983r płyty Exclusive dla Phonogramu.Album odniósł sukces,a kariera Paula jako głównego przedstawiciela bluesa we Francji nabrała tempa.
 
W 1984 roku wydał swój trzeci album, Barjoland. Jednak, gdy wydawało się,że problemy są za nim, przypadkowa śmierć córki Jessici w sierpniu 1984 pogrążyła go w wielkiej traumie.Co prawda wydaje kolejny album 24/24,ale zawiesza swoją aktywność spędzając większość czasu w Perche ze swoją żoną i synem.
W 1987r wychodzi z tego letargu biorąc udział w festiwalu Summer of Quebec .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Comme Un Etranger	Paul Personne	11.1983	87[5]	-	Philips 812 548-7	[written by Paul Personne][produced by H. Loustau, P. Personne, P. Saboulard]
Barjo Land	Paul Personne	03.1985	88[3]	-	Philips 880 268-7	[written by Paul Personne][produced by Babette Jones, Paul Personne, Philippe Saboulard]
J'Veux Pas Attendre	Paul Personne	03.1986	96[1]	-	Philips 884 362-7	[written by Paul Personne][produced by Babette Jones, Paul Personne]
Plus Jamais M'laisser Blues	Paul Personne	01.1995	63[2]	-	Polydor 851002 2	-
Plus Loin D'ici	Paul Personne	06.1996	45[1]	-	Polydor 576800-2	[written by Christian Dupont, Paul Personne]
La Beauté Du Blues	Paul Personne	03.2000	80[4]	-	-	-
Aphonie Cérébrale	Paul Personne	12.2000	96[1]	-	-	-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Instantanés	Paul Personne	06.1996	19[4]	-	Polydor 531772-2	-
Route 97	Paul Personne	06.1997	19[6]	-	PolyGram 537 413-2	-
Patchwork électrique	Paul Personne	02.2000	10[6]	-	Polydor 543 507-2	-
Demain... Il f'ra beau!	Paul Personne	06.2003	58[12]	-	Polydor 980 121-5	-
Coup d'blues Vol. 02	Paul Personne	11.2003	105[2]	-	Polydor 981 411-0	-
Il était une fois la route	Paul Personne	12.2006	172[7]	-	XIII Bis 3700226406484	-
Amicalement Blues	Thiéfaine / Personne	11.2007	19[33]	-	RCA 88697 19279 2	-
À l'ouest - Face A	Paul Personne	06.2011	67[6]	-	XIII Bis 0022640979	-
Personne à l'ouest	Paul Personne	10.2011	51[6]	-	XIII Bis Records 0022640979	-
Puzzle 14	Paul Personne	10.2014	44[4]	-	Verycords 6022046074	-
À l'ouest - Electric rendez-vous	Paul Personne	10.2015	74[3]	-	Verycords 6022046105	-
Lost In Paris Blues Band	Paul Personne / Robben Ford / 'Bumblefoot' Ron Thal with John Jorgenson & Beverly Jo Scott	10.2016	46[5]	-	Edel 0211712EMU	-

Isabelle Perusat

Isabelle Perusat jest francuską piosenkarką   przybyłą do Paryża w 1980 roku, która pochodzi z regionu Tuluzy, posiadała solidny trening muzyczny grając  na fortepianie w wieku  4 lat, zainicjowana klasycznym repertuarem przechodzi ona brutalnie do rocka odkrywając Eltona Johna, Rolling Stones czy Veronique Sanson.

Komponuje melodie i śpiewa, pierwszy singiel opublikowany przez firmę Philips w 1980 roku „J'ai pas envie que tu reviennes”, co zaowocowało​​wystepami telewizyjnymi, w 1981 roku nagrała rodzajową „Matt et Jenny”, w WEA .W 1985 zmienia wizerunek, trzy lata później nagrywa  piosenka „Circumstance café” napisaną przez Dave'a Stewarta.

W 1994 roku rozpoczęła   projekt muzyki elektronicznej dla marki Ray Ban w 2001 roku współpracując z reżyserem  Felixem Marchetem krótkich filmów, tworzą emocjonalne własnej produkcji filmy i angażują się w wiele projektów audiowizualnych.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
J'ai Pas Envie Que Tu Reviennes/Va-t’en	Isabelle Perusat	10.1980	67[5]	-	Philips / Polygram 6010 198	[written by Isabelle Péruzat]
Circumstance Café	Isabelle Perusat	02.1989	78[7]	-	Vogue 102282	[written by Isabelle Perusat - Dave A. Stewart]

Peter & Sloane

Peter and Sloane był francuskim duetem popularnym w latach 80-tych,który tworzyli Jean-Pierre Savelli (Peter) i Chantal Richard (Merry Sloane).
 
Ich największym przebojem była piosenka "Besoin de rien, envie de toi",która była numerem 1 na francuskiej liście singli w 1984r.Jean-Pierre Savelli śpiewał tytułowe utwory w kilku francuskich wersjach japońskich seriali telewizyjnych jak:X-Or (Space Cop Gabin) , Albator, le Corsaire de l'Espace czy Captain Harlock.
 
Chantal Richard była uprzednio wokalistką grupy Savalli's.W 1987r po rozpadzie duetu Sloane rozpoczęła karierę solową w Quebec,póżniej we Francji wydając album Exquise.Peter założył firmę producencką i skomponował kilka piosenek dla francuskiej piosenkarki Indra. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Besoin De Rien, Envie De Toi/Ma vie avec toi, ta vie avec moi	Peter & Sloane	09.1984	1[9][30]	-	Disques Déesse DPX 818	[written by Marie Casanova / J-Pierre Savelli - Chantal Richard ]
C'est La Vie De Chateau Avec Toi/L’amour, c’est la fe^te	Peter & Sloane	05.1985	50[6]	-	Disques Déesse / CBS DPX 823	[written by Marie Casanova / Jean-Pierre Savelli]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Besoin De Rien, Envie De Toi	Peter & Sloane	07.2001	95[1]	-	-	-
L'album 2002	Peter & Sloane	07.2002	41[8]	-	Scorpio Music SHT S0120-2	-

Jean-Claude Petit

Absolwent Konserwatorium Paryskiego, Jean-Claude Petit, naukę gry na fortepianie podjął już w wieku 6 lat. Jako 10-latek w toku nauki w Konserwatorium został wyróżniony medalem z zakresu teorii muzyki. Następnie zdobywał nagrody z dziedziny harmonii, kontrapunktu i fugi. Równocześnie obudziła się w nim fascynacja muzyką jazzową, dzięki czemu jako nastolatek akompaniował na fortepianie takim artystom, jak Dexter Gordon , Johnny Griffin, Kenny Clarke, Stan Getz, Jimmy Gourley i Don Cherry. W kolejnych latach przygotowywał również aranże dla gwiazd francuskiej sceny popowej; zaczął nadto komponować własną muzykę, w tym piosenkę La leçon de Michette, która zdobyła rozgłos we Włoszech jako podkład do telewizyjnego show Carosello.

