Leftfield

"Żaden system brzmieniowy nie jest bezpieczny" - zadeklarował jeden z muzycznych magazynów gdy pojawił się debiutancki album grupy Leftfield w 1995 roku. To było jak przepowiednia, która spełniła się latem 1996 roku podczas koncertów na trasie promującej tenże album w London Brixton Academy.

Cztery lata później "Leftism" został uznany za najlepszy taneczny album wszechczasów. Płyta ta eksplodowała świeżością i stała się także ścieżką dźwiękową dla filmu (przeboju lata) "Rogue Trader", w którym główne role grali Ewan McGregor oraz Anna Friel. "Leftism" był albumem, który wyznaczył granice muzyki tanecznej, był pionierem dla muzyki dub i house. Sprzedał się w ponad 500 tys. egzemplarzy w samym UK.

Obecnie, przyszła pora na kolejny świetny album "Rhythm & Stealth". Wielu wątpiło w to, że duetowi Neil Barnes i Paul Daley uda się połączyć melancholię ze wspaniałością. "Rhythm & Stealth" - album, który podobnie jak "Leftism" jest zachwycająco witalny i rozwijający, zdecydowanie uciszy wszelkich niedowiarków. Duet spędził trzy lata walcząc o nowe brzmienie. Wiedzieli, że powtórzyć sukces pierwszego albumu będzie bardzo trudno. "Rhythm & Stealth" to album futurystyczny, pełen kreacji i niebywale przebojowy. W porównaniu do "Leftism", który jest bardzo ambitną płytą, "Rhythm..." jest dopasowany, wręcz minimalistyczny, bezwzględnie skuteczny. To zdecydowany powrót Leftfield.

Paul Daley tłumaczy opóźnienie ukończenia drugiego albumu ogromnym sukcesem pierwszego. Ani Paul ani Neil nie spodziewali się takiego przyjęcia. Na początku nie mogli się do nagłej sławy przyzwyczaić. Jeden z fanów wyznał, że podczas słuchania "Leftism" rozbił samochód i spędził pół roku w szpitalu. Stracił panowanie nad autem gdy "wybuchły basy".

Daley wychował się w stanie Kent, w Margate. Tam właśnie jego ojciec prowadził butik "Po prostu John". Jego dziadek był jazzowym perkusistą i uczył go grać. W szkole nie wiodło mu się najlepiej. Jako młody wielbiciel punk rocka, pracował w miejscowej dyskotece w charakterze pomywacza. Tam po raz pierwszy zetknął się z muzyką disco. Po kilku latach przeprowadził się do Londynu zwiedzając wszystkie muzyczne kluby, pracował też jako perkusista. Paul poznał Neila podczas gry w klubie Violets, w londyńskim Soho.

Neil wyrósł w północnym Londynie. Ulubionym jego zajęciem było włóczenie się po klubach. Jak wielu punków odkrył dub i reggae. Fascynowała go muzyka od Kraftwerk po Afrika Bambaataa. Fascynował się techniką, zmiennością technologii. 'Sklecił' sobie studio w domu i poskładał płytkę zatytułowaną "Not Forgotten". Daley zremiksował ją i w tej formie trafiła do sklepów zyskując pewną popularność. Paul i Neil przyznają, że mają obsesję na punkcie perfekcjonizmu. Neil podkreśla, że Leftfield to nie muzycy, ale ludzie którzy potrafią stworzyć dobrą piosenkę. "W zasadzie każdy dźwięk może mieć wpływ na rozwój. My nie jesteśmy muzykami, jesteśmy tylko twórcami dźwięków". "Rhythm & Stealth" to album o dzikości, o nowej definicji bass-heavy. To początek nowej fali dla Leftfield. "Leftism" był po prostu wstępem. "Rythym..." to ogromy krok w przyszłość.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
More Than I Know	Leftfield	02.1991	98[1]	-	Outer Rhythm FOOT 9	[written by N. Barnes][produced by Mat Clark, Neil Barnes]
Song of life	Leftfield	03.1999	59[7]	-	Hard Hands HAND 002	[written by Neil Barnes, Paul Daley, Yanka Rupkina][produced by Leftfield][27[10].Hot Disco/Dance;Medicine [promo] 12"]
Open Up	Leftfield Lydon	01.1994	13[12]	-	Hard Hands HAND 009	[written by Leftfield, John Lydon][produced by Leftfield]
The original	Leftfield with Toni Halliday	03.1995	18[11]	-	Hard Hands HAND 018	[written by Neil Barnes, Paul Daley, Toni Halliday][produced by Leftfield]
The Afro-Left EP.	Leftfield feat Djum Djum	07.1995	22[7]	-	Hard Hands HAND 023	[written by Neil Barnes, Paul Daley, Neil Cole][produced by Leftfield][20[10].Hot Disco/Dance;Columbia 78 045 12"]
Release the pressure	Leftfield	01.1996	13[8]	-	Hard Hands HAND 029	[written by Neil Barnes, Paul Daley][produced by Leftfield]
Afrika shox	Leftfield /Bambaataa	09.1999	7[16]	-	Hard Hands HAND 057	[written by Leftfield, Afrika Bambaataa and Nick Rapaccioli][produced by Leftfield, Nick Rapaccioli]
Dusted	Leftfield/Roots Manuva	12.1999	28[9]	-	Hard Hands HAND 058	[written by Neil Barnes, Paul Daley and Rodney Smith][produced by Leftfield]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Leftism	Leftfield	02.1995	3[282]	-	Hard Hands HANDLP 2	[2x-platinum-UK][produced by Leftfield]
Rhythm & stealth	Leftfield	10.1999	1[1][50]	-	Hard Hands HANDLP 4	[platinum-UK][produced by Leftfield and Nick Rapaccioli]
A final hit-Greatest Hits	Leftfield	10.2005	32[5]	-	Hard Hands 82876726072	[silver-UK][produced by Leftfield]
Alternative Light Source	Leftfield	06.2015	6[4]	-	Infectious Music INFECT 223CD	[produced by Neil Barnes]

Language

Wytwórnia należąca do Tony’ego Thorpe’a, znanego najbardziej z pseudonimu The Moody Boyz oraz ze współpracy z Benem Watkinsem (Juno Reactor) czy KLF. Language, jak twierdzi, to „struktura, w której najważniejsza jest ekspresja (...) wymieszanie wielu pomysłów i stylów”.

Pierwszym produktem firmy była składanka Miscellaneous, na której w większości zaprezentowali się nowi artyści. Z bardziej znanych, znaleźć można tam było Davida Toopa i lana Pooleya. Później wytwórnia Language, działająca jako oddział belgijskiej wytwórni Crammed Discs, skoncentrowała się na wydawaniu głównie EP-ek Endemic Void, Tao czy Phosphorus.

Drugi album Wrong X, a pierwszy autorski, ukazał się w 1996 r. i firmuje go włoski duet Bio Muse. Jeden z jego muzyków - Stefano Curti, znany jest z wcześniejszego wspólnego projektu z Tonym Thorpe’em, nazwanego Voyager.

KMS Records

Jedna z pierwszych wytwórni z nurtu techno w Detroit. Jej nazwa wzięła się od pełnej formy nazwiska właściciela Kevina Maurice’a Saundersona. Nakładem KMS wydaje on płyty swych grup Inner City i The Reese Project. Najważniejsze z singli wydanych pod koniec lat 80-tych to „Big Fun” Inner City oraz „Truth Of Self Evidence”, firmowany przez Reese & Santonio.

 W latach 90-tych, wraz ze zmianą kursu Reese Project na bardziej „uduchowione” techno, Saunderson zaczął wydawać nakładem KMS większą liczbę nagrań wokalnych. Indywidualne eksperymenty w stylu techno miały ukazywać się pod szyldem nowej filii KMS - Transfusion.

Saunderson następująco określa swe muzyczne preferencje: „Moja działka to -muzyka taneczna”. Własne nagrania wydaje pod krytptonimami E-Dancers (np. „Pump The Move”, zremikśowany przez Joeya Beltrama) i Tronik House („Straight Outta Hell”); KMS tłoczy też płyty muzyków „gościnnych”, np. Cheza Damiera („Can You Feel It”, na którym pojawił się również Mark „MK” Kinchen) czy Blake’a Baxtera („When We Used To Play”).

