Z archiwum...rocka

piątek, 12 marca 2021

Neal Schon

Neal George Joseph Schon ur.27. luty 1.954r w Oklahoma City ) to amerykański gitarzysta bluesowy i rockowy . Najbardziej znany był w latach 70. i 80-tych dzięki pracy z zespołem Journey .

Już jako małe dziecko zaczął grać na oboju i gitarze. W 1971 roku dołączył do Santana Blues Band i koncertował ze słynnym gitarzystą Carlosem Santaną w latach 1971-1972. W tym samym czasie otrzymał też ofertę od Erica Claptona , którą odrzucił na korzyść Santany. Na wszystkich albumach Santany z tego czasu można już usłyszeć kilka solówek.

W 1973 roku założył zespół Journey wraz z byłym klawiszowcem Santany Greggiem Rolie , z którym stał się znany na całym świecie. Do 1987 roku odniósł liczne sukcesy płytami i koncertami z zespołem. Najbardziej znane utwory zespołu to Wheel in the Sky , Anyway You Want It i Don't Stop Believin ' . W czasie istnienia zespołu od 1973 r. do tymczasowego rozpadu w 1987 r. prawie całkowicie skupił się na pracy z kolegami. Pracował tylko sporadycznie nad albumami innych artystów. Na początku lat 80-tych publikował wspólnie ze znanym pianistą jazzowym i klawiszowcem Janem Hammerem trzy albumy. W tym czasie wprowadził również na rynek swoje pierwsze dwa solowe albumy, ale początkowo odniósł z nimi niewielki sukces komercyjny.

Po oddzieleniu się od Journey, były klawiszowiec Journey, Jonathan Cain, założył zespół Bad English wraz z innymi muzykami w 1988 roku , w skład którego wchodzili również Schon i perkusista Deen Castronovo (który później dołączył do ponownie zjednoczonego Journey) . Wydał już dwa albumy z Bad English, a później album z największymi hitami. Na początku lat 90-tych dodano kilka innych projektów, jak Hardline , gdzie ponownie zagrał z Castronovo. W tym czasie wydał już dwa inne solowe albumy i pracował nad kilkoma instrumentalnymi albumami gitarowymi.

W 1996 roku Journey ponownie się połączyło, w którym Schon również wziął udział. Jest jedynym muzykiem, który do tej pory pojawił się na wszystkich albumach Journey. Oprócz Journey kontynuował jednak już swoją solową działalność i do tej pory wydał pięć innych solowych albumów. Za Voice (2001) był nominowany do nagrody Grammy . Inne projekty to Soul Sirkus - zespół, który wydał swój jedyny album w 2005 roku i wkrótce potem ponownie się z nim rozstał. Nawet z Van Halenem - piosenkarzem Sammy'm Hagarem , pracował razem nad swoim solowym albumem. Album The Journey Revelation został wydany w 2008 roku , a następnie Eclipse w 2011.

Gra na gitarze Les Paula firmy Gibson, wykonanej według jego pomysłów i nazwana jego imieniem, z czego tylko 23 zostały wykonane. Używa również gitar Paula Reeda Smitha . W przeszłości używał głównie gitar Godina , na przykład na swoim solowym albumie Beyond the Thunder z 1995 roku .

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Untold Passion	Neal Schon & Jan Hammer	10.1981	-	115[8]	Columbia 37600	[produced by Neal Schon & Jan Hammer]
Here To Stay	Neal Schon & Jan Hammer	02.1983	-	122[12]	Columbia 38428	[produced by Neal Schon & Jan Hammer]

Scene 23

Scene 23 była amerykańską grupą pop utworzoną przez zwycięzców reality show Popstars 2 , który został wyemitowany w The WB Television Network jesienią 2001 roku.

Oryginalny skład Scene 23 składał się z sześciu członków, trzech mężczyzn i trzech kobiet: Josh Henderson (chórki), Donavan Green (wokal prowadzący), Moises Juarez (chórki), Monika Christian (chórki), Laurie Gidosh ( lead vocal i chórki) i Dorothy Szamborska (chórki). Podczas pokazu producenci David Stanley i Scott Stone wyrzucili Moisesa Juareza z grupy.

Scene 23 nagrała tylko siedem utworów na album ze ścieżką dźwiękową serii Popstars 2: Introducing Scene 23 . Album był wypełniony coverami innych artystów i zawierał kilka utworów ludzi opowiadających o procesie przesłuchania w Popstars . Chociaż utwór „I Really Don't Think So” został wybrany jako pierwszy singiel, a grupa nakręciła teledysk do tej piosenki, nigdy nie został on wydany komercyjnie jako singiel.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Music From The Show Popstars 2: Introducing Scene 23	Scene 23	12.2001	-	146[4]	143 Records 31 178	-

czwartek, 11 marca 2021

Scatterbrain

Scatterbrain był amerykańskim eklektycznym zespołem thrash metalowym założonym w 1989 roku przez Tommy'ego Christa i Glena Cummingsa , po rozpadzie ich hardcorowej grupy Ludichrist z Long Island w Nowym Jorku .Zespół wykonywał charakterystyczne koncerty na żywo z dziwacznymi coverami, takimi jak składanka Mozarta zmieszana z Motörhead , przebieranki i gigantyczne kurczaki.

Ich najpopularniejszy singiel „Don't Call Me Dude” znalazł się w pierwszej dwudziestce popowych singli w Australii. Video clip otrzymał regularną rotację na MTV „s Headbangers Ball . To samo wideo jest także opisywane w odcinku „Blood Drive” na MTV „s Beavis i Butt-head .

Zespół wniósł cover " Mama Said Knock You Out " LL Cool J do ścieżki dźwiękowej filmu Encino Man z 1992 roku .

W 1993 roku Cummings rozstał się z innymi i przeniósł się do Nashville, gdzie założył grupę Stone Deep. Christ, Neider, Brogna i Boyko napisali i wydali trzecie wydawnictwo Scatterbrain, EP, zatytułowane Mundus Intellectualis (1994) , składające się z siedmiu utworów . Zespół przestał pisać, nagrywać i koncertować w 1994 roku.

W 2007 roku perkusista Christ, Neider, Brogna i Ludichrist, Dave Miranda, połączyli się ponownie, aby zagrać kilka koncertów Scatterbrain / Ludichrist. Cummings nie brał udziału.

Scatterbrain nie należy mylić z duńskim zespołem elektro-syntezatorowym o tej samej nazwie, który istniał w latach 1980-1985.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Here Comes Trouble	Scatterbrain	06.1990	-	138[16]	In-Effect 3012	-

Dabs

Przypadkowe spotkanie w obskurnym pokoju stworzyło jedno z wielkich triów power pop z lat 80-tych w Auckland, The Dabs.

The Dabs rozpoczęli życie w garderobie XS Cafe w Auckland po koncercie w Ainsworths w czerwcu 1981 roku. Każdy członek miał rodowód: Rowan Shedden (ex Class Of 81 The Killjoys) grał na gitarze z The Ainsworths , Geoff Hayden na basie w The Regulators i Steve Thorpe grali dla Small Torque. Razem w tym ciasnym pokoju zdecydowali, że każdy z nich ma dość własnych zespołów i chcą zrobić coś innego.

Później tego samego wieczoru cała trójka udała się do Progressive Music Studios, gdzie jammowali przez całą noc, próbując niektóre z wczesnych piosenek, które później mieli zagrać The Dabs. Zgodnie z sugestią Steve'a, nazwa wzięła się z wiersza w ich ulubionym programie telewizyjnym w Wielkiej Brytanii, Minder : „Moje dabsy będą na całym tym silniku”. („Dabs” to kryminalny slang oznaczający odciski palców).

Wszystko poszło w naturalny sposób, gdy Rowan napisał większość materiału, dzieląc obowiązki wokalne z Geoffem, który miał mocniejszy głos i zawsze potrafił wymyślić przyjemną harmonię lub z łatwością zająć miejsce lidera, a Steve czasami dodawał chórki zza zespołu. zestaw perkusyjny. Brat Geoffa, Neil i jego kumpel Sandy, byli ekipą koncertową, a chłopak siostry Geoffa robił dźwięk. Dabs zbudowali nawet własny system PA.

Zadebiutowali we wrześniu 1981 roku jako support dla The Screaming Meemees w słynnym klubie The Reverb Room . Następnie Dabs koncertowali w całym mieście Auckland, powoli zdobywając fanów w takich miejscach jak The Windsor Castle , Mainstreet, The Reverb Room, The New Station Hotel, The Globe i The Rumba Bar. Wraz z rosnącą popularnością i rosnącą popularnością, wkrótce wyruszyli na turnee poza miasto, zwiedzając Wyspę Północną jako support Blam Blam Blam, a następnie The Screaming Meemees.

