Love Affair

Rich Spina stał się jednym z najbardziej uznanych muzycznych talentów Cleveland. Utrzymywał stały profil jako wokalista, autor tekstów, dyrektor muzyczny, road manager, keyboardzista i producent płyt.
Kariera zawodowa Richa rozpoczęła się w latach siedemdziesiątych w zespole znanym jako Love Affair. W ciągu następnej dekady grupa ta przekształciła się w profesjonalny zespół, który wydał dwa albumy i jedną EP-kę , a także przebojową płytę z utworem "Mama Sez", rockowo-popową piosenkę, której współautorem był Rich.

Na początku 1980 roku, kiedy Love Affair podpisywał kontrakt z Radio Records, wytwórnia chciała ponownie zremiksować debiutancki album. Po raz kolejny "Mama Sez" otrzymała zmienioną aranżację i edycję. Ostatecznym rezultatem był rockowy i melodyjny popowy singiel, z pewnością warty    kwintetu z Cleveland, cieszący się wielkim uznaniem - takich grup jak The Sweet, Queen i im podobni.


   Pierwszy album został wydany w czerwcu i zadebiutował na WMMS-FM w rankingu Top Twenty-LP. W drugim tygodniu album był grany w około 140 stacjach w całym kraju. Z całym impetem debiutanckiej płyty "The Rock And Roll Capitol of the World", Love Affair był na najlepszej drodze, aby stać się "kolejną wielką rzeczą". Singiel "Mama Sez" był grany w całym kraju. Oprócz świetnych recenzji w wydawnictwach Cleveland (The Plain Dealer, The Press and The Scene), niektóre krajowe magazyny, takie jak Tiger Beat, 16 Magazine i Teen Beat, przywoływały młode lwy z Love Affair jako przyszłe gwiazdy muzyki pop. Jednak nawet gdy los się z nich uśmiechał, inne siły konspirowały, aby zapobiec osiągnięciu przez kwintet dalszych sukcesów.
Podczas gdy grupa była zajęta robieniem wszystkich obowiązkowych profesjonalnych występów na Środkowym Zachodzie, przekazali swój los w ręce innych i wkrótce odkryli, że nie byli już w stanie kontrolować swojego przeznaczenia. Tak więc, podczas gdy chłopaki grali w wyprzedanych miejscach w Ohio i robili audycje radiowe gdziekolwiek się udali, sprzęt muzyczny, do którego byli teraz podłączeni, zaczynał decydować, jaki będzie następny ruch.
Kiedy Love Affair wrócił do Cleveland na święta Bożego Narodzenia, mieli zaplanowane pierwsze wakacje. Ale kiedy menedżer Otto Neuber miał burzę mózgów, aby ponownie nagrać "Mama Sez" jako hołd dla rozgrywającego Cleveland Browns Briana Sipe (ponieważ zespół był w playoffs w tym roku),  zespół niechętnie podążał za jego kaprysem. Zespół (bez gitarzysty Wesa, ponieważ był poza miastem) nagrał "Brian Sez" w jeden dzień. To był kolejny dowód na to, że zespół był w szczytowej formie i był w stanie osiągnąć prawie wszystko, na co pracowali. Jednak gdy zaczęli przygotowywać materiał na swój drugi album, zaczęła narastać presja.

Kiedy płyta Doyawanna została wydana w maju 1981 roku, Love Affair rozpoczęła swoją premierę od symulacji z The Cleveland Agora i emisji w WMMS .

 Z perspektywy czasu rok 1982 był rokiem, w którym Love Affair osiągnęło szczyt. Ich baza fanów wzrosła o tyle, że faktycznie zatrudnili dodatkowych pracowników, aby odpowiedzieć na wszystkie wiadomości od fanów. Koncerty na żywo  stały się towarem na wielu rynkach. Z dwoma albumami , wydawało się, że ich gwiazda się wznosiła.
Pośród wszystkich pozytywnych rzeczy, zespół nauczył się, że Radio Records w zasadzie   nie zamierza promować zespołu. Oznaczało to, że mogli negocjować z innymi wytwórniami przy nagraniu trzeciego albumu. Oczywiście oznaczało to również, że byli znowu kolejnym   zespołem bez kontraktu.
Z powodu sukcesu długich kanadyjskich tras koncertowych zespół miał więcej wolnego czasu w domu między trasami. Wykorzystali ten czas do opracowania nowego materiału do następnej płyty. Pozwoliło to także Richardowi spędzić czas w studiu nagraniowym prowadzonym przez jego przyjaciół, Kirka Yano i inżyniera George'a Sipl . W tym okresie Richard również nawiązał znajomość z utalentowanym nastoletnim gitarzystą o nazwisku Billy Sullivan .
Jesienią 1982 r sprawy szybko zaczęłyzmieniać obrót na kilka różnych sposobów. Po pierwsze, Love Affair wylądował u nowego producenta   Barry'ego Mraza (który wyprodukował Styx , The Ohio Players i Benny Mardones ). Mrazowi spodobał się nowy materiał przybył do miasta i zgodził się na utwory w najnowszym studiu Cleveland, The Recording Connection .
Złą wiadomością w tym okresie było to, że John chciał opuścić grupę. Gitarzysta był zmęczony koncertowaniem i chciał spędzać więcej czasu z żoną i dziećmi. Odejście jednego z członków założycieli zespołu wstrząsnęło wszystkim i sprawiło, że poczuli się nieswojo. Kiedy inni członkowie zgodzili się na gitarzystę Jima Golana na zastępstwo, postanowiono, że Sylwester będzie ostatnią randką Johna z Love Affair.


Większość materiału została napisana przez Richarda i zespół. Teksty z pierwszych dwóch płyt zostały napisane wspólnie z kierownictwem, a teksty z następnej partii piosenek pochodziły od Richarda.
Ta mądrość była dyskusyjna z perspektywy czasu, ponieważ piosenka jest prawdopodobnie najtrwalszą melodią, jaką kiedykolwiek wyprodukowali.
Ponieważ było oczywiste, że ta płyta wytyczy nowy kierunek i zasygnalizuje nową erę zespołu, zgodzili się zaakceptować dane dotyczące zarządzania i zmianę nazwy. Zespół miał być znany jako Unknown Stranger .