Rok 1994 przyniósł potrójny album kompilacyjny, na którym znalazły się nagrania Inner City, Esser’ay, Members Of The House, Chez Damier i Ron Trent. Potem pojawiły się kolejne, ważne single Inner City („Ahnonghay”, „ Your Love”/„Hiatus” i „Swingin’ Do Me Right”) oraz The Reese Project („Colour Of Love”, „Where Love Lives”). W Wielkiej Brytanii licencję na wydawanie płyt KMS posiada wytwórnia Network.

KLF

KLF działa od 1987 r. Swą prawdziwą naturę grupa ujawniała stopniowo. Liderem zespołu jest Bill Drummond (właśc. William Butterworth, ur. w 1954 r. w Afryce Płd.), który już na długo przed założeniem KLF próbował swych sil w przemyśle nagraniowym. Pod koniec lat 70-tych byl jednym z założycieli wpływowej wytwórni Zoo; wylansował wtedy formacje Echo &
The Bunnymen oraz Teardrop Explodes i był ich menedżerem.

 Później podjął współpracę z Jimmym Cautym (ur. w 1957 r.), wszechstronnym artystą, członkiem grupy Brilliant w połowie lat 80-tych. Ich pierwszy wspólny projekt nazywał się JAMS (Justified Ancients Of Mu Mu - czyli Nawróceni Starożytni z Mu Mu; nazwa zaczerpnięta z „konspiracyjnych” powieści Roberta Shea i Roberta Antona Wilsona  tzw. „oświeconych”). Nagrana przez tę grupę wersja utworu „All You Need Is Love” wywołała niewielkie zainteresowanie - w pprzeciwieństwie do wydanego wkrótce albumu pod prowokującym tytułem 1987 - What The Fuck ls Going On?. Płyta ukazała się już pod szyldem KLF (czyli -jak wyjaśniali - Kopyright Liberation Front albo Kings Of Low Frequencies).

Duet nagrywał nowe wersje utworów The Beatles czy Led Zeppelin z niezwykłą swobodą podpatrzoną u zespołów punkowych. Jedna z ośmieszonych grup - Abba - podjęła nawet kroki prawne, mające na celu wycofanie obrazoburczego albumu ze sprzedaży. Odpowiedzią na rozkwit sceny house’owej był singel „Doctorin’ The Tardis”, na którym KLF rozprawił się bezlitośnie z tematem muzycznym telewizyjnego serialu „Dr Who” - dodano mocny, dyskotekowy rytm i skowyty Gary’ego Glittera. Utwór firmowany był przez The Timelords i od razu wspiął się na pierwsze miejsce list przebojów.

 Sukces ten przyszedł duetowi z taką łatwością, że muzycy napisali książkę „The Manual - How To Have A Number One The Easy Way” (czyli „Jak w prosty sposób dojść do numeru 1”). Następną produkcję firmował KLF - byl to kultowy utwór taneczny „What Time Is Love?” Singel „Kylie Said To Jason” okazał się, niestety, bezwartościową parodią australijskiego popu, ale za to następna propozycja KLF, nastrojowy utwór techno „3 A.M. Eternal”, odniósł duży sukces. Duet wydawał dalej sporo, kryjąc się pod najróżniejszymi kryptonimami (JAMS „Down Town” i „It’s Grim Up North”, Space „Space”, Disco 2000 „Uptight”).

Cauty, u boku Alexa Patersona, odegrał ważną rolę w początkowym okresie działalności grupy The Orb. Ze świeższych produkcji duetu na uwagę zasługuje świetny klip do utworu „Justified And Ancient”, na którym zaśpiewała Tammy Wynette. Singel ten ukazywał się u szczytu możliwości twórczych KLF - sprzedano miliony jego egzemplarzy na całym świecie. BPI wybrał KLF Najlepszą Grupą Wielkiej Brytanii. Zamiast spocząć na laurach duet wziął niezwykle aktywny udział w ceremonii wręczenia nagród BRITS. Zespół wykonał tam ze wsparciem speedpunkowej grupy Extreme Noise Terror „podkręconą” wersję „3 A.M. Eternal”, W prasie pojawiły się spekulacje, wedle których Drummond  I Cauty mieli zamiar opryskać publiczność zgromadzoną na ceremonii świńską krwią; do takich ekscesów jednak nie doszło - dwaj panowie zadowolili się podobno porzuceniem w foyer hotelu, gdzie odbywał się bankiet po zakończeniu ceremonii, trupa owcy, a Drummond ostrzelał jeszcze zgromadzonych dygnitarzy z zabawkowego karabinu maszynowego.

Członkowie duetu ogłosili następnie, że era  muzycznej anarchii, którą zapoczątkowali, ma się już ku końcowi i że KLF przestaje istnieć. Jedynym znakiem życia w 1992 r. była własna wersja „Que Sera Sera” i (przemianowana oczywiście na „K Sera Sera”), nagrana wspólnie z chórem Armii Czerwonej; w ten i sposób Drummond i Cauty chcieli uczcić nastanie i pokoju na świecie.

Muzycy powrócili potem na należny im tron dla największych zgrywusów angielskiego popu - swe artystyczno-terrorystyczne poczynania kontynuowali pod banderą K Foundation. Wkrótce ukazały się w brytyjskiej prasie ogłoszenia o nagrodzie artystycznej Turner Prize. Zajmująca się konkursem organizacja miała przyznać 20 000 funtów dla najlepszego dzieła sztuki alternatywnej; K Foundation, jak można się było z ogłoszeń dowiedzieć, oferowała dwukrotność tej sumy dla najgorszego z wystawianych dzieł. Lista uczestników podana przez K Foundation była identyczna z oficjalną listą uczestników konkursu Turnera. Dalszy ciąg tej historii byl jeszcze dziwniejszy: z banku National Westminster, Drummond i Cauty wypłacili milion funtów, przybili całą sumę do deski i przedefilowali z nią przed specjalnie zgromadzoną grupą dziennikarzy i luminarzy sztuki. Pieniądze wpłacili następnie z powrotem na konto (choć co nieco uszczknęli żurnaliści), a 40 000 funtów otrzymała Rachel Whiteread, która zdobyła również „normalną” nagrodę. Jeśli następne wyczyny członków KLF będą równie frapujące, to mamy przed sobą interesujące dziesięciolecie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
What Time Is Love?	The KLF Featuring The Children Of The Revolution	08.1990	5[12]	57[12]	KLF Communications KLF 004	[written by Isaac Bello/James Cauty/Bill Drummond][produced by KLF][13[10].Hot Disco/Dance;Wax Trax! 9157 12"]
3 A.M. Eternal	The KLF Featuring The Children Of The Revolution	01.1991	1[2][11]	5[19]	KLF Communications KLF 005	[gold-US][silver-UK][written by James Cauty/Bill Drummond][produced by KLF][1[1][13].Hot Disco/Dance;Arista 2231 12"]
Last Train To Trancentral	KLF	05.1991	2[9]	-	KLF Communications KLF 008	[written by James Cauty/Bill Drummond/McFarland/Lyte][produced by KLF]
Justified And Ancient	KLF Featuring Tammy Wynette	12.1991	2[12]	11[18]	KLF Communications KLF 99	[silver-UK][written by James Cauty/Bill Drummond][produced by KLF][2[11].Hot Disco/Dance;Arista 2403 12"]
America: What Time Is Love?/America No More	KLF	03.1992	4[7]	-	KLF Communications KLF USA 4	[written by James Cauty/Bill Drummond/Bello B/Lawanda McFarland][produced by KLF]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The White Room	KLF	03.1991	3[46]	39[50]	KLF Communications JAMSLP 6	[produced by KLF]

Roy Clark

Roy Clark, właśc. Roy Linwood Clark (ur. 15 IV 1933 w Maeherrin, USA), wokalista, gitarzysta, wirtuoz gry na bandżo i fiddle, autor piosenek, aktor komediowy w latach 70. symbolizujący muzykę country w USA i za granicą. Przez dwadzieścia lat był jednym z gospodarzy telewizyjnego programu Hee Haw, co tydzień przedstawiał trzydziestomilionowej publiczności najlepsze piosenki gatunku.