The Dabs byli na krótko w Harlequin Studios, przygotowując wczesną wersję „Remember When” na składankę The Furtive Four 3 Piece Pack wydaną przez Furtive Records. Doprowadziło to do pełnej trasy koncertowej po kraju z innymi zespołami Three Pack Prime Movers , The Bongos i Sceptics . To była pierwsza duża trasa The Dabs. Każdy zespół mógł otwierać lub zamykać program. W niektóre noce wszystkie cztery zespoły grały, podczas gdy w inne noce dwa zespoły grały jednej nocy, a pozostałe dwa następnej.

Rok 1982 rozpoczął się dla The Dabs świetnym setem na Sweetwaters Festival , kolejnymi koncertami w Auckland i kilkoma czołowymi wypadami na prowincje, grając gdziekolwiek się da. Wrócili także do studia, aby nagrać utwory na ich debiutancki, 12-calowy album z czterema utworami, zatytułowany Love The Army .

Byłaby to niestety jedyna nagrana praca wydana pod nazwą The Dabs. EP zawierał „Love The Army” jako główny utwór, instrumentalny numer „The Wager”, „B Of D (Ballard Of A Drunkard)” i ponowne nagranie „Remember When” .

EP została zaprojektowana i wyprodukowana przez Steve'a Kennedy'ego w Harlequin Studios. W oczekiwaniu na ostateczne wydanie EP-ki The Dabs kontynuowali to, co robili najlepiej, ekscytując publiczność swoimi mocnymi popowymi piosenkami. We wrześniu EP ukazał się ostatecznie w Propeller Records (REV 19).

EP pojawiła się na liście przebojów pod numerem 36, została częściowo wyemitowana w Radio B (obecnie 95bFM), a w Radio With Pictures ukazało się dodatkowe wideo do utworu tytułowego „Love The Army”. To był oczywisty wybór; sama piosenka jest irytująco chwytliwa z zapadającym w pamięć refrenem. Wideo zostało nagrane w około cztery godziny, z pirotechniką, pewnego mroźnego dnia podczas zimy w Wellington. W klipie Rowan jest widziany z czarną gitarą Fendera, która należała do Johna Quigleya z The Bongos, a nie do jego znaku firmowego Rickenbacker, ponieważ w prasie muzycznej pojawiły się pewne błędy w prasie muzycznej, że zarówno Rowan, jak i Geoff używają Rickenbackers.

Wszystko wyglądało różowo dla zespołu i zakończyli rok sylwestrowym koncertem wspierającym The Mockers w The Windsor Castle.

Po oszałamiającym planie na festiwalu Sweetwaters w 1983 roku The Dabs wrócili do studia, aby nagrać swój pierwszy 7-calowy singiel „Just Another Day” / „Night & Day” (wyprodukowany przez Mike Caena, ex-Street Talk). Jednak po ukończeniu nigdy nie był naciskany z powodu stresu finansowego w wytwórni Propeller, która przekroczyła budżet finansując albumy dla innych artystów z ich listy.

Jednak duża trasa promocyjna była już w kolejce z The Mockers, którzy podłączali swój nowy 12-calowy singiel „My Girl Thinks She's Cleopatra”. Trasa miała być kolejną ze zmieniającymi się wspierającymi, ale bez nowego singla promującego menedżera trasy, który zdegradował The Dabs do supportu. The Mockers mieli problemy z personelem podczas tej trasy, co doprowadziło do zwolnienia ich sekcji rytmicznej pod koniec trasy, a Steve i Geoff zostali umieszczeni w nowym składzie Mockers. To faktycznie pozostawiło Rowana bez zespołu, a The Dabs już nie było.

Rowan Shedden założył, prowadził lub dołączył do szeregu zespołów (The Yesmen, The Henchmen, The Midnight Movers, Soundshock & The Theory oraz Rick Bryant i The Jive Bombers), demonstrując swoją chęć do grania i zdolność adaptacji do różnych stylów muzycznych. Przeprowadził się do Sydney w Australii pod koniec lat 80-tych i od tamtej pory pozostaje tam. Jak zawsze, Rowan był zdeterminowany do tworzenia muzyki i przez lata trzymał rękę na pulsie, grając z różnymi lokalnymi zespołami grającymi covery. Gra na gitarze w zespole Ironbark i stworzył ostateczną stronę internetową The Dabs.

Geoff Hayden pozostał z The Mockers, dopóki nie zamknęli sklepu. Następnie dołączył do Bretta Adamsa (gitarzysty The Mockers) i Dianne Swann (ex-Everything That Flies and When The Cat's Away ), tworząc The Julie Dolphin, który otworzył sklep w Wielkiej Brytanii, gdzie ich występy na żywo obejmowały wsparcie dla takich jak Oasis i Radiohead. Po kilku EPkach i albumie Lit ,wytwórnia Troubles wymusiła zmianę nazwy na Boom Boom Mancini. Ten zespół nagrał oszałamiający album Mess Up Your Life (A Bit) , tylko po to, by ich wytwórnia zbankrutowała przed jego wydaniem. Geoff opuścił biznes muzyczny i po zdobyciu „The Knowledge” pracuje jako londyński taksówkarz.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Love The Army EP.	Dabs	09.1982	-	36[1]	-/Propeller REV 19

Bob Dylan

Bob Dylan (właśc. Robert Allen Zimmerman) urodził się 24 maja 1941 roku w Duluth, w stanie Minnesota w rodzinie żydowskiej. Kiedy miał 7 lat, jego rodzina przeniosła się do położonego niedaleko małego miasteczka górniczego Hibbing. Nie było to miejsce dobre dla kogoś, chcącego zostać muzykiem. W filmie Martina Scorsese "No direction home" Dylan opisuje Hibbing jako jedno z wielu podobnych do siebie miasteczek, gdzie mężczyźni na ogół zostawali górnikami, życie było szare, a klimat na tyle zimny, że nikt nie myślał o tym, aby się przeciwko czemukolwiek buntować. Młody Robert szybko zainteresował się muzyką, zarówno tradycyjnym amerykańskim folkiem i bluesem, jak i rodzącym się wówczas rock&rollem.; Zakładał wiele efemerycznych zespołów, z którymi w okolicy występował.

Po skończeniu szkoły średniej w 1959 roku wyjechał do Minneapolis na tamtejszy uniwersytet, gdzie jednakże zbyt długo nie zagościł, skupiając się zresztą głównie na zapoznawaniu się z muzyką artystów folkowych. Zmienił wówczas imię i nazwisko na Bob Dylan.

Wkrótce osiadł w Nowym Jorku, a dokładnie w dzielnicy Greenwich Village, stanowiącej centrum życia artystycznego dla muzyków folkowych i wszelkiego rodzaju oryginalnych, niekoniecznie wchodzących w skład mainstreamu artystów. Dylan był wtedy pod silnym wpływem muzyki Woodiego Guthry, wędrownego śpiewaka i gitarzysty podejmującego tematykę społeczną w surowych songach, często wywodzących się ze starych pieśni kowbojskich i pionierskich. Dylan śpiewał tradycyjne piosenki folkowe w barach i klubach Greenwich Village, (najsłynniejszym był lokal Gaslight, gdzie występował i dobierał artystów do występów Dave van Ronk, jedna z najważniejszych osobistości ówczesnej sceny folkowej) akompaniując sobie na gitarze i harmonijce. Obcując z różnymi ludźmi, zapoznawał się z ich muzycznymi i literackimi zbiorami, pośród których były m.in. płyty takich artystów jak Robert Johnson czy Ramblin’ Jack Elliot. Napisał wówczas swoją pierwszą piosenkę "Let me die in my footsteps", do której inspiracją był panujący wówczas strach przed wybuchem atomowym.
W 1961 roku dzięki artykułowi Roberta Sheltona w New York Timesie Dylan spotkał się z Johnem Hammondem z Columbia Records i podpisał kontrakt z tą wytwórnią. W następnym roku ukazała się płyta zatytułowana po prostu "Bob Dylan", na której znalazły się surowe, tradycyjne piosenki folkowe, jak "House of the rising sun" czy "In my time of dyin’". Wkrótce jednak Dylan poszedł w kierunku tworzenia własnych utworów wzbogacanych o pisane przez siebie teksty. W roku 1963 ukazała się płyta "The freewheelin’ Bob Dylan" zawierająca takie właśnie utwory. Odniosła bardzo duży sukces, a znajdujące się na niej piosenki jak "Blowin’ in the wind" czy "A hard rain’s a - gonna fall" stały się jednymi z największych sukcesów Dylana.

