AC/DC, grupa australijsko-brytyjska.
Powstała w grudniu 1973 w Sydney.
Równo rok później przeniosła się do Melbourne. Ostatecznie jednak, w kwietniu 1976, swoją bazą uczyniła Londyn.
Na jej czele stanęli dwaj Szkoci, bracia
Malcolm Young (6.01.1953, Glasgow) - g, voc i
Angus Young (właśc. Angus McKinnon Young; 31.03.1955, Glasgow) -g, voc.
Rock'n'rollem zainteresowali się wkrótce po przybyciu w 1963 wraz z rodzicami do Australii.
Ich pierwszym idolem był
Chuck Berry. A zachętą do nauki gry na gitarze - kariera starszego brata, Ceorge'a Younga, muzyka
The Easybeats (inny brat, Alex, który został w Wielkiej Brytanii, z powodzeniem działał w zespołach
Emile Ford's Checkmates,
Big Six i
Grapefruit).
Pierwsze doświadczenia estradowe zdobywali osobno - Malcolm od 1971 z
The Velvet Underground (żadnego związku z amerykańskim zespołem o tej nazwie), a Angus od 1972 w szkolnych formacjach w rodzaju
Tantrum.
W 1973 obaj wzięli udział w nagraniu płyty
"Taies Of Old Granddaddy" (Capitol, 1973) zespołu
The Marcus Hook Roil Band utworzonego przez George'a.
Wkrótce potem Maicolm założył własną grupę i ściągnął do niej Angusa.
Składu dopełnili:
David Evans - voc/
Larry van Knedt - b
oraz jedyny dobrze już znany muzyk w tym gronie,
Colin Burgess - dr, wywodzący się ze słynnego zespołu
The Master's Apprentices.
Formacja przyjęła nazwę
AC/DC, zasugerowaną przez siostrę
Youngów, Margaret, którą zaintrygował ów symbol prądu zmiennego i
stałego na obudowie odkurzacza. Margaret wymyśliła również późniejszy
wizerunek estradowy Angusa - ucznia w krótkich spodniach z tornistrem na
plecach (z początku muzyk pojawiał się na scenie także w innych
kostiumach, np. przebrany za goryla, Zorro lub Supermana).
Wiosna 1974 odeszli kolejno Burgess, który trafił do
His Majesty (a później do reaktywowanego
The Master's Apprentices), i van Knedt.
Miejsce Burgessa zajmowali kolejno:
Ron Carpenter,
Russell Coleman i w końcu
Peter Clack - dr.
Van Knedta zastąpił
Bob Bailey - b.
Ten skład wziął w czerwcu udział w nagraniu pierwszego singla grupy.
Dla Youngów nie ulegało wątpliwości, że również Dave Evans, porównywany
przez miejscową prasę do Davida Cassidy'ego, nie pasuje do AC/DC.
Próbowali więc pozyskać na jego miejsce kolejno Johna Paula Younga oraz
wokalistę występującego pod pseudonimem William Shakespeare, ale żaden z
nich się nie zgodził. Dopiero we wrześniu 1974 znaleźli właściwego
kandydata.
Bona Scotta (właśc. Ronald Belford Scott; 9.07.1946, Kimemuir, Szkocja -19.02.1980, Londyn, Wielka Brytania) - voc z zespołu
Fraternity.
Dave Evans został wtedy wyrzucony. Gdy w listopadzie 1974 grupa weszła do studia, by nagrać debiutancki album,
"High Voltage",
uznano, że Bailey i Clack nie spełniają oczekiwań AC/DC, i podczas
sesji na gitarze basowej zagrał George Young, a na perkusji
Tony Kerrante z zespołu
The '69ers. Jednakże dopiero w styczniu 1975 Bailey i Clack zostali oficjalnie zwolnieni.
Scott polecił na miejsce pierwszego z nich swojego kolegę z Fraternity,
Brucea Houwe'a - b. Muzyk ten nie odnalazł się jednak w grupie i również odszedł. Podczas koncertów w tym czasie zastępował go
George Young, ewentualnie po gitarę basową sięgał Malcolm Young.
Dopiero w marcu zaangażowano
Marka Evansa (właśc. Mark Whitmore Evans; 2.03.1956, Melbourne) - b.
Wcześniej, już w styczniu, dołączył
Phil Rudd (właśc. Philipp Hugh Rudzevecuis Witschke; 19.05.1946, Melbourne) - dr, znany z zespołu
The Colored Balls, przemianowanego w 1974 na
Buster Brown (Jego wokalista. Angry Andersen, założył później
Rose Tattoo).
Tak ukształtował się pierwszy istotny skład AC/DC, obejmujący oprócz
Malcolma i Angusa Youngów także Bona Scotta, Marka Evansa i Phila Rudda.
Gdy we wrześniu 1975 Rudd złamał kciuk, na koncertach zastępował go
Burgess. W maju 1977 usunięto Marka Evansa. Malcolm i Angus chcieli
zaangażować na jego miejsce
Colina Pattendena z Manfred Mann's Earth Band, ale ostatecznie zatrudnili
Cliffa Williamsa (14.12.1949, Rom-ford, Essex) - b, znanego z grup
Home i
Bandit, poleconego im przez menażera.
W lutym 1980 zmarł Scott. Prasa australijska widziała
jego następcę w osobie
Steviego Wrighta, dawnego solisty
The Easybeats
(chociaż dawno zerwał z muzyką i w tym czasie pracował w Armii
Zbawienia w Sydney jako doradca do spraw narkomanii). Z kolei George
Young sugerował braciom, by zaangażowali
Allena Fryera, byłego śpiewaka zespołu
Fat Lip z Elizabeth koło Adelaide. Sami muzycy duże nadzieje pokładali w
Garym Holtonie, znanym z zespołu
The Heavy Metal Kids, ale stracili je, gdy upił się i nie stawił na umówione spotkanie.