Pierwsze kontakty z kinem Petit zawdzięcza popularnemu kompozytorowi francuskiej muzyki filmowej, Michelowi Magne. Autor Fantomasa zatrudnił Jean-Claude'a na stanowisku jednego ze swoich aranżerów. Petit poszedł tym samym w ślad takich sław, jak Eric Demarsan czy Michel Colombier, którzy również szkolili się pod okiem Magne. W drugiej połowie lat 70-tych Petit podjął się samodzielnych eksperymentów z brzmieniami syntezatorów; efekty zainteresowały słynnego reżysera Alejandro Jodorowsky'ego, który wykupił prawa do utworów młodego kompozytora i wykorzystał je w swoim filmie Kieł.

Początek faktycznej przygody Petita z muzyką filmową datować należy na lata 80-te. To w tym okresie kompozytor poznał: Claude'a Berri, z którym odniesie swój pierwszy duży sukces (dyptyk Jean de Florette / Manon u źródeł z adaptacją fragmentu opery Verdiego); Gérarda Mordillat, z którym na planie spotka się aż ośmiokrotnie; a także Richarda Lestera, który zaangażuje Francuza do kontynuacji swojej serii filmowej o perypetiach Trzech Muszkieterów (Powrót Muszkieterów).

W 1990 roku Petit podjął się najważniejszego – jak wkrótce się okazało – przedsięwzięcia w swojej filmowej karierze. Był to oczywiście słynny Cyrano de Bergerac w reżyserii Jean-Paula Rappeneau z Gerardem Depardieu w roli głównej. Barwna, błyskotliwa ścieżka dźwiękowa przyniosła kompozytorowi najwyższe laury, tak w kraju (Cezar), jak i za granicą (BAFTA). Dzięki temu sukcesowi kino kostiumowe jeszcze kilkukrotnie będzie sięgać po usługi Francuza (Huzar, Zuchwały Beaumarchais, Nędznicy). Lata 90-te w karierze kompozytora to również podwójny angaż do projektów legendy francuskiego kina sensacyjnego, Henriego Verneuila: historycznej epopei Mayrig znaczy mama oraz dramatu Ulica Paradis 588.

Oprócz kina, Petit udziela się w muzyce teatralnej, musicalowej, operowej (l'Orchestre de l'Opéra de Paris) oraz symfonicznej (London Symphony Orchestra); na przestrzeni lat nie zapomniał również o swojej miłości do jazzu. Od 2013 roku kompozytor pełni prestiżową funkcję prezesa zarządu francuskiego Stowarzyszenia Autorów, Kompozytorów i Wydawców Muzycznych (SACEM).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Générique de l'Emission 'Stars'	Jean-Claude Petit	02.1981	17[11]	-	-	[written by Bourtayre - J-Claude Petit]

 Filmografia

    1979 : Tusk d'Alejandro Jodorowsky
    1983 : Vive la sociale ! de Gérard Mordillat
    1984  : L'Addition de Denis Amar
    1985 : Billy Ze Kick de Gérard Mordillat
    1985 : Tranches de vie de François Leterrier
    1986 : Jean de Florette de Claude Berri
    1986 : Manon des sources de Claude Berri
    1987 : Fucking Fernand de Gerard Mordillat
    1987 : Vent de Panique de Bernard Stora
    1988 : Savannah de Marco Pico
    1989 : Bille en tête de Carlo Cotti (de)
    1989 : Le Retour des Mousquetaires de Richard Lester
    1990 : Cyrano de Bergerac de Jean-Paul Rappeneau
    1990 : Uranus de Claude Berri
    1991 : Toujours seuls de Gérard Mordillat
    1991 : Mayrig de Henri Verneuil
    1991 : Rue du Bac de Gabriel Aghion
    1992 : 588, rue Paradis d'Henri Verneuil
    1992 : Le Zèbre de Jean Poiret
    1993 : En compagnie d'Antonin Artaud de Gérard Mordillat
    1995 : Le Hussard sur le toit de Jean-Paul Rappeneau
    1996 : Beaumarchais, l'insolent de Édouard Molinaro
    1997 : Messieurs les enfants de Pierre Boutron
    1998 : Paddy de Gérard Mordillat
    2000 : Lumumba de Raoul Peck
    2002 : Aime ton père de Jacob Berger
    2004 : Podium de Yann Moix
    2007 : Danse avec lui de Valérie Guignabodet
    2015 : Premiers Crus de Jérôme Le Maire
    2017 : Dalida de Lisa Azuelos

Les Petites Filles

Les Petites Filles była efemeryczną grupą czterech bardzo młodych francuskich piosenkarzy: Elfie Astier , Axelle Bernard , Anaïs de Courson i Valérie Vaumorin .
Zespół ten odniósł sukces w 1979 roku dzięki swojej piosence Sauverais-tu ma vie ? (skomponowany przez Lewisa Furey'a ).

Wcześniej cztery małe dziewczynki były wokalistkami w muzycznym show Lewisa Fureya i Carole Laure, który był wystawiony w Paryżu w teatrze Bobino w kwietniu 1979 roku.

Z czterech młodych dziewczyn tylko Elfie Astier ostatecznie powróciła z sukcesem, trzy lata później, śpiewając piosenkę o kreskówkowych zasługach Toma Sawyera ( Tom Sawyer, c'est l'Amérique, le symbole de la liberté... ) oraz przez współprowadzenie programu Récré A2 wraz z Dorothée na kanale Antenne 2 .

Anaïs de Courson prowadziła karierę w teatrze i   filmach krótkometrażowych.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Sauverais-Tu Ma Vie ?	Les Petites Filles	09.1979	71[8]	-	Saravah / RCA RSB 488	[written by Lewis Furey - Carole Laure / Lewis Furey]

Les Petits Chanteurs de Saint-Marc

Les Petits Chanteurs de Saint-Marc to chór dziecięcy założony we wrześniu 1986 r. w Lyonie przez Nicolasa Porte, który nadal jest dyrektorem muzycznym i dyrektorem chóru.
Chór jest mieszanym zespołem około 40 dzieci w wieku od dziewięciu do piętnastu lat. Wszyscy kształcą się w St. Marc College w Lyonie .
Petits Chanteurs de Saint Marc są od 1995 roku rezydentami bazyliki Notre Dame de Fourviere . W związku z tym regularnie prowadzą służbę w sanktuarium.

Chór angażuje się we Francuską Federację Młodych Śpiewaków. Ta federacja zrzesza 120 chórów we Francji, sama jest przyłączona do Międzynarodowej Federacji Pueri Cantores, która gromadzi tysiące dzieci na wszystkich kontynentach.

