Ad-Libs

Amerykańska grupa wokalna z New Jersey działająca na początku lat 60-tych.Była prekursorem wpływów jazzu do doo woop i wywarła wpływ na wiele póżniejszych zespołów jak chociażby Manhattan Transfer.Ich brzmienie opierało się na żeńskim głosie wiodącym i męskim chórku towarzyszącym.Największy przebój zespołu to utwór "The Boy From New York City" z 1965r napisany przez Johna T. Taylora,znanego saksofonistę wystepującego w kilku bigbandach od lat 30-tych.

 

Na początku lat 60-tych rezygnuje z koncertowania by swoją uwagę skupić na nauczaniu muzyki.Zwrócił swoją uwagę w tym czasie na młody kwintet z Hudson County nazywający się Creators.Grupa składała się z Hugha Harrisa, Danny Austina, Jamesa Wrighta, Johna Alana, i Chrisa Colesa.W 1963r wydają dla wytwórni TK singiel "I'll Stay Home",ale bez sukcesu na listach przebojów.
 

W 1964r w Newark grupa reformuje się na wskutek zastąpienia Alana,Wrighta i Colesa przez Dave Watta i Normana Donegana.Dochodzi też wiodąca wokalistka-Mary Ann Thomas i następuje zmiana nazwy na Ad Libs.
 

Taylor tworzy nowatorskie brzmienie wykorzystując paletę barw głosów członków ansamblu.Demo z piosenką "The Boy From New York City" Taylor nagrywał z grupą w Red Bird Records,wytwórni będącej własnością Jerry Leibera i Mike'a Stollera.Singiel ukazał się w grudniu 1964r,wydany przez oddział Red Bird Records,Blue Cat,a w marcu doszedł do 8 miejsca na liście Billboard.
Kilka miesięcy póżniej w maju 1965r światło dzienne ujrzał następny singiel "He Ain't No Angel" autorstwa Jeffa Barry'ego i Ellie Greenwich.Dwie następne małe płytki nie znalazły uznania u publiczności i zespół stracił kontrakt nagraniowy.
 

Próbowali nagrywać w kolejnych wytwórniach;dla Share Records nagrali trzy single w tym ostatni hit "Giving It Up" [#34 R&B; Chart].Grupa nagrywa przez następne 20 lat ale żadne z tych nagrań nawet nie zbliża się do sukcesu "The Boy From New York City".

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Boy From New York City / Kicked Around	Ad-Libs	01.1965	-	8[10]	Blue Cat 102	[written by John T. Taylor][produced by Leiber, Stoller][6[12].R&B Chart]
He Ain't No Angel/Ask Anybody	Ad-Libs	05.1965	-	100[1]	Blue Cat 114	[written by Jeff Barry, Ellie Greenwich][produced by Jeff Barry]
On The Corner / Oo-Wee Oh Me Oh My	Ad-Libs	08.1965	-	-	Blue Cat 119	[written by John Linde, Pete Antell][produced by Leiber, Stoller]
Just A Down Home Girl / Johnny My Boy	Ad-Libs	12.1965	-	-	Blue Cat 123	[written by John Taylor ][produced by George Goldner]
Think Of Me / Every Boy And Girl	Ad-Libs	11.1966	-	-	Karen 1527	[written by Taylor, Shaw][produced by Ollie McLaughlin]
Don't Ever Leave Me / You're In Love	Ad-Libs	05.1967	-	-	Philips 40461	[written by John Taylor ][produced by Dick Corby]
New York In The Dark / Human	Ad-Libs	08.1968	-	-	A. G. P. 101	[written by Luther Dixon][produced by DePalma And Rodgers Productions]
You're Just A Rolling Stone / Show A Little Appreciation	Ad-Libs	.1969	-	-	Share 101	[written by Van McCoy][produced by Van McCoy]
Giving Up / Appreciation	Ad-Libs	02.1969	-	-	Share 104	[written by Van McCoy][produced by Van McCoy][34[6].R&B Chart
Nothing Worse Than Being Alone / If She Want's Him	Ad-Libs	09.1969	-	-	Share 106	[written by Joe Cobb, Van McCoy][produced by Joe Cobb, Van McCoy]
Love Me / Know All About You	Ad-Libs	10.1970	-	-	Capitol 2944	[written by R. Murphy, D. Elbert][produced by Ralph Murphy, Jimmy Woods]

Janey Street

 Piosenkarka, autorka tekstów, Janey Street, nagrała albumy dla Warner Brothers/Reprise, Capitol Records i Arista Records (pod kierunkiem legendarnego potentata muzycznego Clive'a Davisa). Jej singiel „Under the Clock” znalazł się na liście 20 największych przebojów AC. Film był również często emitowany na antenie VH-1. Jej singiel „Say Hello To Ronnie” również znalazł się na liście Billboardu.  

W 2009 roku Janey samodzielnie wydała swój bluesowy album „The Street Less Traveled”. Piosenki Janey zostały nagrane przez takich artystów jak słynna piosenkarka bluesowa Ruth Brown (na nominowanej do GRAMMY płycie „A Good Day For The Blues”), Janis Ian (utwór, który Street napisał z Ianem i wyprodukował utwór na płycie Janis), Eric Anderson, holenderska artystka Judith, japońska artystka Maria, James Newton Howard i inni. Dwie piosenki Street  zostaną wykorzystane w nadchodzącym filmie „Food Fight”, filmie animowanym z udziałem Charliego Sheena, Hilary Duff i Evy Longorii. Utwory te pojawią się również na ścieżce dźwiękowej filmu. 