Ostatecznie, w końcu marca, formacja zaangażowała weterana szkockiego rocka, którego cenił Scott, mianowicie
Briana Johnsona (5.10.1947, Dunston, Newcastle) - voc z zespołu
Geordie.
Wiosną 1983 doszło do kolejnej zmiany,
muzycy poprosili bowiem o odejście z AC/DC Rudda, który w tym czasie tak
bardzo uzależnił się od narkotyków, że zaczął tracić kontakt z
rzeczywistością (później oprzytomniał i najpierw był w Nowej Zelandii
pilotem śmigłowców, a następnie otworzył tam własne studio nagrań).
Jego miejsce zajął
Simon Wright (19.06.1963, Manchester) - dr, wywodzący się z zespołów
Tora Tora, A II Z i
Tytan.
Od kwietnia do grudnia 1988 Malcolma Younga zastępował jego siostrzeniec,
Stevie Young -g, znany z własnej formacji
The Starfighters (nagrał z nią dwa albumy dla wytwórni Jive, "The Starfighters' w 1981 i "In Flight Movie" w 1983).
W listopadzie 1989 zamiast Wrighta, który nieco wcześniej nawiązał współpracę z zespołem
Dio, w składzie pojawił się
Chris Slade (30.10.1946, Walia) - dr, od początku łat sześćdziesiątych związany kolejno m.in. z grupą
Toma Jonesa oraz zespołami
Manfred Mann's Earth Band,
Uriah Heep i
The Firm, a tuż przed dołączeniem do AC/DC wspomagający
Gary'ego Moore'a. W 1994 na miejsce Slade'a wrócił Rudd.
Grupa zaczęła działalność jesienią 1973 od prób w domu Youngów w
dzielnicy Sydney - Burwood. Wzięła na warsztat standardy rock'n'rollowe,
rhythm'n'bluesowe i blue-sowe (m.in.
School Days, Nadine i No Partucular Place To Co z repertuaru
Chucka Berry'ego,
That's All Right Mama i Jailhouse Rock z repertuaru
Elvisa Presleya,
Baby Please Don't Co z repertuaru
Them,
Jumping jack Flash z repertuaru
The Rolling Stones, /
Want You z repertuaru
The Beatles).
Pierwsze doświadczenia estradowe zdobywała, bawiąc publiczność klubu nocnego Chequers przy Goulbum Street.
Za jej oficjalny debiut uważa się nieco późniejszy występ podczas
imprezy sylwestrowej w tym samym miejscu. Wkrótce potem była już stałą
atrakcją w Hampton Court Hotel.
W czerwcu 1974 otwierała wielki koncert reaktywowanych wówczas
The Easybeats
w Sydney Opera House (Malcolm wystąpił wtedy również w składzie The
Easybeats). W tym czasie znalazła pierwszego menażera. Został nim
Dennis Laughlin, były wokalista popularnego w Australii zespołu
Sherbet.
Już w czerwcu nagrała w Albert Studios przy King Street w centrum Sydney pierwszy singel,
Can / Sit Next To You Cirl/Rockin' In The Parlour, wydany przez australijską firmę
Albert Productions miesiąc później (a także przez
Polydor w Nowej Zelandii). Zdobył on pewną popularność w Perth i Adelaide.
W sierpniu odbyła u boku
Lou Reeda pierwsze tournee po kraju. A
później przez sześć tygodni otwierała koncerty popularnego w Australii
transwestyty Carlotty w dyskotece Beethovens w Perth.
W październiku, wkrótce po tym, jak wokalistą został Scott, zrezygnowała
z usług Laughlina i zapewniła sobie opiekę innego menażera -
Michaela Browninga, właściciela Hard Rock Cafe w Melbourne, wcześniej impresaria m.in. formacji
Python Lee Jackson.
Dopiero on zagwarantował jej normalne warunki do pracy - niewielki
stały dochód (40-50 dolarów tygodniowo na osobę), własny autokar, ekipę
techniczną. On też kilka miesięcy później namówił ją, by przeniosła się
do Melbourne i zamieszkała w wynajętym przez niego domu przy Lansdowne
Road.
W listopadzie 1974 grupa zamknęła się w Albert Studios w Sydney z
George'em Youngiem i jego partnerem Harrym Vanda jako producentami i w
dziesięć dni, w atmosferze w Stanach, i sugerując grupie zmianę
wokalisty, czego ta jednak nie zrobiła (Amerykanie poznali
"Dirty Deeds Done Dirt Cheap" dopiero pięć lat później, po śmierci Scotta, 'wywindowali na trzecią pozycję list bestsellerów).
W Australii
promowały album single
Jailbreak/Ffing Thing z czerwca i
Dirty Deeds Done Dirt Cheep/Rock in Peace z października 1976 oraz
Love At First Fed/Problem Child ze stycznia 1977, a w Wielkiej Brytanii oprócz
Jailbreak/Fiing Thing z sierpnia 1976 także
Dirty Deeds Done Dirt Cheep! Big 6a/
The lack ze stycznia 1977.
Niestety,
"Dirty Deeds Done Dirt Cheap" to w karierze AC/DC krok do tyłu. Stworzony w atmosferze pośpiechu repertuar raził powtórzeniami, np. utworom
There's Conna Be Some Rockin' i R./.P. (Rock /n Peace) zarzucano nadmierne podobieństwo (z tego zapewne powodu w wydaniu brytyjskim drugi z nich pominięto), a kompozycję
Squeaier uznano po prostu za udoskonaloną wersję utworu
Rocker z „TNT" (w Wielkiej Brytanii wydanego dopiero na „Dirty Deeds Done Dirt Cheap"). Wreszcie kompozycja
Ride On miała trochę zbvt wiele wspólnego z
Jesus fust Left Chicago zespołu ZZ Top.
Najmocniejszym akcentem albumu wydawał się ostry, dynamiczny utwór
faHbreak (w wydaniu brytyjskim z niewiadomych powodów pominięty, mimo że
wcześniej również w Anglii ukazał się na singlu).