Kiedy Love Affair rozwiązał się, kolejnym przedsięwzięciem Richa był solowy projekt, który nazwał Richard & The Heartbeats. Ten zespół nie przetrwał  tak długo, jak jego poprzedni projekt, ale dał  mu narodową wiarygodność po raz kolejny z inną oryginalną piosenką zatytułowaną "Somebody Loves You" . 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mama Sez	Love Affair	09.1980	-	109[1]	Radio 421	-

Mary Love

Mary Love (ur. Mary Ann Varney , ur. 27 lipca 1943 r. - zm. 21 czerwca 2013 r.),  była amerykańską wokalistką soul and gospel . Po latach osiemdziesiątych była znana jako Mary Love Comer .
Love urodziła się jako Mary Ann Varney  (lub Mary Ann Allen , według niektórych źródeł), w Sacramento w Kalifornii . Po odkryciu przez menedżera Sama Cooke'a , JW Alexander , zaczęła śpiewać na sesjach w Los Angeles przed nagraniem "You Turned My Bitter Into Sweet" dla wytwórni Modern w 1965 roku. Późniejsze nagrania dla wytwórni spotkały się z niewielkim sukcesem, aż do singla "Move a Little Closer" który został # 48 na liście R & B w 1966 roku. Jej nagrania dla Modern, z których niektóre zostały wydane w Wielkiej Brytanii, stały się popularne na angielskiej scenie soul  . Ponownie odwiedziła dolne rejony listy R & B z "The Hurt Is Just Beginning", który osiągnął #46 lat nagrany dla Josie w 1968 roku.

Wyszła zamąż za kaznodzieja Brada Comera.   We wczesnych latach 80-tych ponownie pojawiła się jako Mary Love Comer, śpiewając soul z chrześcijańskim przesłaniem. W 1987 roku wraz z mężem wydała singiel "Come Out Of The Sandbox". Para prowadziła także własny kościół w Moreno Valley w Kalifornii . Album z jej materiałem, Now and Then , zawierający niektóre stare niepublikowane nagrania, został wydany w Wielkiej Brytanii.
Mary Love zmarła 21 czerwca 2013 roku, w wieku 69 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Turned My Bitter Into Sweet/I'm In Your Hands	Mary Love	05.1965	-	133[1]	Modern 1006	[written by Pipkin, Gordon, Pipkin]
Move A Little Closer/ Let Me Know	Mary Love	08.1966	-	-	Modern 1020	[written by Davis][produced by Marc Gordon][48[2].R&B Chart]
The Hurt Is Just Beginning/If You Change Your Mind	Mary Love	11.1968	-	-	Josie 999	[written by Mary Love][produced by Skip Layne, Matt Hill][46[2].R&B Chart]

Marian Love

Kariera muzyczna pochodzącej z Kansas City, KS, native Marian  Love zaczęła się obiecująco, ale zakończyła się tak szybko, że większość zapomniała żywiołowych dźwięków tej wielooktawowej, jazzowej piosenkarki.

 Love była drugim najmłodszym z sześciorga rodzeństwa. W mieście śpiewała z siostrami Geraldine, Lavern  i Dorą jako Love Sisters. Marian Love była jedyną siostrą, która profesjonalnie śpiewała; pozostałe trzy zostały nauczycielkami. Ukończyła Wyandorne High w 1963 roku i zapisała się do Kansas Junior College, specjalizując się w   nauce muzyki i głosu. W przeciwieństwie do swojego rodzeństwa, Love miała gorące pragnienie zostania profesjonalną piosenkarką.

W 1966 roku została uznana za Jazz Discovery of the Year. Po tym jak zachwyciła publiczność na koncercie w Kansas, gdzie śpiewała na tej samej scenie co Aretha Franklin i Stevie Wonder , a także drugim koncercie, na którym dzieliła scenę z Lou Rawlsem i Stonem Kentonem (co daje oszałamiającą ilość 7 000 widzów), jej rodzice w końcu dali błogosławieństwo dla jej kariery wokalnej.

Jej popularność wzrosła, za pojawieniem się w lokalnym programie telewizyjnym,co zwróciło  uwagę trzech biznesmenów, którzy zgodzili się zostać jej osobistym zespołem menadżerskim. Love trafiła do Hollywood w Kalifornii, by nagrywać dla Capitol Records; podróż była jej pierwszą podróżą poza terenem Kansas City.

Nagrywa album, który otrzymał dobre recenzje, ale zniknął na rynku. Singiel "Try a Little Loneliness" z "Can not Forget About You" pozostaje cennym trofeum wśród kolekcjonerów płyt. Po dwa i pół roku college'u   szybko zmęczyła się nieprzewidywalnością biznesu nagraniowego i dołączyła do sióstr jako nauczycielka.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Believe In Music/He's Not You	Marian Love	03.1971	-	111[3]	A&R AR/7100/505	[written by Mac Davis][produced by Tony May]

Louisiana Red

Właśc. Iverson Minter, ur. 23.03.1932 r. w Bessemer w stanie Alabama (USA). Choć zaczynał od naśladowania swoich ulubionych muzyków, w tym Muddy Watersa, Lightnin’ Hopkinsa i Johna Lee Hookera, Louisiana Red zyskał sobie uznanie jako wokalista i gitarzysta bluesowy o dużym instynkcie twórczym.

 Red spędził dzieciństwo w sierocińcach, jako że jego matka zmarła w tydzień po jego narodzinach, a ojciec, z którym się rozstała, padł ofiarą Ku Klux Klanu. Wychował się w Pittsburgu u ciotki, Corrine Driver. W wieku 11 lat dostał pierwszą gitarę, a lekcji gry na niej udzielał mu weteran Crit Walters. Mając 16 lat wstąpił do wojska i służył w Korei.

Jego pierwsze nagranie, „Gonna Play My Guitar”, ukazało się po powrocie z Azji; wydała je firma Fuller należąca do Playboya Fullera (sam Louisiana Red twierdził, że nagrywał też z Muddy Watersem i Little Walterem). Owocem następnej sesji dla wytwórni Checker (pod pseudonimem Rocky, Fuller) był singel „Soon One Morning”; w latach 80-tych ukazały się kolejne z wówczas zarejestrowanych utworów. Współpracując z Hookerem i Eddiem Kirklandem, Red zyskał sobie miano „gitarowego szatana”.

 Lata 50-te spędzał przeważnie na podróżach po południowych stanach USA. W 1960 r. przeniósł się do New Jersey i dla wytwórni Atlas dokonał swojego pierwszego nagrania jako Louisiana Red. W „I Done Woke Up” towarzyszyli mu James Wayne & The Nighthawks. Po nagraniu nie opublikowanej sesji dla wytwórni Fury Bobby’ego Robinsona w 1962 r. producent-weteran Henry Glover zaangażował Reda do firmy Roulette. Album The Lowdown Backp'orch Blues spotkał się z bardzo przychylnym przyjęciem ze strony krytyki.

 W 1965 r. dokonał dla Herba Ąbramsona z wytwórni Festival Records dużej liczby nagrań, z których skompilowano album Louisiana Red Sings The Blues,wydany potem przez firmę Atco. Następne utwory pojawiły się na płycie wydanej przez Red Light nin’ - Hot Sauce. Red brał też udział w sesjach nagraniowych w latach 1967, 1971 i 1973. Dla wytwórni Blue Labor zarejestrował sporo materiału w 1975 r.; pojawił się on na rynku jako podwójny longplay Blues Purity Of Louisiana Red.

