Z archiwum...rocka

piątek, 6 listopada 2020

Oscar Rabin

Oscar Rabin (ur. 26 kwietnia 1899r - zm. 20 czerwca 1958r) był urodzonym na Lotwie -angielskim liderem bigbandu i muzykiem . Był dyrektorem muzycznym własnego big bandu .
Rabin urodził się w Rydze w rodzinie pochodzenia żydowskiego i jako dziecko przybył do Londynu w Anglii. Niewidomy nauczyciel muzyki i skrzypek uczył Rabina muzyki w zamian za opiekę jako przewodnika. W wieku 15 lat został zawodowym muzykiem, następnie pracował w orkiestrach teatralnych i uczęszczał do Guildhall School of Music .

Jego karierę przerwała służba podczas I wojny światowej , po czym w 1922 roku założył zespół z Harrym Davisem . Założył zespół Oscar Rabin Band , ale nie był liderem na scenie, ponieważ wolał grać na saksofonie basowym .

Zmarł w Londynie w wieku 59 lat. Jego wnuczka Rachel Rabin również jest muzykiem.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
You Can't Be True Dear/ When You're In Love	Oscar Rabin	11.1948	2[21]	-	Parlophone A 7712/-	[written by Cotton, Griffin]

Hondells

Efemeryczna grupa, której w 1964 r. udało się wejść do pierwszej dziesiątki amerykańskich przebojów piosenką „Little Honda”. Rzeczywistym twórcą płyty był Gary Usher, producent i przyjaciel Briana Wilsona, lidera zespołu The Beach Boys. Wyspecjalizował się on w utrzymanych w modnym brzmieniu surfa tematach, które nagrywał na płyty wraz ze stałym składem instrumentalistów i piosenkarzy. Tak powstałe single firmowały różne grupy, o wymyślonych na poczekaniu nazwach. The Hondells byli jedną z takich kreacji. Podczas jednodniowej sesji Usher i spółka nagrali kompozycję Briana Wilsona sławiącą zalety motocykli Honda.

Singel wydany przez Mercury Records trafił na dziewiąte miejsce amerykańskiej listy bestsellerów. Wytwórnia poprosiła Ushera o zaprezentowanie prawdziwych Hondells, którzy mogliby występować w trasach. Jako lidera producent zatrudnił Ritchiego Burnsa, uczestniczącego w nagraniu wokalistę, który pracował wówczas na całym etacie w bankowości. Na okładce płyty są umieszczeni w rolach pozostałych członków grupy jego prywatni znajomi nie mający nic wspólnego z nagraniem. Pomimo to „grupa” The Hondells kontynuowała nagrania, pojawiała się w telewizyjnych programach, a nawet wystąpiła w kilku filmach typu „prywatka na plaży”, z których największym wzięciem nastolatków cieszył się „Beach Blanket Bingo”.

Z późniejszych singli na listy przebojów trafiły tylko dwa: „My Buddy Seat” na przełomie 1964 i 1965 r. i kompozycja The Lovin’ Spoonful „Younger Girl” w 1966 r. Po tym drugim - dotychczasowi figuranci zaczęli grać i śpiewać naprawdę, czego owocem był temat Boba Linda „Cheryl’s Going Home” (w Anglii lansowany bez powodzenia przez Adama Faitha ). Kolejne, nagrywane dla wytwórni Columbia i Amos single przechodziły bez echa, z dwóch albumów zespołu tylko pierwszy znalazł się na bestsellerowych listach.. Grupa, a wraz z nią jej nazwa, przetrwały do 1970 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Little Honda/Hot Rod High	Hondells	09.1964	-	9[12]	Mercury 72324	[written by Brian Wilson,Mike Love][produced by Gary Usher,Nick Venet]
My Buddy Seat/You're Gonna' Ride With Me	Hondells	12.1964	-	87[4]	Mercury 72366	[written by Brian Wilson,Mike Love][produced by Gary Usher]
Younger Girl/All American Girl	Hondells	05.1966	-	52[9]	Mercury 72563	[written by J. Sebastian][produced by Gary Usher,Nick Venet]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Go Little Honda	Hondells	11.1964	-	119[4]	Mercury 60 940	-

Bob Hope

Bob Hope urodził się w Londynie (Anglia, Wielka Brytania) jako Leslie Townes. W 1907 roku wraz z rodzicami przeprowadził się do USA. Karierę rozpoczął jako komediant i tancerz wodewilowy. Przez wiele lat Hope współpracował z Bingiem Crosby i Dorothy Lamour, co zaowocowało wieloma chwytliwymi komediami. Hope przez wiele lat pracował również jako radiowiec, a od 1950 roku regularnie pojawiał się w telewizji zarówno jako gość, jak i gospodarz prowadzący programy rozrywkowe.

W ciągu trwającej ponad siedem dekad karierze występował w pięciu mediach: wodewilu, radiu, na scenie, w kinie i telewizji. Był jedną z największych gwiazd w historii Hollywood, a na pewno znajduje się w gronie kilku najwybitniejszych komików. Zagrał w prawie siedemdziesięciu filmach, po raz ostatni w 1986 roku w telewizyjnym "Morderstwie doskonałym". Jest laureatem pięciu honorowych Oscarów. Ceremonię Amerykańskiej Akademii Filmowej prowadził aż siedemnaście razy, dzięki czemu aktor jest rekordzistą jeśli chodzi o pełnienie funkcji "prowadzącego". Legendarny artysta, Bob Hop zmarł w 2003 roku na zapalenie płuc. Miał 100 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Two Sleepy People/Thanks For The Memory	Bob Hope And Shirley Ross	01.1939	-	15[2]	Decca 2219	[written by Hoagy Carmichael, Frank Loesser][piosenka z filmu "Thanks For The Memory"]
Road To Morocco/Put It There, Pal	Bing Crosby And Bob Hope	11.1945	-	21[1]	Decca 40 000	[written by Jimmy Van Heusen, Johnny Burke]
Blind Date/Home Cookin'	Margaret Whiting And Bob Hope	06.1950	-	16[4]	Capitol 1042	[written by Sid Robin]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
America is 200 Years Old...and There's Still Hope!	Bob Hope	07.1976	-	175[4]	Capitol 11538	-

Mary Hopkin

Ur. 3.05.1950 r. w Pontardawe w hrabstwie Glamorgan, Walia. Pierwsze sukcesy odniosła jeszcze w szkole. Z miejscowym folkrockowym zespołem dokonała kilku nagrań w języku walijskim, dzięki którym wystąpiła w telewizyjnym, lansującym młode talenty programie "Opportunity Knocks".
Zafascynowana jej występem popularna modelka Twiggy, zarekomendowała Hopkin Paulowi Mc Cartneyowi poszukującemu nowych głosów dla założonej wówczas wytwórni Apple.

