Gloworm

Kalifornijska grupa, której liderem jest Sedric Johnson (ur. w stanie Alabama, USA). Gdy zauważył go poszukujący wokalisty Anglik Will Mount, Johnson był liderem stuosobowego chóru Long Beach Choir.

Po zaaranżowanym naprędce przesłuchaniu Anglik nie miał wątpliwości i zatrudnił chórzystę. Trzecim członkiem zespołu Gloworm jest producent i remikser Rollo. Przy pomocy Mounta połączył on gospelowy śpiew Johnsona z klubowymi rytmami, co zawocowało przebojami "Lift My Cup" i "Carry Me Home", opartymi na piosenkach tradycyjnych.

Stylistykę muzyczną zespołu określa się niekiedy jako "spiritual hard house". Pod koniec 1992 r. singel "I Lift My Cup" wydała wytwórnia Hooj Choons. Później Gloworm przeniósł się do Go! Beat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Lift My Cup	Gloworm	02.1993	20[4]	-	Pulse-8 LOSE 37	[written by Will Mount][produced by Will Mount]
Carry Me Home	Gloworm	05.1994	9[12]	-	Go! Discs GODX 112	[produced by Will Mount]
I Lift My Cup	Gloworm	08.1994	46[2]	-	Pulse-8 LOSE 67	[written by Will Mount][produced by Will Mount]

Dana Glover

Dana Glover (ur. 14 października 1974 r.) jest amerykańską piosenkarką i autorką piosenek , znaną z wykonywania piosenek filmowych .Glover urodziła się w Rocky Mount w Północnej Karolinie , ale w wieku ośmiu lat przeprowadziła się do Asheville . W wieku 16 lat trafiła na Manhattan by realizować karierę modelki. W wieku 18 lat postanowiła zostać muzykiem; najpierw w Nashville w stanie Tennessee, gdzie została pianistką, a później w Los Angeles .

W 2001 roku nagrała dla filmu The Wedding Planner utwór "Plan On Forever" - duet z kompozytorem filmowym, Mervynem Warrenem . W tym samym roku nagrała piosenkę "It Is You (I Have Loved)" dla filmu Shrek . Następnie Robbie Robertson przedstawił ją Matthew Wilderowi,który  wyprodukował  jej debiutancki album, Testimony , który osiągnął 43 miejsce na brytyjskiej liście albumów .Na tym albumie miała dwa single: "Thinking Over", który osiągnął # 17 na wykresie AC USA oraz "Rain" . W 2004 roku "Thinking Over" został wykorzystany w filmie Garry'ego Marshalla Raising Helen . Inne piosenki filmowe to "The Way (Radio Song)" z komedii z Sandrą Bullock / Hugh Grantem , "  Two Weeks Notice ", "Maybe" z Laws of Attraction i "The Truth Lies" z filmu Blueprint Franka Potente .

W 2010 roku Glover pojawiła się jako jedna z wokalistów w jednym utworze na albumie " Hello Tomorrow " saksofonisty Dave'a Kozsa pt. "Start All Over Again", który napisała. Wykonali piosenkę " Let Me Entertain You ", 24 października 2010 roku w odcinku " Gotowe na wszystko" ABC , wplecioną w fabułę z Glover  w roli gospodyni Emmy Graham.

Zaaranżowała i zaśpiewała partie wokalne w utworach "Going Home", "Anyhow", "Come Healing" i "Different Sides" na albumie Old Ideas Leonarda Cohena z 2012 roku.

Śpiewała partie wokalne na albumie  Popular Problems Leonarda Cohena z 2014 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Thinking Over	Dana Glover	05.2003	38[2]	-	Dreamworks 4507762	[written by Dana Glover][produced by Matthew Wilder]
Rain	Dana Glover	08.2003	168[1]	-	Dreamworks 450462 2	[written by Dana Glover][produced by Matthew Wilder]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Testimony	Dana Glover	05.2003	43[2]	-	Dreamworks 04504522	[produced by Matthew Wilder]

Glove

The Glove, brytyjski duet. Działał w 1983r w Londynie. Nazwę wziął od latającej Rękawicy, oręża Sinoli Wybrzydzaczy w filmie Yellow Submarine [Żółta łódź podwodna; 1968, reż. George Dunning), psychodelicznej impresji z piosenkami The Beatles. Tworzyli go dwaj muzycy na stałe związani w tym czasie z zespołem Siouxsie And The Banshees, Robert Smith (właśc. Robert James Smith; 21.04.1959r, Blackpool, Lancashire) - g, voc, znany przede wszystkim jako lider The Cure, oraz Steve Severin (właśc. Steven Bailey; 25.09.1955r, Highgate, Londyn) - b.

W nagraniach dodatkowo uczestniczyła Jeanette Landray, debiutująca w roli wokalistki ceniona tancerka i choreografka (współpraca m.in. z Zoo i Darts, a także Pink Floyd - grała pielęgniarkę w jednym z klipów zespołu). Kiedy Siouxsie Sioux, wokalistka Siouxsie And The Banshees, utworzyła wraz z Budgiem, perkusistą grupy, duet The Creatures, również dwaj pozostali muzycy, Smith i Severin, zdecydowali się na wspólne nagrania.

Z początku ich zamiarem była realizacja singla z utworami, które w pastiszowy sposób odnosiłyby się do brytyjskiej psychodelii końca lat sześćdziesiątych. Ale kiedy w marcu 1983 znaleźli się w studiu - pracowali kolejno w Britannia Row zespołu Pink Floyd, a także Morgan, Trident i The Garden, oczywiście w Londynie - oprócz utworów Like An Animal i Mouth To Mouth, wydanych w sierpniu na małej płycie, zarejestrowali też wystarczająco wiele kompozycji, by we wrześniu wypuścić na rynek album „Blue Sunshine" (tytuł pochodził z kultowego horroru Jeffa Liebermana z 1977 i odnosił się do morderczej odmiany LSD), a w listopadzie kolejny singel, Punish Me With Kisses/The Tightrope.

Zaproponowali repertuar ujawniający wpływ beatlesowskiej psychodelii, ale zachowujący też wiele z ducha twórczości The Cure, w warstwie literackiej inspirowany oglądanymi taśmowo z wideokaset filmami grozy, thrillerami itp. oraz sensacyjnymi doniesieniami prasy brukowej (np. utwory Like An Animal, napisany pod wrażeniem notatki o mieszkance wieżowca, która nie mogła znieść klaustrofobicznej atmosfery panującej w budynku i zaczęła zrzucać na przechodniów różne drobne przedmioty, Looking Glass Girl, A Blues In Drag, Orgy, Perfect Murder i Relax). Duet zamierzał nagrać jeszcze jedną płytę, której chciał dać tytuł „Music For Dreams", ale nigdy nie zrealizował tego pomysłu.
 Landray została później wokalistką zespołu Kiss That.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Like An Animal/Mouth To Mouth	The Glove	08.1983	52[3]	-	Wonderland SHE 3	[written by Steven Severin, Robert Smith][produced by Steven Severin, Robert Smith]
Punish Me With Kisses/The Tightrope	The Glove	11.1983	97[2]	-	Wonderland SHE 5	[written by Steven Severin, Robert Smith][produced by The Glove, Griffiths]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Blue Sunshine	The Glove	09.1983	35[3]	-	Wonderland SHELP 2	[produced by Steven Severin, Robert Smith, Merlin Griffiths]

Elvis Costello

ELVIS COSTELLO - Właśc. Declan Patrick Aloysius McManus, ur. 25.08.1955 r. w londyńskiej dzielnicy Paddington, Anglia. Syn refrenisty i lidera orkiestry tanecznej, Rossa McManusa.
Wychowywał się w Liverpoolu, a popularność zdobył w 1977 r. na fali sukcesów muzyki punkowej. Umiejętności komputerowego programisty prezentował początkowo w muzycznych agencjach, wykonując improwizowane na poczekaniu recitale. Szybko zainteresował się nurtem new wave, ale jego poetyckie i instrumentalne uzdolnienia wykraczały daleko poza ograniczoną stylistykę modnego brzmienia. Po krótkiej współpracy ze studiem Flip City, podpisał kontrakt z nowatorską wytworną Stiff Records, kierowaną przez Jake'a Riviere.
Pierwsze single (antyfaszystowski temat "Less Then Zero" i subtelna ballada "Alison") przeszły bez echa. Na albumowym, nagranym pod kierunkiem Nicka Lowe'a debiucie, My Aim Is True, piosenkarzowi towarzyszyła kalifornijska grupa Clover i jej wokalista, Huey Lewis. Longplay urzekał i urzeka do dziś błyskotliwością tekstów, a ekspresyjno-agresywna maniera Costello zaintrygowała recenzentów.