Red brał też udział w nagraniach albumów Peg Leg Sama, Johnny’ego Shinesa, Roosevelta Sykesa i Browniego McGhee. W 1976 r. przeniósł się do Niemiec i odtąd mieszka w Hanowerze. Jeździ często na trasy koncertowe i nagrywa dla kilku wytwórni, w tym Black Panther, JSP, L+R, Orchid, MMG i Blues Beacon. Jest wykonawcą_różnych stylistycznie gatunków bluesa, żywotnym i pewnym siebie, a jego spontaniczność, choć potrafi być ciężarem, częściej bywa inspirująca.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm Too Poor To Die/Sugar Hips	Louisiana Red	09.1964	-	117[3]	Glover 3002	[written by Singleton, Wyche, Glover ][produced by Henry Glover ][30[8].R&B Chart]

Louchie Lou & Michie One

Louchie Lou & Michie One (Louise Gold i Michelle Charles) był duetem ragga / soul z Londynu, który spotkał się w 1991 roku na koncercie Rebel MC .  Ich debiutancki singiel to "Rich Girl". Mieli swój muzyczny debiut na brytyjskiej liście singli w 1993 roku, z numerem 7, " Shout ".  To była mieszanka hitu Lulu z 1964 roku, oryginalnie nagranego przez The Isley Brothers , z kompozycją Henry'ego Manciniego , motywem " Peter Gunn " wykonanym przez The Art of Noise i Duane Eddy'ego z 1986 roku.

Na debiutanckim albumie z 1994 roku współpracowały z Sly and Robbie  oraz synem Quincy'ego Jonesa ,QDIII . "I'll Be Free" ukazał  się w październiku 1995 r. i zawierał  single "Rich Girl" i "Champagne & Wine".  Międzynarodowe tournée w Japonii i na Dalekim Wschodzie oraz główne zaangażowanie w festiwalu Japansplash przyniosły im azjatycką widownię.

Ich drugi album, Danger-Us , wydany latem 1996 roku, zawierał singiel "The Honeymoon Is Over" oraz coverową wersję brazylijskiego hitu " Crickets Sing For Anamaria ". W tym samym roku pojawili się jako wokaliści w hicie Suggsa " Cecilia ". Danger-Us ponownie zaprezentował QDIII, Sly'ego i Robbiego, z dodatkowymi produkcjami Jazzwada ( Buju Banton , Shabba Ranks ) i Buzz Productions ( Maxi Priest , Barrington Levy).
Od tego czasu wydały wiele albumów kompilacyjnych , w tym 7 Years of Plenty .

Michie One wydała solowy album zatytułowany Power of One , choć nie wydano go w Wielkiej Brytanii. Obecnie pracuje nad dalszym solowym materiałem i prezentuje swój wokal na utworach muzyki dance .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Shout/Dub #1	Louchie Lou & Michie One	05.1993	7[8]	-	FFRR F 211	[written by O. Isley, R. Isley, R. Isley ][produced by The A Class Crew]
Somebody Else's Guy (Me Did Love You)/ Yearning	Louchie Lou & Michie One	08.1993	54[2]	-	FFRR F 216	[written by J. Brown, M. Charles][produced by The A Class Crew]
Champagne & Wine/I Know A Place	Louchie Lou & Michie One	11.1994	181[2]	-	China WOK 2045	[written by Spanner Banner, Dunbar, Shakespeare, Willis, Soloman ][produced by Sly And Robbie]
Rich Girl	Louchie Lou & Michie One	12.1994	-	112[11]	Fashion/V.P. 7221	-
Secret Fantasy	Louchie Lou & Michie One	03.1995	82[2]	-	China WOK 2050	-
Get Down on It	Louchie Lou & Michie One	08.1995	58[2]	-	China WOK 2054	[written by Kool & The Gang][produced by Mykaell Riley]
Free	Louchie Lou & Michie One	10.1995	85[1]	-	China WOK 2068	[produced by QD III]
Cecilia	Suggs Featuring Louchie Lou & Michie One	04.1996	4[22]	-	WEA WEA 042	[silver-UK][written by Paul Simon][produced by Sly & Robbie]
Good Sweet Lovin'	Louchie Lou & Michie One	06.1996	34[2]	-	Indochina ID 050CD	[produced by Quincy D. Jones III]
No More Alcohol	Suggs Featuring Louchie Lou & Michie One	09.1996	24[4]	-	WEA WEA 065	[produced by Bobby Dee, The Rapino Brothers]
Free	Louchie Lou & Michie One	09.1996	97[1]	-	Indochina ID 051	-
The Honeymoon is Over	Louchie Lou & Michie One	05.1997	87[1]	-	Indochina ID 059CD	-

Love Unlimited

Zespół założony w 1969 r. w San Pedro w Kalifornii, USA pod egidą wokalisty i producenta Barry'ego White'a. W jego składzie znalazły się: Diane Taylor, Linda James i jej siostra Glodean James, która 4.07.1974 r. poślubiła White'a.

 W 1972 r. trio zanotowało na swoim koncie spory przebój "Walkin' In The Rain With The One I Love". Ten ciekawie zaaranżowany utwór łączył w sobie współczesny soul ze stylem charakterystycznym dla dawnych kobiecych zespołów wokalnych takich, jak choćby The Shangri-Las.

Wśród późniejszych nagrań Love Unlimited znalazły się m.in. tak znane, jak "It May Be Winter Outside, (But In My Heart Is Spring)" (z 1973 r.) i "Under The Influence Of Love" (z 1974 r.), które White zarejestrował także wcześniej w duecie z Felice Taylor.

