Richard Loring

Kompozytor, dyrygent, pedagog i autor Richard Loring [ur.23.07.1917r Chicago-zm. 28.08.2005r Los Angeles]kształcił się na Uniwersytecie Cincinnati, Uniwersytecie w Chicago, Konserwatorium w Cincinnati i American School of Music.  Po ukończeniu studiów w Chicago i Cincinnati Loring przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie dołączył do NBC. Później, w Hollywood, pracował w kilku studiach jako trener wokalu i kompozytor, między innymi w Universal, gdzie częstym współpracownikiem była autorka tekstów Diane Lampert. 

Filmy, przy których pracował, to: Hold Back The Dawn (1941, komponowanie piosenki tytułowej), Hi, Good Lookin'! oraz Meet Miss Bobby Socks (oba z 1944 r.), z których oba zawierały jego „Deacon Jones” napisany wspólnie z Johnnym Langem i Hy Heathem. W tym ostatnim filmie wystąpił Bob Crosby; wystąpił także Louis Jordan, który nagrał „Deacon Jones”. W 1957 Loring skomponował muzykę do filmu animowanego Królowa Śniegu nakręconego w Rosji. W 1959 roku pracował nad Operacją Petticoat, Dzikość i niewinność oraz Dom na nawiedzonym wzgórzu, pisząc temat do tego ostatniego. Pracował także dla Disneya przy filmie Toby Tyler, Or Ten Weeks With A Circus (1960), komponując piosenkę tytułową i „Biddle-Dee-Dee”.  

Działalność telewizyjna Loringa obejmowała pisanie muzyki do serialu Rat Patrol (1966-68), a także do jednorazowych dramatów. W studiach nagraniowych często był zapraszany do pomocy przy produkcji, pełniąc w tym zakresie obowiązki przy wielu albumach Johnny'ego Mathisa. 

 Pod koniec lat 90-tych Loring zaczął produkować przedstawienia dla organizacji zajmującej się HIV/AIDS w Los Angeles STAGE (Southland Theatre Artists Goodwill Event). Dla STAGE brał także udział w produkcji szeregu albumów. Bardzo szanowany w środowiskach filmowych i muzycznych, Loring był członkiem kilku organów krajowych, w tym Amerykańskiego Stowarzyszenia Kompozytorów, Autorów i Wydawców (ASCAP), Gildii Dramatów, Narodowej Akademii Autorów Piosenek i Gildii Autorów Piosenek Ameryki.  

Piosenki, do których skomponował muzykę z różnymi autorami tekstów, to „Cry You Out Of My Heart” (nagrane przez Ellę Fitzgerald), „Don't Let Me Dream” (nagrane przez Gene’a Rolanda z orkiestrą Stana Kentona), „If I’d Only Known You then” (nagrane przez Ink Spots), „When You've Laughed All Your Laughter” i „Very Warm” (oba nagrane przez Vica Damone). Autorem tekstów tej ostatniej piosenki, z 1959 roku, był Rod McKuen.  

W 2005 roku, choć Loring miał już ponad osiemdziesiąt lat, nadal pracował, komponując muzykę do filmu animowanego Cotton Tale i dwóch musicali Home Away From Home i Good House For A Killing. Zmarł w sierpniu tego roku.

Franz Waxman

Franz Waxman (właściwie Franz Wachsmann) urodził się na Górnym Śląsku, w żydowskiej rodzinie zamieszkującej miasto Konigshutte (obecnie Chorzów!), jako najmłodszy z sześciu synów. W wieku siedmiu lat zaczął pobierać naukę gry na fortepianie, jednakże jego ojciec nie popierał zainteresowań artystycznych syna i chciał wykształcić go jako pracownika banku. I rzeczywiście, Franz przez dwa i pół roku pracował w zawodzie jako kasjer, za pensję dokształcając się w zakresie lekcji kompozycji i harmonii, po czym wyruszył na studia muzyczne do Drezna. Jego noga długo tam jednak nie postała, wkrótce trafił do berlińskiego konserwatorium i wieczorami dorabiał jako pianista w zespole jazzowym Weintraub Syncopaters (z której to nazwy śmiał się często kolega Franza po fachu, David Raksin). Swego rodzaju jazzowe korzenie i zacięcie będą widoczne w niektórych jego kompozycjach (Sunset Boulevard), niemniej to nie on w przyszłości odpowiadać będzie za wprowadzenie tego gatunku w ramy filmowej ilustracji.

Pierwszy poważny kontakt Waxmana ze światem kina nastąpił w roku 1930, kiedy zatrudniono go przy słynnym Der Blau Engel Marleny Dietrich. Młody artysta nie został jednak poproszony o napisanie muzycznej ilustracji, a jedynie o aranżację gotowej już partytury Fredricha Hollandera oraz o poprowadzenie wykonującej ją orkiestry. Jego praca została dostrzeżona przez producenta filmu i w trzy lata później, już po wyemigrowaniu wraz z żoną z dążących ku totalitaryzmowi Niemiec, Waxman otrzymał posadę kompozytora przy reżyserowanym przez samego Fritza Langa obrazie Liliom. Zdjęcia kręcono w Paryżu i wkrótce po ich ukończeniu młody artysta opuścił Europę w poszukiwaniu sukcesu za Oceanem.

Przełom w karierze Waxmana nastąpił w roku 1935, kiedy zatrudniony został przy klasycznym już projekcie The Bride of Frankenstein, tworząc jedną z ważniejszych ilustracji muzycznych w historii horroru. 28-letni podówczas Franz podpisał kontrakt z wytwórnią Universal, gdzie spędził dwa lata na posadzie szefa wydziału muzycznego, po czym przeszedł do studia Metro-Goldwyn-Mayer. Następne lata przyniosły kolejne sukcesy artystyczne, w tym pierwsze nominacje do Oscara, m.in. za The Young at Heart, Rebekę oraz Dr.Jekyll and Mr. Hyde. Po krótkim okresie pracy dla Warner Bros. Waxman (Old Acquintance, Mr.Skeffington, The Two Mrs. Carrolls i inne), stał się już w Hollywood na tyle gorącym nazwiskiem, że mógł swobodniej dobierać swoje projekty, nie zważając na logo wytwórni.

Równolegle, obok pracy dla filmu, Waxman komponował muzykę poważną, występował jako dyrygent (m.in. prac Igora Strawińskiego), był wreszcie - od 1947 roku - fundatorem Beverly Hills Music Festival, którego nazwę zmieniono wkrótce na Los Angeles International Film Music Festival. Było to rokrocznie głośne wydarzenie artystyczne, odbywały się tam premiery dzieł uznanych światowych twórców, w tym takich sław, jak wspomniany Strawiński, Szostakowicz, Walton czy Schoenberg. Waxman przez lata pełnił funkcję dyrektora i głównego organizatora imprezy. W tym samym czasie, jako pierwszy w historii kompozytor (i jedyny do czasu Alana Menkena), został nagrodzony statuetką Oscara dwa razy z rzędu: za wybitne Sunset Boulevard oraz za A Place in the Sun. Wkrótce jednak zrezygnował z członkostwa w Akademii, gdy okazało się, że nie przyznano nominacji genialnemu The Robe Alfreda Newmana. 

W kolejnych latach napisał również wiele uznanych ścieżek, takich jak Rear Window Hitchcocka, The Spirit of St. Louis, urocze Peyton Place, czy wystawny Taras Bulba. Zmarł w roku 1967, w wieku 60 lat, po długiej walce z rakiem.

 
                                                                                 Filmografia

Burglars (1930)/ The Man in Search of His Murderer (1931)/ Caught in the Act (1931)/ Scampolo (1932)/ The First Right of the Child (1932)/ The Empress and I (1933)/ The Only Girl (1933)/ Greetings and Kisses, Veronika (1933)/ Liliom (1934)/ Mauvaise Graine (1934)/ The Crisis is Over (1934)/ Dédé (1935)/ Bride of Frankenstein (1935)/ Flash Gordon (serial, stock music from Bride of Frankenstein, 1936)/ Fury (1936)/ The Invisible Ray (1936)/ The Devil-Doll (1936)/ Captains Courageous (1937)/ Flash Gordon's Trip to Mars (serial, stock music from Bride of Frankenstein, 1938)/ A Christmas Carol (1938)/ The Adventure of Huckleberry Finn (1939)/ The Young in Heart (1938)/ On Borrowed Time (1939) Lady of the Tropics (1939) Flash Gordon Conquers the Universe (serial, stock music from Bride of Frankenstein, 1940)/ Strange Cargo (1940)/ Rebecca (1940)/ Boom Town (1940)/ The Philadelphia Story (1940)/ Suspicion (1941)/ Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1941)/ Woman of the Year (1942)/ Her Cardboard Lover (1942)/ Edge of Darkness (1943)/ Destination Tokyo (1943)/ Air Force (1943)/ To Have and Have Not (1944)/ Mr. Skeffington (1944)/ Objective, Burma! (1945)/ Hotel Berlin (1945)/ Humoresque (1946)/ Possessed (1947)/ That Hagen Girl (1947)/ Cry Wolf (1947)/ The Paradine Case (1947)/ Sorry, Wrong Number (1948)/ Alias Nick Beal (1949)/ Night Unto Night (1949)/ Johnny Holiday (1949)/ Sunset Boulevard (1950)/ The Furies (1950)/ Night and the City (1950)/ Dark City (1950)/ The Blue Veil (1951)/ He Ran All the Way (1951)/ Anne of the Indies (1951)/ A Place in the Sun (1951)/ Red Mountain (1951)/ Decision Before Dawn (1951)/ Phone Call from a Stranger (1952)/ Come Back, Little Sheba (1952)/ My Cousin Rachel (1952)/ Botany Bay (1953)/ Stalag 17 (1953)/ Demetrius and the Gladiators (1954)/ Elephant Walk (1954)/ Prince Valiant (1954)/ Rear Window (1954)/ The Silver Chalice (1954)/ Mister Roberts (1955)/ Peyton Place (1957)/ Sayonara (1957)/ The Spirit of St. Louis (1957)/ Run Silent, Run Deep (1958)/ The Nun's Story (1959)/ Sunrise at Campobello (1960)/ Cimarron (1960)/ Return to Peyton Place (1961)/ The Big Bankroll (1961)/ My Geisha (1962)/ Hemingway's Adventures of a Young Man (1962)/ Taras Bulba (1962)/ Lost Command (1966)