Repertuar chóru ma uprzywilejowaną muzykę sakralną od czasów chorału gregoriańskiego , ale chór także wyróżnia się w muzyce świeckiej, popularnej lub ludowej w muzyce współczesnej . Zyskał rozgłos od czasu swojego występu w filmie Christophe'a Barratiera Les Choristes w 2004 roku .

Śpiewacy Świętego Marka ciągle zwiększają popularność w całej Francji, a także za granicą (na przykład w Europie i Azji), co jest owocem ich wysokiej jakości pracy.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
In Memoriam (B.O.F.)	Les Petits Chanteurs de Saint-Marc	04.2004	7[28]	-	-	-
Un geste	Les Petits Chanteurs de Saint-Marc	04.2005	60[7]	-	-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Les Petits Chanteurs De Saint-Marc	Les Petits Chanteurs de Saint-Marc	04.2004	90[16]	-	-	-

Nicolas Peyrac

Nicolas Peyrac (ur. 6 października 1949 r. w Paryżu jako Jean-Jacques Tazartez) to francuski muzyk, pisarz i fotograf.
Jean-Jacques spędził młodość w miasteczku Saint-Brice-en-Cogle`s , w Bretanii , wraz z braćmi i rodzicami, którzy byli lekarzami.Jako nastolatek mało interesował się rock'n'rollem,a jego idolami byli Ferre i Brel.Gdy jego rodzice rozwiedli się na początku lat 60-tych zamieszkał z matką w Nowym Jorku , co pozwoliło mu rozszerzyć swoje muzyczne horyzonty i odkryć amerykańską muzykę. W czasie nauki w liceum , nauczył się grać na gitarze. Po powrocie do Francji,do ojca,próbował występów w telewizji ale bez powodzenia.
 
Aby odciągnąć go od życia wagabundy,rodzice namówili go do studiowania medycyny.W czasie studiów odkrył w sobie pasję do fotografii, które przyniosło mu kontakt z branżą muzyczną: przez przyjaciela rodziny, miał szansę na zrobienie okładki płyt takich wykonawców jak Alice Dona , Hervé Vilard i Gilbert Bécaud .Ten ostatni poznał go z producentem Patrickiem Legrandem (bratem kompozytora Michela Legranda ),któremu zaprezentował własne teksty.
Tak rozpoczął swoją karierę jako autor tekstów, pisał dla takich artystów jak Marie Laforet i Gérard Lenorman . Wkrótce potem podpisał kontrakt z Pathé-Marconi .W 1974 r. Jean-Jacques, teraz używając pseudonimu Nicolas Peyrac, wydał dwa pierwsze single , ale bez większego sukcesu. W momencie gdy już miał stracić kontrakt nagraniowy dzięki wydanej w 1975r piosence So far away from L.A. stał się z dnia na dzień gwiazdą.Przerywa studia medyczne na rok przed dyplomem koncentrując się na karierze muzycznej wydając kolejny hit Et mon pere za który uzyskał francuskie Grammy.W ciągu kilku miesięcy stał się jednym z najbardziej utalentowanych muzyków swojego pokolenia.Kontynuując sukces z 1975 roku, Nicolas wydał kilka albumów i został supportem dla gwiazd takich jak Serge Lama , Marie-Paule Belle i Dalida .
 
Po śmierci matki w 1978 roku, której poświęcił swój piąty album J't'aimais, J'ai pas ,nadal wydaje albumy i koncertuje,ale obecność na listach przebojów wydaje się być przeszłością.Mimo ,że pisze przeboje dla takich gwiazd, jak Johnny Hallyday i Plácido Domingo,jego kariera muzyczna stoi w miejscu.Skupia się w latach 80-tych na pisaniu powieści i reżyserii.Nicolas w obliczu kryzysu sukcesów zawodowych i trudności, wpadł w ciężką depresję , porzucając scenę muzyczną.W 1992 r., bliski przyjaciel Nicolasa Michel Berger zmarł nagle na atak serca, co skłoniło go do większej aktywności.Wspomagany przez kolegów wydał rok póżniej album.W końcu emigruje do Montrealu,gdzie kończy w 1994r powieść Qu'importe Le Boulevard tu ou` m'attends.
 
