czwartek, 5 stycznia 2023

Cher Lloyd

Cher Lloyd (ur. 28 lipca 1993 w Malvern) - angielska piosenkarka i autorka tekstów, która zyskała sukces dzięki udziale w siódmej edycji programu The X Factor. Jej pierwszy singel Swagger Jagger zadebiutował na 1. miejscu UK Singles Chart.


Cher, mająca romskie korzenie (ze strony matki), mieszka w Malvern z rodzicami Darrenem i Diną oraz trójką młodszego rodzeństwa, bliźniakami: bratem Joshem, i siostrami Sophie i Rosie. Cher uczęszczała do kilku różnych szkół w Malvern, w tym Chase i Dyson Perrins CE Sports College, gdzie studiowała sztuki teatralne w 2009 roku.18 listopada 2013 roku Cher wyszła za mąż za swojego ukochanego, Craiga Monka.

W 2010 roku brała udział w siódmej edycji programu The X Factor, gdzie jej mentorką była Cheryl Cole. Dotarła do półfinałów, gdzie przegrała z Mattem Cardle. Po udziale w programie podpisała kontrakt z wytwórnią płytową Syco, która 7 listopada 2011r wydała jej debiutancki album pt. Sticks + Stones. Promowała go singlami Swagger Jagger (numer jeden w Wielkiej Brytanii) i With Ur Love, który nagrała z Mikiem Posnerem i z którym zajęła wysokie miejsca na listach przebojów w Irlandii i Wielkiej Brytanii, oraz   Want U Back z gościnnym udziałem Astro. W Stanach Zjednoczonych utwór został wydany w wersji solowej i dotarł do miejsca 12. Z amerykańskiej wersji krążka Sticks + Stones wydano singel Oath, który pokrył się złotem.

W 2013r wystąpiła gościnnie w amerykańskim serialu telewizyjnym Big Time Rush w odcinku pt. "Big Time Scandal". Gościnnie wystąpiła na płycie Demi Lovato pt. Demi, w utworze Really Don't Care. 27 maja 2014r ukazała się jej druga płyta pt. Sorry I'm Late, na której umieściła 11 utworów. Album promowała teledyskami do utworów I Wish, nagranym z raperem T.I., oraz Sirens. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Swagger JaggerCher Lloyd08.20111[1][15]13[18]Syco Music GBHMU 1100005[silver-UK][written by Lloyd, Autumn Rowe, Jermaine Jackson, Andrew Harr ,Andre Davidson ,Sean Davidson, The Strangerz][produced by The Runners, The Monarch]
With Ur LoveCher Lloyd featuring Mike Posner11.20114[9]101Syco Music GBHMU 1100099[silver-UK][written by Shellback ,Savan Kotecha, Max Martin, Mike Posner][produced by Shellback]
Want U BackCher Lloyd01.201225[12]12Syco Music GBHMU 1100104[silver-UK][2x-platinum-US][written by Savan Kotecha, Shellback][produced by Shellback]
OathCher Lloyd featuring Becky G08.2011-73Syco Music [gold-US][written by Rebbeca Marie Gomez, Lukasz Gottwald, Ammar Malik, Daniel Omelio, Henry Walter, Emily Wright][produced by Dr. Luke, Cirkut, Robopop]
I WishCher Lloyd featuring T.I.08.2011160116Syco Music [written by Shellback, Savan Kotecha ,Cher Lloyd ,Ilya, Oscar Görres, T.I.][produced by Shellback, Ilya Görres]
Really Don't CareDemi Lovato featuring Cher Lloyd07.201492[1]26Hollywood USHR 11334431[silver-UK][2x-platinum-US][written by Demi Lovato,Carl Falk,Savan Kotecha,Rami Yacoub,Cher Lloyd][produced by Carl Falk,Rami Yacoub]
SirensCher Lloyd08.201441[2]-Syco Music USSM 11401361[written by Ina Wroldsen, Rami Yacoub, Carl Falk ,Cher Lloyd][produced by Yacoub, Falk]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Sticks + StonesCher Lloyd11.20114[17]9Syco Music 88697861792[gold-UK][produced by Toby Gad ,Jimmy Joker, Jukebox, Max Martin, The Monarch ,Johnny Powers, RedOne, The Runners, Kevin Rudolf, Eric Sanicola, Shellback, Shakespears Sister, Chris Thomas ,Chris "Tek" O'Ryan]
Sorry I'm LateCher Lloyd08.201421[1]12Syco Music 88843059902[produced by Benny Blanco, Marco "Mag" Borrero, Johan Carlsson, Jason Evigan, Carl Falk, Oscar "OzGo" Görres, Oscar Holter, Savan Kotecha, Robert Marvin, Ilya, Shellback, Matt Squire, The Struts, Rami Yacoub]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

środa, 4 stycznia 2023

Bill Haley

 9 lutego zmarł w Harlingen w stanie Teksas Bill Haley, amerykański piosenkarz i gitarzysta, pierwsza światowa gwiazda rock and rolowego boomu połowy lat 50-tych.
Urodzony 6 lipca 1932r w Highland Park (Michigan) debiutował grając hilibilly w grupie Cousina Lee, ale już w 1945 zaczął nagrywać jako solista. Prezentując muzykę country and western w małej radiostacji w Chester (Pensylwania) utworzył pod koniec lat czterdziestych własną, wykonującą tradycyjny repertuar grupę Four Aces Of Western Swing, przemianowaną wkrótce na Saddlemen.. 

Odkrywając zainteresowanie białej młodzieży murzyńskim rhythm and bluesem, któremu rasistowska polityka kulturalna utrudniała drogę do publiczności, nieśmiało adaptował na początku lat pięćdziesiątych rytmiczną ekspresję tej muzyki, zmienił gitarę akustyczną na elektryczną, a nazwę swego zespołu na Comets i zdobył w 1956 r. popularność nagraną dla wytwórni Decca własną wersją utworu Joe Turnera "Shake, Rattie And Roll".