 Muzyka Janey pojawiła się także w programach telewizyjnych, takich jak „The Young & The Restless”, „One Life to Live”, „Rock & Roll Evening News”, „Street Shadows” oraz w filmach „Promised Land” (w wykonaniu Jamesa Newtona Howarda) i „White Winter Heat”.  

Pochodząca z Nowego Jorku , Street intensywnie współtworzy, nagrywa i występuje na żywo. Street niedawno podpisała kontrakt z Blue Elan Records. Jej nowe płyty „MY SIDE OF PARADISE” i „In My Own Skin”, które zostały wyprodukowane przez nominowanego do nagrody Grammy producenta Dave’a Darlinga, są dostępne na iTunes i Amazon. Obie zebrali świetne recenzje. Street zdobyła także nagrody LA Critics Music Awards za najlepszą płytę CD 2016, najlepszą płytę CD 2017, najlepszego artystę rockowego oraz nagrodę LA Music Critic Icon 2017. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Say Hello To Ronnie/In My Mind	Janey Street	10.1984	-	68[5]	Arista 92650	[written by J. Street, D. Pereca][produced by Teeth]

Aalon

Chociaż wokalista/gitarzysta/autor tekstów Aalon Butler nie jest znanym nazwiskiem ani w muzyce soul, ani w rocku, poważni koneserzy muzyki lat 70-tych pamiętają go jako członka grupy Erica Burdona i krótko jako lidera własnej grupy Aalon.Butler mieszka w Los Angeles, gdzie nagrał mało znany singiel zatytułowany „Gettin' Soul, Pts. 1-2” (wydany pod nazwą Aalon Butler & the New Breed Band), zanim w 1973 roku związał się z  Burdonem. najbardziej znany ze swoich lat jako główny wokalista Animals, jednej z najlepszych brytyjskich grup rockowych British Invasion lat 60-tych. Po rozpadzie The Animals w 1969 roku Burdon przeniósł się do południowej Kalifornii i spędził kilka lat z potężną funkowo-soulową grupą War z Los Angeles (której menadżer, Jerry Goldstein, zarządzał również Aalon). W rzeczywistości Burdon pojawił się na inspirowanym latynoskim przełomem singlu War „Spill the Wine”, ale opuścił War u szczytu popularności w 1971 roku i założył Eric Burdon Band.  

Butler był doskonałym wyborem na gitarzystę Burdona, ponieważ podobnie jak Burdon był kimś, kto równie wysoko cenił rock i R&B i lubił łączyć te dwa elementy - fakt, że The Animals był zespołem rockowym z wpływami soulu i bluesa, a War był soul-funkowy zespół z rockowymi wpływami najwyraźniej nie został utracony przez Butlera, kiedy połączył siły z Burdonem. Zainteresowanie Butlera łączeniem soulu i rocka trwało nadal po tym, jak odszedł z pracy u Burdona i w 1976 roku założył Aalon, którego członkami byli Juan Luis Cabaza na klawiszach, Luther Rabb na basie i Ron Hammond na perkusji. Aalon podpisał kontrakt z Arista Records i w 1977 roku nagrał swój debiutancki album Cream City, którego producentem był Goldstein. Na Cream City Butler zrobił coś więcej niż tylko grę na gitarze - zapewnił wszystkie główne wokale i napisał większość tekstów (z pomocą Goldsteina w niektórych utworach). Podkreślając uznanie Butlera dla Sly & the Family Stone, Graham Central Station, Ike & Tina Turner oraz Isley Brothers (między innymi), Cream City było klejnotem soulowo-funkowym z wyraźnym wpływem rocka.  

W idealnym świecie Cream City uczyniłoby z Butlera tak wielką gwiazdę jak Prince, Larry Graham, George Clinton czy Rick James, ale niestety wydanie z 1977 roku nie było wielkim hitem, na jaki zasługiwało; niektórzy spekulowali, że Aalon mógł być zbyt funkowy dla stacji rockowych i zbyt rockowy dla stacji R&B, chociaż grupa Butlera nie wzięła wpływu rocka tak daleko, jak powiedzmy, Mother's Finest. Grupa Butlera nigdy nie nagrała drugiego albumu, chociaż w późnych latach 70. i 80-tych nadal występowała w Los Angeles. W 1996 roku Cream City zostało ponownie wydane na CD przez Thump Records.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cream City	Aalon	08.1977	-	-	Arista 0249	[written by Aalon, Jerry Goldstein][produced by Jerry Goldstein][44[14].R&B Chart]

A+

Andre Levins , znany również jako A+ (ur. 29 sierpnia 1981r,  Hempstead, Nowy Jork ) to amerykański raper . Jako nastolatek wydał albumy w 1996 i 1999 roku.


A+ rozpoczął karierę muzyczną w 1995 roku, po wygraniu ogólnokrajowego konkursu talentów sponsorowanego przez Def Jam Records . Był pierwszym aktorem, który podpisał kontrakt z wytwórnią płytową Kedara Massenburga , Kedar Entertainment. Według Massenburga pseudonim A+ „oznacza, że ​​dąży do perfekcji i nie mówi tak naprawdę o tych samych rzeczach, co inni młodzi raperzy”.W 1996 roku, w wieku 14 lat, A+ wydał swój pierwszy album , The Latch-Key Child , na którym znalazł się wkład Prodigy i Q-Tip .  „All I See” został wybrany jako główny singiel ,  i osiągnął   66 miejsce na liście Billboard Hot 100 , pozostając przez 14 tygodni. 

