Fat Boys

THE FAT BOYS, zał. w 1982r w Nowym Jorku (Nowy Jork, USA) w składzie: Buffy, Kool Rockski, Prince Markie Dee .  Jedna z najbardziej popularnych grup lat 80-tych. Trio przeszło do historii głównie dzięki licznym humorystycznym kawałkom imprezowym oraz spopularyzowaniu w twórczości sztuki beatbox.
Darren "Buffy" Robinson, Mark "Prince Markie Dee" Morales i Damon "Kool Rock-ski" Wimbley urodzili się i wspólnie dorastali na nowojorskim Brooklynie. Trójka założyła pierwszy zespół Disco 3 na początku lat 80-tych. Rodzice Darrena nie mogli sobie pozwolić na kupno perkusji, dlatego młody Duffy zaczął doskonalić się w sztuce beatboxu. Bardzo szybko uczynił wielkie postępy i wkrótce przylgnęła do niego ksywka The Human Beat Box. Cała trójka po raz pierwszy pokazała do czego jest zdolna, deklasując konkurencję w konkursie Radio City Music Hall, w którym główną nagrodą był kontrakt płytowy.
Wkrótce po wygranej w październiku 1983 r. ukazał się debiutancki singiel Disco 3 "Reality". Byt to pierwszy w historii hip-hopu numer nagrany z użyciem beatboxu zamiast regularnego podkładu perkusyjnego.
Trio ważyło łącznie około 350 kilogramów. Nawiązując do swej sporej wagi, po wydaniu singla "Fat Boys" uczynili tytuł utworu nową nazwą grupy. Humorystyczne nagranie, w którym raperzy żartują sobie ze swojej tuszy, zrobiło błyskawiczną karierę w lokalnych stacjach radiowych. Zespołem zainteresował się pierwszy gwiazdor hip-hopu: Kurtis Blow, który zajął się produkcją debiutu "Fat Boys" z 1984r. Do tradycyjnego oldschoolowego brzmienia dołączył m.in. elementy rocka i reggae.
The Fat Boys w drugiej połowie lat 80-tych znajdowali się już w czołówce rapowej sceny. Wspólnie z takimi wykonawcami, jak LL Cool J, Run-D.M.C. i Whodini, odbyli wielką i trasę koncertową New York City Fresh Fest; miejsca zostały całkowicie wyprzedane. Szczyt popularności zespołu przypada na rok 1987, kiedy ukazał się platynowy krążek "Crushin'".Album zawierał crossoverową przeróbkę "The Wipeout", nagraną wspólnie ze słynną rock'n'rollową grupą The Beach Boys. Dwa lata później Fat Boys nagrali cover klasycznego twista, w którego nagraniu wziął autor pierwotnej wersji przeboju: Chubbie Rock. Wesołe teksty raperów i wybitny beatbox Duffa zapełniały przez kilka lat istniejącą na rynku niszę i przyczyniły się do wielkiego sukcesu zespołu.
\ Popularność tria zmalała na przełomie lat 80. i 90-tych, wraz z rozprzestrzenianiem się twardszych odmian rapu. Pomimo kilku podjętych i prób, grupie nie udało się zdobyć ulicznego poparcia po wydaniu rap-opery "On & On" w 1989r. Nagrany dwa lata później krążek "Mack Daddy" byt ostatnim materiałem The Fat Boys.
Prince Markie Dee wydał w 1992 solowy album "Free", na którym połączył imprezowy hip-hop z R & B. O ile nie udało mu się zrobić wielkiej kariery jako raperowi, sprawdził się jako producent, współpracując w latach 90-tych z takimi gwiazdami R & B, jak Mary J. Blige, Mariah Carey i Destiny's Child.
Duff, jeden z najbardziej utalentowanych beatboxerów w dziejach hip-hopu, zmarł na zawał serca 10 grudnia 1995 roku podczas prac nad powrotnym albumem The Fat Boys. Pierwsze dwa krążki tria to odpowiednio: drugi i trzeci rapowy krążek, które osiągnęły złoty nakład. Wyróżnienie pierwszą "Złotą Płytą" należy do debiutu Run-D.M.C. z 1984r.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fat Boys / Human Beat Box	Fat Boys	06.1984	-	-	Sutra 135	[produced by Kurtis Blow][65[11].R&B; Chart]
Can You Feel It/'Stick Em	Fat Boys	01.1985	-	101[2]	Sutra 139	[written by D. Wimbley, D. Robinson, D. Ogrim, K. Blow, M. Morales][produced by Kurtis Blow][38[10].R&B; Chart]