W lutym i marcu 1977 grupa znowu koncertowała w Wielkiej Brytanii. W końcu kwietnia tego roku ruszyła razem z zespołem
Black Sabbath
w trasę po Europie, ale nie ukończyła jej (musiała wrócić z Helsinek do
Londynu, gdy doszło do bójki między Malcolmem a Geezerem Butlerem,
basistą Black Sabbath).
Od czerwca do września grała po raz pierwszy w Stanach, głównie w klubach (np. w
CBGB's w Nowym Jorku,
Old Waldorf w San Francisco,
Whiskey A-Go-Go w Los Angeles), ale czasem też w większych obiektach (np. otwierała koncert zespołu
REO Speedwagon w Jacksonville Coliseum i
The Dictators w New York Palladium).
Od połowy września do połowy października znowu koncertowała na Starym
Kontynencie, a zaraz potem - w Wielkiej Brytanii. Natomiast w
listopadzie i grudniu odbyła drugie tournee po Stanach (m.in. otwierała
koncert zespołu Kiss w nowojorskim Madison Square Garden).
7 grudnia, podczas tej trasy, data specjalny radiowy koncert w
nowojorskich Atlantic Studios. Został w 1978 udokumentowany przez
Atlantic promocyjnym albumem
"Live From Atlantic Studios",
rozesłanym amerykańskim prezenterom radiowym (w 1997 doczekał się on
oficjalnej publikacji, włączony do boksu „Bonfire").
Już w kwietniu 1977 w Australii, w czerwcu w Stanach, a w końcu, w
październiku tego roku, także w Wielkiej Brytanii ukazała się płyta
"Let There Be Rock".W Australii towarzyszyły jej dwa single - w marcu
Dog Eat Dog/Carry Me Home i w październiku
Let There Be Rock Part I/Let There Be Rock Part 2, natomiast w Wielkiej Brytanii jeden -
Dog Eat Dog/Carry Me Home.
Płyta była pierwszym świadectwem dojrzałości AC/DC. A dla części fanów
pozostała najwybitniejszym dokonaniem grupy. Zresztą i Angus w
późniejszych wywiadach często przychylał się do tej opinii. A
Pete Townshend, lider zespołu
The Who, przy jakiejś sposobności wymienił „Let There Be Rock" jako swoją ulubioną płytę hardrockową wszech czasów.
Muzyka
Youngów, zachowując prostotę rock'n'rolla, rzeczywiście zyskała tu moc
hard rocka. Miała już też wyraźne cechy indywidualnego stylu (partie
wokalne rozpisane na rodzaj dialogu między solistą i grupą,
akompaniament gitarowy oparty na pojedynczych akordach o długim
wybrzmiewa-niu, a w refrenach na charakterystycznych riffach). Najwięcej
wyrazu miały utwory
Whole Lotta Rosie, pomysłowo odwołujący się do Whole Lotta Love
Led Zeppelin, i
Let There Be Rock, ale porywały też wszystkie inne, chociażby
Dog Eat Dog. Bad Boy Boogie czy
He Ain't A Bad Place To Be.
Przemawiały do wyobraźni ociekające seksem, dosadne, mocne teksty, np.
Whoie Lotta Rosie i
Rhapsody in blue (utwór pominięty w wydaniu brytyjskim), l właśnie płyta
"Let There Be Rock" wprowadziła AC/DC do dwudziestki bestsellerów w Wielkiej Brytanii.
Zgodnie z tradycją, jaka wytworzyła się w poprzednich latach, grupa na
początku 1978, w lutym i marcu, zamknęła się wraz z George'em Youngiem i
Harrym Vanda w Albert Studios w Sydney i nagrała kolejny album,
"Powerage".
Ukazał się on już w kwietniu na świecie i w czerwcu w Australii, promowany singlem
Rock'n'Roll Damnation (w Wielkiej Brytanii na stronie B znalazł się utwór
Sin City, w Stanach -
Kicked In The Teeth, a w Australii -
Cold Hearted Man).
Był dziełem bardzo zbliżonym do „Let There Be Rock", nie tak jednak
świeżym, nie tak zwartym, nie tak potężnie brzmiącym. Nie zabrakło na
nim wszakże udanych utworów, np.
Rock'n'Roll Damnation, Riff Raff, Sin City, Gimme A Bullet czy
Kicked In The Teeth.
Od kwietnia do listopada grupa promowała „Powerage" na koncertach w
Wielkiej Brytanii i Europie oraz Stanach (poprzedzała tam na scenie
m.in.
Rainbow,
Savoy Brown,
Alice Coopera,
Journey i
Aerosmith).
Jej występ w klubie Essex University w październiku 1978 udokumentowany został reportażem
Rock Goes To College - From Essex University, Colchester, Featuring AC/DC (AC/DC; 1978, reż. John Burrowes).
W tym czasie, w październiku, trafił na rynek koncertowy album
"If You Want Blood, You've Got It" -
swoiste podsumowanie pierwszych lat działalności AC/DC (pierwotnie
zamierzano wydać zamiast niego zwykłą składankę „12 Of The Best").
Towarzyszyła mu mała płytka
Whole Lotta Rosie (w Wielkiej Brytanii na stronie B utwór
Heil Ain't A Bad Place To Be, w Australii -
Dog Eat Dog).
Album bardzo dobrze oddawał nieco histeryczną atmosferę występów grupy (np.
Whole Lotta Rosie, The Jack}.
Był też świadectwem umiejętności Angusa, wzbogacającego poszczególne
utwory ognistymi solówkami, których nie było w wersjach studyjnych (np.
Let There Be Rock, High Voltage, Bad Boy Boogie).
W styczniu 1979 grupa jak zwykle przystąpiła do pracy w Albert Studios.
