Adam Ant

Adam Ant, czyli Stuart Leslie Goddard to piosenkarz angielskiego pochodzenia, solista i założyciel, popularnego w latach 80-tych, zespołu Adam and the Ants. Adam Ant odniósł sukces również jako aktor filmowy i telewizyjny a przez widzów stacji MTV został okrzyknięty jednym z najseksowniejszych ludzi świata.


Stuart Leslie Goddard przyszedł na świat 3 listopada 1954 roku w Londynie. W jego żyłach płynie krew romska ze strony dziadka artysty, Waltera Albany Smitha. Stuart dorastał w rodzinie robotniczej, w której, jak sam wspominał, brakowało luksusów, ale na podstawowe potrzeby zawsze znajdowały się pieniądze. Jego ojciec, chroniczny alkoholik, pracował jako kierowca, matka była sprzątaczką (przez pewien czas zatrudnioną w domu Paula McCartneya!). Rodzice Goddarda rozwiedli się, gdy chłopiec miał 7 lat.

Późniejszy Adam Ant formalną edukację zakończył w college'u, w którym studiował grafikę. Nie ukończywszy szkoły, zdolny nastolatek postanowił poświęcić się karierze muzycznej. Jego pierwsze punkowe zespoły to Bazooka Joe i B-Sides, których sława nie przekroczyła najbliższego otoczenia muzyka. Przełom w karierze przyszedł wraz z udziałem w koncercie Siouxsie and the Banshees w 1977 roku. Zafascynowany twórczością zespołu Stuart zmienił nazwisko i powołał do istnienia grupę Adam and the Ants.

Jej pierwszymi członkami byli: gitarzysta Lester Square, basista Andy Warren oraz perkusista Paul Flanagan. Na ówczesnej punkrockowej scenie zespół wyróżniał się nietypowym, teatralnym image'em wykorzystującym elementy estetyki sadomasochistycznej. Skład grupy zmieniał się często właściwie przez cały okres jej działalności. W 1979 roku ukazał się debiutancki album Adam and the Ants, "Dirk Wears White Sox", wydany przez niezależną wytwórnię Do It. Jeszcze przed ukazaniem się płyty zespół sporo koncertował a jego lider pojawił się w filmie "Jubileusz", angielskiego reżysera awangardowego Dereka Jarmana.

Pierwszy album Adam and the Ants nie spotkał się z uznaniem krytyków ani publiczności. Zdecydowany na zmiany frontman zespołu nawiązał współpracę z legendarnym menadżerem (odpowiedzialnym między innymi za sukces Sex Pistols) Malcolmem McLarenem, który doradził mu ewolucję w kierunku bardziej melodyjnego grania. McLaren nie cofnął się również przed zwerbowaniem kolegów Adama Anta w szeregi nowopowstającego zespołu Bow Wow Wow. Osamotniony wokalista prędko uzupełnił braki personalne w grupie, nawiązując między innymi trwałą współpracę z Marco Pirronim, współautorem przyszłych piosenek. Ukończone w 1980 roku kolejne wydawnictwo zespołu, "Kings of the Wild Frontier" (CBS Records) okazało się ogromnym sukcesem. Jeden z utworów zatytułowany "Antmusic" dotarł na 2. miejsce brytyjskiej listy przebojów.

Sukces "Kings of the Wild Frontier" powtórzyła kolejna płyta, "Prince Charming" (1981, (1981, Epic Records), przynosząc hity takie, jak: "Stand and Deliver", tytułowy "Prince Charming" czy "Ant Rap". Oprócz chwytliwych melodii o sukcesie Adam and the Ants zadecydowały kręcone z rozmachem teledyski, które stały się punktem wyjścia dla późniejszej filmowej kariery wokalisty.

W 1982 roku Adam Ant, zawiedziony brakiem entuzjazmu wśród kolegów z zespołu, rozwiązał grupę, poświęcając się karierze solowej (kontynuując współpracę z Marco Pirronim). Jego pierwszą (a zarazem najlepiej sprzedającą się) samodzielną płytą stał się krążek "Friend or Foe" (1982, CBS Records), na którym znalazły się dwa przeboje: "Goody Two Shoes" i tytułowy "Friend or Foe". Chociaż następna płyta, "Strip" (1983, Columbia Records), nagrana przy współudziale Phila Collinsa i Richarad Jamesa Burgessa, zawierała kilka mniejszych hitów, zapowiadała schyłek popularności artysty. Na szczyt popowych list przebojów nie udało mu się powrócić również za sprawą kolejnego albumu, wyprodukowanego przez Tony'ego Viscontiego "Vive le Rock" (1985). W rezultacie Adam Ant zdecydował się na zwrot w stronę kina i telewizji.

Obok debiutu w filmie artystycznym oraz występu w reklamie Hondy (u boku Grace Jones) do filmografii Anta zaliczyć można (między innymi) filmy: "Nomads" (1986) Johna McTiernana czy "Slam Dance" (1987), thriller Wayne'a Wanga. Muzyk grał również w serialach telewizyjnych, między innymi w horrorze "Opowieści z krypty" (1992).

W 1990 roku Adam Ant powrócił na scenę muzyczną wraz z albumem "Manners & Physique" (MCA), który promował popularny singel "Room at the Top". Nie udało mu się wydać kolejnego projektu "Persuasion", który miał trafić do sklepów trzy lata później. Zamiast niego w 1995 roku ukazała się ostatnia do tej pory płyta artysty - "Wonderful" (Capitol), na której Goddard zaprezentował dojrzałe, oscylujące w okolicach rocka utwory.

Mimo, że nie nagrał kolejnej płyty, Adam Ant nie zrezygnował z twórczej aktywności. W 2006 roku do księgarni trafiła jego autobiografia zatytułowana "Stand & Deliver". Krążą słuchy, że na jej podstawie ma powstać film poświęcony życiu ekscentrycznego artysty z Russellem Brandem w roli głównej. Autor i bohater książki w 2007 roku na scenie Teatru Bloomsbury w Londonie czytał fragmenty autobiografii, przeplatając je piosenkami. Był to jego pierwszy od 11 lat występ. Chociaż bilety sprzedały się w błyskawicznym tempie, Goddard nie wznowił przedstawienia. Można go jednak posłuchać na wydanej w 2008 roku płycie. W tym samym roku założyciel Adam and the Ants został uhonorowany nagrodą magazynu "Q" za całokształt twórczości.

Twórczość Adama Anta, określana mianem popu, glam rocka czy new romantic, stała się inspiracją dla wielu zespołów: od neogotyckiego industrialnego grania Nine Inch Nails, po inspirowany glamem brytyjski Suede. Stała się również punktem wyjścia dla artystów kochających ekscentryczny, teatralny styl i towarzyszące muzyce, porywające wideoklipy.

Na zakończenie warto dodać kilka słów o burzliwym życiu prywatnym Stuarta Lesliego Goddarda. Artysta, który od lat cierpi na zespół maniakalno-depresyjny, kilkakrotnie przebywał w szpitalach psychiatrycznych. Pierwszy poważny epizod choroby poprzedził decyzję o karierze muzycznej i założenie zespołu Adam and the Ants.