W następnym roku ukazała się płyta "The times they are a - changin’", pełna surowych utworów opowiadających głównie o problemach społecznych i politycznych. W tamtym okresie Dylan stał się niezwykle popularny w środowiskach lewicowych i walczących o faktyczne równouprawnienie dla czarnych obywateli USA. Zaprzyjaznił się z Petem Seegerem, słynnym artystą folkowym, którego zaangażowanie w sprawy polityczne doprowadziło do prześladowań ze strony konserwatywnie nastawionych polityków z Waszyngtonu. Jest to też okres związku Dylana z Joan Baez, z którą wspólnie występował m. in. na festiwalu folkowym w Newport. Dylan jednakże odżegnywał się od ściślejszych związków z walką polityczną i po wydaniu płyty "Another side of Bob Dylan" odszedł od sceny folkowej, co zapoczątkowane zostało przez niego w 1965 roku właśnie na festiwalu w Newport, gdy wystąpił przed publicznością z gitarą elektryczną i swoim zespołem rockowym. Został wówczas wygwizdany przez słuchaczy. Odkąd zmienił swoje zainteresowania muzyczne na bardziej rockowe (tzn. od wydania płyty "Bringing all back home") musiał wciąż stawać do konfrontacji z konserwatywną częścią publiczności koncertowej, która zarzucała mu odejście od czystej i szlachetnej muzyki na rzecz komercyjnej, hałaśliwej i przedstawiającej całkowicie inne treści.

Dylan przestał tworzyć teksty typowo folkowe, opowiadające o niesprawiedliwości, ciężkiej pracy czy o legendarnych bohaterach Ameryki jak Jessie James czy John Henry. Poszedł w kierunku muzyki rockowej, choc tworzył również nadal piosenki grane jedynie na gitarze akustycznej i harmonijce z tym, że w estetyce bardziej poetyckiej, pełnej odwołań do szerszych kontekstów kulturowych. Byc może najlepszą płytą z tamtego okresu jest "Highway 61 revisited", na której znalazła się słynna kompozycja "Like a rolling stone", opowiadająca o życiu człowieka zdanego tylko na siebie, a także jedyna akustyczna na tej płycie kompozycja "Desolation row", owiana poetycką aurą tajemniczości 11 - minutowa opowieść, w której bohaterami są takie postacie jak Dzwonnik z Notre Dame, Casanova czy Ofelia. W 1966 roku Dylan wydał "Blonde on blonde" kolejne dzieło, na którym wykazał się ogromnym talentem kompozytora i twórcy tekstów. Na płycie zamieścił utwór "Visions of Johanna", piosenkę o trudnej interpretacji chwilami narkotycznego tekstu. Utwory rockowe były w większości, tak samo jak te z okresu folkowego, kompozycjami o dużej liczbie zwrotek i powtarzanych części, ale pełne były rytmicznej i mocnej gitarowej gry oraz wybijającego się często fortepianu oraz organów Hammonda (co widać szczególnie w doskonałym utworze "Ballad of a thin man").

Jako gwiazdor rocka Dylan zaczął mieć problemy z mediami,które propagowały, zgodnie zresztą z poglądami wielu fanów artysty, wizerunek muzyka jako zbuntowanego głosu pokolenia. Dylana nazywano czasem wręcz mesjaszem, a on sam robił wszystko aby nie dać się zaszufladkować i w konfrontacji z dziennikarzami oraz wielbicielami często ośmieszał drugą stronę i mówił sprzeczne rzeczy. Z drugiej strony za artystą wciąż ciągnął się problem dawnych wielbicieli jego folkowej twórczości, którzy w czasie elektrycznej części występów głośno manifestowali swoją dezaprobatę. Jest to dobrze zachowane na doskonałej płycie "The bootleg series vol. 4 Live 1966 The Royal Albert Hall concert", gdzie Dylan prowadzi dialogi z krzyczącą publicznością. Koncerty grał wówczas z towarzyszeniem zespołu The Hawks, który potem zmienił nazwę na The Band. W lipcu 1966 roku Dylan uległ wypadkowi motocyklowemu, po którym prawie nie występował na koncertach przez 8 lat.
W tym samym roku artysta napisał też książkę pt. "Tarantula", stylem zbliżoną do prozy Jacka Kerouaca, pisarza pokolenia bitników z lat 50 - tych, autora m.in. słynnej powieści "W drodze". W tym okresie Dylan nagrał też piosenki z zespołem The Band, które ukazały się dopiero w 1975 roku na płycie "The basement tapes".

W 1967 roku wydał płytę "John Wesley Harding", która całkowicie różniła się od trzech poprzednich, ale nie można też jej nazwać folkową tak jak wczesne dzieła artysty. Zawierała głównie akustycznie grane piosenki, z zespołem w tle, a najsłynniejszą kompozycją z tego albumu jest "All along the watchtower". Piosenka nagrywana później przez nieskończenie dużą liczbę artystów (najsłynniejszą jest wersja Jimmiego Hendrixa), a oparta na tekście pochodzącym z Księgi Izajasza. W następnym roku Dylan wydał "The Nashville skyline", gdzie zaśpiewał z nim Johny Cash, legenda muzyki country.

Wciąż rosnąca popularnośc muzyka, dawała mu się coraz bardziej we znaki. W czasie rozruchów studenckich w 1968 roku zbuntowana młodzież często przychodziła pod dom Dylana, oczekując że ten poprowadzi ich "na barykady". Dylan cały czas walcząc z niebezpieczeństwem zaszufladkowania i zniewolenia przez fanów i media, a także chcąc wywalczyć sobie spokój, potrzebny mu szczególnie w tamtym okresie, gdy ożenił się i urodziło mu się dziecko, postanowił całkowicie odmienić swój wizerunek. By obalić mit "głosu i sumienia pokolenia", który zawdzięczał głównie swoim nonkonformistycznym tekstom, Dylan nagrał płytę "Selfportrait", której okładkę ozdobił swoim rysunkiem. Płyta została bardzo chłodnie przyjęta. Podobnie było z następnym albumem pt. "New morning", na którym celowo umieścił jak najmniej potencjalnych przebojów. Wystąpił także w westernie Sama Peckinpaha "Pat Garret i Billy the Kid", grając drugoplanową rolę. Do filmu powstała piosenka "Knockin’ on heaven’s door", jak na ironię zresztą utwór, który (przynajmniej w Polsce) jest najbardziej kojarzony z twórczością Dylana. Efekt był udany, entuzjastyczne pochwały i patetyczne porównania artysty ustały na jakiś czas.

Po wydaniu płyt "A fool such as I", "Planet waves" (które także nie wpisały się zbytnio w twórczość Dylana) oraz albumu koncertowego nagranego z The Band pt. "Before the flood", przyszedł czas na 2 płyty, które uważane są za jedne z najlepszych w dorobku amerykańskiego barda. Pierwszą była "Blood on the tracks" z 1975 roku, w której zawarte są utwory opowiadające o przemijającej miłości, a oparte zostały na osobistych doświadczeniach Dylana, którego małżeństwo zaczęło się rozpadać. Po latach autor powiedział, że nie rozumie jak komukolwiek tak bardzo mogą się podobać piosenki, w których jest tyle smutku. Drugą płytą była wydana w 1976 roku "Desire", której klimat jest inny od wszystkich albumów Dylana. Na płycie tej razem z artystą zaśpiewała jedna z gwiazd muzyki country Emmylou Harris. Piosenki umieszczone na "Desire" są bardzo różnorodne, pełne muzycznych motywów arabskich, meksykańskich czy węgierskich, zagrane z towarzyszeniem skrzypiec, w większości mają formę ballady o rozbudowanym tekście. Sukcesu "Desire" nie powtórzyła płyta "Street legal", pierwsza, na której Dylan wykorzystał gospelowe głosy żeńskie w tle, pózniej często jeszcze wykorzystywane na jego kolejnych płytach. W tym samym roku ukazał się film Martina Scorsese, wielkiego fana muzyki bluesowej pt. "The Band - The last waltz" zrealizowany 2 lata wcześniej z okazji koncertu kończącego działalność The Band. Na koncercie wystąpili oprócz Dylana m.in. Eric Clapton, Neil Young, Van Morrison, Muddy Waters, Joni Mitchel.
Kolejne płyty nagrywane przez Dylana były silnie naznaczone przejściem artysty na chrześcijaństwo.