                                                    Awards

Oscar [Muzyka filmowa] 1952 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Miejsce pod słońcem 1951 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Bulwar Zachodzącego Słońca Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 1963 Best Music, Score - Substantially Original Taras Bulba 1960 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Historia zakonnicy 1955 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Srebrny kielich 1947 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Humoreska 1946 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Operacja Birma 1942 Best Music, Scoring of a Dramatic Picture Doktor Jekyll i pan Hyde 1942 Best Music, Scoring of a Dramatic Picture Podejrzenie 1941 Best Music, Original Score Rebeka 1939 Best Music, Scoring Młode serca 1939 Best Music, Original Score Młode serca Golden Globe 1951 Best Original Score Bulwar Zachodzącego Słońca Grammy

Malcolm Arnold

 

Sir Malcolm Henry Arnold,  (urodzony 21 października 1921r w Northampton,zm. 23 września 2006r w Norwich, Norfolk) był brytyjskim kompozytorem i zdobywcą Oscara. 

 Malcolm Arnold był synem zamożnego producenta obuwia. Studiował kompozycję u Gordona Jacoba i trąbkę u Ernesta Halla w Royal College of Music w Londynie. Następnie został trębaczem w London Philharmonic Orchestra (1941–1948), a w międzyczasie także w BBC Symphony Orchestra. Od końca lat czterdziestych poświęcił się całkowicie kompozycji. Został Komandorem Orderu Imperium Brytyjskiego w 1970 r., a w 1993 r. otrzymał tytuł szlachecki 

  Arnold był stosunkowo konserwatywnym, a jednocześnie płodnym i odnoszącym sukcesy kompozytorem dzieł tonalnych. On sam jako inspirację cytował twórczość Hectora Berlioza; różni krytycy porównali do Jeana Sibeliusa. Dziewięć symfonii Arnolda uważa się powszechnie za jego najważniejsze dzieła. Napisał także szereg koncertów, w tym koncert gitarowy (dla Juliana Breama) i koncert na harmonijkę ustną (dla Larry'ego Adlera). Jego sekwencje taneczne (dwa zestawy tańców angielskich i po jednym tańcu szkockim, tańcu irlandzkim, tańcu walijskim i tańcu kornwalijskim) są wesołe, a jednocześnie ludowe (jeden z tańców angielskich jest tematem muzycznym brytyjskiego programu telewizyjnego What the Papers Say). Innym znanym, krótszym utworem jest Divertimento na flet, obój i klarnet op.37.  

Arnold napisał także muzykę do 132 filmów, zdobył Oscara za Most na rzece Kwai (1958), ale także stworzył muzykę m.in. do Podróży w nieznane (1951), Belles of St Trinian's (1954), Zajazd o szóste szczęście (1958), Zagwizdane na wietrze (1961), Patrycja i lew (1962), Dziewięć godzin do wieczności (1963) czy Słowo kluczowe „Ciężka woda” (1965). Dyrygował Royal Philharmonic Orchestra przy nagraniu Koncertu na grupę i orkiestrę Deep Purple oraz London Philharmonic Orchestra w Gemini Suite Jona Lorda. Jego utwory odnoszą szczególne sukcesy w orkiestrach młodzieżowych i amatorskich - częściowo ze względu na względną łatwość gry, ale także przystępność jego osobistego stylu, który łączy w sobie elementy muzyki klasycznej, jazzu, folku i muzyki popularnej. Był patronem Orkiestry Młodzieżowej Colne Valley.

                                                                                 Filmografia

1948 Badger’s Green (reż. John Irwin); 1949 Ulicznik (Brittania Mews, reż. Jean Negulesco); 1950 Your Witness (reż. Robert Montgomery); 1952 The Ringer (reż. Guy Hamilton), Bariera dźwięku (The Sound Barrier, reż. David Lean); 1953 Albert R.N. (reż. Lewis Gilbert), The Captains Paradise (reż. Anthony Kimmins); 1954 The Night My Number Came Up (reż. Leslie Norman), Wybór Hobsona (Hobson’s Choice, reż. David Lean), The Sea Shall Not Have Them (reż. Lewis Gilbert), The Sleeping Tiger (reż. Joseph Losey), The Beautiful Stranger (reż. David Miller), The Belles of St. Trinian’s (reż. Frank Launder), You Know What Sailors Are (reż. Ken Annakin); 1955 A Prize of Gold (reż. Mark Robson), 1984 (reż. Michael Anderson), Value of Money (reż. Ken Annakin), I Am a Camera (reż. Henry Cornelius), The Deep Blue Sea (reż. Anatole Litvak); 1956 Tiger in the Smoke (reż. Roy Ward Baker), Trapeze (reż. Carol Reed), Port Afrique (reż. Rudolph Mate); 1957 Island in the Sun (reż. Robert Rossen), Most na rzece Kwei (The Bridge on the River Kwei, reż. David Lean), Wicked as They Come (reż. Ken Hughes); 1958 Korzenie niebios (The Roots of Heaven, reż. John Huston), The Key (? Bezgraniczny strach, reż. Montgomery Tully), Gospoda szóstego dobrodziejstwa (The Inn of the Sixth Happiness, reż. Mark Robson), Blue Murder at St. Trinian’s (reż. Frank Launder), Dunkirk (reż. Leslie Norman); 1959 Suddenly, Last Summer (reż. Joseph L. Mankiewicz), The Boy and the Bridge (reż. Kevin McClory); 1960 Zmowa milczenia (The Angry Silence, reż. Guy Green), Tunes of Glory (reż. Ronal Neame); 1961 No Love for Johnnie (reż. Gerald Thomas), On the Fiddle (reż. Cyril Frankel), The Pure Hell of St. Trinian’s (reż. Frank Launder), Whistle Down the Wind (reż. Bryan Forbes); 1962 Lisa (reż. Philip Dunne), The Lion (reż. Jack Cardiff); 1963 Cienka czerwona linia (The Thin Red Line, reż. Andrew Marton), Nine Hours to Rama (reż. Mark Robson); 1964 The Chalk Garden (reż. Ronald Neame), Tamahine (reż. Philip Leacock); 1965 Bohaterowie Telemarku (Heroes of Telemark, reż. Anthony Mann),1966 Sky West and Crooked (Gypsy Girl, reż. John Mills), The Great St. Trinian’s Train Robbery (reż. Frank Launder, Sidney Gilliat); 1967 Africa - Texas Style! (reż. Andrew Marton), North Sea Strike (reż. Don Kelly, dok.); 1969 Porachunki (The Reckoning, reż. Jack Gold); 1970 David Cooperfield (David Cooperfield, reż. Delbert Mann); 1980 The Wildcast of St. Trinian’s (reż. Frank Launder)

                                                    Awards

Oscar [Muzyka filmowa] 1958 Best Music, Scoring Most na rzece Kwai Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] Golden Globe Grammy

Dimitri Tiomkin

Dimitri Tiomkin (właściwie  Dmitri Zinowievich Tjomkin,  ur. 10 maja 1894r w Kremenczugu, gubernia połtawska, , Ukraina, zm. 11 listopada 1979r w Londynie ) był ukraińsko-amerykańskim kompozytorem i dyrygentem filmowym. Obok Maxa Steinera, Miklósa Rózsy i Franza Waxmana Tiomkin był jednym z kompozytorów, którzy odnieśli największe sukcesy w klasycznym kinie Hollywood. Zdobył między innymi cztery Oscary i był nominowany do kolejnych 20; Otrzymał także pięć Złotych Globów. Pracował niemal we wszystkich gatunkach, a jego westernowe kompozycje do filmów takich jak Twelve Noon, Red River, Two Reckon, Duel in the Sun i Rio Bravo stały się szczególnie znane. Kilkakrotnie współpracował z reżyserami Alfredem Hitchcockiem, Howardem Hawksem i Frankiem Caprą. 

  Dimitri Tiomkin był synem wybitnego patologa, który przez pewien czas pracował z Paulem Ehrlichem; Jego matka była muzykiem i już jako małe dziecko zapoznała go z grą na fortepianie. Od siódmego roku życia uczęszczał do klasy fortepianu w Petersburgu, a później kształcił się w Konserwatorium w Petersburgu u Aleksandra Głazunowa. Początkowo zarabiał na życie jako nauczyciel muzyki w rodzinach zamożnych lub arystokratycznych. Coraz bardziej rozczarowany sytuacją polityczną i kryzysem gospodarczym po rewolucji październikowej w 1917 r. Tiomkin otrzymał wizę do Niemiec dzięki koneksjom ojca, który od dawna mieszkał w Berlinie.