W 1995r wydaje płytę J'avance,intensywnie koncertuje w Quebec,a rok póżniej wraca do Francji śpiewając w Casino De Paris i Bobino.W 1999r po zatargach z własną wytwórnią nagrywa dla niezależnej firmy album Autrement .
Po wydaniu Autrement, Nicolas pisał i nagrywał niemal non-stop. Przez znajomego poznał swojego nowego menedżera, Pierre Illiasa, który zaaranżował kontrakt z BMG .Rok później ukazał się nowy album, Seulement l'amour , a następnie w 2006 roku Vice versa, obu albumom towarzyszą jego liczne tournee. W 2006 roku publikuje swoją drugą powieść, J'ai su lors premier jour que je le la tuerais . W 2009 wydał swój ostatni album,Square One, a następnie trzecią powieść, Elsa. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
So Far Away From L.A./Quand on aime deux filles a` la fois	Nicolas Peyrac	04.1975	15[26]	-	Pathé / EMI 2 C 004-13084	[written by Nicolas Peyrac]
Et Mon Pe`re	Nicolas Peyrac	11.1975	1[1][22]	-	Pathé 2 C 010-14235	[written by Nicolas Peyrac]
Satanée Question/Les cocotiers bleus	Nicolas Peyrac	03.1976	64[1]	-	Pathé SP438	[written by Nicolas Peyrac]
Mississipi River/Il Y Avait	Nicolas Peyrac	03.1976	16[11]	-	Pathé SP 439	[written by Nicolas Peyrac]
Comment T'appelles-tu? /Rio, Rio	Nicolas Peyrac	07.1976	9[18]	-	Pathé 2 C 010-14336	[written by Nicolas Peyrac]
Voila` Ma Vie, Maria	Nicolas Peyrac	10.1976	20[7]	-	Pathé ‎ JBPAT 600.200	[written by Nicolas Peyrac]
Marilyn	Nicolas Peyrac	11.1976	45[9]	-	Pathé ‎ JBPAT 600.200	[written by Nicolas Peyrac]
Je Pars/Tu sais l’enfance	Nicolas Peyrac	01.1977	3[18]	-	Pathé 2 C 006-14399	[written by Nicolas Peyrac]
Il Y Aurait Du Soleil/Trinidad	Nicolas Peyrac	07.1977	8[17]	-	Pathé / EMI 2C006-14445	[written by Nicolas Peyrac]
Le Vin Me Saoule/Et la fe^te est finie	Nicolas Peyrac	11.1977	2[17]	-	Pathé / EMI SP578	[written by Nicolas Peyrac]
Les Vocalises De Brel/L’odeur des petits matins	Nicolas Peyrac	01.1978	40[6]	-	Pathé / EMI SP580	[written by Nicolas Peyrac]
L'odeur Des Petits Matins	Nicolas Peyrac	02.1978	55[7]	-	-	[written by Nicolas Peyrac]
Bastia/Et la fe^te est finie	Nicolas Peyrac	04.1978	32[4]	-	Pathé / EMI 2C 008-14566	[written by Nicolas Peyrac]
Ne Jouez Plus 'God Save The Queen'/Coup de foudre story	Nicolas Peyrac	05.1978	49[3]	-	Pathé 2 C 008-14597	[written by Nicolas Peyrac]
Goodbye California/De Montréal aux Fidji	Nicolas Peyrac	12.1978	35[13]	-	Coca-Cola COC 4	[written by Nicolas Peyrac]
La Tour Eiffel	Nicolas Peyrac	03.1979	70[6]	-	Pathé ‎ JBPAT 600.222	[written by Nicolas Peyrac]
Et Nous Voila`/J’suis pas Beethoven, j’suis pas Chopin	Nicolas Peyrac	05.1979	38[5]	-	Pathé / EMI / ÉCO Music 2c 008-14768	[written by Nicolas Peyrac]
Sébastien/L’imbécile heureux	Nicolas Peyrac	04.1980	43[10];B:62[9]	-	Pathé 2C 008-72226	[written by Nicolas Peyrac]
Tu Vois Je Vais Bien/J’suis pas chanteur de rock	Nicolas Peyrac	08.1981	65[17]	-	Pathé Marconi EMI 2C 008-72401	[written by Nicolas Peyrac]
Elle Disait/Nos chamailles	Nicolas Peyrac	03.1982	45[16]	-	CBS CBS A 2133	[written by Nicolas Peyrac]
Et Me^me	Nicolas Peyrac	11.1989	74[4]	-	Wanted 203 590-7	[written by Nicolas Peyrac]
Vivre Ici	Nicolas Peyrac	01.1990	76[2]	-	-	[written by Nicolas Peyrac]
Si Elle Veut/J’irai jusqu’au bout	Nicolas Peyrac	10.1990	77[3]	-	Pathé Marconi EMI 2038677	[written by Nicolas Peyrac - Sarah Céline]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
D'Ou` Venez-Vous ?	Nicolas Peyrac	03.1975	10[39]	-	Pathé Marconi EMI 2C 064-13034	-
Jumbo	Nicolas Peyrac	02.1976	2[46]	-	Pathé 2 C 066-14273	-
Quand Pleure La Petite Fille	Nicolas Peyrac	10.1976	5[18]	Pathé 2 C 066-14360	-	-
Et La Fe^te Est Finie	Nicolas Peyrac	12.1977	4[10]	-	Pathé 2C 068-14496	-
Toujours Une Route	Nicolas Peyrac	03.2005	19[3]	-	EMI Music France 5635262 9	-
Vice Versa	Nicolas Peyrac	05.2006	116[5]	-	Tutti Quanti 2564632522	-

Le Peuple de l'Herbe

Le Peuple de l'Herbe to francuski zespół muzyki elektronicznej założony w 1997 roku i pochodzący z Lyonu .Zespół powstał w 1997 roku pod kierownictwem Dj Pee i Dj Stani. Po kilku lokalnych występach w bardzo eksperymentalnym stylu hip-hopowym , do duetu dołącza Psychostick, perkusista rockowy, który od razu wprowadza bardziej agresywny akcent do rytmiki opracowanej przez nowy zespół. 

Pierwszy album, zatytułowany Triplezéro , został wydany w 2000 roku,będąc mieszanką trip-hopu , ragga , hip hopu , dubu , funka , house , acid jazzu i stylu drum'n'bass . ,

Na tym samym albumie znajdziemy dwa tytuły, które zespół skomponował do ścieżki dźwiękowej filmu " Baise-moi " Virginie Despentes na zaproszenie Varou Jana (który jest odpowiedzialny za tę samą ścieżkę dźwiękową i dołączy później do grupy ).

Drugi album Le Peuple de l'Herbe ("PH Test / Two"),   zaczyna dawać grupie czystą i oryginalną tożsamość. 

Po wydaniu trzeciego albumu ("Cube") w 2005 roku, Dj Stani opuścił grupę, aby poświęcić się osobistym projektom. Zostaje zastąpiony podczas " Cube Tour " przez Spagga, który zapewnia samplowanie utworów.


Czwarty album ("Radio Blood Money") wydany w 2007 roku pozwala usłyszeć bardzo pracowite brzmienie, z większym wkładem electro, jak również większym miejscem pozostawionym na "prawdziwe" instrumenty i teksty. We wszystkich utworach trzeba odnotować więcej dubu i hip-hopu , zawdzięczamy to obecności dwóch nowych członków, Spaggowi, który dodaje niezaprzeczalny groove jako basista, a JC 001 śpiewa lub ćwiczy beatbox w wielu utworach.

Sir Jean, były wokalista grupy Meï Teï Shô , często współpracował z Le Peuple de l'Herbe, występując od początku istnienia formacji. W 2007 towarzyszył grupie podczas koncertów trasy " Radio Blood Money ".
Pod koniec 2009 roku ukazał się nowy album, zatytułowany "Tilt", album przebudzenia, z zupełnie nowym projektem (okładka, plakat koncertowy lub koszulka), , a także bardziej rockowe brzmienie, mniej duba. Trasa "Tilt Tour" rozpoczyna się w styczniu 2010 roku.
W styczniu 2012 roku ukazał się szósty album, A Matter of Time,.

W listopadzie 2014 roku Le Peuple de l'Herbe publikuje swój siódmy album Next Level, naznaczony odejściem trębacza kolektywu, zastąpiony przez gitarzystę Varou Jan - autora soundtracków Virginie Despentes - który już współpracował z zespołem ,

W styczniu 2017 r. zostaje wydany nowy album Stay Tuned, a zespół zostaje odnowiony wraz z przybyciem Oddateee.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Mission And Adventure	Le Peuple de l’Herbe	09.2005	100[1]	-	-	-
Plastic People/The Fall	Le Peuple de l’Herbe	08.2007	100[1]	-	Play It Again Sam PIASB 228 S	-
Look Up!	Le Peuple de l’Herbe	12.2009	95[1]	-	-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
P.H. Test / Two	Le Peuple de l’Herbe	06.2002	52[12]	-	Play It Again Sam PIASB 050	-
Sold Out	Le Peuple de l’Herbe	05.2004	100[4]	-	Play It Again Sam PIASB 135	-
Cube	Le Peuple de l’Herbe	01.2005	18[17]	-	Play It Again Sam PIASB 150	-
Radio Blood Money	Le Peuple de l’Herbe	09.2007	24[11]	-	Play It Again Sam 941.0235.012	-
Live	Le Peuple de l’Herbe	09.2008	80[4]	-	Play It Again Sam 9450150033	-
Tilt	Le Peuple de l’Herbe	11.2009	70[6]	-	Discograph 6145982	-
A Matter Of Time	Le Peuple de l’Herbe	01.2012	88[3]	-	Discograph 6106175	-
Next Level	Le Peuple de l’Herbe	10.2014	118[1]	-	Verycords 6022046070	-
Stay Tuned	Le Peuple de l’Herbe	02.2017	179[1]	-	Verycords 6022046153	-

