Al Debbo

Al (Alec) Debbo (ur. 22 czerwca 1924r - zm.13 lipca 2011r) był południowoafrykańskim aktorem i piosenkarzem. Jako jeden z najbardziej znanych artystów swojego pokolenia wniósł ogromny wkład do afrykanerskiej muzyki i kultury.
Alec Debbo, syn libańskich rodziców, urodził się w Bloemfontein , RPA. Jako dziecko pomagał rodzicom w sklepie . Jego rodzice uczyli go języka libańskiego i angielskigo, ale on nauczył się Afrikaans w młodym wieku, ponieważ Afrikaans był językiem dominującym w Bloemfontein.
W koncertach szkolnych miał talent do rozśmieszania ludzi, ale nie widział się w komedii jako realnej kariery, więc pracował jako hydraulik. Śpiew i komedia pozostały jego hobby i występował przy różnych okazjach i weselach.
W 1947 roku wszystko się zmieniło po tym jak jego przyjaciele namówili go do udziału w konkursie talentów,  związanym z South African Industries Fair , który wygrał. W rezultacie dostał swoją pierwszą rolę w filmie Die Kaskenades van Dokter Kwak . Trwało to tylko trzy minuty, ale to wystarczyło, aby wygenerować krajowe uznanie.

Po jego sukcesach w filmach takich jak Alles sal regkom (1951) , Dis Lekker om te lewe (1957) oraz Fratse in die vloot (1958), zadebiutował jako producent w 1961r  filmu Boerboel de Wet . W 1969 roku wyprodukował film Stadig oor die klippe, natomiast zagrał główną rolę Boetie Flenters ( partackiego prywatnego detektywa,  - à la z Różowa Pantera ). Jednak Al zawsze uważał, że Donker Afrika (1957)  był jego najlepszym filmem. Wystąpił w ponad dwudziestu filmach, w karierze filmowej  trwającej ponad 60 lat. Jego ostatni występ miał miejsce w 2004r w filmie, Oh Schuks ... I'm Gatvol , który został wyreżyserowany przez Leona Schustera .
W 1968 roku Al odniósł niespodziewany sukces ze swoją interpretacją Hasie , piosenki skomponowanej przez Nico Carstensa i Antona de Waala. Po tym, nagrał 11 albumów muzycznych. W 1996 roku wydał swoją przedostatnią płytę (lub jego ostatnią z nowym materiałem),   Ek Lewe nog. Cztery lata później, w 2000 roku, ukazał się jego album "Greatest Hits", pod tytułem Pieringoog Potpourri - Al Debbo se dankie .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	RPA	US	Wytwórnia [RPA]	Komentarz
Baas Jack	Al Debbo	06.1968	7[10]	-	-	[parodia hitu "Master Jack"-Four Jacks & A Jill]
Sonbrilletjies	Al Debbo	10.1968	7[7]	-	-	[parodia hitu "Sunglasses"-Hillary]
Die Tantes Van Nantes/Die Wange Van Die Bobbejaan	Al Debbo & Nico Carstens	05.1970	11[7]	-	Columbia DE 428	[written by Nico Carstens]

Siouxie and The Banshees

Nieważne, kto pierwszy z grupy przyjaciół z londyńskiego przedmieścia Bromley usłyszał o Sex Pistols - faktem jest, iż ten szczególny, wyróżniający się ekstrawaganckimi strojami i fryzurami tłumek stał się niebawem najwierniejszymi fanami zespołu Johnny'ego Rottena. Ich szokujący wygląd zewnętrzny i wyzywający sposób bycia zwróciły natychmiast uwagę prasy, coraz chętniej piszącej o nowej subkulturowej sensacji - punk rocku. W jednej z popularnych gazet pojawił się termin The Bromley Contingent i tak już zostało. Do niekonwencjonalnego wyglądu nie pasowały konwencjonalne imiona i nazwiska William Broad występował więc odtąd jako Billy Idol, Susan Dallion - jako Suzie, a potem Siouxsie, Steven Bailey -jako Spunka, później Two Tone Steve, wreszcie Steve Severin. W owym burzliwym 1976 roku każdy myślał o założeniu zespołu - na wzór Sex Pistols. Czy umiał grać, czy też nie. Billy Idol stanął wkrótce na czele Generation X, nierozłączni Siouxsie i Steve pojawili się we wrześniu na scenie 100 Club, pod czas pierwszego festiwalu punkrockowego pod nazwą Siouxsie And The Banshees - zaczerpniętą z tytułu filmu opartego na opowiadaniu Edgara Allana Poe Cry Of The Banshee.
Wykonali przeraźliwie monotonną, podobną zwierzęcemu skowytowi wersję The Lord's Prayer (Ojcze nasz) z wplecionymi w nią fragmentami tekstów Twist And Snout i Knockin' On Heaven's Door i mieli ją w założeniu grać tak długo, aż zirytowana publiczność przegna ich gradem butelek i innych ciężkich przedmiotów. Okazało się, że ta zabawa znudziła się jednak szybciej im samym: po dwudziestu minutach przerwali raptownie i zeszli ze sceny, pozostawiając po sobie tak negatywne wrażenie, iż żadna z szanujących się firm płytowych długo nie kwapiła się z propozycją podpisanie kontraktu. Dopiero w 1978 roku na warunki stawiane przez Siouxsie And The Banshees przystała wytwórnia Polydor.
W owym legendarnym pierwszym składzie, obok Siouxsie i Severina występowali gitarzysta Marco Pirroni (później - The Models, Beastly Cads, Rema Rema i Adam And The Ants) i perkusista Simon Beverley, czyli osławiony Sid Vicious (Flowers Of Romance, Sex Pistols, samobójstwo).
W chwili wejścia do studia nagraniowego niecałe dwa lata póżniej,po kilku zmianach personalnych,na gitarze grał już John McKay,na perkusji natomiast-Kenny Morris.Jedno wymaga tu zdecydowanego wyjaśnienia,by punkrockowe afilliacje kontyngentu z Bromley nie rzutowały na rzeczową ocenę działalności Siouxie and The Banshees.Otóż zespół ten stanowił swoiste ogniwo pośrednie między "glam-rockiem" (tzn. Markiem Bolanem i T- Rex, Roxy Music i Davidem Bowiem-Ziggy Stardustem) i dekadencją rodem z Kabaretu Boba Fosse'a i Nocnego portiera Uliany Cavani z jednej strony, a modną kliką spod znaku "new romantic" i Spandau Ballet - z drugiej. Do grona przyjaciół grupy zaliczał się zresztą nie kto inny, tylko Steve Strange i wiele nauczył się, zanim założył supermodny klub Blitz...
Subkultura punk stanowiła dla Siouxsie i Severina zaledwie punkt odbicia do działalności niewiele wspólnego mającej z jadowitym anarchizmem Sex Pistols, lewacką bojowością The Clash i powszechnie obowiązującym kultem ulicy. Siouxsie od samego początku była gwiazdą - wzorem do naśladowania przez inne dziewczęta, tajemniczą, dystansującą się od publiczności "Królową wojowników epoki lodowcowej", jak cokolwiek pretensjonalnie nazywała ją prasa w 1977 roku. Wykreowała postać, której nie spotyka się w codziennym życiu - która pochodzi z innego. psychodelicznego (tak, tak wymiaru. Kiedy Bromley Contingent wkroczył na scenę, bunt przekształcił się w styl.



Tytuł "The Scream" odnosi się do każdej piosenki na płycie,choć w różnym znaczeniu.Ale przecież każdy z nas inaczej woła o pomoc.
[Siouxsie Sioux,1978r]

