Giorgio Moroder

Giorgio Moroder to niezwykle wpływowy włoski producent, kompozytor, a także DJ. Często jest uznawany za pioniera elektronicznej muzyki tanecznej, techno oraz new wave (nowa fala). Giorgio Moroder urodził się 26 kwietnia 1940 roku we włoskim Urtijei.


W latach 70-tych XX wieku przebywał w Monachium gdzie założył wytwórnie Oasis Records, która po kilku latach weszła w skład Casablanca Records. W trakcie tzw. "ery disco" współpracował z Donną Summer przy takich przebojach jak "Love to Love You Baby" czy "I Feel Love". Powołał do życia - także w Monachium - Musicland Studios, w których pracowały takie zespoły i artyści jak: Electric Light Orchestra, Led Zeppelin, Queen czy Elton John.

Moroder swoje pierwsze kroki w muzyce stawiał w "Scotch-Club" mieszczącym się w Aachen. Niedługo po tym, w roku 1966 roku, wydał kilka singli jako Giorgio. Pierwszy sukces przyszedł w 1969 roku kiedy to nakładem Ariola Records wydał kompozycję "Looky Looky".

 Początek lat 70-tych upłynął artyście na pracy w Niemczech gdzie starał się wyrobić sobie markę w świecie muzyki. Często współpracował z Petem Bellottem, autorem tekstów; należy jednak zaznaczyć, że również na swoim indywidualnym koncie ma kilka przebojów: "Son of My Father", From Here to Eternity czy "Chase", który był motywem przewodnim w filmie "Midnight Express". Warto odnotować, że cala ścieżka dźwiękowa do tego filmu została nagrodzona Oscarem w 1979 roku. W tym samym roku Moroder wydał album "E=MC^2". W latach 1977 - 1979 nagrał trzy krążki korzystając z pseudonimu Munich Machine.

W 1984 roku artysta podjął współpracę z Philiepm Oakeyem z The Human League i wspólnie zarejestrowali krążek o tytule "Philip Oakey & Giorgio Moroder"; singiel z tego albumu zatytułowany "Together in Electric Dreams" podbił brytyjskie listy przebojów. W tym samym roku Giorgio do wspólnych działań zaprosił lidera Kajagoogoo - Limahla - czego owocem był światowy przebój "The Neverending Story".

 Dwa lata później podjął prace - wspólnie z Haroldem Faltermeyerem oraz Tomem Whitlockim - nad ścieżką dźwiękową do filmu Top Gun. Warto zaznaczyć, że przez całą swoją karierę Moroder był związany z filmem. Poza "Midnight Express" pojawił się szereg innych produkcji, który przyniósł artyście sławę. W 1980 roku skomponował ścieżki dźwiękowe do filmów "Foxes" oraz "American Gigolo". Dwa lata później pracował przy filmie "Cat People" co zaowocowało przebojem Davida Bowiego "Cat People (Putting Out Fire)". 1983 rok to film "Scarface", a w 1984 roku Moroder zajął się stworzeniem współczesnej ścieżki dźwiękowej do klasyki kina niemego - "Metropolis".

Utwory jego autorstwa są także obecne we współczesnych formach rozrywki - kompozycje Morodera pojawiły się w serii gier video "Grand Theft Auto". Warto także odnotować, że muzyk jest autorem oficjalnych motywów muzycznych Igrzysk Olimpijskich w Los Angeles (1984), Seulu (1988) a także Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej (1990). Na przestrzeni lat włoski artysta współpracował z takimi wykonawcami jak: Andy Lau, Maria Conchita Alonso, Edoardo Bennato, Blondie, David Bowie, Irene Cara, Cheap Trick, Cher, Roger Daltrey, Elizabeth Daily, Nina Hagen, Amy Holland, Michael Holm, Elton John, Helen St. John, Janet Jackson, Freddie Mercury, Olivia Newton-John, Barbra Streisand, Donna Summer, Bonnie Tyler, Sabrina Salerno. Giorgio pracował także z zespołem Daft Punk nad ich krążkiem "Random Access Memories" wydanym w 2013 roku. Moroder przy tej okazji wielokrotnie podkreślał, że jest wielkim fanem utworu "One More Time" autorstwa francuskiego duetu.

Giorgio ma na swoim koncie wiele nagród - w tym 3 Nagrody Amerykańskiej Akademii Filmowej (Oscary) oraz 2 nagrody Grammy. We wrześniu 2004 roku został wprowadzony do Dance Music Hall of Fame.

Latem 2013 roku Moroder zaczął swoją karierę jako DJ i obecnie podróżuje po klubach prezentując klasyczne utwory lat 70. i 80. XX wieku.

                                                                                Filmografia

1978: Midnight Express 1978: Dzięki Bogu już piątek 1980: Lisice 1980: Amerykański żigolak 1982: Inne spojrzenie 1982: Ludzie-koty 1983: D.C. Cab 1983: Superman III 1983: Flashdance 1983: Człowiek z blizną 1984: Elektryczne sny 1984: Niekończąca się opowieść 1986: Top Gun 1987: Więcej niż wszystko 1988: Another Way - D-Kikan Joho 1989: Niech się dzieje co chce 1990: Niekończąca się opowieść II: Następny rozdział 1992: Jackpot 1998: Ognista burza 2002: Cat People: An Intimate Portrait by Paul Schrader

 

                                                                                         Awards

Oscar [Muzyka filmowa] 1987 Best Music, Original Song "Take My Breath Away" from Top Gun Top Gun  1984 Best Music, Original Song "Flashdance...What a Feeling" from Flashdance  1979 Best Music, Original Score Midnight Express Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] Grammy 2014 Album of the Year "Random Access Memories."   1997 Best Dance Recording For the song "Carry On"  1984 Best Album of Original Score Written for a Motion Picture or Television Special Flashdance

