Maurizio Pollini

Maurizio Pollini – laureat I nagrody VI Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie (1960) przyszedł na świat w rodzinie mediolańskiego architekta. Talent muzyczny objawił bardzo wcześnie, ale systematyczną naukę gry na fortepianie podjął mając jedenaście lat, jako uczeń prof. Carlo Lonatiego, a następnie – prof. Carlo Vidusso. Dyplom Konserwatorium Mediolańskiego uzyskał w 1959 roku. Tego samego roku rozpoczął studia kompozytorskie.
Będąc studentem Konserwatorium uczestniczył w międzynarodowych konkursach pianistycznych. W 1957 r. został laureatem Konkursu Wykonawstwa Muzycznego w Genewie (II nagroda); rok później na tym samym konkursie otrzymał II nagrodę (ex aequo z Ronaldo Turinim) – pierwszej nie przyznano. W 1959 roku stał się zwycięzcą (I nagroda) Konkursu im. Ettore Pozzoliego w Seregno. Największy tryumf Polliniego nastąpił w 1960 r. w Warszawie na Konkursie Chopinowskim, gdzie już pierwszym występem, rozpoczętym Impromptu Ges-dur i dwoma etiudami (C-dur i a-moll z op. 10), zwrócił na siebie uwagę publiczności i jurorów, bez reszty podbijając ich serca. Artur Rubinstein zapytany wówczas co sądzi o młodym Włochu, powiedział: "on już teraz gra lepiej od kogokolwiek z nas – jurorów!" Pollini zadziwił publiczność warszawską ponownie, gdy po Konkursie wystąpił z 24 Preludiami op. 28 Chopina.
Po powrocie do Mediolanu, osiemnastoletni Pollini nawiązał kontakt z Arturem Benedetti Michelangeli, aby dalej pod jego kierunkiem rozwijać swój talent. Michelangeli postawił jednak warunek, że zgodzi się go uczuć, jeśli na kilka lat zawiesi on koncertowanie. Współpraca trwała sześć miesięcy, podczas których Pollini odbył ze swym mistrzem sześć lekcji. Po wielu latach, wspominając ten okres, pianista powiedział: "Michelangeli nauczył mnie wielu pożytecznych rzeczy."
Niestety, wspaniale rozpoczętą karierę Pollini musiał przerwać z powodu choroby, wymagającej długotrwałego leczenia. Koncerty wznowił w 1966 roku. Na przełomie stycznia i lutego dał w Warszawie trzy recitale. Program pierwszego, powtórzonego dnia następnego, składał się z dzieł Chopina, Skriabina i Prokofiewa; repertuar trzeciego – obejmował utwory Beethovena i Bartóka. Również i tym razem zadziwił publiczność warszawską m.in. arcydziełem Beethovena, Sonatą "Hammerklavier". O jej interpretacji, jeden z krytyków napisał, że "... najbardziej niezwykła była fuga, z której młody artysta wyeliminował niemal zupełnie element pianistycznego popisu, nadając jej klimat niemal mistyczny i prowadząc do impresjonistycznego zgoła zakończenia tam, gdzie u większości wykonawców dominuje już tylko brawura i brutalna siła."
Od wspomnianego roku (1966) do dzisiaj, Pollini rozwija światową działalność koncertową, występując z najlepszymi orkiestrami i dyrygentami w sławnych salach oraz na renomowanych festiwalach. Pianista jest artystą uniwersalnym i wyjątkowym. Z równym powodzeniem wykonuje on utwory Chopina, Schuberta, Schumanna, Beethovena i Mozarta, co Schönberga, Bouleza i Stockhausena. Wśród pianistów współczesnych jest on jedną z najbardziej wyrazistych osobowości.
Od wielu lat pianista nagrywa dla firmy fonograficznej Deutsche Grammophon, dla której utrwalił m.in. dzieła Chopina (komplet etiud, komplet preludiów, wielkie polonezy, nokturny, impromptus, mazurki, Sonatę b-moll, Sonatę h-moll, Koncert e-moll i in.), Beethovena (komplet koncertów fortepianowych, wybór sonat i in.), Schumanna (Koncert a-moll, Fantazję C-dur, Etiudy symfoniczne, sonaty), Schuberta (Fantazję "Wanderer" C-dur, sonaty, impromptus i in.), Liszta (Sonata h-moll i in.), Brahmsa (koncerty fortepianowe, Kwintet fortepianowy f-moll), Mozarta (koncerty fortepianowe), Rossiniego, Manzoniego, Schoenberga i Bartóka.
Pianista był jurorem Concorso Internazionale Pianistico Premio Dino Ciani w Mediolanie w 1975 roku.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia
Nocturnes	Maurizio Pollini	01.2006	136[4]	-	-	-	-	-	-	20[1]	-	-
Chopin Op.33, Op.34, Op.35, Op.36, Op.38	Maurizio Pollini	10.2008	146[1]	-	-	-	-	-	-	20[1]	-	-
Chopin: Etudes	Maurizio Pollini	03.2009	190[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
The Well-Tempered Clavier I	Maurizio Pollini	10.2009	145[1]	-	-	-	-	-	-	20[1]	-	-

Poney Express

Wspólne dziecko basisty kultowego zespołu Louise Attaque - Robina Feixa i charyzmatycznej Anny Berthe.
W 2005 r. wyszła trzecia płyta zespołu Louise Attaque, jednej z najjaśniejszych gwiazd francuskiej sceny rockowej. Podczas triumfalnej trasy, Louise Attaque, zaprosił do współpracy zespół Tetard założony przez wokalistkę Annę Berthe. Po zawieszeniu działalności Louise Attaque, basista zespołu, Robin Feix stworzył z Anną zespół Poney Express. Formacja wydała w 2007 r. świetną płytę w stylu indie-folk-rockowym. W 2010 r. dołączył do nich Michael Garçon (były keyboardzista zespołów AS Dragon i Oh La La!) i perkusista Gerard Gacoin.
We wrześniu 2010r., ukazała się druga płyta "Palladium" wyprodukowana przez Martina Rushenta (inżyniera dźwięku T-Rex, Fleetwood Mac czy Yes i producenta płyt The Human League). Muzyka zespołu ewoluowała w stronę indie-pop i jest francuską odpowiedzią na muzykę The XX, będąc jednak stanowczo mniej depresyjną mieszanką. Poetyckie teksty w języku francuskim dodają uroku lekko psychodelicznym, sennym lecz nasyconym energią rockową, utworom.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Les Pettis Matins

Poney Express

03.2008

91[2]

-

-

-

-

-

-

-

-

[written by Anna Berthe,Robin Felix]

Albumy

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Daisy Street

Poney Express

04.2008

161[1]

-

-

-

-

-

-

-

Atmosphériques ATED007

-

Pony Pony Run Run

Electro-popowa sensacja z Francji, autorzy letniego przeboju 2009 roku, zatytułowanego "Hey You", jeden z najbardziej ekscytujących debiutów ostatnich lat. Ulubieńcy Calvina Harrisa.
 