Jego drugi album, Hempstead High , został wydany w lutym 1999.  Gościnnie na albumie pojawili się DeBarge , The Lost Boyz i Canibus .  Singiel „Enjoy Yourself”, który samplował piosenkę Waltera Murphy'ego z 1976 roku „ A Fifth of Beethoven ”,  dotarł do pierwszej piątki brytyjskiej listy przebojów ,  zajął 63. miejsce na liście US Hot 100   przez trzy tygodnie,) , a także odniósł sukces komercyjny w Niemczech i Japonii.  

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
All I See	A+	08.1996	-	66[14]	Kedar/Universal 56 003	[written by Carl Carr, Rodney Jerkins, Smith Brothers Entertainment][produced by Charles McCorey, Daniel Wierup, Jed Hackett][29[20].R&B Chart]
Enjoy Yourself	A+	11.1998	5[11]	63[3]	Kedar/Universal 56 212	[written by Germaine Williams, Walter Murphy][produced by Ty Fyffe][50[9].R&B Chart]

Alberta Adams

 

Roberta Louise Osborne,ur. 26.07.1923 w Indianapolis w stanie Indiana (USA). Wokalistka. Krótko po urodzeniu trafiła do sierocińca. Mając trzy lata, wyjechała z ciotką do Detroit w Michigan, gdzie pod koniec lat 30. rozpoczęła karierę artystyczną jako stepująca tancerka w klubach przy Hastings Street. Jej drugi mąż M.C. Adams, po którym zachowała nazwisko, był również tancerzem. W 1942 zaczęła śpiewać na scenie. Wzorem dla niej stały się Dinah Washington, Sarah Vaughan i LaVern Baker. W 1953 razem z Velmą Chubby Newsome utworzyła duet wokalny The Bluezettes. Swoje pierwsze nagranie, "Say Baby Say" dokonane z zespołem saksofonisty T.J. Fowlera, zrealizowała w 1953r wytwórnia Chess. Występowała z "Big Joe'em" Turnerem, LaVern Baker, Louisem Jordanem, Eddiem "Cleanhead" Vinsonem, Royem Eldridge'em, Dizzym Gillespiem i orkiestrą Duke'a Ellingtona . Na początku lat 60-tych współpracowała z Thelmą Gordy. Przez kolejne dekady występowała głównie w klubach Detroit. W 1994r pojawiła się na scenie Montreux Blues Festival a w 2000 podczas San Francisco Blues Festival. W nagraniu albumu Say Baby Say- Life's Trials And Tribulations According To Miss Alberta Adams z 2000 wziął udział Johnnie Bassett. Adams śpiewa w konwencji chicagowskiego bluesa. Uhonorowana licznymi nagrodami, zyskała miano "Królowej Bluesa z Detroit".

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Got A Feeling / Without Your Love	Alberta Adams	.1962	-	-	Thelma Record Co. ZTSC 82363	-

Academy

 Tekst na tylnej okładce LP Pop-Lore According To The Academy głosił m.in., że mamy do czynienia nie z popem, folkiem czy bluesem, ale z czymś zupełnie nowym! Tego rodzaju notki były typowe dla płyt z lat 60-tych i o ile czasem były one zgodne z prawdą, to niekoniecznie w tym przypadku...
Jedyny, wydany w marcu 1969 roku album kwartetu Academy zawierał po prostu dwanaście zgrabnie zaaranżowanych, choć dość oszczędnie wykonanych piosenek, łączących elementy folku, jazzu i (w bardzo niewielkim stopniu) psychodelii. Oczywiście na swój sposób było to pewne novum, ale w tamtych, niesamowicie bogatych w ekscytującą muzykę czasach trzeba się było bardziej starać, by zasłużyć sobie na miano prekursora.

W zespole występowało dwoje wokalistów (w tym obdarzona czystym głosem Polly Perkins), zaś instrumentarium składało się z elektrycznej i akustycznej gitary, fletu i saksofonu. Jak widać, brak było w składzie perkusisty i to był główny feler tej w sumie urokliwej muzyki, gdyż niektóre fragmenty brzmiały wręcz jak nagrania demo; m.in. otwierający całość, niedopracowany Enrol With The Academy; jazzujący Polly Perkins Loves You Georgie Brown; oraz trochę jethrotullowski The Girl In His Mirror.
Natomiast na specjalne wyróżnienie zasługiwał typowo folkowy,zawierający urzekające partie wokalne,bardzo melodyjny Munching The Candy,delikatny,zagrany tylko na gitarę i flet Poor Jean;całkiem chwytliwy,odwołujący się do rosyjskiego folkloru,nagrany minn. z udziałem oboju Rachel's dream oraz She returned home-oparty na współbrzmieniu saksofonu,fletu i pełnych wdzięku wokalnych harmonii.
Album był pierwszym tytułem w historii malutkiej wytwórni Morgan Bluetown [znanej koneserom choćby z bardzo kolekcjonerskich płyt grup Pussy i Motherlight]-założonej przez wziętego,sesyjnego perkusistę Barry Morgana.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rachel's Dream/Munching The Candy	Academy	.1969	-	-	Morgan Bluetown BTS 2	-

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Pop Lore According to the Academy	Academy	03.1969	-	-	Morgan Bluetown BT 5001	[produced by Don Percival]

Still Life

Still Life był angielskim organowo-rockowo-psychologicznym zespołem z Coventry, który w 1971 roku wydał album zatytułowany „Swirl” dla Vertigo. Wokalista Martin Cure śpiewał wcześniej w beat-psychodelicznych grupach The Peeps (1965–69), Rainbows (1969) i Cupid’s Inspiration. Później w 1980 roku stał na czele hardrockowych Chevy'ego przy jednorazowym albumie.