Jest jednym z pierwszych wykonawców, których koncerty przyciągały tłumy widzów nie tylko w Nashville, ale także na tak trudnym dla tej muzyki terenie jak Las Vegas, Atlantic City, Nowy Jork czy w Kalifornii. Jego repertuar zawiera piosenki środka, coś pośredniego między słodkim i wypolerowanym Kenny Rogersem a szorstkim i nieprzebierającym w słowach Wylonem Jennigsem.


Nagrał powszechnie znane przeboje, np. Yesterday When I Was Young czy Thank God and Greyhound. Odnosił liczące się sukcesy jako bandżysta i fiddler oraz jako aktor filmowy.
Pochodzi z rodziny muzyków amatorów, którży swoje wolne chwile poświęcali muzykowaniu w lokalnych klubach tanecznych. W wieku czternastu lat zaczął grać w zespole rodziców na gitarze basowej, a kilka lat później wygrał narodowy konkurs gry na bandżo. Niezależnie od osiągnięć muzycznych - odnotował sukcesy w boksie, do siedemnastego roku życia wygrał piętnaście walk bokserskich z rzędu, po czym zdecydował się poświęcić muzyce country.

W 1955 był muzykiem w programie telewizyjnym Jimmy'ego Deana Country Style i kiedy J. Dean wyjechał z Waszyngtonu, miejsca realizacji programu, do Nowego Jorku, Clark objął kierownictwo muzyczne i prowadzenie audycji. Zdobył wówczas uznanie wytrawnego muzyka i estradowca. W 1960 przeniósł się do Kalifornii, gdzie został liderem zespołu muzycznego Wandy Jackson. To on zaaranżował jej wielki przebój Let's Have a Party i kierował koncertami artystki w Las VYegas.

W czasach, kiedy prowadził program telewizyjny Hee Haw nagrywał również liczne przeboje, m.in. single, które znalazły się w pierwszej dziesiątce na liście przebojów country: I never Picked Cotton, Thank God and Greyhound, The Lawrence Welk - Hee Haw Counter - Revolution Polka, Come Live With Me, Somewhere Between Love and Tomorrow, Honeymoon Feeling, If I Had to Do All Over Again. W 1976 odbył trasę koncertową w Związku Radzieckim, która przyniosła oszałamiający sukces, z góry bowiem sprzedano bilety na wszystkie osiemnaście koncertów. Występował i nagrywał płyty z różnymi muzykami, np. z jedną z najlepszych orkiestr symfonicznych w USA, Boston Pops Orchestra, kierowaną przez Artura Fiedlera, oraz z takimi wybitnymi wykonawcami bluesa, jak Clarence "Gatemouth" Brown.

W latach 80-tych jego popularność zaczęła stopniowo spadać, wówczas zajął się inną działalnością, osiągając sukcesy w handlu nieruchomościami, hodowli bydła oraz prowadzeniu zespołu baseballowego, wydawnictwa muzycznego i reklamy. W 1989 otworzył własny teatr muzyczny w Branson w stanie Missouri, zajął się także działalnością charytatywną. W prestiżowej ankiecie tygodnika "Life" został zaliczony do 100 najważniejszych osobistości w historii muzyki country. Począwszy od połowy lat 90. reedycje jego wczesnych nagrań ukazują się w niezależnym wydawnictwie Varese Sarabande.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tips of My Fingers / Spooky Movies	Roy Clark	06.1963	-	45[8]	Capitol 4956	[written by Bill Anderson][produced by Ken Nelson][10[16].Country Chart]
Through the Eyes of a Fool / Sweet Violets	Roy Clark	02.1964	-	128[2]	Capitol 5099	[written by Bobby Bare, Charlie Williams][produced by Ken Nelson][31[3].Country Chart]
When The Wind Blows in Chicago / Live Fast Love Hard Die Young	Roy Clark	04.1965	-	37[5].Country Chart	Capitol 5350	[written by Audie Murphy, Scott Turner][produced by Ken Nelson]
Yesterday, When I Was Young /Just another man	Roy Clark	06.1969	-	19[10]	Dot 17 246	[written by Charles Aznavour, Herbert Kretzmer][produced by Joe Allison][9[12].Country Chart]
September Song / For the Life of Me	Roy Clark	10.1969	-	103[6]	Dot 17 299	[written by Kurt Weill, Maxwell Anderson][produced by Joe Allison][40[2].Country Chart][#12 hit for Walter Huston in 1939]
Right or Left at Oak Street / I Need to be Needed	Roy Clark	12.1969	-	123[2]	Dot 17 324	[written by C. Williams, J. Nixon][produced by Joe Allison][21[6].Country Chart]
Then She's a Lover / Say Amen	Roy Clark	01.1970	-	94[3]	Dot 17 335	[written by Bobby Russell][produced by Joe Allison][31[3].Country Chart]
I Never Picked Cotton / Lonesome too Long	Roy Clark	06.1970	-	122[1]	Capitol 4956	[written by Bobby George, Charles Williams][produced by Joe Allison][5[11].Country Chart]
Thank God and Greyhound / Strangers	Roy Clark	10.1970	-	90[3]	Dot 17 355	[written by Larry Kingston, Earl Nix][produced by Joe Allison][6[12].Country Chart]
Magnificent Sanctuary Band / Be Ready	Roy Clark	12.1971	-	39[1].Country Chart	Dot 17 399	[written by Dorsey Burnette][produced by Joe Allison]
Lawrence Welk Hee Haw Counter Revolution Polka / When the Wind Blows in Chicago	Roy Clark	09.1972	-	-	Dot 17 426	[written by Vaughn Horton][produced by Joe Allison][9[10].Country Chart]
Come Live With Me / Darby's Castle	Roy Clark	05.1973	-	89[3]	Dot 17 449	[written by Felice Bryant, Boudleaux Bryant][produced by Jim Foglesong][1[1][13].Country Chart]
(Ghost) Riders in the Sky / Roy's Guitar Boogie	Roy Clark	07.1973	-	-	Dot 17 458	[written by Stan Jones][produced by Jim Foglesong][27[7].Country Chart]
Somewhere Between Love and Tomorrow / I'll Paint You a Song	Roy Clark	12.1973	-	81[5]	Dot 17 480	[written by Bud Reneau, Tom Lazaros][produced by Jim Foglesong][2[12].Country Chart]
Honeymoon Feelin' / I Really Don't Want to Know	Roy Clark	04.1974	-	-	Dot 17 498	[written by Gary S. "Flip" Paxton, Ron Hellard][produced by Jim Foglesong][4[12].Country Chart]
The Great Divide / Chomp N	Roy Clark	09.1974	-	-	Dot 17 518	[written by Gary S. "Flip" Paxton, Ron Hellard][produced by Jim Foglesong][12[10].Country Chart]
You're gonna love yourself in the morning	Roy Clark	05.1975	-		ABC/Dot 17 545	[written by D. Fritts][produced by Jim Foglesong][35[3].Country Chart]
Heart to Heart / Someone Cares for You	Roy Clark	09.1975	-	-	ABC/Dot 17 565	[written by Dave Gillon][produced by Jim Foglesong][16[7].Country Chart]
If I had to do It all Over Again / It Sure Looks Good on You	Roy Clark	02.1976	-		ABC/Dot 17 605	[written by Bobby Lee Springfield][produced by Jim Foglesong][2[12].Country Chart]
Think Summer / Whatever Happened to Gauze	Roy Clark	06.1976	-	-	ABC/Dot 17 626	[written by Paul Evans, Paul Parnes][produced by Jim Foglesong][21[7].Country Chart]
I Have a Dream I Have a Dream / Half a Love	Roy Clark	01.1977	-	-	ABC/Dot 17 667	[written by B. Bryant, F. Bryant][produced by Jim Foglesong][26[4].Country Chart]
We Can't Build a Fire in the Rain / I'm so Lonesome I Could Cry	Roy Clark	09.1977	-	-	ABC/Dot 17 712	[written by Bud Reneau][produced by Jim Foglesong][40[2].Country Chart]
Shoulder to Shoulder (Arm and Arm) / Happy Days	Roy Clark	03.1979	-	-	ABC 12 402	[written by Bob Morrison, Jim Zerface][produced by Jim Foglesong][34[3].Country Chart]
Chain Gang of Love / Why Don't We go Somewhere and Love	Roy Clark	01.1980	-	-	MCA 41153	[written by Billy Edd Wheeler][produced by Larry Butler ][21[6].Country Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Yesterday, When I Was Young	Roy Clark	07.1969	-	50[20]	Dot 25 953	-
Everlovin' Soul of Roy Clark	Roy Clark	01.1970	-	129[9]	Dot 25 972	-
I Never Picked Cotton	Roy Clark	08.1969	-	176[6]	Dot 25 980	-
The Best of Roy Clark	Roy Clark	04.1971	-	178[8]	Dot 25 986	-
The Incredible Roy Clark	Roy Clark	08.1971	-	197[2]	Dot 25 990	-
Roy Clark Country!	Roy Clark	07.1972	-	112[12]	Dot 25 997	-
Superpicker	Roy Clark	05.1973	-	172[6]	Dot 26 008	-
The Entertainer	Roy Clark	04.1974	-	186[3]	Dot 2001	-

Russ Columbo

Russ Columbo [właściwie Ruggiero Eugenio di Rodolpho Colombo],ur. 14.01.1908r-zm. 2.09.1932r,amerykański wokalista,skrzypek i aktor,najbardziej znany z szlagieru "You Call It Madness, But I Call It Love" i legendy towarzyszącej jego przedwczesnej śmierci.