Nagrana przez niego, podczas tej samej sesji 12 kwietnia 1954 roku, kompozycja spółki Max Freedman - Jimmy DeKinight "Rock Around The Clock", doprowadziła do ostatecznego skojarzenia rock and rollowej ekspresji z pokoleniowym buntem nastolatków, towarzysząc uczniowskim wybrykom w filmie "Blackboard Jungle" i uznana została przez Lillan Rocon "Marsylianką młodzieżowej rewolty".
Haley wprowadził na listy przebojów szereg kolejnych nagrań (m.in. "Mambo Rock", "Razzle Dazzle", "See You later Alligator"), wystąpił także w kilku filmach ("Rock Around The Clock", "Don't Knock Rock"). Ale choć jego dość powierzchownie czerpiąca z rhythm and bluesa propozycja odegrał swoją rolę w narodzinach rocka, 30-letni już wówczas piosenkarz swe miejsce w panteonie młodzieżowych bożyszczy ustąpić musiał młodszym wykonawcom z Elvisem Presleyem na czele.
 

Utwór "Rock Around The Clock" powrócił na brytyjskie listy przebojów w latach 1968 i 1971, a Haley do końca życia pozostał aktywnym wykonawcą, przypominającym swój żelazny repertuar z połowy lat pięćdziesiątych na koncertach w wielu krajach świata.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Crazy man,crazy/Whatcha gonna doBill Haley with Haley' s Comets05.1953-12[10]Essex 321[written by Bill Haley][produced by Dave Miller]
Fractured/Pat-A-CakeBill Haley08.1953-24[3]Essex 327[written by Bill Haley, Marshall Lytle][produced by Dave Miller]
Live it up/ Farewell - So Long - GoodbyeBill Haley10.1953-25[1]Essex 332[written by Bill Haley][produced by Dave Miller]
Shake, rattle and roll/A.B.C. BoogieBill Haley08.19544[14]7[28]Decca 29 204[gold-US][#1 r& b chart by Joe Turner in 1954r][written by Charles E. Calhoun]
Dim ,dim the lights [I want some atmosphere]/Happy babyBill Haley11.1954-11[15]Decca 29 317[written by Beverly "Ruby" Ross, Julius Edward Dixon][10[3].R&B; Chart]
Birth of boogie/Mambo rockBill Haley03.1955Side B:14[2]17[4] side B:18[8]Decca 29 418[A: written by Bill Haley, Johnny Grande, Billy Williamson][B: written by Bix Reichner, Mildred Phillips, Jimmy Ayre]
[We' re gonna]Rock around the clock/Thirteen women [And only one man in town]Bill Haley05.19551[2][36]1[8][24]Decca 29 124[gold-US][piosenka z filmu Blackboard Jungle][written by Jimmy DeKnight, Max Freedman][produced by Milt Gabler][1982 Grammy Hall Of Fame][3[14].R&B Chart]
Razzle-Dazzle/Two Hound dogsBill Haley07.195513[8][09.56]15[4]Decca 29 552[written by Charles E. Calhoun]
Burn the candle/Rock-A-Beatin' BoogieBill Haley11.1955Side B:4[9]9[17] side B:23[17]Decca 29 713[pierwotnie nagrana przez Esquire Boys w 1953r][written by Winfield Scott][9[3].R&B Chart]
See you later alligator/The paper boy [On main street,U.S.A.]Bill Haley01.19567[21]6[19]Decca 29 791[gold-US][#14 hit for Bobby Charles in 1955r][written by Robert Guidry][produced by Milt Gabler][7[4].R&B Chart]
R-O-C-K/The Saints Rock'n' rollBill Haley04.1956Side B:5[24]16[14] side B:18[10]Decca 29 870[piosenka z filmu Rock around the clock][A:written by Bill Haley, Rusty Keefer,Ruth Keefer][B:written by Bill Haley, Milt Gabler][produced by Milt Gabler][15[1].R&B Chart]
Hot dog Buddy Buddy/Rockin' through the rhyeBill Haley06.1956side B:3[18]60[6] side B:78[3]Decca 29 948[A:written by Bill Haley][ B:written by Bill Haley, Arrett "Rusty" Keefer][produced by Milt Gabler]
Rip it up/Teenager' s mother [Are you right?]Bill Haley08.19564[18]25[14] side B:68[5]Decca 30 028[A:written by Robert Blackwell, John Marascalco][B:written by Curtis R. Lewis, J. Leslie McFarland]
Rudy' s rock/Blue Comet BluesBill Haley11.195626[5]34[13]Decca 30 085[written by Bill Haley, Rudy Pompilli]
Don' t knock the rock/Choo Choo Ch' BoogieBill Haley12.19567[8][02.57]30[3]Decca 30 148[written by Robert E. Kent, Fred Karger][tytułowa piuosenka z filmu z udziałem Billy Haley' a][side B:#1 R&B; Chart for Louis Jordan in 1946r]
Forty cups of coffee/Hook,line and sinkerBill Haley04.1957-70[4]Decca 30 214[oryginalnie nagrana przez Ella Mae Morse w 1953r][written by Danny Overbea]
[You hit the wrong note] Billy Goat/Rockin' Rollin' RoverBill Haley06.1957-60[7]Decca 30 314[written by J.Leslie McFarland]
Skinny Minnie/Sway with meBill Haley04.1958-22[15]Decca 30 592[written by Bill Haley, Milt Gabler, Rusty Keefer, Catherine Cafra]
Lean Jean/Don' t nobody moveBill Haley08.1958-67[1]Decca 30 681[written by S. Lee, J. Grande, R. Jones, R. Pompilli]
Week end/Better believe itThe Kingsmen09.1958-35[3]East West 115
Joey' s song/Oooh! Look-A there,Ain' t she prettyBill Haley10.1959-46[12]Decca 30 956[written by Joe Reisman, Sammy Gallop]
Skokiaan [South African Song]/Puerto Rican PeddlerBill Haley01.1960-70[6]Decca 31 030[written by August Msarurgwa, Tom Glazer][#3 hit for Ralph Marterie in 1954r]
Tamiami/Candy kissesBill Haley02.1960-101[4]Warner 5145[written by Mort Garson, Earl Shuman]
[We' re gonna]Rock around the clock/Shake rattle and rollBill Haley03.196820[11]118[2]Warner 7124
[We' re gonna]Rock around the clock/Thirteen women [And only one man in town]Bill Haley03.197412[10]39[14]MCA 60 025

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Shake rattle and rollBill Haley02.1955-5[32]Decca 2168[produced by Milt Gabler]
Rock around the clockBill Haley01.19562[18]12[4]Decca 8225[produced by Milt Gabler]
Rock' n' roll stage showBill Haley10.19561[1][8]18[5]Decca 8345
Rock the jointBill Haley02.19575[1]-Decca DL 8775[produced by Milt Gabler]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Amp Fiddler

Wszechstronnie utalentowany amerykański muzyk, związany ze sceną soul i funk od lat 80-tych XX wieku. Amp Fiddler jest właścicielem mieszczącego się w Detroit studia nagraniowego camp amp w którym powstało bardzo wiele przełomowych dla hip-hopu z tego miasta nagrań. To on odkrył talent kultowego, tragicznie zmarłego, producenta Jaya Dee, który był przyjacielem Fiddlera od początku lat 90-tych.

