8Ball & MJG

8Ball & MJG założony w Memphis (Tennessee) w składzie:Eightball,MJG.
Niezwykłe szanowany i doceniany duet pochodzący z Memphis, uważany za pionierski pod względem kształtowania brzmienia z południa Stanów Zjednoczonych.

Eightball (właśc. Premro Smith) i MJG (Mario Jermaine Goodwin) rozpoczęli współpracę jeszcze w połowie lat 80-tych. Po serii doskonale przyjętych i świetnie sprzedających się w niezależnym obiegu mixtape’ow, na których prezentowali swoje utwory, zostali okrzyknięci wielką nadzieją rapu z Południa USA. Nie będąc w stanie dogadać się z żadną dużą wytwórnią w sprawie promocji i dystrybucji ich płyt, założyli wraz z Tonym Draperem label Suave House Records. 

Pierwszym albumem, który tam wydali, był w 1993 r. „Comin’ Out Hard”. Syntetyczne, oparte na klawiszowym brzmieniu z rzadko dodawanymi żywymi instrumentami, produkcje duetu stały się wkrótce kultowymi i w dużej mierze utorowały drogę do kariery późniejszym legendom południowej sceny.
 

W bardzo bogatej dyskografii Eightballa & MJG szczególnie dobrze przyjęte i ocenione zostały krążki „In Our Lifetime, Vol. 1” z 1999 r. oraz wydane już pod szyldem Bad Boy (z którym to labelem podpisali w 2002 r. umowę) „Living Legends” z 2004 r. Poza dziewięcioma płytami duet ma też na koncie współpracę z tak uznanymi postaciami hiphopowej sceny, jak The Luniz,  Mobb Deep czy Too Short.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Space Age Pimpin'	8Ball & MJG featuring Nina Creque	02.1996	-	110[8]	Suave House 1545	[produced by Smoke One Productions][58[15].R&B Chart]
Sho Nuff / Suave House	Tela feat. 8Ball & MJG	03.1997	-	58[8]	Suave House 1602	[written by Phalon Alexander, S. Arrington, W. Rogers][produced by Jazze Pha][32[13].R&B Chart]
Just Like Candy	8Ball & MJG	08.1997	-	-	Suave House	[produced by Smoke One Productions][71[1].R&B Chart]
That Girl	MJG	11.1997	-	-	Suave House	[produced by Mo-Suave' House Productions][55[9].R&B Chart]
Pure Uncut	8Ball feat. Master P, Mystikal, Psycho Drama, Silkk The Shocker	06.1998	-	-	Suave House	[produced by Mo-Suave-A][66[4].R&B Chart]
Pimp Hard	8Ball & MJG	12.2000	-	-	JCOR	[written by Marlon Goodwin, P. Alexander, Premro Smith][produced by Jazze Pha][76[12].R&B Chart]
Stop Playin' Games / No Sellout	8Ball feat. P. Diddy	11.2001	-	-	JCOR	[64[15].R&B Chart]
Rep Yo City	E-40 Featuring Petey Pablo, Bun B, Eightball, Lil' Jon & The Eastside Boyz	08.2002	-	-	Sick Wid' It 40 011	[73[10].R&B Chart]
You Don't Want Drama	8Ball & MJG featuring P. Diddy	04.2004	-	103[11]	Bad Boy	[produced by Sean "Puffy" Combs, Shondrae][30[22].R&B Chart]
Stay Fly	Three 6 Mafia Feat. Young Buck, Eightball & M.J.G.	07.2005	-	13[23]	Hypnotize Minds 80 076	[produced by DJ Paul , Juicy "J"][9[32].R&B Chart]
Gangsta Party	Yo Gotti feat. Bun B, 8Ball	02.2006	-	-	TVT 2682	[80[10].R&B Chart]
Spit Your Game	Notorious B.I.G. feat. Bone Thugs-N-Harmony, Eightball & M.J.G., Twista	03.2006	-	-	Bad Boy 94 192	[written by Anthony Henderson, Byron McCane, Carl Mitchell, Christopher Wallace, Joey Brooks, Sean Combs, Steve Howse, Steven Jordan][produced by Swizz Beatz][68[4].R&B Chart]
Ridin High	8Ball & MJG	07.2006	-	-	Bad Boy 94 375	[produced by Big D.][92[4].R&B Chart]
Clap On	8Ball & MJG featuring Yung Joc	05.2007	-	-	Bad Boy 167 036	[produced by Big D.][98[2].R&B Chart]
You're Everything / Pop It 4 Pimp	Bun B feat. David Banner, Eightball & M.J.G., Rick Ross	07.2008	-	-	J Prince	[59[14].R&B Chart]
Bring It Back	8Ball featuring Young Dro	02.2010	-	-	Grand Hustle	[45[20].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
On the Outside Looking In	8Ball & MJG	06.1994	-	106[11]	Suave 0002	[produced by South O, Eightball & MJG]
On Top of the World	8Ball & MJG	11.1995	-	8[21]	Suave House 1521	[gold-US][produced by T-Mix]
No More Glory	MJG	12.1997	-	20[13]	Suave House 53 105	[produced by Tony Draper, Jones & Draper Company]
Lost	8Ball	06.1998	-	5[13]	Suave53 127	[2x-platinum-US][produced by Tony Draper, T-Mix, Jones & Draper Company, Tone Capone, The Legendary Traxster, Ant Banks, Carlos Stephens, N.O. Joe]
In Our Lifetime	8Ball & MJG	06.1999	-	10 [12]	Suave House 53 251	[gold-US][produced by T-Mix, Mr. DJ, Tony Draper]
Space Age 4 Eva	8Ball & MJG	12.2000	-	39[17]	JCOR 860 916	[produced by Corey "Blacstract" Woodard, MJG, Swizz Beatz, Jazze Pha, DJ Quik]
Almost Famous	8Ball	12.2001	-	47[12]	JCOR 860 964	-
Lay It Down	8Ball	08.2002	-	142[2]	Draper 1112	[produced by T-Mix]
Living Legends	8Ball & MJG	05.2004	-	3[18]	Bad Boy 002 389	[gold-US][produced by Diddy, Bangladesh, Deric "D-Dot" Angelettie, Lil Jon, Yogi, Cool & Dre, Davour & Vanex, Nashiem Myrick, The Wunda Twinz, Gorilla Tek, Anthony "Scoe" Walker, Red Spyda]
Ridin' High	8Ball & MJG	03.2007	-	8	Bad Boy South 83970	[produced by P. Diddy , Mario Winans, Jazze Pha, Drum Majors ,DJ Toomp, Midnight Black, Bangladesh ,Danja, B-Rock ,DJ Nasty & LVM ,Shawty Redd, Soul Diggaz, Gorilla Zoe, Bigg D, C.K.P., Gorilla Tek]
Ten Toes Down	8Ball & MJG	05.2010	-	36	Grand Hustle 5128	[produced by T.I., Jason Geter, Nitti, Drumma Boy, David Banner, Nard & B, 1500 or Nothin', Lil' C]
Life's Quest	8Ball	07.2012	-	116[2]	E1 Music	-