Jako producent podchodził do nagrań z troską równą swoim własnym przedsięwzięciom, ale mimo dalszych sukcesów odnoszonych na rhythm'n'bluesowej liście bestsellerów, pochodzący z 1974 r. utwór "I Belong To You" zamknął listę przebojowych singli Love Unlimited.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Is It Really True Boy - Is It Really Me/Another Chance	Love Unlimited	08.1972	-	101[2]	Uni 55342	[written by Barry White][produced by Barry White]
Walkin' in the Rain With the One I Love/I Should Have Known	Love Unlimited	04.1972	14[10]	14[14]	Uni 55 319	[gold-US][written by Barry White][produced by Barry White][6[14].R&B Chart]
Yes,we finally made it/Oh Love, Well, We Finally Made It	Love Unlimited	08.1973	-	101[6]	20th Century 2025	[gold-US][written by Barry White][produced by Barry White][B:70[7].R&B Chart]
It May Be Winter Outside (But in My Heart It's Spring)/It's Winter Again	Love Unlimited	12.1973	11[9][01.75]	83[4]	20th Century 2062	[oryginalnie nagrana przez Felice Taylor][written by Barry White,Paul Politi][produced by Barry White][35[13].R&B Chart]
Love's Theme /Sweet Moments	Love Unlimited Orchestra	12.1973	10[10]	1[1][22]	20th Century 2069	[gold-US][written by Barry White][produced by Barry White][10[16].R&B Chart]
Under the Influence of Love	Love Unlimited	03.1974	-	76[8]	20th Century 2082	[written by Barry White,Aaron Schroeder,Paul Politi][produced by Barry White][70[7].R&B Chart]
Rhapsody in white/Barry's theme	Love Unlimited Orchestra	04.1974	-	63[8]	20th Century 2090	[written by Barry White][produced by Barry White][48[9].R&B Chart]
I Belong to You/And Only You	Love Unlimited	11.1974	-	27[15]	20th Century 2141	[written by Barry White][produced by Barry White][1[1][21].R&B; Chart]
Baby Blues / What A Groove	Love Unlimited Orchestra	12.1974	-	102[4]	20th Century 2145	[written by Barry White,Anthony Sepe,Marty Brooks,Peter Sterling Radcliffe][produced by Barry White]
Satin Soul / Just Living It Up	Love Unlimited Orchestra	02.1975	-	22[12]	20th Century 2162	[written by Barry White][produced by Barry White][23[11].R&B Chart][11[3].Hot Disco/Dance;20th Century 2162 12"]
Share A Little Love In Your Heart/I Love You So, Never Gonna Let You Go	Love Unlimited	04.1975	-	-	20th Century 2183	[written by Barry White][produced by Barry White][21[9].R&B Chart]
Forever In Love/Only You Can Make Me Blue	Love Unlimited Orchestra	05.1975	-	-	20th Century 2197	[22[13].R&B Chart]
Midnight groove/It's only what i feel	Love Unlimited Orchestra	05.1976	-	108[2]	20th Century 2281	[written by B. White, W. Seastrunk ][produced by Barry White][91[3].R&B Chart]
My Sweet Summer Suite / Just Living It Up	Love Unlimited Orchestra	09.1976	-	48[11]	20th Century 2301	[written by Barry White][produced by Barry White][28[11].R&B Chart]
I Did It For Love	Love Unlimited	05.1977	-	-	Unlimited Gold 7001	[written by Linda Laurie, Terri Etlinger][produced by Barry White][66[7].R&B Chart]
Theme From 'King Kong' (Part 1) / Theme From 'King Kong' (Part 2)	Love Unlimited Orchestra	01.1977	-	68[7]	20th Century 2325	[piosenka z filmu "King Kong"][written by John Barry][produced by Barry White][15[12].R&B Chart][7[12].Hot Disco/Dance;20th Century 61 12"]
High Steppin' Hip Dressin' Fella (You Got It Together)	Love Unlimited	09.1979	-	-	Unlimited Gold 1409	[written by B. White, F. Wilson, P. Politi][produced by Barry White][45[14].R&B Chart]
I'm So Glad That I'm A Woman/Gotta Be Where You Are	Love Unlimited	03.1980	-	-	Unlimited Gold 1412	[written by B. White, F. Wilson, P. Politi][produced by Barry White][96[2].R&B Chart]
If You Want Me, Say It/When I'm In Your Arms, Everything's Okay	Love Unlimited	08.1980	-	-	Unlimited Gold 1417	[written by B. White, F. Wilson, P. Politi][produced by Barry White][71[5].R&B Chart]
Welcome Aboard	Love Unlimited Orchestra	10.1981	-	-	-	[59[7].Hot Disco/Dance;Unlimited Gold 02479 12"]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Unlimited	Love Unlimited	04.1972	-	151[12]	Uni 73 131	[produced by Barry White]
Under the Influence of... Love Unlimited	Love Unlimited	09.1973	-	3[44]	20th Century 414	[gold-US][produced by Barry White]
Rhapsody in White	Love Unlimited Orchestra	02.1974	50[1]	8[25]	20th Century 433	[gold-US][produced by Barry White]
Together Brothers	Love Unlimited Orchestra	07.1974	-	96[10]	20th Century 101	[produced by Barry White]
In Heat	Love Unlimited	10.1974	-	85[27]	20th Century 443	[produced by Barry White]
White Gold	Love Unlimited Orchestra	11.1974	-	28[27]	20th Century 458	[gold-US][produced by Barry White]
Music Maestro Please	Love Unlimited Orchestra	01.1976	-	92[15]	20th Century 480	[produced by Barry White]
My Sweet Summer Suite	Love Unlimited Orchestra	10.1976	-	123[8]	20th Century 517	[produced by Barry White]
He's All I've Got	Love Unlimited	02.1977	-	192[3]	Unlimited Gold 101	[produced by Barry White]

Eddie Lovette

Eddie Lovette (ur. Eddie Lovett, ur. 1943r - zm. 29 kwietnia 1998) był muzykiem reggae z Coconut Grove. Nagrał sześć albumów, z których wszystkie mają silny wpływ muzyki Karaibów.
Lovette urodził się w mieście Cairo w stanie Georgia. Był czwartym z dziesięciu dzieci. Gdy miał dziewięć lat, wstąpił do grupy śpiewaków gospel Cairo Echo Jr. Absolwent Miami High School, Lovette uzyskał dyplom z psychologii na University of Miami. Realizując swój dyplom, Lovette był częścią grupy wokalnej   "Eddie and The Tropics".

Lovette zasmakował sławy, gdy The Tropics wystąpił w klubie Copacabana Supper na Manhattanie. W 1984 roku został nominowany do nagrody Top International Male Singer  przez Canadian Reggae Music Awards. W 1969 roku jego cover "Too Experienced" Boba Andy'ego zajęła 95 miejsce na liście Billboard Hot 100 w USA.   Zmarł na raka płuc w 1998 roku, w wieku 55 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Too Experienced/You're My Girl	Eddie Lovette	05.1969	-	95[3]	Steady 124	[written by Luther Dixon][produced by Luther Dixon]

Love Tribe

Love Tribe to grupa studyjna muzyki house, którą zmontowali producenci Dewey Bullock, Latanza Waters i Victor Mitchell. Ich największy sukces przyszedł w 1996 roku, gdy ich utwór "Stand Up" osiągnął # 1 na liście US Hot Dance Club Play .  Osiągnął także # 23 na brytyjskiej liście singli w lipcu tego roku.
 Ich jedyny inny singiel z listy przebojów był remiksem ich pierwszego w 2001 r. Był na pozycji nr 5 po jego przerobieniu przez Thunderpuss .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stand Up	Love Tribe	01.1997	-	89[5]	DV8/A&M 7057	[written by Dewey Bullock, Latanza Waters, Victor Mitchell][produced by Dewey B][1[1][14].Hot Disco/Dance;DV8/A&M 120 085 12"]
Stand Up	Thunderpuss vs Love Tribe	02.2001	-	-	-	[written by Dewey Bullock, Latanza Waters, Victor Mitchell][5[15].Hot Disco/Dance;White Label 2221 12"]

Jerome Pradon

Francuski aktor teatralny, telewizyjny i filmowy, urodzony 3 czerwca 1964 roku w Boulogne-Billancourt, mieście pod Paryżem, studiował w Paryżu przy Cours Florent u Johna Strasberga i Sarah Eigerman. Swoją karierę aktorską rozpoczął grając postać Eugénio w prezentowanej na Festival d'Avignon w 1984r. sztuce "Le Café" Goldoniego, w reżyserii Raymonda Acquavivy.
 