  Przez kilka lat mieszkał w Berlinie, a następnie w Paryżu jako nauczyciel muzyki i pianista. W 1925 wyemigrował do USA, gdy usłyszał, że europejscy muzycy są tam bardzo poszukiwani i zarabiają więcej. W 1927 r. Tiomkin poślubił pochodzącą z Wiednia tancerkę baletową Albertinę Rasch (1891–1967). W USA coraz bardziej interesował się muzyką jazzową i zaprzyjaźnił się z Georgem Gershwinem, a także podróżował po USA jako pianista koncertowy. Oprócz Gershwina kompozytorami, których dzieła cenił i często wykonywał, byli Ferruccio Busoni, Maurice Ravel, Frederic Mompou i Alexandre Tansman. Około 1930 roku wraz z żoną Albertiną Rasch przeniósł się do Hollywood, gdzie pracowała jako choreograf przy produkcjach filmowych. W tym czasie Tiomkin coraz bardziej interesował się kompozycją i napisał muzykę do swoich pierwszych filmów. W 1937 roku otrzymał obywatelstwo amerykańskie. 

  Na początku lat trzydziestych Tiomkin sprzedał swoje pierwsze kompozycje hollywoodzkim studiom, otrzymując 3000 dolarów za utwór zatytułowany Mars Ballet. Zaczął pisać więcej kompozycji filmowych i pierwsze duże zlecenie otrzymał w 1933 roku za film Alicja w Krainie Czarów od Paramount Pictures. Kompozycje filmowe niemal po raz pierwszy w życiu umożliwiły mu uzyskanie bezpiecznego i wygodnego dochodu. Szczególnie często Tiomkin był angażowany przez gwiazdorskiego reżysera Franka Caprę do napisania swojej kompozycji do wielkoformatowej produkcji Capry In the Shackles of Shangri-La w 1937 roku, co awansowało go na stanowisko pierwszego reżysera kompozytorów hollywoodzkich.  

Później pracowali nad klasykami filmowymi Pan Smith jedzie do Waszyngtonu (1939) i Czy życie nie jest piękne?, w każdym z Jamesem Stewartem w roli głównej.  Dzięki współpracy z Caprą Tiomkin odkrył także amerykańskie pieśni ludowe, które później wielokrotnie wykorzystywał, m.in. w swoich zachodnich kompozycjach.Tiomkin napisał muzykę do czterech filmów dla Alfreda Hitchcocka: W cieniu wątpliwości (1943), Nieznajomy z pociągu (1951), Wyznaję (1953) i Kiedy nazywa się morderstwo (1954). Do znanych filmów z kompozycjami Tiomkina należą dramat fantasy Jenny, film przygodowy Tarzan w niebezpieczeństwie (ostatni film o Tarzanie z Johnnym Weissmüllerem), film gangsterski Polowanie na Dillingera, komedia Szampan dla Cezara, filmy noir, takie jak Czarne lustro , Ofiary podziemia i Twarz anioła, a także rozbudowane eposy filmowe, takie jak Giants George'a Stevensa czy 55 dni w Pekinie Nicholasa Raya. 

Pracował praktycznie we wszystkich gatunkach filmowych. Prawdopodobnie najbardziej znane były jego kompozycje filmowe do westernów począwszy od lat czterdziestych XX wieku, w tym klasyki gatunku Red River, The Big Sky i Rio Bravo w reżyserii Howarda Hawksa. Tiomkin napisał być może najsłynniejszą muzykę do westernowego klasyka Freda Zinnemanna Twelve Noon (1952), za co otrzymał zarówno   nagrodę w kategorii Najlepsza Piosenka (za piosenkę High Noon (Do Not Forsake Me) oraz za całą ścieżkę dźwiękową do filmu w kategorii Najlepsza Muzyka Filmowa; Został za to także nagrodzony Złotym Globem. Jeszcze bardziej niż inni kompozytorzy filmowi swoich czasów Tiomkin oparł się na kompozycjach subtelnych, powściągliwych, jak w Dwunastej w południe. Napisał inne znane zachodnie kompozycje do Duel in the Sun (1946), Two Reckon (1957), The Clock Has Run Out (1957), Rio Bravo (1959) i Alamo (1960). 

 Trzeciego Oscara zdobył w 1955 r. za muzykę filmową do filmu o katastrofie lotniczej Williama A. Wellmana Znowu będzie dzień, a czwartego w 1959 r. za adaptację literacką Stary człowiek i morze. Po Dwunastej w południe Tiomkin skomponował kolejne utwory filmowe, z których część stała się hitami list przebojów - jak Friendly Persuasion Pata Boone'a z dramatu filmowego Alluring Temptation Williama Wylera (1956) i Town Without Pity Gene'a Pitneya z dramatu prawniczego City Without Pity ( 1961). W 1967 roku napisał jedną ze swoich ostatnich kompozycji filmowych dla westernu The Violent z Johnem Wayne'em i Kirkiem Douglasem w rolach głównych. Zapadająca w pamięć piosenka tytułowa, The Ballad of the War Wagon, śpiewana przez Eda Amesa, silnie przypomina wcześniejszą kompozycję tytułową The Ballad of the Alamo (1960). 

 Oprócz kina Tiomkin napisał także kilka znanych utworów tematycznych do seriali telewizyjnych, takich jak A Thousand Miles of Dust (Rawhide) (1959), Gunslinger (1961) i The Wild Wild West (1965). Pod koniec lat 60-tych coraz bardziej wycofywał się z branży filmowej, ostatnio w 1969 roku komponował do biografii muzyka Czajkowskiego, która została nakręcona i wyprodukowana w Związku Radzieckim, za co otrzymał ostatnią z 24 nominacji do Oscara.  

Jego jowialna postawa i nieco łamany angielski sprawiły, że Tiomkin stał się popularnym rozmówcą i jednym z bardziej widocznych w mediach hollywoodzkich kompozytorów swoich czasów. W 1959 roku opublikował swoją autobiografię pod tytułem Proszę mnie nie nienawidzić. Był trzykrotnie żonaty: najpierw z Karoliną Perfetto, z tego małżeństwa było jedno dziecko; następnie od 1927 r. aż do jej śmierci w 1967 r. z Albertiną Rasch i wreszcie od 1972 r. aż do jego śmierci z Olivią Cynthią Patch. Po wycofaniu się z Hollywood swoje schyłkowe lata spędził między mieszkaniami w Paryżu i Londynie, starając się codziennie aż do końca ćwiczyć grę na pianinie. Dimitri Tiomkin zmarł w Londynie w listopadzie 1979 r. po krótkiej chorobie w wieku 85 lat i został pochowany w Forest Lawn Memorial Park w Glendale.

                                                                                 Filmografia

Czajkowski Tchaikovsky 1970/ Wielka Katarzyna Great Catherine 1968 / Wóz pancerny The War Wagon 1967 / The Wild Wild West 1965 / Upadek Cesarstwa Rzymskiego The Fall of the Roman Empire 1964/ Świat cyrku Circus World 1964 / 36 godzin 36 Hours 1964 / 55 dni w Pekinie 55 Days at Peking 1963/ Without Each Other 1962 / Działa Navarony The Guns of Navarone 1961 / Miasto bez litości Town Without Pity 1961 / Alamo The Alamo 1960 / Nie do przebaczenia The Unforgiven 1960 / Przybysze o zmierzchu The Sundowners 1960 / Rio Bravo 1959 / Ostatni pociąg z Gun Hill Last Train from Gun Hill 1959 / Młoda ziemia The Young Land 1959 / Rawhide 1959/ Hotel de Paree 1959/ Rhapsody of Steel 1959 / Stary człowiek i morze The Old Man and the Sea 1958 / Pojedynek w Corralu O.K. Gunfight at the O.K. Corral 1957 / Dziki jest wiatr Wild Is the Wind 1957 / Nocne przejście Night Passage 1957/ Search for Paradise 1957 / Olbrzym Giant 1956 / Przyjacielska perswazja Friendly Persuasion 1956 / Alarm w Table Rock Tension at Table Rock 1956 / Ziemia faraonów Land of the Pharaohs 1955 / Billy Mitchell przed sądem wojskowym The Court-Martial of Billy Mitchell 1955 / Dziwna dama w mieście Strange Lady in Town 1955 / M jak morderstwo Dial M for Murder 1954 / Noc nad Pacyfikiem The High and the mighty 1954 / The Adventures of Hajji Baba 1954 / The Command 1954 / A Bullet Is Waiting 1954 / Twarz anioła Angel Face 1953 / Wyznaję I Confess 1953 / Zdobyć kolejne wzgórze Take the High Ground! 1953 / Jeopardy 1953 / Płynne złoto Blowing Wild 1953 / Return to Paradise 1953 / Cease Fire! 1953 / W samo południe High Noon 1952 / Bezkresne niebo The Big Sky 1952 / Szczęśliwy czas The Happy Time 1952 / The Four Poster 1952 / Kobieta w żelaznej masce Lady in the Iron Mask 1952 / Mutiny 1952 / The Steel Trap 1952 / Bugles in the Afternoon 1952 / My Six Convicts 1952 / Nieznajomi z pociągu Strangers on a Train 1951 / Istota z innego świata The Thing from Another World 1951 / Peking Express 1951/ Mr. Universe 1951 / Drums in the Deep South 1951 / Pokłosie wojny The Men 1950 / Zmarły w chwili przybycia D.O.A. 1950 / Cyrano de Bergerac 1950 / Dakota Lil 1950 / Champagne for Caesar 1950 / Guilty Bystander 1950 / Champion 1949 / Red Light 1949 / Pod jednym sztandarem Home of the Brave 1949 / Canadian Pacific 1949 / Rzeka Czerwona Red River 1948 / Tarzan i syreny Tarzan and the Mermaids 1948 / So This Is New York 1948 / Portret Jennie Portrait of Jennie 1948 / The Dude Goes West 1948 / Długa noc The Long Night 1947 / To wspaniałe życie It's a Wonderful Life 1946 / Pojedynek w słońcu Duel in the Sun 1946 / Mroczne zwierciadło The Dark Mirror 1946 / Black Beauty 1946 / Whistle Stop 1946 / Let There Be Light 1946 plakat filmu Anioł na ramieniu Anioł na ramieniu Angel on My Shoulder 1946 / War Comes to America 1945 / Bitwa o San Pietro San Pietro 1945 / Dillinger 1945/ Pardon My Past 1945 / China's Little Devils 1945 / Triumf doktora O'Connora Forever Yours 1945 / Know Your Enemy: Japan 1945 / Bitwa o Chiny The Battle of China 1944 / Ladies Courageous 1944 / The Negro Soldier 1944 / The Bridge of San Luis Rey 1944 / Oszust The Impostor 1944 / Cień wątpliwości Shadow of a Doubt 1943 / Atak nazistów The Nazis Strike 1943 / The Battle of Russia 1943 / Dlaczego walczymy: Dziel i zwyciężaj Divide and Conquer 1943 / Report from the Aleutians 1943 plakat filmu A Gentleman After Dark A Gentleman After Dark 1942 / Twin Beds 1942 / Księżyc i miedziak The Moon and Sixpence 1942 / Obywatel John Doe Meet John Doe 1941 / Flying Blind 1941 / The Corsican Brothers 1941/ Scattergood Meets Broadway 1941 / Człowiek z zachodu The Westerner 1940 / Lucky Partners 1940 / Pan Smith jedzie do Waszyngtonu Mr. Smith Goes to Washington 1939 / Tylko aniołowie mają skrzydła Only Angels Have Wings 1939 / Wielki walc The Great Waltz 1938 / Zew Północy Spawn of the North 1938 / Cieszmy się życiem You Can't Take It with You 1938 / Zagubiony horyzont Lost Horizon 1937 / Idol of the Crowds 1937 / Droga powrotna The Road Back 1937/ The Casino Murder Case 1935 / Zaczęło się od pocałunku I Live My Life 1935 / Kapryśna Marietta Naughty Marietta 1935 / Szalona miłość Mad Love 1935 / Alicja w Krainie Czarów Alice in Wonderland 1933 / Broadway to Hollywood 1933/ Resurrection 1931 / Pieśń skazańca The Rogue Song 1930 / Lord Byron of Broadway 1930 / Nasze niewinne narzeczone Our Blushing Brides 1930 / Porucznik Armand Devil-May-Care 1929