Konsekwentnie- jak dowiodła płyta dtugogrająca The Scream - Siouxsie And The Banshees- nie byli zainteresowani tą stroną rzeczywistości, w której młodzi ludzie wystają w kolejkach po zasiłek dla bezrobotnych i domagają się pracy, wzywają do buntu przeciw establishmentowi i zwierzają się ze swych problemów okresu dojrzewania. Już singel Hong Kong Gardens z aluzjami do tragedii Hiroszimy i Nagasaki, do rozpaczliwej obrony Japończyków i Chińczyków przed tandetnością narzucanego im amerykańskiego stylu życia, pośrednio wyrażający również strach przed konsekwencjami postępującej amerykanizacji Anglii - zapowiał istotne zmiany w rockowym tekście w drugiej połowie lat siedemdziesiątych. Pizede wszystkim uwolnienie od punkrockowej żółci i dorażnej sloganowości.
The Scream przynosi zestaw krótkich-niekiedy drastycznych (Carcass) -studiów schizofrenii i dezintegracji osobowości pod presją krępującej niczym gorset, zrytualizowanej codzienności (Suburban Relapse,Jigsaw Feeling, Switch, Mirage, Overground). Na pytanie, co warunkuje ową codzienność, odpowiada utwór Metal Postcard (Mitageisen-poświecony pamięci Johna Heartfielda, niemieckiego artysty z lat trzydziestych, specjalizującego się w fotomontażach o antynazistowskiej wymowie.
Ta piosenka jest ostrzeżeniem -mówi Siouxsie. - Cała propaganda nazistów w tamtych czasach była o tyle niebezpieczna, że gładko wślizgiwała się do ludzkiej świadomości i nie chodzi mi tutaj o histerię wokół eksterminacji Żydów, czy czegoś w tym rodzaju. Ten mechanizm propagandowy doskonale pasuje do naszych czasów i boję się, iż pewnego dnia nie będziemy mogli uciec od rozkazów dnia. wydawanych przez wszechobecne megafony i kamer obserwujących nas bez przerwy na ulicy i w naszych domach.
Podobnie mroczna tematyka w muzyce rockowej tego pokolenia dotąd nie występowała. Emanująca ż tekstów duszna, klaustrotobiczna atmosfera, spotęgowana została przez zimne, metaliczne brzmienie gitary McKaya, który wydaje się być uczniem Pete'a Townshenda z The Who - kontynuatorem brutalnego, gęstego stylu gry akordami, nie stroniącego od atonalności w momentach kulminacyjnych.
Join Hands stanowi w zasadzie kontynuację i rozwinięcia The Scream, zwłaszcza utworu Mirage, kreślącego portret człowieka uwięzionego bez ratunku w pułapce pozorów i konwencji. Siouxsie stawia zdecydowany znak równości między życiem w iluzji a śmiercią (Placebo Effect, Regal Zone, Icons, Premature Burial)- cały świat jest; według niej, "zombieramą" - "paradą żywych trupów". Ten etap działalności Siouxsie And The Banshees zamyka album Kaleidoscope z 1980 roku. Nieco mniej pesymistyczny niż Join Hands, porusza się jednak w podobnym kręgu tematycznym. Hybrid jest wyraźną kontynuacją Overground; Tenant (zainspirowany prawdopodobnie filmem Romana Polańskiego Lokator) stanowi studium narastającej paranoi;Christine przywołuje autentyczny przypadek Amerykanki Christine Sizemal,w której zamieszkały 22 różne osobowości;Happy House to kolejny utwór o niebycie w zdradliwym,iluzorycznym świecie,kreowanym przez przyjemne,rodzinne filmy z Happy endem.Nic nowego , jeśli nie liczyć ekologicznych akcentów w Skin.
O ile wszystkie trzy pierwsze płyty prezentują bardzo zwarty światopogląd zespołu, muzycznie różnią się one od siebie w sposób zasadniczy. The Scream przynosi w gruncie rzeczy 40 minut tradycyjnego, gitarowego rocka z pewnymi naleciałościami punkrockowymi w warstwie wokalnej. Zmiana producenta wpłynęła natomiast radykalnie na modyfikację brzmienia Join Hands. Steve'a Lillywtiite'a zastąpił Mike Stavrou - duch opiekuńczy nagrań Marca Bolana i T. Rex (wybór ten podyktowany był chęcią zarejestrowania nowej wersji Twentieth Century Boy jako strony B singla Staircase (Mystery). Stavrou dokonał istotnych zmian w układzie planów dźwiękowych: przesunął gitarę głęboko w tło, wyeksponował warstwę perkusyjną i melodycznie grający bas. Notabene, na podobny pomysł wpadł równolegle Martin Hannett i nic dziwnego, że wydany w tym samym czasie Unknown Pleasures Joy Division zdradza spore stylistyczne powinowactwo z Join Hands.
Pesymistyczna wymowa utworów, ich szczątkowa melodyka (cennym wyjątkiem jest Playground Twist) i posępne, ciężkie brzmienie sprawiają, iż po frapującej swym nowatorstwem pierwszej stronie, płyta zaczyna nużyć - wreszcie, na koniec, wraz z długim, przeraźliwie monotonnymi i całkiem tu niepotrzebnym The Lord's prayer opada do poziomu muzyczno-semantycznego szumu. To, co miało posmak prowokacji "artystycznej" w 1976 roku, cztery lata później było po prostu nudne. The Lord's Prayer świadczył o dojściu Siouxsie And The Banshees - zespołu zdecydowanie rockowego - do końca ślepego zaułka. Dokonanie przewartościowań -zwrot ku głównemu nurtowi muzyki rockowej - było koniecznością. Mike'a Stavrou zmienił Nigel Gray opromieniony sukcesem Reggatta De Blanc The Police: brzmienie grupy uległo rozjaśnieniu, nabrało bardziej przestrzennego charakteru, w aranżacjach pojawiły się nowe instrumenty (gitary akustyczne, syntezatory, elektryczny sitar), w warstwie wokalnej zniknęta archaiczna punk-rockowa manieryczność. powróciły wyraziściej zarysowane linie melodyczne. Niby wszystko znalazło się na swoim miejscu, jednakże Kaleidoscope okazał się najmniej spójną - pozostaje chyba najsłabszą - propozycją w dyskografii Siouxsie And The Banshees. Jest typową pozycją okresu przejściowego, choć bardziej pasowałoby tu określenie -okresu kryzysowego. We wrześniu 1979 roku, podczas trasy po Szkocji,McKay i Morris bez uprzedzenia opuścili zespół i wyjechali do Londynu. Próby pozyskania do współpracy Steve'a Jonesa i Paula Cooka z Sex Pistols spełzły na niczym -aby dopełnić zobowiązań kontraktowych, błyskawicznie ściągnięto z Londynu perkusistę Budgiego (ex-Slits), wakujące miejsce gitarzysty zajął natomiast tymczasowo Robert Smith z towarzyszącej Banshees grupy The Cure.
W nagraniach Kaleidoscope udział wziął Steve Jones (trzy utwory) i John McGeoch [Magazine,Visage],który oficjalnym,czwartym członkiem zespołu stał się dopiero w styczniu 1981 roku.
Pomimo oczywistych skojarzeń z Patti Smith -w sumie bardzo powierzchownych-napprawdziwy dowód muzyki Siouxsie And The Banshees pośrednio wskazują trzy Beatlesowskie akcenty. Chrząkanie świń w Carcass przywołuje na myśl zakończenie Piggies George'a Harrisona, jedyną nieautorską kompozycją na The Scream jest natomiast Helter Skelter Lennona i McCartneya (oba utwory pochodzą z Białego Albumu z 1968 roku - oba te tytuły wymienił Chanie Manson, jako inspirujące go do zbrodni w willi Romana Polańskiego). Ponadto w The Lord's Prayer, który kończył wówczas koncerty Siouxsie, pojawia się fragment Twist And Shout -tą zaś piosenką swoje występy kończyli The Beatles. Dla kogoś, kto te trzy fakty uważał za przypadkowe, a nie zadał sobie trudu, by uważnie wsłuchać się w The Scream i Join Hands, Kaleidoscope musiał być małym szokiem. Pokrewieństwo z psychodelicznym rockiem lat 1967-1968 - zwłaszcza wczesnym Pink Floyd z Sydem Barrettem, Their Satanic Majesties Request The Rolling Stones i Białym Albumem - jest oczywiste, wystarczy posłuchać choćby Desert Kiesses, Trophy czy Paradise Place. O ile The Scream i Join Hands w dużej mierze pobudziły do życia najrozmaitszych proroków zagłady.Kaleidoscope zapowiada renesans psychodelii,która przeniknęła najpierw do tzw. pozytywnego punkrocka,wkrótce potem zaś uległa redukcji do poziomu dekoracji z trzeciorzędnych horrorów w londyńskim klubie Batcave. Naturalnie, poddana ona została stosownym zabiegom aktualizującym, dostosowano ją do epoki przemocy i wszechobecności elektronicznych środków przekazu i inwigilacji, sięgała do mroczniejszej i gwałtowniejszej metaforyki, szokowała. Istota tego nurtu pozostała jednak nie zmieniona: poprzez obrazowość, tworzenie określonej atmosfery, wyolbrzymianie opisywanych sytuacji i starannie przemyślaną dramaturgię koncertów ma on oddziaływać na zmysły odbiorców w sposób totalny.
Po prostu do mnie przemawiają tylko gwałtowne wizje i emanujące nadludzką, mocą symbole - zwierzała się Siouxsie w 1983 roku. -Być może, niebezpiecznie jest z nimi igrać, zwłaszcza ze nie zawracam sobie nigdy głowy zgłębieniem ich wszystkich znaczeń (...) Uwielbiam maski i dlatego zawsze nakładam na twarz mnóstwo kosmetyków. Chcę, aby ludzie patrzyli wyłącznie na moją twarz i nie zwracali uwagi na inne rzeczy.