                                        Kompozycje na listach przebojów

with Pete Bellotte & Michael Holm 01/1972 Son of My Father Chicory Tip 91.US/1.UK 03/1972 Son of My Father Giorgio Moroder 46.US with Pete Bellotte 05/1972 What's Your Name Chicory Tip 13.UK 03/1973 Good Grief Christina Chicory Tip 17.UK 09/1977 From Here to Eternity Giorgio Moroder 109.US/16.UK 10/1978 Givin' Up Givin' In The Three Degrees 12.UK 12/1981 You Can Madleen Kane 77.US 08/1984 Here She Comes Bonnie Tyler 76.US/98.UK 12/2000 Giving Up, Giving In Sheena Easton 54.UK with Donna Summer,Pete Bellotte 10/1975 Love to Love You Baby Donna Summer 2.US/4.UK 12/1976 Spring Affair Donna Summer 58.US 12/1976 Winter Melody Donna Summer 43.US/27.UK 07/1977 I Feel Love Donna Summer 6.US/1.UK 09/1977 I Remember Yesterday Donna Summer 14.UK 12/1977 Love's Unkind Donna Summer 3.UK 12/1977 I Love You Donna Summer 37.US/10.UK 02/1978 Rumour Has It Donna Summer 53.US/19.UK 04/1978 Back in Love Again Donna Summer 29.UK 01/1979 Heaven Knows Donna Summer & Brooklyn Dreams 4.US/34.UK 04/1985 I Feel Love Bronski Beat / Marc Almond 3.UK 03/1989 Love to Love You Baby Bali 08/1991 Love's Unkind Sophie Lawrence 21.UK 09/1992 I Feel Love Messiah 19.UK 12/1997 I Feel Love Vanessa-Mae 41.UK with Donna Summer 05/1976 Try Me, I Know We Can Make It Donna Summer 80.US 01/1980 On the Radio Donna Summer 5.US/32.UK 09/1980 The Wanderer Donna Summer 3.US/48.UK 02/2001 On the Radio Martine McCutcheon 7.UK solo 01/1979 Chase Giorgio Moroder 33.US/48.UK 03/1980 The Seduction (American Gigolo theme) James Last 28.US 07/1989 Like a Yo-Yo Sabrina 72.UK 05/1996 Chase Midi Xpress 73.UK 03/1998 Chase Trance Atlantic Air Waves 76.UK 06/2002 Chase Dr. Kucho! 194.UK with Sheila Ferguson 03/1979 The Runner The Three Degrees 10.UK with Ron Mael, Russell Mael 04/1979 The Number One Song in Heaven Sparks 14.UK 10/1979 Tryouts for the Human Race Sparks 45.UK with Debbie Harry 02/1980 Call Me Blondie 1.US/1.UK 01/1984 Rush, Rush Debbie Harry 105.US/87.UK with David Bowie 03/1982 Cat People (Putting Out Fire) David Bowie 67.US/26.UK with David Sylvian 10/1982 Life in Tokyo Japan 28.UK with Keith Forsey & Irene Cara 04/1983 Flashdance ... What a Feeling! Irene Cara 1.US/2.UK 10/1983 Why Me? Irene Cara 13.US/83.UK 11/1993 Flashdance... What a Feeling Björn Again 65.UK with Keith Forsey 10/1983 Lady, Lady, Lady Joe Esposito 86.US 10/1984 The NeverEnding Story Limahl 17.US/4.UK with Irene Cara & Pete Bellotte 12/1983 The Dream (Hold on to Your Dream) Irene Cara with Irene Cara, Bunny Hull 03/1984 Breakdance Irene Cara 8.US/88.UK with Richie Zito & Paul Engemann 07/1984 Reach Out Giorgio Moroder 81.US with Freddie Mercury 09/1984 Love Kills Freddie Mercury 69.US/10.UK 01/2009 Love Kills Little Boots 112.UK with Philip Oakey 09/1984 Together in Electric Dreams Giorgio Moroder & Philip Oakey 3.UK 06/1985 Good-Bye Bad Times Giorgio Moroder & Philip Oakey 44.UK 08/1985 Be My Lover Now Giorgio Moroder & Philip Oakey 91.UK with Melissa Manchester & Keith Forsey 11/1984 Thief of Hearts Melissa Manchester 86.US with Limahl 05/1986 Love in Your Eyes Limahl 80.UK with Tom Whitlock 05/1986 Danger Zone Kenny Loggins 2.US/45.UK 06/1986 Take My Breath Away Berlin 1.US/1.UK 02/1987 Winner Takes It All Sammy Hagar 54.US 03/1987 Meet Me Halfway Kenny Loggins 11.US 10/1987 Crazy World Big Trouble 71.US 11/2002 Take My Breath Away Soda Club 16.UK 04/2004 Take My Breath Away Jessica Simpson 20.US/159.UK with Magoo , Pete Bellotte, Static Major, Timbaland & Donna Summer 01/1998 Luv 2 Luv U Timbaland & Magoo 37.US with Marietta Waters 07/1998 Carry On Donna Summer and Giorgio Moroder 65.US with Jamie Ford, Jamie White, Pete Bellotte 02/1999 Given Up Mirrorball 12.UK with Jimmy Jam, Terry Lewis, Tony Tolbert, T-Boz, Lisa "Left Eye" Lopes, Martin, Pete Bellotte, Donna Summer, B.B. Dickerson, Charles Miller, Papa Dee Allen, Harold Brown, Howard Scott, Lee Oskar & Lonnie Jordan 06/1999 I'm Good at Being Bad TLC 117.US with Rick Smith, Karl Hyde, Darren Emerson, Pete Bellotte, Donna Summer 08/1999 King of Snake Underworld 17.UK with Harvey Dawson, Jim Browski & Ron Mael 06/2000 Musak Trisco 28.UK with Shelly Peiken 06/2000 The Last Night Gloria Gaynor 67.UK with Courtney Taylor-Taylor,Debbie Harry, Holly Johnson, Mark O'Toole & Peter Gill0 05/2003 We Used to Be Friends / Call Me / Relax The Dandy Warhols 18.UK with Harold Faltermeyer & Keith Forsey 03/2004 I Wanna Rock You Farley "Jackmaster" Funk vs. GM 158.UK with Rick Ross, J. R. Rotem, Pete Bellotte 09/2006 Push It Rick Ross 57.US with Lil Wayne, Dre , Cool, Eddie Montilla, Pete Bellotte 02/2010 On Fire Lil Wayne 131.UK

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Son Of My Father/Underdog	Giorgio	03.1972	-	46[8]	Dunhill 4304 [US]	[written by Pete Bellotte/Mike Holm/Giorgio Moroder][produced by Giorgio Moroder]
Knights In White Satin/I Wanna Funk You Tonite/Oh L'Amour	Giorgio Moroder	08.1976	-	-	-	[10[8].Hot Disco/Dance;Oasis 5006 LP.]
From Here To Eternity/Too Hot To Handle	Giorgio	09.1977	16[10]	109[3]	Oasis 1	[written by Giorgio Moroder/Pete Bellotte][produced by Giorgio Moroder]
From Here To Eternity/Too Hot To Handle/First HandExpierence In Second Hand Love	Giorgio Moroder	08.1977	-	-	-	[2[16].Hot Disco/Dance;Casablanca 7065 LP.]
Chase/Love's Theme	Giorgio Moroder	03.1979	48[6]	33[12]	Casablanca CAN 144	[written by Giorgio Moroder][produced by Giorgio Moroder][31[6].Hot Disco/Dance;Casablanca 20 146 12"][piosenka z filmu "Midnight Express"]
E=MC²	Giorgio Moroder	09.1979	-	-	-	[4[22].Hot Disco/Dance;Casablanca 7169 LP.]
Reach Out (Track Theme From The Official Music Of The XXIIIrd Olympiad Los Angeles 1984)	Giorgio Moroder (Featuring Paul Engemann)	07.1984	-	81[4]	Columbia 04511	[written by Paul Engemann/Giorgio Moroder/Richie Zito][produced by Giorgio Moroder]
Together In Electric Dreams	Giorgio Moroder With Philip Oakey	09.1984	3[16]	-	Virgin VS 713	[written by Giorgio Moroder/Phil Oakey][produced by Giorgio Moroder][20[9].Hot Disco/Dance;Virgin 1937 12"]
Love Kills/ Rotwang's Party (Robot Dance)	Freddie Mercury/Giorgio Moroder	11.1984	-	-	Columbia 04606 [US]	[written by F. Mercury, G. Moroder][produced by Freddie Mercury, Giorgio Moroder, Mack][44[9].Hot Disco/Dance;Columbia 05098 12"][piosenkaz filmu "Metropolis"]
Good-Bye Bad Times	Philip Oakey And Giorgio Moroder	06.1985	44[5]	-	Virgin VS 772	[written by Giorgio Moroder/Phil Oakey][produced by Giorgio Moroder]
Be My Lover Now	Be My Lover Now	08.1985	91[1]	-	Virgin VS 800	[written by Giorgio Moroder, Philip Oakey][produced by Giorgio Moroder][20[9].Hot Disco/Dance;A&M 12 141 12"]
Carry On	Donna Summer & Giorgio Moroder	07.1998	65[3]	-	Almighty CDALMY 120	[written by Giorgio Moroder/Marietta Waters][produced by Giorgio Moroder][25[9].Hot Disco/Dance;Interhit 10 164 12"]
The Chase	DJ Empire Presents Giorgio Moroder	12.1999	46[5]	-	Logic 74321731482	[written by Giorgio Moroder][produced by Giorgio Moroder][1[1][13].Hot Disco/Dance;Logic 73 087 12"]
From Here To Eternity	Giorgio Moroder vs. Danny Tenaglia	08.2000	-	-	-	[written by Giorgio Moroder/Pete Bellotte][20[9].Hot Disco/Dance;Logic 77 589 12"]
Together In Electric Dreams	Giorgio Moroder With Philip Oakey	04.2012	90[1]	-	Virgin GBAAA 8400009	[written by Giorgio Moroder/Phil Oakey][produced by Giorgio Moroder]
Together In Electric Dreams	Giorgio Moroder With Philip Oakey	04.2012	46[3]	-	Virgin GBAAA 8400231	[written by Giorgio Moroder/Phil Oakey][produced by Giorgio Moroder]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
From Here to Eternity	Giorgio	10.1977	-	130[7]	Casablanca NBLP 7065	[produced by Giorgio Moroder]
Philip Oakey & Giorgio Moroder	Giorgio Moroder And Philip Oakey	08.1985	52[5]	-	Virgin V 2351	[produced by Giorgio Moroder]
Déjà Vu	Giorgio Moroder	06.2015	30[1]	72	Giorgio Moroder Music 88875057252	[produced by Giorgio Moroder]

Eddy Giles

Eddy Giles urodził się jako Elbert Wiggins 17 marca 1938 roku w pobliżu Shreveport w Luizjanie. Przez całe życie pozostawał w okolicy Shreveport, gdzie śpiewał w lokalnych grupach gospel. Nie był on z założenia świeckim piosenkarzem, ale jego soulowe, r & b i popowe utwory    w wydaniu Murco Records,Dee Maraisa  w latach 60-tych są kolekcjonerskimi południowymi klejnotami soulu.