Pochodzą z francuskiego Nantes. Muzykujący bracia Gaëtan (gitara i wokal) i Amaël (bas) zdali sobie sprawę, że muzyka pociąga ich bardziej niż sztuki piękne, których studiom chcieli się poświęcić i wraz z klawiszowcem Antonin w 2005 założyli Pony Pony Run Run. Jako trio zaczęli nagrywać pierwsze utwory i zdobywać doświadczenie koncertowe na lokalnej scenie, by bardzo szybko ruszyć na podbój całej Francji. Jeszcze przed wydaniem płyty zagrali 120 koncertów. Występowali między innymi przed Simple Minds, Calvinem Harrisem czy Kate Perry.
Na początku 2009 roku weszli do studia, by nagrać debiutancki album "You Need Pony Pony Run Run". 

Wyprodukowany przez Frédérica Lo krążek ukazał się w czerwcu nakładem wytwórni Wagram, a promujący go singel "Hey You" stał się jednym z alternatywnych przebojów mijającego lata. Radosny electro-pop Francuzów opanował playlisty najważniejszych niezależnych rockowych stacji radiowych. Ich muzyka to połączenie tradycji brytyjskiego popu oraz rocka z lat 80. z electro. Zadziorne gitary, wciągający beat, łobuzerski klimat i zapadające w pamięć melodie, od których nie sposób się uwolnić to mieszanka, którą sami muzycy określają często także mianem power pop rock. Czerpią ze wszystkiego, co kiedykolwiek słyszeli, gardząc podziałem na mainstream i alternatywę, jednym tchem przyznając się do inspiracji zarówno 2 Unlimited czy The Beach Boys jak i Nirvaną czy Pavement.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Hey You	Pony Pony Run Run	06.2009	21[26]	-	-	-	-	-	-	-	3e`me Bureau / Wagram 3200075	[written by Gaëtan Réchin Le Ky-Huong,Antonin Pierre]
Just A Song	Pony Pony Run Run	03.2012	136[1]	-	-	-	-	-	-	-	3e`me Bureau	[written by Gaëtan Réchin Le Ky-Huong,Antonin Pierre]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia
You Need Pony Pony Run Run	Pony Pony Run Run	06.2009	17[81]	-	-	-	-	-	-	-	3e`me Bureau / Wagram 3201402	-
Pony Pony Run Run	Pony Pony Run Run	03.2012	34[10]	-	-	-	-	-	-	-	3e`me Bureau / Wagram 3254112	-
Voyage voyage	Pony Pony Run Run	03.2016	80[3]	-	-	-	-	-	-	-	Le Label PIASL 042CDDIGI	-

Michel Polnareff

Michel Polnareff, urodzony w Nérac (Lot-et-Garonne) w dniu 3 lipca 1944r, francuski piosenkarz i autor tekstów, który był bardzo popularny od połowy lat 60-tych do początku lat 80-tych. Mimo,że jego sukcesy komercyjne są obecnie znacznie mniejsze, jest nadal aktywny i niezwykle szanowany.