Pierwszy przebojowy singel, "Watching The Detectives", opiewał niedole maltretowanej przez męża żony, czemu towarzyszył wysmakowany rytm reggae. Ważną rolę w późniejszej karierze artysty odegrał odpowiadający jego kompozytorskim pomysłom zespół The Attractions w składzie: Bruce Thomas (ur. w Stock ton-on-Tees w hrabstwie Cleveland, Anglia; bas, eks-Sutherland Brothers And Quiver), Pete Thomas (ur. 9.08.1954 r. w Sheffield w hrabstwie Yorkshire, Anglia; perkusja, eks-Chilli Willi And The Red Hot Peppers) oraz Steve Nieve (właśc. Steven Nason; instr. klawiszowe).

Brzmienie The Attractions dominowało na albumach Costello, This Year's Model i Armed Forces. Drugi z nich - zawierający szczególnie drapieżne teksty - otarł się o szczyt brytyjskiej listy bestsellerów, a w USA trafił do pierwszej dziesiątki long-playów.
W Ameryce Costello zaszkodził sobie wprawdziwe określeniem Raya Charlesa mianem "ślepego, tępego czarnucha" (an ignorant, blind nigger), jednak wkrótce zostało mu to wybaczone. Pochodzący z Armed Forces temat "Oliver's Army", potępiał najemników, a przy okazji pozwalał postępowej widowni kołysać się wesoło w takt refrenu. Z końcem lat 70. Costello ugruntował swoją popularność kompozycjami i występami wraz z Lindą Ronstadt i Dave'em Edmundsem.

W 1981 r. nagrał w Nashville album Almost Blue, którego produkcji podjął się Billy Sherrill. Nakręcony przez telewizję brytyjską film dokumentalny zarejestrował odmienność postaw starego mistrza i młodego idola. Na longplayu znalazła się wylansowana przez Costello na singlu nowa wersja przeboju George'a Jonesa, "Good Year For The Roses" oraz ciekawa interpretacja "Sweet Dreams" Patsy Cline, nie doceniona przez słuchaczy.

W 1982 r. artysta nagrał ósmy album, Imperial Bedroom, będący romantyczną wyprawą w świat kłamstw i złudzeń. Dominujący na płycie gorzki nastrój najlepiej prezentowały tematy "Man Out Of Time", "I'm Your Toy" i "Beyond Believe", którego słowa były literackim przesłaniem twórcy: ",Historia łże, jak zawsze łgała, więc popłacz sobie w rękaw, mała, i wytrzyj nos w chusteczkę" (History repeats the old conceits, the glib replies the same defeats, keep your finger on important issues with crocodile tears and a pocketful of tissues). W tym samym roku Robert Wyatt nagrał najciekawszą, jak dotąd, interpretację piosenki Elvisa Costello. Utwór "Ship Building" (nawiązujący literacko do XIX-wiecznego poematu amerykańskiego poety Henry'ego Longfellowa, opisującego budowę statku, a zarazem nowego narodu) oskarżał w podtekście Wielką Brytanię o wojnę na Falklandach. Narrator walczy początkowo o lepsze jutro dla żony i dzieci, a w konsekwencji zanurza się w morską otchłań, gdzie czeka go śmierć, a nie wymarzone perły. W politykę Margaret Thatcher był też wymierzony singel "Pills And Soap", nagrany przez Costello pod pseudonimem The Imposter (Samozwaniec). Płyty Punch The Clock i Goodbye Cruel World ugruntowały legendę piosenkarza, znajdującego między nagraniami czas na produkcję albumów grup The Specials, Squeeze, Bluebells i The Pogues (podczas prac nad ostatnim z nich poznał przyszłą żonę, Cait 0'Riordan).

W 1984 r. wystąpił w roli upośledzonego brata w telewizyjnym filmie "Scully" Alana Bleasdale'a. W rok później wykazał niemałą odwagę, wykonując przy akompaniamencie akustycznej gitary słynne beatlesowskie "All You Need Is Love" podczas koncertu "Live Aid". Rok 1985 nie należał jednak do udanych. Singel ze starym tematem The Animals, "Don't Let Me Be Misunderstood" cieszył się miernym powodzeniem.

W 1986 r. Costello nagrał dwa albumy, King Of America nawiązywał do rock'n'rollowych fascynacji; producentem płyty był T-Bone Burnette, a na gitarze zagrał legendarny James Burton. Na wyprodukowanym przez Mike'a Lowe'a longplayu Blood And Chocolate- wokaliście towarzyszyli po okresie przerwy muzycy z The Attractions.

Z końcem lat 80-tych Costello podjął współpracę z Paulem McCartneyem (album Flowers In The Dirt). Po okresie twórczego odpoczynku, przypomniał się albumem Spike z 1989 r. Pojawił się też na płycie Back To Rio Rogera McGuinna, a w 1991 r. w nowym długowłosym i brodatym wcieleniu skomponował muzykę do kontrowersyjnego telewizyjnego serialu "GBH", w reżyserii Bleasdale'a. Nagrany w tym samym roku album Mighty Like A Rose cieszył się sporą popularnością. Refleksyjna płyta wskazywała, że ironia artysty wynika nie tyle z cynizmu, co z realistycznej wizji świata.

W 1993 r. piosenkarz związał się eklektyczną formacją The Brodsky Quartet, by nagrać wspólnie album The Juliet Letters. Opowiadał on prawdziwą historię profesora z Werony, który odpisuje na listy adresowane do Julii Capulet, bohaterki "Romea i Julii" Szekspira. W 1994 r. powrócił wraz z The Attractions (i Lowe'em w roli producenta) płytą Brutal Youth. Zaś w maju 1995 r. na rynku pojawił się najnowszy album Costello, The Kojak Variety, na którym artysta wykonuje 15 kompozycji z repertuaru m.in. Boba Dylana, Willy'ego Dixona, Raya Daviesa i Little Richarda. Utwory te zarejestrowano 5 lat wcześniej na Barbados przy współpracy producenta Kevina Killena. Costelto napisał również (wraz z Richardem Harveyem) ścieżkę dźwiękową do nowego serialu TV, którego reżyserem jest Alan Bleasdale.