Ry Cooder

Właśc. Ryland Peter Cooder, ur. 15.03.1947 r. w Los Angeles w stanie Kalifornia, USA. Jeden z najwybitniejszych rockowych instrumentalistów amerykańskich. Podstawy gry na gitarze opanował jako dziecko, a ludową muzyką amerykańską zainteresował go pastor Gary Davis. Debiutował w wieku siedemnastu lat w bluesowym zespole piosenkarki Jackie DeShannon.

W 1965 r. założył grupę Rising Sons, w której towarzyszyli mu: murzyński pieśniarz Taj Mahal i perkusista grupy Spirit, Ed Cassidy. Obiecująca formacja rozpadła się, gdy wytwórnia płytowa zrezygnowała z wydania ukończonego albumu. Producent Terry Melcher docenił jednak instrumentalne umiejętności Coodera i zaproponował mu współpracę z popularną w latach sześćdziesiątych grupą Paul Revere And The Raiders. Przez krótki okres muzyk występował też z zespołem Magic Band Captaina Beefhearta. Na albumie- Safe As Milk zabłysnął ciekawymi, wykonywanymi na gitarze slide partiami, nie chciał jednak związać się na trwałe z popularną formacją.

Raz jeszcze wybrał działalność studyjną, akompaniując Randy'emu Newmanowi, Van Dyke Parksowi i grupie Little Feat. Był współautorem ścieżki dźwiękowej do filmów "Candy" i "Performance". Dzięki drugiemu z nich poznał Micka Jaggera, który skorzystał z jego usług na longplayu Stonesów Let It Bleed, proponując też Cooderowi członkostwo w zespole po śmierci Briana Jonesa. Cooder nie skorzystał z oferty, pokłóciwszy się z Keithem Richardem o autorstwo gitarowego riffu w słynnym temacie "Honky Tonk Woman".

Na pierwszym autorskim albumie, Ry Cooder, sięgnął do korzeni ludowej muzyki amerykańskiej, wykorzystując dorobek legendarnych bluesmanów, takich jak Leadbelly, Sleepy John Estes i Blind Willie Johnson. Longplay Into The Purple Valley rozwijał stylistyczne poszukiwania muzyka, któremu towarzyszyli jego późniejsi stali partnerzy, Jim Keltner i Jim Dickinson. W niektórych tematach Cooder pozostał wierny swoim lapidarnym, akustycznym fascynacjom.
Trzecia płyta długogrająca, Boomes Story, była niezwykle ascetyczna w nastroju. Z kolei nagrany w 1974 r. album Paradise And Lunch prezentował o wiele bardziej zróżnicowany repertuar. Wykonywane w rytmie reggae "It's All Over Now" i liryczny temat "Ditty Wa Ditty" potwierdzały muzyczną dojrzałość Coodera.

Fascynacja pieśniami pracy z lat trzydziestych ustąpiła miejsca bardziej eklektycznym poszukiwaniom. Efektem tego była płyta Chicken Skin Music z 1976 r. Nagrana z udziałem Flaco Jimeneza i Gabby Pahuini, zawierała motywy latyno-teksańskie i hawajskie, przefiltrowane przez bezbłędne wykonawstwo instrumentalisty. Jimenez towarzyszył też Cooderowi na błyskotliwym albumie koncertowym, Showtime, zamykającym folklorystyczny etap twórczości artysty. Kolejny longplay, Jazz, przyjęto z rozczarowaniem.

Hołd oddany dixielandowi raził studyjną oziębłością i Cooder zaniechał wkrótce tego typu prób. Dynamiczna, typowo rockowa płyta Bop Till You Drop z 1979 r. nawiązywała do brzmienia Little Feat. Album nagrany z udziałem Chaki Khan, zawierał m.in. rhythm'n'bluesowe standardy: "Little Sister", "Go Home Girl" i "Don't Mess Up A Good Thing". W podobnym stylu utrzymane były longplaye Borderline i The Slide Area. Nużąca na dłuższą metę płytowa maniera Coodera kontrastowała z ciekawymi poszukiwaniami na niwie muzyki filmowej.

Kompozycje z filmów "The Long Riders", "Paris, Texas" i "Crossroads" nawiązywały do świeżości wczesnych nagrań, prezentując niewątpliwą wyobraźnię instrumentalisty. Studyjnym potwierdzeniem klasy muzyka miał być dopiero album Get Rhythm, nagrany pięć lat po jego ostatniej liczącej się płycie, The Slide Area. Cooder raz jeszcze połączył umiejętnie rock z ludową tradycją, chociaż i tym razem nie objawił w pełni swoich twórczych możliwości.
W 1992 r. powrócił do studia i na koncertowe trasy w formacji Little Village, w której towarzyszyli mu Nick Lowe, Jim Keltner i John Hiatt. W 1993 r. napisał urzekającą muzykę do filmu "Geronimo" w reżyserii Waltera Hilla.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Get Rhythm	Ry Cooder	05.1988	93[2]	-	Warner Bros. W 8107	[written by Johnny Cash][produced by Ry Cooder]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Into the Purple Valley	Ry Cooder	02.1972	-	113[8]	Reprise 2052	[produced by Jim Dickinson, Van Dyke Parks and Lenny Waronker]
Paradise and Lunch	Ry Cooder	06.1974	-	167[6]	Reprise 2179	[produced by Russ Titelman, Lenny Waronker]
Chicken Skin Music	Ry Cooder	10.1976	-	177[5]	Reprise 2254	[produced by Ry Cooder]
Showtime	Ry Cooder	09.1977	-	158[5]	Warner 3059	[produced by Ry Cooder]
Bop Till You Drop	Ry Cooder	08.1979	36[9]	62[15]	Warner 3358	[produced by Ry Cooder]
Borderline	Ry Cooder	01.1981	35[6]	43[16]	Warner 3489	[produced by Ry Cooder]
The Slide Area	Ry Cooder	06.1982	18[12]	105[7]	Warner 3651	[produced by Ry Cooder]
Crossroads	Ry Cooder	05.1986	-	85[9]	Warner 25 399	-
Get Rhythm	Ry Cooder	11.1987	75[3]	177[12]	Warner 25 639	[produced by Ry Cooder]
Music By Ry Cooder	Ry Cooder	07.1995	135[1]	-	Warner Bros 9362 45987-2 [UK]	[produced by Ry Cooder]
Buena Vista Social Club	Buena Vista Social Club	07.1997	44[131]	-	World Circuit WCD 050 [UK]	[gold][produced by Ry Cooder]
Mambo Sinuendo	Ry Cooder with Manuel Galbán	01.2003	40[7]	-	Nonesuch 7559796912 [UK]	[produced by Ry Cooder]
Chávez Ravine	Ry Cooder	06.2005	35[6]	-	Nonesuch 7559798772 [UK]	[produced by Ry Cooder]
My Name Is Buddy	Ry Cooder	03.2007	41[4]	-	Nonesuch 7559799612 [UK]	[produced by Ry Cooder]
I, Flathead • The Songs Of Kash Buk And The Klowns	Ry Cooder	07.2008	84[1]	-	Nonesuch 7559799005 [UK]	[produced by Ry Cooder]
San Patricio	Ry Cooder with The Chieftains	03.2010	93[2]	-	Hear Music 7231321 [UK]	[produced by Paddy Moloney, Ry Cooder]
Pull Up Some Dust and Sit Down	Ry Cooder	09.2011	26[3]	-	Nonesuch 7559797683 [UK]	[produced by Ry Cooder]
Election Special	Ry Cooder	09.2012	41[1]	-	Nonesuch 7559796163 [UK]	[produced by Ry Cooder]