Urodził się w Camden,w stanie New Jersey,jako dwunaste dziecko włoskich imigrantów Nicoli i Julii Colombo.Zaczynał jako małe dziecko od gry na skrzypcach,by w wieku 13 lat zacząć profesjonalną karierę.Mając 17 lat opuścił szkołę i występował z różnymi orkiestrami.Śpiewał i grał na skrzypcach w licznych nocnych klubach.

W 1928r mając 20 lat rozpoczął swój udział w filmie,od krótkich filmów dla Vitaphone występując z orkiestrą Gusa Arnheima.Pierwszą płytę pod swoim nazwiskiem nagrał w 1931r,ostatnią ("I See Two Lovers"),dwa dni przed swoją śmiercią.
Columbo próbował uruchomić klub nocny , ale przedsięwzięcie było nieudane. W 1931r wraz ze swym menadżerem i kompozytorem Conem Conradem podróżuje do Nowego Jorku.Tam podpisuje kontrakt z wytwórnią Victor i kilka angaży na występy w miejscowych klubach,wykorzystując ogromną popularność Columbo wśród jego fanek.


W dniu 2 września 1934 r., został zastrzelony w dziwnych okolicznościach przez swojego przyjaciela, fotografa Lansinga Browna.Płomień papierosa fotografa spowodował uwolnienie pocisku w zabytkowej broni i postrzał Culombo w lewe oko,który okazał się śmiertelny.W jego pogrzebie uczesticzyło wiele znakomitości Hollywood,w tym Bing Crosby i Carole Lombard.Wiadomość o jego śmierci była ukrywana przez jego braci i siostry przed matką ze względu na jej stan zdrowia [chorowała na serce].

W 1995 roku, 61 lat po śmierci Columbo, piosenkarz Tiny Tim wydał album w hołdzie Columbo, zatytułowany Prisoner Of Love(A Tribute to Russ Columbo), który nagrał z grupą Clang.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Call It Madness (But I Call It Love)/Sweet and lovely	Russ Columbo	09.1931	-	5[8] side B:19[1]	Victor 22 802	[written by Russ Columbo/Con Conrad/Gladys Dubois/Paul Gregory][with Nat Shilkret Orchestra]
Guilty	Russ Columbo	10.1931	-	13[3]	Victor 22 801	[written by Harry Akst/Gus Kahn/Richard Whiting]
Goodnight, Sweetheart	Russ Columbo	11.1931	-	3[5]	Victor 22 826	[written by Jimmy Campbell/Reginald Connelly/Ray Noble][z musicalu na Broadway'u "Earl Caroll's Vanities of 1931"]
Where the Blue of the Night (Meets the Gold of the day)/Prisoner of love	Russ Columbo	12.1931	-	13[3] side B:16[1]	Victor 22 867	[written by Fred E. Ahlert/Bing Crosby/Roy Turk][with Leonard Joy Orchestra][side B:with Nat Shilkret Orchestra]
You're My Everything/Just friend	Russ Columbo	02.1932	-	12[2] side B:14[3]	Victor 22 909	[written by Mort Dixon/Harry Warren/Joe Young][piosenka z musicalu na Broadway'u "The Laugh Parade"][with Leonard Joy Orchestra]
Paradise	Russ Columbo	05.1932	-	18[1]	Victor 22 976	[written by Nacio Herb Brown/Gordon Clifford]
As You Desire Me	Russ Columbo	08.1932	-	6[4]	Victor 24 076	[written by Allie Wrubel]
When You're in Love	Russ Columbo	09.1934	-	18[1]	Brunswick 6972	[written by Russ Columbo/Bernie Grossman/Jack Stern][with Jimmie Grier Orchestra][piosenka z filmu "Wake up and dream"]

Russ Conway

Russ Conway urodził się 2 września 1925r w Bristolu jako Trevor Stanford .Jako dziecko uczył się gry na fortepianie.Jako nastolatek wstąpił do marynarki wojennej podczas II wojny światowej,zostając wyróżniony medalem za męstwo.

Po wojnie decyduje się na karierę w wojsku ,pozostając w nim do 1955r.Odchodząc z niego decyduje się na profesjonalną karierę pianisty,występując w nocnych klubach Londynu.Tam spotyka i współpracuje z tak znanymi artystami jak:Dennis Lotis, Gracie Fields i Joan Regan.Wtedy też,w 1957r nawiązuje kontakt z EMI i nagrywa dla niej wiązankę instrumentalnych wersji starych piosenek w stylu honky-tonk.Występuje w programach telewizyjnych,szczególnie w popularnym w owym czasie-Billy Cotton Band Show.

Zdobywa wielką popularnośc ujmując słuchaczy swoim szerokim uśmiechem.Szczytowym dla jego kariery był rok 1959r,gdy w Top 10 brytyjskiej listy przebojów umieścił pięć swoich utworów.Kontynuował serię przebojowych singli w latach 1960-1962r ale tylko jeden z nich "Toy ballons" trafił do pierwszej dziesiątki UK Top 40.W póżnych latach 60-tych cierpi na załamanie nerwowe i przechodzi łagodny zawał serca,co ogranicza jego występy estradowe.Pod koniec lat 70-tych wraca na estradę dając koncerty dla swoich fanów.Zmarł 16 listopada 2000r po długiej chorobie nowotworowej.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

UK

US

Wytwórnia [US]

Komentarz

Party pops

Russ Conway

11.1957

24[5]

-

Columbia DB 4031

[written by Joe Goodwin/Larry Shay/Harry Woods/Percy Wenrich/Monaco/Jack Norworth/Nora Bayes]

More Party Pops (Part 1) / More Party Pops (Part 2)

Russ Conway

11.1958

10[7]

-

Columbia DB 4204

[written by Shelton Brooks/Clifford Grey/Bernie Baum/Fitz/Gus Kahn/Walter Donaldson/Stephan Weiss/Little/Schoebel/Siras/Meyers/Penn/Erdman/Fragson/Nat Ayer][produced by Norman Newell]

The World Outside / Love Like Ours

Russ Conway with Geoff Love and his Orchestra and The Rita Williams Singers

01.1959

24[4]

-

Columbia DB 4234

[written by Richard Addinsell/Carl Sigman]

Side Saddle / Pixilated Penguin

Russ Conway

02.1959

1[4][30]

-

Columbia DB 4256

[written by Trevor H. Stanford][produced by Norman Newell]

Roulette/Trampolina

Russ Conway

05.1959

1[2][19]

106[3]

Columbia DB 4298

[written by Stanford][produced by Norman Newell]

China tea/The Wee Boy Of Brussels

Russ Conway

08.1959

5[13]

-

Columbia DB 4337

[written by Trevor H. Stanford][produced by Norman Newell]

More and More Party Pops Part 1/More and More Party Pops Part 2

Russ Conway

11.1959

5[8]

-

Columbia DB 4373

[written by Feldman/Herman Darewski][produced by Norman Newell]

Royal Event / Rule Britannia

Russ Conway

03.1960

15[7]

-

Columbia DB 4418

[written by Trevor Stanford]

Fings Ain't What They Used to Be / Polka Dots

Russ Conway

04.1960

47[1]

-

Columbia DB 4422

[written by Lionel Bart]

Lucky Five / The Birthday Cakewalk

Russ Conway

05.1960

14[9]