Znany ze swojej urody wokalista był dwa razy żonaty, z drugą partnerką ma córkę Lily. Wśród sławnych kochanek Adama Anta nie zabrakło gwiazd muzyki i filmu. Artysta spotykał się między innymi z Amandą Donohoe, Jamie Lee Curtis, Vanity i Heather Graham.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Goody Two Shoes/Red Scab US side B:Crackpot history	Adam Ant	05.1982	1[2][11]	12[21]	CBS A 2367/Epic 03367	[silver-UK][written by Adam Ant/Marco Pirroni][produced by Adam Ant/Chris Hughes/Marco Pironni]
Friend or Foe/Juanito the Bandito	Adam Ant	09.1982	9[8]	-	CBS A 2736/-	[written by Adam Ant/Marco Pirroni][produced by Adam Ant/Marco Pironni]
Desperate but not Serious/Why do girls love horses? US side B:Place in the country	Adam Ant	11.1982	33[7]	66[8]	CBS A 2892/Epic 03668	[written by Adam Ant/Marco Pirroni][produced by Adam Ant/Chris Hughes/Marco Pironni]
Puss n Boots/Kiss the Drummer	Adam Ant	10.1983	5[11]	-	CBS A 3614/Epic 03614	[silver-UK][written by Adam Ant/Marco Pirroni][produced by Phil Collins]
Strip/Yours Yours Yours	Adam Ant	12.1983	41[6]	42[13]	CBS A 3589/Epic 04337	[written by Adam Ant/Marco Pirroni][produced by Phil Collins/Hugh Padgham]
Apollo 9/B side baby	Adam Ant	09.1984	13[8]	-	CBS A 4719/Epic 04719	[written by Adam Ant/Marco Pirroni][produced by Tony Visconti]
Vive le Rock/Greta X	Adam Ant	07.1985	50[4]	-	CBS A 6367/-	[written by Adam Ant/Marco Pirroni][produced by Tony Visconti][29[5].Hot Disco/Dance;Epic 05261 12"]
Room at the Top/Bruce Lee	Adam Ant	02.1990	13[7]	17[16]	MCA MCA 1387/MCA 53 679	[written by Adam Ant/Andre Cymone/Marco Pirroni][produced by Andre Cymone][3[11].Hot Disco/Dance;MCA 23 964 12"]
Rough Stuff/Bright Lights Black Leather	Adam Ant	08.1990	-	-	-/MCA 79042	[written by Adam Ant/Andre Cymone][produced by Andre Cymone][14[8].Hot Disco/Dance;MCA 24 035 12"]
Can't Set Rules About Love/How to steal the World	Adam Ant	04.1990	47[2]	-	MCA MCA 1404/-	[written by Adam Ant/Marco Pirroni][produced by Andre Cymone]
Wonderful/Goes Around	Adam Ant	02.1995	32[7]	39[19]	EMI EM 366/Capitol 58 239	[written by Adam Ant/Isaac Hayes/Marco Pirroni][produced by David Tickle]
Gotta be a Sin/Dog Eat Dog (Live)	Adam Ant	06.1995	48[6]	-	EMI CDEM 379/-	[written by Adam Ant/Boz Boorer/Marco Pirroni][produced by David Tickle]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Friend or Foe	Adam Ant	10.1982	5[12]	15[36]	CBS 25 040/Epic 38 370	[gold-US][gold-UK][produced by Adam Ant, Marco Pirroni]
Strip	Adam Ant	11.1983	20[8]	65[26]	CBS 25 705/Epic 39 108	[silver-UK][produced by Richard James Burgess/Adam Ant/Marco Pirroni/Phil Collins/Hugh Padgham]
Vive Le Rock	Adam Ant	09.1985	42[3]	131[7]	CBS 26 583/Epic 40 159	[produced by Tony Visconti]
Manners and Physique	Adam Ant	03.1990	19[3]	57[20]	MCA MCG 6068/MCA 6315	[produced by Andre Cymone]
Antmusic-The very best of Adam Ant	Adam Ant	08.1993	6[11]	-	Arcade ARC 31 0000/-	[produced by Chris Hughes/Jo Julian/Marco Pironni]
Wonderful	Adam Ant	04.1995	24[3]	143[9]	EMI EMC 3687/Capitol 30 335	[produced by David Tickle]
Remastered	Adam Ant	04.2005	188[1]	-	Columbia/-	-
Adam Ant Is the Blueblack Hussar in Marrying the Gunner's Daughter	Adam Ant	02.2013	25[1]	-	Blueblack Hussar BBH 002CD/-	[produced by Adam Ant, Boz Boorer, Chris McCormac]

Sugarhill Gang

Amerykańska grupa z Englewood w stanie New Jersey, której przebój "Rapper's Delight" utorował drogę hip hopowi głównie dzięki pierwszym słowom tekstu.
W jej skład wchodzili Master Gee (właśc. Guy O'Brien, ur. w 1963), Wonder Mike (właśc. Michael Wright, ur. w 1958) i Big Bank Hank (właśc. Henry Jackson, ur. w 1958). Cytowany singel oparty był na linii rytmicznej popularnego wówczas przeboju Chic "Good Times", a wokaliza została zastąpiona w znacznym stopniu konwersacją.

Radiowe emisje 15-minutowych rapowych tematów były w tych czasach szaleństwem, ale para disc jockeyów Sylvia i Joe Robinson postanowiła zainwestować w trio. Hank zajmujący się w tym czasie rozprowadzaniem pizzy zwerbował do współpracy swego kolegę Grandmastera Caza , a podkład instrumentalny zapewnił zespół Positive Force mający już na koncie własny przebój "We Got The Funk". Sekcja towarzyszyła też wokalistom we wczesnych trasach koncertowych.

Na przełomie lat 70. i 80-tych Sugarhill Gang nagrał kilka pomniejszych przebojów ("The Love In You", "Kick It Loud From 9 to 5"), po czym popadł w zapomnienie. Odegrał niewątpliwie znaczną rolę w dziejach hip hopu, a prasowe doniesienia o zatrudnieniu się Big Hanka Banka w firmie oczyszczania miasta Englewood być może wynikają tylko z zawiści.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rapper's Delight	Sugarhill Gang	11.1979	3[43]	36[12]	Sugar Hill 542	[written by Guy O'Brien/Henry Jackson/Michael Wright/Sylvia Robinson/Bernard Edwards/Nile Rodgers][Produced By Sylvia Robinson ][4[19].R&B Chart]
8th Wonder / Sugarhill Groove	Sugarhill Gang	02.1981	163[2]	82[9]	Sugar Hill 553	[written by Ronald LaPraed][Produced By Sylvia Robinson ][15[18].R&B Chart]
Showdown	The Furious Five Meets The Sugar Hill Gang	06.1981	-	-	Sugar Hill 558	[written by Sylvia Robinson, L. Johnson, M. Johnson][Produced By Sylvia, Inc., Larry Johnson, Michael Johnson][49[10].R&B Chart]
Apache/Rapper's Delight	Sugarhill Gang	02.1982	78[6]	53[11]	Sugar Hill 774	[Produced By Jigsaw Productions , Sylvia Robinson][Written-By - C. Cook , J. Chase , M. Wright , S. Robinson][13[17].R&B Chart]
The Lover In You	Sugarhill Gang	09.1982	54[3]	-	Sugar Hill 581	[Produced By Pete Wingfield , Sylvia Robinson][written by Pete Wingfield , Sylvia Robinson][55[9].R&B Chart]
The Word Is Out	Sugarhill Gang	03.1983	-	-	Sugar Hill 597	[Produced By Bernard Alexander, Doug Wimbish, Sylvia Inc.][written by Cheryl Cook, Guy Obrien, Henry Jackson, Michael Wright, Sylvia Robinson, Bernard Alexander, Doug Wimbish][71[5].R&B Chart]
Kick It Live From 9 To 5	Sugarhill Gang	08.1983	-	-	Sugar Hill 459	[Produced By Joey Robinson, Jr., Sylvia Inc.][written by M. Hepburn, Pleasure ][50[7].R&B Chart]
Livin' In The Fast Lane	Sugarhill Gang	06.1984	-	-	Sugar Hill 32 021	[Produced By Cheryl Cook, Joey Robinson, Jr.][written by Guy O'Brien, Cheryl Cook, Joey Robinson, Jr.][50[7].R&B Chart]
Rappers Delight/We got The Funk	Sugarhill Gang	01.1986	78[3]	-	Sugar Hill	-
Rappers Delight [remix]	Sugarhill Gang	11.1989	58[3]	-	Sugar Hill SHRD 0007 [UK]	[written by Guy O'Brien/Henry Jackson/Michael Wright/Sylvia Robinson/Bernard Edwards/Nile Rodgers][Produced By Sylvia Robinson]
Rappers Delight	Sugarhill Gang	06.2004	78[3]	-	Sugar Hill CMNT 965 [UK]	-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
8th Wonder	Sugarhill Gang	01.1982	-	50[18]	Sugar Hill 249	[Produced by Sylvia Robinson]

Dennis Brown

Dennis Emmanuel Brown (ur. 1 lutego 1957r w Kingston, zm. 1 lipca 1999r tamże) - jamajski muzyk reggae. Podczas jego kariery (która rozpoczęła się pod koniec lat sześćdziesiątych) nagrał ponad 75 płyt i został jednym z prekursorów lovers rocka, podgatunku reggae. Bob Marley nazywał Dennisa swoim ulubionym piosenkarzem, tytułując go "Księciem reggae", a jego twórczość wywarła wpływ na wielu przyszłych muzyków reggae.

Dennis Brown urodził się 1 lutego 1957 roku w Jubilee Hospital w Kingston. Dorastał w dużej kamienicy między North Street i King Street razem z swoim ojcem Arthurem (scenarzystą, aktorem i dziennikarzem), matką (zmarła w latach sześćdziesiątych XX wieku) oraz trójką starszych braci. Uczęszczał do Central Branch Primary School, a potem do St. Stephens College. Swoją muzyczną karierę zaczął w wieku 9 lat, kiedy to na koncercie z okazji szkolnego święta pierwszy raz wystąpił publicznie, chociaż już zdecydowanie wcześniej interesował się muzyką, fascynując się takimi wykonawcami jak Brook Benton, Sam Cooke, Frank Sinatra czy Dean Martin. Po kilku latach dołączył się do zespołu Fabulous Falcons, a w 1969 roku nagrał swój pierwszy singel - "No Man is an Island", w Studio One, jednak musiał czekać rok, żeby stał się hitem na Jamajce.


W 1972 za zachętą Joe Gibbsa nagrał kolejny album, a piosenka "Money in my Pocket" stała się hitem w Wielkiej Brytanii i początkiem jego międzynarodowej kariery . tego samego roku, Brown występował na Święta Bożego Narodzenia w Toronto w Kanadzie, razem z Delroy Wilsonem, Scottym, Errol Dunkley i Fabulous Flames, gdzie został zapowiedziany jako "Cudowny chłopak z Jamajki". W 1973 Brown został hospitalizowany z powodu zmęczenia spowodowanego przez przepracowanie i polecono mu przerwanie kariery muzycznej i skupienie się na studiach.

