Fatboy Slim

Norman Quentin Cook znany jako Fatboy Slim (ur. 31 lipca 1963 w Bromley jako Quentin Leo Cook) – angielski muzyk, DJ, producent i kompozytor tanecznej muzyki elektronicznej związany z wytwórnią Skint Records. Uważany jest za twórcę i głównego promotora gatunku zwanego big beat.
Jego pierwszy pseudonim to Norman, którego zaczął używać zamiast imienia Quentin. Nazwa Fatboy Slim pierwszy raz pojawiła się w 1996, pierwotnie używana do określenia pobocznego projektu stworzonego na potrzeby wytwórni. Po sukcesach albumów stała się pseudonimem artystycznym.
Związany był z następującymi projektami: The Housemartins, taneczno-reggae’owym Beats International (przebój "Dub Be Good To Me"), funkowym Freak Power ("Tune On, Tune In, Cop Out"), house’owym projektem Pizzaman czy klubowym Mighty Dub Katz ("Magic Carpet Ride").
Jego najsławniejszą płytą jest You’ve Come a Long Way, Baby, z której większość utworów znalazła się na wysokich miejscach światowych list przebojów. Dużym uznaniem cieszą się remiksy w jego wykonaniu.
Praca z samplami stanowi trzon muzycznej działalności Fatboy Slima. W 2001 Cook wydał składankę "A Break From The Norm" zawierającą utwory, z których pochodzą sample z najsłynniejszych utworów.
Mieszka w Portslade, dzielnicy Brighton & Hove.
Cook dorastał w Reigate (Hrabstwo Surrey, Wielka Brytania). Uczęszczał do Reigate Grammar School. Założył punkowy fanzin jako nastolatek. W czasach szkolnych poznał także Paula Heatona. W wieku 18 lat Cook dostał się na Politechnikę w Brighton (obecnie Uniwersytet w Brighton) i studiował język angielski, politykę i socjologię. Wprawdzie próbował swoich sił jako DJ już wcześniej, lecz dopiero na studiach rozwinął skrzydła na scenach klubowych w Brighton. W 1985 roku Paul Heaton, który przeprowadził się do Kingston upon Hull i stworzył zespół The Housemartins, namówił go do zmiany rodzaju granej przez niego muzyki.
Basista The Housemartins opuścił zespół w przeddzień ich pierwszego krajowego tournée. Cook zgodził się na przeprowadzkę do Północnej Anglii i dołączenie do zespołu, mimo iż nie interesował się rockiem i nie umiał prawie grać na żadnym instrumencie. Zespołowi udało się nagrać popularny singel "Happy Hour". Udało im się też dostać na szczyt listy najlepszych singli w Wielkiej Brytanii tuż przed Bożym Narodzeniem w 1986 dzięki piosence "Caravan of Love". The Housemartins rozpadł się w 1988 roku. Heaton i perkusista Dave Hemingway stworzyli później zespół The Beautiful South, natomiast Cook przeprowadził się z powrotem do Brighton aby rozwijać swoje zainteresowania muzyką, którą zawsze preferował. W tym czasie rozpoczął współpracę z inżynierem studyjnym Simonem Thorntonem, z którym do dziś nagrywa płyty. Obaj mieli zmienny wkład w nagranie wszystkich płyt Cooka, które powstały od tamtego czasu.
Cook założył Beats International, związek muzyków studyjnych, wśród których znaleźli się m.in. Lindy Layton, Lester Noel, D.J. Baptiste, raper MC Wildski i klawiszowiec Andy Boucher. Na ich pierwszym albumie pt. Let Them Eat Bingo znalazł się singel, który osiągnął najwyższe miejsca na listach najlepszych singli, "Dub Be Good to Me". Utwór ten spowodował dysputę skupiającą się na zarzutach naruszenia praw autorskich przez nieautoryzowane korzystanie z sampli: głównie chodziło o dokładne skopiowanie części utworu "The Guns of Brixton" zespołu The Clash oraz silne zapożyczenie z "Just Be Good To Me" grupy S.O.S. Band. W 1991 roku zespół wydał kolejną płytę Excursion on the Version, której styl muzyczny nawiązywał do dubu i reggae, lecz nie cieszyła się ona tak dużą popularnością jak poprzedni album.
Kolejnym tworem Cooka był zespół Freak Power z Ashley Slater. Zadebiutowali albumem "Drive Thru Booty" w 1994 roku, na którym znalazł się utwór "Turn On Tune In Cop Out", który został użyty przez firmę Levi's w kampanii reklamowej. Freak Power byli także znani pod nazwą Fired Funk Food.
W 1995 roku Cook, z pomocą znajomych producentów Tima Jeffery'ego i JC Reida, nagrał solowy album house'owy pod pseudonimem 'Pizzaman'. Z tego albumu pochodzi utwór "Happiness", który wykorzystała firma Del Monte w reklamie soków owocowych w Wielkiej Brytanii. Cook eksperymentował jeszcze z kilkoma pobocznymi projektami i cieszył się pewną popularnością jako The Mighty Dub Katz dzięki utworowi "Magic Carpet Ride".
W 1996 roku Cook ponownie połączył siły z Ashley Slater aby nagrać drugi album jako Freak Power zatytułowany Everything for Everybody.
W tym samym roku Cook przybrał pseudonim Fatboy Slim i zaczął uczęszczać do klubu The Big Beat Boutique w Brighton. Podczas pracy jako DJ w tymże klubie Cook zaprzyjaźnił się z grupą The Chemical Brothers, którzy zasugerowali mu pracę nad własnym materiałem, zamiast zaledwie miksowania w klubach.
Album Fatboy Slima pt. Better Living Through Chemistry (wydany przez Skint Records) był pierwszym krokiem Cooka do prawdziwej popularności. Pełen sampli w stylu retro i funkowych kompozycji album był jednym z pierwszych zaznaczających nowy styl big beatu. Z tegoż albumu pochodzi hit "Everybody Needs a 303". Po tym jak remiks utworu "Brimful of Asha" zespołu Cornershop trafił na najwyższe miejsca list przebojów, takie gwiazdy jak Madonna i U2 prosili Cooka, aby dla nich pracował.
Następnym krokiem Fatboy Slima był singel "The Rockafeller Skank", który trafił na rynek przed albumem "You’ve Come a Long Way, Baby" (obie płyty ukazały się w 1998 i otrzymały bardzo dobre opinie). Na albumie znalazł się też singel "Praise You", który stał się hitem w Wielkiej Brytanii trafiając na szczyt listy najlepszych singli. Teledysk do "Praise You", którego reżyserem jest Spike Jonze, zdobył wiele nagród. Utwory Fatboy Slima zaczęły pojawiać się w filmach, serialach telewizyjnych i kolejnych reklamach.
Album Halfway Between the Gutter and the Stars został wydany w roku 2000. Znalazły się na nim dwa utwory nagrane wspólnie z Macy Gray, delikatny "Sunset (Bird of Prey)" skupiający się na samplu z głosem Jima Morrisona z The Doors oraz "Weapon of Choice". W teledysku do tego ostatniego, który zdobył aż 18 nagród (w tym tytuł Najlepszego Teledysku Wszech czasów), wystąpił Christopher Walken.
13 lipca 2002 roku Fatboy Slim zagrał drugi ze swoich koncertów na świeżym powietrzu na plaży w Brighton. Wydarzenie to skupiło około 250 000 ludzi na promenadzie przy słynnej przystani w Brighton (spodziewano się około 60 000). Policja wymusiła skrócenie koncertu ze względów bezpieczeństwa i liczebności tłumu. Kiedy muzyka umilkła na ulicach Brighton nastał chaos. Niektórzy uczestnicy koncertu stali w korkach do samego rana. Mimo problemów, które stworzył koncert, został on okrzykniętym wielkim sukcesem przez większość uczestników.
Cook niedawno zyskał własną gwiazdę na chodniku gwiazd w Brighton, zaraz przy gwieździe Winstona Churchilla. W 1999 poślubił znaną z telewizji Zoë Ball. Mają syna imieniem Woody. Cook jest właścicielem 12% akcji klubu piłkarskiego Brighton & Hove Albion F.C., który jest przez niego wspomagany odkąd przeprowadził się do Brighton pod koniec lat 80'. W 2002 magazyn Q wpisał Fatboy Slima na listę "50 zespołów, które trzeba zobaczyć przed śmiercią". W styczniu 2003 roku państwo Cook rozeszli się w dość publiczny sposób, jednak po trzech miesiącach wrócili do siebie.
W roku 2004 Cook wydał dwa remiksy (w czerwcu i lipcu) opartych na utworach "Happy" Maxa Sedgley'a i "Follow Me Follow Me (Quem que Caguetou)" zespołu Black Alien & Speed. Ten ostatni stał się popularny w Europie po tym, jak pojawił się w reklamie Nissana X-Trail (w reklamie można usłyszeć remiks Fatboy Slima).