Tym razem jednak uległa naciskom amerykańskiego Atlanticu i zrezygnowała
z usług George'a Younga i Harry'ego Vandy. Zamiast nich w Sydney
pojawił się
Eddie Kramer, były współpracownik m.in.
Jimiego Hendrixa i
Kiss.
W lutym kontynuowała z nim nagrania w Miami. Nie była jednak zadowolona z
wyniku. Podziękowała mu więc za współpracę, l sama znalazła sobie
innego producenta -
Roberta Johna „Mutta" Lange'a, współtwórcę sukcesów m.in.
The Boomtown Rats.
W kwietniu zamknęła się z nim w Roadhouse Studios w Londynie. Sesja
trwała trzy miesiące - dłużej niż jakakolwiek w przeszłości.
A owocem była płyta
"Highway To Hell", wydana już w lipcu (w Australii dopiero w październiku), promowana singlami
Highway To Hell/If You Want Blood (Youve Got: It) (w Stanach na stronie B utwór
Night Prowler) z sierpnia,
Girl's Got Rhythm/Get at Hot z listopada i
Touch Too Much/Live Wire (wersja koncertowa)/Shot Down In Flames (wersja koncertowa) ze stycznia następnego roku.
Była pierwszym bestsellerem AC/DC, i to po obu stronach Atlantyku.
Dzięki wysiłkom Lange'a kompozycie grupy zatraciły wszakże dawne kanty i
tym samym zyskały na przebojowości, brzmienie zaś, m.in. dzięki
wprowadzeniu pogłosu, stało się pełniejsze i bardziej potężne (np.
Highway To Hell, Touch Too Much, Walk All Over You).
Powstała całość bardziej komercyjna, bliższa klasycznego metalu. Muzyka
formacji nie zatraciła jednak ostrza, Jakie zawsze miała. A na płycie
nie zabrakło utworów potwierdzających związki AC/DC z bluesów^ tradycja
(np.
Night Prowler). Nagrywane płytę taką jak „Highway To HelI", grupa dokonała przełomu w swój karierze.
To jej Jednak nie wystarczyło. Zrobiła też krok następny - rozstała się
z Browningiem, prowincjonalnym menażerem, który nie potrafił pokierować
jej światowa kariera a związała z
Peterem Menschem z potężnej
amerykańskiej agencji Leber & Krebs (zajmującej się m.in. zespołem
Aerosmith). / nastawiła się przede wszystkim na podbój publiczności w
Stanach.
Już w czerwcu ruszyła w trasę po tym kraju, po raz pierwszy Jako główna
gwiazda (jej koncerty w różnych miastach otwierali m.in.
Sammy Hagar i
Pat Travers oraz zespoły
Riot,
Blackfoot i
Molly Hatchet).
Tournee trwało do października, z przerwa w sierpniu, gdy formacja
pojawiła się na kilka wielkich, głównie festiwalowych występów w
Europie, m.in. 18 sierpnia otwierała koncert zespołu The Who na
stadionie Wembley w Londynie. W końcu października udała się wraz z
młodziutkim zespołem
Def Leppard w trasę po Wielkiej Brytanii (aż
sześć razy wypełniła londyński Hammersmith Odeon). W grudniu wystąpiła
m.in. w Paryżu (towarzyszył jej zespół
Judas Priest), a wyprawa do France została udokumentowana filmem AC/DC -
Let There Be Rock (1980, reż. Eric Dionysius i Eric Mistier), po latach zaś, w 1997, także albumem
„Let There Be Rock - The Movie - Live In Paris", włączonym do boksu "Bonfire".
W styczniu 1980 znowu koncertowała w Wielkiej Brytanii. A w lutym Angus i
Malcolm zaczęli tworzyć muzykę na następna płytę. Nic nie zapowiadało
dramatu, Jaki miał się rozegrać w nocy z 18 na 19 lutego. Koło północy
Bon Scott, Już wstawiony, wybrał się ze znajomym, Alistairem Kinnearem,
jego Renault 5 do klubu Music Machine w Camden Town w Londynie i tam
wypił kilka szklanek whisky. W drodze powrotnej zapadł w głęboki sen.
Kinnear nie mógł go dobudzić, zostawił więc w samochodzie przed swoim
domem przy Overhill Road w środku mroźnej nocy. Gdy kilkanaście godzin
później wrócił po niego, muzyk nie żył. Zadławił się we śnie własnymi
wymiocinami. W akcie zgonu koroner podał jednak jako przyczynę śmierci
ostre zatrucie alkoholem.
Grupa szybko otrząsnęła się po tragedii i niemal natychmiast rozpoczęła
poszukiwanie nowego wokalisty. Rozważała różne kandydatury, gdy nadeszła
nieoczekiwana przesyłka od fana z Chicago, zawierająca płytę szkockiego
zespołu Geordie ze świetnym frontmanem Brianem Johnsonem.
Angus przypomniał sobie wówczas, że Scott bardzo cenił Johnsona (zespół Scotta,
Fraternity,
zetknął się przed laty, podczas klubowej trasy po Wielkiej Brytanii, z
Geordie), i właśnie Brian został następca Bona (także współautor, a
później autor tekstów).
Muzycy dali mu tylko i dwa tygodnie na zgranie się z AC/DC. I po
wspólnych próbach w E'Zee Hire Studios przy Caledonian Road ) w Londynie
ruszyli w połowie kwietnia do Compass Point | Studios w Nassau na
Bahamach, by tam, znowu przy pomocy Lange'a, nagrać kolejny album.
Ukazał się on w lipcu 1980 w czarnej okładce, na której widniał tytuł
"Back In Black".
Wydano też dwa single: w sierpniu
You Shook Me All Night Long/Have A Drink On Me i w listopadzie
Rock'n'Roll Ain't Noise Pollution/Hell's Bells (a w Stanach w lutym 1981 jeszcze jeden -
Back In Black/What Do You Do For Money Honey).