Na singlowy debiut wybrano tradycyjny temat "Those Were The Days" spopularyzowany w Anglii przez Gene'a Raskina z grupy The Limelighters (była to adaptacja rosyjskiego romansu Aleksandra Wertyńskiego, którego autorstwo przypisał sobie... Gene Raskin ). Nastrojowa, melancholijna interpretacja i zręczna aranżacja McCartneya sprawiły, że nagranie weszło zasłużenie na czoło brytyjskich i amerykańskich list przebojów w 1968 r.

Kolejny singel, "Goodbye", znalazł się w 1969 r. na drugim miejscu brytyjskiej Top 20, jednak nagrany równocześnie pierwszy album, Post Card, nie zaprezentował w pełni wokalnych możliwości piosenkarki.
Udanym wersjom kompozycji Donovana: "Happiness Runs" i "Lord Of The Reedy River", towarzyszył materiał dość przypadkowy. Rok 1970 byłjednak pomyślny dla Mary Hopkin. Nagrana pod kierownictwem Mickiego Mosta piosenka "Temma Harbour" znalazła się w pierwszej dziesiątce w Wielkiej Brytanii, a "Knock, Knock, Who's There?" przyniosła wykonawczyni drugie miejsce na festiwalu Eurowizji (tuż za "All Kinds Of Everything" reprezentującej Irlandię piosenkarki Dany ).

Utwór "Think About Your Children", autorstwa podopiecznych Mosta z grupy The Hot Chocolate, miał być ostatnim bestsellerowym nagraniem Mary. Własne nagrania traktowała coraz bardziej sceptycznie, mimo że drugi album, Earth Song/Ocean Song, zaprezentował jej talent o wiele lepiej niż pierwszy, w czym niemały udział mieli wspomagający piosenkarkę Ralph Me Tell i Danny Thompson. Płyta ukazała się już po wygaśnięciu kontraktu Hopkin z firmą Apple.

Poślubiwszy producenta Tony'ego Viscontiego, artystka zaprzestała na pewien czas działalności muzycznej. Powróciła w 1972 r. piosenką "Mary Had A Baby", a w 1976 r. jej singel "If You Love Me" zyskał umiarkowaną popularność. Po występach w roli wokalistki studyjnej (m.in. w "Sound And Vision" Davida Bowiego) założyła wraz z Mike'm Hurstem (poprzednio The Springfields) i Mike'm D'Albuquerque (eks-Electric Light Orchestra) efemeryczną grupę Sundance.

W 1983 r. Hopkin pojawiła się w zespole Oasis, w skład którego wchodzili też Peter Skellern i Julian Lloyd Webber. Zdrowotne problemy piosenkarki przyczyniły się do przedwczesnego rozwiązania formacji, której album zdołał wcześniej wejść do brytyjskiej Top 30. W 1988 r. wystąpiła na płycie nagranej z inicjatywy i pod pieczą George'a Martina "Under The Milkwood", (z adaptacją sztuki radiowej z 1953 r. wybitnego walijskiego poety, Dylana Thomasa, znanej pod polskim tytułem "Pod mlecznym lasem" ). W połowie 1991 r. powróciła do muzycznego biznesu albumem Spirit, jednak do dziś kojarzy się głównie ze swym bestsellerowym płytowym debiutem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Those were the days/Turn,turn,turn	Mary Hopkin	09.1968	1[6][21]	2[14]	Apple APPLE 2/Apple 1801	[gold][silver-UK][written by Gene Raskin][produced by Paul McCartney][original by Alexander Wertyński 1920r][platinium-UK][1[6].Adult Contemporary Chart]
Goodbye/Sparrow	Mary Hopkin	04.1969	2[14]	13[9]	Apple APPLE 10/Apple 1806	[written by Lennon-McCartney][produced by Paul McCartney]
Temma harbour/Lontano dagli occhi	Mary Hopkin	01.1970	6[11]	39[8]	Apple APPLE 22/Apple 1816	[written by Philamore Lincoln][produced by Mickie Most]
Knock ,knock who' s there/ I'm Going To Fall In Love Again US side B:International	Mary Hopkin	03.1970	2[14]	92[4][12.72]	Apple APPLE 26/Apple 1855	[written by John Carter/Geoff Stevens][produced by Mickie Most][2 miejsce Festiwal Eurowizji 1970r]
Que sera sera [Whatever will be will be]/The Fields Of St. Etienne	Mary Hopkin	07.1970	-	77[5]	-/Apple 1823	[written by Jay Livingston, Ray Evans][produced by Mickie Most][piosenka z filmu "The man who knew too much" z 1956r]
Think about your children/Heritage	Mary Hopkin	10.1970	19[7]	87[4]	Apple APPLE 30/Apple 1825	[written by Errol Brown,Tony Wilson,Margaret Wilson][produced by Mickie Most]
Think about your children [reissue]	Mary Hopkin	01.1971	46[2]	-	-	[written by Errol Brown,Tony Wilson,Margaret Wilson][produced by Mickie Most]
Let my name be sorrow/Kew gardens	Mary Hopkin	07.1971	46[1]	-	Apple APPLE 34/-	[written by Bernard Estardy,Martine Habib][produced by Tony Visconti]
Water,paper & clay/Streets of London	Mary Hopkin	01.1972	-	113[1]	Apple APPLE 39/Apple 1843	[written by Reina Sutcliffe, Mike Sutcliffe][produced by Tony Visconti]
If you love me [I won't care]/Tell me now	Mary Hopkin	03.1976	32[4]	-	Good Earth GD 2	[oryginalnie nagrana przez Edith Piaf]

Albumy

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Wytwórnia
[UK]

Komentarz

Postcard

Mary Hopkin

03.1969

3[9]

28[20]

Apple SAPCOR 5

Inne LP.

Earth song ocean song

Mary Hopkin

.1970

Apple SAPCOR 21

Those were the days

Mary Hopkin

.1970

Apple SAPCOR 23

Lena Horne

Lena Calhoun Horne (ur. 30 czerwca 1917r w na Brooklynie, zm. 9 maja 2010r na Manhattanie - amerykańska śpiewaczka, aktorka filmowa.

Występowała głównie z muzykami jazzowymi (m.in. Duke Ellingtonem), jednak mimo poruszania się w repertuarze jazzowym nie improwizowała. Była pierwszą Afroamerykanką, która podpisała w Hollywood długoletni kontrakt filmowy (debiutowała w 1943 rolą w Stormy Weather). Zmarła po ciężkiej chorobie 9 maja 2010 w wieku 92 lat.