Michel urodził się w rodzinie artystycznej: matka, Simone Lane, była tancerką a ojciec, Leib Polnareff lub Léo Poll pracował z Édith Piaf. Nauczył się gry na fortepianie w wieku pięciu lat i był bardzo dobrym uczniem . Nauczył się grać na gitarze i po studiach, służbie wojskowej, a także pracując krótki czas w ubezpieczeniach, zaczął grać na gitarze na schodach Bazyliki Sacré Coeur.
W 1965 roku zdobył nagrodę Disco Revue w Paryżu. To zwycięstwo pozwoliło mu nagrać płytę w Barclay, ale będąc częścią kontrkultury odrzucił tę możliwość. Dopiero Lucien Morisse, dyrektor w Europa 1, namówił go do podpisania kontraktu z wytwórnią AZ. Jego pierwsza płyta, La Poupée qui Fait Non (1966),odniosła nieoczekiwany sukces.
Jego styl muzyczny i nietypowy image łamał dotychczasowe konwenanse. W tym okresie grał koncerty w Brukseli przed występami Jeffa Becka.
Polnareff grał także swoim image:czarnymi okularami ,fantazyjnymi spodniami i prowokacyjnym zachowaniem. Jego piosenka L'Amour avec Toi nie mogła być odtwarzana przed godziną dwudziestą drugą, ponieważ uznano, ją za "pornograficzną" w tym czasie we Francji (piosenka jest łagodna jak na dzisiejsze standardy). Od 1969 r., Polnareff odnosi wielkie sukcesy: trasy koncertowe, teledyski, hity. Tragedią osobistą we wrześniu 1970 r.,stało się samobójstwo jego przyjaciela Luciena Morisse .
Po okresie wypoczynku w regionie paryskim, i długich miesięcy w odosobnieniu, Polnareff stopniowo wznawiał działalność. Nastąpiła poprawa jego stanu zdrowia i poprawa morale, ale nie jego wyglądu: był zmuszony chronić oczy za grubymi,ciemnymi okularami. Jego problemy się nie kończą. W 1972 roku na plakacie reklamowym pokazał swoje nagie pośladki. Mimo skandalu przyniosło mu to komercyjne profity, ale naraził na konflikty z cenzurą i sprawami sądowymi. Następnie, podczas światowego tournee, dowiedział się, że Bernard Seneau, jego menedżer, uciekł z jego pieniędzmi, zostawiając go załamanego. Nie mogąc spłacić swoich długów, zdruzgotany przez śmierć matki, wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie mieszkał anonimowo.
Następnie, w 1975 roku, jego piosenka Jesus for Tonight trafiła na amerykańską listę Billboardu. Stworzył ścieżkę dźwiękową do dramatu Lipstick (1976), w którym zagrał u boku Margaux Hemingway i jej siostry Mariel. Jednak jego sukces w Stanach Zjednoczonych nie był tak wielki, jak we Francji. Odkrył w sobie pasję do komputerów. Turnee w 1975 roku zaprowadziło go do Belgii (nie wolno mu było powrócić do Francji), gdzie tysiące francuskich fanów przybyło na jego koncerty. Jego przymusowe wygnanie nie przeszkodziło mu w komponowaniu, ale jego albumy miały różne powodzenie. Ale album Bulles wydany w 1981 roku wykazał , że Francja nie zapomniała o nim.
Polnareff niespodziewanie powrócił do Francji w 1989 roku. Bez promocji,jego piosenka "Goodbye Marylou" prezentowana w eterze stała się hitem. Przez półtora roku, Polnareff zamknął się w Royal Monceau w Paryżu, w otoczeniu przyjaciół i alkoholu, nagrał płytę Kama Sutra, z Mike Oldfieldem,który dodał partie gitarowe. Ten album zadebiutował w lutym 1990 r. i oznaczał prawdziwy powrót Polnareffa. Jednak pogłoski o jego pogarszającym się zdrowiu były prawdziwe,tak że w 1994 roku zdecydował się na chirurgiczne usunięcie zaćmy w celu zapobieżenia ślepocie.
W 1995 r. powrócił do Stanów Zjednoczonych, aby nagrać swój słynny album Live at the Roxy z gitarzystą Dickiem Smithem. Smith był także producentem wykonawczym albumu który osiągnął certyfikat platynowej płyty we Francji. Z tej okazji, Canal + poświęcił mu program zatytułowany "la Recherche de Polnareff" ("In Search of Polnareff"), w którym pojawił się w mundurze wojskowym (stąd jego ostatni pseudonim "Admirał" ) i został nagrany na pustyni przez Michela Denisot.
Pozostając w centrum zainteresowania mediów w latach 1995-96, Polnareff mógł kontynuować swoją karierę, jak gdyby nic się nie stało. Jednak, jego fani wciąż czekają,od ponad dziesięciu lat na album, który może nigdy się nie ukazać. Jednak niektóre z jego pierwszych piosenek ponownie stają się popularne, jak "La Poupée qui fait non" nagrany przez Mylene Farmer i Khaleda (1996) oraz "On Ira Tous au Paradis", która stała się tematem Restaurants du Coeur w 1998 roku. Jego hit z 1977r Lettre a` cieszył się nowym sukcesem w 2004 r., po włączeniu go do wersji francuskiej konkursu talentów Star Academy . 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
La poupée qui fait non-Che`re Véronique/Beatnick/Ce que je cherche est en toi	Michel Polnareff	03.1966	3[21]	-	-	-	5[14]	-	-	9	AZ EP 1024	[written by Michel Polnareff - Frank Gérald]
Love me please love me/L’amour avec toi-Ne me marchez pas sur les pieds	Michel Polnareff	06.1966	A:1[6][22];B1:2[24]	-	-	-	23[8]	-	-	10	AZ EP 1053	[A:written by M. Polnareff - Frank Gérald - M. Polnareff][B1:written by M. Polnareff]
Sous quelle étoile suis-je né ?-Time will tell/L’oiseau de nuit-Histoire de coeur	Michel Polnareff	10.1966	A1:4[20];B1:12[17]	-	-	-	-	-	-	-	AZ EP EP 1068	[A1:written by Frank Gérald - Michel Polnareff][B1:written by Frank Gérald - Michel Polnareff]
Ta-ta-ta-ta-Rosée du jour n’a pas vu d’amour/Le pauvre guitariste-Complainte a` Michaël	Michel Polnareff	01.1967	A1:3[19];B1:24[18]	-	-	-	8[9]	-	-	-	AZ EP 1089	[A1:written by Michel Polnareff - Frank Gérald][B1:written by Michel Polnareff]
Âme caline-Fat madame/Le roi des fourmis-Le saule pleureur	Michel Polnareff	05.1967	A1:3[20];B1:42[21];B2:29[8]	-	-	-	-	-	-	41	AZ EP 1 130	[A1:written by Michel Polnareff / Michel Polnareff][B1:written by Gilles Thibault / Michel Polnareff][B2:written by Michel Polnareff - Franck Gérald]
Mes regrets-Miss blue jeans/Dame dame	Michel Polnareff	10.1967	A1:10[20];A2:37[4];B2:53[10]	-	-	-	-	-	-	-	AZ	[A1:written by Michel Polnareff / Michel Polnareff][A2:written by Michel Polnareff][B2:written by Michel Polnareff]
Ne me marchez pas sur les pieds	Michel Polnareff	.1967	-	-	-	-	-	-	-	89	AZ	[written by Michel Polnareff,Franck Thomas]
La Ragazza ta ta ta	Michel Polnareff	.1967	-	-	-	-	-	-	-	71	AZ	[written by Michel Polnareff,H.Pagani]
Le bal des Laze-Le temps a laissé son manteau…/Encore un mois, encore un an-Y’a qu’un ch’veu	Michel Polnareff	01.1968	A1:19[16];B1:70[4];B2:22[4]	-	-	-	-	-	-	-	AZ EP 1185	[A1:written by Michel Polnareff - Pierre Delanoë / Michel Polnare][B1:written by Michel Polnareff - Pierre Delanoë / Michel Polnare][B2:written by Pierre Delanoë / Michel Polnareff]
Jour apre`s jour-Les grands sentiments humains/Pipelette-Oh ! Louis	Michel Polnareff	05.1968	A1:23[18];B1:44[9];B2:38[4]	-	-	-	-	-	-	-	AZ EP 1 222	[A1:written by Michel Polnareff - J-Lou Dabadie][B1:written by Michel Polnareff]
Pourquoi faut-il se dire adieu ?-Ring-a-ding/J’ai du chagrin, Marie-L’affreux Jojo	Michel Polnareff	11.1968	A1:33[5];A2:16[15];B1:54[6]	-	-	-	-	-	-	-	AZ EP 1 244	[A1,A2,B1:written by J-Louis Dabadie / Michel Polnareff]
Tous les bateaux, tous les oiseaux/Tout, tout pour ma chérie	Michel Polnareff	05.1969	A:1[3][25];B:8[14]	-	-	-	-	-	-	-	Série Gémeaux SG 75	[A:written by J-Loup Dabadie / Paul de Senneville][B:written by Michel Polnareff / Michel Polnareff]
Un Amore fa	Michel Polnareff	.1969	-	-	-	-	-	-	-	33	-	[written by Dabadie - De Senneville - Simontacchi]
La michetonneuse/Dans la maison vide	Michel Polnareff	09.1969	A:4[25];B:1[5][36]	-	-	-	-	-	-	-	AZ SG 123	[A:written by Michel Polnareff][B:written by Paul de Senneville - G. Auteve - Jean-Loup Dabadie]
Un train, ce soir/Avec Nini	Michel Polnareff	03.1970	1[1][17]	-	-	-	-	-	-	-	AZ SG 155	[written by J-Loup Dabadie / Michel Polnareff]
Gloria/Je suis un homme	Michel Polnareff	07.1970	A:1[1][31];B:7[19]	-	-	-	-	-	-	-	AZ SG 208	[A:written by Paul de Senneville - Pierre Delanoë][B:written by Michel Polnareff]
Il Te Faut Vivre	Michel Polnareff	12.1970	53[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Dors Mon Amour	Michel Polnareff	01.1971	52[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Nos mots d’amour/Qui a tué grand-maman ?	Michel Polnareff	01.1971	2[17]	-	-	-	-	-	-	-	AZ SG 266	[written by Michel Polnareff / J-Loup Dabadie]
Allo Georgina/Comme Juliette et Roméo	Michel Polnareff	06.1971	A:49[3];B:1[2][19]	-	-	-	-	-	-	-	AZ SG 299	[A:written by Georges Katsaros - Pythagoras - M. Polnareff][B:written by M. Polnareff]
Ça n’arrive qu’aux autres-Jardin public/Ça n’arrive qu’aux autres-Un couple heureux-Valse viennoise-Ça n’arrive qu’aux autres (final)	Michel Polnareff	10.1971	2[18]	-	-	-	-	-	-	48	AZ SG 337	[written by M. Polnareff - J.L. Dabadie]
Holidays/La mouche	Michel Polnareff	02.1972	A:1[3][26];B:66[1]	-	-	-	-	-	-	-	AZ SG 368	[A:written by M. Polnareff - J.L. Dabadie][B:written by Michel Polnareff / Michel Polnareff]
On ira tous au paradis/Je cherche un job	Michel Polnareff	08.1972	2[17]	-	-	-	-	-	-	-	AZ SG 410	[written by M. Polnareff - J.L. Dabadie]
La Fille Qui Ręve De Moi	Michel Polnareff	03.1973	56[4]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
I love you because/Rosy	Michel Polnareff	06.1973	14[14]	-	-	-	-	-	-	-	AZ SG 456	[written by M. Polnareff - J.L. Dabadie]
Tibili/La fille qui re^ve de moi	Michel Polnareff	12.1974	34[8]	-	-	-	-	-	-	-	Atlantic 10.566	[written by Michel Polnareff - Pierre Grosz]
Fame a` la mode/Wandering man	Michel Polnareff	11.1975	3[14]	-	-	-	-	-	-	-	Atlantic 10.718	[written by Jacob Brackman / Michel Polnareff]
So Long Beauty	Michel Polnareff	11.1975	28[15]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Michel Polnareff / J. Brackman]
Lipstick	Michel Polnareff	07.1976	19[15]	-	-	-	-	-	-	-	Atlantic 10 783	[written by Michel Polnareff]
Lettre a` France/Mademoiselle de…	Michel Polnareff	06.1977	2[25]	-	-	-	-	-	-	-	Atlantic 10.952	[written by Michel Polnareff - Jean-Loup Dabadie]
Une simple mélodie/J’ai tant de choses a` dire (Des mots et des images)	Michel Polnareff	10.1978	A:17[11];B:43[10]	-	-	-	-	-	-	-	Atlantic 11 228	[written by M. Polnareff]
Tam-Tam (L'homme Préhisto)	Michel Polnareff	07.1981	15[20]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Michel Polnareff - J-Paul Dréau / Michel Polnareff]
Radio	Michel Polnareff	09.1981	10[11]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Michel Polnareff - J-Paul Dréau / Michel Polnareff]
Je t’aime/Joue-moi de toi	Michel Polnareff	10.1981	5[6]	-	-	-	-	-	-	-	AZ 1 829	[written by Michel Polnareff - J-Paul Dréau / Michel Polnareff]
Viens te faire chahuter/Dans la rue	Michel Polnareff	07.1984	A:44[20];B:34[6]	-	-	-	-	-	-	-	RCA PB 61411	[written by Michel Polnareff / Michel Polnareff]
La belle veut sa revanche (encore et encore)/La belle veut sa revanche (version instrumentale)	Michel Polnareff	12.1984	64[4]	-	-	-	-	-	-	-	RCA PB 61529	[written by Michel Polnareff - Michel Polnareff]
Y’a que pas pouvoir qu’on peut/Dans la rue	Michel Polnareff	11.1985	77[3]	-	-	-	-	-	-	-	RCA PB 40327	[written by Michel Polnareff ]
Good bye Marylou (remix)/Good bye Marylou (remix version longue)	Michel Polnareff	08.1989	19[21]	-	-	-	-	-	-	-	Epic EPC 655 104-7	[written by Michel Polnareff - J.R. Mariani / Michel Polnareff]
Toi et moi…	Michel Polnareff	02.1990	13[6]	-	-	-	-	-	-	-	-
Kâma Sutra/Bronzer vert	Michel Polnareff	05.1990	49[24]	-	-	-	-	-	-	-	Epic 655921 7	[written by Michel Polnareff - J-René Mariani / Michel Polnareff]
LNA HO/Lipstick	Michel Polnareff	01.1991	24[12]	-	-	-	-	-	-	-	Epic 656209	[written by Michel Polnareff -J-R. Mariani / Michel Polnareff]
Tout, Tout Pour Ma Chérie (Live)	Michel Polnareff	06.1996	20[3]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Michel Polnareff / Michel Polnareff]
Je re^ve d'un monde	Michel Polnareff	06.1999	20[16]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Michel Polnareff ]
Ophélie flagrant des lits	Michel Polnareff	12.2006	28[24]	-	-	-	-	-	-	-	Polydor 984 567-4	[written by Michel Polnareff]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia
Love Me Please Love Me	Michel Polnareff	12.1966	30[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Sous Quelle Etoile Suis-Je Né ?	Michel Polnareff	12.1966	30[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
2 (Jour Apre`s Jour)	Michel Polnareff	08.1968	1[4][42]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Le Disque D'or Des Disques D'or	Michel Polnareff	01.1970	2[54]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Polnareff's	Michel Polnareff	01.1971	5[20]	-	-	-	-	-	-	-	AZ STEC LP 81	-
Polnarévolution	Michel Polnareff	12.1972	6[15]	-	-	-	-	-	-	-	AZ STEC 136	-
Coucou Me Revoilou	Michel Polnareff	10.1978	1[48]	-	-	-	-	-	-	-	Atlantic 50529 SE	-
Fame A La Mode	Michel Polnareff	01.1975	4[25]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Bulles	Michel Polnareff	07.1981	1[76]	-	-	-	-	-	-	-	AZ AZ/2 364	-
Kama-Sutra	Michel Polnareff	03.1990	8[34]	-	-	-	-	-	-	-	CBS EPC 466125 1	-
Live At The Roxy	Michel Polnareff	05.1996	1[5][45]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
La Compilation 66 / 91	Michel Polnareff	01.1996	9[9]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
La Compilation	Michel Polnareff	01.1999	7[8]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Passé Présent	Michel Polnareff	08.2003	1[4][76]	96[1]	-	-	-	-	-	-	Barclay 981 000-7	-
Passé Simple	Michel Polnareff	06.2004	12[15]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Les 100 Plus Belles Chansons	Michel Polnareff	12.2006	1[1][34]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Ze (re) Tour 2007	Michel Polnareff	12.2007	13[18]	69[2]	-	-	-	-	-	-	Polydor 530439 5	-