Po czterech latach przerwy Fatboy Slim wydał album Palookaville (w październiku 2004). Album ten zaznacza znaczącą zmianę w stylu Cooka. Zrezygnował z korzystania pętli i sampli i skupił się na bardziej konwencjonalnym kształcie utworów. W wielu przypadkach korzysta z oryginalnych nagrań na rzeczywistych instrumentach (Cook gra na gitarze basowej, Simon Thornton na wielu innych instrumentach, a czasami pojawiają się gościnnie inni artyści, np. Justin Robertson). Zmiana stylu doprowadziła także do zmian w technikach produkcji i technologii studyjnej. Przed "Palookaville" Cook korzystał z komputera Atari ST do składania utworów (komputer ten jest bardzo popularny wśród producentów muzycznych). Nowy album powstał przy użyciu zestawu Pro Tools - potężnej stacji roboczej, którą można znaleźć w najnowocześniejszych studiach nagraniowych. Ta dość niechętna zmiana została wymuszona przez konieczność dostarczenia wymaganej jakości nagrań. Projekt składa się zarówno z utworów typowych dla Fatboy Slima (jak np. "Jin Go Lo Ba" - wykorzystany w reklamie piwa "Lech - będzie się działo") jak i utworów z pełnym wokalem (np. odnowiony "The Joker" zespołu Steve Miller Band, do którego teledysk został zrealizowany z małymi kotkami w głównych rolach). Na płycie znalazły się też wokalne utwory, które powstały we współpracy z raperem Lateefem i zespołem Johnny Quality.
W roku 2005 jego singel z poprzedniego roku, "Wonderful Night" został zawarty w grze Dance Dance Revolution Extreme 2 na Playstation 2. W czerwcu 2005 Cook zagrał koncert na Festiwalu Glastonbury. Występ obfitował w spektakularne efekty wizualne zrealizowane na wielkich ekranach w tle (z konsolą dla DJ-a umieszczoną pośrodku) oraz trójwymiarowy pokaz świetlny, do oglądania którego uczestnicy dostali specjalne okulary. Niestety występ ten przyniósł Cookowi straty finansowe, gdyż wynagrodzenie, które artysta otrzymał było zbyt niskie aby pokryć koszty wizualizacji.
W październiku tego samego roku Fatboy Slim i wokalista zespołu Talking Heads David Byrne ogłosili, iż planują stworzyć musical o Imeldzie Marcos. Premiera występu miała miejsce w marcu 2006 na festiwalu sztuki w Adelaide (Australia).
W Sylwestra 2005 Fatboy Slim wystąpił na żywo przed ogromną publicznością na plaży Bondi Beach w Australii. Podczas tegoż całonocnego koncertu Fatboy Slim powrócił do swojego oryginalnego stylu muzycznego z naciskiem na dance. Why Try Harder to tytuł albumu z największymi hitami Fatboy Slima, który został wydany 19 czerwca 2006 roku. Składa się on z osiemnastu utworów, w tym dwa nowe utwory - "Champion Sound" i "That Old Pair of Jeans". Tytuł pochodzi z okładki płyty You've Come A Long Way Baby, która przedstawia otyłego mężczyznę w koszulce z napisem "I'm #1 so why try harder" (Jestem numerem 1, więc po co się mocniej starać). Cook podkreślał w wywiadach, że "Why try harder" to nie pytanie, lecz stwierdzenie. Samo hasło jest nawiązaniem do słynnego hasła reklamowego firmy wypożyczającej samochody Avis, które w latach 60. brzmiało "We're only #2, so we try harder" (Jesteśmy na drugim miejscu [wśród firm wypożyczających samochody] więc staramy się bardziej).
24 czerwca 2006 roku Fatboy Slim wystąpił jako gwiazda Festiwalu Rock Ness nad jeziorem Loch Ness w Szkocji. Miesiąc później zagrał na festiwalu Global Gathering na lotnisku Long Marston Airfield w Staffordshire w Anglii. Jego dwugodzinny pokaz składał się z jego klasycznych utworów oraz nowego materiału. Po raz kolejny Fatboy Slim wykorzystał wielkie ekrany i pokaz świetlny. Dodatkowo występ uświetnił pokaz fajerwerków.
W roku 2002 Fatboy Slim dostał zakaz występów w Brighton, po tym jak na jego koncercie tego samego roku zginęło dwoje ludzi. Zakaz ten jednak zniesiono w roku 2006. 1 stycznia 2007 Fatboy Slim ponownie zagrał w swoim rodzinnym mieście dla 20 000 osób. Bilety mogli kupić jedynie mieszkańcy Brighton.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Won't Talk About It"/"Blame It on the Bassline	Norman Cook	07.1989	29[6]	-	Go! Beat GOD 33	-
For Spacious Lies	Fatboy Slim	10.1989	48[4]	-	Go! Beat GOD 37	-
Everybody Needs a 303	Fatboy Slim	03.1996	34[8]	-	Skint SKINT 31CD	[written by Fatboy Slim][produced by Fatboy Slim]
Punk to Funk	Fatboy Slim	09.1996	177[1]	-	Skint	-
Going Out of My Head	Fatboy Slim	05.1997	57[3]	-	Skint SKINT 19CD	[written by Fatboy Slim][produced by Fatboy Slim]
The Rockafeller Skank	Fatboy Slim	06.1998	6[39]	76[27]	Skint SKINT 35CD	[silver-UK][written by Fatboy Slim][produced by Fatboy Slim]
Gangster Trippin	Fatboy Slim	10.1998	3[18]	-	Skint SKINT 39CD	[silver-UK][written by Norman Cook/Dust Junkys/Josh Davis][produced by Fatboy Slim]
Praise You	Fatboy Slim	01.1999	1[1][20]	36[20]	Skint SKINT 42CD	[gold-UK][written by Fatboy Slim][produced by Fatboy Slim]
Right Here, Right Now	Fatboy Slim	05.1999	2[26]	-	Skint SKINT 46CD	[gold-UK][written by Fatboy Slim/Peters/Walsh][produced by Fatboy Slim]
Badder Badder Schwing	Freddy Fresh featuring Fatboy Slim	05.1999	34[4]	-	Eye Q EYEUK 040CD	[written by Frederick Schmid/Fatboy Slim][produced by Frederick Schmid/Fatboy Slim]
Sunset (Bird of Prey)	Fatboy Slim	10.2000	9[49]	-	Skint SKINT 58CD	[written by Fatboy Slim/Jim Morrison][produced by Fatboy Slim]
Demons	Fatboy Slim Feat. Macy Gray	01.2001	16[21]	-	Skint SKINT 60CD	[written by Fatboy Slim/Macy Gray/Withers][produced by Fatboy Slim]
Star 69/Weapon of Choice	Fatboy Slim	05.2001	10[22]	-	Skint SKINT 64CD	[written by Fatboy Slim/Roland Clark][produced by Fatboy Slim]
Song for Shelter/Ya Mama	Fatboy Slim	09.2001	30[2]	-	Skint SKINT 71CD	[written by Norman Cook/Roland Clark/Cutlass/Smith/Jon Hiseman/Dick Heckstall-Finley][produced by Fatboy Slim]
Song for Shelter	Fatboy Slim Feat. Roland Clarke	12.2001	90[2]	-	Skint FAT 19	[written by Norman Cook/Roland Clark/Cutlass/Smith/Jon Hiseman/Dick Heckstall-Finley][produced by Fatboy Slim]
Drop the Hate	Fatboy Slim	12.2001	101[2]	-	Skint FAT 17	[written by Fatboy Slim][produced by Fatboy Slim]
Retox	Fatboy Slim	01.2002	73[2]	-	Skint FAT 18	[written by Fatboy Slim][produced by Fatboy Slim]
Talkin' Bout My Baby	Fatboy Slim	06.2002	92[2]	-	Skint FAT 20	[written by Fatboy Slim][produced by Fatboy Slim]
Slash Dot Dash	Fatboy Slim	10.2004	12[3]	-	Skint SKINT 100CD	[written by Norman Cook][produced by Fatboy Slim]
Wonderful Night	Fatboy Slim	12.2004	51[2]	-	Skint SKINT 104CD	[written by Norman Cook/Daumont][produced by Fatboy Slim]
The Joker	Fatboy Slim	03.2005	32[2]	-	Skint SKINT 106CD	[written by Miller/Ahmet Ertegun/King Curtis][produced by Fatboy Slim]
Don't Let the Man Get You Down	Fatboy Slim	07.2005	153[3]	-	Skint SKINT 91X	[written by Norman Cook, Les Emmerson][produced by Norman Cook, Simon Thornton]
That Old Pair of Jeans	Fatboy Slim	07.2006	39[5]	-	Skint SKINT 123CD	[written by Norman Cook/Lateef Daumont/Kevin Kelly/Labi Siffre][produced by Fatboy Slim]
Champion Sound	Fatboy Slim	11.2006	88[3]	-	Skint SKINT 125CD	[written by Fatboy Slim][produced by Fatboy Slim]
Eat, Sleep, Rave, Repeat	Fatboy Slim with Riva Starr, featuring Beardyman	11.2013	3[18]	-	Skint GBBMQ 1300118	[written by Norman Cook, Stefano Miele, Darren Foreman][produced by Fatboy Slim,Riva Starr]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Better Living Through Chemistry	Fatboy Slim	09.1996	69[36]	-	Skint BRASSIC 2CD	[gold-UK][produced by Fatboy Slim]
You've Come a Long Way, Baby	Fatboy Slim	10.1998	1[4][136]	34[63]	Skint BRASSIC 11CD	[4x-platinum-UK][platinum-US][produced by Fatboy Slim]
Halfway Between the Gutter and the Stars	Fatboy Slim	11.2000	8[66]	51[5]	Skint BRASSIC 20CD	[platinum-UK][produced by Fatboy Slim]
Palookaville	Fatboy Slim	10.2004	14[12]	154[1]	Skint BRASSIC 29CD	[silver-UK][produced by Norman Cook]
The Greatest Hits – Why Try Harder	Fatboy Slim	07.2006	2[47]	-	Skint BRASSIC 40CD	[platinum-UK][produced by Fatboy Slim/Groove Armada/Tjinder Singh]
Here Lies Love	Fatboy Slim with David Byrne	04.2010	76[2]	96[2]	Nonesuch 7559798048	[produced by David Byrne, Fatboy Slim, Cagedbaby, Patrick Dillett and Los Amigos Invisibles]