W czerwcu 1995 r. wystąpił w serii koncertów w Londynie zorganizowanych pod hasłem "Meltdown "95". Obok niego na scenie pojawili się: Deborah Harry, The Brodsky Quartet i Royal Philharmonic Orchestra. Costello należy bez wątpienia do najciekawszych brytyjskich kompozytorów i autorów tekstów. Jego polityczny radykalizm nie zdominował artystycznej wyobraźni, dzięki czemu uchodzi do dziś w oczach większości krytyków za w pełni wiarygodnego twórcę.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Watchin' the detectives/Blame it on cain [live]	Elvis Costello	10.1977	15[11]	108[1]	Stiff BUY 20	[written by Elvis Costello][produced by Nick Lowe]
[I don' t want to go to] Chelsea/You belong to me	Elvis Costello	03.1978	16[10]	-	Radar ADA 3	[written by Elvis Costello][produced by Nick Lowe]
Pump it up/Big tears	Elvis Costello	05.1978	24[10]	-	Radar ADA 10	[written by Elvis Costello][produced by Nick Lowe]
Radio radio/Tiny steps	Elvis Costello	10.1978	29[7]	-	Radar ADA 24	[written by Elvis Costello][produced by Nick Lowe]
Oliver' s army/My Funny Valentine	Elvis Costello & The Attractions	02.1979	2[12]	-	Radar ADA 31	[gold-UK][written by Elvis Costello][produced by Nick Lowe/Elvis Costello]
Accidents will happen/Talking in the dark/Wednesday week	Elvis Costello & The Attractions	05.1979	28[8]	101[3]	Radar ADA 35	[written by Elvis Costello][produced by Nick Lowe]
I can' t stand up for falling down/Girls talk	Elvis Costello & The Attractions	01.1980	4[8]	-	2 Tone CHS TT 7	[written by Homer Banks,Allen Jones][produced by Nick Lowe][oryginalnie nagrana przez duet Sam & Dave]
High fidelity/Getting mighty crowded	Elvis Costello & The Attractions	04.1980	30[5]	-	F-Beat XX3	[written by Elvis Costello][produced by Nick Lowe]
New Amsterdam/Dr. Luther' s Assistant	Elvis Costello	06.1980	36[6]	-	F-Beat XX5	[written by Elvis Costello][produced by Nick Lowe]
Clubland /Clean money/Hoover factory	Elvis Costello & The Attractions	12.1980	60[4]	-	F-Beat XX12	[written by Elvis Costello][produced by Nick Lowe]
Good year for the roses/Your angel steps out of heaven	Elvis Costello & The Attractions	09.1981	6[11]	-	F-Beat XX17	[written by Jerry Chesnut][produced by Billy Sherrill][oryginalnie nagrana przez George Jonesa]
Sweet dreams/Psycho [live]	Elvis Costello & The Attractions	12.1981	42[8]	-	F-Beat XX19	[written by Don Gibson][produced by Billy Sherrill ][oryginalnie nagrana przez Farona Younga]
I' m your toy [live]/Cry cry cry/Wondering	Elvis Costello	04.1982	51[3]	-	F-Beat XX21	[written by Chris Etheridge/Gram Parsons][produced by Billy Sherrill ][oryginalnie nagrana przez Flying Burrito Brothers]
You little fool /Big sister/The stamping ground	Elvis Costello & The Attractions	06.1982	52[3]	-	F-Beat XX26	[written by Elvis Costello][produced by Geoff Emerick]
Man out of time/Town cryer	Elvis Costello & The Attractions	07.1982	58[2]	-	F-Beat XX28	[written by Elvis Costello][produced by Geoff Emerick]
From head to toe/The world of broken hearts	Elvis Costello & The Attractions	09.1982	43[4]	-	F-Beat XX30	[written by Smokey Robinson][produced by Elvis Costello]
Party party/Imperial bedroom	Elvis Costello & The Attractions With The Royal Guard Horns	12.1982	48[6]	-	A & M AMS 8267	[written by Elvis Costello][produced by Colin Fairley , Elvis Costello ][piosenka z filmu "Party party"]
Pils and soap	Imposter	05.1983	16[4]	-	IMP IMP 001	[written by The Imposter/Elvis Costello][produced by Colin Fairley/The Imposter/Elvis Costello ]
Everyday i write a book/Heathen town	Elvis Costello & The Attractions	07.1983	28[8]	36[14]	F-Beat XX32	[written by Elvis Costello][produced by Clive Langer,Alan Winstanley]
Let them all talk/Keep it confidential	Elvis Costello & The Attractions With The TKO Horns	09.1983	59[2]	-	F-Beat XX33	[written by Elvis Costello][produced by Clive Langer,Alan Winstanley]
Peace in our time/Withered and dead	Imposter	04.1984	48[3]	-	F Beat TRUCE 1	[written by The Imposter/Elvis Costello][produced by Clive Langer/Alan Winstanley]
I wanna be loved/Turning the town red	Elvis Costello & The Attractions	06.1984	25[6]	-	F-Beat XX35	[written by Farnell Jenkins/Elvis Costello][produced by Clive Langer/Alan Winstanley/Mono-Kings]
The only flame in town/The comedians	Elvis Costello & The Attractions	08.1984	71[2]	56[9]	F-Beat XX37	[written by E. Costello][produced by Clive Langer And Alan Winstanley]
Green shirt/Beyond belief	Elvis Costello	04.1985	68[5]	-	F-Beat ZB 400 85	[written by Elvis Costello][produced by Nick Lowe]
Don' t let me be misunderstood/Baby's got a brand new hairdo	Costello Show feat The Confederates	01.1986	33[4]	-	F-Beat 38-058 09	[written by Bennie Benjamin/Gloria Caldwell/Sol Marcus][produced by T-Bone Burnett/Elvis Costello]
Tokyo storm warning Part.1/[Part. 2]	Elvis Costello & The Attractions	09.1986	73[3]	-	Demon IMP 007	[written by D. MacManus,O'Riordan][produced by Colin Fairley , Nick Lowe]
I want you	Elvis Costello & The Attractions	11.1986	79[2]	-	Demon	[written by Elvis Costello][produced by Colin Fairley , Nick Lowe]
Blue Chair	Elvis Costello	02.1987	94[1]	-	Demon	-
Veronica/You're no good	Elvis Costello	03.1989	31[6]	19[14]	Warners W 7558	[written by Paul McCartney,Elvis Costello][produced by Kevin Killen,T-Bone Burnett,Elvis Costello]
Baby Plays Around EP.	Elvis Costello	05.1989	65[2]	-	Warner Brothers W 2949	[written by Cait O'Riordan/Elvis Costello/Richard Rodgers/Lorenz Hart][produced by Elvis Costello/Kevin Killen/T-Bone Burnett]
The other side of summer/Couldn't call it unespected #4	Elvis Costello	05.1991	43[4]	-	Warners W 0025	[written by E. Costello][produced by Mitchell Froom,Kevin Killen,Elvis Costello]
Sulky girl/A drunken man's praise of sobriety	Elvis Costello	02.1994	22[4]	-	Warner Bros WD 234	[written by D. MacManus][produced by Elvis Costello , Mitchell Froom]
13 steps lead down/Do you know what i'm saying?	Elvis Costello	04.1994	59[2]	115[4]	Warners W 0243	[written by Elvis Costello][produced by Mitchell Froom/Elvis Costello ]
You Tripped At Every Step/You've got to hide your love away	Elvis Costello	07.1994	83[1]	-	Warner Bros W 0251	[written by MacManus][produced by Elvis Costello , Mitchell Froom]
London's Brilliant Parade EP.	Elvis Costello	11.1994	48[6]	-	Warners W 0251	[written by Don Gibson/Elvis Costello/Smokey Robinson][produced by Elvis Costello/Mitchell Froom/Billy Sherrill/Geoff Emerick/Paul Bass]
I' ts time/Life shrinks	Elvis Costello & The Attractions	05.1996	58[3]	-	Warner Music WO348	[written by Elvis Costello][produced by Geoff Emerick/Elvis Costello]
Little atoms EP.	Elvis Costello & The Attractions	07.1996	95[1]	-	Warner Bros W 0364
The other end of the telescope EP.	Elvis Costello & The Attractions	07.1996	96[1]	-	Warner Bros 0365
All this useless beauty	Elvis Costello & The Attractions	08.1996	96[1]	-	Warner Bros 0367
Toledo/Tears at the birthday party [live]	Elvis Costello with Burt Bacharach	05.1999	72[2]	-	Mercury 8709652	[written by Burt Bacharach , Elvis Costello ][produced by Burt Bacharach/Elvis Costello]
She/Tears at the birthday party [live]	Elvis Costello	07.1999	19[14]	-	Mercury 870965-2	[written by Charles Aznavour,Herbert Kretzmer][produced by Trevor Jones][piosenka z filmu "Notting Hill"]
Tear off your own head [It's a doll revolution]	Elvis Costello	04.2002	58[2]	-	Mercury 5828872	[written by Elvis Costello][produced by The Imposter/Elvis Costello]
45	Elvis Costello	09.2002	92[2]	-	Mercury 0639152	[written by Elvis Costello][produced by Elvis Costello, Leo Pearson, Kieran Lynch]
Brilliant Mistake	Elvis Costello	04.2005	222[1]	-	Edsel/Demon ECPR 06	[written by Elvis Costello][produced by T-Bone Burnett/Elvis Costello]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
My aim is true	Elvis Costello	07.1977	14[12]	32[36]	Stiff SEEZ 3	[silver-UK][platinium-US][produced by Nick Lowe]
This years model	Elvis Costello with Attractions	05.1978	4[14]	30[17]	Radar RAD 3	[gold-US][gold-UK][produced by Nick Lowe]
Armed forces	Elvis Costello with Attractions	01.1979	2[28]	10[25]	Radar RAD 14	[gold-US][platinum-UK][produced by Nick Lowe]
Get happy !!	Elvis Costello with Attractions	03.1980	2[14]	11[15]	F-Beat XXLP 1	[gold-UK][produced by Nick Lowe]
Taking liberties	Elvis Costello with Burt Bacharach	10.1980	-	28[14]	Columbia JC 36 839 [US]
Trust	Elvis Costello with Attractions	02.1981	9[7]	28[15]	F-Beat XXLP 11	[produced by Nick Lowe/Roger Bechirian]
Almost blue	Elvis Costello with Attractions	11.1981	7[18]	50[13]	F-Beat XXLP 13	[gold-UK][produced by Billy Sherrill]
Imperial Bedroom	Elvis Costello with Attractions	07.1982	6[12]	30[24]	F-Beat XXLP 17	[produced by Geoff Emerick]
Punch the clock	Elvis Costello with Attractions	08.1983	3[12]	24[24]	F-Beat XXLP 19	[produced by Clive Langer/Alan Winstanley]
Goodbye cruel world	Elvis Costello with Attractions	07.1984	10[10]	35[21]	F-Beat 70 317	[silver-UK][produced by Clive Langer/Alan Winstanley]
The best of Elvis Costello Vol.1	Elvis Costello-The Man	04.1985	8[28]	116[16]	Telstar FCT 40101	[platinum-UK][gold-US][produced by Alan Winstanley/Clive Langer/Nick Lowe]
King of America	The Costello Show feat Elvis Costello	04.1986	11[9]	39[18]	F-Beat 70 946	[silver-UK][produced by T-Bone Burnett/Elvis Costello/Larry Hirsch]
Blood and chockolate	Elvis Costello with Attractions	10.1986	16[5]	84[11]	Demon IMP 80	[gold-UK][produced by Nick Lowe/Colin Fairley]
Girls! Girls ! Girls!	Elvis Costello	10.1989	67[1]	-	Demon Fiend CD 160	[produced by Nick Lowe/Geoff Emerick/Roger Bechirian/Clive Langer/Alan Winstanley]
Spike	Elvis Costello	02.1989	5[16]	32[25]	Warner Brothers WX 238	[gold-US][gold-UK][produced by Elvis Costello/Kevin Killen/T-Bone Burnett]
Mighty like a rose	Elvis Costello	05.1991	5[6]	55[7]	Warner Brothers WX 419	[silver-UK][produced by Elvis Costello/Kevin Killen/Mitchell Froom]
The Juliet letters	Elvis Costello & The Brodsky Quartet	01.1993	18[4]	125[8]	Warner Bros 9362451802	[produced by Kevin Killen/Elvis Costello/Brodsky Quartet]
The best of Elvis Costello-The man	Elvis Costello & The Attractions	03.1994	50[13]	-	Demon FIENDCD 52
Brutal youth	Elvis Costello & The Attractions	03.1994	2[6]	34[10]	Warner Bros 9362455352	[silver-UK][produced by Elvis Costello/Mitchell Froom]
The very best of Elvis Costello and The Attractions	Elvis Costello & The Attractions	11.1994	57[24]	-	Demon DPAM 13	[produced by Nick Lowe/Clive Langer/Alan Winstanley/T-Bone Burnett/Sherill/Farley]
Kojak Variety	Elvis Costello	05.1995	21[3]	102[3]	Warner Bros 9362459032	[produced by Elvis Costello/Kevin Killen]
Deep Dead Blue	Elvis Costello And Bill Frisell	08.1995	136[1]	-	Nonesuch	-
All this useless beauty	Elvis Costello & The Attractions	05.1996	28[6]	53[5]	Warner Bros 9362461982	[produced by Geoff Emerick/Elvis Costello]
Extreme Honey-The very best of Warner Brothers years	Elvis Costello	11.1997	162[1]	-	Warner Bros 46 801 [US]
Painted from memory	Elvis Costello with Burt Bacharach	10.1998	32[14]	78[6]	Mercury 5380022	[silver-UK][produced by Burt Bacharach/Elvis Costello]
The very best of Elvis Costello	Elvis Costello	08.1999	4[37]	-	Universal Music TV 5464902	[gold-UK][produced by Alan Winstanley/Burt Bacharach/Clive Langer/Elvis Costello/Geoff Emerick/Kevin Killen/Mitchell Froom/Nick Lowe/T-Bone Burnett/Trevor Jones]
For the stars	Anne Von Otter meets Elvis Costello	03.2001	67[4]	-	Deutsche Gramophon 4695302	[produced by Elvis Costello]
When i was cruel	Elvis Costello	04.2002	17[7]	20[9]	Mercury 5868292	[silver-UK][produced by The Imposter/Elvis Costello]
North	Elvis Costello	09.2003	44[3]	57[3]	Deutsche Gramophone 9809165	[produced by Elvis Costello/Kallen]
The delivery man	Elvis Costello & The Imposters	10.2004	73[4]	40[3]	Lost Highway 9863727	[produced by Dennis Herring/Elvis Costello]
The River In Reverse	Elvis Costello and Allen Toussaint	06.2006	97[2]	103[3]	Verve Forecast 9856057	[produced by Joe Henry]
Momofuku	Elvis Costello and The Imposters	05.2008	112[1]	61[2]	Lost Highway	[produced by Elvis Costello and Jason Lader]
Secret, Profane & Sugarcane	Elvis Costello	06.2009	71[1]	13[5]	Hear Music 7231280	[produced by Elvis Costello/T-Bone Burnett]
National Ransom	Elvis Costello	11.2010	71[2]	39[2]	Concord 7232142	[produced by T-Bone Burnett]
The Return of the Spectacular Spinning Songbook	Elvis Costello & The Imposters	04.2012	131[1]	-	Universal Music Enterprises	-
Wise Up Ghost	Elvis Costello and The Roots	09.2013	28[2]	16	Blue Note 3744054	[produced by Elvis Costello, Questlove, Steven Mandel]
Unfaithful Music and Soundtrack Album	Elvis Costello	11.2015	96[1]	-	UMC 4752369	-