Pop System

Pop System (czasami Popsystem ) był popularnym zespołem  pop we Francji. Zespół zdobył uznanie w 2007 roku dzięki francuskiemu programowi dla dzieci Iapiap! emitowany na  francuskim Canal J, prezentowany przez Khriss, gdzie był prowadzony przez francuską gwiazdę M. Pokora . Zespół składał się z czterech dziewcząt, Caroline, Mariny, Sarah, Lisy i dwóch chłopców Nicolasa i Jorisa.
Odnieśli wielki sukces dzięki hitowemu singlowi "Laissez-nous dire", który osiągnął # 12 na liście French Singles Chart. Piosenka pozostała w sumie  17 tygodni na liście. Pojawił się również na albumie kompilacji Hit Machine Summer 2007 wytwórni Sony BMG .

Zespół rozwiązał się w 2008 roku. Członkini grupy Caroline Costa realizowała solową karierę i wylansowała w 2010 roku hit "Qui je suis", który osiągnął 15 miejsce w rankingu French Singles Chart. W marcu 2012 roku wydała swój debiutancki album J'irai .

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Laissez Nous Dire

Pop System

06.2007

21[9]

-

-

-

-

-

-

-

Vogue

Lippy Lou

Lippy Lou (ur. Louise Neale , 12 lipca 1975) to brytyjska artystka nagrywająca, która w połowie lat 90-tych miała krótką karierę muzyczną.W 1995 roku Lippy Lou wydaał  dwa single , " Liberation " i "Freaks", w wytwórni More Protein Boy George'a . Oba single zostały wyprodukowane przez Mike'a Koglina i weszły do pierwszej 100 najlepszych singli w Wielkiej Brytanii .