Giles nie miał zbyt wiele luizjańskiego   brzmienia, preferując czystsze, ostrzejszy feeling Memphis R & B, ale miał dużo głębokiego funku w muzycznej duszy i wyprodukował kilka popularnych regionalnych hitów dla Maraisa , a ostatecznie wydał wystarczająco dużo singli, aby stworzyć LP. Po ostatniej świeckiej sesji w 1977 r.dla lokalnej wytwórni Custom Sound, która zaowocowała singlem , Giles zostawił muzykę pop i soul i powrócił na świętą stronę życia, stając się pastorem w Shreveport, gdzie również służył jako gospel DJ w lokalnej stacji KOKA.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Losin' Boy/I Got The Blues	Eddy Giles	06.1967	-	127[1]	Murco 1031	[written by Elbert W. Giles][produced by Heads Up Productions]

Owl City

Jednoosobowy muzyczny projekt Adama Younga. Fascynuje go disco oraz europejska electronica. W swojej twórczości miesza je z emo, synth popem i alternatywą. Jego idole to między innymi Relient K, Armin van Buuren i Imogen Heap.

Wszystko zaczęło się od jego ogromnej samotność, która bardzo dokuczała mu w pracy. By umilić sobie czas – zaczął komponować. Z czasem postanowił udostępnić w sieci swoje młodzieńcze utwory, ale zainteresowanie było tak duże, że zwróciło uwagę wytwórni płytowej.
W 2007 roku wydał pierwszą EP-kę "Of June", a rok później swój debiutancki longplay – "Maybe I'm Dreaming".

W połowie lipca 2009 roku, w sieci, swoją premierę miał jego drugi album – "Ocean Eyes". Wydawnictwo promowały aż cztery single – "Hello Seattle", "Hot Air Balloon", "Strawberry Avalanche" oraz "Fireflies". To ostatnie nagranie zdecydowanie prowadziło w rankingach popularności piosenek z krążka, stając się najczęściej ściąganą z amerykańskiego iTunesa i trafiając do prestiżowego zestawienia Billboard Hot 100. W grudniu longplay miał już status złotej płyty w Stanach Zjednoczonych .
W październiku 2009 roku jego utwór "Sunburn" znalazł się na ścieżce dźwiękowej do serialu "90210" – "Soundtrack 90210".

Na początku 2010 roku nawiązał współpracę z kanadyjskim synth popowym piosenkarzem, ukrywającym się pod pseudonimem Lights. W planach jest wspólna trasa nie tylko po Stanach Zjednoczonych, lecz także po Europie, Azji i Australii.
Podczas koncertów, na scenie towarzyszą mu - Breanne Duren (klawisze, chórki), Matthew Decker (perkusja), Laura Musten (skrzypce) oraz Hannah Schroeder (wiolonczela).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fireflies	Owl City	07.2009	1[3][65]	1[2][31]	Universal CATCO 157687536	[7x-platinum-US][platinum-UK][written by Adam Young][produced by Adam Young]
Vanilla Twilight	Owl City	01.2010	-	72[3]	Island MIUCT 7187	[gold-US][written by Adam Young][produced by Adam Young]
Hello Seattle	Owl City	01.2010	-	106[1]	-	[gold-US][written by Adam Young][produced by Adam Young]
Umbrella Beach	Owl City	05.2010	110[3]	-	Universal Republic	[written by Adam Young][produced by Adam Young]
To the Sky	Owl City	09.2010	-	125[1]	-	[written by Adam Young][produced by Adam Young]
Peppermint Winter	Owl City	12.2010	-	108[1]	Universal Republic	[written by Adam Young]
Alligator Sky	Owl City featuring Shawn Chrystopher	04.2011	-	105[1]	Universal Republic 22510 [US]	[written by Adam Young, Shawn Chrystopher, Bobby Ray Simmons Jr., Antwan André Patton][produced by Adam Young]
The Real World	Owl City	07.2011	-	109[1]	Universal Republic	-
Lonely Lullaby	Owl City	08.2011	-	112[1]	Universal Republic	[written by Adam Young][produced by Adam Young]
Shooting Star	Owl City	05.2012	176	-	Universal Republic	[written by Adam Young, Mikkel S. Eriksen, Tor Erik Hermansen, Matthew Thiessen, Dan Omelio][produced by Stargate, Adam Young]
Good Time	Owl City & Carly Rae Jepsen	09.2012	5[29]	8[24]	Interscope/Republic USUM 71206288	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Adam Young/Matthew Thiessen/Brian Lee][produced by Adam Young]
When Can I See You Again?	Owl City	11.2012	-	111[1]	Universal Republic	[written by Adam Young, Matt Thiessen, Brian Lee][produced by Adam Young]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ocean Eyes	Owl City	02.2010	7[31]	8[56]	Island 2728130	[platinum-US][gold-UK][produced by Adam Young/Matt Thiessen]
All Things Bright and Beautiful	Owl City	07.2011	52[2]	6[9]	Universal Republic 2769595	[produced by Adam Young]
Shooting Star	Owl City	06.2012	-	49[1]	Universal Republic	[produced by Adam Young]
The Midsummer Station	Owl City	09.2012	34[4]	7[8]	Universal Republic 3707205	[produced by Josh Crosby/KoOoL Kojak/Brian Lee/Matthew Thiessen/Stargate/Adam Young]
The Midsummer Station - Acoustic EP	Owl City	08.2013	-	99[1]	Universal Republic	[produced by Adam Young]
Ultraviolet EP.	Owl City	07.2014	-	30[2]	Universal Republic 3707205	[produced by Adam Young]
Mobile Orchestra	Owl City	07.2015	98[1]	11[1]	Republic 4734750	[produced by Aloe Blacc ,Joshua Crosby ,Joey Moi, Ryan Williamson, Adam Young]

Bernadette Grimm

Bernadette Grimm (Babette Goëft) ur. 7 listopada 1946 r. w Hussein-Dey w Algierii. Podobnie jak wielu Algierczyków, młoda Babette opuściła Algierię w 1962 roku i  żyła ze swoją rodziną w północnej Francji. Kuszona przez piosenki, przyjeżdża do Paryża na przesłuchanie zorganizowane przez firmę Philips wobec 360   kandydatów  z Jean-Jacquesem Tilche, dyrektorem artystycznym, Claude François, Michèle Torr , Lucky Blondo itp. Podpisuje swój pierwszy kontrakt z wytwórnią Fontana. Babette Goëft zostaje Bernadettą Grimm i nagrywa trzy single w tej samej firmie.

Pierwszy, "Qui me dira les mots ?", pochodzi z początku roku 1965. Drugi, "Johnny ce n'est pas un adieu", odniósł niezły sukces, zwłaszcza, że  ​​inspiruje go małżeństwo dwoje idoli, Johnny Hallyday'a i Sylvie Vartan, którzy  wzięli ślub na wiosnę 1965 roku Bernadette Grimm koncertowała z uznanymi artystami (Hugues Aufray ,Les Compagnons de la chanson, Rika Zaraï etc. ).