Fat Joe

Fat Joe, właśc. Joseph Cartagena (ur. 19.08. 1972r, Nowy Jork, Nowy Jork, USA). Nie jest ani pierwszym, ani najbardziej znanym rapującym Portorykańczykiem, jednak to on odniósł największy sukces wśród fanów hip-hopu spoza środowisk latynoskich. Joseph Cartagena znany jest na scenie również pod pseudonimami Joey Crack i Don Cartagena. Urodził się w średnio zamożnej rodzinie na Bronksie (Nowy Jork) w 1972 roku. W świat hip-hopu wprowadzał twórcę Angel, rymujący brat Josepha. Fat Joe, zafascynowany kreatywnym stylem składania słów, postanowił związać przyszłość z muzyką hip-hop już jako nastolatek. Pierwszym krokiem na scenie było wydanie albumu "Represent" w 1993. Chociaż singiel "Flow Joe" trafił nawet na pierwsze miejsce listy Gorących Rapowych Singli tygodnika "Billboard", to Fat Joe Da Gangsta nie był skazany na wielki sukces - mało oryginalną tematykę gangsta poruszało wówczas bardzo wielu raperów, a album został wydany w małej wytwórni o niewielkich możliwościach promocyjnych.
Twardy głos i bezkompromisowe rymy Latynosa, rapowane do podkładów Diamonda D, spodobały się jednak w podziemiu, w którym Joe zaczął cieszyć się coraz większą slawą. Cartagena trafił wkrótce do superskładu — D.I.T.C, który zrzeszał wybitnych, niezależnych producentów i raperów z Nowego Jorku.
Kolejny krążek Fat Joe "Jealous One Envy" z 1995 r. spotkał się ze znacznie cieplejszym odbiorem. Przyczyniły się do tego zarówno widoczna poprawa stylu rymowania Joe oraz brzmienie, dostarczone tym razem przez takich producentów, jak DJ Premier, Psycho Les z The Beatnuts i Domingo. Album zyskał na wartości także dzięki wspólnemu nagraniu z żywą legendą hip-hopu: KRS-One'em.
Don Cartagena zdobył spore poważanie również u liczących się w hip-hopie artystów. Gościnne występy u boku Foxy Brown i Keitha Murray'a w platynowym singlu "I Shot Ya" LL Cool J' oraz wspólne nagranie "Fire-water" z Raekwonem ( Wu-Tang Clan) poszerzyły istotnie grono fanów rapera. Wkrótce założył on grupę Terror Squad, w której wiódł prym wspólnie z kolejnym znanym latynoskim emce Big Punisherem.
Złoty album "Don Cartagena" z 1998 r. był pierwszym poważnym wydawnictwem, które ułatwiło raperowi definitywne wydostanie się z podziemia. Płyta, wydana w wielkiej wytwórni Atlantic, zawierała imponujące listy gości rapujących ( Jadakiss, Nas , Puff Daddy, Raekwon) i producentów krążka (DJ Premier, Marley Marl, The Trackmasters). Joe zacieśnił świetnie układającą się współpracę z Big Punisherem, czego rezultatem były liczne występy przyjaciela na albumie Joey'a i wiele innych wspólnie nagranych utworów. Śmierć Puna, która nastąpiła w 1999 r., była wielkim szokiem dla rapera; kolejny krążek wypuścił on dopiero w 2001r.
Kawałki "John Blaze" i "Betcha Can't" z trzeciego albumu odniosły pewien sukces, ale Fat Joe potrzebował większych hitów, aby utrzymać się w grze. Latynos nie chciał jednak iść na kompromis i rezygnować ze swojego mocnego stylu dostarczania rymów w celu zdobycia uznania popowej uliczności. Trudne zadanie postanowił zrealizować na singlu "What's Luv?", promującym pierwszy, po trzech latach milczenia, album rapera. Połączenie przebojowego hooku młodej wokalistki Ashanti, chwytliwego beatu i wciąż twardych rymów Joe zaowocowały jednym z najpopularniejszych nagrań roku 2001.
Sporym sukcesem było również nagranie "We Thuggin'", którego refren zaśpiewał znany wokalista soulowy R. Kelly. Płyta "Jealous Ones Still Envy" (2001), sequel do drugiego albumu rapera, to najbardziej przebojowy krążek w dyskografii Fat Joe. Popularni producenci The Alchemist, Irv Gotti i Rockwilder stworzyli współczesne brzmienie dla ulicznych opowieści Cartageny, który w tematyce tekstów coraz częściej zacząt zahaczać o wytworny styl życia. Album zdobył platynowy nakłtad, a Fat Joe w latach 2001 -2002 był najbardziej znanym twardym raperem z Bronksu.
"Loyalty" (z 2002 r.) nie udało się powtórzyć sukcesu poprzedniej płyty. Singlowe nagranie "Crush Tonight", nagrane z Ginuwine'm, było znacznie mniejszym hitem od sławnego "What's Luv?". Fat Joe najwyraźniej nie skorzystał z szansy popowego sukcesu i wybrał drogę wierności ulicom, które pozostały mu do końca lojalne. Jak się okazało, było to za mało, by zdobyć chociażby tytuł "Złotej Płyty".
Oprócz solowej działalności raper aktywnie nagrywa w Terror Squad. Grupa ma na koncie dwie płyty. Sukces ostatniej - "True Story" (2004), na której pojawił się mega-hit 2004 "Lean Back", stworzył wspaniały grunt pod premierę szóstego solowego albumu Joe "Things Of That Nature". Wydawnictwo, promowane singlem "Get It Poppin'" (gość. Nelly), ukazało się latem 2005. Produkcją materiału zajęli się m.in. Just Blaze, Scott Storch, Swizz Beatz i Timbaland. Album odniósł jednak marginalny sukces (poniżej 500 tys. sprzedanych krążków), w porównaniu z multimilionowymi nakładami największego mikrofonowego wroga Cartageny - 50 Centa.
Fat Joe jest nie tylko raperem, ale także aktywnym biznesmenem. Artysta jest właścicielem sklepu z ubraniami hiphopowymi i salonu fryzjerskiego, które mieszczą się na Bronksie. Zarządza również Mystic Entertainment (sublabelem Atlantica), firmą odzieżową FJ506 oraz przedsiębiorstwem produkującym ekskluzywne felgi do drogich samochodów. Don Cartagena niejednokrotnie pojawił się na dużym ekranie. Wystąpił łącznie w dziewięciu pełnometrażowych filmach, gdzie grał głównie mniejsze role. W komedii "Straszny film 3" Fat Joe zagrał siebie samego - w scenie parodiującej słynną "8 Milę" z Eminemem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Flow Joe/Livin' Fat	Fat Joe	10.1993	-	89[2]	Violator/Relativity 1185	[written by J. Cartagena][produced by Diamond D][62[9].R&B; Chart]
Firewater/Envy	Fat Joe feat. Raekwon,Big Punisher & Armageddon	03.1996	-	76[8];B:85[8]	Violator/Relativity 1546	[written by J. Cartagena][produced by L.E.S.][B:44[13].R&B; Chart]
Don Cartagena/John Blaze	Fat Joe featuring Puff Daddy	09.1998	-	102[10]	Big Beat/Mystic 95 527	[written by Joseph Cartagena, Richard Frierson][produced by Richard Frierson][40[11].R&B; Chart]
Bet Ya Man Can't Triz	Fat Joe featuring Big Pun, Triple Seis and Cuban Link	12.1998	97[2]	-	Big Beat 95 256	[produced by JAO][54[10].R&B; Chart]
Feelin' So Good	Jennifer Lopez featuring Fat Joe and Big Pun	02.2000	15	51[17]	Epic/Work 79 387	[written by Cory Rooney, Jennifer Lopez, Christopher Rios, Joe Cartagena, Sean "Puff" Combs, Steven Standard, George Logios][produced by P. Diddy][44[20].R&B; Chart][sample z "Set It Off"-Strafe]
What's Luv?/Definition Of A Don	Fat Joe featuring Ja Rule and Ashanti	02.2002	4[10]	2[28]	Terror Squad 85 233	[produced by Irv Gotti][3[25].R&B; Chart]
My Lifestyle (Remix)	Funkmaster Flex featuring Fat Joe, Jadakiss, and Remy Ma	02.2002	-	-	Loud 9143	[94[1].R&B; Chart]
Crush Tonight/It's Nothing	Fat Joe featuring Ginuwine	09.2002	42[3]	77[7]	Terror Squad 85 402	[written by Elgin Lumpkin,Joseph Cartagena,Andre Lyon,Marcello Valenzano,J. Eaddy,Larry Gates][produced by Precision][29[17].R&B; Chart]
All I Need/Take A Look At My Life	Fat Joe featuring Armageddon and Tony Sunshine	02.2003	-	86[8]	Terror Squad 88 013	[produced by Cool & Dre][35[20].R&B; Chart]
Who's That	R. Kelly featuring Fat Joe	02.2003	-	-	Jive	[65[9].R&B; Chart]
I Want You	Thalía featuring Fat Joe	06.2003	-	22[19]	Virgin 47 305	[written by Cory Rooney, Davy Deluge, Gregory Bruno, Fat Joe, Brenda Russell][produced by Cory Rooney][61[14].R&B; Chart][sample z "A little bit of love"-Brenda Russell]
Girl I'm a Bad Boy	Fat Joe feat. P. Diddy and Dre	09.2003	-	122[1]	album cut	[69[10].R&B; Chart][piosenka z filmu "Bad Boys II"]
Not Your Average Joe	DJ Kayslay featuring Fat Joe, Joe, and Joe Budden	03.2004	-	-	Def Jam 002710	[63[18].R&B; Chart]
New York	Ja Rule featuring Fat Joe and Jadakiss	10.2004	-	27[14]	The Inc.	[written by J. Atkins, J. Cartagena, J. Phillips][produced by Cool & Dre][14[20].R&B; Chart]
So Much More/Safe 2 Say	Fat Joe	02.2005	-	81[5]	Terror Squad 93 704	[written by Joe Cartegena, Andre Lyon, Marcello Valenzano, Roger Troutman, Larry Troutman, Shirley Murdock][produced by Cool & Dre][34[18].R&B; Chart]
Hold You Down	Jennifer Lopez featuring Fat Joe	03.2005	-	64[8]	Epic 75 118	[written by Gregory Christopher, Gregory Bruno, Makeba Riddick, Joseph Cartagena, Cory Rooney, Larry Troutman, Billy Beck][produced by Nyce Boy, Gregory Bruno, Cory Rooney]
Get It Poppin	Fat Joe featuring Nelly	06.2005	34[13]	9[20]	Terror Squad 93 794	[gold][written by Fat Joe, Nelly][produced by Scott Storch][5[29].R&B; Chart]
I Don't Care	Ricky Martin featuring Amerie and Fat Joe	10.2005	-	65[5]	Columbia 80 236	[written by Scott Storch][produced by Scott Storch]
Holla at Me	DJ Khaled featuring Lil Wayne, Paul Wall, Fat Joe, Rick Ross, and Pitbull	06.2006	-	59[4]	Terror Squad	[written by DJ Khaled][produced by Cool & Dre][24[20].R&B; Chart]
Make It Rain	Fat Joe featuring Lil Wayne	11.2006	-	13[24]	Terror Squad 79 182	[platinum][written by J. Cartagena, S. Storch, D. Carter][produced by Scott Storch][6[27].R&B; Chart]
We Takin' Over	DJ Khaled featuring Akon, T.I., Rick Ross, Fat Joe, Birdman, and Lil Wayne	02.2007	-	28[17]	Terror Squad	[gold][written by Aliaune Thiam,Clifford Harris,Jose A. Cartagena,William Roberts,Dwayne Carter,Nathaniel Hills,Khaled Khaled][produced by Danja][26[20].R&B; Chart]
I'm So Hood (Remix)	DJ Khaled featuring T-Pain, Young Jeezy, Ludacris, Busta Rhymes, Big Boi, Lil Wayne, Fat Joe, Birdman, and Rick Ross	07.2007	-	19[20]	Terror Squad	[platinum][written by Andrew Harr,Algernod Washington,Faheem Najm,Jermaine Jackson,Khaled Khaled,Maurice Young,William Roberts][produced by The Runners][9.R&B; Chart]
I Won't Tell/The Crack House	Fat Joe featuring J. Holiday	12.2007	-	37[16]	Terror Squad 16 487	[written by Joseph Cartagena, Levar Coppin, Delano Mathews, Mario Winans][produced by The Hitmen][12[24].R&B; Chart]
Ain't Sayin' Nothin	Fat Joe featuring Plies and Dre	05.2008	-	-	Terror Squad	[produced by Cool & Dre][93[4].R&B; Chart]
One	Fat Joe featuring Akon	02.2009	-	-	Terror Squad	[written by Joseph Cartagena, Maurice Capenter, Kevin Cossom, Leigh Elliott, Johnny Mollings, Leonardo Mollings][produced by The Inkredibles][74[8].R&B; Chart]
Aloha	Fat Joe featuring Pleasure P and Rico Love	09.2009	-	-	Terror Squad	[produced by Rico Love][86[3].R&B; Chart]
(Ha Ha) Slow Down	Fat Joe featuring Young Jeezy	02.2010	-	-	Terror Squad	[produced by Scoop DeVille][54[14].R&B; Chart]
If It Ain't About Money	Fat Joe eaturing Trey Songz	06.2010	-	-	Terror Squad	[produced by Cool & Dre][57[12].R&B; Chart]
Another Round	Fat Joe featuring Chris Brown	10.2011	-	-	Terror Squad	[gold-US][written by Joseph Cartagena, Christopher Brown][produced by Cool and Dre, Yung Ladd][74.R&B; Chart]
All the Way Up	Fat Joe with Remy Ma featuring French Montana and Infared	06.2016	157	27[20]	RNG	[2x-platinum-US][produced by Edsclusive, Cool & Dre][9.R&B; Chart]
Money Showers	Fat Joe with Remy Ma featuring Ty Dolla Sign	11.2016	-	110	RNG	[written by Joseph Cartagena, Reminisce Mackie][produced by Cool and Dre][46.R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Jealous One's Envy	Fat Joe	06.1993	-	71[3]	Relativity 1239	[produced by Diamond D, L.E.S., Fat Joe][7.R&B; Chart]
Don Cartagena	Fat Joe	09.1995	179[1]	7[10]	Mystic 92 805	[gold][produced by L.E.S., Marley Marl, Dame Grease][2.R&B; Chart]
Jealous Ones Still Envy	Fat Joe	12.2001	19[15]	21[32]	Atlantic 83 472	[platinum][silver-UK][produced by Cool & Dre, Rockwilder][6.R&B; Chart]
Loyalty	Fat Joe	11.2002	-	31[11]	Terror Squad 83 600	[produced by Buckwild, The Alchemist, Cool & Dre, Ron Browz][11.R&B; Chart]
All or Nothing	Fat Joe	06.2005	172[1]	6[11]	Terror Squad 83 749	[produced by StreetRunner, The Runners, Eminem, DJ Nasty & LVM, Just Blaze, Cool & Dre, Swizz Beatz, Scott Storch, DJ Khaled, Timbaland, Lil Jon][2.R&B; Chart]
Me, Myself & I	Fat Joe	11.2006	-	14[2]	Terror Squad 78122	[produced by StreetRunner, LV, DJ Khaled, The Runners, Nu Jerzey Devil, Scott Storch][3.R&B; Chart]
The Elephant in the Room	Fat Joe	11.2008	-	6[3]	Terror Squad	[produced by Scott Storch, Cool and Dre, Danja, DJ Khaled, DJ Premier, Swizz Beatz, The Alchemist, The Individualz, Street Runner, The Hitmen (Including LV, Sean C, & Mario Winans)][3.R&B; Chart]
Jealous Ones Still Envy 2	Fat Joe	10.2009	-	73[1]	Terror Squad 97371	[produced by Rico Love and Stanley (exec.) Ron Browz, The Inkredibles, Eric Hudson, T-Weed, Andrews "Drew" Correa, Jim Jonsin, DJ Buttah for Total Dynasty Entertainment, Omen The Beatsmith, Slick, DJ Infamous, Schife & OhZee for Karbeen Muzik][9.R&B; Chart]
The Darkside Vol. 1	Fat Joe	07.2010	-	27[1]	Terror Squad	[produced by Cool & Dre, DJ Premier, Just Blaze, Scram Jones, Scoop DeVille, Streetrunner, Rico Love, DJ Infamous, Raw Uncut][9.R&B; Chart]