Fiddler kształcił się muzycznie od najmłodszych lat. Jeszcze jako dziecko uczył się gry na pianinie,póżniej podjął naukę na uniwersytecie wayne state w Oakland, jednocześnie grając w jazzowym bandzie  The Enchantments. Jego muzycznym mentorem był doskonały muzyk jazzowy Harold McKinney.
W1983 r. Amp zastąpił Bernie Worrella w legendarnym P-funkowym składzie Parliament/ Funkadelic .U boku Georga Clintona koncertował   nieomal dziesięć lat. Później pomagał jako producent, muzyk sesyjny czy też wokalista takim artystom, jak Slum Village,  The Brand New Heavies,   Jamiroquai,   Maxwell,   Prince i   Davina.
Jego niesamowita gra na klawiszach i muzyczna wyobraźnia, w połączeniu z unikalnym głosem, długo pozostawała w tle jako uzupełnienie nagrań innych wykonawców. Pierwsze solowe podejście Fiddlera do kariery to projekt Mr. Fiddler (wspólnie z bratem Bubzem) i pochodząca z 1990 r. płyta With Respect, która jednak - ze względu na swój niesamowicie eklektyczny, futurystyczny charakter - przeszła bez echa. Dopiero w XXI w. przyszła pora na indywidualne sukcesy.
 

Amp podpisał kontrakt z labelem Genuine, gdzie wydał dwie doskonale przyjęte płyty - Waltz of a Ghetto Fly (2004) i Afro Strut (2006). Zaprezentował na nich pełne spektrum czarnych brzmień - począwszy od hiphopowych aranżacji, klasycznie P-funkowych rozwiązań rytmicznych, ucieczek w stronę broken beatu, a kończąc na nawiązaniach do jazzu lat 20-tych, a to wszystko w oparciu o niezwykle ciepły soulowy klimat. Fiddler zaimpofiował słuchaczom zarówno od strony producenckiej, jak i tekstowej. Dał się poznać jako człowiek nad wyraz inteligentny, bogaty wewnętrznie, patrzący na świat w sposób odrobinę idealistyczny.
 

Artysta jest samotnym ojcem, wychowującym na własną rękę synka. W 2006 r. dał w Warszawie koncert podczas festiwalu summer of music. Kilkudziesięciu fanów zgotowało mu niesamowicie ciepłe przyjęcie, a Fiddler wraz z kilkuosobowym bandem odwdzięczył się niezapomnianym show.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
I Believe In YouAmp Fiddler 03.200472[1]-Genuine GEN 022CD[written by Anetria Wright, Joseph "Amp" Fiddler, Marlone Malone, Shawn Davis][produced by Amp Fiddler ]
Dreamin'Amp Fiddler 06.200471[1]-Genuine GEN 025CD[produced by Amp Fiddler ]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Waltz of a Ghetto FlyAmp Fiddler 02.200482[1]-Genuine GEN 015CD[produced by Joseph 'Amp' Fiddler]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

poniedziałek, 2 stycznia 2023

Freak Machine

 Holenderski DJ & amp; producent. Fred Henderson wyprodukował swoje pierwsze płyty dla Basic Beat Recordings w 1993 roku. W 1996 założył własną wytwórnię "Roxy's" wraz z wytwórnią płytową, w której wówczas pracował (Hotsound).
 

W 1997 roku założył własną linię etykiet. Produkuje pod takimi nazwami jak: The Clubjock (Blue Records), Mologa (Global Cuts), F.D. Henderson / Funkaholic / The Freak Machine (Untidy), Fred H. (Essential Dance).

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
FantasyFreak Machine11.2001129[1]-Untidy Trax UNTIDY 017 -
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Freak of Nature

 Freak of Nature to amerykański zespół hard rockowy, założony w 1992 roku przez byłego wokalistę White Lion, Mike'a Trampa. Zespół powstał po rozpadzie White Lion, a kontynuacja była znacznie mroczniejsza i ostrzejsza niż White Lion. Zespół wydał trzy albumy, a następnie rozpadł się w 1996 roku. Po Freak of Nature Mike Tramp wydał kilka solowych albumów, a także zreformował White Lion w nowym składzie. 

  We wrześniu 1991 roku, zaledwie kilka dni po tym, jak White Lion zagrał swój ostatni koncert, Mike Tramp spotkał się z wieloletnim przyjacielem Oliverem Steffensenem, który był oryginalnym członkiem zespołu „Danish Lions” sprzed White Lion. Para spędziła tygodnie w domu Trampa w Santa Monica w Kalifornii, co zaowocowało kilkoma piosenkami, które zostały później wydane pod pseudonimem „Mike and Oliver”. Album nosił tytuł Brothers For Life i był postępem Trampa od White Lion do Freak of Nature. Trzy utwory z tych samych sesji znalazły się później na debiutanckim albumie Freak of Nature. Były basista Lion, Jerry Best, dołączył do pary wkrótce potem, podobnie jak były gitarzysta Strike Twice, Kenny Korade.  