Brown powrócił do muzyki i zaczął koncertować w Wielkiej Brytanii w lecie 1974 razem z Cynthią Richards, Al Brownem, Sharon Forrester i The Maytals. Od tamtego czasu jego kariera nabrała rozmachu i współpracował on wykonawcami reggae (np. Lee Perry, Gregory Isaacs) czy dancehall (np. Prince Jammy, Beenie Man).
Długoletnie używanie kokainy przez piosenkarza oraz problemy z układem oddechowym spowodowały u niego w maju 1999 roku (po przyjeździe z trasy koncertowej w Brazylii) zapalenie płuc. 30 czerwca 1999 Dennis został przewieziony do Kingston's University Hospital, gdzie zdiagnozowano u niego nagłe zatrzymanie krążenia. Zmarł następnego dnia z powodu odmy opłucnowej.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Money In My Pocket (Pt.1)/Money In My Pocket (Pt.2)	Dennis Brown	03.1979	14[9]	-	Lightning LIG 554	[written by Joe Gibbs][produced by Joe Gibbs]
Love Has Found Its Way/Why Baby Why	Dennis Brown	07.1982	47[6]	-	A&M AMS 8250	[written by D. Brown, Y. Brown][produced by Joe Gibbs, Willie Lindo]
Halfway Up, Halfway Down/ Weep And Moan	Dennis Brown	09.1982	56[3]	-	A&M AMS 8250	[written by L. Thompson][produced by Joe Gibbs]
Senorita/Money In My Pocket	Dennis Brown	07.1988	95[2]	-	J&W Records JW 59	[written by D. Brown][produced by Dennis Thompson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love Has Found Its Way	Dennis Brown	06.1982	72[6]	-	A&M AMLH 64886	-

Journey

Amerykańska grupa rockowa, założona w lutym 1973 r. przez Neila Schona (ur. 27.02.1954 r. w San Mateo w stanie Kalifornia, USA; gitara; eks-Santana Band), Rossa Valory'ego (ur. 2.02.1949 r. w San Francisco; bas; eks-Fruminous Bandersnatch i Steve Miller Band), Prairie Prince'a (ur. 7.05.1950 r. w Charlotte na Nowej Kaledonii; perkusja; eks-Tubes) i George'a Ticknera (gitara).
Początkowo nosiła nazwę The Golden Gate Rhythm Section, którą zmieniła na Journey po konkursie słuchaczy stacji radiowej z San Francisco. W czerwcu skład uzupełnił Gregg Rolie (ur. w 1958 r.; klawisze, śpiew; eks-Santana Band), a we wrześniu opuścił kolegów Prince. Po przesłuchaniu blisko 30 perkusistów, grupa namówiła do współpracy Aynsleya Dunbara (ur. 10.01.1946 r. w Liverpoolu, Anglia; byłego współpracownika Jeffa Becka, Franka Zappy, Johna Mayalla i in.). W listopadzie 1974 r. zespół podpisał kontrakt z koncernem CBS/Columbia Records. W kwietniu 1975 r, po nagraniu pierwszego albumu, Journey, Tickner opuścił grupę i został studentem szkoły medycznej. Formacja kontynuowała działalność jako kwartet.

Początkowo członkowie zespołu specjalizowali się w jazz-rocku, łącznie z jego wydłużonymi i improwizowanymi solówkami. Styl ten dominował na pierwszych trzech albumach Journey. W 1977 r. grupa zmieniła graną przez siebie muzykę na wyrafinowany pomp rock. Postanowiła też dla podniesienia atrakcyjności swoich koncertów znaleźć wokalistę-frontmana. Na krótko związał się z nią Robert Fleischmann, zastąpiony w październiku przez Steve'a Perry'ego (ur. 22.01.1953 r. w Hanford w stanie Kalifornia, USA; eks-Alien Project). Z jego udziałem i z pomocą znanego producenta Roya Thomasa Bakera powstał w 1978 r. album Infinity, który odniósł duży sukces, osiągając 21. pozycję na liście magazynu "Billboard" i znajdując ponad milion nabywców. Dunbar, któremu nie odpowiadał nowy kierunek twórczości Journey, opuścił wówczas zespół i został zastąpiony przez Steve'a Smitha (ur. 21.08.1954 r. w Los Angeles; byłego współpracownika Ronniego Montrose'a).

Kolejny longplay, Evolution z 1979 r., sprzedał się w ponadmilionowym nakładzie i przyniósł grupie pierwszy przebój - "Lovin', Touchin', Squeezin" - który znalazł się w Top 20 listy "Billboardu". Po nim nadszedł czas na pierwszy w karierze Journey,album koncertowy, Captured, który zaskoczył wielu krytyków dużą różnicą, jaka dzieliła go od dosko nałych technicznie i nienagannie wyprodukowanych nagrań studyjnych. Zamiast tego zawierał dziwaczną porcję hałaśliwego hard rocka. Ostatecznie dotarł do 9. pozycji listy albumów w USA.

Rolie, zmęczony intensywnością tras koncertowych, odszedł po ukazaniu się płyty, a jego miejsce zajął Jonathan Cain (ur. 26.02.1950 r. w Chicago w stanie Illinois), który przedtem grał z zespołem The Babys. Zaangażowanie tego muzyka było ważnym wydarzeniem w karierze Journey, gdyż dodał nowego wymiaru brzmieniu zespołu. Pierwszy longplay nagrany z jego udziałem, Escape z 1981 r. był największym sukcesem grupy. Osiągnął l. pozycję na liście najpopularniejszych albumów w USA i pozostał na listach przebojów przez ponad rok, znajdując w sumie 2 miliony nabywców. Pochodziły z niego także trzy single, które znalazły się w Top 10 amerykańskiej listy przebojów: "Who's Crying Now", "Don't Stop Believin" i "Open Arms".

Wydany w 1983 r. longplay Frontiers także odniósł sukces, pozostając przez dziewięć tygodni na 2. pozycji listy albumów "Billboardu" (za "Thrillerem" M. Jacksona). Wydany na singlu utwór "Seperate Ways" doszedł do 8. pozycji na amerykańskiej liście przebojów. Po serii wewnętrznych sporów i dwuletniej przerwie w działalności, skład zespołu zmniejszył się później do rozmiarów tria Schon, Cain i Perry. Muzycy ci nagrali ostatni - jak się okazało - album Journey, Raised On Radio, wydany w maju 1986 r., będący koncepcyjną płytą, której producentem został Perry. Longplay cieszył się sporym powodzeniem, docierając do 4. miejsca listy "Billboardu". Aż cztery wybrane z niego single stały się dużymi przebojami - "Be Good To Yourself", "Suzanne", "Girl Can't Help It" i "I'll Be Alright Without You".