Anton Powers

 

Anton Powers to angielski DJ, producent muzyczny i prezenter radiowy. Najbardziej znany jest z piosenki „Alone No More” z 2015 roku (współpraca z DJ Philipem Georgem) i piosenki „Baby” z 2017 roku (feat. Pixie Lott). Jest także założycielem grupy remiksowej Cahill. 

 Pochodzący z Liverpoolu, Powers rozpoczął karierę w 2001 roku jako członek Juice FM, zanim przeniósł się do Radio City 96,7 w 2011r i Capital FM w 2015r. W międzyczasie założył grupę Cahill (nazwaną na cześć gracza Everton FC Tima).  Cahill miał na swoim koncie szereg wydawnictw, w tym „Trippin' on You” (UK nr 25), „Crush on You” i „Sex Shooter”. Stali się znani ze swoich remiksów i zlecono im wykonanie remiksów dla Lady Gagi, Rihanny, Kylie Minogue, Nicole Scherzinger, Ellie Goulding, Seleny Gomez, Olly Murs i Mariah Carey. 

 Powers występował na arenie międzynarodowej na takich imprezach jak Creamfields, Tomorrowland, Amnesia, Ruby Skye i Zero Gravity. Został wybrany DJem Roku Liverpoolu przez Liverpool Echo w 2009, 2010 i 2012 roku i został nazwany tym samym w 2013 roku przez Radę Miasta Liverpool. Prowadzi również A&R dla wytwórni płytowej 3 Beat Productions, w skład której wchodzą takie zespoły jak Sigma, Kungs, Fuse ODG, Philip George i Pixie Lott. Był odpowiedzialny za ich kontrakty i wydanie wielu przebojowych singli. W 2015 roku Powers współpracował z innym DJ-em Philipem Georgem nad swoim debiutanckim singlem „Alone No More”, który osiągnął  4. miejsce brytyjskiej listy przebojów singli. W kwietniu 2017 r. otrzymał złoty status w Wielkiej Brytanii.

W 2016 roku Powers wydał swój drugi singiel „Love You Better”. Jego trzeci singiel „Baby”, z udziałem Pixie Lott, miał swój pierwszy występ na żywo w finale szóstej serii The Voice 1 kwietnia 2017 roku. Piosenka zajęła 97 miejsce na UK Singles Chart. Później w tym samym roku Powers był gościnnym prezenterem The Playlist obok Lotta. Jego czwarty singiel „Heart for Sale” został wydany 23 lutego 2018 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Alone No More	Anton Powers with Philip George	10.2015	4[18]	-	3 Beat GBSXS 1500107	[gold-UK][written by Steven Dubin,Andrea Martin,Ivan Matias][produced by Philip George]
Baby	Anton Powers & Pixie Lott	04.2017	97[1]	-	3 Beat GBSXS 1700031	[written by Anton Powers,Matthew Humphrey,Frank Bullens,Rose Singleton][produced by Anton Powers,Matthew Humphrey,Frank Bullens]

Tom Zanetti

 

Thomas Byron Courtney (ur. 2 lipca 1989r), znany zawodowo jako Tom Zanetti, to brytyjski DJ, producent muzyczny, raper i piosenkarz. Najbardziej znany jest ze swoich piosenek „Darlin’” (2015) i „You Want Me” (2016), które otrzymały odpowiednio srebrne i platynowe certyfikaty BFI. Ten ostatni z dwóch został odnotowany w Wielkiej Brytanii, Belgii i Republice Irlandii. 

 Zanetti rozpoczął karierę muzyczną występując w klubach w wieku 17 lat. Obecnie jest najbardziej znany ze swoich piosenek „Darlin’” (2015) i „You Want Me” (2016), które otrzymały odpowiednio srebrne i platynowe certyfikaty BFI. Ten ostatni z dwóch został odnotowany w Wielkiej Brytanii, Belgii i Irlandii. 