Po jej trzecim albumie "Donne-moi un matin", wydanym w 1966 roku, Bernadette Grimm, teraz Babette Goëft, przeprowadziła się do Hiszpanii, gdzie otworzyła butik z modą, a następnie restaurację. Następnie pracuje w Club Méditerranée jako Animation Manager.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Qui me dira les mots "Where Is The Boy"- Tu plais aux filles / Sans toi je m'ennuie "Ten Times Blue"- Les deux petits poissons "Two Little Fishes"	Bernadette Grimm	03.1965	-	-	Fontana 460.926	[written by Bob Raleigh - Mark Barkan - Jacques Chaumelle]
Johnny ce n'est pas un adieu - Vous n'avez rien compris / Le temps d'une danse - Ŕ l'âge du premier amour	Bernadette Grimm	06.1965	-	-	Fontana 460.941	[written by Jacques Chaumelle - Bernard Kesslair]
Donne-moi un matin - Ce n'est pas l'automne / Souviens-toi - C'est fou	Bernadette Grimm	02.1966	-	-	Fontana 460.966

 

Katty Line

Katty Line (aka Catherine Boloban) urodziła się 13 marca 1947r na przedmieściach Paryża.W latach 1965-69, nagrała sześć singli i jeden album wyprodukowany przez Kena Leana (aka Rene Porchet), producenta wielu artystów,jak Le Petit Prince,les Aiglons,Evy,Lary Greco,Hector.
 

Jej pierwszy singiel N'hésite pas quand l'amour t'appelle ukazał się w 65r i był adaptacją wielkiego hitu grupy Supremes Back in my arms again.Jej największym sukcsem są utwory Mon coeur n'a pas dormi (67) i Igor,Natacha(68).W 1969r przeniosła się do Mediolanu z Kenem Leanem,który został jej mężem, i podpisała kontrakt z Clan (wytwórnią założoną przez Adriano Celentano), dla którego wydała 4 małe płytki.
 
Została włoską gwiazdą filmową,stając się częstym gościem telewizji i różnych gali filmowych.17 grudnia 1971r uległa poważnemu wypadkowi samochodowemu w którym zginął jej mąż.Katty Line wyszła ze szpitala dopiero po osiemnastu miesiącach.Po blisko dziesięciu latach wraca na scenę i nagrywa swój ostatni singiel Adriano w 1982r.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
N'hésite pas quand l'amour t'appelle - Si je sors avec toi le samedi / Tout change en grandissant - Avec toi je veux danser	Katty Line	11.1965	100[1]	-	Barclay 70.880
Puisque tu dors, j'ose te dire - Je cherche un petit homme / Non tu n'as rien compris - Je n'attends plus que toi	Katty Line	02.1966	59[12]	-	Barclay 70.945	[written by Brühn - Loose / Noël Deschamps]
Les garçons - Ma jeune vie / La chamade - Je n'y comprends rien	Katty Line	06.1966	68[6]	-	AZ EP 1046	[written by B. Mason / G. Bonney - Katty Line ]
Les mots croisés - Ne fais pas la tęte / Un mini coeur - Dis-lui que je pense ŕ lui	Katty Line	.1966	-	-	AZ EP 1066	[written by André Salvet - Claude Carre`re]
C'est en quoi ? - Pendant l'été / Mon coeur n'a pas dormi - L'amour ne tombe pas du ciel	Katty Line	.1967	-	-	AZ EP 1137
Igor, Natacha - Un petit peu d'amour / Chacun sa bataille - Cent millions d'étoiles	Katty Line	.1967	-	-	LGL 2001
Quand s'en vont les framboises / Sans un adieu (Il ne faut pas pleurer)	Katty Line	.1967	-	-	LGL 002M

Karine

Karin Stigmark (aka Karina) jest szwedzką piosenkarką. Odkryta przez producenta d'Antoine'a, Christiana Fechnera, nagrała w języku francuskim Vogue EP-ki "Une autre autoroute" i "J'ai vu partir", oraz single w 1966r "Chris Craft " i "Un' alta strada" w 67r.
 
W maju 1966r wystepuje w paryskiej Olimpii u boku d'Antoine.W latach 70-tych pisze dla innych szwedzkich artystów i członków chóru do któego wkrótce sama przystępuje.Towarzyszy zespołowi ABBA podczas ich występu na Festiwalu Eurowizji w 1974r,jako członkini chórku podczas wykonywania piosenki laureatki-"Waterloo".

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Une autre autoroute/Si je n’avais-Pas d’adieu/La fille a` la scoche	Karine	.1966	-	-	Vogue EPL 8418
J’ai vu partir/C’est lui "Call me"-Premier Noël/Console-toi	Karine	.1966	-	-	Vogue EPL 8491

El Toro et les Cyclones

El Toro et les Cyclones to francuski zespół rockowy, działający w latach 60-tych. Historia zespołu rozpoczyna się w Paryżu przy Rue Blanche ,gdzie Les Dritons regularnie występował z Johnny Hallyday'em.Wspomniany zespół tworzyli - Jacques Dutronc, Hady Kalafatis, Jean-Lou Licard [zmarł w 1999 roku], Jean-Pierre Huster (brat Francisa) na basie i Farid Kaldi na perkusji. W 1960 roku podpisał kontrakt z Vogue i chciał, żeby jego przyjaciele towarzyszyli mu w trasie.Problemem było to ,że byli 16-latkami i wytwórnia nie bardzo chciała się zgodzić na ich występy.Umowa została jednak podpisana i zespół w składzie: Daniel Dray (wokal), Jacques Dutronc ( gitara solowa), Hadi Kalafat (bas) i Charles Benarrocha (perkusja) w 1962 roku, odbywają tournee z Chaussettes Noires i Vince Taylorem.Rejestrują EP-kę El Toro et les Cyclones z trzema coverami po francusku-L'oncle John , Comme un tigre i Vivre sa vie,oraz oryginalną piosenką Je l'aime telle qu'elle est .Na drugim singlu grają z nowym perkusistą André Crudo,ale jego twarz nie pojawia się na płycie,ponieważ dyrektor, Jacques Wolson nie chciał wydawać pieniędzy na nowe zdjęcie zespołu z nowym perkusistą.
André Crudo następnie towarzyszy Françoise Hardy i Alain Barrie`re podczas ich występów. 

Pasjonat golfa i jazzu, stworzył zespół jazzowy "Golfswingers".Rozproszona grupa poprzez służbę wojskową jej członków, reformuje się pod nazwą Nashville Sound, przed rozwiązaniem na stałe w 1964 roku.W 1963 Hady Kalafatis, został dokoptowany przez Vogue do zespołu Les Cyclones składajacego się się z Jean-Pierre Delvy (harmonijka), Bernarda Ferraro (gitara), Bernarda Pholtzera (gitara) i Michela Peley'a (perkusja).Razem nagrali dwie EP-ki ,ale bez sukcesu rynkowego.
 
W 1962 roku Charles Benarroch po odejściu z d’El Toro et les Cyclones zostaje członkiem Fantômes. Potem towarzyszy Julienowi Clercowi i Françoise Hardy.Jacques Dutronc został kierownikiem artystycznym Alpha po odbyciu służby wojskowej w Niemczech. Następnie kontynuje niezwykle udaną karierę jako piosenkarz (12 albumów) i aktor (ponad 40 filmów ).André Crudo został fotografem (Hi Buddies, disco-Journal, National Archives ...), ale nadal wykorzystuje swoje talenty jako perkusista w różnych miejscowych grupach jazzowych.Hady Kalafat razem z Dickiem Riversem grał w Les Fingers. Potem współpracował z Jacquesem Dutronc i nagrał wielki hit "Et moi, et moi, et moi". 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Oncle John/Je l’aime telle qu’elle est-Comme un tigre/Vivre sa vie	El Toro et les Cyclones	.1962	-	-	Vogue EPL 7910
Le vagabond "The Wanderer"/Vingtie`me étage "20 Flight Rock"-Elle est tout (ce que j’attendais de toi) "She’s Everything"/Qui te le dira "I’m Gonna Get You"	El Toro et les Cyclones	.1962	-	-	Vogue EPL 7954

Linda Carr

Linda Carr,jedna z zapomnianych wokalistek połowy lat 70-tych, choć urodzona w Stanach Zjednoczonych,to najbardziej uwielbiana na Wyspach Brytyjskich.
Pierwszy raz dała o sobie znać w 1967r nagrywając soulowy klasyk "Everytime" dla wytwórni Stateside.Ani kolejny singiel "Trying to Be Good for You",ani kilka następnych nagrywanych w słynnym Fame Studios nie przyniosły jej sukcesu.Przełomowym okazał się 1975r,który był jej spektakularnym powrotem,dzięki popularności northern soulu w W.Brytanii.Po podpisaniu kontraktu z wytwórnią Chelsea nagrywa debiutancki album Cherry Pie Guy przy pomocy producenta Kenny Nolana.