 Wtedy to muzycy ogłosili wiadmość o zawieszeniu działalności przez Journey, jako że chcieli nagrać solowe płyty. Okazało się jednak, iż nastąpił stały rozpad formacji. W 1988 r. Schon i Cain utworzyli grupę Bad English. W 1995 r. prasa muzyczna doniosła, iż Steve Perry, Neil Schon i Jonathan Cain - po długim okresie letargu - wyrazili chęć dalszej współpracy, co już wkrótce powinno zaowocować kolejną płytą Journey.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wheel in the sky/Can do	Journey	04.1978	-	57[8]	Columbia 10 700	[written by Neal Schon,Ross Valory,Robert Fleischmann][produced by Roy Thomas Baker]
Anytime /Can do	Journey	07.1978	-	83[4]	Columbia 10 757	[written by Neal Schon,Gregg Rolie,Ross Valory,Robert Fleischmann,Roger Silver][produced by Roy Thomas Baker]
Lights /Somethin' to hide	Journey	08.1978	-	68[10]	Columbia 10 800	[written by Jonathan Cain,Steve Perry,Neal Schon][produced by Roy Thomas Baker]
Just the same way/Somethin' to hide	Journey	04.1979	-	58[8]	Columbia 10 928	[written by Steve Perry,Neal Schon,Ross Valory][produced by Roy Thomas Baker]
Lovin ',touchin' ,squeezin'/Daydream	Journey	07.1979	-	16[20]	Columbia 11 036	[gold-US][written by Steve Perry][produced by Roy Thomas Baker]
Too late/Do you recall	Journey	01.1980	-	70[4]	Columbia 11 143	[written by Steve Perry,Neal Schon][produced by Roy Thomas Baker]
Any way you want it/When you' re alone [It ain' t easy]	Journey	03.1980	-	23[15]	Columbia 11 213	[written by Steve Perry/Neal Schon][produced by Geoff Workman/Kevin Elson]
Walks like a lady/People and places	Journey	05.1980	-	32[13]	Columbia 11 275	[written by Steve Perry][produced by Kevin Elson,Geoff Workman]
Good morning girl/Stay away/Line of fire	Journey	08.1980	-	55[8]	Columbia 11 339	[written by Steve Perry/Neal Schon][produced by Kevin Elson,Geoff Workman]
The party' s over [Hopelessly in love]/Just the same way [live]	Journey	02.1981	-	34[13]	Columbia 60 505	[written by Steve Perry][produced by Kevin Elson]
Who' s crying now/Mother,father	Journey	07.1981	46[5][09.82]	4[21]	Columbia 02241	[gold-US][written by Jonathan Cain, Steve Perry][produced by Mike Stone]
Don' t stop believin'/Natural thing	Journey	10.1981	62[4][02.82]	9[16]	Columbia 02567	[gold-US][written by Jonathan Cain, Steve Perry, Neal Schon][produced by Kevin Elson, Mike Stone]
Open arms/Little girl	Journey	01.1982	-	2[18]	Columbia 02687	[gold-US][written by Jonathan Cain/Steve Perry/Neal Schon][produced by Kevin Elson, Mike Stone]
Still they ride/La Raza Del Sol	Journey	05.1982	-	19[14]	Columbia 02883	[written by Jonathan Cain, Steve Perry, Neal Schon][produced by Mike Stone]
Separate ways [Worlds apart]/Frontiers	Journey	02.1983	-	8[17]	Columbia 03515	[written by Jonathan Cain, Steve Perry][produced by Kevin Elson, Mike Stone]
Faithfully /Frontiers	Journey	04.1983	-	12[16]	Columbia 03840	[written by Jonathan Cain][produced by Kevin Elson, Mike Stone]
After the fall/Only solutions	Journey	07.1983	-	23[12]	Columbia 04004	[written by Jonathan Cain, Steve Perry][produced by Mike Stone]
Send her my love/Chain reaction	Journey	09.1983	-	23[15]	Columbia 04151	[written by Jonathan Cain, Steve Perry][produced by Mike Stone]
Only the young/I' ll fall in love again [Sammy Hagar]	Journey	01.1985	-	9[16]	Geffen 29 090	[written by Jonathan Cain, Steve Perry,Neal Schon][produced by Kevin Elson, Mike Stone][piosenka z filmu "Vision quest"]
Be good to yourself/Only the young	Journey	04.1986	90	9[15]	Columbia 05869	[written by Jonathan Cain, Steve Perry,Neal Schon][produced by Steve Perry]
Suzanne /Ask the lonely	Journey	06.1986	-	17[13]	Columbia 06134	[written by Jonathan Cain, Steve Perry][produced by Steve Perry]
Girl can' t help it/I could have been you	Journey	08.1986	-	17[14]	Columbia 06302	[written by Jonathan Cain, Steve Perry,Neal Schon][produced by Steve Perry]
I' ll be alright without you/The eyes of a woman	Journey	12.1986	-	14[21]	Columbia 06301	[written by Jonathan Cain, Steve Perry,Neal Schon][produced by Steve Perry]
Why can' t this night go on forever/Positive touch	Journey	04.1987	-	60[12]	Columbia 07043	[written by Jonathan Cain/Steve Perry][produced by Steve Perry]
Lights	Journey	01.1993	-	74[7]	Columbia 74 842	[written by Steve Perry,Neal Schon][produced by Roy Thomas Baker]
When you love a woman	Journey	10.1996	-	12[22]	Columbia 78 428	[gold-US][written by Jonathan Cain, Steve Perry,Neal Schon][produced by Kevin Shirley]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Journey	Journey	05.1975	-	138[9]	Columbia 33 388	[produced by Roy Halee]
Look into the future	Journey	02.1976	-	100[15]	Columbia 33 904	[produced by Journey]
Next	Journey	02.1977	-	85[10]	Columbia 34 311	[produced by Journey]
Infinity	Journey	02.1978	-	21[123]	Columbia 34 912	[3x-platinum-US][produced by Roy Thomas Baker]
Evolution	Journey	04.1979	100[1][08.83]	20[96]	Columbia 35 797	[3x-platinum-US][produced by Roy Thomas Baker]
In the beginning	Journey	01.1980	-	152[8]	Columbia 36 324	[produced by Roy Halee, Glen Kolotkin, Journey]
Departure	Journey	03.1980	-	8[57]	Columbia 36 339	[3x-platinum-US][produced by Geoff Workman & Kevin Elson]
Captured	Journey	02.1981	-	9[69]	Columbia 37 016	[2x-platinum-US][produced by Kevin Elson]
Escape	Journey	08.1981	32[16]	1[1][146]	Columbia 37 408	[9x-platinum-US][produced by Kevin Elson, Mike Stone]
Frontiers	Journey	02.1983	6[8]	2[85]	Columbia 38 504	[6x-platinum-US][produced by Kevin Elson, Mike Stone]
Raised on radio	Journey	05.1986	22[5]	4[67]	Columbia 39 936	[2x-platinum-US][produced by Steve Perry]
Greatest Hits	Journey	12.1988	-	10[125]	Columbia 44 493	[15x-platinum-US][produced by Journey,Mike Stone,Roy Thomas Baker,Geoff Workman,Kevin Elson,Kevin Shirley]
Time	Journey	12.1992	-	90[4]	Columbia 48 937	[gold-US][produced by Don DeVito]
Trial by fire	Journey	11.1996	84[1]	3[27]	Columbia 67 514	[platinum-US][produced by Kevin Shirley]
Greatest hits live	Journey	04.1998	-	79[7]	Columbia 69 139	[gold-US][produced by Kevin Shirley]
Arrival	Journey	04.2001	193[1]	56[6]	Columbia 69 139	[produced by Kevin Shirley]
The Essential Journey	Journey	11.2001	-	47[5]	Columbia 86 080	[platinum-US]
Generations	Journey	08.2005	-	170[1]	Nomota 84774	[produced by Kevin Elson]
Live in Houston 1981: The Escape Tour	Journey	11.2005	-	-	Nomota 84774	[platinum-US][produced by Steve Perry]
Revelation	Journey	06.2008	68[3]	5[42]	Frontiers FRCD 376 [UK]	[platinum-US][produced by Kevin Shirley]
Don't Stop Believin' - The Best Of	Journey	01.2010	73[25]	-	Sony Music 88697604012	[silver-UK][produced by Mike Stone/Kevin Elson/Roy Thomas Baker/Steve Perry/Geoffrey Workman/Kevin Shirley]
Greatest Hits	Journey	02.2010	12[24]	10[445]	Columbia 4631492 [UK]	[produced by Mike Stone/Kevin Elson/Roy Thomas Baker/Steve Perry/Geoffrey Workman/Kevin Shirley]
Eclipse	Journey	06.2011	33[3]	13[7]	Frontiers FRCD 517E	[produced by Kevin Shirley/Neal Schon/Jonathan Cain]
Greatest Hits 2	Journey	11.2011	-	93[1]	Columbia	[gold-US][produced by Journey/Steve Perry/Roy Thomas Baker/Kevin Elson/Kevin Shirley/Geoffrey Workman]

Glitter Band

Grupa brytyjska. Powstała w 1971r w Sheffield.Wyłoniła się się z zespołu Boston International. Z początku, jako The Glittermen, była jedynie formacją akompaniującą Gary'emu Glitterowi, ale od 1973r, już jako The Glitter Band, nagrywała również na własny rachunek. Pierwszy skład: Gerry Shephard (ur. 28.12.1951r, Londyn - zm. 6.05.2003r) - voc, g, John Rossall (ur. 26.11.1948r, Blackpool) - tp, tb, s, voc, Robert Edmonds (ur. 28.04.1949r, Buckinghamshire) - bs, ts, Harvey Ellison (ur. 13.01.1952r, Harrogate, Yorkshire) - s, tp, tb, fl, ob, g, k, voc, John Springate
(ur. 1.02.1949r, Kidbrook, Kent) - voc, b, Peter Phipps (ur. 5.08. 1951r, Londyn) - dr, k, voc, Peter Gill (ur. 9.06.1951r, Sheffield) - dr.

W grudniu 1973r odeszli Edmonds i Gill, a dołączył Tony Leonard - dr. W grudniu 1974 zrezygnował Rossall. Wkrótce potem na krótko dołączył Peter Oxendale - k, znany ze Sparks i Jet. W sierpniu 1976r miejsce Shepharda zajął Trevor Horn (ur. 15.07.1949r, Durham, Hertfordshire) -g , voc z zespołu Tiny Charles. W tym czasie skróciła nazwę do The G. Band. W 1977 się rozsypała. W 1980 odrodziła się z inicjatywy Shepharda jako The Glitter Band. W późniejszych latach skład wielokrotnie się zmieniał, ale oprócz lidera w różnych okresach występowali w nim znowu m.in. Springate, Phipps i Leonard. W końcu lat dziewięćdziesiątych Shephardowi towarzyszyli: Phipps, Merrilyn Bear - k i Bill Phillips- b , a na początku następnej dekady: Leonard, Paul James - g, voc, Mark De Vanche - k, voc i Micky B. - b, voc. W maju 2003 śmierć lidera wyznaczyła kres działalności grupy jednakże tradycje The Glitter Band kontynuowały dwie inne.