Gaz

Gaz był projektem disco kierowanym przez klawiszowca Thora Baldurssona, który również napisał   wiele materiału. Jego głównymi współpracownikami byli gitarzysta Mats Bjoerklund i producent Jürgen Korduletsch.

Ich jedyny longplay, wydany na własny rachunek, został wydany w renomowanej wytwórni Salsoul w 1978 roku; jego kluczowym utworem był 12 " singiel " Sing Sing ", który został później samplowany w wielu numerach breakbeat hip-hopperów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sing Sing	Gaz	02.1979	60[4]	-	Salsoul SSOL 116	[written by J. Korduletsch, M. Bjoerklund, Th. Baldursson][produced by Jürgen S. Korduletsch]

Gayle and Gillian

Gayle i Gillian Blakeney są australijskimi bliźniaczkami, które występowały razem jako aktorki i jako duet dance / pop w latach 90-tych. Urodzona w Brisbane 9 lipca 1966r, Gayle jest starsza o dziewięć minut. Są najbardziej znani ze swojego udziału w operze mydlanej Neighbours , jako kolejny zestaw bliźniąt Caroliny i Christiny.
Dziewczyny wiedziały od najmłodszych lat, że chcą być w telewizji. Po błaganiu matki, by zabrała je na lekcje śpiewu, zgodziła się w końcu i to doprowadziło ich do różnych konkursów talentów w południowo-wschodnim Queenslandzie . Jako pierwsza nagroda na jednej imprezie na Złotym Wybrzeżu dziewczęta wygrały udział w telewizyjnym programie talentów w sieci 9 .

Gayle i Gillian wystąpili w licznych reklamach telewizyjnych w całej Australii - w tym w serialu  " Corn Flakes" . Postanowiły zrobić następny krok i wziąć udział w przesłuchaniu do roli głównej w dziecięcym   pilocie telenoweli  "Earth Patrol" z udziałem Spike'a Milligana .

Siostry kontynuowały swoją karierę w 1979 roku, kiedy pojawiły się w teledysku do australijskiej grupy The Monitors , "Singin 'In The 80s", w makijażu w stylu zespołu rockowego Kiss .Pojawiły się również w innych teledyskach The Monitors między 1980 a 1982 r., w szczególności "Nobody Told Me" (przebrane za uczennice w więzieniu) i "Having You Around Me" (przebrane za "beach babes ").


W 1990 roku dołączyły do obsady opery mydlanej Neighbours jako Caroline Alessi (granej przez Gillian) i Christiny Alessi (granej przez Gayle) . Gillian i Gayle opuściły serial na różnych etapach w 1992 roku.

Po sukcesach byłych aktorów w Neighbours Kylie Minogue i Jasona Donovana jako artystów nagrywających, siostry  wyjechały do Anglii w 1991 roku, aby nagrywać z Stock Aitken Waterman , początkowo pod nazwą "The Twins". Powstały singiel "All Mixed Up" stał się w tym roku skromnym hitem klubowym i osiągnął   74 miejsce w Australii.

Po rozstaniu z Stock Aitken Waterman, Blakeneys dokonały krótkiego powrotu do Neighbours , ostatecznie opuszczając serial w 1992 roku. W 1993/1994 wydały dwa single w Wielkiej Brytanii jako "Gayle & Gillian", "Mad If Ya Do not" (# 75 na brytyjskiej liście singli w 1993 r.) i cover   " I Wanna Be Your Lover " Prince'a ponownie zatytułowany "Wanna Be Your Lover" (Wielka Brytania # 62 w 1994 r. ).

Następnie   dokonały krótkiego powrotu do telewizji, tym razem jako współgospodynie  brytyjskiego teleturnieju Take Your Pick . Pracując w Wielkiej Brytanii, również działały na estradzie.

W 1994 r. Siostry przeniosły się do Stanów Zjednoczonych (gdzie nadal mieszkają) , aby realizować role aktorskie, lądując gościnnie w różnych projektach filmowych i telewizyjnych, takich jak granie baletnic w Silk Stalkings . 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Mad If Ya Don't/Sacred Kisses	Gayle and Gillian	03.1993	75[1]	-	Mushroom CDMUSH 1	[written by Blakeney, C.H.A.P.S.][produced by C.H.A.P.S.]
Wanna Be Your Lover	Gayle and Gillian	03.1994	62[2]	-	Mushroom D 11598	[written by Prince Rogers Nelson][produced by Development Corporation]

Michelle Gayle

Michelle Patricia Gayle (ur. 2 lutego 1971 r.) - brytyjska wokalistka, autorka tekstów, aktorka i pisarka. Gayle odniosła sukces jako wokalistka soul i  R & B w latach 90-tych. Miała siedem   singli w Wielkiej Brytanii na Singles Chart , jej dwa największe hity do tej pory to "Sweetness" (numer 4, wrzesień 1994) i "Do You Know" (numer 6, luty 1997).  Wydała dwa albumy z Top 40 w RCA Records, ale w 1997 roku rozstała się z firmą i chociaż Gayle nagrała inne albumy, nie zostały one wydane.
Jako aktorka, Gayle jest najbardziej znana z pracy w telewizji, w szczególności w roli Hattie Tavernier w EastEnders BBC w latach 1990-1993. Miała także wiele ról w filmie i teatrze, a także zagrała w musicalu Belle w  musicalu  Beauty and the Beast w 1999 roku na West End. Brała udział w kilku reality show .