                                                    Awards

Oscar [Muzyka filmowa] 1959 – "Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture" for The Old Man and the Sea 1955 – "Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture" for The High and Mighty 1953 – "Best Music, Original Song" for High Noon (1952) for "Do Not Forsake Me, Oh My Darlin'" 1953 – "Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture" for High Noon Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 1972 –"Best Music, Scoring Adaptation and Original Song" Score for Tchaikovsky 1965 – "Best Music, Score – Substantially Original" for The Fall of the Roman Empire 1964 – "Best Music, Original Song" for 55 Days at Peking (1963) for "So Little Time" 1964 – "Best Music, Score – Substantially Original" for 55 Days at Peking 1962 – "Best Music, Original Song" for Town Without Pity 1962 – "Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture" for The Guns of Navarone 1961 – "Best Music, Original Song" for The Alamo (1960) for "The Green Leaves of Summer" 1961 – "Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture" for The Alamo 1961 – "Best Music, Original Song" for The Young Land 1958 – "Best Music, Original Song" for Wild Is the Wind 1957 – "Best Music, Original Song" for "Friendly Persuasion", "Best Scoring of a Dramatic Picture" for "Giant" 1955 – "Best Music, Original Song" for "The High and the Mighty" 1950 – "Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture" for Champion 1945 – "Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture" for The Bridge of San Luis Rey 1944 – "Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture" for The Moon and Sixpence 1943 – "Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture" for The Corsican Brothers 1940 – "Best Music, Scoring" for Mr. Smith Goes to Washington Golden Globe Grammy

                                         Kompozycje Dimitri Tiomkina na listach przebojów

[with Ned Washington] 07/1952 High Noon (Do Not Forsake Me) Frankie Laine 5.US/7.UK 09/1952 High Noon (Do Not Forsake Me) Tex Ritter 12.US 06/1953 Return to Paradise (Parts 1 & 2) Percy Faith and His Orchestra 19.US 07/1953 Return to Paradise Nat King Cole 15.US 07/1954 The High and the Mighty Leroy Holmes and His Orchestra 9.US 07/1954 The High and the Mighty Les Baxter 4.US 08/1954 The High and the Mighty Victor Young and His Singing Strings 6.US 08/1954 The High and the Mighty Johnny Desmond 17.US 11/1954 Hajji Baba (Persian Lament) Nat King Cole 14.US 07/1955 Strange Lady in Town Frankie Laine 6.UK 12/1957 Wild Is the Wind Johnny Mathis 22.US 08/1958 Strange Are the Ways of Love Gogi Grant 80.US 01/1959 Rawhide Link Wray 23.US 11/1959 Rawhide Frankie Laine 6.UK 05/1960 The Theme from the Unforgiven Don Costa 27.US 05/1961 Gunslinger Frankie Laine 50.UK 10/1961 Town without Pity Gene Pitney 13.US/32.UK 04/1964 The Fall of Love Johnny Mathis 120.US 11/1981 Wild Is the Wind David Bowie 24.UK 06/1996 Town without Pity Eddi Reader 26.UK [with Paul Francis Webster] 01/1954 Blowing Wild Frankie Laine 2.UK 09/1956 Friendly Persuasion (Thee I Love) Pat Boone 5.US/3.UK 09/1956 Friendly Persuasion (Thee I Love) The Four Aces 45.US 10/1956 Giant Jack Pleis 91.US 10/1956 Giant Les Baxter 63.US 11/1956 Giant Art Mooney 77.US 01/1957 Friendly Persuasion The Four Aces 29.UK 10/1960 Ballad of the Alamo Marty Robbins 34.US 10/1960 Ballad of the Alamo Bud & Travis 64.US 10/1960 The Green Leaves of Summer The Brothers Four 65.US 07/1961 The Guns of Navarone Joe Reisman 74.US 05/1962 The Green Leaves of Summer Kenny Ball & His Jazzmen 87.US/7.UK 06/1963 The Peking Theme (So Little Time) Andy Williams 115.US 04/1967 Guns of Navarone The Skatalites 36.UK [with solo] 10/1960 Theme from The Sundowners Felix Slatkin 70.US 10/1960 Theme from The Sundowners Billy Vaughn 51.US 11/1960 Theme from The Sundowners Mantovani and His Orchestra 93.US

Miklós Rózsa

 

Miklós Rózsa urodził się w 1907 roku w Budapeszcie, w majętnej, dobrze sytuowanej rodzinie węgierskiego przemysłowca. Dużą część dzieciństwa młody Miklós spędził w wiejskiej posiadłości rodu, znajdującej się w górskiej miejscowości Nagylócz, gdzie chłopiec miał, za sprawą mieszkańców i okolicznych Cyganów, silny kontakt z muzyką folklorystyczną. Po latach Rózsa stwierdził, że był to decydujący dla jego mentalności kompozytorskiej okres życia: ”Nie byłem nigdy kolekcjonerem pieśni folklorystycznych jak Kodály czy Bartók; interesowałem się tylko muzyką, której zawsze byłem świadom i w której odnajdywałem silną ekspresję i fascynującą rytmikę […] Chodziłem po prostu po okolicy z małym, czarnym zeszytem i spisywałem na papier, co usłyszałem. Nigdy nie przejmowałem się tekstem.”. Jako że Miklós już w wieku pięciu lat zaczął naukę gry na skrzypcach, często przebywał z Cyganami i grywali razem skoczne, wesołe pieśni. Nie przepadał za Budapesztem, nie odpowiadała mu atmosfera wielkiego miasta, doskonale czuł się więc w wiejskim krajobrazie Nagylóczu, a spisane, popularne w okolicy melodie, miał w przyszłości wykorzystać w swej działalności kompozytorskiej.

Wkrótce do nauki gry na skrzypcach dołączyły studia nad altówką i pianinem. Dając występy już w dzieciństwie (m.in. w przebraniu Mozarta), nie stał się jednak wunderkind, głównie za sprawą ojca, który chciał dać synowi ogólne wykształcenie, świadom, że cudowne dzieci często okazywały się zmarnowanymi talentami. Rózsa kontynuował swoje kształcenie w zakresie muzyki jeszcze w Budapeszcie, był członkiem i przewodniczącym Stowarzyszenia Franza Liszta, fascynowały go jednakże partytury nowych sław węgierskiej muzyki poważnej: Bartóka i Kodály’ego. Atmosfera miasta również niezbyt mu opowiadała, wyruszył więc do Lipska, by tam podjąć studia w kierunku chemicznym. Spotkawszy tam jednak Hermanna Grabnera, kompozytora i przyszłego dyrektora lipskiego Konserwatorium, zdecydował się rozwijać dalej swój muzyczny talent. Decyzja ta okazała się słuszna, partyturami Miklósa szybko zainteresowali się bowiem wydawcy Breitkopf i Haertel, którzy podpisali z nim kontrakt i opublikowali Trio smyczkowe op.1 oraz Kwintet fortepianowy op.2. Rózsa wszedł więc do szerokiego świata muzyki poważnej.