Płyta była swoistym hołdem dla Scotta. Grupa żegnała przyjacie/a
dźwiękami dzwonu (Hell's Bells) i słowami, które wypowiedziałby pewnie
sam, gdyby mógł:
„Have a drink on me" (Have A Drink On Me).
W tekstach, napisanych tym razem wspólnym wysiłkiem, umiejętnie
nawiązała do klimatu jego twórczości (zwłaszcza w Rock'n'Roll Ain't
Noise Pollution, którego tytuł pochodził podobno od niego). A jednak
całości nie zdominował żałobny nastrój.
Muzycy znaleźli w sobie dość sil, by zrobić następny krok w kierunku wytyczonym płyt
"Highway To Hell". I nagrali po prostu kolejny świetny a/bum ubierający styl AC/DC w strój zaraźliwie chwytliwego heavy metalu (np.
Back In Black, Rock'n'Roll Ain't Noise Pollution, Hell's Bells, Shoot To Thrill, You Shook Me All Night Long).
W czym Johnson, wokalista bardziej przypominający zwykłych metalowych
krzykaczy, wydatnie pomógł. Na „Back In Black" grupa w sposób
nieodwracalny przeobraziła się z formacji, która wzrastała grając
oklepane boogie w zadymionych barach dalekiej Australii, w megagwiazdę
światowego rocka. Co potwierdziła popularność albumu, w samych Stanach
sprzedanego w szesnastu milionach egzemplarzy.
Na początku lipca 1980 formacja po raz pierwszy zaprezentowała się w nowym składzie słuchaczom - w Holandii i Belgii.
W końcu miesiąca ruszyła w trasę po Stanach i Kanadzie. W październiku i
listopadzie grała w Wielkiej Brytanii (jej koncerty otwierał zespół
The Starfighters,
kierowany przez siostrzeńca Angusa i Malcolma - Steviego Younga), w
końcu listopada w Japonii, a w grudniu po raz pierwszy od dawna w
Australii.
Od lutego do czerwca 1981 znowu występowała za Oceanem, później zaś
znowu w Japonii i Australii. 22 sierpnia była gwiazda festiwalu Monsters
Of Rock w Castle Donington w Wielkiej Brytanii. Wcześniej jednak
przystąpiła w opustoszałej fabryce w Paryżu do pracy nad repertuarem
kolejnej płyty
"For Those About To Rock We Salute You". / tam też
we wrześniu i październiku ją nagrała, korzystając z pomocy ruchomego
studia Mobile One (na okładce znalazły się fikcyjne nazwy H. l.S.
Studios i Family Studios).
Wydała ją w listopadzie. Dopiero w styczniu 1982 ukazał się singel
Let's Get It Up/Back In Black (w Stanach na stronie B utwór
Snowballed), a w kwietniu tego roku następny
For Those About To Rock We Salute You/Let There Be Rock (w Stanach na stronie B utwór
TNT).
Album był kolejnym owocem współpracy z Langiem, właściwie równie udanym jak poprzednie (np.
For Those About To Rock We Salute You, utwór ożywiony efektownymi salwami armatami, a także
Evil Walks C.O.D.. Night Of The Long Knives), ale jakby trochę bardziej wysilonym, rzemieślniczym i wykalkulowanym.
Co jednak nie przeszkodziło mu wspiąć się na szczyty powodzenia,
zwłaszcza w Stanach, gdzie osiągnął on wierzchołek list bestsellerów.
Rok 1982 upłynął grupie na koncertach, głównie na kontynencie
amerykańskim, chociaż w październiku dotarła też na Wyspy Brytyjskie.
Jej występy przyjęły w tym czasie formę spektakularnych widowisk; m.in.
aby jak najefektowniej zaprezentować utwór For Those About To rock We
Salute You, woziła ze sobą dwadzieścia jeden dział armatnich (huk
wystrzałów pochodził wszakże z syntezatora Prophet).
Natomiast na początku 1983 zrobiła sobie pierwszą dłuższą przerwę w
działalności od początku istnienia. Muzycy chcieli wypocząć, ale też
uporządkować swoje sprawy, m.in. znowu zmienić menażera - obowiązki
Menscha przejął wtedy
Ian Jeffery.
Po kilku miesiącach formacja znowu zabrała się wszakże do pracy nad
płytą. I tvm razem zdecydowała się na Compass Point Studios.
Zrezygnowała jednak z pomocy Lange'a. Angus i Malcolm postanowili bowiem
sami zabawić się w producentów (anonimowo pomogli im George Young i
Harry Vanda). Malcolm przyniósł na jedną z pierwszych sesji album
"Hard Again" Muddy Watersa, by wprowadzić kolegów w odpowiedni nastrój.
Wynikiem miała bowiem być płyta bardziej na luzie, emanująca atmosferą zabawy, nie tak wygładzona, a przy tym bliższa bluesa.
Gdy w sierpniu album
"Flick Of The Switch" trafił na rynek, nie ulegało wątpliwości, że ma wszystkie te zalety (np. utwory
Flick Of The Wall, Guns For Hire, Badlands, This House Is On fire), chociaż do arcydzieł AC/DC nie należy.
Towarzyszyły mu dwa single:
Guns For Hire/Landslide z października i
Nervous Shakedown/Rock'n'Roll Ain't Noise Pollution z lipca 1984, a w Ameryce dodatkowo
Flick Of The Wall z marca tego roku. Ponadto w Stanach wraz ze „Flick Of The Switch" ukazała się promocyjna płyta z wywiadami
"Flick Of The Switch Interview Album" (Atlantic, 1983).
Grupa promowała album na wielkiej trasie dookota świata, rozpoczętej
koncertami w Kanadzie i Stanach. Dopiero 19 sierpnia 1984 zaprezentowała
się publiczności brytyjskiej - już po raz drugi wystąpita jako gwiazda
na festiwalu
Monsters Of Rock w Castle Donington.