Następnie pojawiał się w kilku francuskich produkcjach telewizyjnych takich jak mini serial "Marcheloup" (1982) Rogera Pigauta i telefilm "L'Eté 36 " (1986) Yvesa Roberta, a na scenie zagrał m.in. w sztuce "Prywatne Wojny 1969 " /Private Wars 1969/ Jamesa McLure, w reżyserii Sarah Eigerman. Jest autorem piosenek, kompozytorem i śpiewakiem "Tendrement" (RCA/BMG), napisał dwa utwory znajdujące się na płycie Jeana Guidoni' "Tigre de Porcelaine" [1987].
 
Po udanym debiucie jako Marius w paryskim musicalu "Les Miserables" Alaina Boublila i Claude-Michel'a Schönberga w 1991 roku, odnosił później kolejne sukcesy na scenie w musicalach: jako Chris w "Miss Saigon" [Londyn, 1992], jako postać tytułowa w "Napoleon" [Toronto, 1994], "Martin Guerre" [1996], Guido w "Nine"[Paryż, 1997], Grigor Rasputin w "Killing Rasputin" [Londyn, 1998]. Swoim niewątpliwym talentem aktorsko-wokalnym zwrócił na siebie uwagę również wśród telewidzów wielu krajów świata w uhonorowanym nagrodą Emmy londyńskim musicalu w reżyserii Nicka Morrisa "Jesus Christ Superstar" (2000) jako Judasz Iszkariot. 

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Tendrement-Malentendu

Jerome Pradon

11.1967

99[1]

-

-

-

-

-

-

-

RCA PB 41195

[written by Jérôme Pradon]

Vicente Pradal

Vicente Pradal , urodzony w Tuluzie w 1957 roku , jest wokalistą-gitarzystą , kompozytorem i performerem.
Admirator Paco Ibáñeza ,   Enrique Morente, zabrał się za muzykę i śpiewał wiersze Saint Jean de la Croix,  Pablo Nerudy i Federica Garcíi Lorki , Antonio Machado czy Miguela Hernandeza.

Współpracował z Carmen Linares , Enrique Morente, Pepe el Habichuela, Michel Rostain , Irene Papas .

W 2000 roku skomponował i wyreżyserował spektakl "L'Amour de Loin" oparty na wierszach Jaufre'a Rudela , trubadura z czasów XII wieku, z Ericem Frajem w głównej roli .

W 2009 r. założył także "Festival Toulouse l'Espagnole", który odbywa się w ostatnią sobotę czerwca na hiszpańskim festiwalu republikańskim Quai de l'exil wzdłuż Garonne i gromadzi artystów z Hiszpanii lub emigracji. Sprytny sposób na zachowanie pamięci hiszpańskich republikanów.

W 2008 roku wyreżyserował sztukę Yerma  Federico García Lorkii w Comédie-Française , w Théâtre du Vieux-Colombier, a także skomponował muzykę do spektaklu.

W 2011 roku zajmuje się muzyką i wykonuje pokaz oparty na życiu i dziele Miguela Hernandeza "Viento del pueblo".
W 2015 roku stworzył dwa programy muzyczne "Del Flamenco a Lorca" i "Medianoche".

Jego płyta "Herencia" (Heredity), z dziećmi Rafaelem na fortepianie i Palomą jako wokalistką, przypomina o konieczności tradycji, ponieważ jest prawnukiem nauczyciela Federico Garcii Lorki ,   i syna andaluzyjskiego malarza Carlosa Pradala . Ale także uczeń gitarzysty Pepe Habichuela.

Albumy

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Romancero Gitano

Vicente Pradal

02.2004

173[1]

-

-

-

-

-

-

-

-

Pravda

Pravda to francuski zespół electro-punkowy z Paryża . Duet jest popularny wśród fanów rocka i minimal electro , faworyzując prosty i bezpośredni styl muzyki. Ich nazwa pochodzi od rosyjskiego terminu   Prawda,w francuskim Vérité . Odnosi się również do słynnej gazety z lat 1918-1991 .

Początki grupy mają miejsce latem 2002 roku , na spotkaniu Maca, muzyka o bardzo silnym stylu, oraz Sue, studentki Sciences Po w Paryżu . Oboje  godzą się na odrzucenie "muzyki supermarketów" . Sue rozpoczyna naukę gry na basie, która kończy klasyczny trening fortepianowy . W następnym roku, w 2003 r. , decydują się na sformowanie "Prawdy"   .Na grupę wpływ mają grupy środowisk tak różnych jak The Stranglers, AC / DC, Trust, Police lub inni przedstawiciele nowej fali.

Duet zaczyna od  coverów Buzzcocks , a następnie nagrywa muzykę, "która sprawia, że ​​chcesz headbanger , coś bezpośredniego i zabawnego". Również w swoim debiucie grali jako support Placebo , dzięki spotkaniu z Christophem Davy, szefem Radical Productions  . Grają również na koncertach grup takich jak Déportivo , Robots in Disguise , The Go! Team , The Kills , The Bravery i Indochina .

Ich pierwsza EP-ka w formatach CD i winylowych, zatytułowana Tu es au ouest , została opublikowana w listopadzie 2005 r. w wytwórni Le Chinois. Ich pierwszy studyjny album " À l'ouest" ukazał się w marcu 2007 roku  . Charakteryzuje się elementami electro-trashu i minimal . Sue następnie opuszcza grupę w tym samym roku . W 2008 roku wydali drugi album studyjny pod tytułem Body Addict .

W 2009 roku Mac ponownie powołuje grupę, przemianowaną na "Pravda 2.0" , z nową wokalistką NIN4 (była gwiazda X Nina Roberts )  .

Albumy

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

A L'ouest

Pravda

03.2007

172[1]

-

-

-

-

-

-

-

Le Chinois LE CHIN03

Preface

Preface jest francuskim zespołem muzycznym powstałym w 1985 roku z członkami Manu Katché jako wokalista i perkusista, Jean-Yves D'Angelo (klawisze, wokal) i Kamil Rustam (gitara i wokal). Zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Phonogram i wydał debiutancką EP-kę Palace Hotel dla swojego oddziału Anya .Następnie wydali album Un jour un une heure.
Zespół współpracował także przy ścieżce dźwiękowej do filmu Black Mic Mac 2.W 1988r roku Preface rozwiązał się po trzech latach działalności, a członkowie zespołu kontynują kariery solowe. 