Zespół używał zaprogramowanych bębnów i innego perkusisty, dopóki perkusista Johnny Haro nie dołączył do nowo utworzonego zespołu. Po sześciu miesiącach prób Tramp i Steffensen pokłócili się, w wyniku czego Steffensen opuścił zespół i wrócił do Danii. W 1992 roku były gitarzysta House of Lords, Dennis Chick, został sprowadzony w celu zastąpienia Steffensena.  W listopadzie 1992 roku zespół wszedł do Record Plant w Sausalito w Kalifornii, aby nagrać swój debiutancki album i chociaż płyta, wydana w 1993 roku przez Music For Nations, nie zmieniła się w dużych ilościach, nieustępliwa etyka pracy Freak Of Nature przyniosła wielu wielbicieli. „Rescue Me” został wydany jako debiutancki singiel zespołu, a „Turn the Other Way” został również wydany jako singiel promocyjny. Oba single zawierały teledyski. W 1993 roku Freak of Nature koncertował przez osiem miesięcy, grając mieszankę głównych koncertów, głównie w Wielkiej Brytanii, w tym koncerty na festiwalu Roskilde 2 lipca oraz supporty dla Helloween we wrześniu i Dio w listopadzie. 

 Na początku 1994 roku Korade powiedział, że chce opuścić zespół, a Best i Haro wyrazili to samo. Trampowi udało się przekonać Besta i Haro do pozostania, ale Korade zgodził się zostać tylko podczas nagrywania drugiego albumu zespołu. Gathering of Freaks został wydany w 1994 roku i wkrótce po procesach nagrywania w Canoga Park w Kalifornii i North Hollywood w Kalifornii, Korade został zastąpiony przez Marcusa Nand. Album spędził tydzień na 66 miejscu na brytyjskiej liście albumów w październiku 1994 roku, co było jedyną obecnością zespołu na brytyjskich listach przebojów. Album zawierał singiel „Enemy”, który zawierał teledysk. Recenzent Sea of Tranquility, Murat Batmaz, dał albumowi świetną recenzję, nazywając go prawdopodobnie największym wokalnym występem Mike'a Trampa z jego najmroczniejszą wizją pisania piosenek. Zespół odbył trasę koncertową wspierającą album, a następnie ostatecznie się rozpadł.  

W 1998 roku ukazał się album zatytułowany Outcasts, zawierający odrzuty, dema i rarytasy. Tramp przeniósł się do Australii i w latach 1998-2004 wydał cztery albumy studyjne i jeden koncertowy jako artysta solowy: Capricorn , Recovering the Wasted Years , More to Life Than This i Songs I Left Behind jako wysiłki studyjne, z Rock 'N' Roll Live jak album koncertowy. Tramp zreformował również White Lion z nowym składem pod nazwą „Tramp's White Lion” (aka White Lion II) z powodu problemów prawnych z byłymi członkami. Zespół grał i ponownie nagrywał piosenki White Lion. TWL koncertował w 2005 roku i wydał podwójną płytę koncertową zatytułowaną Rocking the USA. W 2007 roku ukazała się kompilacja White Lion, The Definitive Rock Collection, a zespół miał wyruszyć w letnią trasę koncertową z Poison i Ratt, ale został odrzucony przez promotora trasy po tym, jak były gitarzysta White Lion, Vito Bratta, zagroził podjęciem kroków prawnych nad nazwą zespołu.

  W końcu Tramp był w stanie użyć nazwy White Lion i wydali Return of the Pride w 2008 roku. Korade powrócił, by zagrać na solowym albumie Trampa Capricorn w 1997 roku. Korade założył zespół Zero G, w skład którego w pewnym momencie wchodzili także Best i Haro. Korade później dołączył do zespołu koncertowego Courtney Love. Najlepiej grał na basie dla Dio w okresie od sierpnia 1995 do maja 1996, biorąc udział w sesjach nagraniowych i trasie koncertowej po Ameryce Południowej. Został także na etapie przedprodukcji albumu Dio  Angry Machines, współtworząc niektóre piosenki. Grał także na solowym albumie Trampa Capricorn i na późniejszej trasie koncertowej. On także był przez kilka lat członkiem zespołu Courtney Love, współautorem siedmiu z dwunastu piosenek na America's Sweetheart.  

Grał także na trasie White Lion w USA w lipcu 2007 roku. Haro był w zespole Star 69 w 1996 i 1997 roku, grając na ich ostatnim albumie Eating February. Przez krótki czas grał w Stabbing Westward, zastępując ich perkusistę podczas trasy koncertowej w 1998 roku. Kilka miesięcy później Haro dołączył do Econoline Crush, gdzie pozostał aż do rozpadu zespołu w 2001 roku. W 2002 roku połączył siły. z byłym wokalistą Stabbing Westward, Christopherem Hallem, i założył The Dreaming.  

Steffensen założył zespół Spacehead i wydał album. Później pod pseudonimem Mike & Oliver ukazał się album zatytułowany Brothers For Life, zawierający materiał sprzed Freak of Nature. Steffensen był także częścią solowych albumów Trampa Recovering the Wasted Years i More to Life Than This, a także grał z Trampem podczas jego europejskiej trasy koncertowej w 2003 roku. Dennis Chick prowadzi w Los Angeles sklep z motocyklami na zamówienie. Nand wrócił do Malagi w Hiszpanii, gdzie dorastał. Później wrócił do Los Angeles, gdzie pracował zarówno solo, jak iz innymi muzykami. W 2014 roku Tramp stwierdził, że ponowne spotkanie Freak of Nature będzie możliwe tylko z pierwotnymi członkami

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Gathering of FreaksFreak of Nature10.199466[1]-Music For Nations CDMFN 169[produced by Phil Kaffel]
Autor: o Brak komentarzy:

Freaks

Freaks, wcześniej znani jako Robotic Movement, Future Movement i the Unknown to elektroniczny zespół z Londynu w Anglii. Członkowie zespołu to Justin Harris i Luke Solomon. Prowadzą również wytwórnię płytową „Music for Freaks”. Obaj pracowali jako DJ-e pod własnymi nazwiskami i wspólnie jako Freaks.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
The Creeps (You're Giving Me)Freaks11.2003193[1]- International Deejay Gigolo Gigolo 119[written by J. Harris, L. Solomon, S. Attar][produced by J. Harris, L. Solomon]
The Creeps (You're Giving Me)Freaks12.200421[3]- Azuli Black AZNY 191[written by J. Harris, L. Solomon, S. Attar][produced by J. Harris, L. Solomon]
The Creeps (Get On The Dancefloor)Freaks09.20079[10]- Data/Ministry Of Sound DATA 157CDS[written by J. Harris, L. Solomon, S. Attar][produced by J. Harris, L. Solomon]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Alan Hull

 Ur. 20.02.1945 r. w Newcastle, Anglia. Debiutował jako założyciel miejscowej grupy The Chosen Few, w której na fortepianie grał Mickey Gallagher. Dla zespołu skomponował cztery tematy, po czym zatrudnił się jako pielęgniarz, występując sporadycznie na koncertach folkowych.