Godzinny film Nocturne, nakręcony podczas koncertów w Royal Albert Hall 30 września i 1 października 1983 niedwuznacznie dowodzi, iż Siouxsie i jej zespół awansowali do grona gwiazd, zdolnych zapełnić nawet największe sale koncertowe. Kulminacyjnym punktem tej relacji jest niezwykle dramatyczne, oszałamiające efektami wizualnymi i emanującą ze sceny atmosferą niesamowitości wykonanie utworu Voodoo Dolly. Pochodzi on z wydanej w 1981 roku czwartej płyty długogrającej Ju Ju. Ju Ju, Voodoo, Halloween, tajemne rytuały i celebrująca je, niczym kapłanka, Siouxsie. Coś podobnego jeszcze dwa, trzy lata temu powitane zostałoby gromkim śmiechem i powszechną pogardą. Czasy się jednak zmieniły i po punk-rockowej siermiężności publiczność znowu zapragnęła spektakli, rockowych igrzysk. Tak jak w złotej epoce dinozaurów. Paradoksalnie, dla Banshees był to powrót do źródeł - do fascynacji okultyzmem i filmami grozy. Wszak sama nazwa zespołu zaczerpnięta została z irlandzkich i szkockich wierzeń, według których zawodzenie ducha zwanego banshee zapowiada śmierć w tym domu, gdzie zostało ono usłyszane.
Ju Ju przyniósł bardzo istotną zmianę w tekstach utworów. Dotyczyła ona nie tyle samej treści, ile lokalizacji źródła zła. Dotąd człowieka niszczyły potężne, anonimowe siły, znajdujące się na zewnątrz. Tutaj każdy staje się ofiarą własnej namiętności, chorych fascynacji (Sin In My Heart, Monitor, Night Shift), czy fanatyzmu religijnego (Arabian Knights - spokrewniony z nagranymi wcześniej The Lord's Prayer ) - a więc wad z pietyzmem kultywowanych od samego dzieciństwa (Spellbound, Halloween). Zamykający płytę Voodoo Dolly -kojarzący się z prymitywnym bluesem z głębokiego Południa, gdzieś z bagien Luizjany - zapowiada zarazem następny album, A Kiss In The Dreamhouse.
Tytuł zaczerpnięty został z telewizyjnego programu o "domu marzeń", istniejącym w Hollywood w latach trzydziestych, w którym można było spędzić upojną noc z sobowtórem ulubionej gwiazdy filmowej. Chociaż pojawiły się tu utwory o inności i nietolerancji (zainspirowane powieścią Jerzego Kosińskiego Painted Bird) i o błędnym kole życia (Circle), wyrażonym przez nieco przyciężkie porównanie go do okręźnej, oznaczonej żółtym kolorem linii metra Circle, wiodącym tema tem A Kiss In The Dreamhouse jest obsesyjna, paraliżująca zmysły i wolę, niszcząca miłość. Seks jako samobó|stwo (Cascade, Melt!, Slowdive, Green Fingers), niespełnienie jako tortura (Obsession, Cocoon).
Po niespójnym Kaleidoscope, Ju Ju wskazuje na konsolidację zespołu i umiejętność wyciągnięcia wniosków z popełnionych błędów. A Kiss In The Dreamhouse uznać natomiast trzeba za tour de force Siouxsie And The Banshees, świadectwo osiągniętej przez nich dojrzałości artystycznej. Wszystkie pomysły i rozwiązania pojawiły się co prawda już na Kaleidoscope - tzn. bogate aranżacje, złożone harmonie, sposób budowania napięć i duże zróżnicowanie brzmieniowe -dopiero teraz jednak osiągnęły one ostateczny, skończony kształt. Jedynym poważnym konkurentem tej płyty w kontekście nowego brytyjskiego rocka, mógł być wówczas tylko Pornography The Cure. Nic dziwnego, że oba te tytuły stały się w pewnym sensie dwiema księgami Biblii dla wstępującego pokolenia pozytywnych punków i reanimatorów psychodelicznego rocka. Nie chodzi tu o podobieństwa, choć można je dostrzec, ale o pokrewny sposób muzycznego myślenia. Logiczne więc wydaje się. że kiedy w grudniu 1982 roku odszedł McGeoch - jego miejsce zajął Robert Smith, który postanowił zrobić dłuższą przerwę w działalności swego zespołu.
Praca nad A Kiss In The Dreamhouse okazała się tak bardzo wyczerpująca, iż cały następny 1983 rok upłynął na przyjemniejszych, bardziej relaksowych zajęciach. Po sukcesie EP Wild Things, Siouxsie i Budgie wyruszyli w styczniu na Hawaje, by nagrać - jako Creatures -album Feast. W tym czasie Severin i Smith występowali w psychodelicznym repertuarze z tancerką-wokalistką Jeanette Landray pod szyldem The Glove (zapożyczonym z Żółtej łodzi podwodnej) i zarejestrowali w studiu materiał na płytę długogrającą, zatytułowaną Blue Sunshine. Po tej indywidualnej terapii cała czwórka zeszła się na nowo, czego efektem byt singel z Dear Prudence - następną po Helter Shelter piosenką z Białego Albumu The Beatles. Zwieńczeniem tego okresu stały się wspomniane już dwa wspaniałe wieczory w Royal Albert Hali, których fragmenty uwieczniono na dwupłytowym albumie i na godzinnym filmie video Nocturne.
Być zaakceptowanym, znaczy dla mnie to samo, co zostać pogrzebanym. Niezależnie od tego, jacy są Banshees, po dziewięciu lalach tolerowanie nas jest czymś nieuniknionym. Pogodzenie się z tym stanem rzeczy wyda/e ml się jednak przerażające. Pojawia się też coś w rodzaju szacunku - "przecież oni na to w pełni zasłużyli" -który narasta wraz z wiekiem zespołu, co doprowadza mnie z kolei-do mdłości. (Siouxsie Sioux, 1985 r.)