Pierwsza, założona przez Phippsa, wyłoniła się z Glitz Blitz i mianowała: Pete Phipps's Glitter Band; współtworzyli ją: Mark Simkins - voc, g, Dominic Rodgers - g, voc, Steve Stokes - b, voc i Alan Testot-Newick - dr. Druga, kierowana przez Rossalla i Ellisona, wyłoniła się z John Rossall's Glam Rock Explosion i przyjęła nazwę The Rossall/Ellison Glitter Band.

 Utworzona w 1971 jako The Glittermen grupa towarzyszyła Gary'emu Glitterowi. W 1973 poprosiła Mike'a Leandera, producenta przebojowych płyt wokalisty, by umożliwił jej również nagrania na własne konto pod szyldem The Glitter Band. Podczas próbnej sesji, zorganizowanej - jak większość późniejszych - w londyńskich Mayfair Studios, zarejestrowała trzy utwory: You Wouldn't Leave Me Would You, Teenager In Love i Everybody's Dancing. Ale dopiero kolejny, Angel Face, wynik drugiej wizyty w studiu, zaowocował kontraktem z firmą Bell. Wydany w marcu 1974 na singlu (z piosenką You Wouldn't Leave Me Would You na stronie B) okazał się wielkim przebojem ery glam rocka.

Niemal wszystkie spośród małych płyt The Glitter Band wydanych przez Bell zdobyły ogromną popularność; oprócz Angel Face były to: Just For You/I'm Celebrating z lipca 1974 i Let's Get Together Again/Jukebox Queen z października tego roku, Goodbye My Love/Got To Get Ready For Love ze stycznia 1975r, The Tears I Cried/Until Tomorrow z kwietnia, Love In The Sun/I Can Hear Music z sierpnia i Alone Again/Watch The Show z listopada tego roku oraz People Like You People Like Me/Makes You Blind z lutego 1976r i Don't Make Promises (You Can't Keep)/lf You Go Away z maja tego roku. Publiczności spodobały się też albumy: „Hey!" z lipca 1974r, „Rock'n'Roll Dudes" z kwietnia 1975r, „Listen To The Band" z grudnia tego roku i przekrojowy „Greatest Hits" z maja 1976r.

W repertuarze grupy dominowały własne piosenki przesycone duchem muzyki lat pięćdziesiątych, ale wykonywane w sposób kojarzący się z przebojami Glittera czy szerzej, z produkcjami Leandera (atak sfuzzowanych gitar, potężne uderzenie dwóch zestawów perkusyjnych itp.), w późniejszym zaś okresie, poczynając od Goodbye My Love, coraz bliższe konwencjonalnego pop rocka. Sporadycznie sięgała też po hity sprzed lat, jak All I Have To Do Is Dream The Everly Brothers, Sealed With A Kiss Bryana Hylanda, Twisting The Night Away Sama Cooke'a, I Can Hear Music The Beach Boys i Gimme Some Loving The Spencer Davis Group.

Chociaż kontynuowała współpracę z Glitterem, koncertowała też bez niego, głównie w kraju, ale i w Niemczech, krajach skandynawskich oraz Australii. Obok m.in. Mud, Slick i The Rubettes wystąpiła w komedii muzycznej Never Too Young To Rock (1975, reż. Dennis Abey). Po rozstaniu wiosną 1976 z Glitterem zmieniła nazwę na The G. Band i podpisała kontrakt z wytwórnią CBS. Już dla niej nagrała we Francji single Lay Your Love On Me/Hard To Settle Down z listopada 1976r, Look What You've Been Missing/It's Alright z marca 1977r i She Was Alright/Almost American/Love Street z maja tego roku oraz album „Paris Match" z kwietnia 1977r (m.in. opracowanie Sympathy For The Devil The Rolling Stones). Niestety, publiczność nie zaakceptowała jej zwrotu w stronę bardziej ambitnego rocka. W rezultacie CBS nie zdecydował się na wydanie ukończonej już płyty „Star Chaser".

Zniechęceni muzycy zdecydowali się wówczas rozwiązać The G. Band. W 1980 grupa odrodziła się jako The Glitter Band, ale w późniejszych latach skoncentrowała się przede wszystkim na koncertach (znowu towarzyszyła niekiedy Glitterowi, np. podczas jego tras po kraju w 1981 i 1997r). Nagrywała tylko sporadycznie, np. w 1984r kasetę „Greatest Hits" z nowymi opracowaniami swoich dawnych przebojów i kilkoma premierowymi piosenkami oraz w 1986r koncertowy album „Live At The Marquee" z własnymi hitami i przeróbkami m.in. The Kids Are Alright i Substitute The Who, a także kilka singli, m.in. Until The Next Time/Spaces, wydany w lutym 1981r przez Polo, Nothing At All/Backs Against The Wall, wydany w 1984r przez Tempo, i Angel Face/Angel Face (A Choir Of Angels Version), wydany w czerwcu 1989r przez Switchback.

 Shephard w duecie z Oxendale'em i z udziałem Phippsa nagrał album „Put Your Money Where Your Mouth Is" (Nemperor, 1979). Z powodzeniem działał też jako kompozytor i producent nagrań; wraz ze Springate'em współpracował w tej roli m.in. z Nicki French. W maju 2003r zmarł po długiej walce z rakiem. Już po jego śmierci ukazała się płyta „Let's Get Together Again" (Waterfront Productions, 2003), zawierająca trzy nagrania z 1997. Rossall ma w dorobku kilka solowych singli, m.in. I Was Only Dreaming (Bell, 1975), zrealizowany z zespołem Jet. Springate firmował m.in. płyty „I've Got The Musie In Me" (2004) i „Glam Rock Revue!" (2004). Phipps grał m.in. w zespołach The Secret, Random Hold, XTC, Culture Club i Denim, utworzonym przez Lawrence'a Haywarda, byłego lidera Felt, oraz wspomagał m.in. Eurythmics, zanim odnowił współpracę z The Glitter Band, a następnie stworzył wraz z muzykami własnego zespołu Glitz Blitz grupę Pete Phipps's Glitter Band. Udzielał się też m.in. w formacji Santanarama, wykonującej muzykę Santany. Gill kontynuował karierę w Saxon. Leonard niezależnie od współpracy z kolejnymi wcieleniami The Glitter Band występował też z własnym zespołem Soultime oraz m.in. z reaktywowanym The Animals i z The
Paul James Band. Ponadto w połowie lat osiemdziesiątych otworzył własne studio i działał jako producent nagrań, a nieco później zajął się też handlem sprzętem nagłaśniającym i oświetleniowym. Horn grał m.in. w The Buggles i Yes, a przede wszystkim odniósł sukces jako producent nagrań; w tej roli współpracował m.in. z Art Of Noise, Frankie Goes To Hollywood, Tiną Turner i Stingiem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Angel face/ You Wouldn't Leave Me, Would You?	Glitter Band	03.1974	4[10]	-	Bell 1348	[written by Gerry Shephard,John Rossall,Gerry Shepherd][produced by Mike Leander]
Just for you/ I'm Celebrating	Glitter Band	07.1974	10[8]	-	Bell 1368	[written by Gerry Shephard,John Rossall][produced by Mike Leander]
Let' s get together again/ Jukebox Queen	Glitter Band	10.1974	8[8]	-	Bell 1383	[written by Gerry Shephard,John Rossall,Gerry Shepherd][produced by Mike Leander]
Goodbye my love/ Got to Get Ready for Love	Glitter Band	01.1975	2[9]	-	Bell 1395	[written by Gerry Shephard][produced by Mike Leander]
The tears i cried/ Until Tomorrow	Glitter Band	04.1974	8[8]	-	Bell 1416	[written by Gerry Shephard,John Springate,Gerry Shepherd][produced by Mike Leander]
Love in the sun/ I Can Hear Music	Glitter Band	08.1975	15[8]	-	Bell 1437	[written by Gerry Shephard,John Springate][produced by Mike Leander]
People like you/ Makes You Blind	Glitter Band	02.1976	5[9]	-	Bell 1471	[written by Gerry Shephard,John Springate][produced by Mike Leander]
Makes you blind/People Like You And People Like Me	Glitter Band	11.1976	-	91[6]	Arista 0207 [US]	[91[9].R&B Chart][4[22].Hot Disco/Dance;Arista 0207 7"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hey	Glitter Band	09.1974	13[12]	-	Bell BELLS 241
Rock' n' roll dudes	Glitter Band	05.1975	17[4]	-	Bell BELLS 253	[produced by Mike Leander]
Greatest hits	Glitter Band	06.1976	52[1]	-	Bell BELLS 264

Gary Glitter

Gary Glitter znany też jako Paul Russell, Paul Raven i Paul Monday;właściwie Paul Francis Gadd; ur. 8.05.1940, Banbury, Oxfordshire, Wielka Brytania) - voc; kompozytor, autor tekstów, producent nagrań. W końcu lat pięćdziesiątych stanął jako Paul Russell (przyjął wówczas nazwisko ojczyma) na czele grupy rock'n'rollowej Paul Russell And His Rebels. Występował z nią m.in. w klubie Safari przy Trafalgar Square w centrum Londynu. Tam zwrócił na siebie uwagę producenta filmowego Roberta Hartforda Davisa, któremu powierzył obowiązki menażera.