Członkowie: Martin Cure (wokal), Terry Howells (organy Hammonda), Graham Amos (bas), Alan Savage (perkusja)

Still Life ma korzenie w grupie beatowej The Peeps z Coventry , która wydała pięć singli dla Philips  w latach 1965-1967. W 1969 roku zespół przekształcił się w Rainbows, wydając dwa single w CBS. Po rezydencji w Niemczech, gitarzysta Roye Albrighton postanowił zostać i założyć Nektar . Wokalista Martin Cure, basista Graham Amos i organista Terry Howells wrócili do Anglii, gdzie dodali perkusistę Alana Savage'a i stali się Still Life.

W 1971 roku Still Life wydało swój wyjątkowy album w Vertigo. Zawiera po trzy utwory z każdej strony, w tym „Dreams”, „Love Song No. 9” i „People in Black”. Howells sam skomponował połowę albumu z dwoma współautorami Cure i jednym Amosem. Nad nagraniem czuwał popowy producent Philips, Stephen Shane, a inżynierem był Mike Weighell ( Galliard , Hungry Wolf , Wooden Horse , Renaissance , John Entwistle , Ro Ro). Oryginalna płyta winylowa została dostarczona w składanej okładce opracowanej przez firmę Design Machine ( Uriah Heep , Magna Carta , Colosseum , Manfred Mann's Earth Band).

Chociaż zakontraktowano pięć kolejnych albumów, zespół zakończył działalność wkrótce po Still Life , kiedy Cure odszedł do Cupid's Inspiration. Później pojawił się w   NWOBHM Chevy, który wydał album The Taker w Avatar Records w 1980 roku. Savage notował sporadyczne występy na przestrzeni lat, w tym wydanie To Know You Is To Love You z 1979 roku przez folkowy duet Linda i Martin Barry.

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Still Life	Still Life	.1971	-	-	Vertigo 6360 026	[produced by Stephen Shane]

Abs

Richard Abidin Breen karierę rozpoczynał w brytyjskim boysbandzie 5ive, który największe sukcesy odnosił ma przełomie lat 1999/2000. Richard urodził się w 1979 roku w Londynie, w rodzinie turecko-irlandzkiej. Już od dzieciństwa był zafascynowany muzyką i tańcem - uczęszczał na lekcje tańca a nawet baletu, jego wielkim idolem był Michael Jackson.

 

Richard jako wokalista debiutował w 1997 roku, kiedy powstał zespół 5ive, wtedy też przyjął pseudonim Abs, jako skrót od drugiego imienia - Abidin. Wraz z zespołem, przez 4 i pół roku wokalista nagrał trzy albumy - "Five" (1998), "Five Story" (1999) i "Invincible" (2000), które rozeszły się w wielomilionowych nakładach. Wystąpił na setkach koncertów, otrzymał wiele nagród i wyróżnień (w tym Brit i MTV Awards).
 

Po rozpadzie supergrupy w 2001 roku, Abs zdecydował się na rozpoczęcie kariery solowej. Ostatnio stało się wręcz regułą, że przynajmniej jeden z wokalistów topowego boys- lub girlsbandu robi wielką karierę solową. Wystarczy wspomnieć Robbie'go Williamsa, Ronana Keatinga czy dziewczyny ze Spice Girls.
 

Początek roku 2002 Abs spędził w studiu w Irlandii, pracując z Biffem Stannardem i Julesem Gallagherem nad swoją solową płytą - szukając nowego, oryginalnego stylu i świeżego brzmienia urban pop. Materiał, który został zawarty na krążku, to połączenie popu, soulu, rapu i dance. O albumie Abs mówi: To jest to, wokół czego dorastałem na East Endzie. Starałem się połączyć wszystkie style, które w jakiś sposób na mnie wpłynęły i doprawić szczególną popową wrażliwością. Dlatego też jest tam szczypta wszystkiego: dance, rapu, rocka, niezłego rymowania, śpiew - a nawet kilka wolnych, delikatnych utworów specjalnie dla pań. Płytę zatytułowaną "Abstract Theory" promował singiel "What You Got" - przebojowy urban pop z dużym dodatkiem wibracji reggae. W utworze można usłyszeć słynny przebój z 1977 roku "Uptown Top Ranking" duetu Althia & Donna. Płyta "Abstract Theory" ukazała się jesienią 2003 roku. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
What You Got	ABS	08.2002	4[13]	-	S Records 74321957192	[written by Richard Breen ,Richard "Biff" Stannard, Julian Gallagher, Errol Thompson, Althea Forrest, Joe Gibbs, Donna Reid] [ Producer - Julian Gallagher , Richard Stannard ][sample z "Uptown top ranking"-Althea & Donna]
Stop Sign	ABS	06.2003	10[13]	-	BMG 82876530392	[written by Breen, Watkins, Wilson, O'Connell, Wynn] [ Producer - Richard Stannard ]
Miss Perfect	ABS feat. Nodesha	09.2003	5[9]	-	BMG 82876556742	[written by Breen,Cooper,LeiColer,Powell,Higgins[ Producer - Xenomania]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Abstract theory	ABS	09.2003	5[9]	-	BMG 82876538802	[produced by Brian Higgins]

Abigail

 Abigail (pełne imię i nazwisko Abigail Zsiga ) to angielska artystka muzyki elektronicznej. Po raz pierwszy znalazła się w centrum uwagi dzięki piosence „I Feel You”, wydanej w 1992 roku.