Absolwentem studiów stał się w 1929 roku i wkrótce przeprowadził się do Paryża, gdzie ukończył swoje pierwsze ważne dzieło, Węgierską serenadę, mające premierę w Budapeszcie, oraz słynny Temat, wariacje i finał op.13, który okazał się olbrzymim sukcesem, zarówno w Europie, jak i za Oceanem. Na jednym z niemieckich festiwali muzycznych Rózsa miał okazję spożywać obiad w restauracji obok samego Adolfa Hitlera siedzącego kilka stolików dalej i popijającego mleko. Pewnego dnia zaczepił go nazistowski oficer, z którym, jak się okazało, chodził do jednej klasy w lipskim Konserwatorium. Kompozytorskie osiągnięcia lat 30-tych Węgra okazały się tak znaczące, że w roku 1937 i 1938 odznaczony został przez miasto Budapeszt nagrodą im. Franciszka Józefa. W tym samym czasie zainteresował się kinematografią, do końca życia (”Podwójnego życia”, jak zwykł mawiać) pisał jednak muzykę koncertową i kameralną.

Jego pierwszy poważny kontakt z szerokim ekranem miał miejsce w 1934 roku, kiedy to Rózsa co prawda nie napisał jeszcze ani jednej nuty na potrzeby kina, ale miał okazję obejrzeć obraz Nędznicy zilustrowany partyturą swego znajomego, szwajcarskiego kompozytora Artura Honeggera. Węgier poczuł najwidoczniej magię kina i rok później przystał szybko na propozycję swojego rodaka, producenta Aleksandra Kordy, który zaprosił go do pracy nad filmem Knight Without Armour. W latach 1935-1939 Rózsa na potrzeby kinowych przedsięwzięć Kordy napisał kilka partytur, w tym głośne Four Feathers. W 1939 wystartowały prace nad kolejnym projektem, Złodziejem z Bagdadu, Miklós nie bez trudności zaczął kompozycję efektownej ścieżki dźwiękowej. Jednakże, z momentem wybuchu wojny, Korda zdecydował przenieść się do Hollywoodu, by tam dokończyć obraz. Rózsa wyruszył wraz z nim i w 1940 roku postawił stopę w Ameryce.

Złodziej z Bagdadu okazał się sukcesem, zdobywając dla Węgra pierwszą z siedemnastu nominacji do Oscara. Kolejnym znaczącym przedsięwzięciem okazała się Księga Dżungli z 1942 roku, bardzo ciekawa, silnie nacechowana etniką partytura, z której suita została wydana na płycie jako pierwszy hollywoodzki score w historii. W 1945 roku Rózsa stworzył kolejny precedens: wprowadził do muzyki filmowej elektronikę. Na potrzeby Spellbound Hitchcocka (oraz równolegle The Lost Weekend, co doprowadziło Hitcha do wściekłości) wykorzystał theremin, otrzymując za rewolucyjną – i bardzo popularną za sprawą pięknego tematu miłosnego - partyturę swojego pierwszego Oscara. Druga statuetka powędrowała do niego dwa lata później, za The Double Life, w międzyczasie zaś Węgier stworzył właściwie od podstaw konwencję ilustracyjną filmu noir. Stał się jednym z najbardziej rozchwytywanych kompozytorów Hollywood.

W 1948 roku Rózsa dołączył do wytwórni Metro-Goldwyn-Mayer, pozostając w niej przez następne 15 lat i praktycznie zdobywając monopol na wszystkie czołowe superprodukcje. W tym właśnie czasie Węgier stał się specjalistą od monumentalnych fresków historycznych, począwszy od znakomitego chóralnego Quo Vadis , poprzez napakowane akcją Knights of the Round Table, wreszcie po jedną z najwybitniejszych kompozycji kiedykolwiek napisanych na potrzeby Hollywood - epickiego Ben-Hura, który wygrał Rózsy trzeciego, ostatniego, ale i chyba najbardziej doniosłego Oscara. Przełom lat 50-tych i 60-tych wyznaczył schyłek Złotej Ery, również muzyka Węgra zaczęła schodzić na dalszy plan. W 1961 roku napisał dwie ostatnie (jak sam to określił, choć później pracował również przy Sodomie i Gomorze), wielkie partytury historyczne: Króla Królów oraz Cyda, stopniowo wycofując się z muzyki filmowej.

Popyt na ekspresyjny, symfoniczny styl Węgra w rozpoczynającym się właśnie okresie Srebrnej Ery, okresie poszukiwań nowych rozwiązań ilustracyjnych, musiał zmaleć i dopiero w latach 70-tych Rózsa przeżył swoiste odrodzenie, tworząc kilka ważnych partytur, ze znakomitym Providence na czele, za które otrzymał francuskiego Cezara. Swoją ostatnią ścieżkę dźwiękową, Dead Man Don’t Wear Plaid, napisał w 1982 roku, wydając niedługo później autobiografię Podwójne życie. Tego samego roku doznał poważnego ataku serca i ostatecznie przeszedł na emeryturę. Przeżył jeszcze kilkanaście lat, do 1995 roku, kiedy zmarł i został pochowany na jednym z hollywoodzkich cmentarzy.

Choć styl Rózsy słusznie może wydawać się dziś nieco nadekspresyjny, nie ulega wątpliwości, że kompozytor ten był jednym z wybitniejszych tematyków w historii Hollywoodu, był również twórcą, który postrzegał muzykę filmową w kategoriach artystycznych. Do Hollywoodu przywiózł ze sobą również zamiłowanie do pracy badawczej i pasja ta okazała się niezwykle cenna w czasie prac nad widowiskami historycznymi. Na ich potrzeby jeździł z ekipą filmową do Europy, badał muzykę średniowieczną, stworzył właściwie od podstaw brzmienie dla starożytnego Rzymu (choć w tym wypadku była to głównie jego własna inwencja), miał olbrzymie zasługi w stworzeniu Golden Age’owej konwencji ilustracyjnej. Równocześnie wynalazł stylistykę noir, którą z powodzeniem wykorzystywał w latach 40-tych i która miała się znakomicie aż do czasów Leonarda Bernsteina i jego On The Waterfront, zmieniającego znacząco brzmienie całego podgatunku.

Teoretycy muzyki filmowej dzielą hollywoodzką karierę Rózsy na kilka etapów. Pierwszy, czyli lata 1939-1944, to okres mocno nacechowany orientalną etniką, z partyturami pokroju The Thief of Bagdad czy Sahara. Drugi, tzw. psychologiczny, to oczywiście czas powstania Spellbound, The Lost Weekend, czy The Red House. Trzeci to etap filmu noir, czyli przede wszystkim druga połowa lat 40-tych, z oscarowym A Double Life włącznie. Czwarty okres określany jest jako „historyczno-biblijny” i jego ramy czasowe to przede wszystkim dekada lat 50-tych. Piąty, ostatni, to etap SF, lata 70-te i kompozycje pokroju Time After Time czy The Golden Voyage of Sinbad.

Jeśli chodzi o muzyczne inspiracje, Rózsa, obok wspomnianego już wcześniej zainteresowania węgierskim folklorem i muzyką średniowieczną, podobnie jak jego koledzy po fachu zwracał się ku XIX-wiecznym romantykom, na styl których w Hollywood był popyt i miejsce. Jak sam wspominał, tylko raz w swojej działalności dla Fabryki Snów sięgnął po technikę serialną Arnolda Schoenberga, przy okazji tematu Szatana z Króla Królów w roku 1961. Rózsa generalnie nigdy nie przepadał za awangardą, nie miał jej we krwi, pozostawał więc wierny swojemu stylowi. A styl ten zaowocował jednymi z najbardziej natchnionych i najdoskonalszych artystycznie partytur kiedykolwiek powstałych na potrzeby kina hollywoodzkiego.

                                                                                 Filmografia

Swan Song: The Story of Billy Wilder's Fedora 2014/ Gesucht: Monika Ertl 1989/ Umarli nie potrzebują pledu Dead Men Don't Wear Plaid 1982 / Igła Eye of the Needle 1981 / Ostatni uścisk Last Embrace 1979 / Podróż w czasie Time After Time 1979 / Fedora 1978 / Opatrzność Providence 1977 / Prywatne akta Hoovera The Private Files of J. Edgar Hoover 1977 / Podróż Sindbada do Złotej Krainy The Golden Voyage of Sinbad 1973 / Prywatne życie Sherlocka Holmesa The Private Life of Sherlock Holmes 1970 / Zielone berety The Green Berets 1968 / Władza The Power 1968 / Z życia VIP'ów The V.I.P.s 1963 / Ostatnie dni Sodomy i Gomory Sodoma e Gomorra 1962 / Cyd El Cid 1961 / Król królów King of Kings 1961 / Ben Hur Ben-Hur 1959 / Świat, ciało i szatan The World, the Flesh and the Devil 1959 / Czas życia i czas śmierci A Time to Love and a Time to Die 1958 / Coś wartościowego Something of Value 1957 / Tip on a Dead Jockey 1957 / Siódmy grzech The Seventh Sin 1957 / Pasja życia Lust for Life 1956 / Ludzie mieszanej krwi Bhowani Junction 1956 / Opowieść o złym człowieku Tribute to a Bad Man 1956 / Diane 1956/ Van Gogh: Darkness Into Light 1956 / Księżycowa flotylla Moonfleet 1955 / Królewski złodziej The King's Thief 1955 / Płomień zieleni Green Fire 1954 / Dolina Królów Valley of the Kings 1954 / Men of the Fighting Lady 1954 / Seagulls Over Sorrento 1954 / Juliusz Cezar Julius Caesar 1953 / Rycerze Okrągłego Stołu Knights of the Round Table 1953 / Historia trzech miłości The Story of Three Loves 1953 / All the Brothers Were Valiant 1953 / Młoda Bess Young Bess 1953 / Ivanhoe 1952 / Podróż ku Nowemu Światu Plymouth Adventure 1952 / Quo Vadis 1951 / Dragnet 1951 / Asfaltowa dżungla The Asphalt Jungle 1950 / Kryzys Crisis 1950 / Drewniany koń The Miniver Story 1950 / Żebro Adama Adam's Rib 1949 / Pani Bovary Madame Bovary 1949 / W pułapce miłości Criss Cross 1949 / Łapówka The Bribe 1949 / East Side, West Side 1949 / The Red Danube 1949 / Nagie miasto The Naked City 1948 / Zemsta kobiety A Woman's Vengeance 1948 / Decyzja na komendę Command Decision 1948 / Kiss the Blood Off My Hands 1948 / Brutalna siła Brute Force 1947 / Podwójne życie A Double Life 1947 / Czerwony dom The Red House 1947 / Desert Fury 1947/ Time Out of Mind 1947 / The Macomber Affair 1947 / U progu tajemnicy Secret Beyond the Door... 1947 / Where There's Life 1947 / Song of Scheherazade 1947 / The Other Love 1947 plakat filmu Zabójcy Zabójcy The Killers 1946 / Dziwna miłość Marty Ivers The Strange Love of Martha Ivers 1946 / Because of Him 1946 / Stracony weekend The Lost Weekend 1945 / Urzeczona Spellbound 1945 / Pamiętna pieśń A Song to Remember 1945 / Krew na słońcu Blood on the Sun 1945 / The Man in Half Moon Street 1945 / Lady on a Train 1945 / Podwójne ubezpieczenie Double Indemnity 1944 / The Hour Before the Dawn 1944 / Dark Waters 1944 / Sahara 1943 / Bohaterki Pacyfiku So Proudly We Hail! 1943 / Pięć grobów na drodze do Kairu Five Graves to Cairo 1943 / Złote serce The Woman of the Town 1943 / Księga dżungli Jungle Book 1942/ Jacaré 1942 / Lady Hamilton That Hamilton Woman 1941 / New Wine 1941 / Sundown 1941 / Lidia Lydia 1941 / Ten Days in Paris 1940 / Złodziej z Bagdadu The Thief of Bagdad 1940 / Cztery pióra The Four Feathers 1939 / The Spy in Black 1939/ On the Night of the Fire 1939 / Rozwód lady X The Divorce of Lady X 1938 / Hrabina Władimow Knight Without Armour 1937 / Thunder in the City 1937 / The Squeaker 1937/ The Green Cockatoo 1937