Czy to się podobało Siouxsie czy nie, koncerty w Royal Albert Hall ugruntowały jej status gwiazdy brytyjskiego rocka. Osoby godnej szacunku, mającej zagwarantowane miejsce w historii gatunku i w księdze Who Is Who. Pewnym paradoksem w biografii wokalistki jest jej szczególny stosunek do samego pojęcia "gwiazdorstwa": gardzi nim, jednak przez długie lata, od samego początku, robiła wszystko, by ono do niej pasowało. W latach siedemdziesiątych odżegnała się od związków z jakimkolwiek "undergroundem" - teraz wylewała krokodyle łzy, że nie ma już żadnego, że wszystko staje się własnością mediów, zanim się jeszcze wydarzy. Cóż, nawet w tym kapryszeniu można dopatrzeć się gwiazdorskiej pozy...
W 1984 roku'zespół przystąpit do pracy nad nowym albumem studyjnym, który ostatecznie ukazał się pod tytułem Hyena. Tak jak koncert Nocturne otwierało Święto wiosny Strawińskiego, tak Hyenę rozpoczynał fragment Madame Butterfly- jak gdyby sugerujący, iż cała płyta będzie podporządkowana tematyce nie tak bardzo odległej od A Kiss In The Dreamhouse. l rzeczywiście, w podobnym nastroju utrzymane są utwory We Hunger i Belladonna, jednak motywem przewodnim jest tutaj zderzenie iluzji szczęścia z brutalną rzeczywistością - jak gdyby wstrząsające odkrycie, iż było się aktorem w filmie pornograficznym a nie w romantycznej historii miłosnej. Hyena jest wszakże płytą znacznie bardziej złożoną niż mogłoby wynikać z tej oceny - stanowi przegląd wielu wątków, poruszanych przez Siouxsie And The Banshees w bliższej i dalszej przeszłości.
Według podobnej recepty powstał dwa lata później album Tinderbox, choć i na nim można dopatrzeć się łączących część utworów, wiodących tematów. Są nimi przemijanie i rozkład (The Sweetest Chill, Cities In Dust, Party's Fall) oraz paraliżujący upał, wyzwalający zbrodnicze lub irracjonalne postawy (92°, Cannons). Pod względem muzycznym. Hyena jest bez wątpienia najdoskonalszym, najbardziej perfekcyjnym osiągnięciem Banshees. Świetna produkcja Mike'a Hedgesa, prze- strzenne, krystaliczne brzmienie, wpływ różnych kultur muzycznych -motywy hispano-amerykańskie (Bring Me The, Head Of The Preacher Man), daleko- i bliskowschodnie (We Hunger, Blow The House Down), elementy stylistyki gospels (Take Me Back). Z drugiej strony jednak Hyena ze swymi piosenkami i złagodzoną ekspresyjnością zdaje się być najmniej rockową płytą w dyskografii zespołu.
Powrotem do gatunkowych konwencji jest natomiast Tinderbox i nie będzie przesadą przypuszczenie, iż dla Siouxsie była to jakby sentymentalna podróż w przeszłość - aż do The Scream. Wrażenie to potęguje gra nowego gitarzysty, Johna Carruthersa (ex-Clock DVA), przypominająca styl Johna McKaya. Naturalnie, odtworzenie atmosfery debiutu - jeśli w ogóle o to chodziło - okazało się niemożliwe. Przez osiem lat Banshees zbyt wiele się nauczyli, czyli stali się zbyt dobrymi muzykami - niemniej Tinderbox przynosi, mimo różnej jakości materiału, solidną porcję rocka. Problem w tym, że nie ma on już tej magnetycznej siły, co w okresie między The Scream a A Kiss In The Dreamhouse. Siouxsie And The Banshees stali się częścią muzycznego establishmentu, czy tego chcieli czy nie. Coś podobnego możemy zaobserwować, kiedy porównamy na przykład Pornography z Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me The Cure, War z The Joshua Tree U2 lub Remain In Light z Naked Talking Heads. W żadnym z tych przypadków nie mamy do czynienia z płytami gorszymi - lecz z bardziej wyważonymi, muzycznie wyrafinowanymi płytami wieku dojrzałego.
Ostatnim - jak dotąd - rozdziałem w historii Siouxsie And The Banshees jest nader interesujący album Through The Looking Glass, przynoszący zestaw opracowanych przez zespół cudzych kompozycji. Zestaw, trzeba tu dodać, co najmniej zaskakujący, jeśli znaleźć w nim można utwory z repertuaru tak różnych wykonawców, jak Billie Holiday (Strange Fruit), Julie Driscoll (This Wheel's On Fire), Roxy Music (Sea Breezes), Television (Little Johnny Jewel), Iggy Pop (The Passenger), The Doors (You're Lost Little Girl) oraz piosenkę z filmu Księga Dżungli (Trust In Me). W sumie, bardzo dobra płyta, przygotowana z wyobraźnią, pełna niespodzianek. l bardzo osobista.
W 1987 roku, tuż po nagraniu Through The Looking Glass nastąpiły kolejne zmiany w składzie zespołu. Odszedł John Carruthers, a jego miejsce zajął John Klein, dotąd grający w Skeletal Family. Piątym muzykiem został obsługujący instrumenty klawiszowe Martin McCarrick. Należy jednak pamiętać, że - jak powiedział Robert Smith -The Banshees to tylko nazwa - bardziej idea niż zespół.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hong Kong Garden /Voices	Siouxsie and The Banshees	08.1978	7[10]	-	Polydor 2059 052	[written by John McKay/Kenny Morris/Siouxsie Sioux/Steve Severin][produced by Nils Stevenson/Steve Lillywhite]
The Staircase (Mystery)/20th Century Boy	Siouxsie and The Banshees	03.1979	24[8]	-	Polydor POSP 9	[written by John McKay/Kenny Morris/Siouxsie Sioux/Steve Severin][produced by Nils Stevenson]
Playground Twist /Pull to Bits	Siouxsie and The Banshees	07.1979	28[6]	-	Polydor POSP 59	[written by John McKay/Kenny Morris/Siouxsie Sioux/Steve Severin][produced by Nils Stevenson/Mike Stavrou]
Mittageisen /Love in a Void	Siouxsie and The Banshees	09.1979	47[3]	-	Polydor 2059 151	[written by John McKay/Siouxsie Sioux][produced by Nils Stevenson/Mike Stavrou]
Happy House /Drop Dead-Celebration	Siouxsie and The Banshees	03.1980	17[8]	-	Polydor POSP 117	[written by Siouxsie Sioux/Steve Severin][produced by Siouxsie And The Banshees/Nigel Gray]
Christine /Eve White, Eve Black	Siouxsie and The Banshees	05.1980	22[8]	-	Polydor 2059 249	[written by Siouxsie Sioux/Steve Severin][produced by Siouxsie And The Banshees/Nigel Gray]
Israel /Red Over White	Siouxsie and The Banshees	11.1980	41[8]	-	Polydor POSP 205	[written by Siouxsie Sioux/Steve Severin/John McGeoch/Peter Clarke][produced by Siouxsie And The Banshees/Nigel Gray]
Spellbound /Follow the Sun	Siouxsie and The Banshees	05.1981	22[8]	-	Polydor POSP 273	[written by Siouxsie And The Banshees][produced by Nigel Gray]
Arabian Knights /Supernatural Thing	Siouxsie and The Banshees	07.1981	32[7]	-	Polydor POSP 309	[written by Siouxsie And The Banshees][produced by Siouxsie And The Banshees/Nigel Gray]
Fireworks /Coal Mind	Siouxsie and The Banshees	05.1982	22[6]	-	Polydor POSP 450	[written by Siouxsie And The Banshees][produced by Siouxsie And The Banshees]
Slowdive /Cannibal Roses	Siouxsie and The Banshees	10.1982	41[4]	-	Polydor POSP 510	[written by Siouxsie And The Banshees][produced by Siouxsie And The Banshees]
Melt! /Il Est Ne Le Divin Enfant	Siouxsie and The Banshees	11.1982	49[5]	-	Polydor POSP 539	[written by Siouxsie And The Banshees][produced by Siouxsie And The Banshees]
Dear Prudence/Tattoo	Siouxsie and The Banshees	09.1983	3[8]	-	Wonderland-Polydor SHE 4	[written by John Lennon/Paul McCartney][produced by Siouxsie And The Banshees/Mike Hedges][gold-UK]
Swimming Horses/Let Go	Siouxsie and The Banshees	03.1984	28[4]	-	Wonderland-Polydor SHE 6	[written by Siouxsie And The Banshees][produced by Siouxsie And The Banshees/Mike Hedges]
Dazzle /I Promise	Siouxsie and The Banshees	05.1984	33[3]	-	Wonderland-Polydor SHE 7	[written by Siouxsie And The Banshees][produced by Siouxsie And The Banshees/Mike Hedges]
THE THORN EP.-Overground; Voices; Placebo Effect; Red Over White	Siouxsie and The Banshees	10.1984	47[3]	-	Wonderland-Polydor SHE 8	[written by Siouxsie And The Banshees][produced by Siouxsie And The Banshees/Mike Hedges]
Cities in Dust/An Execution	Siouxsie and The Banshees	10.1985	21[6]	-	Wonderland-Polydor SHE 9	[written by Siouxsie And The Banshees][produced by Siouxsie And The Banshees]
Candyman/Lullaby	Siouxsie and The Banshees	02.1986	34[5]	-	Wonderland-Polydor SHE 10	[written by Siouxsie And The Banshees][produced by Siouxsie And The Banshees]
This Wheel's on Fire/Shooting Sun	Siouxsie and The Banshees	01.1987	14[6]	-	Wonderland-Polydor SHE 11	[written by Bob Dylan/Rick Danko][produced by Siouxsie And The Banshees/Mike Hedges]
The Passenger /She's Cuckoo	Siouxsie and The Banshees	03.1987	41[6]	-	Wonderland-Polydor SHE 12	[written by Iggy Pop/Ricky Gardiner][produced by Siouxsie And The Banshees/Mike Hedges]
Song from the Edge of the World/The Whole Price of Blood	Siouxsie and The Banshees	07.1987	59[3]	-	Wonderland-Polydor SHE 13	[written by Siouxsie And The Banshees][produced by Mike Thorne]
Peek-a-Boo/False Face	Siouxsie and The Banshees	07.1988	16[6]	53[14]	Wonderland-Polydor SHE 14	[written by Steven Bailey/Peter Clarke/Susan Dallion][produced by Siouxsie And The Banshees/Mike Hedges]
The Killing Jar/Something Wicked	Siouxsie and The Banshees	09.1988	41[3]	-	Wonderland-Polydor SHE 15	[written by Siouxsie And The Banshees][produced by Siouxsie And The Banshees/Mike Hedges]
The Last Beat of My Heart/El Dia de Los Muertos	Siouxsie and The Banshees	12.1988	44[2]	-	Wonderland-Polydor SHE 16	[written by Siouxsie And The Banshees][produced by Siouxsie And The Banshees/Mike Hedges]
Kiss Them for Me /Staring Back	Siouxsie and The Banshees	05.1991	32[4]	23[13]	Wonderland-Polydor SHE 19	[written by Steven Bailey/Peter Clarke/Susan Dallion/Martin McCarrick][produced by Stephen Hague]
Shadowtime/Spiral Twist	Siouxsie and The Banshees	07.1991	57[1]	-	Wonderland-Polydor SHE 20	[written by Steven Bailey/Peter Clarke/Susan Dallion/Martin McCarrick][produced by Stephen Hague]
Face to Face/I Could Be Again	Siouxsie and The Banshees	07.1992	21[4]	-	Wonderland-Polydor SHE 21	[written by Danny Elfman/Siouxsie And The Banshees][produced by Stephen Hague]
Interlude	Morrisey & Siouxie	08.1994	25[3]	-	-	[written by De La Rue/Shaper][produced by Martin Boorer]
O Baby/B Side Ourselves	Siouxsie and The Banshees	12.1994	34[10]	125[1]	Wonderland-Polydor SHE 22	[written by Siouxsie And The Banshees][produced by Brian Eno]
Stargazer /Hang Me High	Siouxsie and The Banshees	02.1995	64[3]	-	Wonderland-Polydor SHE 23	[written by Siouxsie And The Banshees][produced by Siouxsie And The Banshees]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
THE SCREAM	Siouxie and The Banshees	10.1978	12[11]	-	Polydor POLD 5009	[silver-UK][produced by Steve Lillywhite/Siouxsie And The Banshees]
JOIN HANDS	Siouxie and The Banshees	08.1979	13[5]	-	Polydor POLD 5024	[silver-UK][produced by Miek Stavrou/Nils Stevenson]
KALEIDOSCOPE	Siouxie and The Banshees	08.1980	5[6]	-	Polydor 2442 177	[silver-UK][produced by Siouxsie And The Banshees/Nigel Gray]
JUJU	Siouxie and The Banshees	06.1981	7[17]	-	Polydor POLD 5155	[silver-UK][produced by Siouxsie And The Banshees/Nigel Gray]
ONCE UPON A TIME/THE SINGLES	Siouxie and The Banshees	11.1981	21[26]	-	Polydor POLS 1056	[gold-UK][produced by Siouxsie And The Banshees]
A KISS IN THE DREAMHOUSE	Siouxie and The Banshees	10.1982	11[11]	-	Polydor POLD 5064	[silver-UK][produced by Siouxsie And The Banshees]
NOCTURNE	Siouxie and The Banshees	11.1983	29[10]	-	Wonderland-Polydor SHAH 1	[silver-UK][produced by Siouxsie And The Banshees/Mike Hedges]
HYAENA	Siouxie and The Banshees	06.1984	15[6]	157[7]	Wonderland-Polydor SHEHP 1	[produced by Siouxsie And The Banshees/Mike Hedges]
TINDERBOX	Siouxie and The Banshees	04.1986	13[6]	88[15]	Wonderland-Polydor SHEHP 3	[produced by Siouxsie And The Banshees]
THROUGH THE LOOKING GLASS	Siouxie and The Banshees	03.1987	15[8]	188[3]	Wonderland-Polydor SHELP 4	[silver-UK][produced by Siouxsie And The Banshees/Mike Hedges]
PEEPSHOW	Siouxie and The Banshees	09.1988	20[5]	68[20]	Wonderland-Polydor SHELP 5	[silver-UK][produced by Siouxsie And The Banshees/Mike Hedges]
SUPERSTITION	Siouxie and The Banshees	06.1991	25[4]	65[21]	Wonderland 84773211	[produced by Stephen Hague]
TWICE UPON A TIME/THE SINGLES	Siouxie and The Banshees	10.1992	26[2]	-	Wonderland 517160	[produced by Mike Hedges/the Banshees/Stephen Hague/Charles Gray]
THE RAPTURE	Siouxie and The Banshees	01.1995	33[4]	127[2]	Wonderland 5237251	[produced by Charlie Gray/John Cale]
THE VERY BEST OF...	Siouxie and The Banshees	12.2002	132[2]	-	UM3/Universal-Island
AT THE BBC	Siouxie and The Banshees	06.2009	140[1]	-	Universal International