Dla firmy Decca nagrał, już jako Paul Raven, pierwszy singel Alone In The Night/Too Proud, wydany w styczniu 1960r. Niedługo potem związał się z Parlophone i zrealizował kolejne płytki, Walk On Boy/All Grown Up z sierpnia 1961 i Tower Of Strength (piosenka Burta Bacharacha)/Livin' The Blues z listopada tego roku. W tym czasie wystąpił też w filmie - Stranger In The City (1961).

Niestety, nie udało mu się przebić wśród wielu podobnych wokalistów ery beatu i w następnym okresie ograniczył się do występów, głównie w niemieckich klubach, z towarzyszeniem orkiestry rozrywkowej Mike'a Leandera, a następnie zespołu Boston International, który się z niej wyłonił. Działał też jako wokalista sesyjny; wspomagał w studiu m.in. Tommy'ego Steele'a, Adama Faitha i Engelberta Humperdincka. Bez powodzenia zabiegał o główną rolę w filmie Privilege (Przywilej; 1967, reż. Peter Watkins). Z nieco większym sukcesem próbował sił w zawodzie producenta nagrań; współpracował m.in. z The Poets. W 1968r podpisał kontrakt z wytwórnią MCA i w następnym okresie nagrał dla niej kilka singli z balladowym i soulowym repertuarem: jako Paul Monday Musical Man/Wait For Me z czerwca 1968r i Here Comes The Sun/Musical Man z października 1969r, znowu jako Paul Raven Soul Thing/We'll Go Where The World Can't Find Us z sierpnia 1968 i Stand/Soul Thing z. lipca 1970r, a wreszcie jako Rubber Bucket We Are Living In One Place/Take Me Away z października 1969r. Wszystkie powstały we współpracy z Leanderem - jako producentem, a często także kompozytorem (wyjątkami były m.in. piosenki Here Comes The Sun George'a Harrisona z repertuaru The Beatles i Stand zespołu Sly And The Family Stone).

Żaden nie zyskał popularności i umowa nie została przedłużona, ale w okresie jej obowiązywania wokalista zdążył jeszcze wziąć udział w rejestracji studyjnej wersji musicalu Jesus Christ Superstar Andrew Lloyda Webbera i Tima Rice'a (MCA, 1970; zaśpiewał partie dwóch kapłanów). W 1970r nagrał pod kierunkiem Leandera i przy pomocy muzyków Boston International prosty, ale efektowny, rozciągnięty do piętnastu minut utwór Rock And Roll, zwracający uwagę skandowaną raczej niż śpiewaną partią wokalną, hipnotyzująco jednostajnym, gitarowym akompaniamentem i wyeksponowanym, potężnym uderzeniem bębnów. Kompozycja zainteresowała firmę Bell. I w marcu 1972 ukazała się rozcięta na dwie części na singlu Rock And Roll Part 2/Rock And Roll Part 1. Ponieważ bardzo różniła się od wcześniejszych propozycji artysty, trzeba było wymyślić nowy pseudonim. Rozważano takie propozycje, jak Terry Tinsel, Stanley Sparkle i Vicky Vomit, ale ostatecznie na nalepce pojawiły się imię i nazwisko Gary Glitter. Z początku płytka przeszła bez echa, ale grana przez Radio One i Radio Luxembourg trafiła w końcu, w czerwcu tego roku, na listy przebojów i odniosła ogromny sukces. Był to początek wielkiej kariery wokalisty, który w krótkim czasie awansował na jedną z największych gwiazd ery glam rocka.

 Ubrany w skrzący się od złoceń strój i buty na koturnach, nazywany przez dziennikarzy złośliwie „Misiem Yogi, który udaje Davida Bowiego", wykrzykiwał z powodzeniem słowa cudownie prostackich, dynamicznych utworów tworzonych według wzoru, jakim był Rock And Roll. A towarzyszyła mu nieodmiennie grupa nazwana z początku The Glittermen, później zaś The Glitter Band, stworzona przez muzyków Boston International, od 1974 znana też z własnych nagrań. Wszystkie jego single dla Bell zrobiły furorę na listach przebojów w Wielkiej Brytanii i innych krajach europejskich (kilka pojawiło się też w zestawieniach w Stanach). Oprócz Rock And Rolla wydał w tym czasie:I Didn't Know I Loved You (Till I Saw You Rock And Roll)/Hard On Me z września 1972r, Do You Wanna Touch Me (Oh Yeah)/ I Would If I Could ze stycznia 1973r, Hello Hello I'm Back Again/I.O.U. z marca, I'm The Leader Of The Gang (I Am)/Just Fancy That z lipca i I Love You Love Me Love/ Hand's Up! It's A Stick Up z listopada tego roku, Remember Me This Way/It's Not A Lot z marca 1974r, Always Yours/I'm Right You're Wrong I Win z czerwca i Oh Yes! You're Beautiful/Thank You Baby For Myself z listopada tego roku, Love Like You And Me/I'll Carry Your Picture Everywhere z kwietnia 1975r, Doing Alright With The Boys/Good For No Good z czerwca i Papa Oom Mow Mow (piosenka z repertuaru The Riivingtons)/56e Cat Alley Cat z listopada tego roku oraz You Belong To Me/Rock And Roll Part I z marca 1976r. Również albumy „Glitter" z października 1972r i „Touch Me" z maja 1973r zyskały wielką popularność. A histeryczną atmosferę jego koncertów dokumentowały płyta „Remember Me This Way" z czerwca 1974r i identycznie zatytułowany film (1974, reż. Ron Inkpen i Bob Foster), zrealizowane w listopadzie 1973 w londyńskim teatrze Rainbow.

Klapa ostatniego zestawu dla Bell, „G.G." z października 1975, dowodziła wszakże, iż publiczność zmęczyła się muzyką Glittera. W późniejszym okresie nagrywał mniej, występował rzadziej i tylko sporadycznie odnosił sukcesy. Nie miały większego powodzenia albumy „Silver Star" ze stycznia 1978r i „Boys Will Be Boys" z listopada 1984r, oba dla Aristy, „C'mon C'mon - The Gary Glitter Party Album" z listopada 1987r dla Telstar, koncertowy „Gary Glitter's Gangshow - The Gang, The Band, The Leader" z listopada 1989r dla Castle Communications i „Leader II" z 1991r dla Attitude.

Ale niektóre spośród singli nadal pojawiały się wyżej lub niżej na listach przebojów, np. And She Kissed Me/I Love You Love Me Love z września 1981r i All That Glitters (wiązanka dawnych przebojów)/Reach For The Sky z listopada tego roku, oba dla Bell, Dance Me Up/Too Young To Dance z czerwca 1984r i Another Rock And Roll Christmas/Another Rock And Roll Christmas (wersja instrumentalna) z listopada tego roku, oba dla Aristy, Frontiers Of Style/The Only Way To Survive z 1988r dla Trax oraz autobiograficzny Through The Years/Another Rock And Roll Christmas z listopada 1992r dla EMI. Przypominał się też fanom dzięki współpracy z innymi artystami, np. w 1982r wykonał z B.E.F. (British Electronic Foundation) dawny hit Elvisa Presleya Suspicious Minds, w 1986r zaśpiewał z Girlschool własny przebój I'm The Leader Of The Gang (I Am), a w 1988r na szczyty list trafiło nagranie Doctorin' The Tardis duetu K.L.F. - sygnowane nazwą The Timelords - z samplami z Rock And Rolla (później powstała też wersja z bezspośrednim udziałem Glittera).

Karierę wokalisty komplikowały wszakże uzależnienia - od alkoholu, narkotyków i hazardu. W 1980r popadł w takie długi, że musiał się ogłosić bankrutem. Ponadto w tym czasie trzykrotnie stawał przed sądem pod zarzutem jazdy samochodem po pijanemu, a w marcu 1986r w obawie przed karą więzienia próbował odebrać sobie życie (zażył silną dawkę środków nasennych). W 1996 zagrał ojca chrzestnego w scenicznej wersji opery rockowej Quadrophenia zespołu The Who. W 1997r wystąpił w filmach The Full Monty (Goło i wesoło; reż. Peter Cattaneo) i Spice World (Spice World; reż. Bob Spiers; z grupą Spice Girls w roli głównej), ale sceny z jego udziałem wycięto, gdy w tym samym roku stał się bohaterem głośnego skandalu. Oddany w listopadzie do naprawy komputer zdradził jego zainteresowanie dziecięcą pornografią. Do akcji wkroczyła policja, podczas rewizji w należących do artysty domach, w Londynie i Wedmore, znaleziono pięćdziesiąt zdjęć ściągniętych z zakazanych stron internetowych. Stanął przed sądem i w listopadzie 1999 został skazany na cztery miesiące więzienia. Karę odbywał w zakładzie penitencjarnym Horfield w Bristolu. Odzyskał wolność w styczniu 2000, po zaledwie dwóch miesiącach, zwolniony w obawie przed samosądem ze strony współwięźniów. Spieniężył wówczas cały mąjątek i opuścił Wielką Brytanię.