Pod szyldem Linda Carr and the Love Squad odnosi swój pierwszy sukces na listach przebojów kompozycją Nolana "Highwire",która wspięła się na 15 miejsce brytyjskiej listy przebojów.Inne single ze wspomnianego albumu jak: "Dial L for the Love Squad" i "Mama's Little Corner of the World" nie odniosły tak spektakularnego sukcesu.

Powraca jednak na Top40 w następnym roku kolejną kompozycją napisaną również przez Nolana "Sold My Rock 'N' Roll (Gave It For Funky Soul)" wydaną pod szyldem Linda Carr and the Funky Boys .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Everytime / Trying to Be Good for You	Linda Carr	10.1967	-	103[2]	Stateside SS 2058	[written by L.Oldham,D.Penn][produced by Rick Hall]
High Wire/Mama's Little Corner Of The World	Linda Carr & The Love Squad	07.1975	15[8]	-	Chelsea 2005 025	[written by Kenny Nolan][produced by Kenny Nolan]
"Sold My Rock 'N' Roll (Gave It For Funky Soul)"	Linda Carr and the Funky Boys	06.1976	36[4]	-	Spark	-

Ginuwine

Elgin Baylor Lumpkin-ur. 15.10.1970r Waszyngton (Dystrykt Kolumbii, USA) Jeden z najbardziej lubianych i szanowanych wokalistów r&b; drugiej połowy lat 90-tych. Jego kariera nieodłącznie kojarzy się z osobą Timbalanda, który produkował pierwsze płyty Ginuwine'a. Duet ten wypracował formułę zupełnie świeżego, oryginalnego męskiego r&b;, które było wielkim wydarzeniem na scenie czarnej muzyki, porównywalnym często z wybuchem fascynacji new jack swingiem w końcówce lat 80-tych.

Lumpkin, którego imiona są wyrazem hołdu dla słynnego koszykarza Elgina Baylora, także pochodzącego z Waszyngtonu, będąc jeszcze dzieckiem, pokochał muzykę soul i funk. Jego największymi idolami byli Prince oraz Michael Jackson. Już mając dwanaście lat, przyszły gwiazdor udzielał się w grupie The Finesse Five, z którą grywał na lokalnych imprezach. Później związał się z innym zespołem - Physical Wonder, gdzie zdobywał pierwsze poważne muzyczne szlify. Elgin nie zaniedbywał zarazem edukacji, chcąc się należycie przygotować na ewentualność, gdyby kariera muzyczna nie wypaliła.

W latach 90-tych Lumpkin został częścią kolektywu Swing Mob, blisko związanego z zespołem Jodeci. Jego talent na dobre eksplodował w 1996 r., gdy poznał Timbalanda i Missy Elliott. Błyskawicznie nawiązana nić muzycznego porozumienia zaowocowała najpierw genialnym singlem "Pony", a później pełnym krążkiem ...The Bachelor, wydanym 8 października 1996 r. Wyprodukowany w całości przez Timbalanda materiał był niezwykle futurystycznym kolażem r&b;, popu i soulu, z domieszką hiphopowego brzmienia, a także - co charakterystyczne dla Timbalanda - aranżacyjnych patentów typowych dla takich gatunków, jak jungle czy drum'n'bass. Płyta pokryła się podwójną platyną, przyniosła poza "Pony" jeszcze dwa wielkie hity - "Tell Me Do U Wanna" i "When the Doves Cry" (cover utworu Prince'a).

Drugi solowy krążek Ginuwine wydał w 1999 r., z pozycji gwiazdy czarnej muzyki za Oceanem. Efekt przeszedł najśmielsze oczekiwania krytyków. Płyta 100% Ginuwine wyszła 16 marca i z miejsca uzyskała kapitalne recenzje i doskonałą sprzedaż. Materiał był niemal w stu procentach wyprodukowany przez Timbalanda i wedle wielu fachowców do dziś jest to - na równi z One in a Million Aaliyah - najlepsze wydawnictwo tego producenta w klimatach nowoczesnego, świeżego r&b.; Płyta, która dotarła do 3. miejsca na liście billboardu i sprzedała się w ponad dwóch milionach egzemplarzy, przyniosła hitowe single "Same OL G", "What's So Different", "So Anxious" i "None of Ur Friends Business". Był to zarazem ostatni krążek, na którym współpraca Timbalanda i Ginuwinea była tak bliska. Lumpkin nie czuł się wystarczająco doceniany i w związku z częstymi opiniami, iż jego sukces to w głównej mierze zasługa niezwykle utalentowanego producenta, postanowił rozpocząć bardziej indywidualny rozdział kariery.

Efektem tego w 2001 r. ukazał się krążek The Life, na którym warstwą muzyczną podzielili się sam Ginuwine, Big Dog, Loren Dawson, Richie Jones, Greg Lawson, Troy OHver, Córy Rooney, Raphael Saadia i - w przypadku zaledwie jednego kawałka - Timbaland. Płyta trafiła co prawda na 3. miejsce billboardu i przyniosła platynę, jednak recenzje były dalekie od entuzjastycznych. O ile teksty artysty i jego głos jak zwykle były na wysokim poziomie, to ogólnie klimat płyty pozostawiał wiele do życzenia i nie był tak spójny, jak w przypadku poprzednich wydawnictw. Ponadto jedynie nagranie "The Life" stało się przebojem, pozostałe single przeszły raczej bez echa.

Nie był to łatwy okres w życiu Ginuwinea. W ciągu niespełna roku artysta stracił rodziców, a jego muzyczna pozycja zaczęła stopniowo słabnąć. Dowodem na to był kolejny krążek twórcy The Senior (08.04.2003), który sprzedał się zaledwie w złotym nakładzie i przyniósł tylko jeden umiarkowany hit - "Hell Yeah" z raperem Baby. Płyta była przeładowana przeciętnymi bitami próbującymi łączyć mainstreamowy r&b; i hip-hop i pomimo że za jej brzmienie odpowiedzialni byli m.in. tak uznani artyści, jak R. Kelly, Scott Storch i Bryan-Michael Cox, została nisko oceniona.

Jeszcze gorzej wypadł wydany w 2005 r. krążek Back II Da Basics, który pomimo dotarcia do dwunastej lokaty billboardu, zyskał ostatecznie zaledwie sto tysięcy nabywców. Bardzo słaba była promocja tego materiału, z którego nie udało się wylansować żadnego przeboju. Na niewiele się zdała produkcja takich tuzów, jak Jazze Pha, The Trackmasters i The Underdogs.

Coraz bardziej wyraźnym stawał się fakt utraty przez Lumpkina pozycji w czołówce wykonawców r&b; na rzecz takich młodych artystów, jak Ne-Yo, Chris Brown, Mario czy Bobby Valentino. Dostrzegł to też label wydający Ginuwinea - epic records, wydając w 2006 r. nisko budżetowy krążek Greatest Hits, po którym podziękowano Elginowi za dalszą współpracę. Jeszcze w 2007 r. do sklepów trafił materiał I Apologize, którego jednak artysta nie firmował nijak swoją osobą i był to zwyczajny bootleg, na którym znalazły się jedynie dwa nagrania autoryzowane, przed wypłynięciem ich ze studia, przez Lumpkina.

Ginuwine założył w 2002 r. małą wytwórnię bag entertainment i prawdopodobnie to właśnie tam będzie wydawał kolejne albumy. Na wiosnę 2009 r. planuje on wielki powrót płytą The New Beginning. Wraz z innymi wokalistami - Tyresem i Tankiem, Ginuwine współtworzy supergrupę TGT, która na drugą połowę 2008 r. planuje wspólną płytę obsadzoną przez niezwykle silny skład producentów i gości. W tym gronie wymienia się m.in. R. Kelly ego, Ushera, Ne-Yo, Avanta i Timbalanda. Niestety plany produkcji albumu są wciąż odwlekane, ze względu na niezwykle napięty harmonogram poszczególnych członków supergrupy.