Albumy "Slow train coming" (na którym na gitarze zagrał Mark Knopfler, lider nowego wówczas zespołu rockowego Dire Straits), "Saved" i "Shot of love" pełne były tekstów przesiąkniętych tematyką religijną, zaczerpniętych często z Biblii. Przez kolejne lata religijność Dylana stała się powszechnie komentowana, co wiązało się z tym, że niedługo potem Dylan znów powrócił do wyznania mojżeszowego. Być może było to celowe zachowanie, mające znów pomieszać szyki wszędobylskim dziennikarzom i wielbicielom…
W 1983 roku Dylan nagrał płytę "Infidels", na której znów zagrał Mark Knopfler, będący również jej producentem.

2 lata pózniej powtórnie się ożenił (z jedną ze swoich wokalistek) po czym po 5 latach się rozwiódł.
Koniec lat 80 - tych to występy z supergrupą The Traveling Wilburies w skład której wchodzili Roy Orbison, Jeff Lynne, Tom Petty i George Harrison. Jest to także okres kryzysu twórczego Dylana, który nie miał pomysłu w jakim kierunku skierować swoją dalszą artystyczną działalność. Po wydaniu "Empire burlesque", "Knocked out loaded" i "Down in the groove" z pomocą przyszedł producent płyt U2 Daniel Lanois, który podjął się produkcji kolejnego albumu muzyka. Po długiej i męczącej sesji nagraniowej, w 1989 roku ukazała się płyta "Oh mercy", jedna z najlepszych od lat. Znalazły się na niej takie utwory jak "Everything is broken" czy owiana tajemnicą, wyłaniająca się z mrocznej przestrzeni piosenka "Man in the long black coat".

W tamtym czasie głos artysty był już całkowicie inny od tego jakim śpiewał w latach 60 - tych. Dawna maniera czegoś na kształt niedbałości w śpiewaniu ustąpiła na rzecz niezwykłej chropowatości w niskim głosie artysty. Dylan rzadziej też przeciągał śpiewane głoski,a jego muzyka przez lata zmieniała się, penetrując wciąż nowe ścieżki. Rytmiczne i szybkie utwory z połowy lat 60 - tych zmieniały się na tęskne, chwilami wręcz cukierkowe ballady (wspomniana już płyta "A fool such as I"), piosenki nieraz i popowe, oprawione w gospelowe śpiewy w tle czy czerpiące z różnych (nieraz i egzotycznych) zródeł ballady.

Lata 90 - te to głównie powrót do korzeni. O ile album "Under the red sky" był jeszcze dośc różnorodny stylistycznie, to już "Good as I been to you" i "World gone wrong" były powrotem artysty do tradycji folku. Dylan znów jak kiedyś zagrał stare pieśni, ale teraz brzmiały one zupełnie inaczej, śpiewane niskim, ochrypłym głosem. Największym dziełem była jednak płyta "Time out of mind" - surowa, osadzona w bluesie, pełna niezwykłych kompozycji, zamknięta przez 15 minutowy utwór "Highlands". Jak kiedyś Dylan potrafił napisać piosenkę, w której było kilkanaście melodycznie takich samych niemalże zwrotek i niezanudzić słuchacza. Instrumenty grają jak gdyby w tle, a naturalistyczny wręcz głos Dylana snuje długie opowieści. Płyta otrzymała nagrodę Grammy. Kolejną nagrodą był Oscar i Złoty Glob otrzymane w 2001 roku za piosenkę "Things have changed", napisaną do filmu "Cudowni chłopcy".

W tym samym roku wyszła płyta "Love and theft", na której znalazło się wiele utworów osadzonych w tradycyjnym bluesie i rock&rollu.; W 2005 roku miał premierę film "No direction home"( fraza zapożyczona z piosenki "Like a rolling stone "), który zrealizował, tak jak w przypadku The Band, Martin Scorsese. Dokument opowiada o życiu Dylana od dzieciństwa do wypadku motocyklowego w 1966 roku. Tamte czasy wspominają przyjaciele i znajomi Dylana, tacy jak choćby Joan Baez, Dave van Ronk czy poeta Allen Ginsberg. Film jest pełen archiwalnych nagrań i obrazów rejestrujących dokładnie to o czym opowiadają artyści.

Ostatni jak dotąd album Dylan wydał w 2006 roku. "Modern times" to bluesowa opowieść o współczesnej, niezawsze wesołej rzeczywistości. Dylan ma także na koncie eksperyment z radiem. W 2006 roku rozpoczął w jednej z amerykańskich stacji występować jako DJ w cotygodniowej audycji.
W tym samym roku ukazała się w Polsce książka "Bob Dylan. Moje kroniki cześć 1", wydana w USA 2 lata wcześniej. Jest to autobiografia piosenkarza, muzyka i poety, opowiadająca o początkach jego kariery w Greenwich Village,a także o sesji nagraniowej do płyty "New morning" i "Oh mercy". Dowiadujemy się z niej o fascynacjach muzycznych młodego śpiewaka i gitarzysty, o tym jak nawiązywał znajomości z Davem van Ronkiem czy Petem Seegerem, o tym co poczuł gdy po raz pierwszy usłyszał głos Joan Baez. Opowiada również o swoich literackich fascynacjach, począwszy od Kerouaca, poprzez Rimbauda i Verlaina na Albercie Wielkim czy Machiavellim kończąc. Jest też poruszony problem kontaktów artysty z wielbicielami pod koniec lat 60 - tych. Bob Dylan był wiele razy nominowany do Literackiej Nagrody Nobla, której jednak jak na razie nie otrzymał.
Muzyką zajął się także syn Boba, Jacob, który jest liderem zespołu The Wallflowers.