Abigail jest znana  za jej hi-NRG covery popularnych piosenek po obu stronach Atlantyku. Niektóre z nich to „ Constant Craving ” kd lang  , „ Losing My Religion ” REM i „ Smells Like Teen Spirit ” Nirvany , które osiągnął  29. miejsce na brytyjskiej liście singli . Debiutancki album Abigail, Feel Good , został wydany w 1995 roku przez brytyjską wytwórnię Klone Records. Ten ostatni stał się także klubowym hitem Top 40 Rozalli w 1995 roku.

 Przebój Abigail z 1999 roku, „Let the Joy Rise”, został wyprodukowany przez duet producencki Thunderpuss . W 2000 roku zajęła pierwsze miejsce  na liście Billboard Dance piosenką „ If It Don't Fit ”, również wyprodukowaną przez Thunderpuss. Miała drugi przebój taneczny nr 1 w 2001 roku   z „You Set Me Free”. W 2003 roku Abigail wydała utwór „Falling”, który zajął 9. miejsce  . Po „Falling” wydała „Songbird”, który został zremiksowanyprzez DJ DoNut i był dostępny do pobrania cyfrowego. Po tym Abigail zdecydowała, że ​​nadszedł czas na zmianę i dodała swoje nazwisko do swoich nagrań .

Wydała album Home ... Again w 2005 roku.

W 2006 roku użyczyła swojego wokalu do albumu Lay Down 10 Monkeys . Następnie w 2009 roku pojawiła się na albumie DJ Billa Bennetta, Forever Young .

Jej album Be Still My Soul z 2010 roku to zbiór hymnów , w tym „ Amazing Grace ”, „ How Great Thou Art ” i „ Be Still My Soul ”.

W 2013 roku powróciła na scenę taneczną z „Surrender” z Bouvier & Barona po krótkiej przerwie.

Abigail jest także zwolenniczką międzynarodowej organizacji praw człowieka Love146.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Losing My Religion	Abigail	07.1993	-	-	Klone KLONE 14	[written by Bill Berry, Peter Buck ,Mike Mills, Michael Stipe][produced I. A. Stephens]
Smells Like Teen Spirit	Abigail	07.1994	29[5]	-	Klone KLONE 25	[written by Kurt Cobain ,Krist Novoselic, Dave Grohl][produced I. A. Stephens]
Don't You Wanna Know	Abigail	11.1994	94[1]	-	Klone KLONE 27	[written by Ian Anthony Stephens][produced I. A. Stephens]
Constant Craving	Abigail	11.1995	149[1]	-	Klone	[written by k.d. lang, Ben Mink][produced I. A. Stephens]
Night moves	Abigail	07.1996	184[1]	36[6].Hot Dance/Disco	Pulse 8 LOSE 107	[written by Nigel Swanston, Tim Cox][produced Band Of Gypsies]
Let the Joy Rise	Abigail	05.1999	-	9[12].Hot Dance/Disco	Interhit 54 035 [US]	[written by Darryl Zero, Janice Robinson, James Caruso][produced Thunderpuss 2000]
If It Don't Fit	Abigail	03.2000	-	1[1][13].Hot Dance/Disco	Groovillicious 210 [US]	[produced Thunderpuss]
You Set Me Free	Abigail	07.2001	-	1[1][14].Hot Dance/Disco	Groovillicious GMUK 1203	[written by Abigail, J. Carrano][produced Andy & The Lamboy]

Abbe Lane

Amerykańska aktorka i piosenkarka mająca żydowskie korzenie. Swoją karierę w show biznesie rozpoczęła jako mała dziewczynka od występów w radiu. Jako nastolatka występowała na Broadwayu, gdzie tańczyła i śpiewała. Szybko została okrzyknięta "femme fatale" i zaczęła grę w filmach włoskich, w których była niezwykle popularna.

 

W 1952 roku wyszła po raz pierwszy za mąż, ale małżeństwo skończyło się po 12 latach. W owym czasie Abbe odnosiła sukcesy jako piosenkarka w nocnych klubach. W 1958 roku nagrała album muzyczny zatytułowany "Be Mine Tonight". Abbe nie była raczej postrzegana jako aktorka, traktowano ją bardziej jako seksbombę i porównywano do Jayne Mansfield. Jako dodatek do filmów włoskich pojawiła się w kilku serialach telewizyjnych takich jak: "The Flying Nun", "The Brady Bunch", "Hart to Hart" czy "Vega$". Były to jednak tylko role gościnne. Ma swoją telewizyjną gwiazdę na Hollywood Walk of Fame przy 6381 Hollywood Boulevard. Ma 165 cm wzrostu.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Armed & extremely dangerous/Thunder and lighting	Abbe Lane	02.1980	-	81[5].Hot Dance/Disco	Butterfly	[#26 hit for First Choice in 1973;#17 hit for Chi Coltrane in 1972]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Be Mine Tonight	Abbe Lane	.1958	-	-	RCA Victor LPM 1554	-
The Lady in Red	Abbe Lane	.1958	-	-	RCA Victor LPM 1688	-
Where There's a Man	Abbe Lane	.1959	-	-	RCA Victor LPM 1899	-

Aardvark

 Grupa brytyjska. Powstała w końcu lat sześćdziesiątych. Pierwszy skład: Dave Skillin - voc, Paddy Coulter - org, Stan Aldous - b, Frank Clark - dr. Tuż przed nagraniem w 1970 płyty "Aardvark" Coultera zastąpił Steve Milliner - org, p, vib, marimbafon, czelesta. Na zorganizowaną już po ukazaniu się albumu trasę po Niemczech dołączył Vincent Crane - k, były muzyk zespołu Crazy World Of Arthur Brown. W końcu 1970 grupa przestała istnieć.