Od 2003 r. artysta jest szczęśliwym mężem raperki Sole (właśc. Tonya Johnston), z którą ma dwoje dzieci. Para wychowuje jednak jeszcze dwie pociechy z poprzedniego związku żony wokalisty oraz jego troje dzieci z poprzednich związków. Ginuwine ma na koncie wywalczoną w 2000 r. statuetkę soul train music. Jako aktor Lumpkin wystąpił m.in. w filmach "Juwanna Mann" (reż. Jesse Vaughan, 2002, USA) i "Honey" (reż. Billie Woodruff, 2003, USA).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Pony	Ginuwine	09.1996	16[11]	6[27]	550 Music 78 373	[platinum-US][written by Static Major, Elgin Lumpkin, Tim Mosley][produced by Timbaland][1[2][33].R&B; Chart]
Tell Me Do U Wanna	Ginuwine	03.1997	16[7]	55[10].Airplay Chart	550 Music/Epic	[written by Elgin Lumpkin, Tim Mosley, Robert Reives, Jimmy Douglas][produced by Timbaland][14[20].R&B; Chart]
I'll Do Anything/I'm Sorry	Ginuwine	07.1997	-	-	550 Music/Epic	[written by Elliott, Lumpkin, Wonder][16[20].R&B; Chart]
When Doves Cry	Ginuwine	09.1997	10[12]	-	Epic 6649245 [UK]	[written by Prince][produced by Timbaland]
Only When Ur Lonely	Ginuwine	12.1997	-	-	550 Music/Epic	[written by Elgin Lumpkin, Tim Mosley, Robert Reives][produced by Timbaland][60[11].R&B; Chart]
Holler	Ginuwine featuring Nikki and Virginia Slim	03.1998	13[11]	-	Epic 6653372 [UK]	[written by Elgin Lumpkin, Tim Mosley, Lushone "Nikki" Siplin][produced by Timbaland][14[20].R&B; Chart]
Same Ol' G	Ginuwine	08.1998	-	67[10].Airplay Chart	Blackground	[written by Tim Mosley, Jimmy Douglass, Static Major][produced by Timbaland][11[20].R&B; Chart][piosenka z filmu "Dr. Dolittle"]
What's So Different?	Ginuwine	01.1999	10[11]	49[19]	550 Music/Epic	[written by Thomas Boyce, Bobby Hart, Elgin Lumpkin, Tim Mosley][produced by Timbaland][21[20].R&B; Chart]
So Anxious	Ginuwine	06.1999	-	16[20]	550 Music/Epic	[written by S. Garrett, Tim Mosley][produced by Timbaland][2[25].R&B; Chart]
None of Ur Friends Business	Ginuwine	12.1999	-	48[15]	550 Music/Epic	[written by Elgin Lumpkin, Tim Mosley][produced by Timbaland][7[21].R&B; Chart]
The Best Man I Can Be	Ginuwine with Case, Tyrese, & R.L.	01.2000	-	77[12]	Columbia	[written by James Harris III, Terry Lewis, Big Jim Wright][produced by Jimmy Jam and Terry Lewis, and Big Jim Wright][20[24].R&B; Chart][piosenka z filmu "The best man"]
You Owe Me	Nas featuring Ginuwine	03.2000	-	59[16]	Columbia	[written by Nasir Jones, Static Major, Timothy Mosley][produced by Timbaland][13[24].R&B; Chart]
It Wasn't Me	Sole featuring Ginuwine or J-Weav	04.2000	-	103[8]	DreamWorks	[written by Elgin Lumpkin, Tim Mosley][produced by Timbaland][44[12].R&B; Chart]
There It Is	Ginuwine featuring Mint Condition	04.2001	-	66[10]	Epic	[written by Elgin Lumpkin, S. Williams, D. Babbs, K. Lewis][produced by Mint Condition][18[21].R&B; Chart]
Differences	Ginuwine	07.2001	-	4[30]	Epic 79 711	[gold][written by Ginuwine][produced by Troy Oliver][1[4][39].R&B; Chart]
Take Away	Missy Elliott featuring Ginuwine & introducing Tweet	11.2001	-	45[20]	Gold Mind	[written by M. Elliott, T. Mosley][produced by Timbaland, Missy Elliott, Craig Brockman][13[25].R&B; Chart]
Tribute to a Woman	Ginuwine	02.2002	-	-	Epic	[written by Elgin Lumpkin, Troy Oliver][produced by Cory Rooney, Troy Oliver][61[14].R&B; Chart]
Stingy	Ginuwine	06.2002	-	33[20]	Epic 79 772	[written by Johnta Austin, Bryan-Michael Cox, Jason Perry][produced by Bryan-Michael Cox, Jason Perry][7[34].R&B; Chart][piosenka z filmu "Barbershop"]
I Need a Girl (Part Two)	P. Diddy featuring Ginuwine, Loon & Mario Winans	06.2002	-	4[26]	Bad Boy 79 441	[written by Sean Combs,Nas,Chauncey Hawkins,Mario Winans,Frankie Romano,Michael Carlos Jones,Adonis Shropshire][produced by Mario Winans & Diddy][2[27].R&B; Chart]
Crush Tonight	Fat Joe featuring Ginuwine	09.2002	42[2]	77[7]	Atlantic 85 402	[29[17].R&B; Chart]
Hell Yeah	Ginuwine featuring Baby	02.2003	27[3]	17[20]	Epic 76 881	[written by R. Kelly][produced by R. Kelly][16[20].R&B; Chart]
In Those Jeans	Ginuwine	05.2003	-	8[20]	Epic	[gold-US][written by Harvey "The Rook" Hester, Elgin "Ginuwine" Lumpkin, Jerry Vines][produced by Jerry "Juke" Vines, R. Kelly][3[27].R&B; Chart]
Love You More	Ginuwine	10.2003	186[2]	78[16]	Epic 76 890	[written by Joe N Little III a.k.a.(Casino Joe), Brandon Howard, Elgin "Ginuwine Aka The Gizzle" Lumpkin, James Smith][produced by Joe N Little III a.k.a.(Casino Joe)][28[20].R&B; Chart]
When We Make Love	Ginuwine	10.2005	-	-	Epic	[written by E.J. III Dixon, C. Solomon][produced by Cedric Solomon][51[16].R&B; Chart]
I'm in Love	Ginuwine	03.2006	-	-	Epic	[written by Elgin Lumpkin, Troy Oliver][produced by Troy Oliver][69[8].R&B; Chart]
Last Chance	Ginuwine	03.2009	-	63[16]	Notifi	[written by Adonis Shropshire][produced by Bryan-Michael Cox][3[40].R&B; Chart]
Trouble	Ginuwine featuring Bun B	09.2009	-	-	Notifi	[written by R. Vincent,Ginuwine,Bun B,Dante Jackson,T. White][produced by Dante Jackson][63[10].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ginuwine...the Bachelor	Ginuwine	10.1996	74[15]	26[68]	550 Music 67 685	[2x-platinum-US][produced by Ginuwine (exec.), Robert Reives (exec.), Timbaland][14.R&B; Chart]
100% Ginuwine	Ginuwine	04.1999	42[4]	5[54]	550 Music 69 598	[2x-platinum-US][produced by Ginuwine (exec.), Barry Hankerson (exec.), Harry Hankerson (exec.), Jomo Hankerson (exec.), Ted Bishop, Jonathan "Mookie" Morant, Timbaland][2.R&B; Chart]
The Life	Ginuwine	04.2001	117[1]	3[24]	Epic 69 622	[platinum-US][2.R&B; Chart]
The Senior	Ginuwine	04.2003	115[2]	6[27]	Epic 86 960	[gold-US][produced by R. Kelly, Troy Oliver, Scott Storch, Bryan-Michael Cox, Troy Taylor, Jason Perry and Joe Little III][1.R&B; Chart]
Back II da Basics	Ginuwine	12.2005	-	12[9]	Epic 93 455	[produced by Danja, Jazze Pha, Trackmasters, Troy Oliver, The Underdogs][3.R&B; Chart]
A Man's Thoughts	Ginuwine	06.2009	-	9[8]	Notifi	[produced by Inferno, Melvin "Saint Nick" Coleman, Bryan-Michael Cox, Ginuwine, Timbaland, Warren Felder, RL, Blac Elvis][1.R&B; Chart]
Elgin	Ginuwine	02.2011	-	30[2]	Notifi	[produced by Tapping Warren, Saint Nick, Ester Dean, Attozio, Young Yonny, Kendrick Dean, MaddScientist, Bryan-Michael Cox][7.R&B; Chart]

Gino & Gina

 Typowi wykonawcy jednego przeboju Gino & Gina były duetem muzyki pop, który mial swój jedyny hit "(It's Been a Long Time) Pretty Baby" w erze muzyki końca lat 50-tych, osiągając w tym roku zarówno Top20 najlepszych popowych i r & b list przebojów. Singiel został napisany przez Gino Giosasi i Arniego Zwirna. "(It's Been a Long Time) Pretty Baby" to certyfikowany klasyczny utwór, ceniony przez miłośników muzyki z dawnych lat.