-

Columbia DB 4457

[written by Trevor H. Stanford]

Passing Breeze / The Key To Life

Russ Conway

09.1960

16[10]

-

Columbia DB 4508

[written by Trevor H. Stanford]

Even more and party pops

Russ Conway

11.1960

27[9]

-

Columbia DB 4535

[written by Ager/Yellen/McHugh/Cohn/Silver/Ruskin/Sullivan/Fisher/Dougherly][produced by Geoff Love]

Pepe / Matador From Trinidad

Russ Conway with John Barry and His Orchestra

01.1961

19[9]

-

Columbia DB 4564

[written by Dory Langdon/Hans Wittstatt][piosenka tytułowa z filmu]

Pablo / The Singing Bells

Russ Conway with Tony Osborne and His Orchestra

05.1961

45[2]

-

Columbia DB 4649

[written by Hans Wittstatt]

Say it with flowers/Roses Of Picardy

Dorothy Squires & Russ Conway

08.1961

23[10]

-

Columbia DB 4665

[written by Dorothy Squires]

Toy Balloons / Forgotten Dreams

Russ Conway

11.1961

7[11]

-

Columbia DB 4738

[written by Billy Mure][produced by Norman Newell]

Lesson One / Angelo

Russ Conway

02.1962

21[7]

-

Columbia DB 4784

[written by Trevor Stanford][produced by Norman Newell]

Always You And Me / Alone Again

Russ Conway

11.1962

33[7]

-

Columbia DB 4934

[written by Lionel Bart/Trevor Stanford][produced by Norman Newell]

Snow Coach / Time to Celebrate

Russ Conway

11.1959

5[13]

-

Columbia DB 4368

EP's

Time To Celebrate No.2

Russ Conway

04.1960

17[4]

-

Columbia SEG 7995

-

Another Six

Russ Conway

08.1960

12[5]

-

Columbia SEG 7905

-

The Rocking Horse Cowboy

Russ Conway

10.1960

16[2]

-

Columbia SEG 8028

-

More Party Pops

Russ Conway

12.1960

7[8]

-

Columbia SEG 7957

-

My Concerto For You

Russ Conway

04.1961

11[6]

-

Columbia SEG 8062

-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Pack up your troubles	Russ Conway	11.1958	9[6]	-	Columbia 33SX 1120
Songs to sing in your bath	Russ Conway	05.1959	8[10]	-	Columbia 33SX 1149
Family favourities	Russ Conway	09.1959	3[16]	-	Columbia 33SX 1169
Time to celebrate	Russ Conway	12.1959	3[7]	-	Columbia 33SX 1197
My concerto for you	Russ Conway	03.1960	5[17]	-	Columbia 33SX 1214
Party time	Russ Conway	12.1960	7[11]	-	Columbia 33SX 1279
Russ Conway presents 24 piano greats	Russ Conway	04.1977	25[3]	-	Ronco RTL 2022

Danny Gatton

Daniel Wood Gatton Jr. (ur. 4 września 1945 r. - zm. 4 października 1994 r.) Znany pod wieloma pseudonimami " The Humbler "  , " The Telemaster " i " największy na świecie nieznany gitarzysta " był amerykańskim gitarzysta, który łączył bluesa, rockabilly, jazz i country, aby stworzyć muzyczny styl "redneck jazz".

Daniel Wood Gatton Jr. urodził się w Waszyngtonie w 1945 roku. Syn gitarzysty rytmicznego, , zaczął grać w wieku dziewięciu lat. W latach 1960-1964 grał na gitarze jazzowej z Offbeats, następnie pracował jako muzyk sesyjny w Nashville. Kiedy wrócił do Waszyngtonu, zwrócił uwagę w latach 70-tych jako członek Liz Meyer & Friends i innych lokalnych zespołów. Nagrał swój debiutancki album American Music (1975), a następnie Redneck Jazz (1978) z gościnnym udziałem steel gitarzysty Buddy Emmonsa . Założył zespół The Redneck Explosion. 

Chociaż Gatton mógł grać   większość gatunków muzycznych, takich jak jazz, blues, bluegrass i rock, był znany jako gitarzysta country i rockabilly .  Koncertował z wokalistami Rogerem Millerem i Robertem Gordonem .  Był czasem nazywany "Telemasterem" i "największym na świecie nieznanym gitarzystą".  Gitarzysta Amos Garrett nazwał go "The Humbler" za jego zdolność do pokonania innych gitarzystów w "head-cutting" jam session. W tym miejscu jednak Gatton oświadczył: "Największym   dla mnie,humblerem wszechczasów, był Lenny Breau . Był najlepszym, jakiego kiedykolwiek widziałem. "

Dziewięć lat po swoim ostatnim albumie wydał Unfinished Business (1987), eklektyczną kolekcję muzyki pop, rock i country, który magazyn Guitar World umieścił w Top10 najlepszych albumów w latach 80-tych.Dostał kontrakt ze swoją pierwszą dużą wytwórnią płytową i wydał kolejny eklektyczny album, 88 Elmira Street ( Elektra , 1991), który zawierał wersję przewodnią utworu z animowanego serialu telewizyjnego The Simpsons . 

Gatton zwrócił się ku jazzowi w albumach New York Stories ( Blue Note , 1992) i Relentless (1994) z Joeyem DeFrancesco . Z nieznanych przyczyn popełnił samobójstwo w 1994 r.

4 października 1994 roku Gatton zamknął się w garażu na swojej farmie w Newburg w stanie Maryland i odebrał sobie życie, strzelając do siebie.  Chociaż nie pozostawił żadnej notatki ani wyjaśnienia, członkowie rodziny i bliscy przyjaciele uważają, że cierpiał na depresję przez wiele lat.  Przyjaciel i perkusista, Dave Elliott, powiedział, że uważał, że Gatton cierpiał na depresję odkąd się spotkali .

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
88 Elmira St.	Danny Gatton	04.1991	-	121[4]	Elektra 61 032	[produced by Danny Gatton,Billy Windsor,Ian Kimmet]

Réjane Perry

Réjane Perry (ur. Réjane Perrimond, ur. 27 stycznia 1959r w Savoy) - francuska piosenkarka, która zmarła 9 września 2003 r na raka okrężnicy .Jego kariera rozpoczęła się pod koniec lat osiemdziesiątych, a dokładniej w 1988 roku, wydając swój pierwszy album " Say" wyprodukowany przez  Pascale Auriata. Płyta ta pozwoliła jej na występy w telewizji, a zwłaszcza pojawić się w programie Jacquesa Martina, gdzie odniosła wielki sukces.

W 1989 roku zastąpiła   Maurane'a w roli Marie-Jeanne w drugiej wersji słynnej opery rockowej Starmania . A w ciągu 48 godzin nauczyła się tej roli. Michel Berger nie mógł nie wspomóc krótkiego czasu narzuconego Réjane na premierze. Pełny album w wersji zremasterowanej został wydany w tym samym roku. Miała szansę być jedyną Marie-Jeanne, która pojawiła się w wersji DVD tego programu.

W 1991 roku wydała swój pierwszy album Altitude . To pierwsze dzieło składa się z 10 tytułów.

W 1996 roku poznała Carolin Petit, która da jej możliwość grania w  filmach takich jak film telewizyjny Les Maîtres de l'orge ( France 2 ) oraz film dokumentalny l'Odyssée bleue.

Podczas pracy w 2000 roku nad nowym musicalem Roméo et Juliette, de la haine à l'amour,  Carolin umożliwiła spotkanie z Gerardem Presgurvicem, który później poprosił ją, aby nagrała wszystkie kobiece głosy do przedstawienia i trenować zespół do nagrywania albumu.  W 2001 roku ukazała się pierwsza płyta i pierwszy występ w Palais des Congrès w Paryżu . Następnie pojawia się wersja pełna i live albumu, a następnie podwójne DVD. Bierze udział wraz z trupą w świątecznym albumie sprzedawanym na rzecz Sidaction Christmas 2001.

Drugi pośmiertny album Rendez-vous avec vous jest dostępny na oficjalnej stronie internetowej, zawiera pięć tytułów. To jest album, który przygotowywała, gdy 9 września 2003 r. uległa rakowi okrężnicy. Jej ciało zostało pochowane w Muy w Var .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Me Shooter De Toi/Tout simplement	Rejane Perry	05.1990	97[1]	-	Jacques Marouani Productions JMP 1410-7	[written by Michaële - Lana Sébastian]

Paul Personne

Paul Personne, którego prawdziwe nazwisko brzmi René-Paul Roux, urodził się 27 grudnia 1949r w Argenteuil (Francja),francuski piosenkarz i gitarzysta folkowo-bluesowy.
 