Gayle zajęła się pisaniem, a prawa do jej pierwszej powieści zostały nabyte przez Walker Books w 2010 r. Książka " Pride and Premiership" została opublikowana 5 maja 2011 r. 

Była żoną byłego piłkarza Marka Brighta przez 10 lat, ale para rozstała się w 2007 roku.


Gayle urodziła się w Londynie i uczęszczała do szkoły teatralnej Barbary Speake w Acton w zachodnim Londynie, gdzie Naomi Campbell , Amma Asante i Kwame Kwei-Armah były wśród jej rówieśników.  Po raz pierwszy publicznie   pojawiła się w dziecięcym programie telewizyjnym BBC Grange Hill w 1988 i 1989 roku jako Fiona Wilson, która była przede wszystkim częścią rapowego duetu o nazwie Fresh 'n' Fly.

Gayle później pojawił się  w telewizyjnym dramacie London's Burning i w programie telewizyjnym dla dzieci ITV Press Gang w 1990 roku jako członek zespołu prasowego, i w tym samym roku wygrała rolę Hattie Tavernier w popularnej operze mydlanej BBC EastEnders .   Jednak muzyka zawsze była pierwszą pasją Gayle, a w 1993 roku opuściła EastEnders, aby kontynuować karierę wokalną. 

W 1999 r. Gayle zagrał Belle , główną rolę w filmie Disneya Piękna i bestia , a wróciła do aktorstwa telewizyjnego w 2003 roku, gościnnie w dramatach telewizyjnych BBC Doctors i Holby City . Następnie zagrała rolę Lary w operze mydlanej Five , Family Affairs (2005), a także zagrała kobiecą postać, Yvonne, w filmie Joy Division , który został wydany w listopadzie 2006 roku. Film opowiada historię niemieckiego chłopca osieroconego w czasie II wojny światowej, a następnie przygotowanego jako szpieg KGB . Gayle wystąpiła w brytyjskim filmie Jasona Barretta The Naked Poet jako   Joanne, który został pokazany w londyńskim Mayfair Hotel w grudniu 2011 roku.


Zanim osiągnęła sukces komercyjny, Gayle śpiewała z rapowym duetem o nazwie R-MOR-FUS, występując w różnych klubach i mało znanych miejscach. W 1993 roku, gdy wciąż była w obsadzie EastEnders , Gayle podpisała kontrakt z RCA Records i zaczęła karierę się jako solowa artystka. Zadebiutowała numerem 11 ze swoim debiutanckim singlem "Looking Up". w 1994 roku miała swój najlepiej sprzedający się singiel, "Sweetness", który osiągnął numer 4, i spędził 16 tygodni na brytyjskiej Singles Chart i uzyskał srebrny certyfikat, sprzedając się w ponad 300 000 egzemplarzy.

W 1994 roku Gayle osiągnęła kolejny sukces   dzięki hitowi  "I'll Find You"; w 1995 roku z   "Freedom"; i  "Happy Just to Be With You", z samplami  Chic , Good Times . Te pięć singli pochodzi z debiutanckiego albumu  zatytułowanego Michelle Gayle , który został wydany w 1994 roku, osiągnął   30 pozycję na brytyjskiej liście albumów i został certyfikowany jako złoty .

Gayle powróciła w 1997 roku ze swoim szóstym singlem "Do You Know", który osiągnął   6 pozycję. Potem nastąpiła piosenka "Sensational", która osiągnęła numer 14. Oba single zostały zaczerpnięte z drugiego albumu Gayle, Sensational . Pomimo, że Sensational jest chwalony przez krytyków , album miał rozczarowującą sprzedaż. Weszła na listę albumów na pozycji 17, ale szybko spadła z Top40 w następnym tygodniu. Z powodu słabej sprzedaży albumów, Gayle opuściła RCA. W czasie, gdy podpisywała kontrakt z wytwórnią, Gayle otrzymała trzy nominacje do nagrody BRIT Award : dwie w 1995 r. za "Najlepszy singiel" i "Najlepsza artystka" oraz jedną w 1998 r. jako "Najlepszą artystkę kobiecą".

Po odejściu z RCA, Gayle podpisała kontrakt z EMI . Nagrała album dla tej wytwórni, ale  opuściła firmę w 1999 roku przed wydaniem albumu. Po odejściu z EMI w 1999 roku, Gayle   zagrała Belle w filmie " Piękna i bestia" . Po dłuższej przerwie od showbiznesu spowodowanej opieką nad swoim synem,  Isaiahem, Gayle rozpoczęła rozwijanie swojej wytwórni muzycznej M Media Productions.  Pojawiła się także na albumach innych artystów, w tym w Ivana Matiasa , Me One , Shabby i Lemona D. 

Gayle przerobiła się na brytyjską artystkę R & B   i pracowała nad materiałem na swój trzeci album z nowojorskim producentem płytowym Terence Dudley'em - znanym z pracy nad albumem 50 Cent , Get Rich or Die Tryin ' . Pod koniec 2004 roku Gayle pojawiła się w kilku programach telewizyjnych promujących wydanie jej nowego singla "Gotta Be Me". W wywiadzie dla gazety The Voice z kwietnia 2006 roku Michelle zdradziła, że nagrała nowy album, ale jej wytwórnia (N2 Records) zrezygnowała z jego emisji.

Gayle był jednym z uczestników etapu selekcji wstępnej Eurowizji -  która określiła, kogo Wielka Brytania prześle na Konkurs Piosenki Eurowizji w Serbii 24 maja 2008 r. Gayle napisała   piosenkę "Woo (U Make Me) ", z Rashelle Davies i Mortenem Schjolinem  . Gayle zajął drugie miejsce w głosowaniu publicznym w dniu 1 marca 2008 r., za Andym Abrahamem .