 

W 1967 r. założył grupę Downtown Faction, która przekształciła się z czasem w Lindisfarne. Folk-rockowy zespół wprowadził na listy przebojów single "Meet Me On The Corner" i "Lady Eleanor", oba autorstwa Hulla; również dwa albumy formacji zyskały dobre recenzje i wielu nabywców.
 

Jako solista Hull zadebiutował longplayem Pipedream, nagranym w 1973 r. z udziałem muzyków z Lindisfarne. Teksty utworów nawiązywały do doświadczeń wyniesionych z pracy w szpitalu psychiatrycznym. Towarzysząc wiernie Lindisfarne w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, Hull nagrał równolegle kolejne albumy solowe, Squire i Phantoms.

 Na wydanej w 1977 r. przez firmę Rocket płycie Isn't It Strange towarzyszyła mu stworzona ad hoc formacja Radiator, w której składzie znalazł się m.in. perkusista Lindisfarne, Ray Laidlaw. Żaden z albumów nie dorównał popularnością Pipedream i z czasem Hull zrezygnował z przedsięwzięć solowych.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
We Can Swing Together/Obidiah's GraveAlan Hull.1970--Big T BIG 129-
Numbers/Drinking Song/One Off PatAlan Hull06.1973--Charisma CB 208-
Justanothersadsong/JustanothersadsongAlan Hull09.1973--Charisma CB 211-
Dan The Plan/One More Bottle Of WineAlan Hull05.1975--Warner Bros K 16561-
One More Bottle Of Wine/SquireAlan Hull08.1975--Warner Bros K 16599-
Crazy Woman/Golden OldiesAlan Hull12.1975--Warner Bros K 16643-
I Wish You Well/Love Is The AnswerAlan Hull04.1979--Rocket Records Company XPRES 12-
A Walk In The Sea/Corporation RockAlan Hull07.1979--Rocket Records Company XPRES 19-
Malvinas Melody/Ode To A TaxmanAlan Hull10.1983--Black Crow CROS 2-

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
PipedreamAlan Hull07.197329[3]-Charisma CAS 1069-
SquireAlan Hull05.1975--Warner Bros K56121-
PhantomsAlan Hull05.1979--Rocket Record Company TRAIN 6-
On The Other SideAlan Hull11.1983--Black Crow CRO 206-
Another Little AdventureAlan Hull06.1988--Black Crow CRO 219-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

niedziela, 18 grudnia 2022

Hellogoodbye

 Hellogoodbye to zespół power pop/synth pop z Huntington Beach w Kalifornii. Nagrywają w wytwórni  płytowej Drive-Thru Records i w 2006 roku wydali swój pierwszy album Zombies! Aliens! Vampires! Dinosaurs! . Znani są ze swojego zaangażowania w majsterkowanie, krzykliwych strojów i bliskich relacji z fanami.  

 Zespół Hellogoodbye został założony w 2001 roku przez Forresta Kline'a w Huntington Beach High School. Z pomocą Jessego Kurvinka Forrest Kline zaczął nagrywać na swoim komputerze popowe piosenki, początkowo tylko po to, by zabawiać przyjaciół. Jednak grono fanów rozrosło się poza przyjaciół i coraz więcej ich piosenek było dostępnych na MP3.com. EP-ka Parachute miała zostać oficjalnie wydana, z czterema utworami, ale tylko kilka kopii zostało wypalonych przez Forresta Kline'a.  

Nazwa zespołu pochodzi od piosenki Beatlesów Hello, Goodbye i serialu California High School. W 2002 roku Hellogoodbye zaczęło grać swoje pierwsze koncerty. Podczas występów na żywo Forrestowi Kline i Jesse Kurvinkowi na perkusji towarzyszyli Parker Case lub Aaron Flora. Aaron Flora i basista Marcus Cole wkrótce dołączyli do zespołu, uzupełniając zespół. Chociaż Hellogoodbye jest z Drive-Thru Records od stycznia 2004 roku, nadal sami nagrywają własne piosenki, sami projektują plakaty, okładki płyt itp. Krótko po tym, jak Hellogoodbye podpisało kontrakt z Drive-Thru Records, wydali swoją pierwszą EP-kę, Hellogoodbye, na której znalazł się teledysk do piosenki „Call n 'Return”.  

W marcu 2004 roku perkusista Flora opuścił zespół i został zastąpiony przez Chrisa Profeta. EP-ka została wydana 17 sierpnia 2004 roku i koncertowali w Ameryce. 22 października 2004 podczas trasy koncertowej zespół miał wypadek w Pensylwanii, nikt nie został ranny. 22 listopada 2005 Hellogoodbye wydało DVD zatytułowane OMG HGB DVD ROTFL. W 2006 roku Hellogoodbye wzięło udział w Vans Warped Tour. 8 sierpnia 2006 ukazała się ich pierwsza płyta CD Zombies! Aliens! Vampires! Dinosaurs!  . 7 listopada 2006 Hellogoodbye wydało EP-kę z remiksami, zatytułowaną Remixes! oznacza, ale jest dostępna tylko w Internecie w sklepie iTunes Store.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Here (In Your Arms)Hellogoodbye05.20074[17]14Drive Thru 88697098472[platinum-US][silver-UK][written by Forrest Kline and His Dog][produced by Matt Mahaffey, Jeff Turzo]
Baby, It's FactHellogoodbye09.200781[1]-Drive Thru 88697158462[written by Forrest Kline And His Dog Gordie Is A Prince][produced by Matt Mahaffey, Jeff Turzo]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Zombies! Aliens! Vampires! Dinosaurs!Hellogoodbye06.200717[4]13Drive Thru 88697096572[produced by Matt Mahaffey, Jeff Turzo]
Would It Kill You?Hellogoodbye11.2010-104 Wasted Summer WAS 001 [US][produced by Forrest Kline]
Everything Is DebatableHellogoodbye10.2013-148 Old Friends OLFR 30184-1[produced by Joe Chiccarelli, Forrest Kline]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

SBK Records

 SBK Records była wytwórnią płytową należącą do Universal Music Group, która obecnie była częścią Capitol Music Group, gdzie jest w stanie hibernacji. Wytwórnia powstała w 1988 roku iw tym czasie istniała w ramach grupy EMI.  