Odkrył muzykę na słuchając w radio Aznavour,Edith Piaf .Póżniej interesuje się bardziej rock'n'rollem stając się fanem Eddy Mitchella i Johnny Hallyday'a. Jego rodzice kupili mu akordeon, ale on bardziej preferował grę na perkusji i gitarze. Rozdarty między swoimi studiami ( zdobył certyfikat w naukach inżynieryjnych w 1967) i swoją pasją do muzyki, zakłada pierwsze grupy pod koniec lat sześćdziesiątych.
 
W latach 70-tych zakłada grupę L'Origine,której udało się podpisać kontrakt nagraniowy z Pathe Marconi. Kolejnym ansamblem był Maisons des Jeunes et de la Culture,po której pozostał tylko jeden singiel.
 
Wreszcie na początku lat osiemdziesiątych, Paulowi Personne udaje się nagrać swoje pierwsze solowe albumy. W pażdzierniku 1982r nagrywa sygnowany własnym nazwiskiem album dla CBS.Niestety mimo entuzjastycznego przyjęcia w mass mediach,sprzedaje się słabo i wytwórnia odmówiła mu dalszych nagrań.Po kilku miesiącach ciszy spędzonych w Tuluzie,pomocną dłoń wyciąga Nicoletta angażując go do własnego programu telewizyjnego.To pomogło mu w nagraniu w 1983r płyty Exclusive dla Phonogramu.Album odniósł sukces,a kariera Paula jako głównego przedstawiciela bluesa we Francji nabrała tempa.
 
W 1984 roku wydał swój trzeci album, Barjoland. Jednak, gdy wydawało się,że problemy są za nim, przypadkowa śmierć córki Jessici w sierpniu 1984 pogrążyła go w wielkiej traumie.Co prawda wydaje kolejny album 24/24,ale zawiesza swoją aktywność spędzając większość czasu w Perche ze swoją żoną i synem.
W 1987r wychodzi z tego letargu biorąc udział w festiwalu Summer of Quebec .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Comme Un Etranger	Paul Personne	11.1983	87[5]	-	Philips 812 548-7	[written by Paul Personne][produced by H. Loustau, P. Personne, P. Saboulard]
Barjo Land	Paul Personne	03.1985	88[3]	-	Philips 880 268-7	[written by Paul Personne][produced by Babette Jones, Paul Personne, Philippe Saboulard]
J'Veux Pas Attendre	Paul Personne	03.1986	96[1]	-	Philips 884 362-7	[written by Paul Personne][produced by Babette Jones, Paul Personne]
Plus Jamais M'laisser Blues	Paul Personne	01.1995	63[2]	-	Polydor 851002 2	-
Plus Loin D'ici	Paul Personne	06.1996	45[1]	-	Polydor 576800-2	[written by Christian Dupont, Paul Personne]
La Beauté Du Blues	Paul Personne	03.2000	80[4]	-	-	-
Aphonie Cérébrale	Paul Personne	12.2000	96[1]	-	-	-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Instantanés	Paul Personne	06.1996	19[4]	-	Polydor 531772-2	-
Route 97	Paul Personne	06.1997	19[6]	-	PolyGram 537 413-2	-
Patchwork électrique	Paul Personne	02.2000	10[6]	-	Polydor 543 507-2	-
Demain... Il f'ra beau!	Paul Personne	06.2003	58[12]	-	Polydor 980 121-5	-
Coup d'blues Vol. 02	Paul Personne	11.2003	105[2]	-	Polydor 981 411-0	-
Il était une fois la route	Paul Personne	12.2006	172[7]	-	XIII Bis 3700226406484	-
Amicalement Blues	Thiéfaine / Personne	11.2007	19[33]	-	RCA 88697 19279 2	-
À l'ouest - Face A	Paul Personne	06.2011	67[6]	-	XIII Bis 0022640979	-
Personne à l'ouest	Paul Personne	10.2011	51[6]	-	XIII Bis Records 0022640979	-
Puzzle 14	Paul Personne	10.2014	44[4]	-	Verycords 6022046074	-
À l'ouest - Electric rendez-vous	Paul Personne	10.2015	74[3]	-	Verycords 6022046105	-
Lost In Paris Blues Band	Paul Personne / Robben Ford / 'Bumblefoot' Ron Thal with John Jorgenson & Beverly Jo Scott	10.2016	46[5]	-	Edel 0211712EMU	-

Isabelle Perusat

Isabelle Perusat jest francuską piosenkarką   przybyłą do Paryża w 1980 roku, która pochodzi z regionu Tuluzy, posiadała solidny trening muzyczny grając  na fortepianie w wieku  4 lat, zainicjowana klasycznym repertuarem przechodzi ona brutalnie do rocka odkrywając Eltona Johna, Rolling Stones czy Veronique Sanson.

Komponuje melodie i śpiewa, pierwszy singiel opublikowany przez firmę Philips w 1980 roku „J'ai pas envie que tu reviennes”, co zaowocowało​​wystepami telewizyjnymi, w 1981 roku nagrała rodzajową „Matt et Jenny”, w WEA .W 1985 zmienia wizerunek, trzy lata później nagrywa  piosenka „Circumstance café” napisaną przez Dave'a Stewarta.

W 1994 roku rozpoczęła   projekt muzyki elektronicznej dla marki Ray Ban w 2001 roku współpracując z reżyserem  Felixem Marchetem krótkich filmów, tworzą emocjonalne własnej produkcji filmy i angażują się w wiele projektów audiowizualnych.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
J'ai Pas Envie Que Tu Reviennes/Va-t’en	Isabelle Perusat	10.1980	67[5]	-	Philips / Polygram 6010 198	[written by Isabelle Péruzat]
Circumstance Café	Isabelle Perusat	02.1989	78[7]	-	Vogue 102282	[written by Isabelle Perusat - Dave A. Stewart]

Peter & Sloane

Peter and Sloane był francuskim duetem popularnym w latach 80-tych,który tworzyli Jean-Pierre Savelli (Peter) i Chantal Richard (Merry Sloane).
 
Ich największym przebojem była piosenka "Besoin de rien, envie de toi",która była numerem 1 na francuskiej liście singli w 1984r.Jean-Pierre Savelli śpiewał tytułowe utwory w kilku francuskich wersjach japońskich seriali telewizyjnych jak:X-Or (Space Cop Gabin) , Albator, le Corsaire de l'Espace czy Captain Harlock.
 
Chantal Richard była uprzednio wokalistką grupy Savalli's.W 1987r po rozpadzie duetu Sloane rozpoczęła karierę solową w Quebec,póżniej we Francji wydając album Exquise.Peter założył firmę producencką i skomponował kilka piosenek dla francuskiej piosenkarki Indra. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Besoin De Rien, Envie De Toi/Ma vie avec toi, ta vie avec moi	Peter & Sloane	09.1984	1[9][30]	-	Disques Déesse DPX 818	[written by Marie Casanova / J-Pierre Savelli - Chantal Richard ]
C'est La Vie De Chateau Avec Toi/L’amour, c’est la fe^te	Peter & Sloane	05.1985	50[6]	-	Disques Déesse / CBS DPX 823	[written by Marie Casanova / Jean-Pierre Savelli]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Besoin De Rien, Envie De Toi	Peter & Sloane	07.2001	95[1]	-	-	-
L'album 2002	Peter & Sloane	07.2002	41[8]	-	Scorpio Music SHT S0120-2	-

Jean-Claude Petit

Absolwent Konserwatorium Paryskiego, Jean-Claude Petit, naukę gry na fortepianie podjął już w wieku 6 lat. Jako 10-latek w toku nauki w Konserwatorium został wyróżniony medalem z zakresu teorii muzyki. Następnie zdobywał nagrody z dziedziny harmonii, kontrapunktu i fugi. Równocześnie obudziła się w nim fascynacja muzyką jazzową, dzięki czemu jako nastolatek akompaniował na fortepianie takim artystom, jak Dexter Gordon , Johnny Griffin, Kenny Clarke, Stan Getz, Jimmy Gourley i Don Cherry. W kolejnych latach przygotowywał również aranże dla gwiazd francuskiej sceny popowej; zaczął nadto komponować własną muzykę, w tym piosenkę La leçon de Michette, która zdobyła rozgłos we Włoszech jako podkład do telewizyjnego show Carosello.