Kiedy była małym dzieckiem jej rodzice rozwiedli się. Matka postanowiła zająć się aktorstwem i zostawiła córkę na wychowanie dziadkom. Kiedy Lena miała 14 lat rzuciła szkołę i zaczęła pracować. Na początku w teatrze, a potem jako tancerka i piosenkarka w słynnym Cotton Club w Harlemie. Pewnego dnia została zauważona przez odpowiednie osoby z branży filmowej i zaproponowano jej pracę aktorki. Wcześniej pojawiła się w kilku sztukach na Broadway'u.

Zadebiutowała w wieku 21 lat w obrazie "The Duke Is Tops". Jednak przez kolejne 4 lata nie zaproponowano jej żadnej roli w filmie. W 1942 roku zagrała piosenkarkę w nocnym klubie w filmie "Panama Hattie". Podpisała wówczas swój pierwszy kontrakt z wytwórnią MGM i dostawała kolejne propozycje filmowe. W 1943 roku wytwórnia Fox "wypożyczyła" ją do roli w musicalu "Stormy Weather", który otrzymał doskonałe recenzje i był hitem kinowym. Piosenka, którą Lena w nim wykonywała również stała się wielkim przebojem. W tym samym roku zagrała jeszcze w produkcji "Chata w niebie" i była to jej ulubiona rola.

Przez kolejne lata nadal grała, ale bez większego powodzenia. Po roli w obrazie "Spotkajmy się w Las Vegas" z 1956 roku porzuciła filmowy ekran na rzecz teatru. Powróciła tylko na moment do roli w "Śmierci rewolwerowca" z 1969 roku. Po raz ostatni pojawiła się na ekranie w 1978 roku w produkcji "Czarnoksiężnik z krainy Oz". W 1994 roku wystąpiła w dwóch filmach dokumentalnych "A Century of Women" i "That's Entertainment! III", w których grała samą siebie. Lena Horne zmarła 9 maja 2010 roku w wieku 92 lat. Była zamężna dwukrotnie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Me Or Leave Me/I Love To Love	Lena Horne	07.1955	-	19[1]	RCA Victor 6073	[written by Gus Kahn, Walter Donaldson ]
Now!/Silent Spring	Lena Horne	11.1963	-	92[2]	20th Century-Fox 449	[written by B. Comden, A. Green, J. Styne][produced by Budd Granoff]
Watch What Happens/Rocky Raccoon	Lena Horne	05.1970	-	119[2]	Skye 4523	[written by Legrand, Gimbel]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lena Horne At the Waldorf Astoria	Lena Horne	09.1957	-	24[2]	RCA Victor 1028	-
Give the Lady What She Wants	Lena Horne	11.1958	-	20[1]	RCA Victor 1879	[produced by Fred Reynolds]
Porgy and Bess	Lena Horne / Harry Belafonte	06.1959	-	13[22]	RCA Victor 1507	[produced by Bob Bollard, Fred Reynolds]
Lena On The Blue Side	Lena Horne	04.1962	-	102[8]	RCA Victor 2465	[produced by Dick Peirce]
Lena... Lovely And Alive	Lena Horne	02.1963	-	102[5]	RCA Victor 2587	[produced by Dick Peirce]
Merry From Lena	Lena Horne	12.1966	-	74[1].Christmas Chart	United Artists 6546	[produced by Ray Ellis]
Lena & Gabor	Lena Horne & Gabor Szabo	05.1970	-	162[10]	Skye 15	[produced by Gabor Szabo, Gary McFarland]
Lena Horne: The Lady And Her Music (Live On Broadway)	Lena Horne	09.1981	-	112[9]	Qwest 3597	[produced by Quincy Jones]

Jamie Horton

Gayla Rienette Peevey (ur. 8 marca 1943r) to była piosenkarka i dziecięca gwiazda z Oklahoma City w Oklahomie . Jej rodzina przeniosła się do Ponca City w Oklahomie w 1948 roku. Najbardziej znana jest z nagrania pod panieńskim nazwiskiem Gayla Peevey „ I Want a Hippopotamus for Christmas ” ( Columbia 4-40106, 1953). Peevey tę nową piosenkę, gdy miała 10 lat.

W 1960 roku, pod pseudonimem Jamie Horton , odniosła niewielki hit piosenką „Robot Man”, cover Connie Francis .

Peevey ukończyła Uniwersytet Stanowy w San Diego z tytułem Bachelor of Education. W końcu porzuciła nauczanie i przez 15 lat była właścicielką własnej firmy reklamowej. Jest żoną Cliffa Hendersona. Mają córkę Sydney Forest i troje wnucząt.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
My Little Marine/Missin'	Jamie Horton	01.1960	-	84[3]	Joy 234	[written by J. Horton, E. Warren]

David Houston

Charles David Houston (ur. 9 grudnia 1935r-zm. 30 listopada 1993r) był amerykańskim piosenkarzem muzyki country . Jego szczyt popularności przypadł na okres od połowy lat 60-tych do wczesnych 70-tych.

Houston urodził się w Bossier City w północno - zachodniej Luizjanie 9 grudnia 1935 roku. Był potomkiem Sama Houstona , pierwszego prezydenta Republiki Teksasu i generała Konfederacji Roberta E. Lee . Jego ojcem chrzestnym był piosenkarz pop z lat dwudziestych Gene Austin , który nie był spokrewniony z Stephenem F. Austinem , kolejnym założycielem Teksasu . Podobnie jak Austin, Houston jako młodzieniec mieszkał krótko w domu na skrzyżowaniu ulic Marshall i Goodwill w Minden , siedzibie parafii Webster w północno-zachodniej Luizjanie. Inny muzyk z Minden, Tommy Tomlinson, współpracował z Houstonem przy singlu „Mountain of Love”.

Houston był jednym z pierwszych artystów z National Recording Corporation w Atlancie w stanie Georgia. W 1963 roku zdobył krajową sławę dzięki „Mountain of Love”; utwór, który różnił się od melodii rozsławionej przez kompozytora Harolda Dormana, Johnny Riversa i Charley'a Pride , doszła do numeru dwa na Billboard „ Hot Country Singles Chart. Inna piosenka, „Livin 'in a House Full of Love” (1965), wypadła równie dobrze.

W 1966 roku Houston nagrał swój przełomowy, świecki przebój „ Almost Persuaded”. Ta piosenka, niezwiązana z hymnem Philipa Paula Blissa pod tym samym tytułem, jest opowieścią o żonatym mężczyźnie, który potrafi oprzeć się kusicielce, którą spotyka w tawernie. Nagranie tego utworu w Houston szybko osiągnęło pierwsze miejsce w sierpniu tego roku, ostatecznie spędzając dziewięć tygodni na szczycie listy przebojów Billboard Hot Country Singles. Przez 46 lat żadna piosenka nie dorównała ani nie poprawiła wyczynu Houstona, dopóki Taylor Swift wyównała dziewięciotygodniowego rekordu „Almost Persuaded” 15 grudnia 2012 r. z „ We Are Never Ever Getting Back Together ”. (Piosenka Swift przekroczyła dziewięciotygodniowe panowanie „Almost Persuaded”, spędzając dziesiąty tydzień na pozycji No. 1 na początku 2013 r.)