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Palace hôtel-Palace hôtel (instrumental)

Preface

10.1986

94[1]

-

-

-

-

-

-

-

Anya Production / Phonogram 884 584-7

[written by Kamil Rustam / Manu Katché / Jean-Yves D’Angélo]

Presence

Chwytliwe melodie  dobrze się sprawdzają,ta prawda pochodzi prosto ze szkoły Beatlesów . Kiedy w 1969 roku, po wyprodukowaniu albumu Eddy Mitchella, Mitchellville, Jean-Louis Desumeur zdecydował się założyć zespół, zwrócił się do piosenkarza Patrice Raisona, bardziej znanego jako Erick Saint Laurent, aby został wokalistą grupy. Trzy lata u jego boku jako basisty w adaptacji repertuaru Beatlesów ułatwiły kontakt! Wraz z nim i siedmioma innymi muzykami Presence wydała 45-tkę dla serii "Pop Music" wytwórni Vogue.

W 1970 roku Erick Saint Laurent i Jean-Louis Desumeur nagrali " Good bye hope " z Richardem Antony. Niepowodzenie tego pierwszego składu rodzi drugą drużynę Presence . W 1971 r. Odnotowano nowe single nagrane przez   Daniela Darrasa i Daniela Baudona, do których dołączyli Michel Cohen (Bass), Alain Crepin (gitara) i Daniel Balavoine. Dwa tytuły " Le jour s’est levé" i "La lumière et la folie " zostały napisane przez Daniela Balavoine'a . W maju 1972 r. piosenkarz kontynuował solową przygodę. Pozostaje w Vogue, a zespół podpisuje kontrakt z Warner Bros. Repertuar Presence sprowadziłby się do dwóch singli? Nie! Jean-Louis Desumeur spotyka Alaina Crépina, Daniela Darrasa i Daniela Baudona i nagrywa z zespołem album w 1973 roku. 

Jean-Louis Desumeur  i Daniel Darras wspólnie wydali album " Temps " w 1975 roku w tym samym duchu, co Presence.  Nowy album " Darras & Desumeur " w 1979 roku. Jean-Louis Desumeur będzie również uczestniczył w rozwoju słynnej metody gitarowej Marcela Dadi. Zmarł w 1992 roku.

Daniel Darras i Daniel Baudon towarzyszą Danielowi Balavoine . Obaj są także członkami Frogeaters, grupy rhythm'n'bluesowej. W latach 70-tych Daniel Darras  komponował muzykę erotycznych filmów, nawet porno. Ponownie jest członkiem Frogeaters w 2004 roku, gdzie znajduje się Erick Barmy, były chórzysta Johnny Hallyday'a. 

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Si tu passes par chez moi-Chante chante

Presence

06.1973

59[8]

-

-

-

-

-

-

-

Warner Bros / WEA 16 288

[written by Darras - Baudoin - Crepin - Desumeur]

Gerard Presgurvic

Gerard Presgurvic (ur.1953r) to muzyk i piosenkarz francuski. Odniósł wielki sukces, jako aktor w 1980 roku w filmie Détective i jako kompozytor utworem Chacun fait (c’qu'il lui plaît), wykonywanym przez grupę Chagrin .
 
Jest autorem lub współautorem wielu albumów Patricka Bruela: Marre de cette nana-la`; Comment ça va pour vous; Casser la voix puis Qui a le droit. Następnie Presgurvic pisze i komponuje dla wielu znanych wykonawców jak Elsa, Florent Pagny, Henri Salvador, a obecnie Mireille Mathieu: La solitude i Liane Foly: On a tous le droit et Vivre.
 
Skomponował muzykę do wielu filmów, filmów telewizyjnych i seriali telewizyjnych, takich jak Pause Café, Commissaire Moulin , La Vérité si je mens. Odniósł wielki sukces w 2001 roku z musicalem Romeo i Julia, od nienawiści do miłości.
Jest także autorem adaptacji powieści Margaret Mitchell, Przeminęło z wiatrem jako musicalu z córką, Laurą Presgurvic w roli Scarlett O'Hara. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Détective-Il faut creuser	Gerard Presgurvic	01.1983	69[16]	-	-	-	-	-	-	-	Polydor 2057 015	[written by Gérard Presgurvic - A. Martin / Gérard Presgurvic ]
Explication-Vacances a` Cannes	Gerard Presgurvic	04.1988	65[1]	-	-	-	-	-	-	-	Carre`re 14316	[written by Gérard Presgurvic]

Laura Presgurvic

Laura Presgurvic , ur. 25 lipca 1985, jest francuską piosenkarką i aktorką. To córka Gérarda Presgurvica.

Postanawia przerwać naukę w wieku 16 lat, aby poświęcić się pasji muzycznej i zostać śpiewaczką. Młoda dama bierze lekcje śpiewu, aby się poprawić.

Podczas gdy jej ojciec uruchamia castingi do swojego nowego musicalu "Autant en emporte le vent" , młoda kobieta rozpoczyna przesłuchania, aby uzyskać rolę Scarlett O'Hara . Jako córka producenta, Laura ma problemy z przesłuchaniem. Otrzymuje jednak rolę na końcu castingów. Ma zaledwie 17 lat.

Pod koniec tej przygody wyjeżdża z Paryża do Stanów Zjednoczonych, a dokładniej do "New York Films Academy", skąd powraca z większą znajomością języka angielskiego. Kontynuuje szkolenie w Paryżu, Cours Florent.

Po dwuletnim doświadczeniu w teatrze z "Ravage" Charlesa Schatzmanna i "Chat en poche" Georgesa Feydeau, została wybrana przez Oliviera Macé i Jean-Pierre'a Dravel do grania w "Les demoiselles d'Avigon". 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Nous N'sommes Pas	Laura Presgurvic	06.2003	69[13]	-	-	-	-	-	-	-	M6 510 055-5	[written by Gérard Presgurvic]
Libres	Laura Presgurvic	04.2003	87[5]	-	-	-	-	-	-	-	Warner 510 052-5	[written by Gérard Presgurvic]

Jacques Prevert

JACQUES PREVERT - (ur. 4 lutego 1900 w Neuilly-sur-Seine; zm. 11 kwietnia 1977 w Omonville-la-Petite) – francuski poeta, twórca dialogów filmowych i scenarzysta. Jego twórczość powiązana jest z surrealizmem i absurdyzmem – był członkiem Colle`ge de pataphysique, elitarnej grupy francuskich twórców, zajmującej się studiami patafizycznymi i skupiającej osobowości takie jak Eugene Ionesco, Boris Vian czy René Clair. 