W późniejszych latach żył kolejno na Kubie, w Kambodży i Wietnamie. W listopadzie 2005 został aresztowany  na lotnisku w Hoszimin (dawny Sajgon) pod zarzutem molestowania seksualnego nieletnich dziewcząt i w marcu 2006 skazany na trzy lata więzienia. Oskarżenia o pedofilię wyznaczyły kres jego kariery. Trasa po kraju w grudniu 1997 pod hasłem A Night Out With The Boys, znowu z udziałem The Glitter Band, okazała się ostatnia. Nie wznowił też nagrań, chociaż jego dyskografia powiększyła się we wrześniu 2001 o jeszcze jedną płytę z premierowym materiałem, „On" (tytuł roboczy brzmiał „Lost On Life Street"), zrealizowaną jeszcze przed skazaniem, rozprowadzaną wyłącznie za pośrednictwem Internetu, ponieważ handel w Wielkiej Brytanii odmówił jej dystrybucji. W repertuarze znalazło się kilka nowych piosenek w starym stylu, jak Rock Hard Men i Never Want The Rain, oraz odświeżone wersje trzech starszych kompozycji: Hello Hello I'm Back Again, Ready To Rock i Hooked On Hollywood. Ponadto w 2004 i 2005r ukazały się dwa fanklubowe single, zawierające nigdy wcześniej nie publikowane nagrania z połowy lat dziewięćdziesiątych: Control i Field Of Dreams.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rock And Roll Part 1/Rock And Roll Part 2	Gary Glitter	03.1972	2[14]	7[11]	Bell 1216	[written by Gary Glitter, Mike Leander][produced by Mike Leander]
I didn' t know i loved you (Till I Saw You Rock And Roll)/ Hard on Me US side B:Shakey Sue	Gary Glitter	09.1972	4[11]	35[9]	Bell 1259	[written by Gary Glitter, Mike Leander][produced by Mike Leander]
Do you wanna touch me/ I Would If I Could But I Can't	Gary Glitter	01.1973	2[11]	-	Bell 1280	[written by Gary Glitter, Mike Leander][produced by Mike Leander]
Hello hello i' m back again/ IOU	Gary Glitter	04.1973	2[14]	-	Bell 1299	[written by Gary Glitter, Mike Leander][produced by Mike Leander]
I' m the leader of the gang (I Am)	Gary Glitter	07.1973	1[4][12]	-	Bell 1321	[written by Gary Glitter, Mike Leander][produced by Mike Leander]
I love you love me love/ Hands Up It's a Stick Up	Gary Glitter	11.1973	1[4][14]	-	Bell 1337	[utwór Tommy Jamesa][written by Gary Glitter, Mike Leander][produced by Mike Leander]
Remember me this way/ It's Not a Lot (But It's All I Got)	Gary Glitter	03.1974	3[8]	-	Bell 1349	[written by Gary Glitter, Mike Leander][produced by Mike Leander]
Always yours / I'm Right You're Wrong I Win	Gary Glitter	06.1974	1[1][9]	-	Bell 1359	[written by Gary Glitter, Mike Leander][produced by Mike Leander]
Oh ,yes you' re beautiful/ Thank You, Baby, For Myself	Gary Glitter	11.1974	2[10]	-	Bell 1391	[written by Gary Glitter, Mike Leander][produced by Mike Leander]
Love like you and me/ I'll Carry Your Picture (Everywhere)	Gary Glitter	05.1975	10[6]	-	Bell 1423	[written by Gary Glitter, Mike Leander,Gerry Shepherd][produced by Mike Leander]
Doing alright with the boys	Gary Glitter	06.1975	6[7]	-	Bell 1429	[written by Gary Glitter, Mike Leander][produced by Mike Leander]
Papa oom mow mow	Gary Glitter	11.1975	38[5]	-	Bell 1451	[written by Carl White,Turner Wilson,Al Frazier,Sonny Harris][produced by Mike Leander][#4 hit for Rivingtons in 1962]
You belong to me	Gary Glitter	03.1976	40[5]	-	Bell 1473
It takes all night long Pt. 1	Gary Glitter	01.1977	25[6]	-	Arista ARIST 85	[written by Gary Glitter, Mike Leander][produced by Mike Leander]
A little boogie woogie in the back of my mind/ The Treat of 42nd Street	Gary Glitter	07.1977	31[5]	-	Arista ARIST 112	[written by Gary Glitter, Mike Leander][produced by Mike Leander]
Gary Glitter EP.	Gary Glitter	09.1980	57[3]	-	GTO GT 282	-
And then she kissed me	Gary Glitter	10.1981	39[5]	-	Bell 1497	[written by Phil Spector,Jeff Barry,Ellie Greenwich][produced by Mike Leander]
All That Glitters (Medley)	Gary Glitter	12.1981	48[5]	-	Bell BELL 1498	-
Dance me up/ Too Young to Dance	Gary Glitter	06.1984	25[5]	-	Arista ARIST 570	[written by Gary Glitter, Mike Leander,Eddie Seago][produced by Mike Leander]
Another rock and roll Christmas	Gary Glitter	12.1984	7[7]	-	Arista ARIST 592	[written by Gary Glitter, Mike Leander,Eddie Seago][produced by Mike Leander]
And the Leader Rocks On/Let's go party	Gary Glitter	10.1992	58[2]	-	EMI EM 252	[written by Gary Glitter, Mike Leander][produced by Paul Gadd Jnr.]
Through the Years/Another Rock And Roll Christmas	Gary Glitter	11.1992	49[3]	-	EMI EM 256	[written by Gary Glitter, M. Pearson][produced by Paul Gadd Jnr.]
By Public Demand	Gary Glitter	12.1995	50[5]	-	Carlton Sounds 3036000192	-
House Of The Rising Sun	Gary Glitter	12.1996	81[4]	-	Attitude OYCD 002	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Glitter	Gary Glitter	10.1972	8[40]	186[8]	Bell BELLS 216	[produced by Mike Leander]
Touch me	Gary Glitter	06.1973	2[33]	-	Bell BELLS 222	[produced by Mike Leander]
Remember me this way	Gary Glitter	06.1974	5[14]	-	Bell BELLS 237	[produced by Mike Leander]
Gary Glitter' s Greatest Hits	Gary Glitter	03.1976	33[5]	-	Bell BELLS 262
Many happy returns-The Hits	Gary Glitter	11.1992	35[8]	-	EMI EMTV 68
Ultimate	Gary Glitter	12.1997	112[4]	-	Snapper

Glencoves

The Glencoves był folkową grupą popową założoną w 1961 roku w Mineola na Long Island w Nowym Jorku .

Wśród członków znaleźli się Don Connors (główny wokal i banjo), Bill Byrne (wokal i gitary), John Cadley (wokal) i Brian Bolger (gitara i wokal). Byrne został burmistrzem Morgantown, WV, a obecnie służy jako radny Morgantown City. Cadley kontynuował wykonywanie muzyki bluegrass ze swoim zespołem,  John Cadley & The Lost Boys, oraz jako połowa duetu John Cadley & Cathy Wenthen . 

Zespół miał przebojowy singiel w Select Records "Hootenanny", który osiągnął  38 miejsce na liście Billboard Hot 100 w 1963 roku.  Tytuł piosenki odnosi się do singalongów ludowych, które stały się popularne w kampusach uniwersyteckich podczas folkowego odrodzenia w latach 60-tych.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hootenanny/It's Sister Ginny's Turn To Throw The Bomb	Glencoves	06.1963	-	38[9]	Select 724	[written by Deane, Goehring, Horther]