                                                    Awards

Oscar [Muzyka filmowa] 1960 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Ben Hur 1948 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Podwójne życie 1946 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Urzeczona Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 1962 Best Music, Original Song Cyd 1962 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Cyd 1954 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Julius Caesar 1953 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Ivanhoe 1952 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Quo Vadis 1947 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Zabójcy 1946 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Stracony weekend 1946 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Pamiętna pieśń 1945 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Podwójne ubezpieczenie 1945 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Złote serce 1943 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Księga dżungli 1942 Best Music, Scoring of a Dramatic Picture Lidia 1942 Best Music, Scoring of a Dramatic Picture Zmierzch 1941 Best Music, Original Score Złodziej z Bagdadu Golden Globe Grammy

Adolph Deutsch

  Adolph Deutsch (ur. 20 października 1897r w Londynie, zm. 1 stycznia 1980r w Palm Desert) - amerykański kompozytor muzyki filmowej.


Urodził się w Londynie. Jako samorodny talent muzyczny, w wieku ośmiu lat trenował grę na fortepianie w Królewskiej Akademii Muzycznej.


W 1910 wyjechał na stałe do USA, a w 1920 uzyskał amerykańskie obywatelstwo. Początkowo pracował w Ameryce jako taper. Później prowadził swoją własną orkiestrę i odnosił sukcesy na nowojorskim Broadwayu w latach 20. i 30-tych. Pod koniec lat 30-tych przeniósł się do Hollywood, gdzie założył Stowarzyszenie Kompozytorów Muzyki Filmowej, któremu szefował w latach 1943-1953.

Był trzykrotnym laureatem Oscara za najlepszą muzykę do filmów: Rekord Annie (1950) George'a Sidneya, Siedem narzeczonych dla siedmiu braci (1954) Stanleya Donena i Oklahoma! (1955) Freda Zinnemanna. Był nominowany do tej nagrody również za oprawę muzyczną do filmów Statek komediantów (1951) George'a Sidneya i Wszyscy na scenę (1953) Vincente Minnellego.

                                                                                 Filmografia

1937 They Won't Forget/ 1937 The Great Garrick/ 1938 Swing Your Lady/ 1938 Racket Busters/ 1938 Valley of the Giants/ 1938 Heart of the North/ 1939 Off the Record/ 1939 The Kid from Kokomo/ 1939 Indianapolis Speedway/ 1939 The Angels Wash Their Faces/ 1939 Espionage Agent/ 1940 The Fighting 69th/ 1940 Castle on the Hudson/ 1940 Three Cheers for the Irish/ 1940 Saturday's Children/ 1940 Torrid Zone/ 1940 They Drive by Night/ 1940 Flowing Gold/ 1940 Tugboat Annie Sails Again/ 1940 East of the River/ 1941 All Through the Night/ 1941 The Maltese Falcon/ 1941 Manpower/ 1941 Kisses for Breakfast/ 1941 Underground/ 1941 Singapore Woman/ 1941 The Great Mr. Nobody/ 1941 High Sierra/ 1942 Lucky Jordan/ 1942 George Washington Slept Here/ 1942 You Can't Escape Forever/ 1942 Across the Pacific/ 1942 The Big Shot/ 1942 Juke Girl/ 1942 Larceny, Inc./ 1943 Northern Pursuit/ 1943 Action in the North Atlantic/ 1944 The Doughgirls/ 1944 The Mask of Dimitrios/ 1944 Uncertain Glory/ 1945 Danger Signal/ 1945 Escape in the Desert/ 1946 Nobody Lives Forever/ 1946 Shadow of a Woman/ 1946 Three Strangers/ 1947 Blaze of Noon/ 1947 Ramrod/ 1948 Whispering Smith/ 1948 Julia Misbehaves/ 1949 Intruder in the Dust/ 1949 The Stratton Story (uncredited)/ 1949 Little Women/ 1950 Pagan Love Song (uncredited)/ 1950 Mrs. O'Malley and Mr. Malone/ 1950 Father of the Bride/ 1950 The Big Hangover/ 1950 Stars in My Crown/ 1951 Show Boat (uncredited)/ 1951 Soldiers Three/ 1952 Million Dollar Mermaid (uncredited)/ 1953 The Band Wagon (uncredited)/ 1953 Torch Song/ 1953 The Long, Long Trailer/ 1954 Seven Brides for Seven Brothers (uncredited)/ 1955 Interrupted Melody (uncredited)/ 1956 Tea and Sympathy/ 1956 The Rack/ 1958 The Matchmaker/ 1959 Some Like It Hot (background score)/ 1960 The Apartment/ 1961 Go Naked in the World/

                                                    Awards

Oscar [Muzyka filmowa] 1956 Best Music, Scoring of a Musical Picture Oklahoma 1955 Best Music, Scoring of a Musical Picture Siedem narzeczonych dla siedmiu braci 1951 Best Music, Scoring of a Musical Picture Rekord Annie Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 1954 Best Music, Scoring of a Musical Picture Wszyscy na scenę 1952 Best Music, Scoring of a Musical Picture Statek komediantów Golden Globe Grammy

Laurie Johnson

Laurence Reginald Ward Johnson ,  (urodzony 7 lutego 1927r)  to angielski kompozytor i lider zespołu, który napisał muzykę do kilkudziesięciu filmów i seriali telewizyjnych  i został opisany jako „jeden z najbardziej cenionych aranżerów wielkich -band swing and pop music” w Anglii , którego utwory często służą jako muzyka do produkcji seryjnej .

Johnson urodził się w Hampstead w Anglii, studiował w Royal College of Music w Londynie i spędził cztery lata w Coldstream Guards , zanim w latach pięćdziesiątych przeniósł się do przemysłu rozrywkowego. Jednym z jego pierwszych dużych projektów była rola kompozytora i dyrektora muzycznego w muzycznej adaptacji Rape Upon Rape Henry'ego Fieldinga zatytułowanej Lock Up Your Daughters (1959), której premiera odbyła się w Mermaid Theatre Bernarda Milesa .  Partytura z tekstami Lionela Barta zdobyła nagrodę Ivor Novello . Jego twórczość sceniczna obejmowała muzykę do rewii Petera Cooka , Pieces of Eight (1959) i Czterech muszkieterów (1967) z Harrym Secombe w roli głównej . 

W 1961 roku Johnson znalazł się na brytyjskiej liście przebojów singli z utworem „Sucu Sucu” , motywem muzycznym z brytyjskiego serialu telewizyjnego Top Secret .  To właśnie w tej dziedzinie telewizyjnej miał być najbardziej płodny. Od lat 60. do 80-tych skomponował ponad pięćdziesiąt tematów i partytur, w tym motyw wykorzystany w This Is Your Life   , The Avengers (od 1965), Animal Magic (zatytułowany „Las Vegas” ),  Jason King, The New Avengers i  The Professionals .  Był jednym z założycieli m.in  z Albertem Fennellem i Brianem Clemensem   Mark One Productions, firmy zajmującej się produkcją telewizyjną odpowiedzialnej za filmy The New Avengers i The Professionals .

W 1962 roku Johnson kupił dom z 7 sypialniami w Stanmore w północnym Londynie, gdzie mieszkał do 2015 roku .

Johnson był odpowiedzialny za muzykę przewodnią do serii Sounds of Jazz w BBC Radio 1 , wprowadzonej przez Petera Claytona i nadawanej w niedzielne wieczory od października 1973 roku. 