W styczniu 1985 wraz z takimi zespołami, jak
Queen,
Yes,
Iron Maiden,
Whitesnake i
Scorpions, wzięta udział w pierwszej imprezie
Rock In Rio
w Rio de Janeiro w Brazylii. Potem znowu zrobiła sobie wakacje. Ale już
wiosną zebrała się w Mountain Studios niedaleko Montreux w Szwajcarii i
nagrała album
"Fly On The Wall".
Chociaż poprzednia płyta, pozbawiona komercyjnej obróbki Lange'a, nie
odniosła spodziewanego sukcesu, Angus i Malcolm i tym razem zdecydowali
się sami pełnić obowiązki producentów. Niestety, wyznawana przez nich
zasada: "im prościej, tym lepiej" tym razem dała wynik, który
rozczarowywał. Zabrakło udanych, porywających kompozycji (z wyjątkiem
może
Fly On The Wall, Shake Your Foundations oraz
Sink
The Pink)., i pewnej finezji, której gwarantem byt jeszcze niedawno Lange, i wykonawczego luzu.
Jedynym atutem „Fly On The Wall" wydawało się niesłychanie potężne, przytłaczające, zdecydowanie heavymetalowe brzmienie (np.
Danger).
Album ukazał się w lipcu. Towarzyszyły mu dwa single: w tym samym miesiącu
Danger/Back In Business, a w styczniu 1986
Shake Your Foundations/Stand Up (w Stanach na stronie B utwór
Send For The Man).
Grupa, która w tym czasie powierzyła swoje sprawy londyńskiej agencji
Part Rock, jak zwykle ruszyła w trasę, oczywiście zaczynając od Ameryki,
tym razem jednak nie obyło się bez problemów. Schwytany w tym czasie w
Los Angeles wielokrotny morderca Richard Ramirez, zwany The Night
Stalker, okazał się wielkim fanem AC/DC, zwłaszcza płyty „Highway To
Hell".
Co dało różnym obrońcom moralności pretekst do ataków na muzyków,
postrzeganych jako uosobienie zła. Formację spotykały liczne
nieprzyjemności, m.in. władze Springfield w stanie Illinois próbowały
nie dopuścić do koncertu AC/DC w tym mieście (akcja nie powiodła się,
formacja nie mogła jednak przenocować w żadnym z miejscowych hoteli i
musiała zaraz po występie udać się do odległego o sto mil St. Louis).
Po zakończeniu tournee po Stanach grupa nagrała w Compass Point
Studios, znowu przy pomocy George a Younga i Harry'ego Vandy, trzy
utwory,
Who Made Who oraz instrumentalne
D. T. i Chase The Ace, do filmu
Maximum Overdrive (Maksymalne przyspieszenie; 1986, reż. Stephen King).
Ukazały się one w maju 1986 na płycie
"Who Made Who", zawierającej też starsze kompozycje AC/DC wykorzystane przez reżysera w Maximum Overdrive (oprócz jednej,
Ride On, pochodziły one z okresu po śmierci Scotta; były to m.in.
Hell's Bells, You Shook Me All Night Long, For Those About To Rock We Salute You i Shake Your Foundations).
Ukazały się też dwa single: w maju
Who Made Who/Guns For Hire, a w sierpniu
You Shook Me All Night Long/She's Got Balls.
W 1986 grupa kontynuowała intensywną działalność koncertową, najpierw w
Wielkiej Brytanii, gdzie m.in. dwukrotnie, 16 i 17 stycznia, wypełniła
Wembley Arena, oraz innych krajach Europy Zachodniej, później, po
przerwie, znowu w Stanach, l dopiero w lutym 1987 Angus, Malcolm i Brian
przystąpili w Australii do pracy nad nowym repertuarem.
Grupa nagrała go latem i wczesną jesienią w Studio Miraval na południu
Francji. Produkcję znowu powierzyła spółce Vanda-Young, świadomie
odchodząc od metalu ku stylistyce znanej z wczesnych płyt (np. w
That's The Way / Wanna Rock 'n' Roll).
Album, wydany w lutym 1988, otrzymał tytuł"
Blow Up Your Video".
Grupa protestowała w ten sposób przeciwko próbom uczynienia z rocka
rozrywki telewizyjnej. Sama wszakże od dawna ilustrowała już wtedy swoje
utwory efektownymi wideoklipami. I właśnie MTV zawdzięczała wielki
sukces płyty, niestety, również nie dorównującej jej wybitnym
osiągnięciom mimo kilku świetnych utworów, jak
Heatseeker, This Means War czy
Nick Of Time.
Wraz z
"Blow Up Your Video" ukazały się dwa single: w styczniu
Heatseeker/Go Zone i w marcu
That's The Way l Wanna Rock 'n' Roll/Kissin' Dynamite.
Tym razem trasę rozpoczęła w lutym od Australii, a kontynuowała w marcu i
kwietniu w Wielkiej Brytanii (m.in. aż cztery koncerty na Wembley
Arena) i innych krajach.