 

Pozostawiła po sobie tylko jeden album, zatytułowany po prostu "Aardvark", z początku zlekceważony przez rynek, ale po latach uznany za jedno z arcydzieł angielskiego rocka progresywnego. Większość kompozycji, m.in. Copper Sunset, Very Nice Of You To Call, Many Things To Do, I Can't Stop, The Outing - Yes i Put That tn Your Pipe And Smoke It, stworzył Skillin, częściowo z pomocą Coultera, a tylko jeden utwór, Once Upon A Hilt, był dziełem Aldousa. Produkcji podjął się David Hitchcock.
 

Powstała płyta urozmaicona, barwna, skrząca się od pomysłów. Zawierała utwory tak różne, jak I Can't Stop - rock'n'roll nabierający w finale wschodniego kolorytu, Once Upon A Hill - pełen dramatyzmu song oparty na motywach staroangielskiej ballady Scarborough Fair, Put That In Your Pipe And Smoke It -rozimprowizowana muzyka o hardrockowej dynamice, czy wreszcie The Outing - Yes - swobodna formalnie impresja nawiązująca do poszukiwań awangardzistów. Wszystkie one zwracały uwagę frapującym brzmieniem, eksponującym dźwięki instrumentów klawiszowych (grupa, podobnie jak trio Emerson, Lake & Palmer, nie miała w składzie gitarzysty).
 

Milliner gościnnie wziął udział w nagraniu płyty "Barbed Wire Sandwich" zespołu Black Cat Bones (Decca Nova, 1969). Skillin po rozwiązaniu Aardvark współpracował jako autor tekstów z formacją Home.

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Aardvark	Aardvark	.1970	-	-	Deram Nova SDN 17	[produced by David Hitchcock]

A1

A1  to brytyjsko - norweski zespół założony w 1998 roku. Pierwotny skład składał się z Paula Marazzi , Christiana Ingebrigtsena , Marka Reada i Bena Adamsa . Ingebrigtsen pochodzi z Oslo w Norwegii , podczas gdy pozostali członkowie pochodzą z Londynu .

Ich debiutancki singiel „ Be the First to Believe ” wszedł na szóstą pozycję brytyjskiej listy singli w połowie 1999 roku. Osiągnęli sukces na listach przebojów w Wielkiej Brytanii i innych częściach świata pod koniec lat 90-tych i na początku XXI wieku, zwłaszcza w Azji Południowo-Wschodniej . W Wielkiej Brytanii zdobyli dwa pierwsze miejsca i sześć innych hitów z pierwszej dziesiątki, z których siedem zostało napisanych przez zespół. Oprócz tego zdobyli także nagrodę BRIT Award za „British Breakthrough Act” w 2001 roku. Kierował nimi menadżer zespołu Tim Byrne, który również założył Steps .

Marazzi opuścił zespół w 2002 roku z powodów osobistych. Trzej pozostali członkowie zdecydowali się następnie rozstać z powodu zmęczenia byciem w trasie przez większą część czterech lat z rzędu.

W grudniu 2009 roku Ingebrigtsen, Read i Adams zreformowali a1 bez Marazziego w Norwegii na serię koncertów w Christiania Theatre w Oslo . Od czasu ich powrotu wydali nowe single, a także czwarty i piąty album studyjny, Waiting for Daylight w 2010 roku i Rediscovered w 2012 roku.

W 2014 roku A1 pojawił się w filmie dokumentalnym ITV2 The Big Reunion wraz z innymi zespołami, takimi jak Eternal , Damage , Girl Thing , 3T oraz nowym zespołem o nazwie 5th Story , w skład którego wchodzą Dane Bowers (z Another Level ), Gareth Gates , Kenzie ( z Blazin' Squad ), Kavana i Adam Rickitt .

W 2017 roku Marazzi spotkał się ze swoimi byłymi kolegami z zespołu w Newcastle po 15-letniej nieobecności i pojawi się na ich 20-leciu trasy koncertowej.

Paul Marazzi , który przegapił nabór dla Steps , spotkał Tima Byrne'a w 1998 roku, aby porozmawiać o utworzeniu drugiej grupy. Odbyły się przesłuchania, podczas których rekrutowano Christiana Ingebrigtsena , Marka Reada i Bena Adamsa , a zespół został utworzony przez zespół zarządzający Byrne'a i Vicky Blood.

A1 podpisał kontrakt z Columbia Records w lutym 1999 i wydał „ Be the First to Believe ” latem 1999.  W listopadzie wydali Here We Come , który osiągnął 4. miejsce w Norwegii i miał cztery single z pierwszej dziesiątki w Wielkiej Brytanii.