"  Liberation " został  opisane przez Billboard jako " nadchodzący hymn". Refren "Freaks" powstał w oparciu o piosenkę Was (Not Was), " Out Come the Freaks ".   Chociaż Lippy Lou nagrywała kolejne utwory, to nie nagrała albumu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Liberation	Lippy Lou	04.1995	57[6]	-	More Protein PROCD 105	[written by John Themis, Louise Neale, Mike Koglin][produced by Mike Koglin]
Freaks	Lippy Lou	10.1995	76[2]	-	More Protein PROCD 109	-
Liberation	Lippy Lou	08.1996	116[1]	-	More Protein PROCD 105	[written by John Themis, Louise Neale, Mike Koglin][produced by Mike Koglin]

Bonnie Lou

Wykonawczyni country i rockabilly Bonnie Lou urodziła się jako Mary Joan Kath w Towanda, w stanie Illinois, 27 października 1924 roku. Sygnał z chicagowskiego AM  , WLS, docierał głośno i wyraźnie do centralnego Illinois, a Bonnie dorastała słuchając nagrań Prairie Ramblers z udziałem  jodłującej wokalistki Patsy Montana . Mary nauczyła się także yodel, zarówno poprzez te stare nagrania, jak i wpływ swojej szwajcarskiej babci. W dzieciństwie uczyła się gry na skrzypcach i gitarze.

Do wieku 16 lat Mary śpiewała w audycji radiowej w Bloomington w stanie Illinois; dwa lata później występowała jako Sally Carson w programie radiowym Brush Creek Follies, emitowanym w każdą sobotę w KMBC w Kansas City. Program Brush Creek Follies był regularnie nadawany w całym kraju za pośrednictwem sieci radiowej Columbia. Ta cenna ekspozycja doprowadziła Mary do WLW w Ohio, gdzie   Bill McLuskey zatrudnił ją jako piosenkarke i yodeler'a w swoim programie Midwestern Hayride . McLuskey ochrzcił także Mary pseudonimem Bonnie Lou .

Niektóre z jej występów radiowych zostały zarejestrowane  i ostatecznie wydane, dopiero w latach 50-tych Bonnie odniosła prawdziwy sukces jako artystka nagrywająca. Podpisując kontrakt z lokalną wytwórnią Cincinnati King w 1953 roku, Bonnie miała przeboje z "Tennessee Wig Walk" i "Seven Lonely Days", które oba złamały pierwszą dziesiątkę na listach przebojów. Kiedy nadszedł rockabilly, Bonnie nagrała "Daddy-O" dla King Records; singiel zdobył numer 14 na listach Billboardu w latach 1955-1956. Duet z  Rusty Yorkiem  "Lah Dee Dah" nastąpił w 1958 roku. Po kolejnym nagraniu z Yorkiem, Bonnie opuściła wytwórnię King  przechodząc do lokalnej wytwórni Fraternity . Tam wydała kilka singli, choć żaden nie odniósł sukcesu, jakim była jej wczesna praca dla King. Bonnie kontynuowała także współpracę z Midwestern Hayride, która w tym momencie emitowała program telewizyjny Louisiana Hayride. Ostatecznie wycofała się z biznesu i osiadła w Cincinnati z mężem, Miltonem Okumem.

 Bonnie Lou zmarła w domu opieki w Cincinnati w grudniu 2015 roku, w wieku 91 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Seven Lonely Days/Just Out Of Reach	Bonnie Lou	05.1953	-	-	King 1192	[written by Schuman, Schuman, Brown][7[5].Country Chart]
Tennessee Wig Walk/Hand-Me-Down Heart	Bonnie Lou	02.1954	4[10]	-	Parlophone R 3730 [UK]	[written by Gimble, Coleman ][6[9].Country Chart]
Daddy-O/Dancing In My Socks	Bonnie Lou	11.1955	-	14[15]	King 4835	[written by Gore, Abner, Innis]

Lost Witness

Lost Witness to brytyjski producent muzyki trance i DJ, Simon Paul (znany również jako Si Paul), współpracujący z twórcą piosenek Edwardem Bartonem , autorem singla Jane & Barton z 1983 roku "It's a Fine Day" (później w Opus  III w 1992 roku) ),  i wokalistka Danielle Alexander.
Nagrywał także pod pseudonimami Dusk Til Dawn i The Eden Project .

Kilka ich singli napisanych wspólnie i wyprodukowanych przez Simona Kempera zostało wydanych w głównej wytwórni   elektronic dance, Ministry of Sound . Niektóre zawierały remiksy angielskiego producenta i DJ-a Lange . Singiel z 2002 roku "Did I Dream (Song to the Siren)" jest coverem często nagrywanego "Song of the Siren" z 1970 roku z  albumu "Theailailor" Tima Buckleya .

W 2010 roku Lost Witness ponownie wydał singiel z 1999 roku "Red Sun Rising" (z wokalami Andrei Britton).   Nowy singiel "Fade Away" miał ukazać się w styczniu 2011 roku.  . W czerwcu 2013 r. współpracowali z Sugababe i   Jade Ewen, aby wydać utwór "Fly".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Happiness Happening	Lost Witness	05.1999	18[16]	-	Sound Of Ministry MOSCDS 129	[written by Ed Barton, Simon Kemper, Simon Paul][produced by Simon Kemper, Simon Paul]
Red Sun Rising	Lost Witness	09.1999	22[8]	-	Sound Of Ministry MOSCDS 133	[written by Ed Barton][produced by Simon Kemper, Simon Paul]
7 Colours	Lost Witness	12.2000	28[13]	-	Data DATA 15CDS	[written by Simon Kemper, Simon Paul][produced by Simon Kemper, Simon Paul]
Did I Dream (Song To The Siren)	Lost Witness	05.2002	28[5]	-	Data/MOS DATA 28CDS	[written by Larry Beckett, Tim Buckley][produced by Simon Kemper, Simon Paul]
Wait For You	Lost Witness feat. Andrea Britton	11.2004	78[2]	-	Nebula NEBT 063	[written by R. Simmonds, T. Rapacioli][produced by Simon Paul]
Home	Lost Witness feat. Tiff Lacey	04.2005	85[4]	-	Nebula NEBCD 067	[written by Anita Kelsey, Paul Janes, Si Paul][produced by Paul Janes, Si Paul]