Houston otrzymał 2 nagrody Grammy za najlepsze nagranie country & western oraz za najlepszy występ w stylu country & western w 1967 r. za „Almost Persuaded”.

W 1968 roku zabawiał żołnierzy w Fort Polk w Luizjanie, co było bardzo cenione.

„Almost Persuaded” rozpoczął serię pięciu najlepszych singli Houstona do 1973 roku, w tym sześć kolejnych numerowanych: „ With One Exception ” i „ You Mean the World to Me ” (1967); „ Have a Little Faith” i „Already It's Heaven ” (1968); „ Baby, Baby (I Know You're a Lady) ” (1970); oraz duet My Elusive Dreams z 1967 roku z Tammy Wynette . W późniejszych latach Houston wystąpił w duecie z Barbarą Mandrell przy kilku jej wczesnych hitach, w szczególności „After Closing Time” z lat 70-tych i „I Love You, I Love You” z 1972 roku.

Ostatni hit Houstona w Top 10 country miał miejsce w 1974 roku wraz z „Can't You Feel It”, chociaż nagrywał dalej do 1989 roku.

Houston zmarł na tętniaka mózgu 30 listopada 1993 r. w Bossier City, tydzień przed swoimi 58. urodzinami. Mieszkał na przedmieściach Nowego Orleanu w Kenner , a teraz jest pochowany na cmentarzu domu pogrzebowego Rose-Neath w Bossier City.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mountain Of Love/Angeline	David Houston	10.1963	-	-	Epic 9625	[written by L. Martin, V. Del Rio][2[18].Country Chart Chart]
Passing Through/Chickashay	David Houston	03.1964	-	-	Epic 9658	[A:written by R. C. Blakeslee, D. Houston][B:written by T. Franks, D. Houston][produced by Billy Sherrill][A:37[4].Country Chart Chart][B:17[12].Country Chart Chart]
One If For Him, Two If For Me/Your Memories	David Houston	07.1964	-	-	Epic 9690	[written by G. Davis][produced by Billy Sherrill][11[15].Country Chart Chart]
Love Looks Good On You/My Little Lady	David Houston	10.1964	-	-	Epic 9720	[written by P. Richy, C. Moman][produced by Billy Sherrill][17[12].Country Chart Chart]
Sweet, Sweet Judy/Too Many Times (Away From You)	David Houston	03.1965	-	-	Epic 9746	[written by D. Houston][produced by Billy Sherrill][18[12].Country Chart Chart]
Livin' In A House Full Of Love/Cowpoke	David Houston	09.1965	-	-	Epic 9831	[written by B. Sherrill, G. Sutton][produced by Billy Sherrill][3[16].Country Chart]
Almost Persuaded/We Got Love	David Houston	06.1966	-	24[15]	Epic 10 025	[written by G. Sutton, B. Sherrill][produced by Billy Sherrill][1[9][24].Country Chart]
Where Could I Go? (But To Her)/ A Loser's Cathedral	David Houston	12.1966	-	-	Epic 10 102	[A:written by G. Sutton, B. Sherrill][B:written by G. Sutton, B. Sherrill][produced by Billy Sherrill][A:14[9].Country Chart][B:3[14].Country Chart]
With One Exception/Sweet, Sweet Judy	David Houston	05.1967	-	-	Epic 10 154	[written by G. Sutton, B. Sherrill][produced by Billy Sherrill][1[1][15].Country Chart]
My Elusive Dreams/Marriage On The Rocks	David Houston And Tammy Wynette	07.1967	-	89[5]	Epic 10 194	[written by C. Putman, B. Sherrill][produced by Billy Sherrill][1[2][16].Country Chart]
You Mean The World To Me/Don't Mention Tomorrow	David Houston	09.1967	-	75[7]	Epic 10 224	[written by G. Sutton, B. Sherrill][produced by Billy Sherrill][1[2][16].Country Chart]
It's All Over/Together We Stand (Divided We Fall)	David Houston And Tammy Wynette	02.1968	-	-	Epic 10 274	[written by G. Sutton, B. Sherrill][produced by Billy Sherrill][11[11].Country Chart]
Have A Little Faith/You Mean The World To Me	David Houston	03.1968	-	98[2]	Epic 10 291	[written by G. Sutton, B. Sherrill][produced by Billy Sherrill][1[1][13].Country Chart]
Already It's Heaven/Lighter Shade Of Blue	David Houston	06.1968	-	-	Epic 10 338	[written by G. Sutton, B. Sherrill][produced by Billy Sherrill][1[1][15].Country Chart]
Where Love Used To Live/I Love A Rainbow	David Houston	10.1968	-	-	Epic 10 394	[written by G. Sutton, B. Sherrill][produced by Billy Sherrill][2[14].Country Chart]
My Woman's Good To Me/Lullaby To A Little Girl	David Houston	01.1969	-	-	Epic 10 430	[written by G. Sutton, B. Sherrill][produced by Billy Sherrill][4[16].Country Chart]
I'm Down To My Last "I Love You"/ Watching My World Walk Away	David Houston	07.1969	-	-	Epic 10 488	[written by G. Sutton, B. Sherrill][produced by Billy Sherrill][3[14].Country Chart]
Baby, Baby (I Know You're A Lady)/True Love's A Lasting Thing	David Houston	11.1969	-	-	Epic 10 539	[written by N. Wilson, A. Harvey][produced by Billy Sherrill][1[4][16].Country Chart]
I Do My Swinging At Home/Then I'll Know You Care	David Houston	04.1970	-	-	Epic 10 596	[written by B. Sherrill][produced by Billy Sherrill][3[14].Country Chart]
Wonders Of The Wine/If God Can Forgive Me (Why Can't You?)	David Houston	08.1970	-	-	Epic 10 643	[written by B. Sherrill, N. Wilson, W. Parrish][produced by Billy Sherrill][6[14].Country Chart]
After Closing Time/My Song Of Love	David Houston And Barbara Mandrell	10.1970	-	-	Epic 10 656	[written by B. Sherrill, N. Wilson, D. Walls][produced by Billy Sherrill][6[11].Country Chart]
A Woman Always Knows/The Rest Of My Life	David Houston	01.1971	-	-	Epic 10 696	[written by B. Sherrill][produced by Billy Sherrill][2[13].Country Chart]
Nashville/That's Why I Cry	David Houston	07.1971	-	-	Epic 10 748	[written by B. Sherrill, D. Houston, T. Franks][produced by Billy Sherrill][9[10].Country Chart]
Maiden's Prayer/ Home Sweet Home	David Houston	10.1971	-	-	Epic 10 778	[A:written by B. Sherrill, D. Houston][B:written by B. Sherrill, L. Butler][produced by Billy Sherrill][A:10[12].Country Chart][B:32[12].Country Chart]
We've Got Everything But Love/Try A Little Harder	David Houston And Barbara Mandrell	10.1971	-	-	Epic 10 779	[written by C. Taylor][produced by Billy Sherrill][20[7].Country Chart]
The Day That Love Walked In/Sweet Lovin'	David Houston	03.1972	-	-	Epic 10 830	[written by G. Sutton, B. Sherrill][produced by Billy Sherrill][18[8].Country Chart]
Soft, Sweet And Warm/The Rest Of My Life	David Houston	06.1972	-	-	Epic 10 870	[written by N. Wilson, C. Taylor][produced by Billy Sherrill][8[10].Country Chart]
A Perfect Match/Almost Persuaded	David Houston And Barbara Mandrell	10.1972	-	-	Epic 10 908	[written by G. Sutton, B. Peters][produced by Billy Sherrill][24[10].Country Chart]
Good Things/The Love She Gives	David Houston	01.1973	-	-	Epic 10 939	[written by B. Sherrill, N. Wilson, C. Taylor][produced by Billy Sherrill][2[12].Country Chart]
She's All Woman/Sweet Lovin'	David Houston	06.1973	-	-	Epic 10 995	[written by C. Taylor][produced by Billy Sherrill][3[11].Country Chart]
The Lady Of The Night/Thank You Teardrop	David Houston	12.1973	-	-	Epic 11 048	[written by E. Montgomery, G. Richey][produced by Billy Sherrill][22[6].Country Chart]
I Love You, I Love You/Let's Go Down Together	David Houston And Barbara Mandrell	01.1974	-	-	Epic 11 068	[written by D. Walls, N. Wilson, S. Lyons][produced by Billy Sherrill][6[12].Country Chart]
That Same Ol' Look Of Love/Clinging Vine	David Houston	05.1974	-	-	Epic 11 096	[written by C. Taylor, G. Richey, N. Wilson][produced by Billy Sherrill][33[4].Country Chart]
Lovin' You Is Worth It/How Can It Be Wrong (When It Feels So Right)	David Houston And Barbara Mandrell	07.1974	-	-	Epic 11 120	[written by C. Taylor, Q. Claunch][produced by Billy Sherrill][40[2].Country Chart]
Ten Commandments Of Love/Try A Little Harder	David Houston And Barbara Mandrell	09.1974	-	-	Epic 20 005	[written by M. Paul][produced by Billy Sherrill][14[9].Country Chart]
Can't You Feel It/I Walk And I Walk And I Walk	David Houston	10.1974	-	-	Epic 50 009	[written by C. Taylor, G. Richey, N. Wilson][produced by Norro Wilson][9[11].Country Chart]
A Man Needs Love/Flower Of Love	David Houston	04.1975	-	-	Epic 50 066	[written by N. Wilson, G. Richey, C. Taylor][produced by Norro Wilson][36[2].Country Chart]
I'll Be Your Steppin' Stone/Then I'll Know You Care	David Houston	07.1975	-	-	Epic 50 113	[written by B. Darnell, M. Luper][produced by Norro Wilson][40[1].Country Chart]
The Woman On My Mind/I Can't Sit Still	David Houston	12.1975	-	-	Epic 50 156	[written by C. Taylor, N. Wilson, G. Richey, D. Houston][produced by Norro Wilson][35[2].Country Chart]
Come On Down (To Our Favorite Forget-About-Her Place)/ Me And Susan Wright	David Houston	10.1976	-	-	Epic 50 275	[written by B. Sherrill, N. Wilson][produced by Billy Sherrill][24[6].Country Chart]
So Many Ways/Touch My World	David Houston	05.1977	-	-	Gusto 156	[written by Bobby Stevenson][produced by Tommy Hill][33[4].Country Chart]
Faded Love And Winter Roses/Beyond The Blue Horizon	David Houston	05.1979	-	-	Elektra 46028	[written by Fred Rose][produced by Ray Baker][33[4].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Almost Persuaded	David Houston	08.1966	-	57[20]	Epic 26 213	[produced by Billy Sherrill]
David	David Houston	09.1969	-	143[5]	Epic 26 482	[produced by Billy Sherrill]
Baby, Baby	David Houston	04.1970	-	194[2]	Epic 26 539	[produced by Billy Sherrill]
Wonders Of The Wine	David Houston	09.1970	-	170[3]	Epic 30 108	[produced by Billy Sherrill]