W 2000 roku osiągnęli dwa numery jeden z utworami „ Take On Me ” i „ Same Old Brand New You ”. Teledysk do ich siódmego singla, „ No More ”, został nakręcony w Singapurze , kiedy byli tam w trasie. W 2001 roku zespół rozpoczął masową trasę koncertową po Azji, gdzie został bardzo dobrze przyjęty. Podczas podpisywania podpisów w centrum handlowym w Indonezji cztery nastolatki zginęły w panice.W 2001 roku firma Sony Music uruchomiła płatną subskrypcję usługi a1 o nazwie „Dostęp do wszystkich obszarów”, pierwszą dla artysty podpisanego z firmą. Była to wczesna wersja sieci społecznościowej umożliwiającej fanom spotykanie się i czatowanie online.

Ich trzeci album, Make It Good, zmienił kierunek, ale miał być ich ostatnim projektem studyjnym. W dniu 8 października 2002 r. Marazzi opuścił grupę, powołując się na powody osobiste  , a następnie a1 postanowił się rozdzielić.W styczniu 2004 roku w Azji ukazał się album Best of A1 ; kompilacja zawierająca wszystkie ich single, dwa niepublikowane wcześniej nagrania koncertowe i trzy ekskluzywne strony B. W 2009 roku, po pojawieniu się Adamsa w Celebrity Big Brother , zespół wydał swoje największe przeboje w Wielkiej Brytanii. 

W 2005 roku Adams wydał swój pierwszy solowy singiel „Sorry”, który zajął 18. miejsce na brytyjskiej liście singli. Adams również miał nagrać album, ale rozstał się ze swoją wytwórnią płytową. W 2009 roku pojawił się jako uczestnik Celebrity Big Brother , ostatecznie zajmując piąte miejsce.  Przyciągnął wiele uwagi później w tym samym roku, kiedy pozował nago na okładkę Attitude . 

W 2003 roku Ingebrigtsen rozpoczął również karierę solową, a jego pierwszy solowy singiel „ In Love With an Angel ” został wydany w 2004 roku. Singiel utrzymywał się w pierwszej dziesiątce norweskiej listy singli przez prawie trzy miesiące. Po piosence szybko pojawił się „Things Are Gonna Change”, który stał się ostatnim solowym singlem Ingebrigstena, zanim przeniósł się do innych obszarów showbiznesu.

W 2002 roku Read skupił się na zostaniu autorem piosenek dla innych artystów, po podpisaniu kontraktu z Metrophonic. Read pisał dla takich artystów jak Charlotte Church , Boyzone , Michael Bolton , Robin Gibb i The Hollies . Read wydał swój debiutancki solowy singiel „Greatest Lady in My Life ” 2 marca 2009 roku. Jego debiutancki solowy album Peace at Last został wydany w czerwcu 2009 roku.

Kilka miesięcy po odejściu z zespołu Marazzi wraz z Jo Good gościł Fundację Dziecięcą Andy'ego Cole'a (obecnie All Star Kids) .  Odrzucił ofertę występu w Jestem gwiazdą… Zabierz mnie stąd! w 2004 roku. Pod koniec 2005 roku założył zespół soulowo-rockowy w Sunderland w północno-wschodniej Anglii o nazwie Snagsby. Opuścił zespół na początku 2009 roku. Następnie Marazzi rozpoczął pracę w The George Hotel w Whitby jako klubowy DJ.
W listopadzie 2008 pozostali członkowie zespołu utworzyli konto na MySpace , aby na bieżąco informować fanów o ich obecnej sytuacji.  Latem 2009 roku zespół oficjalnie ogłosił, że nie tylko ma się zreformować, ale w grudniu tego roku zagrać serię koncertów w Oslo. Marazzi napisał na swoim Facebooku, że życzył im powodzenia, gdy dowiedział się o ponownym spotkaniu swoich byłych kolegów z zespołu w programie telewizyjnym w Norwegii. W ogłoszeniu podano również, że pierwszy nowy singiel zespołu od siedmiu lat, „ Take You Home ”, zostanie wydany za pośrednictwem iTunesw Norwegii 2 listopada. Singiel wszedł na listę Norway Singles Chart na 9. miejscu, na podstawie sprzedaży plików do pobrania. 

Pod koniec 2009 roku ogłoszono, że zespół będzie rywalizował o reprezentowanie Norwegii w Konkursie Piosenki Eurowizji 2010 , wydając drugi singiel zespołu od czasu ich reformacji, „ Don't Wanna Lose You Again ”.Piosenka zadebiutowała na 4. miejscu norweskiej listy singli. Zespół dotarł do ogólnopolskiego finału konkursu i zajął drugie miejsce.Zespół dokonał oficjalnego powrotu do Wielkiej Brytanii w sylwestra, występując w The Heaven w Londynie. W marcu 2010 roku zespół wyruszył w światową trasę koncertową, która rozpoczęła się w Norwegii, występami w Oslo, Stavanger, Kristiansand, Bergen, Trondheim i Haugesund. Jesienią 2010 roku trasa koncertowa rozszerzyła się na Europę i ROTW. Pierwszy nowy album studyjny zespołu od 2002 roku ukazał się 11 października 2010 roku i zawiera single „Take You Home”, „Don't Wanna Lose You Again ”,"In Love and I Hate It" i "Waiting for Daylight".