 W styczniu 2021 r. Zanetti wziął udział w dziesiątym sezonie Celebs Go Dating, zatytułowanym „Celebs Go Dating: The Mansion” wraz z Joeyem Essexem, Curtisem Pritchardem, Chloe Ferry i innymi. Zwykła seria została zmodyfikowana, aby umożliwić produkcję serialu podczas pandemii COVID-19 w Wielkiej Brytanii. Osiem znanych twarzy zostało umieszczonych w domu, aby poznać ośmiu kolejnych członków społeczeństwa, umawiać się na randki i nawiązywać nowe relacje pod okiem agentów randkowych i psychologów. Zanetti postanowił złamać zasady i umówić się na randkę z gwiazdą Made In Chelsea, Sophie Hermann. Umawiali się przez całą serię i opuścili serię jako para. 

 Zanetti uczęszczał do Royds School w Rothwell, West Yorkshire, z której został wydalony: następnie uczęszczał do Tinshill Learning Center do 16 roku życia. Ma jednego syna, Deacona, urodzonego w 2006 roku, gdy miał 17 lat, który pojawił się w jednym z jego teledysków. Dziewczyna Zanettiego, Lizzie, zginęła w wypadku samochodowym w sierpniu 2010.

 Wiele lat później Zanetti był znany z pozamałżeńskich relacji z Katie Price w 2015 roku. Później umawiał się z gwiazdą Made in Chelsea, Sophie Hermann.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You Want Me	Tom Zanetti featuring Sadie Ama	09.2016	22[28]	-	Pitched Up GBARL 1600959	[platinum-US][written by Thomas Byron Courtney, Darren Martin, Luke Patrick Reid][produced by Tom Zanetti]
More & More	Tom Zanetti featuring Karen Harding	08.2017	73[2]	-	Pitched Up GBARL 1701267	[silver-US][written by Karen Harding, Tom Zanetti][produced by Tom Zanetti]
Didn't Know	Tom Zanetti	03.2021	14[27]	-	Sic ZZOPM 2104432	[gold-US][written by Tom Zanetti[produced by Sjay Music]

Quo

 Quo był krótkotrwałym australijsko-amerykańskim duetem hip-hopowym, składającym się z Wade'a Robsona (ur. 1982r) i DeWayne Turrentine Jr. (ur. 1979r). Po Brownstone, byli drugim zespołem ,który podpisał kontrakt z filią Michaela Jacksona Epic Records, MJJ Music. 

 Duet powstał w 1993 roku. W 1994 roku Quo wydali swój singiel „Huh What” wyprodukowany przez Redmana, a następnie drugi singiel „Blowin' Up (Don't Stop the Music)”, wyprodukowany przez Teddy'ego Rileya, który stał się modnym hopowym hitem, który znalazł się na listach przebojów Hot Rap Songs i Hot R&B/Hip-Hop Songs. 

 25 października 1994 roku ukazał się album duetu zatytułowany Quo. W następnym roku ukazał się trzeci singiel „Quo Funk”, który zawierał wiele sampli „This Place Hotel” The Jacksons, wyprodukowany przez Battlecat. Quo Funk znalazł się na drugim miejscu listy singli Bubbling Under R&B/Hip-Hop.

 Po „Quo Funk” duet rozpadł się, a Robson stał się odnoszącym sukcesy choreografem, producentem i aktorem; Turrentine stała się odnoszącą sukcesy międzynarodową supermodelką, producentem i aktorką. Turrentine poślubiła aktora Reagana Gomeza, z którym ma dwoje dzieci, córkę Scarlett Annette Turrentine (ur. 14 maja 2007 r.) i syna Tygera Attilę Turrentine (ur. 2 kwietnia 2011 r.).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Blowin' Up (Don't Stop The Music)	Quo	12.1994	-	-	MJJ Music	[written by Alison Yarbrough, Jonah Ellis, Lonnie Simmons][produced by Gregg Pagani, JD Tru]

Entertainers IV

The Entertainers IV to kolejna grupa założona przez Bobby'ego Swayne'a. Opuścił The Superbs i wraz z Charliem Davisem, Kenardem Gardnerem i Frankiem Monroe założył The Entertainers IV. 

Wydali Temptation Walk (People Don't Look No More), napisany przez Bobby'ego i Charlesa Davos. To hołd dla The Temptations za Dont Look Back. To zaowocowało największym singlem Dore , kiedy Temptation Walk (People Don't Look No More) osiągnął dwudzieste dziewiąte miejsce na amerykańskich listach przebojów R&B. 

 Cztery lata później, w 1969 roku, The Entertainers IV wydali Do It Right Now. Zawiera trzeci skład grupy. Napisany przez Billa Howe'a i BJ Huntera, Do It Right Now był łabędzim śpiewem The Entertainers IV i   opuścili wytwórnięDore  na uduchowionym haju.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
People Don't Look No More (Temptation Walk) / Shake, Shake, Shake	Entertainers IV	02.1988	-	-	Dore 749	[written by B. Swayne, C. Davis][29[6].R&B Chart]]

Barbara Jean English

 Jedna z najlepszych wokalistek soulowych wczesnych lat 70-tych, Barbara Jean English urodziła się 22 sierpnia 1946r w Sumpter w Południowej Karolinie rozpoczęła swoją karierę jako członkini popularnego dziewczęcego zespołu Clickettes i nagrała z nimi wiele pop-soulowych stron w późnych latach 50-tych i 60-tych. Wcześniej należała do Gospelettes, Bouquets, Ding Dongs i Avalon's.  