czwartek, 5 listopada 2020

Bert Howell

Bertram (Bert) Howell (1893-1961), muzyk, lider zespołu i kolekcjoner, urodził się 24 listopada 1893 r. w Runcorn, Cheshire w Anglii, jako syn Jamesa Bertrama Howella, magazyniera generalnego i jego żony Charlotte Helen, z domu Holness. Wykształcony w Manchesterze, Bert twierdził, że uczył się gry na skrzypcach od 9 roku życia w Royal Manchester College of Music i awansował do gry w Hallé Orchestra. Wyemigrował do Melbourne przed wybuchem I wojny światowej i założył Society Jazz Band w 1916 roku. Jego wczesne zawodowe zajęcia obejmowały występy w herbaciarni „Djin Djin” na Collins Street w 1920 roku oraz na prywatnych imprezach. W tym samym roku założył Dominant Music Lending Library przy ulicy Collins 178. Pomiędzy występami w Victory Picture Theatre, St Kilda,wyjechał za granicę w 1922 i 1924 roku, aby pogłębić swoje muzyczne studia i zebrać najnowszą muzykę.

Po dwóch niezwykle udanych latach (od września 1928 r.) w Ambassadors Theatre w Perth, Howell przybył do Sydney na początku 1931 roku, gdzie kolejno zajmował stanowiska w teatrach Capitol i State. Po osiemnastomiesięcznym sezonie w Capitol Picture Theatre w Melbourne, przed światową trasą koncertową w 1933 roku. Zwiedzając Kair, Wiedeń, Madryt, Paryż, Brukselę, Berlin, Londyn, Nowy Jork i Hollywood, wrócił do Melbourne z dwoma walizkami najnowszej muzyki orkiestrowej.

Howell przyjął swing, agresywną nową formę muzyki, gdy dotarł do Australii w 1936 roku i szybko rozprzestrzenił się w przemyśle rozrywkowym. Jego zespół zdominował radio w Melbourne. Zorganizowany jako wielka jednostka teatralna i radiowa, obejmował najlepszych muzyków w mieście, którzy mogli zarabiać ponad 15 funtów tygodniowo. Od września 1935 roku łączyli regularne występy w Kapitolu z ich „Shell Show” w radiu 3AW. W marcu 1938 roku zespół przeniósł się do State Theatre, aż do zakończenia kontraktu w lutym 1939 roku. Zwabiony nocnym życiem Sydney, jego członkowie zdecydowali się tam przenieść.