Stiff Little Fingers

Punkowy zespół rodem z Północnej Irlandii. Po wielu zmianach personalnych - obecnie gra w składzie - Jake Burns (wokal, gitara), Ian McCallum (gitara, wokal), Ali McMordie (gitara basowa, wokal) oraz Steve Grantley (perkusja, wokal).

 

Na początku była grupa - Highway Star, która powstała w Belfaście. W jej składzie znaleźli się - Jake Burns (wokal, gitara), Henry Cluney (gitara wokal), Gordon Blair (bas) oraz Brian Faloon (perkusja). Swoją nazwę zaczerpnęła od tytułu piosenki Deep Purple. Na jej repertuar składały się covery. Gdy Blair odszedł z formacji- jego miejsce zajął Ali McMordie. W tym czasie odkryli punk rock i wszystko się zmieniło. Zdecydowano, że dotychczasowa nazwa jest za mało kojarząca się z punkiem, dlatego zmieniono ją na Stiff Little Fingers (na cześć jednej z piosenek - tym razem The Vibrators).

Jednym z pierwszych koncertów był występ w Glenmachan Hotel, podczas którego zostali zauważeni przez lewicowych dziennikarzy - Gordona Ogilviego i Colina McClellanda. To dzięki nim muzycy trafili do studia nagrań i w 1978 roku nagrali singiel „Suspect Device”, wydany przez wytwórnię zespołu - Rigid Digits. W warstwie tekstowej, grupa odnosiła się do krytyki organizacji paramilitarnych, a także różnych inicjatyw rządowych. Nagranie rozeszło się w ponad 30 tysiącach egzemplarzy. Następnie przekazali go słynnemu Johnowi Peelowi.

Niedługo potem podpisali kontrakt z niezależną wytwórnią Rough Trade. Ich drugi singlem był „Alternative Ulster”, wydany także w 1978 roku. W drugiej połowie roku koncertowali razem z Tom Robinson Band, a w następnym roku ukazał się ich debiutancki longplay- „Inflammable Material”. Niedługo potem muzycy podpisali umowę z Island Records, ale ze współpracy nic nie wyszło i muzycy wrócili do swojej własnej wytwórni. Mimo,że wydany niezależnymi kanałami - krążek stał się srebrną płytą, sprzedając się w ponad 100 tysiącach kopii. Był też pierwszym niezależnym albumem, który wszedł do brytyjskiego zestawienia najlepszych płyt długogrających. Na fali sukcesu przenieśli się do Londynu.


Na czas nagrywania nowego singla - „Gotta Gettaway” ich perkusistą został Jim Reilly, a także grał z nimi podczas trasy Rock Against Racism, w którą jako jedna z wielu grup się zaangażowali. W połowie roku przenieśli się do wytwórni Chrysalis Records, a w następnym roku swoją premierę miał drugi studyjny album - „Nobody's Heroes”, a w 1981 roku „Go for It”. Po zakończeniu promocyjnego tournee – z zespołem pożegnał się Reilly, a jego miejsce zajął Brian „Dolphin” Taylor.

W 1982 roku ukazały się EP-ka - „£1.10 Or Less” oraz czwarty album studyjny - „Now Then..”, który wyraźnie zmienił brzmienie formacji - przesuwając środek ciężkości w stronę popu. Wielu fanów poczuło się oszukanymi takim obrotem sprawy. Przełożyło się to na kiepską sprzedaż, a w końcu do rozpadu Stiff Little Fingers.