Na początku lat 60-tych nagrywała jako Barbara English and the Fashions, a w połowie lat 60-tych wydała pięć singli dla Mala, Reprise, Warner Bros. i Aurora pod szyldem Barbara English. Wróciła w latach 70-tych, aby nagrać dwa albumy bogato wyprodukowanego soulu, koncentrującego się na zmysłowych balladach dla wytwórni Althia legendarnego producenta George'a Kerra.  

Po krótkiej przerwie ponownie połączyła siły z Clickettes w latach 90-tych, aby zwiedzać stare trasy. „I'm Living A Lie” znajduje się na kilku składankach Northern Soul. Świetny cover Bacharacha/Davida „Don’t Make Me Over” i Francisa Lai „Love Story” to główne atrakcje tego zapomnianego klejnotu.  

Wydany w 1973 roku drugi LP Barbary pozostaje jednym z najczęściej pomijanych albumów hard-soulu lat 70-tych. W końcu dostępne w domenie cyfrowej, wszystkie pozycje zostały odnowione. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You're Gonna Need Somebody To Love You	Barbara Jean English	09.1973	-	-	Alithia 6053	[written by Barbara Jean English][produced by George Kerr][65[9].R&B Chart]

Eat

 EAT, grupa brytyjska. Utworzona w grudniu 1986r w Bath w Avon, na miejsce działalności wybrała Londyn. Z początku posługiwała się nazwą Horse, ale odrzuciła ją ze względu na skojarzenia z narkotykami. Pierwszy skład: Ange Dolittle - voc, Paul Noble - g, Max Noble - g, Tim Sewell - b, Pete Howard - dr (były muzyk The Clash). W listopadzie 1990 drogi całej piątki się rozeszły. Dolittle podjął wtedy walkę z uzależnieniem od heroiny (w tym czasie zgodził się też zilustrować telewizyjny film szpiegowski Ashenden). A Noble'owie założyli nowy zespół - TV Eye. Los formacji wydawał się przesądzony, ale w na początku 1992 Dolittle, Sewell i Howard zdecydowali się ją reaktywować. Składu dopełnili Max Lavilla -g i Jem Moorshead -g. Działała do 1995r.

 

W pierwszym okresie istnienia, w końcu lat osiemdziesiątych, nagrała dla firmy Fiction czwórki „Autogift" ze stycznia 1989r i „The Plastic Bag" z maja, single Summer In The City/Two Nations z sierpnia i Tombstone/Squat z listopada oraz album „Sell Me A God" z września tego roku, a także dla Non-Fiction singel Psycho Couch z września 1990r. Dla swojej muzyki - porywającej, oryginalnej mieszaniny rocka, bluesa i funku - wymyśliła określenie „swam- padelic". 

Po przerwie w działalności przypomniała o sobie kolejnymi czwórkami, „Golden Egg" z czerwca 1992r i „Shame" z października tego roku (m.in. On The Road Again z repertuaru Canned Heat) oraz „Bleed Me White" z maja 1993r, a także albumem „Epicure" z czerwca 1993r. Przedstawiła na nich muzykę wyrosłą z tych samych źródeł co dawniej, ale wzbogaconą wieloma nowymi przyprawami, np. elementami folku czy psychodelii, i zdecydowanie bardziej chwytliwą. W napisanych przez Dolittle'a w tym czasie przejmujących tekstach znalazły wyraz jego zmagania z nałogiem (np. Golden Egg, Tranquilizer, Fecund). Grupa zdobyła uznanie recenzentów, ale nie odniosła sukcesu i rozczarowana zakończyła działalność.
 

Po jej rozwiązaniu Dolittle założył z byłymi muzykami zespołu The Wonder Stuff nową formację - Weknowhereyoulive. Howard trafił do grupy Vent.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bleed Me White	Eat	06.1993	73[1]	-	Fiction FICCD 48	[written by Dolittle, Moorshead, Lavilla, Howard, Sewell][produced by Eat]

Eagles [UK]

 The EAGLES, grupa brytyjska. Powstała w 1958r  przy   Eagle House Club w Bristolu. Skład: Terry Clarke - g, Johnny Payne - g, Michael Brice - b, Rod Meacham - dr. Rozwiązała się w 1964r.
W pierwszym okresie działalności koncertowała w klubach na terenie całego kraju. Wykonywała przeboje The Shadows, The Ventures, Duane'a Eddy'ego oraz własne kompozycje instrumentalne w podobnym stylu.

 W 1962 wzięła udział w konkursie dla młodych zespołów beatowych zorganizowanym w Royal Festival Hall w Londynie i otrzymała nagrodę ufundowaną przez księcia Edynburga. Dzięki temu wyróżnieniu została zaangażowana do nagrania kompozycji Rona Grainera do filmu Some People (1962), m.in. Bristol Express i Johnny's Tune, wydanych przez firmę Pye na singlu, a także czwórce „Some People" (zawierającej ponadto trzy piosenki w wykonaniu Valerie Mountain, z akompaniamentem The Eagles).

 Przez dwa miesiące prowadziła własną cotygodniową audycję w Radiu Luxembourg - Meet The Eagles. Wykonywała w niej głównie przeboje zespołów gitarowych, na których się wzorowała. Kontynuowała też nagrania dla Pye. Jeszcze w 1962 ukazały się jej kolejne dwa single, Exodus - Main Theme/March Of The Eagles i The Desperados/Special Agent, oraz czwórka „TV Themes", zawierające głównie beatowe opracowania popularnych melodii telewizyjnych, m.in. z serialu Maigret.  