W maju 1939 roku, niecałe dwa miesiące po rozpoczęciu kariery w Prince Edward Theatre, zespół pojawił się w restauracji Romano , Martin Place. Szalone tempo trwało nadal: typowy harmonogram dnia obejmował dwa pokazy w Prince Edward pomiędzy filmami fabularnymi i pracę w klubach nocnych w Romano między 21:00 a 2:00 od poniedziałku do soboty. W środy program „Kraft Dilly Revue” (przekazywany do dwudziestu trzech stacji radiowych w całej Australii z radia 2GB) przedstawił piosenkarkę Dorothy „Dilly” Foster z zespołem Howella, sponsorowanym przez Kraft Walker Cheese Co. Pty Ltd. At St Peter's Anglican Church , East Sydney, 1 czerwca 1940 r. Howell poślubił Jean Bishop Houghton, 18-letnią urzędniczkę ; mieli pozostać bezdzietni i rozwieść się w 1956 roku. Jego pieśń,Homeward, napisana z Varneyem Monkiem, został pokazany w 1944 roku w „The Anzac Show” w Prince Edward.

Mieszkając w Whitstable w hrabstwie Kent, Howellowie założyli biznes antyków i sztuk pięknych w Canterbury. Zainteresował się XV-wiecznym francuskim poetą lirycznym François Villonem i zebrał rzadkie wydania swoich dzieł opublikowanych w Anglii. Howell wrócił do Australii w czerwcu 1949 r., Regularnie korespondował z angielskimi i europejskimi antykwariuszami oraz podróżował za granicę, aby uzupełnić swoją kolekcję Villona. Zmarł z powodu choroby wieńcowej 10 listopada 1961 r. W szpitalu św. Łukasza w Darlinghurst i został pochowany na cmentarzu w Randwick; jego kolekcja Villona, osobiste dokumenty i ulotki zostały przekazane Bibliotece Publicznej Nowej Południowej Walii.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
The Aussies and the Yanks Are Here / Waltzing Matilda	Bert Howell	05.1942	2[4m]	-	Regal Zonophone G24565 /-	-

Frankie Howson

Frank Michael Howson (ur. 1952r) Melbourne ) miał karierę w rozrywce. Wyreżyserował Flynn (1996) na temat wczesnego życia Errola Flynna i Hunting (1991). Howson, wraz z Peterem Boylem, pomogli założyć Boulevard Films, która wyprodukowała trzynaście filmów od Boulevard of Broken Dreams (1988) do Flynna ; Poza produkcją dla Boulevard Films, Howson często pisał scenariusze i reżyserował.

Howson urodził się w Melbourne, rozpoczął karierę w showbiznesie, gdy miał siedem lat.Po ukończeniu szkoły, Christian Brothers College w St. Kilda (1963–1967), Howson podjął pierwszą pracę w radiu 3UZ w Melbourne jako urzędnik. W końcu awansował na operatora panelu, pracował w popularnym cotygodniowym programie Radio Auditions Johna McMahona. Zawsze, gdy pojawiało się za mało artystów, wzywano młodego Franka, by występował pod zmyślonymi nazwiskami. W tym okresie Howson był nazywany „Magicznym Frankiem” , gdy poproszono go o wystąpienie w programie pilotowym programu telewizyjnego przez Jimmy'ego Hannana z 3UZ .

DJ Stan Rofe podpisał kontrakt z Howsonem i wyprodukował jego pierwszy singiel: „ Seventeen Ain't Young ” (napisany przez Jeffa Barry'ego ) / Hide and seek ( Richie Adams , Mark Barkan) w wykonaniu „Frankie Howson ” (1969), który podczas nagrywania miał siedemnaście lat, stał się hitem Top 40 w Melbourne.

Howson wydał dwa inne single This Night (Howson, Kenneth Firth, Miller) i w 1983 The Heart Is A Lonely Hunter (John Capek, Howson).

Howson był menadżerem australijskiego oddziału niemieckiej firmy IC Records, która publikowała utwory muzyczne (w tym własne) dystrybuowane przez EMI . Jest współautorem albumu One Foot in Front Johna Paula Younga z 1984 roku . Podpisał kontrakt z zespołem new romantic Pseudo Echo i był współautorem ich piosenek „Autumnal Park” i „Destination Unknown” z Tonym Lugtonem . Później mieli hit z 1987 roku nr 1 w Australii dzięki swojej wersji Funky Town . IC Records zdobył 3 krajowe przeboje w Australii w ciągu pierwszych 12 miesięcy działalności. Howson i Peter Boyle byli producentami wykonawczymi przeboju Johna Paula Younga „ Soldier of Fortune (John Capek, Marc Jordan) osiągając nr 15.

Howson i Allan Zavod napisali „ Time Can't Keep Us Apart ”, który w 1987 roku wygrał konkurs Asian Popular Song w wykonaniu Kate Ceberano dla szacowanej widowni telewizyjnej wynoszącej 500 milionów.

Frank Howson rozpoczął karierę jako aktor teatralny, piosenkarz i tancerz. Wystąpił w 21 głównych produkcjach (w tym w australijskiej produkcji Olivera! ),zanim skończył 21 lat. We wczesnych latach siedemdziesiątych Howson spotkał innego aktora Barry'ego Ferriera, gdy oboje wystąpili w oryginalnej australijskiej produkcji Jesus Christ Superstar , a następnie obaj mężczyźni współpracowali przy wielu projektach teatralnych. Pierwszym z nich był musical dla dzieci zatytułowany The Faraway Land of Magical Frank , który został wyprodukowany w Toral Theatre w Melbourne w styczniu 1976 roku. Później tego samego roku Howson i Ferrier wydali koncepcyjne nagranie kolejnego musicalu dla dzieci. ,The Boy who dared to dream , w wykonaniu Trevora White'a , piosenkarza popowego Marka Holdena oraz aktorów Johna Watersa i Tommy'ego Dysarta . Pierwsza inscenizacja spektaklu (z udziałem niektórych aktorów z nagrania koncepcyjnego) została zamontowana w Melbourne w styczniu 1978 r., a druga w maju 1981 r.