Lost Tribe

Lost Tribe to elektroniczny duet muzyczny Matt Darey i Red Jerry.
Już w 1994 roku para razem tworzyła muzykę. Jeden z najwcześniejszych utworów pojawił się na Fantazia III: Made In Heaven , kompilacji Carla Coxa . W 1997 roku wydali swój debiut The Distant Voices EP, który zawierał ich singiel "Gamemaster". EP-ka została wydany przez Hooj Choons , wytwórnię płytową stworzoną przez Red Jerry. Kobiecy  wokal  w Gamemaster  jest autorstwa Barbary Marciniak   .
Później ponownie wydali "Gamemaster" jako własny singiel na Hooj Choons, który zawierał nową wersję Lost Tribe i wiele nowych remiksów . Singiel osiągnął   # 24 na brytyjskiej liście singli we wrześniu 1999 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Distant Voices EP: Angel / Gamemaster / My Soul	Lost Tribe	09.1997	79[5]	-	Hooj Choons HOOJ 54	[written by Matt Darey][produced by Matt Darey]
Gamemaster	Lost Tribe	09.1999	24[10]	-	Hooj Choons HOOJ 81	[written by Matt Darey][produced by Matt Darey]
Invisible/Gamemaster	Tilt/Lost Tribe	01.2003	83[1]	-	Hooj Choons HOOJRP 002	-
Gamemaster	Lost Tribe	12.2003	61[3]	-	Liquid Asset ASSETCD 12015	[written by Matt Darey][produced by Matt Darey]

Lost Brothers

The Lost Brothers to irlandzki duet muzyczny złożony z Marca McCauslanda i Oisin Leech, dawniej The Basement i The 747s .
W 2006 r. Leech pojawił się w coverze " Baby I'm Yours " Barbary Lewis w filmie " Arctic Monkeys ", dzieląc się wiodącym wokalem z Alexem Turnerem z Arctic Monkeys. Piosenka została wydana jako b-side singla Arctic Monkeys Leave Before the Lights Come On .

McCausland był głównym gitarzystą w  znanym zespole The Basement, który podpisał kontrakt z wytwórnią Deltasonic Records w Liverpoolu.


McCausland i Leech spotkali się po raz pierwszy podczas koncertów The 747s i The Basement, a The Lost Brothers powstał w 2008 roku po rozpadzie obu zespołów. Od tego czasu zespół intensywnie nagrywa i koncertuje, wydając pięć pełnych albumów w latach 2008-2018.

Ich pierwszy album " Trails of the Lonely" został wydany w 2008 roku   i wyprodukowany w Portland w Oregonie przez Mike'a Coykendalla ( Bright Eyes , M Ward ) i współpracownika Decembrists,Adama Selzera .

W 2010 The Lost Brothers nagrali swój drugi album, So Long John Fante , w Sheffield wraz z producentem Colinem Elliotem z członkami zespołu Richarda Hawleya wspierającymi ich w studio. Album otrzymał pozytywne recenzje w The Irish Times ,  Hot Press i Irish Examiner   i   występował na żywo w programie The Late Late Show  oraz w programie BBC The Culture Show .

W 2011 roku zespół wyruszył do Nashville, gdzie nagrał nowy materiał z Brendanem Bensonem jako producentem. Członkowie Old Crow Medicine Show i The Cardinals występowali jako zespół towarzyszący podczas  nagrań, które stały się ich trzecim albumem, The Passing of the Night . Album został wydany w wytwórni Bymon Readymade Records w Stanach Zjednoczonych  oraz w Lojinx w Europie. 

W 2011 roku Barbara Orbison zaprosiła zespół do nagrania piosenki na 75. rocznicę urodzin Roya Orbisona .
W 2014 roku The Lost Brothers nagrali swój czwarty album studyjny New Songs of Dawn and Dust  w Liverpoolu z producentem Billem Ryderem-Jonesem oraz Nickiem Powerem z The Coral . W sesjach tych pojawił się także mini album z The Lost Brothers, Ryder-Jonesem i Powerem, wykonującymi swoje utwory, nowy materiał  i covery niektórych swoich ulubionych artystów. Pod tytułem Bird Dog Tapes Volume 1 nagrano go w jeden dzień i wydano dwa lata później w 2016 r.

W 2018 roku nagrali swój piąty album, Halfway Towards a Healing w Tucson Arizona, z producentami Howe Gelbem i Gabrielem Sullivanem .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cry Little Sister (I Need U Now)	Lost Brothers	12.2003	21[9]	-	Incentive CENT 60CDS	[written by McMahon, Diamond, McTernan, Maineri, Hall][produced by Harry Diamond, Kieron McTernan, Sergei Hall]
DJs Only – Volume 1: Cry Little Sister (I Need U Now) [Lost Brothers] / Love Shines Through [Marcella Woods]	The Lost Brothers / Marcella Woods	02.2005	118[3]	-	Incentive CENTSAMP 5T	-

Joe Loss

Joshua Alexander "Joe" Loss  (ur.22 czerwca 1909r - zm. 6 czerwca 1990r) był brytyjskim muzykiem popularnym w erze british dance band i był założycielem Joe Loss Orchestra. 

Loss urodził  się w Spitalfields w Londynie , najmłodszym z czworga dzieci. Jego rodzice, Izrael i Ada Loss, byli rosyjskimi Żydami. Jego ojciec był stolarzem, który zajmował się meblami biurowymi. Uczęszczał  do Jews' Free School, Trinity College of Music i London College of Music (obecnie część University of West London ). Rozpoczął naukę gry na skrzypcach w wieku 7 lat, a później grał na skrzypcach w Tower Ballroom , Blackpool, a także z Oscarem Rabinem .

Loss rozpoczął współpracę z zespołem na początku lat 30-tych., pracując w sali balowej Astoria Ballroom i wkrótce zaczął grać w Kit-Cat Club . W 1934 r. przekroczył próg  Holborn Empire, ale w tym samym roku przeniósł się z powrotem do sali balowej Astoria, gdzie prowadził dwunastoosobowy zespół. Wraz z nadawaniem, nagrywaniem i dorocznymi trasami koncertowymi oraz pracą rezydentów zespół stał się bardzo popularny w ciągu najbliższych kilku lat.

Córka Lossa, Jennifer, była żoną brytyjskiego budowniczego autokarów Roberta Jankla .


Joe Loss Orchestra była jedną z najbardziej utytułowanych wykonawców ery big-bandów w latach czterdziestych, z hitami, jak "In the Mood". W 1961 roku mieli hit   "Wheels-Cha Cha", wersją hitu String-A-Longs " Wheels ". Inne hity to " The Stripper " Davida Rose'a z 1958 i "March of the Mods (The Finnjenka Dance)" z 1964 roku.

W kwietniu 1951 roku Elizabeth Batey , wokalistka orkiestry Joe Lossa, upadła i złamała szczękę. Joe bardzo potrzebował zastępstwa i pamiętał przesłuchanie Rose Brennan w radiu podczas wizyty w Irlandii. W ciągu kilku dni zlokalizował ją i, po tygodniu, była w Manchesterze na próbie z zespołem. Została z Lossem przez piętnaście lat, zanim zrezygnowała z show-biznesu w połowie lat sześćdziesiątych. Napisała wiele piosenek, które nagrała z Joe Lossem pod imieniem Marella, oraz współtworzyła piosenki z Johnem Harrisem. Wokalistą  orkiestry od 1955 roku był Ross MacManus (ojciec Elvisa Costello )  i Larry Gretton.

Orkiestra Joe Lossa działała pod muzycznym kierownictwem Todda Millera, który był wokalistą zespołu przez 19 lat przed śmiercią Lossa. W 1989 r. Joe Loss stał się zbyt chory, by podróżować, a w 1990 r. powierzył kierownictwo najdłużej działającemu członkowi zespołu, puzonistom i menadżerowi zawodowemu wielu dekad, Samowi Watmoughowi i Toddowi. Orkiestra działa nieprzerwanie od 1930 roku, a w 2015 roku obchodziła 85. rocznicę powstania.