|
Single |
| Tytuł |
Wykonawca | Data wydania |
UK |
US |
Wytwórnia
[UK] |
Komentarz |
| Rock N Roll Damnation / Sin City | AC/DC | 06.1978 | 24[9] | - | Atlantic K 11142 | [written by Angus Young/Bon Scott/Malcolm Young][produced by Harry Vanda/George Young] |
| Highway to hell | AC/DC | 09.1979 | 56[4] | 47[10] | Atlantic K 11 321 | [written by Angus Young/Bon Scott/Malcolm Young][produced by Robert John Lange] |
| Touch Too Much / Live Wire (Live) - Shot Down In Flames (Live) | AC/DC | 02.1980 | 29[9] | 106[1] | Atlantic K 11 435 | [written by Angus Young/Bon Scott/Malcolm Young][produced by Robert John Lange] |
| Whole Lotta Rosie (Live) / Hell Ain't A Bad Place To Be (Live) | AC/DC | 06.1980 | 36[8] | - | Atlantic HM4 | [written by Angus Young/Bon Scott/Malcolm Young][produced by Harry Vanda/George Young] |
| Dirty Deeds Done Dirt Cheap - Big Balls / The Jack | AC/DC | 06.1980 | 47[3] | - | Atlantic HM 2 | [written by Angus Young/Bon Scott/Malcolm Young][produced by Harry Vanda/George Young] |
| High Voltage | AC/DC | 06.1980 | 48[3] | - | Atlantic HM 1 | [written by Angus Young/Bon Scott/Malcolm Young][produced by Harry Vanda/George Young] |
| It's A Long Way To The Top / Can I Sit Next To You Girl | AC/DC | 06.1980 | 55[3] | - | Atlantic HMA 3 | [written by Angus Young/Bon Scott/Malcolm Young][produced by Harry Vanda/George Young] |
| You Shook Me All Night Long / Have A Drink On Me | AC/DC | 09.1980 | 38[13] | 35[16] | Atlantic K 11 600 | [written by Angus Young/Bon Scott/Malcolm Young][produced by Robert John Lange] |
| Rock And Roll Ain't Noise Pollution / Hells Bells | AC/DC | 11.1980 | 15[8] | - | Atlantic K 11 630 | [written by Angus Young/Bon Scott/Malcolm Young][produced by Robert John Lange] |
| Back in black/What do you for money honey | AC/DC | 12.1980 | - | 37[15] | Atlantic 3787 [US] | [written by Brian Johnson/Angus Young/Malcolm Young][produced by Robert John Lange] |
| Let's Get It Up / Back In Black (Live) | AC/DC | 02.1982 | 13[6] | 44[9] | Atlantic K 11 706 | [written by Brian Johnson/Angus Young/Malcolm Young][produced by Robert John Lange] |
| For Those About To Rock / Let There Be Rock (Live) | AC/DC | 07.1982 | 15[7] | - | Atlantic K 11 721 | [written by Brian Johnson/Angus Young/Malcolm Young][produced by Robert John Lange] |
| Guns For Hire / Landslide | AC/DC | 09.1983 | 37[4] | 84[5] | Atlantic A 9774 | [written by Brian Johnson/Angus Young/Malcolm Young][produced by AC-DC] |
| Nervous Shakedown / Rock And Roll Ain't Noise Pollution (Live) | AC/DC | 08.1984 | 35[5] | - | Atlantic A 9651 | [written by Brian Johnson/Angus Young/Malcolm Young][produced by AC-DC] |
| Danger / Back In Business | AC/DC | 07.1985 | 48[4] | - | Atlantic A 9532 | [written by Brian Johnson/Angus Young/Malcolm Young][produced by Angus Young/Malcolm Young] |
| Shake Your Foundations (remix) / Stand Up | AC/DC | 01.1986 | 24[5] | - | Atlantic A 9474 | [written by Brian Johnson/Angus Young/Malcolm Young][produced by Angus Young/Malcolm Young] |
| Who Made Who / Guns For Hire (Live) | AC/DC | 05.1986 | 16[7] | - | Atlantic A 9425 | [written by Brian Johnson/Angus Young/Malcolm Young][produced by Harry Vanda/George Young] |
| Heatseeker / Go Zone | AC/DC | 01.1988 | 12[6] | - | Atlantic A 9136 | [written by Brian Johnson/Angus Young/Malcolm Young][produced by Harry Vanda/George Young] |
| That's The Way I Wanna Rock & Roll / Kissin' Dynamite | AC/DC | 04.1988 | 22[5] | - | Atlantic A 9098 | [written by Brian Johnson/Angus Young/Malcolm Young][produced by Harry Vanda/George Young] |
| Thunderstruck / Fire Your Guns | AC/DC | 09.1990 | 13[8] | - | Atco B 8907 | [written by Angus Young/Malcolm Young][produced by Bruce Fairbairn] |
| Moneytalks / Mistress For Christmas | AC/DC | 11.1990 | 36[3] | 23[16] | Atco B 8886 | [written by Angus Young/Malcolm Young][produced by Bruce Fairbairn] |
| Are You Ready / Got You By The Balls | AC/DC | 04.1991 | 34[3] | - | Atco B 8830 | [written by Angus Young/Malcolm Young][produced by Bruce Fairbairn] |
| Highway To Hell (Live) / Hells Bells (Live) | AC/DC | 10.1992 | 14[4] | - | Atco B 8479 | [written by Malcolm Young/Angus Young/Bon Scott][produced by Bruce Fairbairn] |
| Dirty deeds done dirt cheap [live]/Shoot to thrill [live] | AC/DC | 03.1993 | 68[2] | - | Atco B 6073 | [written by Malcolm Young/Angus Young/Bon Scott][produced by Bruce Fairbairn] |
| Big Gun / Back In Black (Live) | AC/DC | 07.1993 | 23[3] | 65[11] | Atco B 8396 | [written by Malcolm Young/Angus Young][produced by Rick Rubin] |
| Hard As A Rock / Caught With Your Pants Down | AC/DC | 09.1995 | 33[4] | - | East West A 4368X | [written by Malcolm Young/Angus Young][produced by Rick Rubin/Mike Fraser] |