Gayle była zamężna z byłym zawodowym piłkarzem i znawcą piłki nożnej Markiem Brightem przez 10 lat i miała z nim   syna, Isaiaha. Para rozeszła się w 2007 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Looking up	Michelle Gayle	08.1993	11[6]	-	RCA 74321154532	[written by D. James, J. Rawe][produced by Dave James]
Sweetness	Michelle Gayle	09.1994	4[20]	-	1st Avenue 74321230192	[silver-UK][written by Narada Michael Walden, Preston Glass][produced by Narada Michael Walden, Preston Glass]
I' ll find you	Michelle Gayle	12.1994	26[13]	-	1st Avenue 74321247762	[written by J. Wales, S. Jervier/P. Jervier, L. Johnson][produced by J. Wales, S. Jervier/P. Jervier]
Freedom	Michelle Gayle	05.1995	16[14]	-	RCA 74321284692	[written by Narada Michael Walden , Sally Jo Dakota][produced by Claytoven Richardson, Mike Mani, Narada Michael Walden]
Happy just to be with you	Michelle Gayle	08.1995	11[12]	-	RCA 74321302692	[written by M. Gayle, Narada Michael Walden, Preston Glass][produced by Claythoven Richardson, Mike Mani, Narada Michael Walden]
Do you know	Michelle Gayle	02.1997	6[14]	-	RCA 74321419282	[written by Michelle Gayle/S.Soloman][produced by Johnny Douglas]
Sensational	Michelle Gayle	04.1997	14[12]	-	RCA 74321419302	[written by Michelle Gayle , Shep Soloman][produced by Johnny Douglas]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Michelle Gayle	Michelle Gayle	10.1994	30[23]	-	1st Avenue 74321234122	[gold-UK]
Sensational	Michelle Gayle	05.1997	17[5]	-	RCA 74321419322

Gaye Bykers on Acid

Gaye Bykers on Acid (GBOA) to angielski psychodeliczny zespół rockowy z Leicester i jeden z założycieli sceny muzycznej Grebo . Później wydali zarówno thrash punkowe, jak i   albumy dance   pod różnymi pseudonimami.Gaye Bykers on Acid powstał pod koniec 1984 roku założony przez Iana Reynoldsa (Robber) i Iana Hoxleya (Mary). Później dołączyli do nich gitarzysta i student sztuki Tony Horsfall i perkusista Kevin Hyde. Ich pierwszy koncert był w Princess Charlotte w Leicester w połowie 1985 roku.

Ich pierwsze wydawnictwa - singiel Everythang Groovy i Nosedive Karma EP - zostały nagrane w Leeds wraz z Jonem Langfordem z The Mekons i wydane w wytwórni InTape.Następnie podpisali kontrakt z Virgin Records, wydając albumy Drill Your Own Hole i Stewed to the Gills . Album spędził tydzień na pozycji 95 lat na brytyjskiej liście albumów w listopadzie 1987 r.

Grali również koncerty (ubrani w odzież damską) pod nazwą "Lesbian Dopeheads on Mopeds", , a tym samym zarabiając dwa razy więcej. Występowali również jako fikcyjny wschodnio-niemiecki thrashowy zespół "Rektüm" (podobno przeskoczyli mur berliński ), nagrywając płytę pod tytułem "Sakredanus" i EP Real Horror Show .

Jednak problemy z zarządzaniem i słaba sprzedaż spowodowały, że odeszli z Virgin w 1989 roku. Następnie wydali album Cancer Planet Mission we własnej wytwórni , Naked Brain. Oni również poddali się recyklingowi i użyli nazwy   "The Purple Fluid Exchange" (PFX), aby wypuścić materiał dance. W tym czasie Rocket Ronnie dołączył do zespołu jako DJ, sample player i doradca dance.

W 1990 roku wydali album Pernicious Nonsense , ich ostatni studyjny album, nagrany z Jonem Langfordem w Stone Room Studios i Alaska St. Studios z studyjnym inżynierem Chelo Zambelli. Po trudnych trasach w USA i Wielkiej Brytanii zespół rozpadł się, ostatecznym ciosem było, gdy wytwórnia Rough Trade , która rozprowadzała  Naked Brain, zbankrutowała, zawdzięczając im i wielu innym zespołom znaczne ilości gotówki.

Tony i Kev współpracowali w 1993 r., Tworząc "Steroid", wydając jeden album CD zatytułowany "Jism Harvester"  w Clay Records, szalony industrialny mish mash sampli i gitarowych riffów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Nosedive Karma/Don't Be Human Eric - Let's Be Frank	Gaye Bykers On Acid	05.1987	94[2]	-	In Tape IT 046	[written by Gaye Bykers On Acid][produced by John 'Outwardly Mobile' Langford]
Git Down (Shake Your Thang)/Tolchocked By Kenny Pride	Gaye Bykers On Acid	10.1987	54[3]	-	Virgin VS 1008	[written by Gaye Bykers On Acid][produced by Alex Fergusson]
All Hung Up/Afternoon Tea With Dave Greenfield	Gaye Bykers On Acid	12.1987	98[1]	-	Virgin VS 1027	[written by Gaye Bykers On Acid][produced by Alex Fergusson]
Hot Thing/Rad Dude	Gaye Bykers On Acid	02.1989	88[2]	-	Virgin VS 1165	[written by Gaye Bykers On Acid][produced by Jon Langford]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Drill Your Own Hole	Gaye Bykers on Acid	11.1987	95[1]	-	Virgin V 2478	[produced by Alex Fergusson]

Gay Dad

Fenomen brit-pop Gay Dad był prowadzony przez wokalistę Cliffa Jonesa, niegdysiejszego dziennikarza muzycznego, który   założył zespół na początku lat dziewięćdziesiątych. Początkowe okres był chaotyczny, a skład rodzącej się grupy był płynny, choć perkusista Nicholas "Baz" Crowe był od samego początku ostoją. Demo z 1994 roku, nagrane z legendarnym producentem Rolling Stones, Andrew Loogem Oldhamem, okazało się tak katastrofalne, że   do 1995 roku nie zadebiutowali na żywo. 

Wczesne koncerty były często gniciem, a w 1996r Jones , który w międzyczasie rozwinął fascynację psychedelią i glam-rockiem - zaczął przemyślenia co do przyszłości  zespołu; kolejne demo zrrobiło Gay Dad znaczny szum , a wiosną 1997 roku podpisali kontrakt z London Records. Ich debiutancki singiel "To Earth with Love" z 1998 roku stał się brytyjskim hitem, a zespół - oprócz Jonesa i Baza, w skład którego wchodzili gitarzysta Charley Stone, basista Nigel Hoyle i klawiszowiec James Riseboro - pojawił się jako ulubieniec mediów; album Leisure Noise pojawił się w połowie 1999 roku, a Stone opuścił Gay Dad wkrótce.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
To Earth with Love	Gay Dad	01.1999	10[4]	-	London LONCD 413	[written by Crowe, Jones, Hoyle & Risebero][produced by Tony Visconti]
Joy!	Gay Dad	06.1999	22[3]	-	London LOCDP 428	[written by Crowe, Jones, Hoyle & Risebero][produced by Chris Hughes]
Oh Jim	Gay Dad	08.1999	47[2]	-	London LONCD 437	-
Now, Always and Forever	Gay Dad	03.2001	41[2]	-	B Unique BUN 004 CDS	[written by Crowe, Jones, Hoyle ][produced by Ben Chapman]
Transmission	Gay Dad	09.2001	58[1]	-	B Unique BUN 009 CDS	[written by Gay Dad][produced by Ben Chapman, Gay Dad]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Leisure Noise	Gay Dad	06.1999	14[5]	-	London 5561032	[produced by Chris Hughes]