Loss zmarł  6 czerwca 1990 r. i został pochowany na Cmentarzu Żydowskim Bushey w Hertfordshire.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wheels - Cha Cha/Latino - Cha Cha	Joe Loss And His Orchestra	07.1961	21[21]	-	HMV POP 880	[written by Norman Petty]
Sucu-Sucu/Give Me My Ranch	Joe Loss And His Orchestra	10.1961	48[1]	-	HMV POP 937	[written by Rojas]
The Maigret Theme/Along The Boulevard	Joe Loss And His Orchestra	04.1962	20[10]	-	HMV POP 995	[written by Grainer]
Must Be Madison/Miss Madison	Joe Loss And His Orchestra	11.1962	20[13]	-	HMV POP 1075	[written by Woodman]
March Of The Mods (Finnjenka Dance)/Tango '65	Joe Loss And His Orchestra	11.1964	31[7]	-	HMV POP 1351	[written by Carr]
EP.
Dancing Time For Dancers	Joe Loss And His Orchestra	12.1961	17[3]	-	HMV	-
Latin Style	Joe Loss And His Orchestra	01.1962	19[1]	-	HMV 7EG 8725	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
All Time Party Hits	Joe Loss And His Orchestra	10.1971	-	20[10]	MFP 5227	-

Lene Lovich

Lene Lovich (ur. 30 marca 1949 r. w Detroit w stanie Michigan , jako Lili-Marlene Premilovich ) jest amerykańską wokalistką. Jej ojcem był Serb ,a matka była Angielką . Lene Lovich nie tylko śpiewa, ale także gra na saksofonie na wielu swoich nagraniach.


W wieku 13 lat Lene Lovich przyjechała do Wielkiej Brytanii i mieszkała w Hull . W 1968 r. przeprowadziła się do Londynu . Ukończyła szkołę artystyczną, zanim poszła do show-biznesu : występowała jako muzyk uliczny , tancerka gogo , aktorka . Śpiewała dla The Diversions i Cerrone i spotkała wpływowego  DJ'a Charliego Gilletta w listopadzie 1977 roku. Sponsorował jej pierwsze nagranie, "I Think We’re Alone" , i przekazał gotowy utwór Stiff Records . Kariera Lovicha zaczęła się. Po "I Think We’re Alone" wydała na początku 1979 roku singiel Lucky Number ,który miał 3 miejsce na brytyjskich listach przebojów .

Potem nastąpiły kolejne single. Lovich miała zagrać   w filmie Breaking Glass , co ostatecznie przypadło Hazel O'Connor .Jej wytwórnia nalegała, że ​​zamiast występować w filmie, promowała swoje płyty podczas światowej trasy koncertowej.  Ale Lovich uznała ,że to za dużo i zrobiła sobie 18 miesięcy przerwy. Tomowi Verlaine   udało się   ją zachęcić ponownie do muzyki; śpiewała na jego albumie Words from the Front .

W 1979 roku Lovich zagrał u boku Hermana Brooda i Niny Hagen w filmie Cha-Cha . W tym czasie jedna z jej najbardziej znanych piosenek Home , który został wydana jako strona B singla Lucky Number.

Znane jest również zaangażowanie Lovicha w prawa zwierząt. Razem z Niną Hagen napisała i śpiewała przeciwko eksperymentom na zwierzętach w 1986 roku piosenkę Don’t Kill the Animals , która została wydana jako singiel. Piosenka została wydana także w 1987 roku z utworami The Smiths , U2 i innych na   beneficie  PETA .

W 1989 roku, po kilkunastoletniej przerwie, nagrała płytę March .. Album odniósł umiarkowany sukces i ku zaskoczeniu wszystkich został wydany zaledwie rok po pierwszym przedpremierowym singlu Wonderland , który stał się hitem tanecznym w amerykańskich klubach.

W 2005r ogłosiła muzyczny powrót . Lovich zaśpiewała na płycie Hawkwind Take Me to Your Leader i towarzyszyła jej podczas kolejnej trasy koncertowej.

Pierwszy album Lovicha od March , Shadows and Dust , został wydany 13 września 2005 roku w wytwórni Mike'a Thorne'a,Stereo Society Label. Po raz pierwszy od lat wystąpiła ponownie z pełnym zespołem na festiwalu Drop Dead 2006.

Jej pierwsze DVD na żywo, Lene Lovich: Live from New York , z koncertem w słynnym Studio 54 w 1981 roku, ukazało się jesienią 2007 roku.

Lene Lovich pozostała wierna swojemu stylowi w całej swojej artystycznej karierze. Do dziś współpracuje z Les Chapell.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lucky Number/Home	Lene Lovich	02.1979	3[11]	-	Stiff BUY 42	[written by Lene Lovich/Les Chappell][produced by The Stateless]
Say When/One Lonely Heart	Lene Lovich	05.1979	19[10]	-	Stiff BUY 46	[written by Jimmy O'Neill][produced by The Stateless]
Bird Song/Trixi	Lene Lovich	10.1979	39[7]	-	Stiff BUY 53	[written by Lene Lovich/Les Chappell][produced by Roger Bechirian]
What Will I Do Without You/Joan	Lene Lovich	03.1980	58[3]	-	Stiff BUY 69	[written by Chris Judge Smith][produced by Lene Lovich/Les Chappell/Roger Bechirian/Alan Winstanley]
New Toy/Cats Away	Lene Lovich	03.1981	53[5]	-	Stiff BUY 97	[written by Thomas Dolby][produced by Lene Lovich/Les Chappell][19[24].Hot Disco/Dance;Stiff 97 12"]
It's You, Only You (Mein Schmerz)/ Blue	Lene Lovich	11.1982	68[2]	-	Stiff BUY 164	[written by Ferdinand Baaker/Hugo Sinzheimer][produced by Lene Lovich/Les Chappell][25[16].Hot Disco/Dance;Stiff 03342 12"]
Wonderland	Lene Lovich	09.1989	-	-	-	[21[9].Hot Disco/Dance;Pathfinder 8909 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Stateless	Lene Lovich	03.1979	35[11]	137[10]	Stiff SEEZ 7	[produced by Les Chappell/Ron Francois/Bobbi Irwin/Lene Lovich/Nick Plytas/Jeff Smith]
Flex	Lene Lovich	02.1980	19[6]	94[8]	Stiff SEEZ 19	[produced by Lene Lovich/Les Chappell/Roger Bechirian/Alan Winstanley]
No Man's Land	Lene Lovich	01.1983	-	188[4]	Stiff 38 399	[produced by Lene Lovich/Les Chappell]

Lovewatch

 Miguel  Romero dał początek nowemu gatunkowi muzycznemu o nazwie Nu Cuban zakorzeniony w bogatej tradycji połączonej ze współczesnym smakiem. W roku 1997 Romero wygrał Certificate of Achievement w Konkursie Piosenki Billboard za utwór "Azul".