Pięć lat później muzycy reaktywowali grupę, wydając albumy z koncertami formacji oraz występując podczas krótkich tournee. Ali McMordie stwierdził jednak, że odchodzi ze składu, więc na jego miejsce znaleziono następcę - Bruce’a Foxtona (znanego z The Jam). W nowym ustawieniu w 1991 roku nagrano longplay „Flags and Emblems”. Singlem promującym wydawnictwo wybrano utwór „Beirut Moon”. Dwa lata później z grupą pożegnał się ich manager Henry Cluney. Przez najbliższe cztery lata zespół działał jako trio - Jake Burns, Bruce Foxton i Dolphin Taylor. Na scenie towarzyszyli im na przemian - Dave Sharp lub Ian McCallum.

W 1994 roku swoją premierę miał longplay "Get a Life”. Pod koniec roku z powodów rodzinnych ze składem pożegnał się Taylor. Na jego miejsce zaproszono Steve’a Grantley’a, znanego z Jake Burns and the Big Wheel. Trio wydało w 1997 roku nowy krążek - „Tinderbox”, na którym pojawił się także Ian McCallum, od 1999 roku na prawach stałego członka, co podkreślono albumem „and best of all...Hope Street”. W tym samym ustawieniu nagrano jak dotąd ostatnią płytę studyjną w ich dyskografii - „Guitar and Drum” (2004).

Na początku 2006 roku, po piętnastu latach, skład opuścił Foxton, by zająć się innymi projektami. Kilka dni później do formacji wrócił oryginalny basista Still Little Fingers - Ali McMordie. Niestety tylko na czas zbliżającej się trasy koncertowej. Po jej zakończeniu, uznano, że fanom należy się jakieś wyjaśnienie tego stanu rzeczy – pojawiło się oświadczenie o tym, jak wspaniale było znów razem zagrać, ale z uwagi na napięty grafik muzyka – jego zaangażowanie w pracy grupy jako regularnego członka raczej nie wchodzą w grę. Raczej będzie traktowany jako „koło ratunkowe”.
W marcu następnego roku Burns potwierdził, że formacja pracuje nad nowym materiałem i jeśli nie wydarzy się nic nieprzewidzianego – krążek ujrzy światło dzienne pod koniec roku. Nowy singiel „Liars Club” stanowił ironiczne odniesienie do ówczesnych – Premiera Wielkiej Brytanii oraz Prezydenta Stanów Zjednoczonych. Niestety longplay nie doczekał się swojej premiery do dziś.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Straw Dogs/You Can't Say Crap On The Radio	Stiff Little Fingers	09.1979	44[4]	-	Chrysalis CHS 2368	[written by Fingers, Ogilvie][produced by Rigid Digits]
At The Edge/Running Bear	Stiff Little Fingers	02.1980	15[9]	-	Chrysalis CHS 2406	[written by Fingers][produced by Doug Bennett]
Nobody's Hero/Tin Soldiers	Stiff Little Fingers	05.1980	36[5]	-	Chrysalis CHS 2424	[written by Fingers, Ogilvie][produced by Doug Bennett]
Back To Front/Mr Fire Coal-Man	Stiff Little Fingers	08.1980	49[4]	-	Chrysalis CHS 2447	[written by Fingers, Ogilvie][produced by Doug Bennett]
Just Fade Away/Go For It	Stiff Little Fingers	03.1981	47[6]	-	Chrysalis CHS 2510	[written by Fingers, Ogilvie][produced by Doug Bennett]
Silver Lining/Safe As Houses	Stiff Little Fingers	05.1981	68[3]	-	Chrysalis CHS 2517	[written by Fingers, Ogilvie][produced by Doug Bennett ]
Listen	Stiff Little Fingers	01.1982	33[6]	-	Chrysalis CHS 2580	[written by Fingers, Ogilvie][produced by Tim Friese-Greene]
Bits Of Kids/Stands To Reason	Stiff Little Fingers	09.1982	73[2]	-	Chrysalis CHS 2637	[written by Fingers, Ogilvie][produced by Nick Tauber]
The Price Of Admission/Touch And Go	Stiff Little Fingers	02.1983	95[2]	-	Chrysalis CHS 2671	[written by Fingers, Ogilvie][produced by Nick Tauber]
The Wild Rover/Johnny Was	Stiff Little Fingers	03.1989	83[2]	-	Virgin	[written by R. Emanuel, D. Taylor][produced by Burns, Cluney, McMordie, Taylor, Emanuel]
Can't Believe in You	Stiff Little Fingers	02.1994	97[1]	-	Essential! ESST 2035	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Inflammable Material	Stiff Little Fingers	03.1979	14[19]	-	Rough Trade ROUGH 1	[produced by Geoff Travis, Mayo Thompson and Doug Bennett]
Nobody's Heroes	Stiff Little Fingers	03.1980	8[11]	-	Chrysalis CHR 1270	[produced by Doug Bennett]
Hanx!	Stiff Little Fingers	09.1980	9[5]	-	Chrysalis CHR 1300	[produced by Doug Bennett]
Go for It	Stiff Little Fingers	04.1981	14[8]	-	Chrysalis CHX 1339	[produced by Doug Bennett]
Now Then...	Stiff Little Fingers	10.1982	24[5]	-	Chrysalis CHR 1400	[produced by Nick Tauber]
All the Best	Stiff Little Fingers	02.1982	19[8]	-	Chrysalis CTY 1414	-
Get a Life	Stiff Little Fingers	03.1994	89[1]	-	Essential! ESSCD 210	[produced by The Engine Room]
No Going Back	Stiff Little Fingers	09.2014	28[1]	-	Rigid Digits SLFCD 1401	[produced by Stiff Little Fingers]

Culture Club

CULTURE CLUB - grupa brytyjska. Powstała w 1981 w Londynie. Z początku nazwała się In Praise Of Lemmings, później Sex Gang Children, następnie Caravan Club, zaraz potem Can't Wait Club i ostatecznie Culture Club.

Założył ją Boy George (wtaśc. George Alan O'Dowd; 14.06.1961, Bexleybeath, Eitham, Kent) - voc, który wcześniej krótko współpracował z zespołem Bow Wow Wow. W pierwszym składzie znaleźli się też: John Suede -g, Michael Craig (15.02.1960, Hammersmith, Londyn) -b i Jon Moss (11.09.1957, Wandsworth, Londyn) - dr, wywodzący się z The Clash, The Damned i Adam And The Ants. Po kilku tygodniach Suede'a zastąpił Roy Hay (właśc. Roy Ernest Hay; 12.08.1961, Southend-on-Sea, Essex) -g, k z Russian Bouquet. W 1983 i 1984 z Culture Club współpracowała też Helen Terry - voc. Formacja działała do 1986. Odrodziła się w 1998 w składzie: Boy George, Hay, Craig, Moss.

Debiutowała w klubach Essex. Dokonała licznych próbnych nagrań, m.in. w studiach EMI, ale z początku nie potrafiła nimi zainteresować żadnego wydawcy. Dopiero w 1982 związała się z firmą Virgin i w maju 1982 dorobiła się pierwszego singla - White Boy/Love Twist. Wiele spośród następnych było dużymi przebojami, np. Do You Really Want To Hurt Me/Do You Really Want To Hurt Me (wersja dubowa) z września 1982 i Time (Clock Of The Heart)/White Boys Can't Control It z listopada tego roku, Church Of The Poison Mind/Man Shake z kwietnia 1983, Tumble 4 Ya/Mystery Boy z czerwca (tylko w Stanach), Karma Chameleon/That's The Way z września i Victims/Colour By Numbers z listopada tego roku, Miss Me Blind/Colour By Numbers z lutego 1984 (tylko w Stanach), It's A Miracle/Love Twist z marca, War Song/La cancion de guerra z września i The Medal Song/Don't Co Down The Street z listopada tego roku oraz Move Away/Sexuality z marca 1986.

Furorę na światowych listach bestsellerów zrobiły też albumy formacji: "Kissing To Be Clever" z października 1982, "Colour By Numbers" z października 1983, "Waking Up With The House On Fire" z października 1984 i "From Luxury To Heartache" z kwietnia 1986.