Johnson ma na swoim koncie muzykę do filmów takich jak The Good Companions, The Moonraker (1958), Tiger Bay, Dr. Strangelove, First Men in the Moon, You Must Be Joking!, And Soon the Darkness, Captain Kronos -Vampire Hunter and Diagnosis: Murder ( film Christophera Lee z 1975 r .). Wśród innych jego dzieł była muzyka do filmu telewizyjnego Mister Jerico , w którym wzięło udział wielu członków oryginalnego zespołu Avengers, w tym Patrick Macnee .

Johnson wydał kilka nagrań w wytwórni Unicorn-Kanchana . Były to między innymi jego własne kompozycje The Royal Tour , The Wind in the Willows oraz Symphony: Synthesis na duży zespół składający się z orkiestry jazzowej i orkiestry symfonicznej. Pierwotnie wydany przez EMI Records , Symphony zawierało kilka znanych nazwisk jazzowych, w tym Tubby Hayes , Don Lusher , Joe Harriott , Kenny Wheeler i Stan Tracey , a także London Philharmonic Orchestra . Johnson wydał także album z muzyką z The Avengers ,The New Avengers and The Professionals , album z jego partyturami do The First Men in the Moon, Dr Strangelove i Captain Kronos oraz dwa albumy z kompozycjami innych osób: muzyka filmowa Dmitrija Tiomkina i suita Bernarda Herrmanna do North by Northwest.

W 1997 roku Johnson rozpoczął trasę koncertową z założonym przez siebie zespołem The London Big Band.  Ich „Theme From 'The Professionals'” osiągnął  na brytyjskiej liście przebojów singli     36 miejsce w maju 1997.  Dostarczył także komentarze na DVD do kilku seriali, w które był zaangażowany. Od tego czasu wiele utworów Johnsona stało się podkładem muzycznym do wielu seriali animowanych, w tym SpongeBob SquarePants i Ren And Stimpy .

Johnson został mianowany członkiem Orderu Imperium Brytyjskiego (MBE) w konkursie z okazji urodzin 2014 za zasługi dla muzyki.               Filmografia

The Good Companions (1957)/ The Moonraker (1958)/ Girls at Sea (1958)/ No Trees in the Street (1959)/ Tiger Bay (1959)/ Operation Bullshine (1959)/ I Aim at the Stars (1960)/ Spare The Rod (1961)/ What a Whopper (1961)/ Siege of the Saxons (1963)/ Bitter Harvest (1963)/ Dr. Strangelove (1964)/ First Men in the Moon (1964)/ East of Sudan (1964)/ The Beauty Jungle (1964)/ You Must Be Joking! (1965)/ Hot Millions (1968)/ Mister Jerico (1970)/ And Soon the Darkness (1970)/ The Firechasers (1971)/ Captain Kronos – Vampire Hunter (1972)/ The Belstone Fox (1973)/ The Maids (1974)/ Hedda (1975)/ Diagnosis: Murder (1975)/ It Shouldn't Happen to a Vet (1976)/ A Hazard of Hearts (1987)/ It's Alive III: Island of the Alive (1987)/ The Lady and the Highwayman (1989)/ A Ghost in Monte Carlo (1990)/

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sucu Sucu/Echo Four-Two	The Laurie Johnson Orchestra	09.1961	9[12]	-	Pye 7N 15383	[written by Tarateno Rojas][produced by A Record Supervision Production][utwór z serialu TV "Top Secret"]
Theme from The Professionals	The Laurie Johnson Orchestra	05.1997	36[2]	-	Virgin VSCDX 1643	-

André Previn

 André Previn, właśc. Andreas Ludwig Priwin (ur. 6 kwietnia 1929r w Berlinie, zm. 28 lutego 2019r w Nowym Jorku) - amerykański dyrygent, pianista i kompozytor pochodzenia niemiecko-żydowskiego.


Studiował w konserwatoriach w Berlinie i Paryżu. W 1939 wyjechał do Stanów Zjednoczonych. W 1948 został zaangażowany przez wytwórnię Metro-Goldwyn-Mayer na stanowisko kompozytora i kierownika orkiestr nagrywających muzykę do filmów.

Karierę rozpoczął jako pianista jazzowy oraz kompozytor muzyki filmowej. Do 1962 wydał ponad dziesięć jazzowych albumów (w tym np. King Size!). Od 1960 skoncentrował się na dyrygenturze i pianistyce, sięgając po repertuar klasyczny. Dyrygował najlepszymi orkiestrami symfonicznymi świata, m.in. Boston Symphony Orchestra, New York Philharmonic, Wiener Philharmoniker, Houston Symphony, Pittsburgh Symphony Orchestra, Los Angeles Philharmonic, London Symphony Orchestra.

Komponował utwory orkiestrowe, pieśni, musicale. Stworzył muzykę do kilkudziesięciu filmów. Otrzymał 4 Oscary za ścieżki dźwiękowe do obrazów: Gigi (1958), Porgy i Bess (1959), Słodka Irma (1963) i My Fair Lady (1964). Na początku lat 80-tych wrócił na krótki czas do muzyki jazzowej, komponując utwory i nagrywając dwie płyty wraz ze skrzypkiem Itzhakiem Perlmanem i jazzową sekcją rytmiczną. Były to albumy: A Different Kind of Blues (1980) i It’s a Breeze (1981).

W 1998 zdobył Grand Prix du Disque za nagranie swojej opery, Tramwaj zwany pożądaniem, na podstawie sztuki Tennessee Williamsa.

W 1966 królowa Elżbieta II nadała mu godność Honorowego Rycerza Komandora Orderu Imperium Brytyjskiego.

              Filmografia

Return to the Arena: The Making of 'Rollerball' 2000/ / Rollerball 1975/ / Jennie: Lady Randolph Churchill 1974/ Jesus Christ Superstar 1973/ Kochankowie muzyki The Music Lovers 1970/ Pomaluj swój wóz Paint Your Wagon 1969 / Na wskroś nowoczesna Millie Thoroughly Modern Millie 1967/ Szczęście Harry'ego The Fortune Cookie 1966 / Ciemna strona sławy Inside Daisy Clover 1965 / Pocałuj mnie, głuptasie Kiss Me, Stupid 1964 / Kto leży w moim grobie? Dead Ringer 1964 / Do widzenia, Charlie Goodbye Charlie 1964 / Blood on the Arrow 1964 / My Fair Lady 1964 / Słodka Irma Irma la Douce 1963 / Zmierzch długiego dnia Long Day's Journey Into Night 1962 / Dwoje na huśtawce Two for the Seesaw 1962 / Czterech jeźdźców Apokalipsy Four Horsemen of the Apocalypse 1962 / Dziewczyna w hotelu All in a Night's Work 1961 / Raz, dwa, trzy One, Two, Three 1961 / Elmer Gantry 1960 / Pepe 1960 / 1960 / Podziemni The Subterraneans 1960 / Telefony, telefony Bells Are Ringing 1960 / Porgy i Bess Porgy and Bess 1959 / Facetka Party Girl 1958 / Gigi 1958 / Żona modna Designing Woman 1957 / Hot Summer Night 1957 / Ludzie z numerami House of Numbers 1957 / Kosztowny związek The Catered Affair 1956 / Najszybszy strzelec The Fastest Gun Alive 1956 / Zaproszenie do tańca Invitation to the Dance 1956 / Czarny dzień w Black Rock Bad Day at Black Rock 1955 / Zawsze jest piękna pogoda It's Always Fair Weather 1955 / The Girl Who Had Everything 1953/ Pocałuj mnie, Kasiu Kiss Me, Kate 1953 / Powód do paniki Cause for Alarm! 1951/ Kim 1950 / Trzy krótkie słowa Three Little Words 1950 / The Outriders 1950 / Shadow on the Wall 1950 / Dial 1119 1950 / Tension 1949 / Słońce zawsze wschodzi The Sun Comes Up 1949 / Wyzwanie dla Lassie Challenge to Lassie 1949 / Scene of the Crime 1949

                                                         Awards

Oscar [Muzyka filmowa] 1965 Best Music, Scoring of Music, Adaptation or Treatment My Fair Lady 1964 Best Music, Scoring of Music, Adaptation or Treatment Słodka Irma 1959 Best Music, Scoring of a Musical Picture Gigi Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 1974 Best Music, Scoring Original Song Score and/or Adaptation Jesus Christ Superstar 1968 Best Music, Scoring of Music, Adaptation or Treatment Na wskroś nowoczesna Millie 1963 Best Music, Original Song Dwoje na huśtawce For the song "Song from Two for the Seesaw (Second Chance)" 1961 Best Music, Original Song Pepe For the song "Faraway Part of Town" 1978 Best Original Song - Motion Picture You Light Up My Life (1977) 1961 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Elmer Gantry 1961 Best Music, Scoring of a Musical Picture Telefony, telefony 1954 Best Music, Scoring of a Musical Picture Pocałuj mnie, Kasiu 1951 Best Music, Scoring of a Musical Picture Trzy krótkie słowa

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Like Young/Young Man's Lament	André Previn And David Rose	06.1959	-	46[12]	MGM K12792	[written by Previn]
Like Love/Love Me Or Leave Me	André Previn And His Piano And Orchestra	05.1960	-	108[2]	Columbia 41683	[written by D. Langdon, A. Previn]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Secret Songs For Young Lovers	André Previn	06.1959	-	16[21]	MGM 3716	-
Like Love	André Previn	07.1960	-	25[28]	Columbia 1437	-
A Touch of Elegance	André Previn	10.1961	-	118[9]	Columbia 8449	-
André Previn in Hollywood	André Previn	11.1963	-	130[4]	Columbia 8834	-
My Fair Lady	André Previn With Shelly Manne	12.1964	-	147[4]	Columbia 8995	[produced by Lester Koenig]
A Different Kind of Blues	André Previn with Itzhak Perlman	03.1981	-	149[9]	Angel 37 780	-

Alex North

Alex North urodził się w Chester, w stanie Pennsylvania, w rodzinie z rosyjskimi korzeniami. Mimo trudnej sytuacji finansowej (ojciec szybko zmarł i choć zostawił po sobie trochę oszczędzonych pieniędzy, to na barkach matki spoczywał obowiązek wyżywienia rodziny), chłopiec od najmłodszych lat miał kontakt z muzyką i jeszcze przed dziesiątymi urodzinami mógł podjąć jej naukę, początkowo w zakresie gry na fortepianie. Jako nastolatek trafił do Curtis Institute w Filadelfii, a potem, dzięki zdobytemu stypendium, do nowojorskiej Juilliard School. 