W 1953 osiągnął w tym szacownym klubie godność Satrapy. Poezja była dla niego "językiem, który śpiewa" (la langue qui chante). Pisał o życiu codziennym, miłości, Paryżu, często w formie piosenek lub wierszy nadających się do bezpośredniej adaptacji jako teksty piosenek. Do niektórych z nich dopisano muzykę – zrobili to m.in. Joseph Kosma, Christiane Verger oraz Hanns Eisler. Powstałe w ten sposób piosenki wykorzystywali w swoich repertuarach Yves Montand i Édith Piaf. Wielkim przebojem i standardem stała się piosenka Les Feuilles Mortes z muzyką Kosmy i pierwotnym wykonaniem Montanda w filmie Les Portes de la Nuit.
Polski przekład, autorstwa Jeremiego Przybory, nosi tytuł Jesienne liście i był wykonywany m.in. przez Krystynę Jandę. Angielska wersja tego standardu to Autumn Leaves. Od ok. 1928 roku Prévert tworzył także scenariusze i dialogi filmowe – m.in. do filmów w reżyserii Marcela Carné, Paula Grimault oraz swojego brata Pierre'a. Wiele z jego wierszy zaliczane jest do lektury podstawowej we francuskich szkołach. Niektóre, np. Page d'écriture wykorzystywane są często w podręcznikach do nauki języka francuskiego. 12 października 1948 roku wypadł z okna i w rezultacie doznanych urazów spędził kilka dni w stanie śpiączki. Spowodowało to u niego poważne następstwa neurologiczne. Życie spędził w Paryżu i wiosce Omonville-la-Petite na przylądku La Hague, na północy Francji, gdzie mieści się obecnie jego muzeum. Był nałogowym palaczem. Zmarł na raka płuc.

Albumy

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Inventaire

Jacques Prevert

04.2007

170[1]