W 1963r odbyła wspólną trasę po kraju z Delem Shannonem i Johnnym Tillotsonem. W tym czasie dorobiła się pierwszego albumu, „Smash Hits", i kolejnego singla, Come On Baby (To The Floral Dance)/Theme From Station Six Zebra. Nagrała muzykę do filmu Sahara, ale jego premierę wstrzymano. Do wydania następnego singla, Eagles Nest/Poinciana, nie doszło. W 1964r trafiły na rynek jej ostatnie małe płyty: Andorra/Moonstruck i wyjątkowa, bo w odróżnieniu od wszystkich wcześniejszych, instrumentalnych, śpiewana - Write Me A Letter/Wishin' And Hopin'. Po letnich koncertach w Torquay Meacham przeżył załamanie nerwowe. Z innym perkusistą pojechała w trasę po Niemczech. Wkrótce potem przestała istnieć.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bristol Express/Johnny's Tune	Eagles	06.1962	-	-	Pye 7N 15451	[written by Ron Grainer]
Exodus-Main Theme/The March Of The Eagles	Eagles	10.1962	-	-	Pye 7N 15473	[written by Ernest Gold ]
The Desperados/Special Agent	Eagles	02.1963	-	-	Pye 7N 15503	[written by Roger Roger]
The Floral Dance/Station Six Sahara	Eagles	08.1963	-	-	Pye 7N 15550	[written by Katie Moss ]
The Eagles Nest/Poinciana	Eagles	10.1963	-	-	Pye 7N 15571	-
Andorra/ Moonstruck	Eagles	02.1964	-	-	Pye 7N 15613	[written by Ron Grainer]
Write Me A Letter/Wishin' And Hopin'	Eagles	05.1964	-	-	Pye 7N 15650	[written by P. Stirling, P. Peter]

Elf

 Amerykańska formacja hardrockowa założona w 1970 r. przez wokalistę i basistę Ronnie’ego Jamesa Dio (właśc. Ronald Padavona, ur. 10.07.1947 r. w Portsmouth w stanie New Hampshire, USA) na bazie rozwiązanego właśnie zespołu The Electric Elves. W jej składzie znaleźli się: kuzyn lidera - David Feinstein (gitara), Mickey Lee Soule (instr. klawiszowe), Gary Driscoll (perkusja) i Doug Thaler (instr. perkusyjne). Mieszanina hard rocka, boogie i bluesa w wykonaniu Elf zachwyciła na tyle Rogera Glovera z Deep Purple, że zaoferował im swoje usługi producenckie i kontrakt z wytwórnią Purple.

 Po nagraniu debiutanckiego albumu Elf (wydanego jeszcze przez Epic) zespół opuścili Feinstein i Thaler. Zastąpili ich Steve Edwards (gitara) i Mark Nauseef (instr. perkusyjne). W tym składzie powstał bodaj najlepszy longplay grupy, Carolina County Ball, promowany podczas wspólnej trasy Elf i Deep Purple po Wielkiej Brytanii i USA w 1974 r. 

W tym samym roku formacja nagrała kolejną płytę, Trying To Burn The Sun, której produkcji podjęli się Roger Glover i Martin Birch. Dużo słabsza niż poprzednia, przyspieszyła decyzję o rozwiązaniu zespołu, tym bardziej że w tym samym czasie Ritchie Blackmore zaprosił Dio, Soule’a, Grubera i Driscolla do współpracy w nowo założonej przez siebie grupie Rainbow.

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Elf	Elf	08.1972	-	-	Epic 31 789	[produced by Ian Paice, Roger Glover]
L.A./59	Elf	04.1974	-	-	MGM 4974	[produced by Roger Glover]
Trying To Burn The Sun	Elf	06.1975	-	-	MGM 4994	[produced by Roger Glover]

Egg

 Zespół założony w lipcu 1968 r. przez Dave'a Stewarta (instr. klawiszowe), Hugha Montgomery'ego "Mont" Campbella (bas, śpiew) i Clive'a Brooksa (perkusja). Trzej muzycy spotkali się wcześniej w pozostającej pod wpływem "flower-power" grupie Uriel, w której grał również gitarzysta Steve Hillage.

 

W latach 1970-1972 Egg nagrali dwa albumy: Egg i The Polite Force. Przypominające stylistycznie dokonania The Soft Machine, oba wydawnictwa prezentowały pełne rozmachu brzmienie keyboardów Stewarta i złożone, graniczące z matematyczną precyzją, umiejętności kompozytorskie członków zespołu. Wielkim zaskoczeniem stała się więc dla wiernych fanów grupy decyzja Brooksa, który postanowił porzucić tę eksperymentalną drogę i związać się z bardziej ortodoksyjnym, bluesowym zespołem Groundhogs. Jego odejście doprowadziło w konsekwencji do rozwiązania Egg.
 

Stewart dołączył do dawnego kolegi, Hillage'a, w krótko istniejącej formacji Khan, by zastąpić potem Davida Sinclaira w grupie Hatfield And The North. Jednak trzej członkowie-założyciele Egg spotkali się ponownie w 1974 r., by dla wytwórni Caroline (oddział Virgin) nagrać ostatni album zespołu, The Civil Surface (w nagraniach wspomógł ich m.in. Hillage). Było to jednak przedsięwzięcie jednorazowe, po którym Stewart i Campbell znaleźli się razem we wspomnianej już, eksperymentalnej grupie National Health. Ich drogi jednak ostatecznie rozeszły się.
 