Sir Douglas Quintet

Kwintet założony w 1964 r. z inicjatywy producenta z Houston, Huey P. Meauxa i byłego "cudownego dziecka", Douga Sahma (ur. 6.11.1941 r. w San Antonio w stanie Teksas, USA). Nazwa Sir Douglas Quintet pojawiła się po raz pierwszy przy okazji wydania singla "Sugar Bee" (z 1964 r.) i miała sugerować czysto angielskie korzenie zespołu w czasie "Brytyjskiej Inwazjii".
Niestety wkrótce dzięki południowemu akcentowi Sahma oszustwo wyszło na jaw. Skład grupy uzupełniali: Augie Meyer (ur. 31. 05. 1940 r.; organy), Francisco (Frank) Morin (ur. 13.08. 1946 r.; instr. dęte), Harvey Kagan (ur. 18.04.1946 r.; bas) i John Perez (ur. 8.11. 1942 r.; perkusja). Wielkim światowym przebojem formacji była kompozycja "She's About A Mover", połączenie elementów teksańskiego popu i Beatlesowskiego "She's A Woman". W tym stylu utrzymane też były kolejne nagrania i debiutancki album zespołu, zatytułowany przekornie The Best Of The Sir Douglas Quintet. Dotrzymując kroku innym wykonawcom pochodzącym z Teksasu - Janis Joplin i The Thirteenth Floor Elevators - kwintet uległ "klimatowi" panującemu w San Francisco i w 1966 r. jego członkowie zostali aresztowani za posiadanie narkotyków. Dwa lata później grupa nagrała płytę Honky Blues, chociaż z wcześniejszego składu pozostali tylko Sahm i Morin, do których dołączyli: Wayne Talbert (fortepian), Martin Fierro (instr. dęte) i George Rains (perkusja).
Oryginalny skład Sir Douglas Quintet reaktywował się przed nagraniem longplaya Mendocino, który pozostaje najciekawszą pozycją w ich dyskografii i zwraca uwagę m.in. nastrojową kompozycją "At The Crossroads", ognistą wersją "She's About A Mover" i doskonałym utworem tytułowym. Singel "Mendocino", jako jedyny w historii zespołu, został sprzedany w ilości miliona egzemplarzy. Sukces komercyjny na taką skalę nie został już przez zespół powtórzony mimo nagrania kilku znakomitych albumów.
W 1972 r. kwintet rozpadł się, kiedy Sahm rozpoczął karierę solową. W 1976 r. formacja reaktywowała się, od czasu do czasu nagrywając i koncertując, zwłaszcza w Europie.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
She' s about a mover/We' ll take our last walk tonight	Sir Douglas Quintet	04.1965	15[10]	13[12]	Tribe 8308	[written by Doug Sahm]
The tracker/Blue norther	Sir Douglas Quintet	07.1965	-	105[4]	Tribe 8310	[written by Kline][produced by Huey P. Meaux]
The rains came/Bacon Fat	Sir Douglas Quintet	01.1966	-	31[11]	Tribe 8314	[written by Huey P.Meaux][produced by Huey P. Meaux]
Quarter to three/She's gotta be boss	Sir Douglas Quintet	05.1966	-	129[1]	Tribe 8317	[written by Guida, Barge, Royster, Anderson][produced by Huey P. Meaux][#1 hit for U.S. Bonds in 1961]
She digs my love/When i sing the blues	Sir Douglas Quintet	10.1966	-	132[1]	Tribe 8321	[written by Doug Sahm][produced by Huey P. Meaux]
Mendocino /I wanna be your mama again	Sir Douglas Quintet	01.1969	-	27[15]	Smash 2191	[written by Doug Sahm][produced by Amigos De Musica]
It didn't even bring me down/Lawd I'm just a country boy in this great Big Freaky City	Sir Douglas Quintet	05.1969	-	108[3]	Smash 2222	[written by D.Sahm, F.Marin, M. Fierro][produced by Amigos De Musica]
Dynamite woman/Too many dociled minds	Sir Douglas Quintet	08.1969	-	83[2]	Smash 2233	[written by Doug Sahm][produced by Amigos De Musica]
At the crossroads/Texas me	Sir Douglas Quintet	12.1969	-	104[1]	Smash 2253	[written by Doug Sahm][produced by Huey Meaux, Frank Morin]
[Is anybody going to] San Antone/Don't turn around	Sir Douglas Quintet	03.1973	-	115[3]	Atlantic 2946	[#70 hit for Charley Pride in 1970]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mendocino	Sir Douglas Quintet	04.1969	-	81[11]	Smash 67 115	[produced by Amigos De Musica]
Border wave	Sir Douglas Quintet	02.1981	-	184[4]	Takoma 7088