Single
Data wydania	Tytuł	UK Top 40	Billboard	Wytwórnia [US]	Komentarz
03.65	The Time they are A-changin'/Honey just allow me one more chance	9[11]	-	CBS 201 751 [UK]	[written by Bob Dylan][produced by Tom Wilson]
04.65	Subterrean homesick blues/She belongs to me	9[9]	39[8]	Columbia 43242	[written by Bob Dylan][produced by Tom Wilson][side B-#33 hit Ricky Nelsona w 1969r]
06.65	Maggie's farm/On the road again	22[8]	-	CBS 201 781 [UK]	[written by Bob Dylan][produced by Tom Wilson]
08.65	Like a rolling stones/Gates of Eden	4[12]	2[12]	Columbia 43346	[written by Bob Dylan][produced by Tom Wilson]
10.65	Positively 4th street/From a buick six	8 [12]	7[9]	Columbia 43389	[written by Bob Dylan][produced by Bob Johnston]
01.66	Can you please crawl out your window/Highway 61 revisited	17[5]	58[6]	Columbia 43477	[written by Bob Dylan][produced by Bob Johnston]
04.66	[Sooner or later]One of us must know/Queen Jane Approximately	33[5]	119[1]	Columbia 43541	[written by Bob Dylan][produced by Bob Johnston]
04.66	One too many mornings/Spanish harlem incident/Oxford town/She belongs to me EP.	8[8]	-	CBS EP 6070 [UK]
05.66	Rainy day women nos 19 and 38/Pledging my time	7[8]	2[10]	Columbia 43592	[written by Bob Dylan][produced by Bob Johnston]
07.66	I want you/Just like Tom Thumb's blues/live/	16[9]	20[7]	Columbia 43683	[written by Bob Dylan][produced by Bob Johnston]
09.66	Just like a woman/Obviously 5 believers	-	33[6]	Columbia 43 792	[written by Bob Dylan][produced by Bob Johnston]
05.67	Leopard-skin pillbox hat/Most likely you'll go your way and i'll go mine	-	81[4]	Columbia 44069	[written by Bob Dylan][produced by Bob Johnston]
09.69	I Threw it all away/The Drifter's escape	30[6]	85[5]	Columbia 44826	[written by Bob Dylan][produced by Bob Johnston]
09.69	Lay lady lay/Peggy day	5[12]	7[14]	Columbia 44926	[written by Bob Dylan][produced by Bob Johnston]
11.69	Tonight i'll be stayinghere with you/Country pie	-	50[7]	Columbia 45004	[written by Bob Dylan][produced by Bob Johnston]
07.70	Wigwam/Copper Kettle[The Pale moonlight]	-	41 [7]	Columbia 45199	[written by Bob Dylan][produced by Bob Johnston]
07.71	Watching the river flow/Spanish is the loving	24 [9]	41[8]	Columbia 45409	[written by Bob Dylan][produced by Leon Russell]
12.71	George Jackson[acoustic version]/[Big band version]	-	33[8]	Columbia 45516	[written by Bob Dylan][produced by Bob Dylan]
10.73	Knockin'on heavens door/Turkey chase	14[9]	12 [16]	Columbia 45913	[written by Bob Dylan][produced by Gordon Carroll]
01.74	A Fool such as I/Lily of the west	-	55[7]	Columbia 45982	[written by Bill Trader][produced by Bob Johnston][country hit by Hank Snow in 1953r]
02.74	On a night like this/Forever young	-	44 [6]	Columbia 45982	[written by Bob Dylan][produced by Rob Fraboni]
05.74	Something there is about you/Tough mama	-	107[1]	Asylum 11035	[written by Bob Dylan][produced by Robbie Robertson]
08.74	Most likely you go your way/Stage fight	-	66[5]	Asylum 11 043	[written by Bob Dylan][produced by Bob Johnston]
03.1975	Tangled up in blue/If you see her,say hello	-	31[7]	Columbia 10 106	[written by Bob Dylan][produced by David Zimmerman]
01.76	Hurricane (Part I)/ Hurricane (Part II)	43[4]	33[11]	Columbia 10245	[written by Bob Dylan, Jacques Levy][produced by Don DeVito]
04.76	Mozambique/Oh,sister	-	54[5]	Columbia 10298	[written by Bob Dylan, Jacques Levy][produced by Don DeVito]
01.77	Rita May/Stuck inside of mobile with The Memphis Blues Again	-	B: 110[1]	Columbia 10 454	[written by Bob Dylan][produced by Bob Johnston]
07.78	Baby stop crying/New pony	13[11]	-	Columbia 10805	[written by Bob Dylan][produced by Don DeVito]
10.78	Is your love in vain?/We better talk this over	56[3]	-	Asylum 6718 [UK]	[written by Bob Dylan][produced by Don DeVito]
01.80	Gotta serve somebody/Gonna change my way of thinking	-	24[12]	Columbia 11072	[written by Bob Dylan][produced by Jerry Wexler,Barry Beckett]
11.83	Union Sundown/Angel Flying Too Close to the Ground	90[2]	-	CBS A 3916 [UK]	[written by Bob Dylan][produced by Bob Dylan, Mark Knopfler]
12.83	Sweetheart like you /Union sundown	-	55[9]	Columbia 04301	[written by Bob Dylan][produced by Bob Dylan, Mark Knopfler]
07.85	Tight connection to my heart[Has anybody seen my love]/We better talk this over	-	103[2]	Columbia 04933	[written by Bob Dylan][produced by Bob Dylan]
08.86	Band of the Hand/Theme from Joe's Death [Michel Rubini]	96[1]	-	MCA MCA 1076 [UK]	[written by Bob Dylan][produced by Tom Petty]
11.89	Everything Is Broken/Death Is Not The End	98[1]	-	CBS 655358 7 [UK]	[written by Bob Dylan][produced by Daniel Lanois]
09.90	Unbelievable/10,000 Men	93[1]	-	CBS 656304 7 [UK]	[written by Bob Dylan][produced by Don Was, David Was, Jack Frost]
05.95	Dignity/John Brown	33[2]	-	Columbia 6620762	[written by Bob Dylan][produced by Brendan O'Brien]
07.98	Love sick	64[1]	-	Columbia 6659972 [UK]	[written by Bob Dylan][produced by Daniel Lanois]
10.00	Things have changed/"Blind Willie McTell	58[1]	-	Columbia 6693792 [UK]	[written by Bob Dylan][produced by Bob Dylan]
10.07	Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine)	51[2]	-	Columbia 88697163192 [UK]	[written by Bob Dylan][produced by Bob Johnston]
03.09	Blowin' in the Wind	93[3]	-	Sony Music MIUCT 3562 [UK]	[written by Bob Dylan][produced by John H. Hammond]
12.09	Must Be Santa/Twas the Night Before Christmas	41[2]	-	Columbia CATCO 156112488 [UK]	[written by Hal Moore and Bill Fredericks]
11.10	Make You Feel My Love	152[1]	-	Columbia [UK]	[written by Bob Dylan][produced by Daniel Lanois]