W 1995 roku Romero napisał i wyprodukował przebojowy singiel Lovewatch,studyjnej grupy  z udziałem  Michelle Weeks "Wake It Up ", który wszedł na szczyt listy przebojów. Miguel zaczął w wieku 17 lat w " Brazuca ". Następnie dołączył do wytwórni Warner Brothers  współpracując z grupą Malo jako aranżer, klawiszowiec i dyrektor muzyczny nagrywając hit "Suavicito" .Romero opuścił Malo, tworząc "Coal" z divą dance Jocelyn Brown. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wake It Up	Lovewatch	05.1995	-	-	-	[written by Amos White V, Miguel Romero, Tina deVaron][produced by Amos White V, Miguel Romero, Tina deVaron][23[9].Hot Disco/Dance;G-Zone 44 606 12"]

Lovestation

Lovestation to brytyjska grupa muzyki elektronicznej, założona przez Vicki Aspinall w 1989 roku, która następnie współpracowała z  producentem Davidem Morganem. Wokalistka gospel i kompozytorka Lisa Hunt pojawiła się także w kilku nagraniach Lovestation.  Aktywny przez całe lata 90-te, wydał swój jedyny debiutancki album, Soulstation w 2000 roku, zawierający hity z lat 90-tych, takie jak "Love Come Rescue Me", "Shine on Me" i "Best of My Love".


We wczesnych latach 90-tych Lovestation wydało piosenki, takie jak "Shine on Me" i "Best of My Love", które były bardzo popularne w klubach. Lovestation zwrócił na siebie uwagę branży muzycznej w 1995 roku swoim klasycznym house'e  "Love Come Rescue Me". Oryginalnie wydany w 1992 r. Reedycja dwa lata później w 1994 r. nadała utworowi umiarkowany sukces jako nr 42 na brytyjskiej liście singli na początku 1995 r. Dopiero w 1998 r. grupa odniosła wielki sukces dzięki brytyjskiemu coverowi hitu  Womack & Womack z 1988r " Teardrops ", który osiągnął # 14 w Wielkiej Brytanii. Kolejny singiel z 1998 roku, "Sensuality", również znalazł się w czołowej dwudziestce w Wielkiej Brytanii, zdobywając miejsce 16.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Shine On Me	Lovestation	03.1993	71[1]	-	RCA 74321137912	[written by Morgan, Aspinall][produced by Lovestation]
Best Of My Love	Lovestation	11.1993	73[1]	-	Fresh FRSHD 1	[written by Maurice White,Al McKay][produced by Lovestation]
Shine On Me	Lovestation	02.1994	93[1]	-	Fresh FRSHD 10	[written by Morgan, Aspinall][produced by Lovestation]
Love Come Rescue Me	Lovestation	03.1995	42[6]	-	Fresh FRSHD 22	[written by D. Morgan, V. Aspinall][produced by D. Morgan, V. Aspinall, P. Gill]
Love Come Rescue Me	Lovestation	08.1997	102[1]	-	Fresh FRSHD 59	[written by D. Morgan, V. Aspinall][produced by Lovestation]
Teardrops	Lovestation	08.1998	14[21]	-	Fresh FRSHD 65	[written by Cecil Womack ,Linda Womack ][produced by Lovestation][10[13].Hot Disco/Dance;Fresh [promo] 12"]
Teardrops	Lovestation	11.1998	95[2]	-	Dancenet DNET 119	[written by Cecil Womack ,Linda Womack ]
Sensuality	Lovestation	12.1998	16[13]	-	Fresh FRSHD 71	[written by D. Morgan, V. Aspinall, R. Simon][produced by Lovestation]
Teardrops	Lovestation	02.2000	24[8]	-	Fresh FRSHD 79	-
Teardrops	Lovestation	07.2003	118[9]	-	Simply Vinyl S12DJ-093	[produced by Lovestation]

Lover Speaks

The Lover Speaks to   duet new wave składający się z Davida Freemana (wokal) i Josepha Hughesa (aranżer, kompozytor). Napisali i zaśpiewali oryginalną wersję piosenki " No More" I Love You's " , którą Annie Lennox nagrała w 1995 roku na swoim albumie " Medusa ", która zajęła 2 miejsce na brytyjskiej liście singli .Freeman i Hughes założyli The Lover Speaks w 1985 roku, wcześniej pracowali razem w punkowym ansamblu The Flys . Wzięli swoją nazwę z książki Rolanda Barthesa "A Lover's Discourse: Fragments" , duet zaczął pisać materiał, a także zatrudnił klawiszowca Barry'ego Gilberta po ogłoszeniu. Chociaż Gilbert nie był oficjalnym członkiem grupy, nagrywał i koncertował z duetem. Później w 1985 roku zespół wysłał taśmę demo do Dave'a Stewarta z Eurythmics i wkrótce podpisał kontrakt z Anxious Music Publishing Stewarta. Tymczasem Stewart przekazał taśmę demo do Chryssie Hynde , która wysłała ją do producenta Jimmy'ego Iovine . Iovine podpisał kontrakt na nagrania z A & M Records na początku 1986 roku.



W lipcu 1986 roku zespół wydał swój debiutancki singiel " No More" I Love You's " , który osiągnął   58 miejsce w Wielkiej Brytanii.W sierpniu ukazał się debiutancki album zespołu zatytułowany The Lover Speaks . Wyprodukowany przez Iovine, z udziałem m.in. Stewarta, June Miles-Kingston i Nilsa Lofgrena , album był komercyjną porażką. We wrześniu również drugi album "Tremble Dancing" również nie pojawił się na listach przebojów. Trzeci i ostatni singiel, " Every Lover's Sign ", został wydany w październiku , a w grudniu osiągnął  6 miejsce na liście Billboard Dance Club.Po wydaniu albumu zespół otwierał koncerty Eurythmics podczas Revenge World Tour.

W lutym 1987 roku zespół wydał cover Dusty Springfield " I Close My Eyes" i "Count to Ten" jako single bez albumu.  Wiosną i latem 1987r roku zespół powrócił do studia, aby nagrać swój drugi album, The Big Lie . W tym czasie Gilbert opuścił zespół. Iovine, Stewart i Daniel Lanois dzielili się produkcją, jednak po jej zakończeniu A & M Records odmówił wydania. Został później nieoficjalnie wydany w 1997 roku jako limitowana płyta CD z promocyjną nalepką.

"No More" I Love You's "zostało wydane ponownie w marcu 1988, ale nie weszły na listę bestsellerów, w lipcu tego samego roku zespół grał w Marquee Club w Londynie, a także występował na Reading Festival w sierpniu. Duet rozstał się pod koniec roku, Freeman wydał kilka albumów solowych w latach 90-tych.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
No More "I Love You's"/This Can't Go On	Lover Speaks	08.1986	58[8]	-	A&M AM 326	[written by Freeman, Hughes][produced by Jimmy Iovine, The Lover Speaks]
Every Lover's Sign	Lover Speaks	11.1986	-	-	A&M AM 361	[written by David E. D. Freeman][produced by Jimmy Iovine, The Lover Speaks][6[9].Hot Disco/Dance;A&M 12 208 12"]