Fat Freddy’s Drop

Zespół został założony w 1999 roku. Wydany w 2002 roku singiel "Midnight Marauders" zwrócił uwagę muzycznego świata na nowozelandzki fenomen, zyskując niezwykle przychylne recenzje czołowych didżejów i prezenterów radiowych z Gillesem Petersonem na czele. Kolejne single takie jak "Hope", czy "Ernie" tylko podgrzewały atmosferę przed wydaniem długogrającego albumu, jednak Fitchie i koledzy dosyć długo opierali się presji.
W 2005 światło dzienne ujrzał debiutancki, studyjny album pt. "Based On A True Story". W Nowej Zelandii stał się pierwszym albumem dystrybuowanym niezależnie, który trafił na pierwsze miejsce listy sprzedaży (i utrzymywał się na nim przez 11 tygodni), pokrywając się ośmiokrotnie platyną, a pochodzący z niego singiel "Wandering Eye" był najczęściej granym utworem w nowozelandzkich stacjach radiowych. Dzięki pozytywnym wibracjom, ciepłemu brzmieniu i chwytliwym, lecz niebanalnym melodiom Fat Freddy’s Drop zostali przyjęci z entuzjazmem na całym świecie. "Based On A True Story" zdobyło m.in. tytuł płyty roku w corocznym głosowaniu Radio 1 Gilles Peterson Worldwide Music Awards, a zespół ruszył w niemal trzyletnią trasę.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Wandering Eye	Fat Freddy’s Drop	07.2005	-	6[17]	Rhythmethod DRP 008	-
The Camel	Fat Freddy’s Drop feat. Alice Russell	.2008	-	14[1]	-	-
Pull The Catch	Fat Freddy’s Drop	.2008	-	17[1]	-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Based on a True Story	Fat Freddy’s Drop	05.2005	-	1[10][108][8x-platinum]	The Drop DRP007LP/Rhythmethod DRP 006	-
Dr Boondigga and the Big BW	Fat Freddy’s Drop	06.2009	45[2]	1[5][43][2x-platinum]	-/Rhythmethod DRP013	-
Live At Roundhouse London	Fat Freddy’s Drop	06.2010	-	8[11]	-/Drop DRP017CD	-

Fast Crew

Fast Crew (lub fastCREW) był nowozelandzką grupą hip-hopową składająca się z czterech członków - Dane Rumble (aka Kid Deft), Diablo Deville (Brad Devcich), Gemma Copas i DJ Alias (Josh Thorne).Grupa suportowała międzynarodowych artystów, takich jak Missy Elliott, Busta Rhymes, Black Eyed Peas, D12, Chingy i DMX i grała na turne pod nazwą Big Day Out. Ich drugi album jest zakończone.
Fast Crew został założony w Auckland w Nowej Zelandii w 1999 r. i po kilka eksperymentach, zespół zaczął grać koncerty wokół Auckland. Ich pierwszy singiel Mr Radio został wydany w 2002 roku i był często emitowany w radio i telewizji .W maju 2003 r. grupa wydała singel "I Got",który spędził 23 tygodnie na listach Nowej Zelandii i osiągnął status złota. Z uwagi na sukces "I Got" grupa otwierała koncerty takich sław jak Busta Rhymes ,czy Missy Elliott podczas ich turnee w Nowej Zelandii i podpisali jako pierwsi artyści kontrakt z niezależną wytwórnią z Auckland , AKrite Records, która została otwarta dzięki kontraktowi z Universal Music na dystrybucję singli zespołu i albumu Set the Record Straight.
Podczas ,gdy "I Got" trwał na listach przebojów, Fast Crew rozpoczął pracę nad ich pierwszym albumem Set the Record Straight i wydał swój drugi singel z tego albumu, "It's the Incredible" w listopadzie. Album został wydany w grudniu 2004 r. i osiągnął status złota w ciągu tygodnia od jego wydania i doszedł do 11 pozycji na liście przebojów. Wraz z wydaniem płyty zespół koncertował w Nowej Zelandii w celu jego promocji. Album znalazł się w pierwszej 100 w Australii i szedł w górę list przebojów wraz z sukcesem najnowszego singla w Australii, "Streets Suburbia". Zespół otrzymał również entuzjastyczne recenzje na festiwalu "Big Day Out" w Auckland.
Wraz z dalszymi sukcesami w Nowej Zelandii grupa weszła na listy Australii z "I Got" osiągając # 22 na ARIAnet w maju 2005 r., po sukcesie kolegi z Nowej Zelandii, rapera Scribe . W sierpniu tego samego roku,It's the Incredible został wydany w Australii, osiągając # 41. "Suburbia Streets" zadebiutował 20 lutego 2006 r. na 39 miejscu w Australii.
Wysiłki Fast Crew w przełamywaniu rynku australijskiego na mały cios pod koniec 2005 roku po stwierdzeniu, że grupa używała nieautoryzowanej próbki piosenki Eagles " Victim of Love " w utworze " To Incredible ". Singiel i album był natychmiast wycofany zarówno w Nowej Zelandii jak i na rynkach Australii. Album został wydany ponownie na australijskim rynku z remixem wersji "To Incredible". Grupa rozpadła się po tym jak Jeremy,ich główny producent zostawił zespół rok przed ich rozwiązaniem pod koniec 2008 roku. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
I Got	Fast Crew	06.2004	22[10]	4[23][gold]	-/King Music King 28 373	-
It's The Incredible	Fast Crew	11.2004	41[3]	5[13][gold]	-/Universal 9970	-
Suburbia Streets	Fast Crew	03.2005	31[2]	10[14]	-/Universal 988 054	-