Frank Howson stworzył kolejne dwa musicale dla dzieci, bez udziału Ferriera: Aladdin and his Wonderful Lamp (muzyka Roberta Gavina, 1981) oraz Sinbad the Sailor: The Last Adventure (muzyka Iana McKeana, 1982). Oba były początkowo wystawiane w Alexander Theatre na Uniwersytecie Monash .
Howson był członkiem jury Crystal Prix na Festiwalu Filmowym w Cannes w 1997 roku. Od 1997 do 2005 roku Howson pracował i mieszkał w Hollywood. Zasiadał w radzie dyrektorów Fundacji Starlight Children's w Kalifornii.

Niedawno Howson skończył pisać swoje wspomnienia o przemyśle filmowym A Life in the Circus i napisał piosenki na solowy album Steve'a Housdena ( gitarzysty Little River Band ).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Seventeen Ain't Young/Hide And Seek	Frankie Howson	12.1969	80[3]	-	Astor A-7158/-	[written by Barry]

Steve Foster

Stephen Edward Foster (urodzony 30 września 1946r), lepiej znany jako Steve Foster, to australijski piosenkarz / autor tekstów z Murray Bridge w Australii Południowej. Swój pierwszy solowy singiel nagrał w 1963 roku, będąc jeszcze w liceum w wytwórnii K-Bee .

Jego kariera była głównie solowa, ale prowadził również kilka odnoszących sukcesy zespołów, w tym Inkase, Alcheringa, Head First i Limited Edition. Był aktorem otwierającym australijską trasę koncertową Brian Cadd & the Bootleg Family w latach 1972-1973 i występował w The Mount Lofty Rangers, która była zbiorem muzyków z Adelaide, w tym zmarłego Bona Scotta, zanim przeszedł do sławnego AC / DC.

W 1971 roku Foster był jedynym aktorem Adelajdy, który zagrał na The Myponga Festival, który był odpowiedzią Adelaide na Woodstock. We wrześniu 1972 roku wydał wielokrotnie nagradzany, debiutancki album solowy Coming Home In A Jar wydany przez Bootleg Label, będąca oddziałem w ramach wytwórni Rona Tudora, Fable Records. W 1995 Forever Blue, napisany wspólnie z Grahamem Goble, po raz pierwszy nagrany przez Little River Band w 1986 roku na albumie No Reins, ostatni album nagrany z Johnem Farnhamem stał się wielkim hitem w Europie, awansując do Top 10.

Steve nadal występuje w całej Australii i pisze piosenki, a w 2013 roku obchodził 50 lat od pierwszego nagrania.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Coming home in a jar	Stephen Foster	11.1972	32[11]	-	Bootleg BLA 024/-	-

Fox

Australijski zespół, Fox ,jest tajemnicą. Niewiele jest informacji o zespole w druku lub w Internecie. Wydaje się, że jest to ich jedyny album What The Hell Is Going On i wydał tylko dwa single w ciągu swojej kariery. To jeden z wielu zespołów lat siedemdziesiątych, który nazwał siebie Fox (i prawdopodobnie najmniej udany).

Album wyprodukowany przez Iana Millera, który był także producentem Lobby Loyde i the Coloured Balls oraz The Boy From the Stars Jima Keaya, a także z udziałem Johna Brownrigga z Star Spangled Banger, który napisał i aranżował utwory. Chociaż zespół na to nie wygląda, pod względem muzycznym jest wiele rzeczy, które przypominają Coloured Balls.
Gitarzysta Peter Laffy grał także w australijskich zespołach Freeway , Mondo Rock i w Southern Cross Jima Keaya (nie mylić z innym zespołem o tej samej nazwie, w którym występowali były

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Who do	Fox	07.1974	97[4]	-	EMI EMI 10 478/-	-

Frames

The Frames był instytucją muzyczną dla tych, którzy pamiętają kluby piwne w Perth z lat 80-tych, takie jak Overflow, Herdsman i Generator. Za każdym razem, gdy zespół grał, na imprezę wychodziły tysiące fanów.
Zespół grający covery zebrał się na początku lat 80-tych i zdecydował, że ich setlisty będą opierać się w dużej mierze na klasycznym australijskim rocku, a nie na wszystkich amerykańskich hitach, które robiła większość innych zespołów. Zszywki takie jak Counting the Beat zespołu The Swingers, Cold Chisel’s Khe Sanh i I Got You zespołu Split Enz to trzy z ich charakterystycznych wykonań.

W pewnym momencie zespół był sponsorowany przez narodowe linie lotnicze, które kazały im grać przez kilka tygodni na Great Keppel Island. Wsparcie i sponsoring zespołu oznaczały, że dużo koncertowali i wszyscy byli pełnoetatowymi muzykami, dopóki nie rozpadli się około 1986 roku.
„Byliśmy wtedy przyjaciółmi i naprawdę świetnymi kumplami” - mówi piosenkarz Dean Denton. „Wiele zespołów rozpadło się z powodu przyjaźni, ale przez lata pozostaliśmy przyjaciółmi. Wszyscy jesteśmy małżonkami i mamy dzieci, ale uwielbiamy spotykać się i bawić się od czasu do czasu ”.

Członkowie zespołu są nadal zaangażowani w muzykę w taki czy inny sposób i kilka razy w roku lubią razem wskakiwać na scenę jako The Frames, żeby miło spędzić czas. Większość ich oryginalnego składu jest teraz po trzydziestce i po czterdziestce, ale Dean mówi, że to całkiem fajne widzieć dzieciaki tuż po liceum śpiewające do wszystkich słów piosenek, które stanowią mocną część australijskiego klasycznego repertuaru.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Please listen to me	Frames	08.1981	90[3]	-	CBS BA 222832/-	-
Funny situation	Frames	11.1983	84[5]	-	Elite ELR 0001/-	-

John J. Francis

John J. Francis (ur. 1945r), piosenkarz, autor tekstów i producent, od dzieciństwa mieszkał w Newcastle, NSW.

W latach 60-tych był z zespołami z Newcastle, The Sorrows (1963-1965), The John Francis Collexion (ok. 1966-1967) i Magic (1969-1970), z których każdy wydał co najmniej jeden singiel. Singiel The Sorrows ( Someday/I'm Lonely , 1964) był jedynym znanym wydanym przez wytwórnię z Newcastle Big Sound . Po obu stronach singla John Francis Collexion , You Tell Me / I Talk To Trees (RCA, 1967), były kompozycje Johna J. Francisa .

Po wydaniu czterech solowych albumów, kilku singli i epki dla Warner 1972-1974, John J. Francis najwyraźniej na stałe porzucił biznes muzyczny. Przez kilka lat był prezenterem nocnych programów, młodzieżowej stacji ABC Radio uruchomionej w Sydney w 1975 roku.

John J. Francis jest również zapamiętany z Simple Ben YouTube , kolejnego utworu z Breaks, Works and Thoughts, który można było usłyszeć na ścieżce dźwiękowej do filmu surfingowego Albiego Falzona Morning Of The Earth (1972).