Pierwsze kontakty z kinem Petit zawdzięcza popularnemu kompozytorowi francuskiej muzyki filmowej, Michelowi Magne. Autor Fantomasa zatrudnił Jean-Claude'a na stanowisku jednego ze swoich aranżerów. Petit poszedł tym samym w ślad takich sław, jak Eric Demarsan czy Michel Colombier, którzy również szkolili się pod okiem Magne. W drugiej połowie lat 70-tych Petit podjął się samodzielnych eksperymentów z brzmieniami syntezatorów; efekty zainteresowały słynnego reżysera Alejandro Jodorowsky'ego, który wykupił prawa do utworów młodego kompozytora i wykorzystał je w swoim filmie Kieł.

Początek faktycznej przygody Petita z muzyką filmową datować należy na lata 80-te. To w tym okresie kompozytor poznał: Claude'a Berri, z którym odniesie swój pierwszy duży sukces (dyptyk Jean de Florette / Manon u źródeł z adaptacją fragmentu opery Verdiego); Gérarda Mordillat, z którym na planie spotka się aż ośmiokrotnie; a także Richarda Lestera, który zaangażuje Francuza do kontynuacji swojej serii filmowej o perypetiach Trzech Muszkieterów (Powrót Muszkieterów).

W 1990 roku Petit podjął się najważniejszego – jak wkrótce się okazało – przedsięwzięcia w swojej filmowej karierze. Był to oczywiście słynny Cyrano de Bergerac w reżyserii Jean-Paula Rappeneau z Gerardem Depardieu w roli głównej. Barwna, błyskotliwa ścieżka dźwiękowa przyniosła kompozytorowi najwyższe laury, tak w kraju (Cezar), jak i za granicą (BAFTA). Dzięki temu sukcesowi kino kostiumowe jeszcze kilkukrotnie będzie sięgać po usługi Francuza (Huzar, Zuchwały Beaumarchais, Nędznicy). Lata 90-te w karierze kompozytora to również podwójny angaż do projektów legendy francuskiego kina sensacyjnego, Henriego Verneuila: historycznej epopei Mayrig znaczy mama oraz dramatu Ulica Paradis 588.

Oprócz kina, Petit udziela się w muzyce teatralnej, musicalowej, operowej (l'Orchestre de l'Opéra de Paris) oraz symfonicznej (London Symphony Orchestra); na przestrzeni lat nie zapomniał również o swojej miłości do jazzu. Od 2013 roku kompozytor pełni prestiżową funkcję prezesa zarządu francuskiego Stowarzyszenia Autorów, Kompozytorów i Wydawców Muzycznych (SACEM).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Générique de l'Emission 'Stars'	Jean-Claude Petit	02.1981	17[11]	-	-	[written by Bourtayre - J-Claude Petit]

 Filmografia

    1979 : Tusk d'Alejandro Jodorowsky
    1983 : Vive la sociale ! de Gérard Mordillat
    1984  : L'Addition de Denis Amar
    1985 : Billy Ze Kick de Gérard Mordillat
    1985 : Tranches de vie de François Leterrier
    1986 : Jean de Florette de Claude Berri
    1986 : Manon des sources de Claude Berri
    1987 : Fucking Fernand de Gerard Mordillat
    1987 : Vent de Panique de Bernard Stora
    1988 : Savannah de Marco Pico
    1989 : Bille en tête de Carlo Cotti (de)
    1989 : Le Retour des Mousquetaires de Richard Lester
    1990 : Cyrano de Bergerac de Jean-Paul Rappeneau
    1990 : Uranus de Claude Berri
    1991 : Toujours seuls de Gérard Mordillat
    1991 : Mayrig de Henri Verneuil
    1991 : Rue du Bac de Gabriel Aghion
    1992 : 588, rue Paradis d'Henri Verneuil
    1992 : Le Zèbre de Jean Poiret
    1993 : En compagnie d'Antonin Artaud de Gérard Mordillat
    1995 : Le Hussard sur le toit de Jean-Paul Rappeneau
    1996 : Beaumarchais, l'insolent de Édouard Molinaro
    1997 : Messieurs les enfants de Pierre Boutron
    1998 : Paddy de Gérard Mordillat
    2000 : Lumumba de Raoul Peck
    2002 : Aime ton père de Jacob Berger
    2004 : Podium de Yann Moix
    2007 : Danse avec lui de Valérie Guignabodet
    2015 : Premiers Crus de Jérôme Le Maire
    2017 : Dalida de Lisa Azuelos

Les Petites Filles

Les Petites Filles była efemeryczną grupą czterech bardzo młodych francuskich piosenkarzy: Elfie Astier , Axelle Bernard , Anaïs de Courson i Valérie Vaumorin .
Zespół ten odniósł sukces w 1979 roku dzięki swojej piosence Sauverais-tu ma vie ? (skomponowany przez Lewisa Furey'a ).

Wcześniej cztery małe dziewczynki były wokalistkami w muzycznym show Lewisa Fureya i Carole Laure, który był wystawiony w Paryżu w teatrze Bobino w kwietniu 1979 roku.

Z czterech młodych dziewczyn tylko Elfie Astier ostatecznie powróciła z sukcesem, trzy lata później, śpiewając piosenkę o kreskówkowych zasługach Toma Sawyera ( Tom Sawyer, c'est l'Amérique, le symbole de la liberté... ) oraz przez współprowadzenie programu Récré A2 wraz z Dorothée na kanale Antenne 2 .

Anaïs de Courson prowadziła karierę w teatrze i   filmach krótkometrażowych.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Sauverais-Tu Ma Vie ?	Les Petites Filles	09.1979	71[8]	-	Saravah / RCA RSB 488	[written by Lewis Furey - Carole Laure / Lewis Furey]

Les Petits Chanteurs de Saint-Marc

Les Petits Chanteurs de Saint-Marc to chór dziecięcy założony we wrześniu 1986 r. w Lyonie przez Nicolasa Porte, który nadal jest dyrektorem muzycznym i dyrektorem chóru.
Chór jest mieszanym zespołem około 40 dzieci w wieku od dziewięciu do piętnastu lat. Wszyscy kształcą się w St. Marc College w Lyonie .
Petits Chanteurs de Saint Marc są od 1995 roku rezydentami bazyliki Notre Dame de Fourviere . W związku z tym regularnie prowadzą służbę w sanktuarium.

Chór angażuje się we Francuską Federację Młodych Śpiewaków. Ta federacja zrzesza 120 chórów we Francji, sama jest przyłączona do Międzynarodowej Federacji Pueri Cantores, która gromadzi tysiące dzieci na wszystkich kontynentach.

Repertuar chóru ma uprzywilejowaną muzykę sakralną od czasów chorału gregoriańskiego , ale chór także wyróżnia się w muzyce świeckiej, popularnej lub ludowej w muzyce współczesnej . Zyskał rozgłos od czasu swojego występu w filmie Christophe'a Barratiera Les Choristes w 2004 roku .

Śpiewacy Świętego Marka ciągle zwiększają popularność w całej Francji, a także za granicą (na przykład w Europie i Azji), co jest owocem ich wysokiej jakości pracy.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
In Memoriam (B.O.F.)	Les Petits Chanteurs de Saint-Marc	04.2004	7[28]	-	-	-
Un geste	Les Petits Chanteurs de Saint-Marc	04.2005	60[7]	-	-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Les Petits Chanteurs De Saint-Marc	Les Petits Chanteurs de Saint-Marc	04.2004	90[16]	-	-	-

Nicolas Peyrac

Nicolas Peyrac (ur. 6 października 1949 r. w Paryżu jako Jean-Jacques Tazartez) to francuski muzyk, pisarz i fotograf.
Jean-Jacques spędził młodość w miasteczku Saint-Brice-en-Cogle`s , w Bretanii , wraz z braćmi i rodzicami, którzy byli lekarzami.Jako nastolatek mało interesował się rock'n'rollem,a jego idolami byli Ferre i Brel.Gdy jego rodzice rozwiedli się na początku lat 60-tych zamieszkał z matką w Nowym Jorku , co pozwoliło mu rozszerzyć swoje muzyczne horyzonty i odkryć amerykańską muzykę. W czasie nauki w liceum , nauczył się grać na gitarze. Po powrocie do Francji,do ojca,próbował występów w telewizji ale bez powodzenia.
 