Men at Work

Australijska grupa założona w Melbourne w 1979r pierwotnie jako duet w składzie: Colin Hay (ur. 29.06.1953r w Szkocji, skąd do Australii wyemigrował w wieku 14 lat; śpiew) i Ron Strykert (ur. 18.08.1957r w Australii). Pierwotnie akustyczne brzmienie uzupełnili wkrótce Greg Ham (ur. 27.09.1953r w Australii; gitara), John Rees (bas) i Jerry Speiser (perkusja).

Przez dwa lata występowali w małych podmiejskich pubach, by w 1981r podpisać za sprawą Petera Karpina kontrakt z CBS. Pierwszy singel „Who Can It Be Now?" stał się australijskim superprzebojem, a kontynuacją był temat „Down Under” i longplay Business As Usual. Sukces zaskoczył i mocno zirytował część krytyków uważających Men At Work za grupę wtórną i banalną.

Atutami zespołu było jednak trzech kompozytorów w składzie, błyskotliwe teledyski prezentujące specyficzny humor muzyków, a także trasa koncertowa z Fleetwood Mac.  Wszystko to sprawiło, że dwa pierwsze single i album powtórzyły wkrótce australijski triumf w Wielkiej Brytanii i USA, czyniąc z grupy bez wątpienia najsławniejszą australijską formację tego czasu. Longplay Cargo i pochodzące z niego singlowe tematy „Overkill” i „It’s A Mistake” zdyskontowały sławę zespołu.

Trzeciej płycie długogrającej Two Hearts powiodło się gorzej, choć i ona rozeszła się w Ameryce w milionowym nakładzie. Tymczasem z oryginalnego składu pozostał w zespole jedynie Hay, a w roku 1985 niesnaski muzyczno-proceduralne doprowadziły ostatecznie do rozwiązania grupy. Hay nagrał dla MCA dwa albumy: solowy Looking For Jack (1987) i oparty na motywach celtyckich, sygnowany Colin Hay Band Wayfaring (1990).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Who Can It Be Now?/Anyone For Tennis	Men at Work	07.1982	45[5]	1[1][27]	Columbia 02888	[written by Colin Hay][produced by Peter McIan]
Down Under/Crazy	Men at Work	11.1982	1[3][13]	1[4][25]	Columbia 03303	[platinum-US][gold-UK][written by Colin Hay/Roy Strykert][produced by Peter McIan]
Overkill/Till The Money Runs Out	Men at Work	04.1983	21[10]	3[16]	Columbia 03795	[written by Colin Hay][produced by Peter McIan]
It's A Mistake/Shintaro	Men at Work	07.1983	33[6]	6[15]	Columbia 03959	[written by Colin Hay][produced by Peter McIan]
Dr. Heckyll And Mr. Jive/I Like To (Live)	Men at Work	09.1983	31[7]	28[11]	Columbia 04111	[written by Colin Hay][produced by Peter McIan]
Be Good Johnny/Who Can It Be Now?	Men at Work	02.1984	78[2]	-	Epic EPC A 4119	[written by Colin Hay; Greg Ham][produced by Peter McIan]
Everything I Need/Sail To You	Men at Work	05.1985	-	47[9]	Columbia 04929	[written by Colin Hay][produced by Colin Hay, Greg Ham]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Business as Usual	Men at Work	01.1983	1[5][44]	1[15][90]	Columbia 37 978	[6x-platinum-US][platinum-UK][produced by Peter McIan]
Cargo	Men at Work	04.1983	8[27]	3[49]	Columbia 38 660	[3x-platinum-US][gold-UK][produced by Peter McIan]
Two Hearts	Men at Work	06.1985	-	50[13]	Columbia 40 078	[gold-US][produced by Colin Hay, Greg Ham]

John Cougar Mellencamp

Ur. 7.10.1951 w Seymour w stanie Indiana (USA). Debiutował w kręgu glam rocka, by stać się jednym z najciekawszych wykonawców mainstreamu ostatnich dwóch dekad. Jego kolegą z miejscowej grupy Trash był gitarzysta Larry Crane (ur. w 1953r), towarzyszący Mellencampowi aż do końca lat 80-tych.

 W 1976r menedżer Davida Bowiego Tony de Fries zaproponował muzykowi kontrakt nagraniowy z wytwórnią MainMan. Mellencamp zmienił nazwisko na Johnny Cougar i przyjął nawiązującą do Jamesa Deana aparycję. Debiutancki longplay Chestnut Street Incident wydany jako  demo zawierał w większości wersje starych przebojów.

Rozczarowany niepowodzeniem płyty Cougar wrócił do  Indiany, założył grupę Zone i wydał oparty na własnych kompozycjach album The Kid Inside. Wkrótce podpisał kolejny kontrakt z wytwórnią Riva, której właściciel, menedżer Roda Stewarta, Billy Gaff, określił go mianem „następcy Bruce'a  Springsteena”.

 Prawdziwym przełomem był jednak longplay John Cougar z 1979r, a zwłaszcza przebojowy singel "I Need A Lover". Przyjęta przez lidera i jego grupę taktyka   stałych tras koncertowych zaowocowała w 1983r, gdy album  American Fool rozszedł się w pięciomilionowym nakładzie, a tematy „Hurts So Good” i „Jack And Diane” stały się prawdziwymi bestsellerami. W rok później muzyk zmienił znów   nazwisko na John Cougar Mellencamp, by w 1989 powrócić ostatecznie do swojego.

Pieśniarz podejmujący często w tekstach tematykę społeczną był jednym z organizatorów wspomagających amerykańskich drobnych rolników w programie Farm Aid. Jego prosty i szczery rock cieszył się dużą popularnością również w latach 80-tych (przeboje „Small Town”, „R.O.C.K. In The USA”, „Paper In Fire” - 1987, i „Cherry Bomb” - 1988). Na nawiązującym do niepowodzeń gospodarczych albumie Lonesome Jubilee wykorzystał skrzypce i akordeon, a temat „Pop Singer” z longplaya Big Daddy wyrażał rozczarowanie aktualnym obrazem muzyki popularnej.