Sun Records

Sam C.Phillips założyciel Sun Records pochodził z Florence
w stanie Alabama.Jego marzeniem było zostać prawnikiem,lecz musiał przerwać studia ,aby pomóc owdowiałej matce.Rozpoczynał jako disc jokey w rozgłośni WLAY w Muscle Shoals.Po pracy w wielu stacjach radiowych wylądował w końcu w WREC w Memphis w 1946r. W 1950r miał już tyle pieniędzy aby otworzyć lokalną wytwórnię,mieszczącą małe studio nagraniowe przy Union Avenue w Memphis,którą nazwał Memphis Recording Service.Nawiązał kontakt z Saulem i Julesem Bihari,właścicielami Modern Records w Los Angeles i pierwszą wydaną płytą firmował jazzowy pianista-Phineas Newborn w lipcu 1950r.
Ciekawą propozycję ,nagrywania śpiewaków bluesowych z okolic Memphis,złożył Samowi Dewey Phillips,prezenter radia WHBQ.Pod nazwą It's The Phillips wydali jedyną płytę dokumentującą ten pomysł-"Boogie in the Park"/"Gotta Let You Go" autorstwa Joe Hilla Louisa w sierpniu 1950r.
Phillips kontynuował współpracę z Modern Records,organizując sesje dla B.B. Kinga, Rosco Gordona i Waltera Hortona.Rok 1951r rozpoczął od fuzji z Chess Brothers z Chicago.Po nagraniach Howlina Wolfa i Jackie Brenstona decyduje się na wynajęcie studia Chess,co odbiło się niekorzystnie na dotychczasowej współpracy z Modem Rec.
Sun Records narodziła się w lutym 1952r.Jako szef działu handlowego,pracuje brat Sama Phillipsa,Judd,który wcześniej współpracował z Roy'em Acuffem w promocji country,a także jako prezenter radiowy u Jimmy Duranta,co pozwoliło na lepszą ekspansję poprzez radio.Ostatecznie opuszcza Sun i zakłada własną,krótko aktywną wytwórnię Judd Records.Przez wiele następnych lat był menadżerem Jerry Lee Lewisa.
Pierwszą planowaną przez Sun płytą była "Blues in My Condition" sygnowana przez Jackie Boya and Little Waltera,ale negatywna reakcja słuchaczy radiowych na jej promocyjną wersję,spowodowało zaniechanie jej tłoczenia.Następną już obecną na rynku był singiel Johnny Londona-"Drivin' Slow".
Pierwszym hitem był nagrany przez Rufusa Thomasa singiel "Bear cat",będący odpowiedzią na hit Big Mama Thornton-"Hound dog". Sukces "Bear Cat" i "Tiger Man" pozwoliły wytwórni wejść na ogólnokrajowy rynek muzyczny.Sam Phillips otworzył też bramę do sukcesów bluesowym wykonawcom,jak: Little Junior Parker, Billy "The Kid" Emerson czy Little Milton Campbell.Memphis Recording Service oferował też usługi tak prozaiczne jak organizacje ślubów,czy nagrywanie prywatnych płyt dla dosłownie ludzi z ulicy.Za cztery dolary można było nagrać dwie piosenki.
Tak do wytwórni trafił młodzieniec o nazwisku Elvis Presley,nagrywając płytkę na urodziny matki.Marion Keisker nagrywająca tę płytkę,była tak zafascynowana jego głosem ,że nagrała kopię dla wytwórni.Zaprezentowała to nagranie Phillipsowi jednocześnie namawiając go na podpisanie kontraktu z młodym Presley'em.Osiem miesięcy póżniej poproszono go do studia aby zaśpiewał utwór "Without you".Piosenka nie przypadła do gustu Elvisowi ,który wolał śpiewać gospel,pieśni religijne lub country.Wówczas zorganizowano mu zespół towarzyszący w osobach Scotty Moore'a i Billa Blacka,który nagrał utwór country "I love you because".Znacznie większe zainteresowanie wzbudziła piosenka "That' s all right,mama" zagrana na gitarze i zaśpiewana spontanicznie przez Presleya podczas jednej z przerw w pracy.Usłyszawszy ją Phillips bezzwłocznie ją nagrał,czyniąc z niej pierwszy singiel Presleya.
Artyści nagrywający dla Sun stworzyli nowe brzmienie kompilując country music z czarnym rhythm'n'bluesem.Najjaskrawszym tego przykładem był sam Elvis,którego nagrania [ "Baby Let's Play House"/"I'm Left, You're Right, She's Gone"; "I Forgot to Remember to Forget"]zdobywały coraz większą popularność na listach przebojów country,poparte pomysłowymi i dynamicznymi występami na żywo.Jego nowym menadżerem został pułkownik Tom Parker,który załatwił mu kontrakt z RCA [sprzedając Sun za 40.000$ prawa do jego nagrań].
Wraz z sukcesem Elvisa inni młodzi adepci country tacy jak Carl Perkins, Johnny Cash, Jerry Lee Lewis, Roy Orbison i Charlie Rich pojawili się na płytach wytwórni.Sam Phillips ograniczył zainteresowanie wytwórni bluesem,skupiając się na nowym kierunku rockabilly [kombinacji hillbilly ,gatunku country z rock'n'rollem].Sun produkowała hit za hitem.Carl Perkins był u szczytu powodzenia dzięki-"Blue Suede Shoes",Jerry Lee Lewis miał dwa wielkie przeboje-"Whole Lotta Shakin' Goin' On" i "Great Balls of Fire". Po turnee w Europie jego kariera legła w gruzach gdy opinia publiczna dowiedziała się o jego romansie z 13-latką.Ten ,który prawdopodobnie przyniósłby wytwórni największe profity;Johnny Cash opuszcza Sun dla Columbii w 1958r.W pażdzierniku 1957r Sam Phillips zakłada filię Sun Records-Phillips International.Ta wytwórnia odniosła wiele sukcesów dzięki nagraniom Charlie Richa, Carla Manna i Billy Justisa.
Phillips otwiera nowe studio w Memphis,a w 1961r także w Nashville.Oba studia były wykorzystane do nagrań artystów z innych wytwórni.Stworzenie nowego studia przy Madison Avenue w Memphis,było ważne także z tego powodu,że nagrywano tam już w wersji stereo,w odróżnieniu od starego studia przy Union Street.
W tym czasie Sun zyskało renomę wielkiej wytwórni,ale nieszczęśliwie kandydaci do sławy opuszczają ją jeden po drugim,nie mając godnych następców.W 1963r wytwórnia była bliska statusu lokalnej firmy,a około roku 1968r groziło jej bankructwo.Jej działalność ograniczała się do produkcji kilku singli. Sam Phillips oprócz udziałów w Sun Records,znacznie większe sumy ulokował w innych przedsięwzięciach [hotel Holiday Inn].
1 lipca 1969r sprzedaje swoją wytwórnię Shelby S.Singletonowi Juniorowi,producentowi z Mercury Records.Ten doceniając wartość katalogu wytwórni doprowadza do wielu wznowień co wartościowszych pozycji.Wydzierżawia także nagrania Sun innym wytwórniom.

Hity na singlowej liście przebojów "Billboard"