Albumy
Data wydania	Tytuł	UK Top 40	Billboard	Wytwórnia /UK/	Komentarz
05.63	Freewheelin' Bob Dylan	1[2][49]	22[32]	CBS BPG 62 193	[produced by John Hammond, Tom Wilson][platinum-US][gold-UK]
05.64	The Times they are a changin'	4 [20]	20[21]	CBS BPG 62 251	[produced by Tom Wilson][gold-US][gold-UK]
11.64	Another side of Bob Dylan	8[19]	43[41]	CBS BPG 62 429	[produced by Tom Wilson][gold-US][silver-UK]
05.65	Bob Dylan	13/6/	17/7/	CBS BPG 62 022 /wydany w 1962 roku/	[produced by John H. Hammond][silver-UK]
05.65	Bringing it all back	1[1][29]	6[43]	CBS BPG 62 515	[produced by Tom Wilson][platinum-US][gold-UK]
10.65	Highway 61 revisited	4[15]	3[47]	CBS BPG 62 572	[produced by Bob Johnston, Tom Wilson][platinum-US][gold-UK]
08.66	Blonde on blonde	3[15]	6[34]	CBS DDP 66 012	[produced by Bob Johnston][2x-platinum-US][platinum-UK]
01.67	Bob Dylan's Greatest Hits	6[82]	10[94]	CBS SBPG 62847	[produced by John H. Hammond, Tom Wilson, Bob Johnston][5x-platinum-US]
03.68	John Wesley Harding	1[13][29]	2[52]	CBS SBPG 63 252	[produced by Bob Johnston][platinum-US][gold-UK]
05.69	Nashville skyline	1[4][42]	3[47]	CBS S 63 601	[produced by Bob Johnston][platinum-US][gold-UK]
07.70	Self portrait/2LP/	1[1][15]	4[22]	CBS 66 250	[produced by Bob Johnston] [gold-US]
11.70	New Morning	1[1][19]	7[23]	CBS 69 001	[produced by Bob Johnston][gold-US]
11.71	Bob Dylan Greatest Hits Vol. II	12[15]	14[36]	CBS 67 238/9	[produced by John H. Hammond, Tom Wilson, Bob Johnston, Leon Russell][5x-platinum-US]
09.73	Pat Garett and Billy Kid	29[11]	16[30]	CBS 69 042	[produced by Gordon Carroll][gold-US]
12.73	Dylan	-	17[15]	Columbia 32 747 [US][rec in 1969-1970]	[produced by Bob Johnston][gold-US][gold-UK]
02.74	Planet waves [with The Band]	7[9]	1[4][21]	Island ILPS 9261	[produced by Rob Fraboni] [gold-US][silver-UK]
07.74	Before the blood [with The Band]	8[7]	3[19]	Asylum IDBD 1	[produced by Bob Dylan and The Band][platinum-US][gold-UK]
02.75	Blood on the tracks	4[13]	1[2][24]	CBS 69 097	[produced by Bob Dylan][2x-platinum-US][platinum-UK]
07.75	Basement tapes/2LP/ [with The Band]	8[10]	7[14]	CBS 88 147	[produced by Bob Dylan, The Band][gold-US][gold-UK]
01.76	Desire	3[35]	1[5][35]	CBS 86 003	[produced by Don DeVito][2x-platinum-US][gold-UK]
10.76	Hard rain	3[7]	17[12]	CBS 86 016	[produced by Don DeVito and Bob Dylan][gold-US][gold-UK]
07.78	Street legal	2[20]	11[23]	CBS 86 067	[produced by Don DeVito][gold-US][platinum-UK]
05.79	At Budokan/2LP-live/	4[19]	13[25]	CBS 96 004	[produced by Don DeVito][gold-US][gold-UK]
09.79	Slow train coming	2[13]	3[26]	CBS 86 095	[produced by Barry Beckett and Jerry Wexler][platinum-US][silver-UK]
06.80	Saved	3[8]	24[11]	CBS 86 113	[produced by Barry Beckett and Jerry Wexler][silver-UK]
08.81	Shot of love	6[8]	33[9]	CBS 85 178	[produced by Chuck Plotkin, Bob Dylan, Bumps Blackwell] [silver-UK]
11.83	Infidels	9[12]	20[24]	CBS 25 539	[produced by Bob Dylan, Mark Knopfler] [gold-US][silver-UK]
12.84	Real live	54[2]	115[9]	CBS 26 334	[produced by Glyn Johns]
06.85	Empire burlesque	11[6]	33[17]	CBS 86 313	[produced by Bob Dylan]
.85	Biograph/5LP/	-	33[22]	CBS 66 509	[produced by Jeff Rosen] [platinum-US][silver-UK]
08.86	Knocked out loaded	35[5]	53[13]	CBS 86 326	[produced by Bob Dylan]
06.88	Down in the groove	32[3]	61[10]	CBS 4602671	[produced by Bob Dylan and Mark Knopfler]
04.88	Bob Dylan's Greatest Hits Volume 3	99[1]	-	CBS 460 907 1	-
02.89	Bob Dylan & The Dead	38[3]	37[11]	CBS 4633811	[produced by John Cutler and Jerry Garcia][gold-US]
10.89	Oh,Mercy	6[7]	30[23]	CBS 460 267 1	[produced by Daniel Lanois] [gold-US][gold-UK]
09.90	Under the red sky	13[3]	38[11]	CBS 4671881	[produced by "Jack Frost" (Bob Dylan), Don Was, and David Was][silver-UK]
04.91	The bootleg series volumes 1-3	32[5]	49[6]	Columbia 4680861	[produced by Jeff Rosen][gold-US][silver-UK]
11.92	Good as i been to you	18[4]	51[8]	Columbia 4727102	[produced by Debbie Gold]
11.93	World gone wrong	35[2]	70[4]	Columbia 4748572	[produced by Bob Dylan]
12.94	Greatest Hits Vol. III	150[1]	126[2]	Columbia 66 783 [US]	[produced by Gordon Carroll, Don DeVito, Jerry Wexler, Barry Beckett, Chuck Plotkin, Bob Dylan, Mark Knopfler, Daniel Lanois, Don Was, David Was, Brendan O'Brien][gold-US]
05.95	MTV Unplugged	10[11]	23[10]	Columbia 4783742	[produced by Jeff Rosen][gold-US][gold-UK]
06.97	The best of Bob Dylan	6[65]	-	Sony SONYTV 28	[produced by Barry Beckett ,Gordon Carroll, Don DeVito, Bob Dylan ,John H. Hammond, Bob Johnston, Mark Knopfler, Daniel Lanois ,Leon Russell, Jerry Wexler, Tom Wilson][gold-UK]
09.97	Time out of mind	10[31]	10[29]	Columbia 4869362	[produced by Daniel Lanois][platinum-US][gold-UK][Grammy winner:1997 Album of the year]
10.98	Live 1966:The Royal Albert Hall Concert-The Bootleg Series Vol.4	19[10]	31 [5]	Legacy 4914852	[produced by Jeff Rosen] [gold-US][silver-UK]
01.99	Blood On The Streets	106[19]	-	Columbia
05.00	The best of...-Vol.2	22[9]	-	Columbia 4983612	[produced by Bob Dylan, Don DeVito, Rob Fraboni, John H. Hammond, Bob Johnston, Daniel Lanois, Brendan O'Brien, Tom Wilson]
03.01	Live 1961–2000: Thirty-Nine Years of Great Concert Performances	140[1]	-	Columbia
11.00	The essential Bob Dylan	9[45]	67[18]	Columbia 5031332	[platinum-US][platinum-UK]
09.01	Love & Theft	3[10]	5 [26]	Columbia 5043642	[produced by Jack Frost (Bob Dylan's pseudonym)][gold-US][gold-UK]
12.02	The bootleg series Vol.5:Bob Dylan live 1975-The rolling thunder revue	69[5]	56[9]	Columbia 5101402	[produced by Steve Berkowitz and Jeff Rosen][gold-US]
04.04	The Bootleg Series Volume 6: Live 1964 - Concert At Philharmonic Hall	33[4]	28[4]	Columbia 512358 2	[produced by Steve Berkowitz and Jeff Rosen]
09.05	No Direction Home - The Soundtrack -Bootleg Series Vol. 7	21[7]	16[11]	Columbia 5203582	[produced by Steve Berkowitz, Bruce Dickinson, Jeff Rosen, and Martin Scorsese][gold-US][gold-UK]
10.05	The Freewheelin'	116[2]	-	Columbia
09.06	Greatest Hits - Bob Dylan	126[2]	-	Columbia
09.06	Modern Times	3[20]	1[15]	Columbia 82876876062	[platinum-US][platinum-UK][ Producer - Jack Frost]
10.08	The Bootleg Series Vol. 8: Tell Tale Signs: Rare and Unreleased 1989–2006	9[3]	6[8]	Columbia 88697347472	[silver-UK][produced by Bob Dylan, Daniel Lanois]
05.09	Together Through Life	1[2][8]	1 [15]	Columbia 88697438932	[gold-UK][produced by Jack Frost (Bob Dylan's pseudonym)]
11.10	The Best of The Original Mono Recordings	107[2]	91[1]	Legacy/Columbia	-
11.10	The Bootleg Series Vol. 9: The Witmark Demos: 1962–1964	18[2]	12 [5]	Sony Music 88697761792	[produced by Stan Berkowitz and Jeff Rosen]
04.11	In Concert – Brandeis University 1963	59[1]	128[1]	Sony Music 88697847422	-
10.09	Christmas in the Heart	40[7]	23 [11]	Columbia 88697573232	[silver-UK][produced by Jack Frost (Bob Dylan's pseudonym)]
10.11	Beyond Here Lies Nothin' – The Collection	156	-	Legacy / Sony	-
09.12	Tempest	3[7]	3[11]	Columbia 88725457602	[silver-UK][produced by Bob Dylan][gold-US][gold-UK]
09.13	The Bootleg Series Vol. 10: Another Self Portrait (1969–1971)	5[4]	21[5]	Columbia 88883734872	[produced by Bob Johnston]
11.14	The Bootleg Series Vol. 11: The Basement Tapes Complete	17[3]	41[3]	Columbia 88875019672	-
11.14	The Bootleg Series Vol. 11: The Basement Tapes Raw	17[3]	41[3]	Columbia 88875019672	-
02.15	Shadows in the Night	1[1][5]	7[8]	Columbia 88875057962	[produced by Jack Frost ]
11.15	The Bootleg Series Vol. 12: The Best of the Cutting Edge 1965–1966	12[4]	33[2]	Columbia/Legacy 88875124422	-
06.16	Fallen Angels	5[3]	7 [3]	Columbia 88985308022	[produced by Jack Frost]
08.16	Live 1962–1966: Rare Performances from the Copyright Collections	49[1]	-	Sony Music CG 19075865322	-
12.16	The Real Royal Albert Hall 1966 Concert	60[1]	113[1]	Columbia/Legacy 88985374342	-
12.16	The Best of Bob Dylan	-	113[1]	Columbia	[produced by Barry Beckett, Gordon Carroll, Don DeVito, Bob Dylan, John H. Hammond, Bob Johnston, Mark Knopfler, Daniel Lanois, Leon Russell, Jerry Wexler, Tom Wilson]
04.17	Triplicate	17[2]	37[1]	Columbia 88985413492	[produced by Jack Frost]
11.17	The Bootleg Series Vol. 13: Trouble No More 1979–1981	21[1]	49[1]	Sony Music CG 88985454672	-
11.17	The Bootleg Series Vol. 13: Trouble No More 1979–1981	21[1]	49[1]	Sony Music CG 88985454672	-
11.18	The Bootleg Series Vol. 14: More Blood, More Tracks	9[2]	25[2]	Sony Music CG 19075858982	-
06.19	Bob Dylan – The Rolling Thunder Revue: The 1975 Live Recordings	20[1]	100[1]	Sony Music CG 19075928282	-
11.19	The Bootleg Series Vol. 15: Travelin' Thru, 1967–1969	6[2]	27[1]	Sony Music CG 19075981932	-
07.20	Rough and Rowdy Ways	1[1][9]	2[4]	Columbia 19439780982	[silver-UK]
03.21	1970	-	76[1]	Sony Legacy	-

środa, 10 marca 2021

Screwball

SCREWBALL, zał. w Nowym Jorku (Nowy Jork, USA) w składzie: Hostyle, KL, Poet, Solo
Jedna z najciekawszych grup na hardcore’owej, nowojorskiej scenie hiphopowej z Queensbridge, bardzo szanowana w środowisku i ceniona przez innych artystów.