 Przez pewien czas koncentrował się na malarstwie, by powrócić płytą Whenever We Wanted przypominającą mocnym rockowym brzmieniem wcześniejsze dokonania. W 1991r wyreżyserował film „Falling From Grace” („Wspomnienie miłości"), w którym zagrał jedną z głównych ról. Pracował zawsze bardzo intensywnie, wprowadzając do początków roku 1991 na amerykańską Hot 100 aż 21 singli, z których jednak tylko jeden („Jack And Diane”) trafił na sam jej szczyt.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Need A Lover/Welcome To Chinatown	John Cougar	10.1979	-	28[14]	Riva 202	[written by John Mellencamp][produced by John Punter]
Small Paradise/Sugar Marie	John Cougar	02.1980	-	87[3]	Riva 203	[written by John Mellencamp][produced by Ron Albert/Howard Albert]
A Little Night Dancin'/Pray For Me	John Cougar	04.1980	-	105[3]	Riva 204	[written by John Mellencamp][produced by Ron Alpert, Howard Alpert]
This Time/Don't Misunderstand Me	John Cougar	09.1980	-	27[17]	Riva 205	[written by John Mellencamp][produced by Steve Cropper]
Ain't Even Done With The Night/Make Me Feel	John Cougar	01.1981	-	17[21]	Riva 207	[written by John Mellencamp][produced by Steve Cropper]
Hurts So Good/Close Enough	John Cougar	04.1982	84[1]	2[28]	Riva 209	[gold-US][written by George Green/John Mellencamp][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
Jack And Diane/Can You Take It	John Cougar	07.1982	25[10]	1[4][22]	Riva 210	[gold-US][written by John Mellencamp][produced by John Mellencamp/Don Gehman]
Hand To Hold On To/Small Paradise	John Cougar	11.1982	89[2]	19[18]	Riva 211	[written by John Mellencamp][produced by John Mellencamp/Don Gehman]
I Need A Lover/Welcome To Chinatown	John Mellencamp	10.1979	-	28[14]	Riva 202	[written by John Mellencamp][produced by John Punter]
Crumblin' Down/Golden Gates	John Mellencamp	10.1983	-	9[16]	Riva 214	[written by George Green/John Mellencamp][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
Pink Houses/Serious Business	John Mellencamp	12.1983	-	8[16]	Riva 215	[written by John Mellencamp][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
Authority Song/Pink Houses	John Mellencamp	03.1984	-	15[15]	Riva 216	[written by John Mellencamp][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
Lonely Ol' Night/The Kind Of Fella I Am	John Mellencamp	08.1985	-	6[20]	Riva 880 984	[written by John Mellencamp][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
Small Town	John Mellencamp	11.1985	53[6]	6[18]	Riva 884 202	[written by John Mellencamp][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
R.O.C.K. In The U.S.A. (A Salute To 60's Rock)/Under The Boardwalk	John Mellencamp	02.1986	67[6]	2[17]	Riva 884 455	[written by John Mellencamp][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
Rain On The Scarecrow/Pretty Ballerina	John Mellencamp	04.1986	-	21[12]	Riva 884 635	[written by George Green/John Mellencamp][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
Rumbleseat/Cold Sweat	John Mellencamp	06.1986	-	28[13]	Riva 884 856	[written by John Mellencamp][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
Paper In Fire/Never Too Old	John Mellencamp	08.1987	86[4]	9[16]	Mercury 888 763	[written by John Mellencamp][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
Cherry Bomb/Shama Lama Ding Dong	John Mellencamp	10.1987	-	8[21]	Mercury 888 934	[written by John Mellencamp][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
Check It Out/We Are The People	John Mellencamp	02.1988	96[1]	14[15]	Mercury 870 126	[written by John Mellencamp][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
Rooty Toot Toot/Check It Out (Live)	John Mellencamp	05.1988	-	61[8]	Mercury 870 327	[written by John Mellencamp][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
Pop Singer/J.M.'S Question	John Mellencamp	04.1989	93[2]	15[12]	Mercury 874 012	[written by John Mellencamp][produced by John Mellencamp]
Jackie Brown	John Cougar Mellencamp	07.1989	-	48[8]	Mercury 874 644	[written by John Mellencamp][produced by John Mellencamp]
Get A Leg Up/Whenever We Wanted	John Mellencamp	10.1991	-	14[15]	Mercury 867 890	[written by John Mellencamp][produced by John Mellencamp]
Again Tonight/Get A Leg Up (Live)	John Mellencamp	02.1991	-	14[15]	Mercury 866 414	[written by John Mellencamp][produced by John Mellencamp]
Human Wheels	John Mellencamp	09.1993	-	48[14]	Mercury 862 702	[written by George Green/John Mellencamp][produced by John Mellencamp/Malcolm Burn/David Leonard/Mike Wanchic]
Wild Night/Brothers (Live)	John Mellencamp With Me'shell Ndegeocello	05.1994	34[4]	3[42]	Mercury 858 738	[written by Van Morrison][produced by John Mellencamp/Mike Wanchic]
Dance Naked/R.O.C.K. In The U.S.A. (A Salute To The 60's)	John Mellencamp	10.1994	-	41[17]	Mercury 856 258	[written by John Mellencamp][produced by John Mellencamp/Mike Wanchic]
Key West Intermezzo (I Saw You First)/Just Another Day	John Mellencamp	08.1996	-	14[24]	Mercury 578 398	[written by George Green/John Mellencamp][produced by John Mellencamp]
Just Another Day	John Mellencamp	02.1997	-	46[20]	Mercury 578 816	[written by John Mellencamp][produced by John Mellencamp]
Peaceful World/In Our Lives	John Mellencamp Feat. India Arie	10.2001	-	104[22]	Columbia 79 653	[written by John Mellencamp][produced by John Mellencamp]
What Say You	Travis Tritt With John Mellencamp	11.2004	-	117[3]	album cut	[written by Michael Bradford, Frank J. Myers][produced by Travis Tritt, Billy Joe Walker, Jr.]
Our Country	John Mellencamp	11.2006	-	88[1]	Mercury	[written by John Mellencamp][produced by John Mellencamp/Tony Brown]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
John Cougar	John Cougar	08.1979	-	64[29]	Riva 7401	[gold-US][produced by Ron Albert/Howard Albert/John Punter]
Nothin' Matters and What If It Did	John Cougar	10.1980	-	37[55]	Riva 7403	[platinum-US][produced by Steve Cropper]
American Fool	John Cougar	05.1982	37[6]	1[9][106]	Riva 7501	[5x-platinum-US][produced by John Mellencamp/Don Gehman]
Uh-Huh	John Mellencamp	11.1983	92[1]	9[66]	Riva 7504	[3x-platinum-US][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
Scarecrow	John Mellencamp	09.1985	-	2[75]	Riva 824865	[5x-platinum-US][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
The Lonesome Jubilee	John Mellencamp	09.1987	31[12]	6[53]	Mercury 832465	[3x-platinum-US][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
Big Daddy	John Mellencamp	05.1989	25[4]	7[23]	Mercury 838220	[platinum-US][produced by John Mellencamp]
Whenever We Wanted	John Mellencamp	10.1991	39[2]	17[46]	Mercury 510 151	[platinum-US][produced by John Mellencamp]
Human Wheels	John Mellencamp	09.1993	37[2]	7[24]	Mercury 518 088	[platinum-US][produced by David Leonard/John Mellencamp/Malcolm Burn/Mike Wanchic]
Dance Naked	John Mellencamp	07.1994	-	13[30]	Mercury 522 428	[platinum-US][produced by John Mellencamp/Mike Wanchic]
Mr. Happy Go Lucky	John Mellencamp	09.1996	-	9[30]	Mercury 532896	[platinum-US][produced by John Mellencamp]
The Best That I Could Do 1978–1988	John Mellencamp	12.1997	25[6]	33[63]	Mercury 832465	[3x-platinum-US][produced by Don Gehman/John Mellencamp]
John Mellencamp	John Mellencamp	10.1998	108[1]	41[20]	Columbia 69 602	[gold-US][produced by John Mellencamp]
Rough Harvest	John Mellencamp	09.1999	-	99[4]	Mercury 558 355	[produced by John Mellencamp/Mike Wanchic/Don Gehman]
Cuttin' Heads	John Mellencamp	11.2001	-	15[15]	Columbia 85098	[gold-US][produced by John Mellencamp]
Trouble No More	John Mellencamp	06.2003	-	31[7]	Columbia 90 133	[produced by John Mellencamp]
Words & Music: John Mellencamp's Greatest Hits	John Mellencamp	11.2004	-	13[17]	Island 003311	[platinum-US][produced by Malcolm Burn/Steve Cropper/Kenneth "Babyface" Edmonds/Don Gehman/David Leonard/John Mellencamp/Paul Mahern/John Punter/Junior Vasquez/Mike Wanchic]
Freedom's Road	John Mellencamp	02.2007	-	5[8]	Universal Republic B0008249	[produced by John Mellencamp]
Life, Death, Love and Freedom	John Mellencamp	08.2008	162[1]	7[8]	Hear Music HRM-30822	[produced by T-Bone Burnett]
No Better Than This	John Mellencamp	09.2010	138[1]	10[8]	Rounder 011661865426	[produced by John Mellencamp]
Plain Spoken	John Mellencamp	10.2014	169[1]	18[4]	Republic 80021723
Sad Clowns & Hillbillies	John Mellencamp	05.2017	78[1]	11[2]	Republic B0027596	[produced by John Mellencamp]

Norman Cook

Właśc. Quentin Cook, ur. 31.07.1963 r., były muzyk The Housemartins. Po jej rozpadzie powrócił do pracy DJ-a w Brighton (Anglia). Pod własnym nazwiskiem wydal wkrótce singel "Blame It On The Bassline". Na jego stronie A zaśpiewał przyszły członek grupy Beats International MC Wildski. Inny przyszły współpracownik, Billy Bragg, skomponował utwór ze strony B - "Won't Talk About It".

Następnie założył wspomniany Beats International. Podstawowy skład: Norman Cook (bas), Linda Layton (właśc. Belinda Kimberley Layton, ur. 7.12.1970 r. w dzielnicy Londynu Chiswick; śpiew), Lester Noel (właśc. Lester John Noel, ur. 3.09.1962 r. w londyńskiej dzielnicy Paddington; ex-Grab Grab The Haddock, North Of Cornwallis; śpiew), Andy Boucher (instrumenty klawiszowe) i MC Wildski (rap). Do tego składu dołączali przy różnych okazjach inni muzycy, od Billy'ego Bragga przez Detinition Of Sound do Captaina Sensible'a.
Pierwszy singel Beats Inter national "For Spacious Lies", w porównaniu z następnymi dużo bliższy był tradycyjnemu popowi. W jego nagraniu wziął udział Noel, który Cooka spotkał, kiedy North Of Cornwallis towarzyszyli Housemartins w trasie koncertowej. Beats International zdobył sobie wielką popualrność w W.Brytanii, gdy utwór "Dub Be Good To Me" dotarł do pierwszego miejsca listy przebojów. Szybko stał się on przedmiotem kontrowersji, gdyż zauważono że linia basu jest skopiowana nuta w nutę z utworu "Guns Of Brixton" grupy The Clash. Poza tym zauważalne były nawiązania do nagrania "Just Be Good To Me" zespołu SOS Band. Ta "kradzież" zmniejszyła być może wpływy z tantiem, ale interpretacja stylów, a nawet całych fragmentów muzyki innych wykonawców była strategią całkiem świadomie wykorzystywaną przez zespół.
Choć następny singiel "Burundi Blues", stanowiący delikatną mieszankę soulu, jazzu i muzyki afrykańskiej, nie zdołał powtórzyć sukcesu "Dub Be Good To Me", Cook stał się popularnym remikserem - wśród jego klientów znaleźli się np. tacy wykonawcy, jak Aztec Camera, James Brown, Nitro Deluxe, Eric B And Ra Jungle Brothers.
Zróżnicowany debiutancki album grupy dotarł do 17. miejsca listy najlepiej sprzedających się płyt; następny longplay wypełniony był ska i reggae, zawierał też katastrofalną wersję utworu "In The Ghetto". Cook często krył się pod pseudonimami The Mighty Dub Cats i Pizzaman (pod tym drugim zajął się m.in. obróbką utworu "Passion" Jona Of The Pleased Wimmina), przestał grać w Beats International i założył nową grupę - Freakpower, która nie cieszy się jednak dużą popularnością. Najgłośniej było o niej wtedy, gdy w reklamie firmy "Levi's" wykorzystano utwór "Turn on,Tune in, Cop Out" z pierwszego albumu, co spowodowało znaczny wzrost jego sprzedaży i wydanego przy tej okazji singla. Jednak największy sukces od tego czasu odniósł jako Pizzaman - był to singel "Tripping On Sunshine" z 1994 r, album Pizzamania i kolejne EP-ki w 1996 r. Sex On The Streets, Happiness,i Hello Honkey Tonks (Rock Your Body). Ostatnim wcieleniem pracowitego Cooka jest triphopowa grupa Fatboy Slim, która po kilku interesujących singlach ), zdążyła już nagrać album dla nowej wytwórni Skint.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Won't Talk About It/Blame It On The Bassline	Norman Cook feat Billy Bragg	07.1989	29[6]	-	Go Beat GOD 33	[written by Bragg, Cook][produced by Norman Cook]
For Spacious Lies/The Invasion Of The Estate Agents	Norman Cook feat Lester	10.1989	48[4]	-	Go Beat GOD 37	[written by Cook, Kidby][produced by Norman Cook]