-

-

-

-

-

-

-

Vogue CLVLX 223

-

Moby

Właśc. Richard Melville Hall, ur. ok. 1966 r. w Nowym Jorku. Jego przezwisko bierze się stąd. że podobno jest potomkiem autora słynnej opowieści o Moby Dicku, Hermana Melville'a. Mobyjest DJ-em, chrześcijaninem, wegetarianinem i absolwentem wydziału filozofii -a to jeszcze nie koniec jego ekstrawagancji. Nie jeździ w ogóle samochodem ze względu na zanieczyszczenie środowiska i nie chce pozostać anonimowy, jak to jest w zwyczaju DJ-ów undergroundowych. "Odkryła" go nowojorska wytwórnia płytowa Instinct. W 1991 r. wylansował nagranie "Go", wykorzystujące sampel tematu muzycznego telewizyjnego serialu "Twin Peaks"; dotarło ono do Top 10. Utwór mógł się podobać zwłaszcza odbiorcom o lekko perwersyjnych gustach, ale singel "I Feel It"/"Thousand", wydany w 1993 r.. był jeszcze bardziej niezwykły. Drugi z zawartych na nim utworów wszedł do "Księgi rekordów Guinnessa" jako najszybszy w historii utwór muzyczny -w szczytowym momencie tempo dochodzi do 1015 bpm. Jest to typowy objaw niefrasobliwego podejścia Moby'ego do muzyki.
W młodości był on członkiem hardcore'owego punkowego zespołu Vatican Commandos; potem zastępował wokalistę grupy Flipper, gdy ten trafił do więzienia. Przygoda Moby'ego z muzyką taneczną zaczęła się w połowie lat 80-tych "Coś mnie do [muzyki tanecznej] przyciągało; zacząłem o niej czytać, chodzić do klubów. Muzyka house jest dla mnie jakby syntezą całej ery punka". Kupił tani, używany sprzęt nagraniowy, a na kwaterę główną wybrał sobie starą fabrykę (dawne więzienie), w nowojorskiej dzielnicy włoskiej znanej jako "Małe Włochy".
Do swej muzyki tanecznej wprowadził elementy rockowe: podczas ceremonii wręczenia nagród DMC/Mixmag za rok 1992 symbolicznie roztrzaskał keyboard na koniec swego występu. W 1993 r. podpisał kontrakt ze znaną niezależną wytwórnią Mute. Album Ambient stanowił zbiór nigdy wcześniej nie wydanych utworów, powstałych w latach 1988-1991, była to muzyka nastrojowa. Na płycie Story So Far zebrano nagrania, które Moby zrealizował dła wytwórni Instinct Records.
W roku następnym ukazał się "Hymn", transcendentalno-religijny epos techno; poza wersją oryginalną powstał miks (35 min.) i remiks autorstwa Laurenta Gamiera. Sam Moby Także remiksował utwory innych wykonawców, m.in. Briana Eno, grupy LFO ("Tan Ta Ra"), duetów Pet Shop Boys i Erasure ("Chorus"), grupy Orbital ("Speed Freak"), zespołu Depeche Mode, a nawet Michaela Jacksona.
Kolejne single Moby'ego -"Feeling So Real", "Everytime You Touch Me" i "Into The Blue" oraz album Everything Is Wrong podążały wyraźnie w stronę techno popu. Królowały na listach przebojów, jednak powodowały, że niegdyś zagorzali fani zaczęli się go wypierać.
Gdy wydawało się. że Moby dołączy wkrótce do grup pokroju 2 Unlimited, czy Capella. Zaskoczeniem okazał się A Tribute To Joy Division z 1995 r., w którym artysta ukazał swoje nowe oblicze. W towarzystwie młodych grup gitarowych zaprezentował własną wersję kompozycji "New Dawn Fades". Hall posunął się dalej, jako Moby (czemu nie wymyślił sobie nowego pseudonimu) zerwał całkowicie ze sceną techno. Zaczął występować na festiwalach rockowych, nagrał płytę Animal Rights, która dzieli jedną półkę w sklepach z zespołami metalowymi np. z Ministry.
Od początku działalności Hall używa także pseudonimu Voodoo Child. Po bardzo udanych wczesnych singlach (z okresu "Go") np. "UHF". kolejne wydawał dla firmy Nova Mute ("Demons/Horses" " dwa dwudziestominutowe, znakomite nagrania techno). Po kilku następnych, w 1996 r. równolegle z Animals Rights Moby'ego ukazał się album End Of Everything podpisany właśnie pseudonimem Voodoo Child.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Go	Moby	07.1991	10[10]	-	Outher Rhythm FOOT 15	[written by Richard Hall][produced by Moby][18[9].Hot Disco/Dance;Instinct 237 12"]
Drop A Beat	Moby	06.1992	-	-	-	[written by Richard Hall][produced by Richard M. Hall][6[12].Hot Disco/Dance;Instinct 240 12"]
Next Is The E	Moby	12.1992	-	-	-	[written by Moby][produced by Moby][8[13].Hot Disco/Dance;Instinct 247 12"]
I feel it/Thousand	Moby	06.1993	38[3]	-	Equator AXIS 001	[written by Moby][produced by Moby]
Move	Moby	09.1993	21[5]	-	Mute CDMUTE 158	[written by Moby][produced by Moby][1[1][13].Hot Disco/Dance;Elektra 61 568 12"]
Hymn	Moby	05.1994	31[3]	-	Mute CDMUTE 161	[written by Moby][produced by Moby][10[12].Hot Disco/Dance;Elektra [promo] 12"]
Feeling so real	Moby	10.1994	30[8]	-	Mute CDMUTE 173	[written by Moby][produced by Moby][9[11].Hot Disco/Dance;Elektra 66 180 12"]
Every time you touch me	Moby	02.1995	28[12]	-	Mute CDMUTE 176	[written by Moby][produced by Moby][17[10].Hot Disco/Dance;Elektra 66 154 12"]
Into the blue	Moby	06.1995	34[7]	-	Mute CDMUTE 179	[written by Moby/Gosse][produced by Moby]
That' s when i reach for my revolver	Moby	09.1996	50[4]	-	Mute 184	[written by Clint Conley][produced by Moby][oryginalnie nagrana przez Mission Of Burma]
Bring Back My Happiness	Moby	09.1995	-	-	-	[written by Moby][produced by Moby][10[12].Hot Disco/Dance;Elektra 66 096 12"]
James Bond theme	Moby	11.1997	8[13]	-	Mute CDMUTE 210	[written by Monty Norman][produced by Moby][z filmu z Jamesem Bondem-"Tomorrow never dies"]
Honey	Moby	08.1998	33[6]	-	Mute CDMUTE 218	[written by Moby][produced by Moby][sample z "Sometimes"-Bessie Jones]
Run on	Moby	05.1999	33[5]	-	Mute CDMUTE 221	[written by Moby][produced by Moby]
Bodyrock	Moby	07.1998	38[8]	-	Mute CDMUTE 225	[written by Moby/Robinson[produced by Moby][6[14].Hot Disco/Dance;V2 27 599 12"][sample z "Love rap"-Spoony G and The Treacherous]8
Why does my heart feel so bad	Moby	10.1999	16[29]	-	Mute CDMUTE 230	[silver-UK][written by Moby][produced by Moby]
Why Can't It Stop?	Moby	12.1999	-	-	-	[written by Moby][produced by Moby][47[3].Hot Disco/Dance;Edel America [promo] 12"]
Natural blues	Moby	03.2000	11[11]	75[1].Hot 100 Singles Sales	Mute CDMUTE 251	[written by Moby][produced by Moby][11[12].Hot Disco/Dance;V2 27 639 12"][sample z "Trouble so hard"-Vera Hall]
Porcelain	Moby	06.2000	5[13]	-	Mute CDMUTE 252	[silver-UK][written by Moby][produced by Moby][14[10].Hot Disco/Dance;V2 27 650 12"][piosenka z filmu "The beach"]
South side	Moby feat Gwen Stefani	12.2000	-	14[32]	V2 27665 [US]	[written by Richard Hall][produced by Moby][16[10].Hot Disco/Dance;V2 27 676 12"]
We are all made of stars/Landing	Moby	05.2002	11[13]	-	Mute 268	[written by Moby][produced by Moby][14[10].Hot Disco/Dance;V2 27 745 12"]
Extreme ways/Love of strings	Moby	08.2002	39[35]	-	Mute 270	[written by Moby][produced by Moby][12[12].Hot Disco/Dance;V2 91 204 12"]
In this world/Piano & strings	Moby	11.2002	35[2]	-	Mute 276	[written by Moby][produced by Moby][18[14].Hot Disco/Dance;V2 27 771 12"]
Lift me up	Moby	03.2005	18[16]	-	Mute MUTE 340	[written by Moby][produced by Moby]
Spiders	Moby	06.2005	50[3]	-	Mute MUTE 350	[written by Moby][produced by Moby]
Slipping Away	Moby feat. Alison Moyet	02.2006	53[5]	-	Mute MUTE 365	[written by Moby][produced by Moby]
New York New York	Moby feat. Debbie Harry	11.2006	43[6]	-	Mute MUTE 371	[written by Moby][produced by Moby]
Disco Lies	Moby	09.2008	140[1]	-	Mute MUTE 407	[written by Moby][produced by Moby]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Everything is wrong/Mixed and remixed	Moby	03.1995	21[16]	-	Mute STUMM 130	[gold-UK][produced by Moby]
Animal rights	Moby	10.1996	38[2]	-	Mute STUMM 150	[produced by Moby]
I like to score	Moby	11.1997	54[5][07.2000-reissue]	-	Mute STUMM 168	[produced by Moby]
Play	Moby	05.1999	1[5][201]	38[94]	Mute STUMM 172	[produced by Moby][2x-platinum-US][6x-platinum-UK]
Mobysongs [1993-1998]	Moby	08.2000	-	137[8]	Elektra 62 554 [US]
Play /The B-sides	Moby	11.2000	24[5]	165[2]	Mute LCDSTUMM 172	[produced by Moby]
18	Moby	05.2002	1[1][71]	4[18]	V2 27127	[gold-US][platinum-UK]
Hotel	Moby	04.2005	8[12]	28[8]	V2 27 243	[gold-UK][produced by Moby]
Go - The Very Best Of Moby	Moby	11.2006	23[11]	168[1]	Mute CDMUTEL 14	[gold-UK][produced by Moby]
Last Night	Moby	05.2008	28[4]	29[5]	Mute CDSTUMM 275	[produced by Moby]
Wait for Me	Moby	07.2009	44[4]	28[3]	Little Idiot IDIOT 001	[produced by Moby]
Destroyed	Moby	05.2011	35[3]	69[1]	Little Idiot IDIOT 010	[produced by Moby]
Innocents	Moby	10.2013	35[2]	66[2]	Little Idiot IDIOT 24	[produced by Moby,Mark 'Spike' Stent]

Metroplex

Wytwórnia fonograficzna, należąca do Juana Atkinsa z Detroit (USA). Jej nakładem ukazało się kilka z jego najlepiej znanych utworów, firmowanych przez Model 500 („No UFO’s”, „The Chase”, „Off To Battle”, „Interference”).
W latach 90. Metroplex działa jako filia firmy Submerge, kierowanej przez "Mad” Mike’a Banksa. Atkins poświęcił dużo czasu, by nakładem Metroplex wydawać nagrania młodych talentów. „Wielu ludzi zachowuje wszystko dla siebie -to jest chyba taki przejaw chciwości, im mniej masz, tym więcej to dla ciebie znaczy. Takie myślenie bardzo ogranicza: Uważam, że ci, którzy mają takie podejście, tracą szerszą perspektywę. Nie będą się rozwijać”.
 W katalogu Metroplex znaleźć można także kilka singli innych artystów, np. Kreem „Triangle Of Love”, Part Race „Flinstones” czy Interface „M.C.D.J.” i Low Res „Amuck”.