| Hail caesar/Whiskey on the rocks | AC/DC | 05.1996 | 56[3] | - | East West 7559660512 | [written by Malcolm Young/Angus Young][produced by Rick Rubin/Mike Fraser] |
| Cover you in oil/Love bomb/Ballbreaker | AC/DC | 06.1996 | 90[2] | - | East West 7559642862 | [written by Malcolm Young/Angus Young][produced by Rick Rubin] |
| Stiff upper lip/Hard as a rock [live] | AC/DC | 04.2000 | 65[3] | 115[6] | EMI CDSFIFF 100 | [written by Malcolm Young/Angus Young][produced by George Young] |
| Highway to Hell | AC/DC | 12.2012 | 4[4] | - | Columbia AUAP 07900028 | [written by Bon Scott, Angus Young, Malcolm Young] |
| Shoot to Thrill | AC/DC | 12.2012 | 98[1] | - | Epic AUAP 08000042 | - |
| Play Ball | AC/DC | 10.2014 | 85[1] | - | Columbia USSM 11407831 | [written by Malcolm Young/Angus Young][produced by Brendan O'Brien] |
|
Albumy |
| Tytuł |
Wykonawca | Data wydania |
UK |
US |
Wytwórnia
[UK] |
Komentarz |
| High voltage | AC/DC | 09.1976 | - | 146[19][07.81] | Atlantic K 50 257 | [multiplatinum 2x-11.93][silver-UK][produced by George Young/Harry Vanda] |
| Let there be rock | AC/DC | 11.1977 | 17[11] | 154[11] | Atlantic K 50 366 | [2x-platinum-US][[gold-UK][produced by George Young/Harry Vanda] |
| Powerage | AC/DC | 05.1978 | 26[9] | 133[17] | Atlantic K 50 483 | [platinum-US][siver-UK][produced by George Young/Harry Vanda] |
| If you want blood [You' ve got it] | AC/DC | 10.1978 | 13[59] | 113[15] | Atlantic K 50 532 | [platinum-US][gold-UK][produced by George Young/Harry Vanda] |
| Highway to hell | AC/DC | 08.1979 | 8[100] | 17[91] | Atlantic K 50 628 | [7x-platinum-US][platinum-UK][produced by Robert John Lange] |
| Back in black | AC/DC | 08.1980 | 1[2][109] | 4[418] | Atlantic K 50 735 | [22x-platinum-US][platinum-UK][produced by Robert John Lange] |
| Dirty deeds done dirt cheap | AC/DC | 04.1981 | - | 3[60] | Atlantic SD 36 142 [USA] | [6x-platinum-US][gold-UK][produced by Chris Thomas] |
| For those about to rock [We salute you] | AC/DC | 12.1981 | 3[50] | 1[3][32] | Atlantic K 50 851 | [4x-platinum-US][gold-UK][produced by Robert John Lange] |
| Flick of the switch | AC/DC | 09.1983 | 4[9] | 15[23] | Atlantic 7801001 | [platinum-US][gold-UK][produced by AC-DC/Tony Platt] |
|
| '74 JAIL BREAK | AC/DC | 11.1984 | - | 76[14] | Atlantic 80178 [US] | [platinum-US][produced by Harry Vanda/George Young] |
| Fly on the wall | AC/DC | 07.1985 | 7[10] | 32[30] | Atlantic 7812631 | [platinum-US][silver-UK][produced by AC-DC] |
| Who made who | AC/DC | 06.1986 | 11[12] | 33[42] | Atlantic WX 57 | [5x-platinum-US][silver-UK][produced by Harry Vanda/George Young/Robert John Lange/Angus Young/Malcolm Young] |
| Blow up your video | AC/DC | 02.1988 | 2[14] | 12[24] | Atlantic WX 144 | [platinum-US][gold-UK][produced by George Young/Harry Vanda] |
| The razor' s edge | AC/DC | 10.1990 | 4[18] | 2[78] | Atlantic WX 364 | [5x-platinum-US][gold-UK][produced by Bruce Fairbairn] |
| LIVE | AC/DC | 11.1992 | 5[13] | 15[53] | Atco 7567922152 | [3x-platinum-US][gold-UK][produced by Bruce Fairbairn] |
|
| BALLBREAKER | AC/DC | 10.1995 | 6[15] | 4[30] | East West 7559617802 | [2x-platinum-US][gold-UK][produced by Mike Fraser/Rick Rubin] |
| BONFIRE | AC/DC | 12.1997 | - | 90[5] | East West 62119 [US] | [platinum-US][produced by Robert John Lange/Harry Vanda/George Young] |
| STIFF UPPER LIP | AC/DC | 03.2000 | 12[7] | 7[28] | EMI 5256672 | [platinum-US ][gold-UK][produced by George Young] |
| SIGHT & SOUND COLLECTION | AC/DC | 12.2007 | - | 97[1] | - | -[produced by Robert John Lange/Harry Vanda/George Young/Bruce Fairbairn] |
| Black Ice | AC/DC | 11.2008 | 1[1][40][7] | 1[2][29] | Columbia 88697392382 | [2x-platinum-US ][platinum-UK][produced by Brendan O'Brien] |
| Backtracks | AC/DC | 11.2009 | 134[1] | 43[2] | Columbia | [produced by AC/DC] |
| Iron Man 2 | AC/DC | 05.2010 | 1[1][49] | 4[30] | Columbia 88697662142 | [platinum-UK ][gold-US][produced by Robert John Lange/Harry Vanda/George Young/AC-DC/Bruce Fairbairn/Brendan O'Brien] |
| Live at River Plate | AC/DC | 12.2012 | 14[15] | 66[5] | Columbia 88765411752 | [gold-UK][produced by Mike Fraser] |
| Rock or Bust | AC/DC | 11.2014 | 3[17] | 3 | Columbia 88875034852 | [gold-US ][gold-UK][produced by Brendan O'Brien] |
Urodził się w Kingston, w prowincji Ontario. Kiedy był młody, wraz z
rodzicami (Conrad J. i Elizabeth Jane Adams; z pochodzenia Anglicy)
podróżował poprzez Europę i Środkowy Wschód zanim nie osiedlił się na
stałe w Kanadzie w 1973 roku. Jego ojciec pracowal jako dyplomata, a
matka była bibliotekarką.
W roku 1975, mając szesnaście lat, Adams dołączył do zespołu Sweeney Todd,
zastępując poprzedniego wokalistę, Clarka Perrego. Latem 1977 roku
zespół wydał swój pierwszy i jedyny album, z Adamsem jako wokalistą – If Wishes Were Horses. Adams odszedł z zespołu jesienią i rozpoczął solową karierę.