W skład Screwbalła wchodzi czwórka raperów - Poet, Solo, KL i Hostyle. Wspólną ich cechą jest duża dawka energii, dobre, mocne głosy i zaangażowanie w tekstach. Członkowie zespołu pod maską twardych, ulicznych słów przekazują wiele ciekawych, inteligentnych społecznych obserwacji, ukazując, że hardkorowy rap z Queens to coś więcej ponad schemat - broń, strzelaniny, szybkie samochody, łatwe kobiety i narkotyki. Choć każdy z raperów jest obecny na scenie nowojorskiej od końca lat 80-tych, a pierwsze nagranie pod szyldem Screwball - „Set It" ujrzało światło dziennie w 1993 r., debiutancki album grupy ukazał się dopiero u schyłku lat 90-tych.

Na wydanym przez label Tommy Boy pierwszym krążku Screwballa - „Y2K” (1999), grupę wspomogli tak uznani producenci jak DJ Premier, Pete Rock czy Showbiz. Choć płyta nie okazała się wielkim hitem, to zyskała bardzo dobre oceny krytyków, zaś singiel - „Who Shot Rudy?”, bardzo ostry utwór wycelowany w Rudolpha Giulianiego (ówczesnego burmistrza Nowego Jorku), stał się jednym z najważniejszych nagrań 1999 r. na podziemnej scenie Nowego Jorku.

Trochę gorzej został przyjęty drugi krążek zespołu „Loyalty”, wydany w dwa lata po debiucie. Pozbawiona produkcji DJ’a Premiera czy Pete Rocka płyta (zastąpili ich m.in. Ayatollah oraz The Beatnuts) była udana pod względem tekstowym, niestety zabrakło jej blasku w sferze muzycznej. Screwballowi zarzucono też próbę podążania śladem M.O.R, którzy akurat wówczas przeżywali okres swoich największych triumfów. Po niepełnym powodzeniu „Loyalty” zespół postanowił na czas nieokreślony zawiesić działalność, jego członkowie skupili się zaś na projektach solowych.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
H-O-S-T-Y-L-E	Screwball	02.2000	-	-	Tommy Boy 2020	[written by Mike Heron,Fredrick Ivey][produced by Mike Heron][98[1].R&B Chart]
Torture	Screwball Featuring – M.O.P.	06.2001	-	-	Hydra 9111	[produced by Stone][78[9].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Loyalty	Screwball	07.2001	-	185[1]	Hydra 9201	[produced by Ayatollah , Godfather Don]

Scruffy the Cat

Prawie zapomniani, dawni ulubieńcy radia studenckiego, Scruffy the Cat, byli jednymi z ostatnich, którzy przeżyli korzenno-rockowy ruch lat 80-tych, który w zasadzie składał się z punków z brzmienia zespołów barowych. W składzie: Charlie Chesterman (wokal, gitara), Stephen Fredette (gitara), Mac Paul Stanfield (bas), Randall Lee Gibson IV (perkusja), Burns Stanfield (fortepian, organy) i multiinstrumentalista Stona Fitch, Scruffy the Cat byli w stanie wyrzeźbić własną tożsamość na hucznej bostońskiej scenie muzycznej.

Jednak niespójne pisanie piosenek i brak muzycznych innowacji uniemożliwiły grupie osiągnięcie legendarnego statusu kultowego sąsiadów, Pixies i Throwing Muses. Niemniej jednak Scruffy the Cat zawsze pojawiał się na uniwersyteckich listach przebojów późnych lat 80-tych, ponieważ zespół był surowy,powrót do podstaw spodobał się didżejom z kampusu, którzy nie mieli dość Replacements, znaleźli podobnie sympatyczną wrażliwość pijanego odmieńca z Scruffy the Cat.

Czasami przypominający wersję country Young Fresh Fellows, Scruffy the Cat byli lokalnymi bohaterami, ale znacznie mniej rozpoznawalnymi poza Nową Anglią. Album grupy Tiny Days z 1987 roku trafił do pierwszej dziesiątki radiowej listy Gavina Report, głównie za sprawą stukania palcami w „My Baby She's Allright”. Jednak Scruffy the Cat nigdy nie był w stanie wykorzystać swojej popularności , aby katapultować się na stacje komercyjne; w końcu format Triple A - który byłby dla nich idealny - był jeszcze za wiele lat.

Moons of Jupiter z 1989 roku był próbą zespołu na crossover, ale został zjechany przez krytyków i grupa wkrótce się rozpadła. Wkrótce potem Chesterman utworzył krótkotrwałe Harmony Rockets. Po rozwiązaniu Harmony Rockets, Chesterman nagrywał solo, wydając serię niezależnych albumów, w tym From the Book of Flames z 1994 roku, który stonował jego punkowe krawędzie i nadał mu bardziej charakter country.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Moons of Jupiter	Scruffy the Cat	12.1988	-	177[8]	Relativity 8237	[produced by Jim Dickinson]

Roogalator

Pierwsza obok formacji Dr Feelgood grupa promująca w latach 70-tych nową odmianę muzyki rhythm’n’bluesowej. Jej liderem był amerykański gitarzysta Danny Adler, który po latach współpracy z Bootsy Collinsem oraz licznymi muzykami jazzowymi i bluesowymi postanowił przenieść się do Europy. W 1972 r. osiadł w Londynie, zakładając pierwszy skład Roogalator.

W licznym gronie związanych z zespołem muzyków pojawili się m.in. Paul Riley z Chilly Willy And The Red Hot Peppers oraz Bobbie Irwin, eks-członek The Strutters, The Sinceros i zespołów Nicka Lowe’a. Pod kierunkiem Robina Scotta zespół nagrał w 1973 r. podczas sesji w radiowym studiu BBC swój najpopularniejszy temat, „Cincinatti Fat Back”, wydany na maxi-singlu przez wytwórnię Stiff dopiero w trzy lata później.

W 1977 r. Adler założył z myślą o nagraniu albumu własną wytwórnię Do It. Na płycie Play It By Ear zespół wystąpił w składzie: Adler (gitara, śpiew), Nick Plytas (instr. klawiszowe), Julian Scott (bas) i Justin Hilkdreth (perkusja). Lider koncertował i nagrywał równolegle z grupą De Luxe Blues Band.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
All Aboard/Cincinatti Fatback	Roogalator	09.1976	-	-	Stiff BUY 3	[written by Danny Adler][produced by Tony Wilson]
Love And The Single Girl/I Feel Good (I Got You)	Roogalator	09.1977	-	-	Virgin VS 185	[written by Nick Plytas][produced by Robin Scott]
Zero Hero/Sweet Mama Kundalini	Roogalator	04.1978	-	-	Do It DUN 2	[written by Danny Adler][produced by Robin Scott]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Play It By Ear	Roogalator	.1977	-	-	Do It RIDE 1	[produced by Robin Scott]

Mick Ronson

Brytyjski gitarzysta, ur. w Hull w hrabstwie Yorkshire, Anglia. Zadebiutował w lutym 1970 r. w towarzyszącej Davidowi Bowiemu grupie Hype, przechrzczonej później na The Spiders From Mars. Ronson miał niemały udział w sukcesach zespołu, wykonując główne gitarowe partie na albumach The Man Who Sold The World, Honky Dory, The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars oraz Aladdin Sane.

Pod koniec 1973 r., gdy Bowie zrezygnował z tras koncertowych, podjął krótką i nieudaną działalność solową. Nagrane w tym okresie dwa albumy mimo muzycznej profesji przeszły bez echa i zdegustowany muzyk przyłączył się w 1974 r. do grupy Mott The Hoople. Owocem tej fuzji był jedynie singel "Saturday Gigs", poprzedzający personalne przegrupowania w zespole. Wokalista Ian Hunter wybrał karierę solisty, pociągając za sobą Ronsona. Ten drugi równolegle związał się z Bobem Dylanem. Pozostali muzycy pozyskali dwóch nowych członków i skrócili nazwę do Mott.