Jackie Gleason

John Herbert "Jackie" Gleason, Jr.-(ur. 26 lutego 1916r w Nowym Jorku, zm. 24 czerwca 1987r w Fort Lauderdale) - amerykański aktor, komik i piosenkarz. Był nominowany do Oscara za rolę drugoplanową w filmie Bilardzista. Twórca i główny bohater amerykańskiego serialu The Honeymooners, którego polska adaptacja otrzymała tytuł: Miodowe lata.
 Jackie Gleason jest uznawany w USA - jak i na całym świecie - za jednego z najlepszych komików wszech czasów. W latch 60-tych stworzył jeden z najpopularniejszych spektakli komediowych o nazwie "The Jackie Gleason Show". Właśnie ten program emitowany w tv zarabiał 50.000$ tygodniowo. Grywał również w filmach u boku gwiazd takich jak Paul Newman. Jedną z najlepszych kreacji stworzył w filmie "Mistrz kierownicy ucieka" gdzie fenomenalnie wcielił sie w postac szeryfa Buforda pokazujac tym samym swój nieprzecietny geniusz aktorski. Był bardzo wszechstronnym artystą,komponował muzyke do swoich programów i pisał scenariusze. Zmarł w Fort Lauderdale na Florydzie,miał 71 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Autumn Leaves/Oo! What You Do To Me	Jackie Gleason	11.1955	-	50[9]	Capitol USA 3223	[produced by Kosma, Prevert, Mercer]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Music for Lovers Only	Jackie Gleason	01.1953	-	1[18][155]	Capitol 352	[produced by Richard Jones]
Lover's Rhapsody	Jackie Gleason	07.1953	-	9[3]	Capitol 366	[produced by Richard Jones]
Music to Make You Misty	Jackie Gleason	12.1953	-	2[41]	Capitol 455	-
Tawny	Jackie Gleason	02.1954	-	1[1][26]	Capitol 471	-
Music, Martinis and Memories	Jackie Gleason	09.1954	-	1[4][57]	Capitol 509	-
Music to Remember Her	Jackie Gleason	03.1955	-	5[16]	Capitol 570	-
Lonesome Echo	Jackie Gleason	06.1955	-	1[2][23]	Capitol 627	-
Romantic Jazz	Jackie Gleason	11.1955	-	2[11]	Capitol 568	-
Music for Lovers Only/Music to Make You Misty	Jackie Gleason	01.1956	-	7[6]	Capitol 455	-
Music to Change Her Mind	Jackie Gleason	02.1956	-	8[5]	Capitol 632	-
Night Winds	Jackie Gleason	06.1956	-	10[10]	Capitol 717	-
Music for the Love Hours	Jackie Gleason	08.1957	-	13[2]	Capitol 816	[gold-US]
Jackie Gleason presents Music for the Love Hours	Jackie Gleason	09.1957	-	15[1]	-	-
Velvet Brass	Jackie Gleason	09.1957	-	16[10]	Capitol 859	-
Oooo!	Jackie Gleason	12.1957	-	14[4]	Capitol 905	-
Movie Themes- For Lovers Only	Jackie Gleason	08.1963	-	82[5]	Capitol 1877	-
Today's Romantic Hits – For Lovers Only	Jackie Gleason	12.1963	-	115[8]	Capitol 1978	-
Today's Romantic Hits – For Lovers Only Vol. 2	Jackie Gleason	06.1964	-	82[10]	Capitol 2056	-
Silk 'n' Brass	Jackie Gleason	02.1966	-	141[4]	Capitol 2409	-
How Sweet It Is for Lovers	Jackie Gleason	11.1966	-	71[11]	Capitol 2582	-
A Taste of Brass – For Lovers Only	Jackie Gleason	06.1967	-	200[2]	Capitol 2684	-
Close Up	Jackie Gleason	08.1969	-	192[2]	Capitol 255	-

Johnny Cymbal

Ur. 3.02.1954 r. w Ochiltree w hrabstwie Clyde, Szkocja. Jeszcze w dzieciństwie wraz z rodziną przeniósł się do Kanady. Już w wieku kilkunastu lat wykazywał duże uzdolnienia muzyczne. Mieszkając w Cleveland, w USA, podpisał w 1960 r. kontrakt nagraniowy z wytwórnią MGM Records. Wśród jego wczesnych nagrań uwagę zwracał "The Water Is Red", singel - makabreska, opowiadający o tym jak dziewczyna Cymbała zostaje pożarta przez rekina.

W 1963 r. piosenkarz przeniósł się do wytwórni Kapp Records, dla której nagrał utwór "Mr. Bass Man", dowcipny pean na cześć wokalisty śpiewającego najniższym głosem w zespole harmonicznym. W tym przypadku chodziło konkretnie o niejakiego Ronniego Brighta. Płyta doszła do 16. miejsca w USA i do 24. w Wielkiej Brytanii, i stała się jedną z najlepiej zapamiętanych nowości ery przed-beatlesowskiej.

Mimo dokonania kolejnych nagrań Cymbalowi nie udało się już przebić na listach bestsellerów. Podjął za to nową karierę autora piosenek. Spod jego pióra wyszedł utwór "Mary In The Morning", amerykański hit Ala Martino z 1967 r. Był też później producentem kilku nagrań Davida Cassidy'ego i Gene'a Pitneya. Od 1980 r. osiadły w Nashville, koncentruje się dziś na muzyce country.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Water Was Red/Bunny	Johnny Cymbal	03.1961	-	108[3]	MGM 12 978	[written by Wagner]
Mr. Bass Man / Sacred Lovers Vow	Johnny Cymbal	02.1963	24[10]	16[13]	Kapp 503	[written by Johnny Cymbal][produced by Alan Lorber]
Teenage Heaven/Cinderella Baby	Johnny Cymbal	05.1963	-	58[6]	Kapp 524	[written by Johnny Cymbal/Jack Gale][produced by Allen Stanton]
Dum Dum Dee Dum (Wedding Bells / (Surfin' At) Tia Juana	Johnny Cymbal	08.1963	-	77[4]	Kapp 539	[written by Marvin Moore/Bernie Wayne][produced by Allen Stanton]
Cinnamon/This is my story	Derek	10.1968	-	11[15]	Bang 558	[written by G. Tobin, J. Cymbal][produced by Johnny Cymbal, George Tobin]
Back door man/Sell your soul	Derek	02.1969	-	59[6]	Bang 566	[written by G. Tobin, J. Cymbal][produced by Johnny Cymbal, George Tobin]

Jonathan Cain

Jonathan Cain-ur.26.02.1950r w Chicago;pianista,kompozytor.Znany przede wszystkim jako członek wielu popularnych zespołów takich jak BABY'S,BAD ENGLISH a przede wszystkim JOURNEY.

Pierwszy album "Windy city breakdown"[1977;Bearsville] nagrał z własną grupą Jonathan Cain Band.W 1978 roku dołącza do składu Baby' s,w której pozostaje do 1981r.W tym samym roku staje się członkiem Journey nagrywając z nią 4 LP.
W 1988 roku wraz z Johnem Waite [ex Baby' s] zakłada Bad English dla którego pisze większość repertuaru.
Od 1995 roku poświęca się działalności solowej.Jego najbardziej znane albumy to:
"Back to the innocence" [1995;Intersound]
"Piano with a view" [1995;Higher Octave]
"Body language" [1997;Higher Octave]
"For a lifetime" [1998;Higher Octave]

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Til' it' s time to say goodbye/Ladie's night	Jonathan Cain	01.1976	-	44[9]	October 1001

Jude Cole

Jude Cole-ur.18.06.1960r w Carbon Cliff, Illinois,amerykański wokalista i autor piosenek,muzyk,producent,kompozytor muzyki filmowej i aktor.Nagrał kilka przebojów które znalazły się na liście Bollboardu minn. "Baby, It's Tonight" i "Time for Letting Go".

Zaczął swoja karierę muzyczną od występów z brytyjską grupą The Records w 1980r z którą nagrał album.Póżniej dzięki Camelii Kath,żony gitarzysty grupy Chicago Terry Katha ,taśmy z jego nagraniami trafiły do Petera Cetery,by w końcu wylądować w wytwórni Warner Bros z którą w 1985r podpisuje kontrakt płytowy.

Rok póżniej nagrywa tytułową piosenkę do filmu Back to School.W 1987r ukazuje się jego debiutancki album Jude Cole. W 1990r ukazuje się płyta A View From 3rd Street z której pochodzą dwa jego przebojowe single "Baby, It's Tonight" i "Time for Letting Go".Dwa lata póżniej Cole nagrywa album Start The Car.W 1995r nagrywa kolejny album,I Don't Know Why I Act This Way,na którym towarzyszą mu Pat Mastelotto (ex-Mr Mister) na perkusji i Steve Porcaro (ex-Toto) na klawiszach.

Cole pracował także jako muzyk sesyjny w studiu w Los Angeles, jako wokalista i jako muzyk grający na gitarze i basie.Śpiewał minn. na płycie Del Shannona wyprodukowanej przez Toma Petty'ego.Zresztą proponowano mu granie w zespole tego ostatniego na basie,ale odmówił.Nagrywał też razem z Moon Martin & The Ravens dla Capitol Records, australijskimi rockmenami Billym Thorpe, Dwightem Twilley'em, czy gitarzystą Doobie Brothers Patem Simmonsem.

Napisał muzykę do trzech filmów razem ze swoim partnerem z wytwórni Kieferem Sutherlandem.
Obecnie związany jest z Ironworks Music,pracujac jako menadżer i producent z Lifehouse, Roccą DeLuca, Beth Orton, MoZella, Jimem Stapley'em.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Baby, It's Tonight/Heart of blues	Jude Cole	04.1990	-	16[18]	Reprise 19 869	[written by Jude Cole][produced by David Tyson]
Time for Letting Go/Prove me wrong	Jude Cole	08.1990	-	32[15]	Reprise 19 743	[written by Jude Cole][produced by David Tyson]
A House Full of Reasons	Jude Cole	12.1990	-	69[15]	Reprise 19 530	[written by David Cole][produced by David Tyson]
Start the Car/A place in the line	Jude Cole	09.1992	-	71[7]	Reprise 18 793	[written by Jude Cole][produced by James Newton Howard , Jude Cole ]
Tell the Truth/It comes around	Jude Cole	01.1993	-	57[12]	Reprise 18 673	[written by Jude Cole/James Newton Howard][produced by James Newton Howard , Jude Cole ]
Worlds apart/First your money [Then your clothes]	Jude Cole	07.1993	-	123[1]	Reprise 18 509	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
A View From 3rd Street	Jude Cole	05.1990	-	138[12]	Reprise 26 164	[produced by David Tyson]
Start the Car	Jude Cole	10.1992	-	177[3]	Reprise 26 898	-