Uwagę świata zwróciła raczej atmosferą dwuznaczności wokół płci Boya George'a (dziewczęca uroda podkreślana makijażem, włosy farbowane na jaskrawe kolory, kobiece stroje) niż swoją muzyką. Bez wątpienia jednak zasłużyła na sukces. Przedstawiła wszakże bardzo zgrabne, subtelne, urokliwie melodyjne piosenki zawierające elementy wielu gatunków i stylów - od soulu, bluesa, reggae i muzyki południowoamerykańskiej po zwykły pop. W tekstach przeciwstawiła cynizmowi i okrucieństwu świata (np. Victims, War Song} naiwność dziecięcych wyobrażeń o otaczającej rzeczywistości (np. Mistake No. 3, Unfortunate Thing).

Podczas jednego z jej koncertów (w grudniu 1983 w Londynie) powstał film Culture Club - A Kiss Across The Ocean (1984, reż. Keef). Kariera formacji się załamała, gdy w 1986 George'owi, uzależnionemu od heroiny, postawiono zarzut posiadania narkotyków, a także współodpowiedzialności za śmierć przyjaciela, pianisty Michaela Rudetskiego, który przedawkował heroinę podczas pobytu w jego domu. Powodów rozwiązania Culture Club było wszakże więcej; najważniejszym wydawał się rozpad związku homoseksualnego George'a i Mossa.

W 1998 grupa wznowiła działalność i w tym samym roku odbyła udane trasy po Stanach z Human League i Howardem Jonesem oraz po Wielkiej Brytanii z Human League i ABC, a w następnym po kraju z Belinda Carlisle oraz formacjami Bananarama i Heaven 17. W październiku 1998 dorobiła się pierwszego przeboju od lat - I just Wanna Be Loved, a rok później albumu "Don't Mind If I Do" ze zgrabnym repertuarem w dawnym stylu . Hay w 1985, gdy grupa Culture Club jeszcze istniała, założył duet This Way Up z Robinsonem Reidem - voc.

W późniejszych latach osiadł w Los Angeles w Stanach Zjednoczonych i zajął się tworzeniem muzyki filmowej i telewizyjnej. Moss w 1985 stworzył zespół Heartbeat U.K., a następnie inny - Promised Land, w końcu zaś otworzył własne studio nagrań (podobnie zrobił Craig). Terry zadebiutowała jako solistka płytą "Blue Notes" (Virgin, 1986).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
White boy/Love twist	Culture Club	05.1982	114	-	Virgin VS 496	[written by Culture Club][produced by Steve Levine]
I'm afraid of me/Murder rap trap	Culture Club	06.1982	100	-	Virgin VS 509	[written by Culture Club][produced by Steve Levine]
Do you really want to hurt me/You know i'm not crazy	Culture Club	09.1982	1[3][19]	2[25][11.82]	Virgin VS 518	[gold-UK][written by Roy Hay,Boy George,Mikey Craig,Jon Moss][produced by Steve Levine][39[14].R&B Chart]
Time [Clock of the heart]/White boys can't control it	Culture Club	11.1982	3[13]	2[18][04.83]	Virgin VS 558	[gold-UK][written by Roy Hay, Boy George, Mikey Craig, Jon Moss][produced by Steve Levine][34[13].R&B Chart][46[8].Hot Disco/Dance;Epic/Virgin 1642 12"]
Church of the poison mind/Man shake	Culture Club	04.1983	2[9]	10[17]	Virgin VS 571	[gold-UK][written by Roy Hay, Boy George, Mikey Craig and Jon Moss][produced by Steve Levine]
I' ll tumble 4 ya/Mystery boy	Culture Club	07.1983	-	9[16]	Epic 03912 [US]	[written by Roy Hay, Boy George, Mikey Craig, Jon Moss][produced by Steve Levine][70[6].R&B Chart][14[14].Hot Disco/Dance;Epic/Virgin 03913 12"]
Karma chameleon/That's the way [I'm only trying to help you]	Culture Club	09.1983	1[6][21]	1[3][22]	Virgin VS 612	[gold-US][platinium-UK][written by George O'Dowd, Jon Moss, Mikey Craig, Phil Pickett, Roy Hay][produced by Steve Levine][67[4].R&B Chart]
Victims/Colours by number	Culture Club	12.1983	3[11]	-	Virgin VS 641	[gold-UK][written by Boy George, Roy Hay Mikey Craig, Jon Moss][produced by Steve Levine]
It' s a miracle/Love twist [live]	Culture Club	03.1984	4[9]	13[13]	Virgin VS 662	[written by Jon Moss,Roy Hay,Michael Craig,Phil Pickett,George O'Dowd][produced by Steve Levine][75[4].R&B Chart]
Miss me blind/Colour by numbers	Culture Club	03.1984	-	5[16]	Virgin/Epic 04388 [US]	[written by Boy George ,Roy Hay, Mikey Craig, Jon Moss[produced by Steve Levine][8[15].R&B Chart][10[9].Hot Disco/Dance;Epic/Virgin 04977 12"]
The war song/La cancion De Guerra	Culture Club	10.1984	2[8]	17[13]	Virgin VS 694	[silver-UK][written by Boy George, Roy Hay, Mikey Craig, Jon Moss][produced by Steve Levine][87[3].R&B Chart][7[13].Hot Disco/Dance;Epic/Virgin 05107 12"]
The medal song/Don't go down that street	Culture Club	11.1984	32[6]	-	Virgin VS 730	[written by Jon Moss,Roy Hay,Michael Craig,George O'Dowd][produced by Steve Levine]
Mistake No.3/Don't go down that street	Culture Club	12.1984	-	33[13]	Virgin/Epic 04727 [US]	[written by Culture Club][produced by Steve Levine][61[10].R&B Chart]
Move away/Sexuality	Culture Club	03.1986	7[7]	12[14]	Virgin VS 845	[written by Jon Moss,Roy Hay,Michael Craig,Phil Pickett,George O'Dowd][produced by Arif Mardin, Lew Hahn][87[2].R&B Chart][4[11].Hot Disco/Dance;Epic/Virgin 05360 12"]
God thank you woman/From luxury to heartache	Culture Club	06.1986	31[5]	-	Virgin VS 861	[written by Jon Moss,Roy Hay,Michael Craig,Phil Pickett,George O'Dowd][produced by Arif Mardin, Lew Hahn]
I just wanna be loved/Do you really want to hurt me	Culture Club	10.1998	4[16]	-	Virgin VS 1710	[silver-UK][written by Jon Moss,Roy Hay,Michael Craig,George O'Dowd][produced by Jon Moss,Roy Hay,Michael Craig,George O'Dowd]
Your kisses are charity	Culture Club	08.1999	25[11]	-	Virgin VS 1736	[written by Jon Moss,Roy Hay,Michael Craig,George O'Dowd][produced by Roy Hay,Culture Club, Paul Staveley O'Duffy,John Themis]
Cold shoulder/Starman	Culture Club	11.1999	43[9]	-	Virgin 1758	[written by Jon Moss,Roy Hay,Michael Craig,George O'Dowd,John Themis][produced by Paul Staveley O'Duffy]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Kissing to be clever	Culture Club	10.1982	5[59]	14[88]	Epic 38 398	[platinium-UK][platinium-US][produced by Steve Levine]
Colour by numbers	Culture Club	11.1983	1[5][56]	2[59]	Epic 39 107	[3x-platinium-UK][4x-platinum-US][produced by Steve Levine]
Waking up with the house on fire	Culture Club	11.1984	2[13]	26[20]	Virgin 39 881	[platinium-UK][platinium-US][produced by Steve Levine]
From luxury to heartache	Culture Club	04.1986	10[6]	32[17]	Virgin 40 345	[silver-UK][produced by Arif Mardin, Lew Hahn]
This Time - The First Four Years	Culture Club	04.1987	8[10]	-	Virgin VTV 1	[gold-US][produced by Steve Levine]
At worst...The best of Boy George and Culture Club	Culture Club	11.1993	24[10]	169[3]	SBK 39 014	[silver-UK][produced by Steve Levine,Angela Dust,Bruce Forest,Amos Pizzey,Bobby Z]
VH1 Storytellers/Greatest Moments	Culture Club	08.1998	15[27]	148[2]	Virgin 46 191	[platinium-UK]
Don't mind if i do	Culture Club	12.1999	64[5]	-	Virgin CDV 2887	[produced by Paul Staveley O'Duffy,John Themis]
Life (featuring Boy George)	Culture Club	11.2018	12[4]	-	BMG 4050538398014	[produced by Future Cut,John Themis]

Beat

Beat-grupa brytyjska. Powstała we wrześniu 1978 w Birmingham. Od początku stanowili ją: Dave Wakeling (19.02.1956, Birmingham) -voc, g, Andy Cox (25.01.1956, Birmingham) -g, David Steele (8.09.1960, wyspa Wight) -b i Everett Morton (5.04.1951, wyspa St. Kitts) - dr.