Gino i Gina byli amerykańskim duetem pop, który przeżył bardzo krótki komercyjny sukces pod koniec lat pięćdziesiątych. Nazwa "Gino & Gina" była tylko pseudonimem pary; "Gino" to Aristides Michael "Harry" Giosasi, a "Gina" było imieniem jego siostry Irene. Niektóre źródła podają, że "Gino" to naprawdę Gino Giosasi, a nie "Harry". 

Nagrany i wydany w Mercury Records w 1958 roku, Gino & Gina wydali swój debiutancki singiel "It's Been a Long Time" Pretty Baby ", który został napisany wspólnie przez Gino i Artiego Zwirna. Piosenka stała się hitem, osiągając   # 20 na liście Billboard Hot 100, i osiągnęła # 14 na liście R & B. W tym czasie Gino odkrył grupę doo wop The Impalas, dla której napisał większość swoich piosenek, w tym hit  "I Ran All The Way Home" (1958). Gino i Gina kontynuowali nagrywanie do 1961 roku, ale żadne z ich kolejnych wydawnictw nie powieliło sukcesu "Pretty Baby". Podobnie, grupa Gino The Impalas rozwiązała się jeszcze w tym samym roku.

Wraz z żoną Heide Gino prowadził własne delikatesy Harry'ego i Heide'a w Bellmore w stanie Nowy Jork. W wieku 72 lat   piosenkarz pop, autor  tekstów i restaurator zmarł  2 stycznia 2010 roku z powodu raka.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
(It's Been A Long Time) Pretty Baby / Love's A Carousel	Gino & Gina	05.1958	-	20[12]	Mercury 71283	[written by Artie Zwern, Gino][14[1].R&B Chart]

Gin Blossoms

Grupa amerykańska. Powstała w grudniu 1987r w Tempe w Arizonie. Pierwszy skład: Jesse Valenzuela (ur. 22.05.1962r) - voc, g, Richard Taylor - g, mand, voc, Doug Hopkins (właśc. Douglas Hopkins; ur. 11.04.1961r -zm. 5.12.1993r, Tempe, Arizona) - g, Bill Leen (ur. 1.03.1962) - b, voc, Chris McCann - dr. W 1988 Taylora zastąpił Robin Wilson (ur. 12.07.1965r) - voc, g, perc (Valenzuela został wtedy tylko gitarzystą), a McCanna najpierw Dan Henzerling - dr i ostatecznie Phillip Rhodes (ur. 26.05.1969r) - dr, perc, voc.

 W kwietniu 1992r, zaraz po ukończeniu pracy nad drugim albumem, „New Miserable Experience", miejsce Hopkinsa, wyrzuconego z powodu alkoholizmu (założył własny zespół Chimeras, występował jako solista, a w grudniu 1993 odebrał sobie życie), zajął Scott Johnson (ur. 11.10.1962r) - g. W grudniu 1997, po nagraniu jeszcze jednej płyty, „Congratulations... I'm Sorry", formacja zawiesiła działalność. Jednakże w grudniu 2001 wznowiła ją w składzie: Wilson, Valenzuela, Johnson, Leen i Scott „The Kooze" Kusmirek - dr. Na początku 2005 na miejsce Kusmirka wrócił Rhodes.

Grupa zadebiutowała w 1990 płytą „Dusted", nagraną przy pomocy Richa Hopkinsa, gitarzysty zespołu The Sidewinders, jako producenta, wydaną własnym sumptem w firmie San Jacinto. Już tam przedstawiła piosenki, które później, zarejestrowane ponownie, jak Hey Jealousy i Found Out About You, obie Hopkinsa, przyniosły jej popularność. Niskonakładowe dzieło nie odniosło sukcesu, ale zwróciło na Gin Blossoms uwagę wytwórni A&M.

 Już dla niej formacja zrealizowała następne płyty. Najpierw, w lipcu 1991, trafił na rynek minialbum „Up And Crumbling", później, w sierpniu 1992r, album „New Miserable Experience", owoc współpracy z Johnem Hamptonem jako współproducentem (wraz z samymi muzykami) oraz kilkoma dodatkowymi instrumentalistami, jak Robby Turner - gitara pedal steel, Robert Becker - p i C.J. Chenier - acc. Były zbiorami poruszających, melancholijnych, urzekająco melodyjnych piosenek i ballad, zakorzenionych w tradycji muzyki country (np. Cheatin') czy cajun (np. Cajun Song), ale porywających rockową ekspresją spod znaku The Byrds czy R.E.M. (np. Mrs. Rita, Allison Road, Angels Tonight, Fley Jealousy, Found Out About You, Lost Florizons, Pieces O f The Night). Album, promowany singlami Hey Jealousy/Keli i Found Out About You/Hands Are Tied, w samych Stanach rozszedł się w następnych kilku latach w czterech milionach egzemplarzy.

W sukcesach tych nie miał udziału Hopkins, twórca obydwu przebojów grupy, wyrzucony z niej w kwietniu 1992 w związku z uzależnieniem od alkoholu. Muzyk nigdy nie pogodził się z decyzją kolegów. Już w listopadzie 1993 próbował odebrać sobie życie. I w grudniu tego roku, dwa dni po opuszczeniu ośrodka odwykowego w Phoenix w Arizonie, zastrzelił się w swoim domu w Tempe z rewolweru kaliber 38. Jego śmierć położyła się cieniem na karierze formacji, która w następnym okresie ograniczyła działalność do koncertów.

 Dopiero w 1995 przypomniała się piosenką 'Till I Hear It From You, stworzoną razem z Marshallem Crenshawem do filmu Empire Records (1995, reż. Allan Moyle) i wydaną na soundtracku „Empire Records" (A&M, 1995) oraz, w styczniu 1996, na singlu, zawierającym też utwór Follow You Down. W lutym 1996 ukazał się album „Congratulations... I'm Sorry", wyprodukowany znowu wraz z Hamptonem, nagrany przy pomocy m.in. Turnera i Arta Neville'a - org, promowany płytką As Long As It Matters/Allison Road (wersja koncertowa). Mimo obaw, że muzycy nie potrafią stworzyć bez Hopkinsa równie udanego repertuaru co poprzednio, dzieło przyniosło piosenki nie mniej atrakcyjne, może nawet zbyt podobne do zawartości „New Miserable Experience", np. Day Job, Highwire, My Car, Virginia, Whitewash, Memphis Time. Odniosło też spory sukces.

A jednak członkowie Gin Blossoms podjęli w grudniu 1997 decyzję o rozwiązaniu formacji. W grudniu 2001 grupa niespodziewanie się odrodziła i niebawem przypomniała się koncertowym DVD Just South Of Nowhere (Universal, 2002). Dyskografię uzupełniają m.in. pojedyncze nagrania na składankach, np. Christine Sixteen na „Kiss My Ass - Classic Kiss Regrooved" (Mercury 1995).