+

Artysta * Tytuł * Rok wydania * Pop * R & B * Country

Patti Page With My Eyes Wide Open 1949 13 0 0

Patti Page All My Love 1950 2 0 0

Patti Page Tennessee Waltz 1950 1 0 5

Patti Page Mockingbird Hill 1951 3 0 0

Patti Page Detour 1951 12 0 0

Patti Page Come What May 1952 11 0 0

Patti Page I Went To Your Wedding 1952 1 0 0

Patti Page Why Don’t you Believe Me 1952 11 0 0

Webb Pierce Back Street Affair 1952 0 0 1

Webb Pierce That Heart Belongs To Me 1952 0 0 5

Webb Pierce Wondering 1952 0 0 4

Patti Page Doggie In The Window 1953 1 0 0

Patti Page Changing Partners 1953 4 0 0

Mitchell Torok Carribean 1953 27 0 4

Webb Pierce I'm Walking The Dog 1953 0 0 6

Webb Pierce It's Been So Long 1953 0 0 1

Webb Pierce Last Waltz The 1953 0 0 4

Webb Pierce That's Me Without You 1953 0 0 9

Webb Pierce There Stands The Glass 1953 0 0 1

The De Castro Sisters Teach Me Tonight 1954 3 0 0

Jimmy C Newman Cry Cry Darling 1954 0 0 9

Webb Pierce Even Tho' 1954 0 0 3

Webb Pierce More and More 1954 0 0 1

Webb Pierce Slowly 1954 0 0 1

Webb Pierce Sparkling Brown Eyes 1954 0 0 4

Patti Page Cross Over The Bridge 1954 3 0 0

Patti Page Once In A While 1954 24 0 0

Patti Page I Cried 1954 26 0 0

Patti Page Let Me Go 1954 24 0 0

Patti Page Mama Doll Song 1954 24 0 0

Johnny Cash Cry Cry Cry 1955 0 0 14

The De Castro Sisters Too Late Now 1955 66 0 0

The De Castro Sisters Snowbound For Christmas 1955 84 0 0

Hank Locklin Let Me Be The One 1955 0 0 2

Jimmy C Newman Blue Darling 1955 0 0 13

Jimmy C Newman Day Dreaming 1955 0 0 13

Webb Pierce I Don’t Care 1955 0 0 1

Webb Pierce If You Were Me And I Were You 1955 0 0 1

Webb Pierce In The Jail House Now 1955 0 0 1

Webb Pierce Love Love Love 1955 0 0 1

Patti Page Croce De Oro 1955 16 0 0

Patti Page Go On With The Wedding 1955 11 0 0

Johnny Cash Folsom Prison Blues 1956 0 0 5

Johnny Cash I Walk The Line 1956 0 0 2

Johnny Cash There You Go 1956 0 0 2

Johnny Cash Train Of Love 1956 0 0 2

Carl Mann Pretend 1956 57 0 0

Roy Orbison Ooby Dooby 1956 59 0 0

Patti Page Allegheny Moon 1956 2 0 0

Patti Page Mama From The Train 1956 11 0 0

Carl Perkins Blue Suede Shoes 1956 4 2 2

Carl Perkins Boppin' The Blues 1956 70 0 9

Carl Perkins Dixie Fried 1956 0 0 10

Carl Perkins I'm Sorry I'm Not Sorry 1956 0 0 10

Webb Pierce Yes I Know Why 1956 0 0 3

LeRoy Van Dyke Auctioneer The 1956 0 0 29

Johnny Cash Don't Make Me Go 1957 0 0 9

Johnny Cash Give My Love To Rose 1957 0 0 5

Johnny Cash Home Of The Blues 1957 88 0 5

Johnny Cash Next In Line 1957 99 0 9

Bonnie Guitar Dark Moon 1957 8 0 0

Bill Justis Raunchy 1957 3 3 6

Jerry Lee Lewis Great Balls Fire 1957 2 3 1

Jerry Lee Lewis Whole Lotta Shakin' 1957 3 1 1

Hank Locklin Geisha Girl 1957 66 0 4

Jimmy C Newman A Fallen Star 1957 42 0 4

Patti Page A Poor Man's Roses 1957 27 0 0

Patti Page Old Cape Cod 1957 7 0 0

Carl Perkins True Love 1957 57 0 13

Webb Pierce Holiday For Love 1957 0 0 6

Webb Pierce Honky Tonk Song 1957 0 0 2

Webb Pierce Missing You 1957 0 0 8

Webb Pierce Someday 1957 0 0 2

Warren Smith So Long I'm Gone 1957 72 0 0

Johnny Cash Ballad of a Teenage Queen 1958 16 0 1

Johnny Cash Come In Stranger 1958 66 0 1

Johnny Cash Guess Things Happen That Way 1958 11 0 1

Johnny Cash Just Thought You' Like To Know 1958 85 0 0

Johnny Cash Just About Time 1958 47 0 30

Johnny Cash Ways of a Woman in Love 1958 24 0 2

Johnny Cash Nearest Thing To Heaven 1958 0 0 2

Bill Justis College Man 1958 42 0 0

Jerry Lee Lewis Breathless 1958 7 6 4

Jerry Lee Lewis High School Confidential 1958 21 16 9

Jerry Lee Lewis I'll Make It All Up To You 1958 85 0 19

Jerry Lee Lewis You Win Again 1958 95 0 0

Hank Locklin Little More Like Heaven 1958 0 0 8

Hank Locklin Send Me The Pillow That you Dream on 1958 77 0 5

James O'Gwynn Talk To Me Oh Lonesome Heart 1958 0 0 16

Patti Page Left Right Our of Your Heart 1958 13 0 0

Carl Perkins Pink Pedal Pushers 1958 91 0 17

Webb Pierce Crying Over You 1958 0 0 12

Webb Pierce Tupelo County Jail 1958 0 0 7

Charlie Walker Pick Me Up One Your Way Down 1958 0 0 2

Sil Austin Danny Boy 1959 59 0 0

Johnny Cash Goodbye Little Darling 1959 0 0 22

Johnny Cash Katy Too 1959 66 0 11

Johnny Cash Luther's Boogie 1959 0 0 8

Johnny Cash Thanks A Lot 1959 0 0 12

Jerry Lee Lewis I'll Sail My Ship Alone 1959 93 0 0

Carl Mann Mona Lisa 1959 0 24 0

James O'Gwynn Easy Money 1959 0 0 26

Patti Page Croce De Oro 1959 16 0 0

Webb Pierce I Ain't Never 1959 0 0 2

Webb Pierce No Love Have 1959 0 4

Thomas Wayne Tragedy 1959 5 0 0

Hank Ballard Lets Go Lets Go Lets Go 1960 6 0 1

Johnny Cash Down The Street to 301 1960 85 0 0

Johnny Cash I Love You Because 1960 0 0 20

Johnny Cash Straight A's In Love 1960 84 0 16

Roy Drusky Another 1960 0 0 2

Roy Drusky Anymore 1960 0 0 3

Hank Locklin Please Help I'm Falling 1960 8 0 1

Patti Page One Of Us Will Weep Tonight 1960 31 0 0

Webb Pierce Is It Wrong 1960 0 0 11

Charlie Rich Lonely Weekends 1960 22 0 0

Johnny Cash Oh Lonesome Me 1961 93 0 13

Roy Drusky Three Hearts In A Triangle 1961 35 0 2

Jerry Lee Lewis What'd I Say 1961 30 26 27

Hank Locklin From Here to There to You 1961 0 0 12

Hank Locklin Happy Birthday to Me 1961 0 0 7

Jimmy C Newman Alligator Man 1961 0 0 22

James O'Gwynn House of Blue Lovers 1961 0 0 21

Patti Page Go On Home 1961 42 0 13

Webb Pierce How Do You Talk To A Baby 1961 0 0 7

Webb Pierce Walkin The Streets 1961 0 0 5

LeRoy Van Dyke Walk On By 1962 5 0 1

Roy Drusky Second Hand Rose 1962 0 0 3

Jerry Lee Lewis Sweet Little Sixteen 1962 95 0 0

Hank Locklin Happy Journey 1962 0 0 10

Hank Locklin We're Gonna Go Fishin 1962 0 0 14

Ned Miller From A Jack To A King 1962 6 0 0

Ned Miller One Among Too Many 1962 0 0 27

James O'Gwynn My Name Is Mud 1962 0 0 7

Patti Page Most People Get Married 1962 27 0 0

Webb Pierce Cowtown 1962 0 0 5

LeRoy Van Dyke Black Cloud 1962 0 0 16

LeRoy Van Dyke If A Woman Answers 1962 35 0 3

Roy Drusky Peel Me A Nanner 1963 0 0 8

Dave Dudley Six Days On The Road 1963 32 0 2

Murray Kellum Long Tall Texan 1963 51 0 0

Ned Miller Another Fool Like You 1963 0 0 28

Jimmy C Newman DJ For A Day 1963 0 0 9

Webb Pierce If The Back Door Could Talk 1963 0 0 13

Webb Pierce Sands of Gold 1963 0 0 7

The Dixie Cups Chapel Of Love 1964 1 0 0

The Dixie Cups He Locked At Me 1964 39 0 0

The Dixie Cups Little Ball 1964 51 0 0

The Dixie Cups People Say 1964 12 0 0

Dave Dudley Mad 1964 0 0 6

The Jelly Beans Baby Be Mine 1964 51 0 0

The Jelly Beans I Wanna Love Him So Bad 1964 9 0 0

Ned Miller Do What You Do Do Well 1964 52 0 7

Ned Miller Invisible Tears 1964 0 0 13

Webb Pierce Memory Number One 1964 0 0 2

Charlie Walker Close All The Honky Tonks 1964 0 0 17

The Butterflies Goodnight Baby 1964 51 0 0

The Ad Libs Boy From New York City 1965 8 6 0

The Ad Libs He Ain't No Angel 1965 0 100 0

The Dixie Cups Iko Iko 1965 20 20 0

Roy Drusky White Lightning Express 1965 0 0 21

Dave Dudley Cowboy Boots 1965 95 0 3

Dave Dudley Truck Driving Son of a Gun 1965 0 0 13

Dave Dudley Two Six Packs Away 1965 0 0 15

Jimmy C Newman Artificial Roses 1965 0 0 8

LeRoy Van Dyke Anne Of A Thousnad Days 1965 0 0 40

The Vogues 5 O'Clock World 1965 4 0 0

The Vogues You're The One 1965 4 0 0

Charlie Walker Wild As A Wildcat 1965 0 0 8

Patti Page Hush Hush Sweet Charlotte 1965 8 0 0

Roy Drusky If The Whole World Stopped Lovin' 1966 0 0 12

The Vogues Magic Town 1966 21 0 0

Jimmy Davis Where The Old Red River Flows 1967 0 0 15

Dave Dudley Trucker's Prayer 1967 0 0 23

Dave Dudley Anything Leavin' Town Today 1967 0 0 12

Dave Dudley There Ain't No Easy Runs 1967 0 0 10

Jimmy C Newman Louisana Saturday Night 1967 0 0 24

Webb Pierce Fool Fool Fool 1967 0 0 6

Johnny Adams Release Me 1968 82 34 0

Roy Drusky Jody And The Kid 1968 0 0 24

Patti Page Gentle On My Mind 1968 66 0 0

Jeannie C Riley Girls Most Likely 1968 55 0 6

Jeannie C Riley Harper Valley P.T.A. 1968 1 0 1

Peggy Scott & Jo Jo Benson Lover's Holiday 1968 31 8 0

Peggy Scott & Jo Jo Benson Pickin Wild Mountain Berries 1968 27 8 0

The Vogues My Special Angel 1968 7 0 0

The Vogues Till 1968 27 0 0

The Vogues Turn Around Look At Me 1968 7 0 0

Johnny Adams I Can't Be All Bad 1969 89 45 0

Johnny Adams Reconsider Me 1969 28 8 0

Johnny Cash Get Rhythm 1969 60 0 23

Roy Drusky Such A Fool 1969 0 0 7

Dave Dudley George And The North Woods 1969 0 0 10

Dave Dudley One More Mile 1969 0 0 12

Betty Lavette He Made A Woman Out Of Me 1969 25 0 0

Jerry Lee Lewis Invitation To Your Party 1969 0 0 6

Jerry Lee Lewis One Minute Past Eternity 1969 0 0 2

Jimmy C Newman Boo Dan 1969 0 0 31

Jeannie C Riley Back Side Of Dallas 1969 0 0 33

Jeannie C Riley The Rib 1969 0 0 32

Jeannie C Riley There Never Was A Time 1969 77 0 5