Stephen Swid, Martin Bandier i Charles Koppelman założyli SBK Entertainment w 1989 roku po tym, jak w 1986 roku kupili dział wydawnictw muzycznych CBS Records, CBS Songs, za 125 milionów dolarów.  CBS Songs zostało następnie przemianowane na SBK Songs. Nazwa jest akronimem składającym się z pierwszych liter nazwisk założycieli. Wspólnicy sprzedali firmę EMI Music Publishing (za 295 mln USD), po czym SBK Songs zostało przemianowane na EMI Songs i przy wsparciu Capitol Records uruchomiło SBK Records. Był dystrybuowany przez krótkotrwałą EMI Records Group North America lub ERG. 

W 1989 roku Daniel Glass dołączył do SBK jako starszy wiceprezes ds. promocji. W 1990 roku Glass awansował na stanowisko wiceprezesa wykonawczego/dyrektora generalnego. Wraz z konsolidacją SBK, Chrysalis USA, Wild Pitch i EMI Records USA kilka lat później w EMI Records Group North America, awansował na prezesa-CEO. Wytwórnia miała kilka hitów z Vanilla Ice, Waterfront, Jesus Jones, Boy George, Wilson Phillips, Grayson Hugh, Jon Secada, Ya Kid K, McQueen Street, Technotronic, Blur, Billy Dean i Everyday People. 

 SBK Records było częścią EMI Group, ale przeszło w stan uśpienia w 2007 roku, kiedy Martin Bandier opuścił EMI Music Publishing i przeszedł do Sony Music Publishing firmy Sony Corp. EMI (i aktywa SBK Entertainment World) zostały sprzedane w 2012 roku dwóm różnym podmiotom i podzielone z większością działu nagrań muzycznych na Universal i działem wydawnictw muzycznych na konsorcjum kierowane przez Sony. SBK podpisało również kontrakt z pierwszym latynoskim MC z wytwórnią major, Ray Roll, ze słynnej Rock Steady Crew, oraz Seleną, pierwsza latynoską artystką crossover. Album The Divine Comedy autorstwa Milli Jovovich z 1994 roku został wydany przez SBK i spotkał się z uznaniem krytyków. Album jest nadal w druku od czasu jego wydania. Opublikował także pierwszy w historii album Barney & Friends Barney's Favourites, Volume 1. Katalog wydawnictw muzycznych SBK (SBK/EMI Songs i April Music) jest teraz kontrolowany przez Sony Music Publishing[5], a katalog nagrań muzycznych jest teraz kontrolowany przez Universal Music Group. SBK Records zostało zamknięte w lipcu 1997 roku, a wszyscy jego pracownicy zostali zwolnieni.

 
       Single na listach przebojów

Bad Mood	Lonnie Gordon	06.1993	 1.Hot Disco/Dance 
Happenin' All Over Again '93	Lonnie Gordon	09.1993  1.Hot Disco/Dance 
Do You Want It	Lonnie Gordon	02.1994  5.Hot Disco/Dance 
Ice Ice Baby/Play That Funky Music	Vanilla Ice	11.1990	1.UK/1.US
Play That Funky Music/Go III	Vanilla Ice	12.1990	10.uK/4.US
Satisfaction	Vanilla Ice	02.1991	22.UK/69.US
I Love You/Stop that train	Vanilla Ice introducing Riff	02.1991	45.UK/52.US
Cool As Ice (Everybody Get Loose) 	Vanilla Ice feat. Naomi Campbell 	10.1991	 81.US
Rollin' In My 5.0	Vanilla Ice	06.1991	27.UK
My Heart Is Failing Me/Temporary Insanity 	Riff	03.1991	 25.UK
If you're serious/All or nothing	Riff	09.1991	 88[5].US
No more Mr. Nice Guy/Dead on	Megadeth	11.1989	13.UK
Hold On	Wilson Phillips	03.1990	6.UK/1.US
Release Me	Wilson Phillips	06.1990	36.UK/1.US
Impulsive	Wilson Phillips	10.1990	42.UK/4.US
You're in Love	Wilson Phillips	02.1991	29.UK/1.US
The Dream Is Still Alive	Wilson Phillips	06.1991 12.US
You Won't See Me Cry	Wilson Phillips	05.1992	18.UK/20.US
Give It Up	Wilson Phillips	08.1992	36.UK/30.US
Flesh and Blood	Wilson Phillips	12.1992	 	119.US
That's The Way  Katrina & The Waves  07.1989 16.US
Pump up the jam	Technotronic feat Felly	09.1989	 2.US
Get up [Before the night is over]	Technotronic feat Ya Kid K	01.1990	 7.US
Rockin' over the beat	Technotronic feat Ya Kid K	07.1990	 95.US
Move this	Technotronic feat Ya Kid K	06.1992 	6.US
Move it to the rhythm	Technotronic feat Ya Kid K	04.1995 	83.US
I've Been Waiting For You Guys Next Door 01.1991 42.US
Right Here, Right Now  Jesus Jones 04.1991 2.US
Real, Real, Real  Jesus Jones 08.1991 4.US
There's No Other Way  Blur  01.1992  82.US
Girls and boys  Blur  06.1994  59.US
Song 2  Blur  05.1997  55.US
Just Another Day/Otro Día Más Sin Verte	Jon Secada	04.1992	 5.UK/5.US
Do You Believe in Us/Cree En Nuestro Amor	Jon Secada	09.1992	30.UK/13.US
Angel	Jon Secada	01.1993	23.UK/18.US
I'm Free/Sentir	Jon Secada	06.1993	50.UK/27.US
Do You Really Want Me?	Jon Secada	07.1993	30.UK
If You Go/Si Te Vas	Jon Secada	05.1994	39.UK/10.US
Whipped	Jon Secada	09.1994	 65.US
Mental Picture/Solo tu Imagen	Jon Secada	11.1994	44.UK/29.US
Where Do I Go from You	Jon Secada	06.1995 112.US
If I Never Knew You/Si No Te Conoceria	Jon Secada & Shanice	10.1995	51.UK/108.US
Too Late Too Soon/Amándolo	Jon Secada	03.1997	43.UK/41.UK
Tarzan Boy	Baltimora	03.1993	 	51.US
Sleeping Satellite	Tasmin Archer	09.1992	 32.US
Jessie  Joshua Kadison  10.1993 26.US
Beautiful In My Eyes  Joshua Kadison  01.1994 19.US
Picture Postcards From L.A.  Joshua Kadison  11.1994 84.US
The Crying Game  Boy George 03.1993 15.US
Turtle Power! Partners In Kryme  04.1990  13.US
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