Stewart zanotował na swoim koncie kilka przebojów, rejestrując popularne piosenki z lat 60. "It's My Party", nagrana wraz z Barbarą Gaskin trafiła nawet na pierwsze miejsce brytyjskiej listy przebojów, ale mimo całego swego uroku, utwory te boleśnie kontrastowały z nowatorskim charakterem dokonań Egg.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Seven Is A Jolly Good Time/You Are All Princes	Egg	08.1969	-	-	Deram DM 269	[written by Campbell, Stewart, Brooks][produced by Pat Boland]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Egg side A: 1/ Bulb 2/ While Growing My Hair 3/ I Will Be Absorbed 4/ Fugue in D Minor 5/ They Laughed When I Sat Down At The Piano… 6/ The Song Of McGilicudie The Pusillanimous 7/ Boilk side B: 8/ Symphony No 2: Movement 1, Movement 2, Blane, Movement 4	Egg	.1970	-	-	Deram SDN 14	[Produced by Egg]
The polite force side A: 1/ A Visit To Newport Hospital 2/ Contrasong 3/ Boilk 4/ Long Piece No. 3	Egg	.1971	-	-	Deram SML 1074	[Produced by Neil Slaven]
Civil surface side A: 1/ Germ Patrol 2/ Wind Quartet 1 3/ Enneagram side B: 4/ Prelude 5/ Wring Out The Ground (Loosely Now) 6/ Nearch 7/ Wind Quartet 2	Egg	.1974	-	-	Caroline C 1510	[Produced by Egg]
Seven is a jolly good time side A: 1/ Bulb 2/ I Will Be Absorbed 3/ Fugue in D Minor 4/ They Laughed When I Sat Down At The Piano… 5/ The Song Of McGilicudie The Pusillanimous 6/ Boilk 7/ You Are All Princes side B: 8/ Symphony No 2 9/ Seven Is A Jolly Good Time	Egg	.1985	-	-	See For Miles SEELP 47	[Produced by Egg]

Editors

Łącząc mroczny, kanciasty rock z ostrym wyczuciem popu, angielski zespół Editors pojawił się na początku 2000 roku jako część post-punkowego odrodzenia, które obejmowało również współczesny Interpol, White Lies i the Cinematics. Po swoim debiucie z 2005 roku, The Back Room, zdobyli dwa miejsca na listach przebojów w Wielkiej Brytanii, z In This Light and This Evening, w których zespół zawarł więcej elementów synth popu. Kontynuowali ten cyfrowy impuls na In Dream z 2015 roku, zanim znaleźli równowagę między rockiem a elektroniką w Violence z 2018 roku. 

 Założony w 2003 roku Editors stał się jednym z czołowych zespołów post-punkowego odrodzenia, które ogarnęło Amerykę i Anglię na początku XXI wieku. Pierwotnie nazwany Snowfield, zespół składał  się z czterech studentów technologii muzycznych ze Stafford University - wokalisty/gitarzysty Toma Smitha, gitarzysty prowadzącego Chrisa Urbanowicza, basisty Russella Leetcha i perkusisty Eda Laya - wszyscy oni po ukończeniu studiów przenieśli się do Birmingham. Seria dobrze przyjętych klubowych koncertów i nagrań demo przyciągnęła uwagę redaktorów ze strony brytyjskich wytwórni, a grupa wkrótce podpisała kontrakt z zrewitalizowanym Kitchenware, czcigodną wytwórnią indie, niegdyś domem dla Prefab Sprout. 

 Kitchenware wydał debiutancki singiel zespołu „Bullets” na początku stycznia 2005 roku. Płyta podobno wyprzedała się w ciągu jednego dnia, a jej brzmienie można było porównać z mroczną, dramatyczną atmosferą współczesnych zespołów, takich jak Interpol i Bloc Party (nie wspominając o   weteranach). jak Joy Division i Echo & the Bunnymen). Kolejny singiel „Monachium” sprawił, że stali się ulubieńcami brytyjskiej prasy muzycznej, a zaledwie kilka tygodni po wyjątkowym występie na dorocznym Glastonbury Music Festival, zespół wydał trzeci singiel „Blood”. Ich długo oczekiwany debiutancki album, The Back Room, ukazał się w połowie 2005 roku. „Monachium” zostało wznowione w styczniu 2006 roku, aby zwiększyć poparcie dla albumu, który wszedł do pierwszej piątki w Wielkiej Brytanii i ostatecznie zdobył platynową sprzedaż. 

Trasa koncertowa ze stellastarr  po Stanach Zjednoczonych zbiegła się z amerykańskim wydaniem The Back Room w marcu, a nominacja do Mercury Music Prize nastąpiła w lipcu. Koniec ma początek Drugie dzieło Editors, An End Has a Start, ukazało się następnego lata, poprzedzone singlem z Top 10 „Smokers Outside the Hospital Doors”. Podobnie jak poprzednik, album pokrył się platyną w Wielkiej Brytanii i utrzymał skromną publiczność zespołu w Ameryce, gdzie powrócili we wrześniu 2007 roku, aby rozpocząć kolejną trasę po Stanach. Byli w trasie do połowy 2008 roku, grając na wielu festiwalach w Wielkiej Brytanii i otwierając serię europejskich koncertów dla R.E.M. przed końcem roku. 