Jeannie C Riley Things Go Better With Love 1969 0 0 34

The Rugbys You I 1969 24 0 0

Peggy Scott & Jo Jo Benson I Wanna Love You Baby 1969 81 24 0

Peggy Scott & Jo Jo Benson Soul Shake 1969 37 13 0

The Vogues No Not Much 1969 34 0 0

Harlow Wilcox Groovy Grumworm 1969 30 0 42

David Wilkins Blow In His Ear 1969 0 0 54

Johnny Adams I Won't Cry 1970 0 41 0

Johnny Cash Rock Island Line 1970 93 0 35

Johnny Cash Big River 1970 0 0 41

Dave Dudley Listen Betty 1970 0 0

Dave Dudley Pool Shark 1970 0 0 1

The Gentry's Cinnamon Girl 1970 52 0 0

The Gentry's Why Should I Cry 1970 61 0 0

Betty Lavette Do Your Duty 1970 0 35 0

Jerry Lee Lewis I Can't Seem To Say Goodbye 1970 0 0 7

Jerry Lee Lewis Waitin' For A Train 1970 0 0 11

Charlie Rich Who Will The Next Fool Be 1970 67 0 0

Jeannie C Riley Counry Girl 1970 0 0 7

Jeannie C Riley Duty Not Desire 1970 0 0 21

Jeannie C Riley Generation Gap 1970 0 0 60

Jeannie C Riley My Man 1970 0 0 60

Dave Dudley Coming Down 1971 0 0 8

Dave Dudley Fly Away Again 1971 0 0 8

The Gentry's Wild World 1971 97 0 0

Jerry Lee Lewis Love On Broadway 1971 0 0 31

Charlie Rich Who Will The Next Fool Be 1971 0 0 67

Jeannie C Riley Good Enough To Be Your Wife 1971 97 0 7

Jeannie C Riley Oh Singer 1971 74 0 4

Jeannie C Riley Roses and Thorns 1971 0 0 15

John Wesley Ryles Reconsider 1971 0 39

Dave Dudley Keep On Truckin' 1973 0 0 19

Charlie Walker Odds and Ends 1974 0 0 66

Dave Dudley Me and Ole C.B. 1975 0 0 12

Rod Hart C.B. Savage 1976 0 0 23

Johnny Lee Rambling Rose 1976 0 0 37

Johnny Lee Red Sails In The Sunset 1976 0 0 22

Jerry Lee Lewis / Orion Save The Last Dance For Me 1978 0 0 26

Orion Ebony Eyes 1979 0 0 89

Orion Stranger In My Place 1980 0 0 69

Orion Am I That Easy To Forget 1980 0 0 65

Orion Texas Tea 1980 0 0 68

Dave Dudley Rolaids-Doans-Pills-Preparation-H 1980 0 0 77

Orion Born 1981 0 0 76

Orion Crazy Little Thing Called Love 1981 0 0 79

Orion Rockabilly Rebel 1981 0 0 63

Orion Some You Winm Some You Lose 1981 0 0 83

Patti Page No Aces 1981 0 0 39

Patti Page On The Inside 1981 0 0 66

Muzyka w Alabamie

Alabama odegrała kluczową rolę w rozwoju zarówno bluesa i country, a także muzyki ludowej Appalachów, fiddle music, gospel, spirituals oraz polka które miały swoją scenę w częścitego stanu. Tuskegee Institute's School of Music (założony w 1931r), zwłaszcza Tuskegee Choir, są światowej sławy instytucjami.Istnieją tu trzy nowoczesne orkiestry, Mobile Symphony, Alabama Symphony Orchestra i Orkiestra Symfoniczna Huntsville, ta ostatni jest najstarszą nieprzerwanie działającą profesjonalną orkiestrą w stanie, dając swój pierwszy koncert w 1955 roku.
Stan w USA, w 1819 włączony do Unii. Region uprawy bawełny. W 1910r plaga szkodnika boli weevill zniszczyła zbiory (wcześniej pustosząc uprawy w Teksasie i Missisipi), o czym śpiewano później w bluesach. Ważną rolę w rozwoju muzyki gospel odegrała grupa wyznaniowa Church Of God In Christ, w Birmingham działało wiele kwartetów wykonujących te pieśni. W Bessemer - stolicy górniczego regionu Alabamy, pracujący w kopalniach węgla byli stałą publicznością bluesmanów.
W latach 20-tych znani z nagrań stali się działający tam Ed Bell, Daddy Stovepipe, Clifford Gibson, Ed Thompson i Buddy Boy Hawkins. Także w tym mieście w 1927 wytwórnia Gen nett zrealizowała jedne z pierwszych sesji w terenie, nagrywając m.in. Jaybirda Colemana, a 10 lat później ARC zarejestrowała pierwsze nagrania Georgia Slima i Guitar Slima.
W skupiskach robotników pracujących w hutach Huntsville i Birmingham swoją wierną publiczność mieli pianiści Cow Cow Davenport i Jabo Williams, a także jeden z najlepszych - Walter Roland, akompaniator Lucille Bogan, z którą nagrywał również gitarzysta Sonny Scott. Liczne środowisko bluesowych pianistów skupione było w Anniston Z południa Alabamy pochodził Ike Zinnerman, nauczyciel Roberta Johnsona.
W 1942 stacja radiowa WJLD w Birmingham zaczęła nadawać bluesa. Po II wojnie światowej znanym w Alabamie wykonawcą wiejskiego bluesa stał się gitarzysta slide John Lee, a harmonijkarze Jerry McCain i Wild Child Butler znaleźli uznanie również poza granicami stanu.
W Alabamie urodzili się; "ojciec bluesa" W.C. Handy, Perry Bradford, Lucky Millinder, Charlie Burse, "Half Pint" Jackson, John Lee, znane śpiewaczki Beluah Bryant, Dinah Washington, "Big Mama" Thornton, Lynn White,jedna z bardzo ważnych postaci folkowego boomu lat 60-tych, W. Odetta, perkusista Sam Lay, gitarzysta grupy Little Charlie & The Nighthawks Charles Baty i Jody Williams, harmonijkarze George "Earring" Mavweather i James Harman oraz saksofonista Paul Bascomb.
W Muscle Shoals mieści się słynne studio, znane m.in. z nagrań wielu wykonawców, w których brała udział nadająca muzyce charakterystyczne brzmienie sekcji dęta. W latach 50 i 60-tych wielu Murzynów wyemigrowało stąd do Chicago i Los Angeles. W latach 60-tych Alabama stała się ogniskiem dramatycznych zajść na tle rasowym, o czym śpiewał J.B. Lenoir w jednym ze swoich bluesów. Do dziś ważnym ośrodkiem bluesa pozostało Birmingham, największe miasto stanu, gdzie odbywa się City Stages Festival.

Wielu artystów w sferze rocka, country, rhythm and bluesa i popu z Alabamy pojawiło sie w ciągu ostatnich 50 lat, w tym Wilson Pickett, Toni Tennille, Percy Sledge,Tommy Shaw z zespołu Styx, Martha Reeves of Martha and the Vandellas, southern rockowy band Wet Willie, rockowy Brother Cane, power popowy Hotel of Birmingham, Bill McCorvey z country bandu Pirates of the Mississippi, kompozytor i producent Walt Aldridge.The Commodores, z ich byłym frontmanem Lionelem Richie pochodzili z Tuskegee. Rick Hall, założyciel FAME Studios w Muscle Shoals jest znanym producentem klasycznego R&B, pop i country od 1960 do lat 80-tych.Inne godną uwagi osobistością jest Jimmy Buffett, choć urodził się w Pascagoula, Mississippi, dorastał w obszarze Mobile. Gwiazda country Tammy Wynette urodziła się na pograniczu Mississippi i Alabamy.
Prawdopodobnie jednym z najbardziej znanych muzyków pochodzących z Alabamy jest Hank Williams III,który urodził się w Georgiana. Hank i jego żona Audrey są pochowani w Oakwood Cemetery w Montgomery, gdzie w centrum miasta znajduje się Hank Williams Museum .
Alabama ma bogate tradycje jazzowe, jako miejsce narodzin takich znakomitości jak Lionel Hampton, Nat King Cole, Cleveland Eaton, Cootie Williams, Urbie Green, Ward Swingle, członków Take 6 i wielu innych.Zespół tubisty Howarda Johnsona z Saturday Night Live pochodzi z Montgomery.Muzeum Jazz Alabama Hall of Fame honoruje wiele z tych znakomitych muzyków. W latach 30 i 40-tych,uczelniane zespoły taneczne , takie jak Alabama Cavaliers, Auburn Knights i Bama State Collegians odegrały ważną rolę w historii jazzu na południu. Birmingham posiada kilka aktywnych znanych zespołów, w tym SuperJazz Big Band, Joe Giattina Orchestra, a Night Flight Big Band. Ponadto, posiada światowej klasy sekcję instrumentów dętych, Tuscaloosa Horns], skupiający jednych z najlepszych instrumentalistów jazzowych,soulowych i funkowych.
Ward Swingle to znany na całym świecie zdobywając nagrody Grammy, jazzowy wokalista, kompozytor i pianista, pochodzi z Mobile, Alabama. Birmingham miasto w Alabamie ma swój udział w kształtowaniu historii jazzu w Ameryce. Jest to rodzinne miasto wielu wpływowych muzyków jazzowych, w tym Cleveland Eaton basista, pianista i wokalista Ray Reach, gitarzysta Johnny Smith, trębacz i lider zespołu Erskine Hawkins, trębacz i aranżer Tommy Stewart, Hugh Martin kompozytor, aranżer Sammy Lowe, lider zespołu Sun Ra, wibrafonista i jazzowy Lionel Hampton, John Propst (pianista u Pete Fountaina i Bootsa Randolpha) i wielu innych. Takie dzielnice jak Tuxedo Junction i Fourth Avenue odegrały ważną rolę w rozwoju jazzu w Birmingham i Stanach Zjednoczonych. Muzyka gospel, zwłaszcza Five Blind Boys of Alabama, został szczególnie wpływowym ansamblem w stanie .Integrity Media to czołowa kompania zajmująca się produkcją i edycją gospel,mająca swoją bazę w Mobile.Stan Alabama ma również swoją scenę muzyki celtyckiej,na której wyróżniają się Henri's Notions, After Class i pochodząca z Birmingham harfistka Cynthia Douglass.
Muscle Shoals, jest znanym na całym świecie, jako jedno z epicentrum przemysłu muzycznego, to miejsce narodzin wielu klasycznych nagrań. Studia Muscle Shoals (Florence, Sheffield, Muscle Shoals, and Tuscumbia) zajmują istotne miejsce w historii rocka, country i R&B w latach 60 i 70-tych.Tu nagrywały takie osobistości jak Aretha Franklin, The Rolling Stones, Lynyrd Skynyrd, Otis Redding, Wilson Pickett, Bob Dylan, Paul Simon, Rod Stewart,czy Willie Nelson.Warte uwagi są zespoły sesyjne tego studia nagraniowego:The Muscle Shoals Rhythm Section, The Swampers, The Muscle Shoals Horns and The Fame Gang.