John był uznanym artystą nagrywającym w Australii we wczesnych latach siedemdziesiątych. Był najbardziej znany ze swojego przeboju „Play Mumma, Sing Me A Song”. Piosenka osiągnęła numer 22 w 1973 roku.

John J. Francis urodził się w USA, wyemigrował do Australii i osiadł w Newcastle. Nagrał cztery albumy w latach 1972-1974, po czym na stałe porzucił biznes muzyczny.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Play Mumma, Sing Me a Song / What to Do	John J.Francis	08.1973	29[12]	-	Warner Bros WBA 4038/-	-

W 1962 roku Bernard Mahony (ur. 1943r) i jedno z jego rodzeństwa Adrian (ur. 1944r) połączyli się z braćmi Peterem (ur. 1942r) i George'em Fayem (ur. 1943r), tworząc The Four Kinsmen. Ich pierwszy występ telewizyjny miał miejsce w Kevin Dennis Auditions w lipcu 1963 roku. Po kilkukrotnym pojawieniu się w programie, wygrali. Program został wyemitowany o 8 rano w sobotę rano na żywo 12 października 1963 roku. Sędziami byli Bert Newton, Frank Wilson i Geoff Brooks. Wygrali i dostali dobre miejsce w filmie Graeme Kennedy In Melbourne Tonight.

W 1964 roku wydali swój pierwszy singiel dla wytwórni VAMP „The Sphinx Won't Tell / The Last Leaf”. Został nagrany w Television City w Melbourne, w studiach telewizyjnych AKA GTV-9 Bendigo Street, Richmond By Bob Phillips. " The Sphinx Won't Tell '' osiągnął numer 10 na wykresie Melbourne 3DB.

Większy sukces nastąpił wraz z ekspozycją w telewizji, wtedy zdecydowali się na skok i wyjazd do Anglii. Po ciężkiej pracy dano im trzymiesięczny sezon z Dave'em Allenem w restauracji teatralnej, co dało im bardzo potrzebną okazję do umocnienia swojej pozycji. Przez następne trzy lata współpracowali z Englebertem Humperdinkiem, Des O'Connorem, Val Doonicanem, Benny Hillem, Moorecombe and Wise oraz koncertowali w Hiszpanii, Francji, Niemczech i Szwecji. Podczas pobytu w Anglii wydali trzy single, które młody Peter Shelly pomógł im wyprodukować, a także zagrali sezon pantomimy z New Vaudeville Band.

W 1968 roku zdecydowali się powrócić do Australii i jako doświadczeni profesjonaliści, którymi teraz byli, nie mieli problemu z podjęciem pracy na scenie klubowej w Sydney. Z ich humorem śpiewającym i nowym podejściem do rozrywki byli zawsze poszukiwani. W 1975 roku ich ciężka praca została nagrodzona prestiżową nagrodą „Mo Award”, została wybrana najlepszą grupą wokalną i podzieliła się tytułem „Entertainers of the Year” z Don Lane. Grupa cieszyła się dużym zainteresowaniem za granicą, a praca w Azji Południowo-Wschodniej i Las Vegas zapewniała im zajęcie. W 1976 roku wszystkie podróże zaczęły zbierać żniwo i Bernard opuścił grupę i został zastąpiony przez Spencera Whitely'a. Bernard Mahoney zmarł w 1978 roku.

W 1978 roku byli na Bob Hope Show który został nakręcony w Perth, został wyemitowany w 37 krajach i obejrzało go ponad 500 milionów ludzi. W 1980 roku Peter Fay zdecydował się odejść i został zastąpiony przez Alana Morrisona. Alan nie wytrzymał zbyt wiele czasu, więc Peter wrócił, dopóki nie wkroczył George Harvey. W 1982 roku dwóch członków opuściło grupę Spencer zdecydował się odejść i został zastąpiony przez Roberta Pearsona. Adrian odszedł i został zastąpiony przez Grahama Wilsona.

W połowie lat 80-tych byli supportem dla Raya Charlesa, Ronniego Milsapa, Pata Boone'a i Barbary Mandrell na amerykańskim obwodzie koncertowym. W 1986 roku ostatni pierwotny członek, George Fay, opuścił grupę i został zastąpiony przez Scotta Radburna. Czterej Kinsmenowie koncertowali po całym świecie, zachwycając publiczność do 2009 roku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
It Looks Like the Daybreak / Forget About Him	Four Kinsmen	10.1967	72[8]	-	Festival FK 1997/-	-

Gordon Franklin And The Wilderness Ensemble

Gordon Franklin And The Wilderness Ensemble to pseudonim używany przez zespół Goanna , kiedy nagrali ten singiel w celu wsparcia kampanii Tasmanian Wilderness Society przeciwko proponowanemu spiętrzeniu rzeki Franklin na Tasmanii. Ich kampania zakończyła się sukcesem.

Goanna to australijski zespół rockowy, który powstał w 1977 roku w Geelong jako The Goanna Band z Shane Howardem jako wokalistą, autorem tekstów i gitarzystą. Grupa połączyła protest społeczny z muzyką popularną i dotarła do Top 20 na liście singli Australian Kent Music Report z utworami „Solid Rock” (1982) i „Let the Franklin Flow” (wydany pod nazwą Gordon Franklin & the Wilderness Ensemble w 1983).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Let the Franklin Flow / Franklin River - World Heritage	Gordon Franklin & the Wilderness Ensemble	04.1983	12[15]	-	WEA 7-259941/-	-

Freaked Out Flower Children

Freaked Out Flower Children to australijski zespół, który powstał w 1991 roku z aktorką i prezenterką telewizyjną Sophie Lee grającą na saksofonie i wokalu.Pozostali członkowie to Gumpy Phillips (ex-Battle Happy, Mighty Big Crime) na gitarze i wokalu; Tricky J (Mighty Big Crime) na syntezatorze; Fiona Ruttelle w chórkach; i Nicole Love w chórkach.

Grali muzykę flower power w stylu lat 60-tych . Ich debiutancki singiel „ Spill the Wine ” - cover przeboju Erica Burdona i War z 1970 roku - osiągnął 31 miejsce na liście ARIA Singles Chart w 1992 roku. W grudniu 1991 roku grupa wydała swój debiutancki album Love In w Virgin Records , który był „pełen synkopowanych bitów i przewiewnych melodii”. Wydano drugi singiel „Beautiful People”. Jednak skupienie się na „retro-kabarecie i codziennym glo…” niewiele przyczyniło się do wzmocnienia poczucia długowieczności. Rozpadli się w 1993 roku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Spill the Wine	Freaked Out Flower Children	12.1991	32[17]	-	Virgin VOZCD 128/-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Love In	Freaked Out Flower Children	01.1992	68[8]	-	Virgin VOZCD 2059/-	-