W 1979 najpierw dołączył Ranking Roger (wtaśc. Roger Charlery; 21.02.1961, Birmingham) - voc, perc, wywodzący się z punkrockowego zespołu Dum Dum Boyz, a wkrótce potem także Saxa (1930, Jamajka) - s, znany jako akompaniator Prince'a Bustera. W tym czasie bliską współpracę z formacją nawiązał także David "Blockhead" Wright - k, voc. W kwietniu 1982 Saxa zastąpił Wesley Magoogan -s z zespołu Hazel O'Connor. Grupa istniała do lipca 1983.

Zadebiutowała przed publicznością 31 marca 1979 występem w Mattador Club w Birmingham u boku Dum Dum Boyz. Podczas wspólnej trasy po kraju z The Selector zwróciła na siebie uwagę Jerry'ego Dammersa, pianisty The Specials, i podpisała kontrakt z utworzoną przez ten zespół firmą Two-Tone. W listopadzie 1979 dorobiła się singla z przeróbką standardu soulowego Tears Of A Clown Smokeya Robinsona (na stronie B utwór Ranking Full Stop). Sukces płyty umożliwił jej utworzenie już w grudniu tego roku własnej firmy fonograficznej Go Feet (w ramach wytwórni Arista). I już dla niej nagrała następne, zazwyczaj bardzo popularne płyty, jak single Hands Off... She's Mine/Twist And Crawl z lutego 1980, Mirror In The Bathroom/Jackpot z kwietnia Best Friend/Stand Down Margaret z sierpnia i Too Nice To Talk To/Psychedelic Rockers z listopada tego roku, Drowning/All Out To Get You z kwietnia 1981 i Door Of Your Heart/Get A job z czerwca tego roku oraz Can't Get Used To Losing You (przeróbka przeboju Andy'ego Williamsa)/Spar With Me z kwietnia 1983, a także albumy "I Just Can't Stop It" z maja 1980, "Wha'ppen?" z maja 1981 i "Special Beat Service" z września 1982.

Sukces zapewniła jej wybuchowa mieszanka rock'n'rolla spod znaku Chucka Berry'ego, soulu i funku w wydaniu takich zespołów, jak Smokey Robinson And The Miracles czy Sly And The Family Stone, oraz jamajskiej muzyki ska i reggae w wersji Prince'a Bustera lub Desmonda Dekkera, z dodatkiem m.in. elementów nowofalowego rocka, muzyki południowoamerykańskiej i konwencjonalnego popu. Znana z radykalnych poglądów społecznych, nie tylko dawała im wyraz w swoich utworach (np. w Stand Down Margaret -krytyce rządów Margaret Thatcher), ale też angażowała się w akcje polityczne, np. czynnie występowała przeciwko rozprzestrzenianiu energii nuklearnej. Wystąpiła w filmie muzycznym Dance Craze (1981, reż. Joe Massot).

Dave Wakeling i Ranking Roger po rozwiązaniu The Beat stanęli na czele zespołu General Public; na jego dorobek złożyły się albumy: "...All The Rage" (Virgin, 1984), "Hand To Mouth" (Virgin, 1986) i zrealizowany po długiej przerwie w działalności "Rub It Better" (Epic, 1995). Wakeling jako solista nagrał płytę "No Warning" (IRS, 1991).

Ranking Roger zrealizował album "Radical Departure" (IRS, 1988). W 1990 utworzył wraz z muzykami wywodzącymi się z The Specials grupę The Special Beat. Cox i Steele odnieśli światowy sukces z własną formacją Fine Young Cannibals (składu dopełnił Roland Gift - voc). Działali też jako Two Men, A Drum Machine And A Trumpet. Remiksowali nagrania m.in. Pop Will Eat Itself i Wee Papa Girl Rappers. Morton i Saxa utworzyli zespół The International Beat, który firmował m.in. albumy: "The Hitting Line" (XXX, 1986; z udziałem Ranking Rogera), "Dancehall Rockers" (Blue Moon, 1996) i "Classic Sessions" (Blue Moon, 1998).

Uwaga! W Stanach grupa The Beat musiała posługiwać się nazwą The English Beat, ponieważ w tym samym czasie w Los Angeles działał inny zespół The Beat, kierowany przez Paula Collinsa.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Tears of a clown/Ranking full stop	Beat	12.1979	6[11]	-	2-Tone/Chrysalis CHSTT 6	[written by William 'Smokey' Robinson/Henry Cosby/Stevie Wonder][produced by Bob Sargeant]
Hands off...she' s mine/Twist and crawl	Beat	02.1980	9[9]	-	Go Feet FEET 1	[written by The Beat][produced by Bob Sargeant]
Mirror in the bathroom/Jackpot	Beat	04.1980	4[13]	-	Go Feet FEET 2	[written by The Beat][produced by Bob Sargeant]
Best friend/Stand down Margaret	Beat	08.1980	22[9]	-	Go Feet FEET 3	[written by The Beat][produced by Bob Sargeant]
Too nice to talk to/Psychodelic rockers	Beat	11.1980	7[11]	-	Go Feet FEET 4	[written by The Beat][produced by Bob Sargeant]
Drowning /All out to get you	Beat	04.1981	22[8]	-	Go Feet FEET 6	[written by The Beat][produced by Bob Sargeant]
Doors of your heart/Get a job	Beat	06.1981	33[6]	-	Go Feet FEET 9	[written by The Beat][produced by Bob Sargeant]
Hit it/Which side of the bed	Beat	11.1981	70[3]	-	Go Feet FEET 11	[written by The Beat][produced by The Beat/Mike Hodges]
Save it for later/What' s your best thing	Beat	04.1982	47[5]	106[2]	Go Feet FEET 333	[written by Roger Charlery/Andy Cox/Everett Morton/David Steele/David Wakeling][produced by Bob Sargeant]
Jeanette /March of the swivelheads	Beat	09.1982	45[4]	-	Go Feet FEET 15	[written by The Beat][produced by Bob Sargeant]
I confess/Sole salvation	Beat	11.1982	54[3]	105[4]	Go Feet FEET 16	[written by The Beat][produced by Bob Sargeant]
Can' t get used to losing you/Spar with me	Beat	04.1983	3[12]	-	Go Feet FEET 17	[silver -UK][written by Doc Pomus/Mort Shuman][produced by Bob Sargeant][original by Andy Williams]
Ackee 1-2-3/Monkey murders	Beat	06.1983	54[4]	-	Go Feet FEET 18	[written by The Beat (Roger Charlery/Andy Cox/David Steele/David Wakeling/Everett Morton)][produced by Bob Sargeant]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Just can' t stop it	Beat	05.1980	3[32]	142[14]	Go Feet BEAT 001	[produced by Bob Sargeant]
Wha' ppen	Beat	05.1981	3[18]	126[6]	Go Feet BEAT 3	[produced by Bob Sargeant]
Special beat service	Beat	10.1982	21[6]	39[44]	Go Feet BEAT 5	[produced by Bob Sargeant]
What is beat? [The best of The Beat]	Beat	06.1983	10[13]	87[22]	Go Feet BEAT 6	[silver-UK][produced by Bob Sargeant]
B.P.M. -The very best of The Beat	Beat	02.1996	13[5]	-	Go Feet 74321231952	[produced by Bob Sargeant]

Karo

Karo (prawdziwe nazwisko Caroline Valley, ur.1946r wSherbrooke,Quebec ) — kanadyjska piosenkarka,,która była jedną z członkiń tria BAK,które wykonywało piosenki folkowe.W okresie 1966-1967 nagrała szereg piosenek dla wytwórni Match,specjalizujacej się w wydawaniu tak zwanych budżetowych singli [po obniżonych cenach].
 
Zdobyła pierwszą nagrodę w premierowym konkursie Découvertes (CFTM).Następnie nagrała piosenkę " Un garçon en mini-jupe ",która odniosła natychmiastowy sukces. Karo przenosi się do Montrealu i zaczyna występować w kabaretach. 