W tym momencie zespół zmęczył się jednak swoim brzmieniem i w 2009 roku zaczęli majstrować przy syntezatorach i muzyce industrialnej. Po skorzystaniu z pomocy producenta Flooda (znanego ze współpracy z Depeche Mode, U2 i Nine Inch Nails) udali się do studia, aby nagrać In This Light and This Evening, które ujawniło ich nowo odkrytą elektroniczną fiksację po jej wydaniu w październiku 2009. Chcąc oprzeć się na sukcesie drugiego albumu numer jeden z rzędu w Wielkiej Brytanii, Smith natychmiast zaczął pisać materiał na potencjalny czwarty album. Do końca trasy promocyjnej In This Light and This Evening pod koniec 2010 roku, zespół miał wystarczająco dużo nowych piosenek, by wejść do londyńskiego studia, a Flood ponownie za biurkiem. Większość zespołu nie była zadowolona z początkowych wyników tych sesji, a na początku 2012 roku Smith, Leetch i Lay poprosili Urbanowicza o opuszczenie Editors, gdy stało się jasne, że ich wizja przyszłości zespołu nie była akceptowana przez ich gitarzystę i członka założyciela. 

Niedługo po odejściu Urbanowicza zespół otrzymał propozycję występu na głośnym festiwalu w Werchter w Belgii. Uhonorowali to zobowiązanie, wprowadzając do swojego składu byłego gitarzystę z Yourcodename: gitarzystę Milo Justina Lockeya i członka Airship Elliotta Williamsa, wzmacniając brzmienie zespołu i kładąc podwaliny pod proste rockowe podejście, które ostatecznie przyjmie ich czwarty album. Nagrany jako pięcioczęściowy album w Nashville z Jacquire Kingiem jako producentem, The Weight of Your Love został wydany w czerwcu 2013 roku i skłonił się do ambitnego, kierowanego przez gitarę, wypełniającego stadion brzmienia U2 i R.E.M.

 W 2015 roku Editors wydało swój piąty studyjny album, wyprodukowany przez siebie In Dream, na którym w tle śpiewała Rachel Goswell ze Slowdive i zawierał single „No Harm”, „Marching Orders” i „Life Is Fear”. Muzycy intensywnie koncertowali, zanim wrócili do studia na swój szósty album, Violence z 2018 roku, na którym znalazły się single „Magazine” i „Hallelujah (So Low)”. Wersja albumu pierwotnie nagrana z producentem elektroniki Blanck Mass została wydana rok później jako The Blanck Mass Sessions. Krótki set zawierał alternatywne wersje siedmiu utworów z Violence, dodając niepublikowaną wcześniej piosenkę „Barricades”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bullets/You are fading	Editors	02.2005	54[5]	-	Kitchenware SKX 77	[written by Edward Lay, Russell Leetch, Tom Smith, Chris Urbanowicz][produced by Gavin Monaghan]
Munich/Release	Editors	04.2005	22[17]	-	Kitchenware SKX 78	[silver-UK][written by Edward Lay, Russell Leetch, Tom Smith, Chris Urbanowicz][produced by Jim Abbiss]
Blood/Let your good heart	Editors	07.2005	18[14]	-	Kitchenware/Sony BMG SKX 79	[written by Edward Lay, Russell Leetch, Tom Smith, Chris Urbanowicz][produced by Jim Abbiss]
Bullets/You are fading	Editors	10.2005	27[5]	-	Kitchenware SKX 80	[written by Edward Lay, Russell Leetch, Tom Smith, Chris Urbanowicz][produced by Gavin Monaghan]
Munich/Release [reissue]	Editors	01.2006	10[31]	-	Kitchenware SKCD 832)	[silver-UK][written by Edward Lay, Russell Leetch, Tom Smith, Chris Urbanowicz][produced by Jim Abbiss]
All Sparks	Editors	04.2006	21[13]	-	Kitchenware SKCD 842	[written by Edward Lay, Russell Leetch, Tom Smith, Chris Urbanowicz][produced by Jim Abbiss]
Blood/Let your good heart [reissue]	Editors	07.2006	39[4]	-	Kitchenware SKC D87
Smokers Outside The Hospital Doors	Editors	06.2007	7[12]	-	Kitchenware SKCD 93	[written by Edward Lay, Russell Leetch, Tom Smith, Chris Urbanowicz][produced by Jacknife Lee]
An End Has A Start	Editors	08.2007	27[4]	-	Kitchenware SKCD 952	[written by Edward Lay, Russell Leetch, Tom Smith, Chris Urbanowicz][produced by Jacknife Lee]
The Racing Rats	Editors	12.2007	26[1]	-	Kitchenware SKCD 97	[written by Edward Lay, Russell Leetch, Tom Smith, Chris Urbanowicz][produced by Jacknife Lee]
Papillon	Editors	10.2009	23[3]	-	Kitchenware SKCD 106	[written by Edward Lay, Russell Leetch, Tom Smith, Chris Urbanowicz][produced by Flood]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The back room	Editors	07.2005	2[71]	-	Kitchenware KWX 34	[platinum-UK][produced by Jim Abbiss, Gavin Monaghan]
An End Has A Start	Editors	07.2007	1[1][40]	117[1]	Kitchenware KWCD 37	[platinum-UK][produced by Jacknife Lee]
In This Light and on This Evening	Editors	10.2009	1[1][19]	-	Kitchenware KWCD 43	[gold-UK][produced by Flood]
The Weight of Your Love	Editors	07.2013	6[9]	-	Play It Again Sam PIASR 660CD	[silver-UK][produced by Jacquire King]
In Dream	Editors	10.2015	5[3]	-	Play It Again Sam PIASR 830CD	[produced by Editors]
Violence	Editors	03.2018	6[2]	-	Play It Again Sam PIASR 1020CD	[produced by Leo Abrahams,Editors]
Black Gold: Best of Editors	Editors	11.2019	28[1]	-	Play It Again Sam PIASR 1125CD	-

Theodis Ealey

 Ur. w 1947r w Natchez w stanie Missisipi (USA). Gitarzysta, wokalista, kompozytor, producent nagrań, aktor. W dzieciństwie, którego część spędził w bazie wojskowej na Hawajach, gdzie służył jego ojciec, nauczył się grać na gitarze od starszego brata. Mając czternaście lat, zadebiutował jako gitarzysta basowy w trio, które założył ze swoimi braćmi, pod nazwą Y Z Ealey & The Merrymakers, występującym w jednym z klubów w Natchez w Missisipi. 