Efektem piętnastoletniej współpracy Huntera i Ronsona był zaledwie jeden album, YUI Orta, na okładce którego gitarzysta wymieniony został jako współautor wydawnictwa. W 1991 r. zmuszony był poddać się chemoterapii, a w 1992 r. przypomniał się wraz z Bowiem na koncercie pamięci Freddy'ego Mercury'ego i ofiar AIDS.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Love me tender/Only after dark	Mick Ronson	01.1974	-	-	RCA APBO 0212/RCA APBO 0212	[written by Elvis Presley, Matson][produced by Mick Ronson]
Slaughter on Tenth Avenue/Leave my heart alone	Mick Ronson	04.1974	-	-	RCA LPBO 5022/RCA APBO 0291	[written by Richard Rodgers][produced by Mick Ronson]
Billy Porter/Seven days US side B:Hazy days	Mick Ronson	10.1974	-	-	RCA 2482/RCA PB 10 237	[written by Mick Ronson][produced by Mick Ronson]
Don' t look down/Slaughter on Tenth Avenue	Mick Ronson & Joe Elliott	05.1994	55[2]	-	Epic 6603582/-	[written by Mick Ronson/Allen ][produced by Mick Ronson/Morris]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Slaughter on 10th Avenue	Mick Ronson	03.1974	9[7]	156[5]	RCA APL 1-0353/RCA APL 1-0353	[produced by Mick Ronson ]
Play don' t worry	Mick Ronson	03.1975	29[3]	103[9]	RCA APL 1-0681/RCA APL 1-0681	[produced by Mick Ronson ]
Yui orta	Ian Hunter/Mick Ronson	10.1989	-	157[20]	Mercury 838 973-1/Mercury 838 973-1	[produced by Bernard Edwards]

Ronco Records

Telewizyjna firma marketingowa rodem z Kanady dominująca przez ponad dziesięć lat na rynku albumów z muzyką popularną. Początkowo specjalizowała się w handlu urządzeniami do czyszczenia dywanów i sprzętem domowym, by na początku lat 70-tych rozszerzyć asortyment o muzykę. W 1972 r. jej filia brytyjska podjęła rywalizację z założoną nieco wcześniej K-Tel.

Pierwszym sukcesem był album 20 Star Tracks, a po nim That’ll Be The Day, kompilacja pięćdziesięciu przebojów, wydana na fali popularności filmu z Davidem Essexem i Ringo Starrem. W 1973 r. longplay trafił jako jedyny w historii Ronco na szczyt listy brytyjskich bestsellerów. Z późniejszych płyt długogrających ze ścieżkami dźwiękowymi z filmów powodzeniem cieszyły się Stardust, z muzyką do następcy „That'11 Be The Day”, oraz The Stud z filmu z udziałem Joan Collins.

Wprawdzie większość albumów wytwórni była składankami obejmującymi mieszaninę rozmaitych stylów, w tym rock, muzykę murzyńską, disco, orkiestry wojskowe, kilka bestsellerowych płyt prezentowało indywidualnych wykonawców.W 1976 r. longplay Maxa Bygravesa 100 Golden Greats, trafił do pierwszej dziesiątki brytyjskich notowań; sporo nabywców znalazły też dwa albumy Leny Martell.

Wzrost konkurencji ze strony wytwórni z prawdziwego zdarzenia reklamujących swą ofertę w telewizji doprowadził ostatecznie do upadku Ronco w 1982 r. Szef firmy, Tony Naughton, próbował kontynuować sprawdzony model w Stylus Music, ale i to przedsięwzięcie nie przetrwało najbliższych pięciu lat.

Albumy na UK Albums Chart [various artists]

20 STAR TRACKS . . .10.1972 2[13]
BLAZING BULLETS...11.1975 17[8]
STAR TRACKIN’ 76...01.1976 9[5]
SUPERGROUPS...07.1977 57[1]
BLACKJOY ....11.1977 26[13]
BOOGIE NIGHTS..03.1978 5[7]
BOOGIE FEVER...11.1978 15[11]
ROCK LEGENDS...06.1979 54[3]
ROCK ’N’ ROLLER DISCO....11.1979 3[11]
PEACE IN THE VALLEY...12.1979 6[18]
MILITARY GOLD....12.1979 62[3]
STREET LEVEL....10.1980 29[5]
COUNTRY LEGENDS....11.1980 9[12]
RADIOACTIVE.....11.1980 13[9]
SPACE INVADERS......11.1980 47[3]
THE LEGENDARY BIG BANDS....12.1980 24[6]
DISCO DAZE AND DISCO NITES....05.1981 1[23]
SUPER HITS 1 & 2...09.1981 2[17]
COUNTRY SUNRISE/COUNTRY SUNSET....10.1981 27[11]
ROCK HOUSE.....11.1981 44[9]
MISTY MORNINGS....12.1981 44[5]
MEMORIES ARE MADE OF THIS....12.1981 84[4]
HITS, HITS, HITS......12.1981 2[10]
DISCO UK AND DISCO USA.....04.1982 7[10]
CHARTBUSTERS.....05.1982 3[10]
OVERLOAD......07.1982 10[8]
SOUL DAZE/SOUL NITES.....08.1982 25[10]
BREAKOUT .....09.1982 4[8]
MUSIC FOR THE SEASONS.....10.1982 41[10]
CHART WARS.....11.1982 30[7]
THE GREAT COUNTRY MUSIC SHOW.....11.1982 38[7]
THE BEST OF THE COMPOSERS: BEETHOVEN/STRAUSS/TCHAIKOWSKY/
MOZART........12.1982 49[10]
RAIDERS OF THE POP CHARTS......12.1982 1[17]
CHART RUNNERS.......03.1983 4[13]
CHART ENCOUNTERS OF THE HIT KIND....05.1983 5[10]
LOVERS ONLY.......06.1983 12[13]
HITS ON FIRE......07.1983 11[10]
THE HIT SQUAD - CHART TRACKING......09.1983 4[9]
THE HIT SQUAD - NIGHT CLUBBING.....09.1983 28[7]
THE HIT SQUAD - HITS OF ’83......11.1983 12[11]
CHART TREK VOLUMES 1 AND 2.......01.1984 20[9]
SOMETIMES WHEN WE TOUCH......01.1984 8[14]
BABY LOVE.......03.1984 47[6]
DREAMS AND THEMES......04.1984 75[2]

Max Romeo

Właśc. Max Smith, ur. w 1947 r. na Jamajce. Jako pierwszy zaprezentował słuchaczom brytyjskim prawdziwe, niewygładzone reggae. Z końcem 1969 r. jego singel „Wet Dream” pomimo totalnego radiowego bojkotu spowodowanego drastycznością tekstu dotarł do dziesiątego miejsca Top 20. W przeciągu roku Romeo odbył kilka tras koncertowych po Wielkiej Brytanii, nagrywając równocześnie dwa albumy, z których A Dream stał się bestsellerem.

Choć kolejne single („Mini Skirt Vision”) nawiązywały stylistycznie do debiutu, jednak żaden z nich nie powtórzył jego sukcesu. Romeo specjalizował się też w specyficznej odmianie muzyki gospel nawołującej żarliwie do duchowej odnowy (tematy „Let The Power Fall”, będący politycznym manifestem Jamajki w 1972 r. i „Pray For Me”). W utworach „Eating Competition”, „Sixpence” i „Aily And Aialoo” wyrażał troski, trudy i radości typowe dla swojej wyspy.

W 1972 r. podjął współpracę z producentami Lee Perrym i Winstonem „Niney” Holnessem. Nowe nagrania cechowały apokaliptyczne wizje kontrastujące z cierpkim humorem. Single „Babylose Burning”, „Three Blind Mice” i „The Coming Of Jah” były w latach 1972-1975 wielkimi przebojami w ojczyźnie pieśniarza. Album Revelation Time wależał do najlepszych w 1975 r., zaś nagrany w rok później War Ina Babylon uznany został przez krytyków za klasykę reggae.

Współtwórcą artystycznych sukcesów Romeo był niewątpliwie Perry, toteż konflikt między producentem i wykonawcą miał negatywnie zaciążyć nad losami piosenkarza. Rozstanie przybrało spektakularne formy, gdy Perry spotwarzył Romeo w temacie „White Belly Rat”, a wkrótce potem opatrzył wiszące we własnym studio zdjęcie wokalisty podpisem „Judasz”. Album I Love My Music, nagrany pod kierunkiem Keitha Richardsa był rynkową klęską, zaś kolejny, Reconstruction, spotkał się z niewiele lepszym przyjęciem.

Nie pomógł też podpisany na początku lat 80-tych kontrakt z nowojorską wytwórnią Bullwackies i z końcem dekady Romeo zniknął z głównego nurtu reggae. Dopiero zrealizowany w 1992 r. dla wytwórni Maxie Records album Fari , Captain Of My Ship był powrotem do korzeni, a zarazem najlepszą od piętnastu lat płytą piosenkarza, w czym niemały udział miał jej producent, Jah Shaka.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wet Dream/She's But A Little Girl	Max Romeo	06.1969	10[25]	-	Unity UN 503	[written by M. Romeo][produced by H. Robinson]