W roku 1968 jego utwory " Sur ma moto " i " Les bibites " dostają się na kanadyjską liste przebojów.
Na początku lat 70., Karo okupuje pierwsze miejsce na liście przebojów z piosenką "Des gens sympathiques".W 1971 roku brała udział w Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Tokio.Do 1975r nagrała kilka płyt,a także komponuje piosenki dla innych wykonawców minn. Nicole Cloutier i Jacquesa Salvail.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Les marionnettes (Karo "Le trio BAK) / Un jeune homme bien (par Renée Martel)	Karo	.1966	-	-	Match 6011
Bang bang / Et maintenant (par Louis Simon)	Karo	.1966	-	-	Match 6017
Il m'appelait Goguette / Le fer, le marbre et l'acier	Karo	.1966	-	-	Match 6023
Jimmy, attends-moi / La poupée qui fait non (par les Aristocrates)	Karo	.1966	-	-	Match 6024
Les boîtes ŕ gogo / Pas une place pour me garer (par Jean Berthiaume)	Karo	.1966	-	-	Match 6025
Je serai lŕ / Je croyais	Karo	.1966	-	-	Match 6029
Un jour, un jour / La terre promise	Karo	.1966	-	-	Match 6031
Petit homme / Cathédrale de Winchester	Karo	.1967	-	-	Match 6035
C'est ma chanson / Sous quelle étoile suis-je née	Karo	.1967	-	-	Match 6047
Hey Joe / La famille (avec Donald Pascal)	Karo	.1967	-	-	Match 6049
Un garçon en mini-jupe / Va-t-en	Karo	.1967	-	-	Vedettes VD 3050
Rayonne sur moi / Neige folle	Karo	.1968	-	-	Vedettes VD 3066
Sur ma moto / Je m'en vais en vacances	Karo	.1968	-	-	Vedettes VD 3071
Les bibittes / Comme le gars	Karo	.1968	-	-	Vedettes VD 3080
Une fille en monokini / Pompom	Karo	.1969	-	-	Vedettes VD 3092
Guenillette / Ti-fils ŕ papa	Karo	.1969	-	-	Vedettes VD 3098
Pauvre grand-maman (avec Robert Goulet) / Le tangogo	Karo	.1969	-	-	Vedettes VD 3101
Oui c'est l'amour / Sur les nuages	Karo	.1970	-	-	Vedettes VD 3104
Des gens sympathiques / Les amoureux	Karo	.1970	-	-	Vedettes VD 3110
Le feu de l'amour / Non non non non	Karo	.1971	-	-	Vedettes VD 3117
Dans le ventre d'une énorme baleine / Il faut sourire	Karo	.1971	-	-	Vedettes VD 3121
La plus belle des mčres / My My My	Karo	.1971	-	-	Vedettes VD 3123
My My My / World Of Make Believe	Karo	.1972	-	-	Capitol 72 672
I Believe In You / Sorry Guys	Karo	.1972	-	-	Capitol 72 744
Mon rayon de soleil / J'aime l'humanité	Karo	.1972	-	-	Capitol 85 087

Marisol

Josefa Flores González, znana lepiej jako Marisol lub Pepa Flores jest hiszpańską piosenkarką i aktorką.Marisol urodziła się jako Maria Josefa Flores w dniu 4 lutego 1948 w Maladze, Andaluzja, Hiszpania.Od poczatku wykazywała zainteresowanie śpiewem i tradycyjnym tańcem flamenco. W 1959 roku została odkryta przez producenta filmowego, Manuela J. Goyanesa, który widział jeden z jej występów w telewizji. Od tej pory stała się międzynarodową sensacją, od Hiszpanii po Japonię.
 
Reżyser, Luis Lucia Mingarro, zaproponował jej udział w filmowej trylogii Un rayo de luz (Ray of Light), Ha llegado un ángel (An Angel Has Arrived) i Tómbola (Lottery).W tych produkcjach Marisol śpiewa jedne ze swych najpopularniejszych piosenek-"La vida es una tómbola" (Life is a Lottery) oraz "Corre, corre, caballito" (Run, run, little pony), "Bambina", "Ola, ola, ola", "Estando contigo" (Being With You), "Chiquitina" (Little girl) i "Nueva melodía" (A New Melody).
 
W 1963r zagrała w komedii Marisol Rumbo a Río (Marisol Is Bound For Rio),gdzie gra rolę obu bliżniaczek,oraz śpiewa miin. utwory "Bossanova junto a ti" (Bossanova close to you), "Muchachita" (Little Woman), "Oh, Tony!" i "Guajiras".Gra też u boku Roberta Conrada w filmie La Nueva Cenicienta (The New Cinderella).W tym filmie śpiewa swoją najbardziej znaną piosenkę "Me conformo" (I Don't Need Much).U Mela Ferrera w 1965r gra w obrazie Cabriola (Everyday Is A Holiday), gdzie zaśpiewała jedną z jej najpiękniejszych pieśni: "Cabriola". Wystąpiła również w Buscame esa chica (Find That Girl) z hiszpańskimi idolami "El Duo Dinámico" (popularny duet z lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych), który zawiera pewne elementy biograficzne.
 
Dwa lata póżniej zagrała gwiazdę porno w komedii Las cuatro bodas de Marisol (Cztery wesela z Marisol),gdzie zaśpiewała "La Boda (Wedding) i " La Tarara " inspirowane poematem Garcíi Lorci.Zagrała także w Solo los dos (Just We Both),gdzie śpiewa jedną z najpopularniejszych jej piosenek w Ameryce Południowej-"La nieve" ,skomponowanej przez Juana Pardo i sławnego piosenkarza Juniora.
 
Marisol była dziecięcą ikoną lat 60-tych .Już jako dorosła aktorka otrzymała nagrodę na festiwalu filmowym w Karlowych Varach za rolę w Los días del Pasado (Days Gone By).W tym czasie zastepuje swój sceniczny pseudonim na prawdziwe nazwisko Pepa Flores.Jej ostatnie filmy to występ w Bodas de sangre (Blood Wedding) Carlosa Saury i w Carmen z 1983r.Gra w hiszpańskim serialu Mariana Pineda,oraz w Caso Cerrado z Antonio Banderasem.Ma trzy córki ze związku z późniejszym tancerzem Antonio Gadesem, który zmarł w 2004 roku.Jedna z jej córek, María Esteve, także jest aktorką, a jej najmłodsza córka, Celia jest wokalistką pop flamenco. Pepa Flores jest na emeryturze i mieszka z mężem w Maladze, gdzie pracuje na cele charytatywne. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Hisz]	Komentarz
Ola Ola Ola	Marisol	.1962	-	-	Delta FH 5006
El porom pompero / El berebito	Marisol	.1964	-	-	CID Zafiro; 3001
Amor y juventud / Yo a ti también	Marisol	.1966	-	-	Zafiro OOX-169
Corazón contento/Si me das la mano	Marisol	.1968	-	-	Zafiro OOX-205
Amor verdadero / Tú y tus recuerdos	Marisol	.1969	-	-	Zafiro OOX-211
Aquel verano / Mamy Panchita	Marisol	.1970	-	-	Zafiro OOX-218
No me quiero casar / Vacaciones	Marisol	.1970	-	-	Zafiro OOX-219
Tip, tip / Vino rosa	Marisol	.1970	-	-	Zafiro OOX-221
Si una paloma... / Pregunté por preguntar	Marisol	.1971	-	-	Zafiro OOX-234
Nina / Tienes que son~ar	Marisol	.1972	-	-	Zafiro OOX-249
Quedate a desayunar / Todo puede suceder	Marisol	.1973	-	-	Zafiro OOX-257
Ven, ven / Mi propia ley	Marisol	.1973	-	-	Zafiro OOX-255
Díle que vuelva / Enamorado de ella	Marisol	.1976	-	-	Zafiro OOX-310
En la bodega del barco / Duerma Vd. tranquila madre	Marisol	.1979	-	-	Zafiro OOX-399

Laura Ulmer

Francuska piosenkarka,córka urodzonego w Danii Georgesa Ulmera,znanego rysownika,piosenkarza i aktora,który przeniósł się do Francji na początku lat 40-tych.
 
Laura podobnie jak jej ojciec została piosenkarką i wystąpiła w kilku filmach.Wydała 3 EP-ki we Francji i cztery single w Kanadzie oraz jeden album.Wystąpiła też w filmach telewizyjnych 22, Avenue de la victoire [65] i Comment ne pas épouser un milliardaire [66].

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Jean-Paul - On reviens toujours / Ne sois pas jaloux - Un, deux, trois	Laura Ulmer	.1966	-	-	Barclay 70 762
As-tu fini de pleurer - Il a besoin d'une leçon / Depuis je pense ŕ toi - Il revient, mon copain	Laura Ulmer	.1966	-	-	Barclay 70 832
Je n'oublierai jamais - Je pense ŕ vous / Tous les garçons ne pensent qu'aux filles - Jimmy attends-moi	Laura Ulmer	.1966	-	-	Barclay 70 943