sobota, 17 grudnia 2022

Fickle Public

 Pierwotnie założony w 1999 roku pod nazwą Purple Munkie, zespół osiągnął już wiele w swoim krótkim życiu. Wydając w wielu wytwórniach, w tym Aberdeen's Alphabetty, a ostatnio Fierce Panda w Londynie, zbudowali silną reputację jednego z najlepszych wschodzących talentów w Szkocji. Transmisja radiowa takich artystów jak John Peel, Steve Lamacq i XFM skłoniła Radio 1's Session w Szkocji do zaproszenia zespołu do nagrania sesji w studiach CAVA w Glasgow do emisji w kwietniu 2002. Sesja ta została nominowana do sesji roku  przez prezenterów programu. Na żywo, bezpośredniość i energia ich bardzo naładowanych występów była wielokrotnie zauważana dzięki recenzjom na pierwszej stronie w codziennych zestawieniach In The City i zaproszeniom do wspierania znanych zespołów, takich jak Hundred Reasons i The Libertines.

  Fickle Public to czteroosobowy zespół punkrockowy z Glasgow w Szkocji. Składający się z wokalisty/gitarzysty Alana Fergusona, gitarzysty, Jima Butterly'ego, basisty, Jamesa Camerona i Lewisa Gale'a na perkusji, grupa powstała w 2005 roku. Zainspirowana Fugazi, Idlewild i At the Drive-In, grupa wydała swoją debiutancką EP-kę pt. "Kittens Got Claws” w 2005 roku nakładem Smalltown America Records, a rok później ukazał się ich pierwszy pełnometrażowy album „Bucko”. Grupa rozpadła się w 2007 roku. W 2010 roku ukazała się kompilacja niepublikowanych nagrań, zatytułowana „Greatest Hits”.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Just Like I Got Used To Saying Courtney Cox Arquette Fickle Public02.2006226[1]-Smalltown America STA 029-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Fields

 

Fields był brytyjsko-islandzkim zespołem elektronicznym/indie założonym w Londynie w 2006 roku. Po zagraniu pierwszych koncertów podpisali kontrakt z Atlantic Records, co pozwoliło im na wydanie za pośrednictwem własnej wytwórni Black Lab Records ich debiutanckiego albumu Everything Last Winter z 2007 roku, nagranego z producentem Michaelem Beinhornem w Sun Studios w Dublinie. Wokalista Nick Peill zainicjował większość piosenek Fieldsa. Oprócz Peilla w składzie znaleźli się wokalista i klawiszowiec Thórunn Antonía, gitarzysta prowadzący Jamie Putnam, perkusista Henry Spencer i basista Matty Derham, który później dołączył do Does It Offend You, Yeah?.  
 
Fields grali w trasie z Wolfmother i Bloc Party, a także na własnej trasie w 2007 roku. Chociaż rozpoczęto prace nagraniowe nad kolejnym albumem zatytułowanym Hollow Mountain, który miał zawierać utwory „Sun In Your Eyes”, „Constantly”, „Are You Ready Yet?”, „Worst Love” i „Call The Captain”, album pozostaje niewydany. Zespół rozpadł się w 2009 roku po utracie kontraktu płytowego.
 
 
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
If You Fail We All FailFields12.200679[3]-Atlantic ATUK 047[written by Fields][produced by Michael Beinhorn]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Everything Last WinterFields04.200790[1]-Atlantic 5144200612[produced by Michael Beinhorn]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Fiery Furnaces

 The Fiery Furnaces to amerykański zespół indie rockowy, założony w 2000 roku na Brooklynie w Nowym Jorku. Głównymi członkami zespołu są Matthew i Eleanor Friedberger. Rodzeństwo pochodzi z Oak Park w stanie Illinois, na prawie zachodnich przedmieściach Chicago. Znani są ze swoich ambitnych, wysoce koncepcyjnych wydawnictw, które często dzielą krytyczne opinie. W maju 2011 roku zespół rozpoczął dziewięcioletnią przerwę, a Matthew i Eleanor kontynuowali karierę solową. W lutym 2020 roku ogłoszono, że The Fiery Furnaces ponownie zjednoczą się, by zagrać na Pitchfork Music Festival w Chicago. Jednak z powodu pandemii COVID-19 wydarzenie zostało odwołane.Później ujawniono, że zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Third Man Records Jacka White'a. 

  The Fiery Furnaces podpisali kontrakt z Rough Trade w 2002 roku i w tym samym roku nagrali swój debiutancki album Gallowsbird's Bark. Wydany w 2003 roku, był często porównywany w prasie do The White Stripes ze względu na garażowe bluesowe elementy brzmienia zespołu oraz fakt, że członkowie są rodzeństwem, jak pierwotnie przedstawiał się duet White Stripes. Matthew jest przede wszystkim odpowiedzialny za instrumentację studyjną zespołu i pisanie piosenek, podczas gdy Eleanor zajmuje się większością obowiązków wokalnych. Perkusista Andy Knowles i basista Toshi Yano dołączyli do zespołu na występy na żywo przed ich trasą koncertową w 2004 roku. Począwszy od występu na festiwalu All Tomorrow's Party w kwietniu 2004 roku w Camber Sands w Anglii, występy zespołu na żywo miały formę godzinnych, ciągłych zestawów muzycznych zawierających fragmenty większości nagranych piosenek. Wiele razy kilka piosenek zostało połączonych ze sobą, aby stworzyć konglomerat, który obejmował materiał z wcześniej wydanych piosenek, tworząc podobnie skomplikowane setlisty, które zespół miał śledzić.  