Wilson po rozwiązaniu Gin Blossoms w 1997 kierował zespołem Gas Giants. Z nim, przemianowanym na The Pop- pin Wheelies, nagrał płytę „The Poppin' Wheelies" (Uranus Laboratories, 2000) z piosenkami do niezrealizowanego serialu animowanego science fiction. Jest właścicielem studia nagrań Mayberry w Tempe w Arizonie. Valenzuela stał krótko na czele grupy The Low/Watts, a później działał jako muzyk sesyjny i producent nagrań. Gościnnie wspomagał w studiu m.in. Stephanie Richards. Jako solista firmował album „Tunes Young People Will Enjoy" (Bakman, 2002).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hey Jealousy	Gin Blossoms	08.1993	24[7]	25[22]	Fontana GINCD 3	[written by Douglas Hopkins][produced by Gin Blossoms/John Hampton]
Mrs. Rita	Gin Blossoms	10.1993	97[1]	-	Fontana GINCD 2	[written by Jesse Valenzuela, J. Swafford][produced by Gin Blossoms/John Hampton]
Found Out About You	Gin Blossoms	04.1994	40[4]	25[34]	Fontana GINCD 4	[written by Douglas Hopkins][produced by Gin Blossoms/John Hampton]
Til I Hear It from You	Gin Blossoms	02.1996	39[4]	-	A&M 5812272	[written by Marshall Crenshaw/Jesse Valenzuela/Robin Wilson][produced by Gin Blossoms/John Hampton]
Follow You Down	Gin Blossoms	04.1996	30[6]	9[46]	A&M 5815072	[written by Scott Johnson/William Leen/Phillip Rhodes/Jesse Valenzuela/Robin Wilson][produced by Gin Blossoms/John Hampton]
As Long as It Matters	Gin Blossoms	08.1996	-	75[8]	A&M 1672	[written by Douglas Hopkins][produced by Gin Blossoms/John Hampton]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
New Miserable Experience	Gin Blossoms	02.1994	53[7]	30[102]	Fontana 3954032	[4x-platinum-US][produced by Gin Blossoms/John Hampton]
Congratulations… I'm Sorry	Gin Blossoms	02.1996	42[5]	10[20]	A&M 5404702	[platinum-US][produced by Gin Blossoms/John Hampton]
Major Lodge Victory	Gin Blossoms	08.2006	-	184[1]	Hybrid Recordings 20050 [US]	[produced by John Hampton, Jesse Valenzuela, Danny Wilde]
No Chocolate Cake	Gin Blossoms	10.2010	-	73[1]	429 Records FTN 17772 [US]	[produced by Danny Wilde/Jesse Valenzuela/Robin Wilson/Scotty Johnson]

Gina Go Go

Gina Go Go (ur. Gina Gomez) była wokalistką pop / dance z końca lat 80-tych. Nie ma zbyt wiele informacji o niej, ale wiadomo że, podpisała kontrakt  z Capitol Records.
 W 1989 roku Gina wydała swój debiutancki album "Sweet Surrender.Pierwszy singiel "I Can not Face the Fact" osiągnął   na 78 miejsce listy Billboard Hot 100 i 37 na liście Billboard  Hot Dance Music / Club Play Singles.

Kolejny singiel "The Only One (Gotta Be)" nie zdołał w ogóle wejść na listy przebojów. Gina napisała później piosenki dla Kashif & Sheena Easton. W 1994 roku została członkiem krótko działającej kobiecej grupy r & b Ebony Vibe Everlasting. Po tym jak grupa zniknęła w zapomnieniu, tak samo stało się z Giną.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Can't Face The Fact	Gina Go Go	02.1989	-	78[11]	Capitol 44 233	[written by Gomez-Mundy-Foster ][produced by Nick Mundy][37[6].Hot Disco/Dance;Capitol 15 444 12"]

Jim Gilstrap

James Earl "Jim" Gilstrap (ur. 10 listopada 1946r, jest amerykańskim wokalistą najbardziej znany ze swojej pracy jako muzyk sesyjny i jego solowego przeboju z 1975r "Swing Your Daddy",jak również współwykonawcą tematu z serialu Good Times .

Gilstrap urodził 10 listopada 1946 w Pittsburgu , Texas ,jako syn Jodie i Pearlie Mae (Tolbert) Gilstrapów. Dorastał słuchając bluesa i rhythm and bluesa , ubóstwiał Bobby Blanda , gdy był młodszy.Jego rodzina przeniosła się do Kalifornii , potem służył w Wietnamie ,a po powrocie prowadzi karierę muzyczną . Po udanym przesłuchaniu dołącza do Doodletown Pipers jako wokalista w końcu lat 60-tych i wkrótce przenosi się do The Cultures, którzy zaoferowali mu wsparcie soulowych muzyków .

W roku 1970, Gilstrap był jednym z wokalistów śpiewających chórki u Stevie Wondera w " Wonderlove ", pojawiając się na albumach tego artysty,Talking Book i Innervisions. Gilstrap śpiewał otwarcia dwa wersy otwierające piosenkę Wondera " You Are the Sunshine of My Life" (z Lani Groves śpiewającej kolejne dwa wersy). Później podpisał kontrakt z Chelsea Records w 1975 roku. Jego nagranie "Swing Your Daddy" autorstwa Kenny Nolana trafiło na 4 pozycję UK Singles Chart w kwietniu 1975 r. i osiągnął # 10 na US Billboard R&B; Singles Chart .

Gilstrap nagrał dwa albumy w latach 70-tych. Jego debiut, zatytułowany Swing Your Daddy, zawierał trzy kolejne single w "I'm on fire" (cover 5000 Volt , # 78 w USA), "House of Strangers" i "Put Out the Fire".Następny album Love Talk (1977), pomimo niewielkich sukcesów tytułowego utworu oraz "Move Me", nie przyniósł wielkiego hitu.

Nagrał chórki dla brytyjskiej piosenkarki Elkie Brooks ( Live and Learn (1979), i wrócił do pierwotnej kariery jako wokalista sesyjny, występował z licznymi gwiazdami pop i R & B w ciągu najbliższych dziesięcioleci.
Można go usłyszeć w jazz-funkowej kompozycji Quincy Jonesa z 1974r "Saga Soul (Song Of The Buffalo Soldier)",z albumu Jonesa Body Heat . Gilstrap dostarczył również męskiego wokalu na motyw muzyczny do programu telewizyjnego Good Times. Był jednym z wokalistów w chórkach na soundtracku do filmu Grease (1978).

W latach 90-tych Gilstrap pracował u boku wielu artystów wykonujących smooth jazz jak Ramsey Lewis i Dave Koz . W 1975 roku śpiewał "I Got You Where I Want You" na potrzeby soundtracku do filmu Roberta Redforda Trzy dni kondora .Ponadto śpiewał piosenkę do serialu animowanego z lat 90-tych TaleSpin . Niedawno napisał oryginalną piosenkę do japońskiego filmu Survive Style 5 + zatytułowanego "Lament".

Fani northern soulu darzą Gilstrapa dużym szacunkiem za jego piosenkę "Run, Run, Run" dla Bell Records z grupą Side Effect .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Swing Your Daddy / Swing Your Daddy (Part 2)	Jim Gilstrap	02.1975	4[11]	55[9]	Roxbury 2006	[written by Kenny Nolan][produced by Kenny Nolan][10[13].R&B; Chart]
House of Strangers / Take Your Daddy for a Ride	Jim Gilstrap	08.1975	-	93[3]	Roxbury 2013	[written by Dave Appell,Sandy Linzer][produced by Wes Farrell][64[4].R&B; Chart]
I'm on Fire	Jim Gilstrap	10.1975	-	78[8]	Roxbury 2016	[written by Tony Eyers][produced by Kenny Nolan,Wes Farrell][20[10].R&B; Chart]
Move Me	James Gilstrap	06.1976	-	-	Roxbury 2026	[written by Wes Farrell,Dee Ervin,David Ervin][produced by Wes Farrell][77[6].R&B; Chart]
Love Talk	James Gilstrap	09.1976	-	-	Roxbury 2029	[written by Wes Farrell][produced by Wes Farrell][70[4].R&B; Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Swing Your Daddy	Jim Gilstrap	08.1975	-	179[7]	Roxbury 102	[produced by Kenny Nolan, Wes Farrell ]