Rok później został gitarzystą grupy Eugene Butler & The Rocking Royals. Kiedy przeniósł się do Oakland w Kalifornii, już z własnym zespołem akompaniował m.in. Little Miltonowi, Johnny’emu „Clyde” Copelandowi, Charlesowi Brownowi i innym znanym wykonawcom bluesa, soul i rocka. Później zamieszkał w Atlancie i w 1991 związał się, również jako producent nagrań, z wytwórnią Ichiban, która wydała pierwsze cztery albumy Ealeya.

 W latach 90-tych występował często w Europie. Założył własną wytwórnię IFGAM, nagrywając album It’s A Real Good Thang. Wystąpił w filmach telewizyjnych zrealizowanych przez NBC i HBO oraz w sztuce „Spunk” według opowiadania Żory Neale Hurston. Nagrywał jako wokalista z grupą hiphopową Ghetto Mafia. Tytułowe nagranie z jego albumu Stand Up In It trafiło na szczyt listy przebojów „Billboardu”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stand Up In It	Theodis Ealey	01.2004	-	-	Ifgam 212	[68[16].R&B Chart]

Brenda Lee Eager

 Brenda Lee Eager (ur. 8 sierpnia 1947r) to amerykańska piosenkarka soul , autorka tekstów i performerka teatru muzycznego , która napisała i wykonała kilka hitów, w tym „ Ain't Understanding Mellow ”,  „ Close to You ”,  i „Somebody's Somebody ”. 

Urodziła się w Mobile w stanie Alabama i wychowała w małym miasteczku Lower Peach Tree , gdzie jako dziecko zaczęła śpiewać w kościele. Zaczęła także pisać piosenki, a do dziesiątej klasy prowadziła własną grupę wokalną. Po raz pierwszy śpiewała profesjonalnie w wieku 17 lat w Kings Club w Prichard w Alabamie .
Później przeniosła się do Chicago w stanie Illinois , a w 1971 roku była główną wokalistką w grupie Jerry'ego Butlera Peaches. Nagrała z Butlerem kilka singli, w tym „Ain't Understanding Mellow”, który był jej największym sukcesem na listach przebojów, osiągając 3 miejsce na liście Billboard R&B i 21 na Hot 100 . Sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy i został nagrodzony złotą płytą przez RIAA w kwietniu 1972 roku . Śpiewała również regularnie w Rev. Jesse JacksonChór Operacji Breadbasket w Chicago na początku lat siedemdziesiątych. 

Jako solowa piosenkarka miała na swoim koncie dwa mniejsze przeboje R&B: „Good Old Fashioned Lovin'” ( Playboy Records , 1975) i „Watch My Body Talk” ( Private-I Records , 1984).  Pracowała jako wokalistka dla takich artystów jak Ray Charles , Mavis Staples , Diana Ross , Stevie Wonder i Graham Nash . Napisała również piosenki nagrane przez Bobby'ego Womacka , The Staples Singers , Arethę Franklin , Cliffa Richarda , Gladys Knight , Shirley Brown , Prince'a ., i innych.  Wydała album Startin' Over w 2000 roku. 

Wystąpiła w musicalach The Message is in the Music wraz z Dellą Reese i Wild Woman Blues w Europie z bluesową wokalistką Maine Weldon. Od 2006 roku kieruje chórem The Heaven on Earth (THE) w kościele City of Angels w Culver City w Kalifornii .  Napisała również i wystąpiła w jednoosobowym musicalu teatralnym opartym na jej własnym życiu, Grace , którego premiera odbyła się w Los Angeles w 2010 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ain't Understanding Mellow/Windy City Soul	Jerry Butler And Brenda Lee Eager	12.1971	-	21[18]	Mercury 73255	[gold-US][written by Herscholt Polk, Homer Talbert ][produced by Gerald Sims, Jerry Butler][3[17].R&B Chart]
(They Long To Be) Close To You/You Can't Always Tell	Jerry Butler Featuring Brenda Lee Eager	07.1972	-	91[3]	Mercury 73301	[written by Bacharach, David][produced by Samuel F. Brown III][6[13].R&B Chart]
Can't Understand It/How Long Will It Last	Jerry Butler And Brenda Lee Eager	06.1973	-	-	Mercury 73395	[written by C. Jackson, M. Yancy][produced by Robert Bowles][26[10].R&B Chart]
The Love We Had Stays On My Mind/Were We Lovers, Were We Friends	Jerry Butler And Brenda Lee Eager	10.1973	-	-	Mercury 73422	[written by T. Callier, L. Wade][produced by Bobby Bowles][64[7].R&B Chart]
Good Old Fashioned Lovin'/I'll Get By	Brenda Lee Eager	10.1975	-	-	Playboy 6047	[written by Bob Bowles, Brenda Lee Eager][produced by Bob Bowles][71[6].R&B Chart]
Watch My Body Talk	Brenda Lee Eager	10.1984	-	-	Private I 04621	[written by Bob Bowles, Brenda Lee Eager][produced by Bob Bowles][72[6].R&B Chart]