W październiku 2011 roku grupa pojawiła się w telewizji OK Channel 5 , aby promować swój brytyjski powrót w O2 Academy Islington 31 października 2011 roku. Koncert otrzymał pozytywne recenzje z witryn takich jak This Must Be Pop . 18 listopada 2011 roku zespół wydał nowy singiel „ Another Year Gone ”. 28 lutego 2012 roku grupa wystąpiła na Singapore Indoor Stadium z Blue i Jeffem Timmonsem z 98 Degrees . Koncert nosił tytuł „The Greatest Hits Tour: Blue, Jeff Timmons of 98 Degrees and a1 - Live in Singapore”.  W ramach trasy koncertowej odwiedzili także Dżakartę w Indonezji i Manilę na Filipinach .   8 maja 2012 roku zespół ogłosił wydanie nowego singla „ Just Three Words ”, będącego duetem z Annie Khalid .


W grudniu 2013 roku ogłoszono, że A1 pojawi się, ponownie bez Marazziego, w filmie dokumentalnym itv2 The Big Reunion . W październiku 2014 roku A1 wraz z innymi zespołami z programu telewizyjnego Blue , Five , Damage , 3T , 911 i nowym zespołem o nazwie 5th Story odbyli wspólną trasę koncertową w październiku 2014 roku. Trasa nosiła nazwę The Big Reunion Boy band Tour 2014 .

3 października 2014 roku A1 wystąpił w norweskim programie „The Hit”, zdecydował się wykonać piosenkę Critical Love napisaną przez Mathilde Johnson i po wygranej stał się ich najnowszym singlem.

Ich najnowsze albumy Waiting for Daylight i Rediscovered ukazały się w Wielkiej Brytanii 12 czerwca 2015 r.
22 lipca 2017 roku Paul Marazzi spotkał się w Newcastle ze swoimi byłymi kolegami z zespołu. Na Instagramie zespołu grupa zamieściła zdjęcie z oryginalnymi członkami: Benem Adamsem , Christianem Ingebrigtsenem , Markiem Readem i Paulem Marazzim. Kolejny post na stronie zespołu na Facebooku sugerował, że mogą się zreformować do „One last song… or 2 or 3”. Zdjęcie zostało opublikowane 17 września 2017 r., dzień po tym, jak Ben Adams zamieścił zdjęcie jego i Paula na backstage'u Flashdance The Musical Tour w Sunderland.

23 maja 2018 roku ogłoszono, że z Marazzi na pokładzie zagrają zestaw koncertów w Azji Południowo-Wschodniej. Zostało to ogłoszone za pośrednictwem ich strony na Twitterze i Facebooku.
12 października 2018 roku wydali swój pierwszy singiel ze wszystkimi członkami od czasu odejścia Marazziego i rozwiązania grupy 16 lat wcześniej. Piosenka nosi tytuł „ Armour ”. 

27 lutego 2019 roku grupa ogłosiła swój pierwszy powrót do Wielkiej Brytanii, pierwszy koncert na żywo z oryginalnym składem od 15 lat. Pokaz odbędzie się w O2 Academy Islington w Londynie 1 listopada 2019 r.

W 2021 roku A1 wydało swój singiel „Spiders”, napisany przez czterech członków zespołu. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Be the first to believe	A1	06.1999	6[15]	-	Columbia 6674225	[written by Cunnah, Peter/Adams, Ben Guitar /Ingebrigtsen, Christian/Read, Mark/Marazzi, Paul ][produced by Metro]
Summertime of our lives	A1	09.1999	5[12]	-	Columbia 6678322	[written by Cunnah, Peter/Adams, Ben Guitar /Ingebrigtsen, Christian/Read, Mark/Marazzi, Paul ][produced by Peter Cunnah, Ben Adams, Christian Ingebrigtsen, Mark Read]
Everytime /Ready or not	A1	11.1999	3[16]	-	Columbia 6681872	[written by Peter Cunnah, Ben Adams, Christian Ingebrigtsen, Paul Marazzi, Mark Read][produced by Metro]
Like a rose	A1	02.2000	6[29]	-	Columbia 6689032	[written by Steve Mac, Wayne Hector, Ben Adams][produced by Steve Mac]
Take on me	A1	09.2000	1[1][28]	-	Columbia 669747 1	[silver-UK][written byPal Waaktaar/Magne Furuholmen/Morten Harket][produced by Metro]
Same old brand new you	A1	11.2000	1[1][20]	-	Columbia 670520 2	[silver-UK][written by Eric Foster White, Ben Adams, Christian Ingebrigtsen, Mark Read][produced by Eric Foster White]
No more	A1	02.2001	6[35]	-	Columbia 6708742	[written by Stevie Bensusen, Claudio Cueni, Lindy Robbins, Damon Sharpe][produced by Stevie Bensusen, Claudio Cueni, Cutfather & Joe]
Caught in the middle	A1	02.2002	2[32]	-	Columbia 672232	[silver-UK][written by Ben Adams, Paul Marazzi, Chris Porter, Rick Mitra][produced by Mike Hedges]
Make it good/High And Dry	A1	05.2002	11[16]	-	Columbia 672618 2	[written by Ben Adams, Christian Ingebrigtsen, Mark Read] [produced by A1]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Here we come	A1	12.1999	20[19]	-	Columbia 4961362	[gold-UK][Producers: A1, Metro, Steve Mac ]
A list	A1	12.2000	14[19]	-	Columbia 5011952	[gold-UK][Producers: Chris Porter, Stevie Bensusen, Claudio Cueni, Graham Stack, Mark Taylor, Riprock 'n' Alex G, Jacques Goldman, Roland Ramonelli, Tom Nichols, Peter Cunnah, Andrew Frampton]
Make It Good	A1	06.2002	15[4]	-	Columbia 508221 2	[produced by Mike Hedges,Ash Howes,Ger McDonnell,Chris Blair,Ian Grimble]