Cheat Codes

Cheat Codes to amerykańskie  muzyki elektronicznej składające się z Trevora Dahla, Kevina Forda i Matthewa Russella z Los Angeles . Grupa ta jest znana ze swojego singla " Sex " z 2016 r., który zawiera chórki z " Let's Talk About Sex " Salt-N-Pepa .

Trevor Dahl wcześniej nagrywał muzykę pod nazwą Plug In Stereo.Przed utworzeniem trio w 2014 r. Trevor i Matt mieszkali razem, a później pisali i nagrywali muzykę z Kevinem. Ich nazwa była inspirowane bratem Kevina, który powiedział mu, że znalazł  "cheat code","kod oszustwa", aby uzyskać wszystko, czego chciał w życiu. "Naprawdę uosabiamy ideę, że wszystko jest możliwe. Dla nas to jest prawdziwym  kodem do życia. "Kochamy to, co robimy i mamy nadzieję przekazać tę energię poprzez naszą muzykę - powiedział w wywiadzie.

W 2015 roku wydali debiutancki singiel zatytułowany "Visions", który znalazł się na pierwszej pozycji na liście Hype Machine . Następne single "Do not Say No", "Senses" i "Adventure". "Adventure" osiągnęły trzecie miejsce na liście Hype Machine.Grupa zyskała ponad 15 milionów wyświetleń w YouTube, a później koncertowała z The Chainsmokers .


W czerwcu 2016 r. wydali " Let Me Hold You (Turn Me On)" z Danteem Kleinem, który samplował piosenkę " Turn Me On " Kevina Lyttlea .Piosenka zyskała ponad 100 milionów odsłon.W lipcu 2016 r. wydali "Sex" z Krisem Krossem Amsterdamem, szybko zdobywając ponad 300 milionów odsłon.

W listopadzie wydali "Queen Elizabeth", współsprodukowaną przez "Foreign Noi $ e".  Wydali " No Promises ", współpracując z Demi Lovato w marcu 2017 r. W maju 2017 r. wydano singiel "Stay With You". Singiel "Sober" został wydany w lipcu 2017 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sex	Cheat Codes and Kris Kross Amsterdam	04.2016	9[24]	115	Spinnin' NLZ 541600026	[platinum-UK][Written by: Hurby Azor, BEARCLVW ,Trevor Dahl, Matthew Elifritz, Jordy Huisman ,Sander Huisman, Cimo Fränkel, Rik Annema ,Kevin Pederson ][produced by Cheat Codes, Kris Kross Amsterdam, BEARCLVW]
Let Me Hold You (Turn Me On)	Cheat Codes with Dante Klein	08.2016	36[17]	114	Spinnin' NLZ 541600032	[silver-UK][Written by:Arnold Hennings ,Daron Jones ,Michael Keith, Kevin Lyttle, Quiness Parker, Raeon Primus ,Marvin Scandrick, Courtney Sills][produced by Dante Klein]
Shed a Light	Robin Schulz and David Guetta featuring Cheat Codes	12.2016	24[16]	-	Parlophone DEA 621602185	[silver-UK][Written by: David Guetta ,John Ryan, Dennis Bierbrodt, Jürgen Dohr ,Guido Kramer, Giorgio Tuinfort, Jacob Kasher, Ammar Malik, Jason Evigan, Robin Schulz][produced by David Guetta, Dennis Bierbrodt, Jürgen Dohr, Guido Kramer, Robin Schulz]
No Promises	Cheat Codes featuring Demi Lovato	04.2017	18[22]	39[17]	Parlophone QMCE 31700953	[gold-UK][gold-US][Written by: Trevor Dahl ,Matthew Russell, Kevin Ford, Demi Lovato, Ari Leff, Loote][produced by Cheat Codes ,Lauv ,Jackson Foote, Mitch Allan]

Fashion

Fashion był brytyjskim zespołem nowofalowym składającym się z Dee Harrisa, Ala "Luke Sky" Jamesa, Alana Darby'ego, Johna Mulligana, Marlona Recchi i Dika Davisa. Zespół miał dwa lub trzy okresy działalności. Pierwszy, od 1978-1980r, był częścią podziemnego świata muzyki lat siedemdziesiątych,gdy punk umieszcza swoje ostatnie hity na listach w Wielkiej Brytanii,nazywając się Fashiön Music, wydając eksperymentalne post- punkowe i zorientowane na reggae/ska utwory,które charakteryzowały obecność charyzmatycznego wokalisty i gitarzysty Luke Sky, który odszedł w 1980 roku kończąc pierwszy etap działalności zespołu.
Fashion został założony początkowo jako Fashiön Music w Birmingham w Anglii, w 1978 roku ,a jego skład tworzyli John Mulligan (gitara basowa, syntezator), Dik Davis (perkusja) i Al James (główny wokal, gitara). James stał się znany jako Luke Sky, lub po prostu Luke lub Luke, skrót od Luke Skyscraper z parodii Gwiezdnych wojen.W tym czasie założyli również własną wytwórnię Fashiön Music,dla której wydali swoje pierwsze trzy single: Steady Eddie Steady, Citinite,i The Innocent.Ich brzmienie było zróżnicowane, grając punk, post punk i indie, chociaż Mulligan wykorzystywał w tym czasie syntezator, który później charakteryzował ich przyszły okres electro i new romantic (brzmienie podobne do takich grup jak Magazine, The Cure,czy Joy Division).
Po wydaniu trzech singli dla swojej wytwórni, podpisali kontrakt z I.R.S., dla którego w 1979 roku nagrali swój pierwszy album, Product Perfect. W latach 1978-1980 grali wiele koncertów z zespołami, które później stały się znane minn. Duran Duran , koncertowali w Wielkiej Brytanii z U2, UK i w USA z The Police i otwierając koncerty The B-52's promujących pierwszy brytyjski tour.W marcu 1980 Fashiön Music wydała ich singiel Silver Blades. W 1980 roku wydali również piosenkę , "Let Go", na składance zespołów z Birmingham o nazwie Bouncing In The Red (EMI).
W czerwcu 1980 r., po ostatnim koncercie w Londynie z U2 Luke James opuścił zespół i przeniósł się do Stanów Zjednoczonych. Obecnie mieszka w San Francisco w Kalifornii, a ostatnio reaktywuje Fashiön.
Ich najbardziej znany album Fabrique (1982), zaznaczył się istotną zmianą w składzie, James opuścił zespół. Fabrique, wyprodukowany przez Zeusa B. Helda, zawierał single "Move On" i "Love Shadow".Wydano reedycję albumu z materiałem dodatkowym jako Height of Fashion(1990) (2004).Harris opuścił Fashion przed proponowaną trasą koncertową Fabrique i trzecim albumem, później nagrał album z Wrightem, klawiszowcem Pink Floyd, jako Zee. Harris został zastąpiony przez Troy'a Tate i gitarzystę Ala Darby. Chociaż Troy Tate nie zarejestrował żadnego materiału Fashion, wykonywał swoje własne utwory podczas koncertów. Piosenki Tate'a, w tym okresie to, "Love Is" i "What You Gonna Do Next". Tate później został zastąpiony przez Darby'ego jako wokalista wiodący.
W 1984r Fashion wydał album zatytułowany Twilight Idols.Później zagrali trasę z nowym wokalistą, kompozytorem i gitarzystą, Darby'm . Mulligan natomiast nagrał materiał z Nickiem Beggsem z Kajagoogoo. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Streetplayer/Mutant Mechanik	Fashion	04.1982	46[5]	-	Arista ARIST 456	[Written by: De Harris][produced by Zeus B. Held]
Love Shadow/Let's Play Dirty	Fashion	08.1982	51[5]	-	Arista ARIST 483	[Written by: De Harris][produced by Zeus B. Held]
Move On/Streetplayer/Mechanik	Fashion	08.1982	-	-	-	[60[6].Hot Disco/Dance;Arista 719 12"]
Eye Talk/Slow Down	Fashion	02.1984	69[3]	-	De Stijl A 4106	[Written by: A. Darby][produced by Zeus B. Held]
You in the Night	Fashion	08.1984	94[1]	-	No-Label MIUCT 2804	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fabrique	Fashion	07.1982	10[16]	-	Arista SPART 1185	[produced by Zeus B. Held]
Twilight of Idols	Fashion	06.1984	69[1]	-	De Stijl EPC 25909	[produced by Zeus B. Held]