W międzyczasie pracował jako telegrafista, zaczęła się również jego fascynacja rosyjską muzyką poważną, zwłaszcza Prokofiewem. Jako że obsługa telegrafu była zawodem w ówczesnym Związku Radzieckim pożądanym, North zdecydował się wyjechać i kontynuować swoją muzyczną ścieżkę jako uczeń moskiewskiego konserwatorium, pierwszy w historii uczelni Amerykanin. Nauka trwała cztery lata, od 1932 do 1935 roku, Alex zdobył również posadę dyrektora muzycznego w łotewskim Teatrze Narodowym. Mimo tych niewątpliwych sukcesów, nie czuł się w Rosji zbyt dobrze, tęsknił za domem, tęsknił za ukochanym przez niego jazzem. North wspominał później:

”Kiedy miałem jakieś czternaście lat, zafascynował mnie amerykański jazz […] Wyruszyłem na do Związku Radzieckiego i pewnego dnia poszedłem tam na imprezę, gdzie grano Mood Indigo [znany standard jazzowy ] .Powiedziałem sobie wtedy: twoje korzenie nie są tutaj. I wróciłem do Stanów.”

W 1936 roku znalazł się w Nowym Jorku, gdzie w czasie studiów poznał kompozytorów Aarona Coplanda i Ernsta Tocha, zaczął również pisać muzykę na potrzeby teatru. Dzięki zaangażowaniu przez słynną tancerkę Annę Sokołow, North miał okazję odwiedzić Meksyk, do którego zapałał wielką miłością, po latach zmaterializowaną w postaci znakomitej partytury do filmu Viva Zapata!. W tym samym czasie nawiązał znajomość z reżyserem Elią Kazanem, wkrótce jednak wybuchła wojna i Alex trafił do armii. W wojsku szybko odkryto jego muzyczny talent i zatrudniono go przy ilustracji filmów propagandowych i dokumentalnych, dotyczących toczącego się konfliktu. Po zakończeniu wojny North wrócił do pisania muzyki poważnej, tworząc między innymi swoją pierwszą symfonię w 1947 roku, oraz muzyki na potrzeby teatru.

Do Hollywoodu trafił w 1951 roku, na zaproszenie Elii Kazana, realizującego właśnie filmową wersję Tramwaju zwanego pożądaniem, z Marlonem Brando w roli głównej. North nie czuł się zbyt pewnie przy projekcie, mając doświadczenie głównie w pisaniu na niewielką orkiestrę, w międzyczasie jeździł również do Nowego Jorku, by kontynuować pracę teatralną. Tramwaj zwany pożądaniem został jednak ukończony i stał się przełomem w historii muzyki filmowej, kompozytor bowiem jako pierwszy wykorzystał jazz w formie dramatycznego underscore. Rozpoczęła się jego udana hollywoodzka kariera, która zaowocowała tak znakomitymi pracami, jak Wściekłość i wrzask (1959), Spartakus (1960), czy Agonia i ekstaza (1965). North napisał muzykę do ponad 50 filmów, otrzymując 15 nominacji do Oscara. Statuetkę Akademii zdobył jednak dopiero w 1986, za całokształt twórczości, jako pierwszy i do roku 2007 jedyny kompozytor w historii.

Mimo artystycznych sukcesów, wydaje się, że North był jednak artystą niedocenionym. Nie pisał wiele, lubił pracować powoli (na Kleopatrę miał półtora roku), tworząc zwykle nie więcej, niż dwie partytury rocznie. Jego styl był niezwykle charakterystyczny i bardzo wymagający jak na hollywoodzkie standardy. Artysta ocierał się nieraz o awangardę, olbrzymią wagę przykładał do detali orkiestracyjnych, uwielbiał eksperymentować z perkusją (partytura do dokumentalnego obrazu Africa), można powiedzieć, że jako pierwszy zaczął wyprowadzać Krainę Snów z neoromantycznego brzmienia Złotej Ery. 

Najchętniej pisał muzykę na potrzeby kameralnych dramatów, choć niewątpliwie to kompozycje do gigantycznych, epickich widowisk zdobyły mu największą popularność. Najbardziej dotkliwym z kolei rozczarowaniem zawodowym, jakie go spotkało, było odrzucenie przez Stanleya Kubricka jego muzyki napisanej na potrzeby 2001: Odysei kosmicznej i zastąpienie jej utworami Straussa i Ligety’ego, notabene ze znakomitym skutkiem… Unieśmiertelniła go dla młodszego pokolenia fanów gatunku piosenka Unchained Melody na nowo nagrana w latach dziewięćdziesiątych na potrzeby kasowego dramatu Uwierz w ducha, dzisiaj będąca już niekwestionowanym klasykiem.

North był wieloletnim przyjacielem i mentorem Jerry Goldsmitha, w którego brzmieniu słychać wpływy i który po latach nagrał na nowo kilka kompozycji swojego mistrza. Twórca Tramwaju zwanego pożądaniem w życiu prywatnym miał żonę i trójkę dzieci, mówił biegle w pięciu językach, interesował się również sportem, antykami i literaturą. Jako kompozytor muzyki filmowej zasłużył się na wielu frontach, jego najważniejszym jednak osiągnięciem było wyprowadzenie gatunku z XIX, i wprowadzenie go do XX wieku, czym dał podwaliny pod rewolucję Srebrnej Ery. Zmarł w 1991 roku, już na artystycznej emeryturze.

 

              Filmografia

A Streetcar Named Desire (1951)/ Death of a Salesman (1951)/ Viva Zapata! (1952)/ Les Misérables (1952)/ Désirée (1954)/ Unchained (1955)/ The Rose Tattoo (1955)/ I'll Cry Tomorrow (1955)/ The Bad Seed (1956)/ The Rainmaker (1956)/ The King and Four Queens (1956)/ The Long, Hot Summer (1958)/ Stage Struck (1958)/ Hot Spell (1958)/ The Sound and the Fury (1959)/ The Wonderful Country (1959)/ Spartacus (1960)/ The Misfits (1961)/ Sanctuary (1961)/ The Children's Hour (1961)/ All Fall Down (1962)/ Cleopatra (1963)/ Cheyenne Autumn (1964)/ The Outrage (1964)/ The Agony and the Ecstasy (1965)/ Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966)/ The Devil's Brigade (1968)/ The Shoes of the Fisherman (1968)/ Hard Contract (1969)/ A Dream of Kings (1969)/ Willard (1971)/ Pocket Money (1972)/ Shanks (1974)/ Bite the Bullet (1975)/ Journey into Fear (1975)/ Somebody Killed Her Husband (1978)/ Wise Blood (1979)/ Carny (1980)/ Dragonslayer (1981)/ Under the Volcano (1984)/ Prizzi's Honor (1985)/ The Dead (1987)/ Good Morning, Vietnam (1987)/ The Penitent (1988)/

                                                         Awards

Oscar [Muzyka filmowa] Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] A Streetcar Named Desire (1951) Death of a Salesman (1951) Viva Zapata! (1952) The Rose Tattoo (1955) Best Original Song (with Hy Zaret) "Unchained Melody" (1955) The Rainmaker (1956) Spartacus (1960) Cleopatra (1963) The Agony and the Ecstasy (1965) Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966) The Shoes of the Fisherman (1968) Shanks (1974) Bite the Bullet (1975) Dragonslayer (1981) Under the Volcano (1984) Golden Globe The Shoes of the Fisherman (1968)

                                        Kompozycje Alexa Northa na listach przebojów

[with Hy Zaret] 04/1955 Unchained Melody Les Baxter 1.US/10.UK 04/1955 Unchained Melody Al Hibbler 3.US/2.UK 04/1955 Unchained Melody Roy Hamilton 6.US 05/1955 Unchained Melody Jimmy Young 1.UK 05/1955 Unchained Melody June Valli 06/1955 Unchained Melody Liberace 20.UK 05/1961 Unchained Melody Gerry Granahan 109.US 10/1963 Unchained Melody Vito & the Salutations 66.US 03/1964 Unchained Melody Jimmy Young 43.UK 07/1965 Unchained Melody The Righteous Brothers 4.US/14.UK 08/1968 Unchained Melody The Sweet Inspirations 73.US 08/1976 Unchained Melody Jim McClusky 51.UK 03/1981 Unchained Melody Heart 83.US 02/1986 Unchained Melody Leo Sayer 54.UK 08/1990 Unchained Melody The Righteous Brothers 13.US/1.UK 03/2002 Unchained Melody Gareth Gates 1.UK [with Terry Callier] 05/1998 Love Theme from Spartacus Terry Callier 57.UK [with Sammy Cahn] 05/1958 The Long Hot Summer Jimmie Rodgers 77.US [solo] 01/1961 The Misfits Don Costa 116.US 06/1963 Antony and Cleopatra Theme Ferrante & Teicher 83.US