The Fiery Furnaces wydali swój drugi album, Blueberry Boat, latem 2004 roku. Jest on również często interpretowany jako wielowarstwowy album koncepcyjny. „Quay Cur”, dziesięciominutowy utwór prowadzący na Blueberry Boat, w ciągu kilku minut przechodzi od brudnych, bulgoczących organów do napędzanych gitarami, pulsujących elektronicznych beatów do abstrakcyjnych kołysanek, podkreślając różnorodność w pisaniu piosenek przez Fiery Furnaces. Część krytyków zinterpretowała jednak tego typu materiał jako dowód na to, że album jest nieostry. Epicki charakter większości piosenek sprawił, że nie nadawały się one do słuchania w radiu, więc zespół przygotował „Single Again”, zastępującą tradycyjną piosenkę ludową. Ten singiel, wraz z wcześniej wydanymi singlami, był w większości dostępny tylko dla brytyjskiej publiczności, więc w styczniu 2005 roku zespół wydał 41-minutową składankę zatytułowaną EP (jest to mylące określenie powszechnie zarezerwowane dla krótszych płyt). EP zawierało dwa nowe utwory, wszystkie single zespołu i strony b (z wyjątkiem alternatywnej wersji „We Got Back The Plague”, którą można znaleźć na singlu „Tropical Ice-Land”) iz tego powodu był kontrastem do epickiej i według niektórych niedostępnej natury Blueberry Boat. 

 Na kolejnym albumie, Rehearsing My Choir (wydanym w październiku 2005r), zespół ponownie powrócił do eksperymentalnego brzmienia. Album koncepcyjny z babcią Friedbergerów, Olgą Sarantos, opowiadającą historie ze swojego życia, Rehearsing My Choir, spotkał się z bardzo różnymi opiniami zarówno ze strony prasy, jak i fanów zespołu, a nawet przez tych, którzy wysoko go ocenili, został napiętnowany jako „trudny”.  Sarantos wcześniej pracowała jako dyrygentka chóru w greckim kościele prawosławnym, a jej chrapliwe wspomnienia stanowią podstawę tego osobliwego, fragmentarycznego albumu z opowieściami.  Jason Loewenstein z Sebadoh i Bob D'Amico przejęli obowiązki zespołu podczas trasy koncertowej wspierającej, zastępując Toshi Yano i Andy'ego Knowlesa. Zespół wydał swój piąty album, zatytułowany Bitter Tea , w kwietniu 2006 roku. W wywiadach stwierdzili, że na album wpłynęło brzmienie synthpopowej grupy Devo, a Eleanor Friedberger stwierdziła, że album był „zdecydowanie najbardziej popową rzeczą, jaką zrobiliśmy”.   Matthew Friedberger wydał Winter Women i Holy Ghost Language School w sierpniu 2006 roku, dwa oddzielne albumy, które zostały spakowane jako podwójny album. Zgodnie z komunikatem prasowym, Winter Women ma być „letnią płytą, pełną zapadających w pamięć, chwytliwych i nieironicznych popowych piosenek”, podczas gdy Holy Ghost Language School przypomina „Faust, the Residents, or the most out” momenty z solowych płyt Briana Eno. Zespół odbył krótką trasę koncertową w październiku i listopadzie 2006 roku, wspierany przez eksperymentalny zespół rockowy Deerhoof z San Francisco. 

 Piosenki miały klimat tropików/salsy, a większość utworów z Bitter Tea była odtwarzana jako jedna długa piosenka, trwająca 30 minut - składanka, której zespół używał wcześniej podczas promocji Blueberry Boat. W czerwcu 2007 roku w The Chicago Reader ogłoszono, że zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Thrill Jockey z Chicago, a ich album Widow City został później wydany 9 października 2007 roku. W przeciwieństwie do dwóch poprzednich albumów, ten album nie ma głównej koncepcji i ma klimat rockowego albumu z lat 70-tych. Zespół koncertował w celu promowania albumu w późniejszych miesiącach 2007 i na początku 2008 roku. Składanka na żywo, Remember , została wydana 16 sierpnia 2008 roku. Siódmy album studyjny zespołu I'm Going Away został wydany w Stanach Zjednoczonych 21 lipca 2009 r., . Drugi album, Take Me Round Again , który zawiera wiele tych samych piosenek z „I'm Going Away” w nowy sposób ukazał  się 10 listopada 2009 roku. Te utwory zostały wykonane indywidualnie przez Mathew i Eleanor, co spowodowało pewne nakładanie się. Te piosenki mają te same teksty, co „I'm Going Away”, ale składają się z zupełnie nowych nagrań instrumentów i wokali, które dają nowe spojrzenie na ten sam materiał. 

  The Fiery Furnaces mieli dłuższą przerwę po krótkiej trasie koncertowej w 2011 roku. Ich ostatni koncert przed przerwą odbył się 27 maja 2011 roku na Primavera Sound Festival w Barcelonie. Od tego czasu każde z rodzeństwa skupiło się na karierze solowej, przy czym Matthew wydał zestaw winylowy zatytułowany Solos w 2011 roku, a Eleanor wydała swój pierwszy solowy album, zatytułowany Last Summer, 12 lipca 2011 roku. 

  Na początku 2020 roku The Fiery Furnaces ogłosili, że wystąpią w lipcu na Pitchfork Music Festival w Chicago, ich pierwszy koncert na żywo od prawie dekady. Jednak z powodu pandemii COVID-19 wydarzenie zostało odwołane. Skończyło się na występie na Pitchfork Music Festival w 2021 roku. Później ujawniono, że zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Third Man Records Jacka White'a. Zespół powrócił 18 czerwca 2020 roku z nowym singlem „Down at the So and So on Somewhere”, który otrzymał pochwały od Pitchfork, RollingStone, The Guardian, Uncut i innych publikacji.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Crystal ClearFiery Furnaces09.2003124[1]-Rough Trade RTRADESCD 124[written by Eleanor Friedberger, Matt Friedberger]
Tropical Ice-LandFiery Furnaces03.200452[2]-Rough Trade RTRADESCD 152[written by Eleanor Friedberger, Matt Friedberger][produced by Matthew Friedberger]
Single AgainFiery Furnaces07.200449[2]-Rough Trade RTRADESCD 190-
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Blueberry Boat Fiery Furnaces09.2004163[1]-Rough Trade RTRADCD 182[produced by Matthew Friedberger]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)