Dionne Farris

Dionne Farris- ur. 1969r w Bordentown (New Jersey, USA). Popularna wokalistka soul/ r&b; z lat 90-tych. Harris uznanie i rozgłos zdobyła jako nieformalna członkini kolektywu Arrested Development. Od połowy lat 90-tych. konsekwentnie rozwija karierę solową, nie godząc się na brzmieniowe kompromisy.
Artystka niezależna, z wizją, o dużej skali głosu. Dionne Farris pierwsze kroki muzyczne stawiała jeszcze w latach szkolnych, śpiewając w chórze, a potem w żeńskiej grupie wokalnej Onyx. Na początku lat 90-tych przeniosła się z rodziną do Atlanty, gdzie poznała Rashę Dona - perkusistę Arrested Development. Traf chciał, że zespół poszukiwał wtedy kobiecego głosu, a Farris dosyć chętnie zgodziła się nagrać wokale do jego trzech piosenek. Jedna z nich stała się wielkim przebojem. "Tennessee" zawojowało listy przebojów, ale artystka nie planowała związać się z grupą na dłużej. Nie odpowiadała jej atmosfera i presja sukcesu, jakie zaczęły panować w Arrested Development.
Farris postanowiła zająć się karierą solową, jednocześnie nie godząc się na zasady, jakie panowały na rynku fonograficznym. Bez skrupułów odrzuciła propozycję kontraktu z chrysalis records, obawiając się, że duża wytwórnia będzie ingerować w jej proces twórczy. Zebrawszy dobrych muzyków, artystka zaczęła pracować nad własnym materiałem, czego owocem było jej pierwsze demo, które trafiło do wytwórni Columbia. W efekcie w 1994 roku ukazał się jej debiutancki solowy krążek, zatytułowany Wild Seed- Wild Flower, na którym znalazł się przebój "I Know". Piosenka trafiła do pierwszej piątki listy najczęściej granych piosenek w amerykańskim radiu (billboard hot 1oo).
Dionne Farris nie poszła za ciosem i nie wykorzystała popularności, którą przyniósł jej przebój z debiutanckiej płyty. Owszem, w 1997 r. dała ponownie o sobie znać za sprawą kompozycji "Hopeless" autorstwa Van Hunta, pochodzącej ze ścieżki dźwiękowej do filmu "Miłość od trzeciego wejrzenia" (oryg. "Love Jones", reż. Theodore Witcher, 1997, USA), jednak później słuch o niej zaginął.
W ostatnim czasie Farris całkowicie odcięła się od wielkich wytwórni płytowych, koncentrując się na Internecie. Nowy materiał zamieszcza na oficjalnej stronie myspace - w taki sposób w 2007 roku ukazał się zbiór piosenek Signs of Life.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Know/Human	Dionne Farris	01.1995	41[18]	4[38]	Columbia 77 750	[written by Milton Davis,William Duvall]
Don't Ever Touch Me Again/11 Hour	Dionne Farris	08.1995	-	121[3]	Columbia 77 905	-
Hopeless	Dionne Farris	04.1997	42[4]	-	Columbia airplay	[produced by Dionne Farris, Randy Jackson, Van Hunt][piosenka z filmu "Love Jones"][23[26].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wild Seed – Wild Flower	Dionne Farris	03.1995	-	57[20]	Columbia 57 359	[produced by Dionne Farris, David Harris & Milton Davis, Randy Jackson, David Frank]

Freddy Fender

Freddy Fender-to jedna z latynoskich gwiazd muzyki country,wokalista i autor piosenek.Urodził się jako Baldemar Huerta -4.06.1937 roku w robotniczej rodzinie imigrantów.Zaczął grać na gitarze jeszcze jako dziecko.Po skończeniu szkoły mając 16 lat zaciągnął się do marynarki.
Pierwszą swoją płytę,śpiewając jeszcze po hiszpańsku wydał w 1958 roku pod swoim prawdziwym nazwiskiem.Wraz z pierwszymi sukcesami u swoich słuchaczy w Meksyku i Texasie przyjmuje swój artystyczny pseudonim-Freddy Fender.W 1960 r wydaje singiel "Wasted Days and Wasted Nights",ale w maju tego roku zostaje skazany za posiadanie marihuany,na 5 lat więzienia .
Po trzech latach został ułaskawiony dzięki staraniom gubernatora Louisiany Jimmie Davisa.Fender po tych wydarzeniach próbuje odbudować swoją karierę,ale z wyjątkiem kilku podrzędnych nocnych klubów ,gdzie występuje ,nie odnosi większych sukcesów.Stąd decyzja powrotu do rodzinnego San Benito.
Tam spędza kilka lat pracując jako mechanik samochodowy,równolegle kontynuując naukę,studiując socjologię.W 1974r spotyka właściciela wytwórni Crazy Cajun z Houston,Huey P. Meauxa,który zatrudnia go jako szefa działu country and western swojej wytwórni.Pierwszym produktem dla nowej firmy był singiel "Before the Next Teardrop Falls" ,który nie wzbudził zainteresowania dużych wytwórni,więc został wydany przez Crazy Cajun,osiągając w pierwszych tygodniach 1975 roku szczyt listy przebojów,czyniąc z Fendera gwiazdę.Kolejnym wydawnictwem była reedycja jego starego nagrania "Wasted Days and Wasted Nights" .
Do końca roku wydał jeszcze jeden przebojowy singiel "Secret love" i dwa albumy ,które gościły na liście przebojów.Poprzez resztę lat 70-tych kontynuował sukcesy.Na początku lat 80-tych jego popularność zaczyna słabnąć,a po wydaniu w 1983 roku ostatniego hitu "Chokin' Kind," ,skupił się na karierze aktorskiej,której najjaśniejszym punktem był udział w filmie R.Redforda The Milagro Beanfield War[1988r].Zniknął z muzycznego firnamentu aż do 1990r kiedy to sformował supergrupę Texas Tornados ,której skład uzupełniali: Doug Sahm, Flaco Jimenez, i Augie Meyers.Po wydaniu trzech albumów ,grupa rozpadła się a Fender powrócił do kariery solowej. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Holy one/Mean woman	Freddie Fender	05.1960	-	107[3]	Imperial 5659	[written by Freddie Fender]
Before the Next Teardrop Falls / Waiting for Your Love	Freddy Fender	02.1975	-	1[1][21]	ABC/Dot 17 540	[gold][1[2][10].Country Chart][written by Baldemar Huerta][produced by Freddy Fender]
Wasted Days and Wasted Nights / I Love My Rancho Grande	Freddy Fender	06.1975	-	8[19]	ABC/Dot 17 558	[gold][1[2][11].Country Chart][written by Wayne Duncan, Freddy Fender and Huey Meaux][produced by Huey Meaux]
Secret Love / Loving Cajun Style	Freddy Fender	10.1975	-	20[11]	ABC/Dot 17 585	[1[1][12].Country Chart][#1 hit for Doris Day in 1954][written by Paul Francis Webster,Sammy Fain][produced by Huey Meaux]
Since I Met You Baby / Little Mama	Freddy Fender	10.1975	-	45[8]	GRT 031	[written by Ivory Joe Hunter][produced by Wayne Duncan][10[9].Country Chart]
The Wild Side of Life	Freddy Fender	01.1976	-	-	GRT 039	[written by Arlie Carter and William Warren][13[7].Country Chart]
You'll Lose a Good Thing / I'm to Blame	Freddy Fender	02.1976	-	32[10]	ABC/Dot 17 607	[written by Huey P Meaux and Barbara Lynn Ozen][produced by Huey P Meaux][1[1][11].Country Chart]
Vaya Con Dios / My Happiness	Freddy Fender	05.1976	-	59[6]	ABC/Dot 17 627	[written by Inez James,Buddy Pepper,Larry Russell][produced by Huey P. Meaux][#1 hit for Les Paul & Mary Ford in 1953][7[10].Country Chart]
Living It Down / Take Her a Message I'm Lonely	Freddy Fender	10.1976	-	72[4]	ABC/Dot 17 652	[written by B. Peters][produced by Huey P. Meaux][2[11].Country Chart]
The Rains Came/Sugar Coated Love	Freddy Fender	04.1977	-	-	ABC/Dot 17 686	[written by Huey P Meaux][produced by Huey P. Meaux][4[11].Country Chart]
If You Don't Love Me (Why Don't You Just Leave Me Alone)	Freddy Fender	08.1977	-	-	ABC/Dot 17 713	[written by Tommy McLain][produced by Huey P. Meaux][11[8].Country Chart]
Think About Me	Freddy Fender	12.1977	-	-	ABC/Dot 17 730	[written by Daylan Latimar][produced by Huey P. Meaux][18[7].Country Chart]
If You're Looking for a Fool/Louisana Woman	Freddy Fender	04.1978	-	-	ABC 12 339	[written by Baldemar Huerta][produced by Freddy Fender][34[3].Country Chart]
Talk to me/Please Mr. Sandman	Freddy Fender	08.1978	-	103[1]	ABC 12 370	[written by Joe Seneca][produced by Huey P. Meaux][#20 hit for Little Willie John in 1958][13[8].Country Chart]
I'm Leaving It All Up to You	Freddy Fender	11.1978	-	-	ABC 12 415	[written by Terry/Harris ][produced by Huey P. Meaux][26[5].Country Chart]
Walking Piece of Heaven	Freddy Fender	03.1979	-	-	ABC 12 453	[written by Baldemar Huerta][produced by Freddy Fender][22[7].Country Chart]
Yours	Freddy Fender	07.1979	-	-	Starflite 4900	[written by G. Roig - A. Gamse - J. Sherr ][produced by Huey P. Meaux][22[5].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Before the next teardrop falls	Freddy Fender	04.1975	-	20[43]	ABC/Dot 2020	[gold][produced by Huey P. Meaux][1.Country Chart]
Are you ready for Freddy	Freddy Fender	10.1975	-	41[16]	ABC/Dot 2044	[produced by Huey P. Meaux][1.Country Chart]
Rock' n' country	Freddy Fender	02.1976	-	59[11]	ABC/Dot 2050	[produced by Huey P. Meaux][3.Country Chart]
If you' re ever in Texas	Freddy Fender	11.1976	-	170[3]	ABC/Dot 2061	[produced by Huey P. Meaux][4.Country Chart]
The best of Freddy Fender	Freddy Fender	05.1977	-	155[7]	ABC/Dot 2079	[produced by Huey P. Meaux][4.Country Chart]