Aby odciągnąć go od życia wagabundy,rodzice namówili go do studiowania medycyny.W czasie studiów odkrył w sobie pasję do fotografii, które przyniosło mu kontakt z branżą muzyczną: przez przyjaciela rodziny, miał szansę na zrobienie okładki płyt takich wykonawców jak Alice Dona , Hervé Vilard i Gilbert Bécaud .Ten ostatni poznał go z producentem Patrickiem Legrandem (bratem kompozytora Michela Legranda ),któremu zaprezentował własne teksty.
Tak rozpoczął swoją karierę jako autor tekstów, pisał dla takich artystów jak Marie Laforet i Gérard Lenorman . Wkrótce potem podpisał kontrakt z Pathé-Marconi .W 1974 r. Jean-Jacques, teraz używając pseudonimu Nicolas Peyrac, wydał dwa pierwsze single , ale bez większego sukcesu. W momencie gdy już miał stracić kontrakt nagraniowy dzięki wydanej w 1975r piosence So far away from L.A. stał się z dnia na dzień gwiazdą.Przerywa studia medyczne na rok przed dyplomem koncentrując się na karierze muzycznej wydając kolejny hit Et mon pere za który uzyskał francuskie Grammy.W ciągu kilku miesięcy stał się jednym z najbardziej utalentowanych muzyków swojego pokolenia.Kontynuując sukces z 1975 roku, Nicolas wydał kilka albumów i został supportem dla gwiazd takich jak Serge Lama , Marie-Paule Belle i Dalida .
 
Po śmierci matki w 1978 roku, której poświęcił swój piąty album J't'aimais, J'ai pas ,nadal wydaje albumy i koncertuje,ale obecność na listach przebojów wydaje się być przeszłością.Mimo ,że pisze przeboje dla takich gwiazd, jak Johnny Hallyday i Plácido Domingo,jego kariera muzyczna stoi w miejscu.Skupia się w latach 80-tych na pisaniu powieści i reżyserii.Nicolas w obliczu kryzysu sukcesów zawodowych i trudności, wpadł w ciężką depresję , porzucając scenę muzyczną.W 1992 r., bliski przyjaciel Nicolasa Michel Berger zmarł nagle na atak serca, co skłoniło go do większej aktywności.Wspomagany przez kolegów wydał rok póżniej album.W końcu emigruje do Montrealu,gdzie kończy w 1994r powieść Qu'importe Le Boulevard tu ou` m'attends.
 
W 1995r wydaje płytę J'avance,intensywnie koncertuje w Quebec,a rok póżniej wraca do Francji śpiewając w Casino De Paris i Bobino.W 1999r po zatargach z własną wytwórnią nagrywa dla niezależnej firmy album Autrement .
Po wydaniu Autrement, Nicolas pisał i nagrywał niemal non-stop. Przez znajomego poznał swojego nowego menedżera, Pierre Illiasa, który zaaranżował kontrakt z BMG .Rok później ukazał się nowy album, Seulement l'amour , a następnie w 2006 roku Vice versa, obu albumom towarzyszą jego liczne tournee. W 2006 roku publikuje swoją drugą powieść, J'ai su lors premier jour que je le la tuerais . W 2009 wydał swój ostatni album,Square One, a następnie trzecią powieść, Elsa. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
So Far Away From L.A./Quand on aime deux filles a` la fois	Nicolas Peyrac	04.1975	15[26]	-	Pathé / EMI 2 C 004-13084	[written by Nicolas Peyrac]
Et Mon Pe`re	Nicolas Peyrac	11.1975	1[1][22]	-	Pathé 2 C 010-14235	[written by Nicolas Peyrac]
Satanée Question/Les cocotiers bleus	Nicolas Peyrac	03.1976	64[1]	-	Pathé SP438	[written by Nicolas Peyrac]
Mississipi River/Il Y Avait	Nicolas Peyrac	03.1976	16[11]	-	Pathé SP 439	[written by Nicolas Peyrac]
Comment T'appelles-tu? /Rio, Rio	Nicolas Peyrac	07.1976	9[18]	-	Pathé 2 C 010-14336	[written by Nicolas Peyrac]
Voila` Ma Vie, Maria	Nicolas Peyrac	10.1976	20[7]	-	Pathé ‎ JBPAT 600.200	[written by Nicolas Peyrac]
Marilyn	Nicolas Peyrac	11.1976	45[9]	-	Pathé ‎ JBPAT 600.200	[written by Nicolas Peyrac]
Je Pars/Tu sais l’enfance	Nicolas Peyrac	01.1977	3[18]	-	Pathé 2 C 006-14399	[written by Nicolas Peyrac]
Il Y Aurait Du Soleil/Trinidad	Nicolas Peyrac	07.1977	8[17]	-	Pathé / EMI 2C006-14445	[written by Nicolas Peyrac]
Le Vin Me Saoule/Et la fe^te est finie	Nicolas Peyrac	11.1977	2[17]	-	Pathé / EMI SP578	[written by Nicolas Peyrac]
Les Vocalises De Brel/L’odeur des petits matins	Nicolas Peyrac	01.1978	40[6]	-	Pathé / EMI SP580	[written by Nicolas Peyrac]
L'odeur Des Petits Matins	Nicolas Peyrac	02.1978	55[7]	-	-	[written by Nicolas Peyrac]
Bastia/Et la fe^te est finie	Nicolas Peyrac	04.1978	32[4]	-	Pathé / EMI 2C 008-14566	[written by Nicolas Peyrac]
Ne Jouez Plus 'God Save The Queen'/Coup de foudre story	Nicolas Peyrac	05.1978	49[3]	-	Pathé 2 C 008-14597	[written by Nicolas Peyrac]
Goodbye California/De Montréal aux Fidji	Nicolas Peyrac	12.1978	35[13]	-	Coca-Cola COC 4	[written by Nicolas Peyrac]
La Tour Eiffel	Nicolas Peyrac	03.1979	70[6]	-	Pathé ‎ JBPAT 600.222	[written by Nicolas Peyrac]
Et Nous Voila`/J’suis pas Beethoven, j’suis pas Chopin	Nicolas Peyrac	05.1979	38[5]	-	Pathé / EMI / ÉCO Music 2c 008-14768	[written by Nicolas Peyrac]
Sébastien/L’imbécile heureux	Nicolas Peyrac	04.1980	43[10];B:62[9]	-	Pathé 2C 008-72226	[written by Nicolas Peyrac]
Tu Vois Je Vais Bien/J’suis pas chanteur de rock	Nicolas Peyrac	08.1981	65[17]	-	Pathé Marconi EMI 2C 008-72401	[written by Nicolas Peyrac]
Elle Disait/Nos chamailles	Nicolas Peyrac	03.1982	45[16]	-	CBS CBS A 2133	[written by Nicolas Peyrac]
Et Me^me	Nicolas Peyrac	11.1989	74[4]	-	Wanted 203 590-7	[written by Nicolas Peyrac]
Vivre Ici	Nicolas Peyrac	01.1990	76[2]	-	-	[written by Nicolas Peyrac]
Si Elle Veut/J’irai jusqu’au bout	Nicolas Peyrac	10.1990	77[3]	-	Pathé Marconi EMI 2038677	[written by Nicolas Peyrac - Sarah Céline]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
D'Ou` Venez-Vous ?	Nicolas Peyrac	03.1975	10[39]	-	Pathé Marconi EMI 2C 064-13034	-
Jumbo	Nicolas Peyrac	02.1976	2[46]	-	Pathé 2 C 066-14273	-
Quand Pleure La Petite Fille	Nicolas Peyrac	10.1976	5[18]	Pathé 2 C 066-14360	-	-
Et La Fe^te Est Finie	Nicolas Peyrac	12.1977	4[10]	-	Pathé 2C 068-14496	-
Toujours Une Route	Nicolas Peyrac	03.2005	19[3]	-	EMI Music France 5635262 9	-
Vice Versa	Nicolas Peyrac	05.2006	116[5]	-	Tutti Quanti 2564632522	-