Jail House Rap / 'Stick Em	Fat Boys	05.1985	63[2]	105[4]	Sutra 137	[written by D. Wimbley, D. Robinson, D. Reeve, K. Blow, L. Smith, M. Morales, A. Abbatiello][produced by Kurtis Blow][17[19].R&B; Chart]
The Fat Boys Are Back	Fat Boys	07.1985	-	-	Sutra 144	[written by D. Wimbley, D. Robinson, K. Blow, M. Morales][produced by Kurtis Blow][27[13].R&B; Chart]
Hard Core Reggae/Human Beat Box # 2	Fat Boys	09.1985	-	-	Sutra 147	[written by D. Wimbley, D. Robinson, D. Reeves, K. Blow, M. Morales ][produced by Kurtis Blow][52[7].R&B; Chart]
Don't Be Stupid	Fat Boys	12.1985	-	-	Sutra 148	[written by K. Blow][produced by Kurtis Blow][62[10].R&B; Chart]
Sex Machine/Human Beat Box, Part III	Fat Boys	04.1986	-	-	Sutra 152	[written by B. Byrd, J. Brown, R. Lenhoff,D. Wimbley, D. Robinson, M. Morales][produced by David Ogrin][23[13].R&B; Chart]
In The House / Breakdown	Fat Boys	07.1986	-	-	Sutra 156	[written by G. Pickett, M. Morales][produced by D. Ogrin, G. Pickett, M. Morales][51[9].R&B; Chart]
Falling In Love	Fat Boys	05.1987	-	-	Tin Pan Apple 885 766	[produced by Edison Electrik, Van Gibbs][16[13].R&B; Chart]
Wipeout/Crushin'	Fat Boys with Beach Boys	07.1987	2[12]	12[19]	Tin Pan Apple 885 960	[written by Bob Berryhill/Pat Connolly/James Fuller/Ron Wilson][produced by Albert Cabrera/Tony Moran][10[14].R&B; Chart][42[3].Hot Disco/Dance][#2 hit for Surfaris in 1963]
The Twist (Yo, Twist!)	Fat Boys with Chubby Checker	06.1988	2[11]	16[15]	Tin Pan Apple 887 571	[written by H. Ballard][produced by Albert Cabrera, Charles Stettler, Tony Moran][40[8].R&B; Chart]
Louie, Louie/All Day Lover	Fat Boys	10.1988	46[4]	89[3]	Tin Pan Apple 871 010	[written by R. Berry][produced by Albert Cabrera, Tony Moran]
Are You Ready For Freddy/Back And Forth	Fat Boys	10.1988	-	-	Tin Pan Apple 887 894	[produced by Chris Richards, Indiana Crew, The, Tony Bongiovi][93[3].R&B; Chart]
Lie-Z/On And On	Fat Boys	09.1989	-	-	Tin Pan Apple 889 746	[written by D. Wimbley, D. Robinson, F. Grant][produced by Franklyn Grant][81[4].R&B; Chart]
Just Loungin'	Fat Boys	12.1989	-	-	Tin Pan Apple 873 414	[written by G. Pickett, M. Morales][produced by D. Ogrin, G. Pickett, M. Morales][86[6].R&B; Chart]
Typical reasons [Swing my way]	Prince Markie Dee And The Soul Convention	04.1993	-	64[14]	Columbia 74 866	-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fat Boys	Fat Boys	05.1984	-	48[40]	Sutra 1015	[gold-US][produced by Kurtis Blow, Art Kass, Charles Stettler][6.R&B; Chart]
The Fat Boys are Back!	Fat Boys	08.1985	-	63[33]	Sutra 1016	[gold][produced by Kurtis Blow][11.R&B; Chart]
Big & Beautiful	Fat Boys	04.1986	-	62[19]	Sutra 1017	[produced by Damon Wimbley/Darren Robinson/Dave Ogrin/Fresh Gordon/Gary Rottger/Latin Rascals/Mark Morales][62.R&B; Chart]
Crushin'	Fat Boys	08.1987	49[4]	8[49]	Tin Pan Apple 831 948	[platinum][produced by Charles Stettler][8.R&B; Chart]
The best part of The Fat Boys	Fat Boys	10.1987	-	108[10]	Sutra 1018	-
Coming Back Hard Again	Fat Boys	07.1988	98[1]	33[24]	Tin Pan Apple 835 809	[gold-US][produced by Chris Richards/Damon Wimbley/Darren Robinson/Eddison Electrik/Fresh Gordon/Gary Rottger/The Latin Rascals/Mark Morales/Steve Linsley/Tony Bongiovi/Van Gibbs][30.R&B; Chart]
On and On	Fat Boys	10.1989	-	175[3]	Tin Pan Apple 838 867	[52.R&B; Chart]

Disciples

Disciples  - brytyjska grupa producentów z południowego Londynu w składzie - Nathan V Duvall, Gavin Harryman Koolmon oraz Luke Anthony McDermott. Tworzą muzykę w stylu house deep house. Zespół jest najbardziej rozpoznawalny dzięki wspólnemu z Calvinem Harrisem singlowi How Deep Is Your Love, który w Polsce zdobył tytuł diamentowej płyty.


Disciples wydali debiutancką EP-kę Remedy w 2013 roku w New State Music. Został zaprezentowany przez DJ Target, który wprowadził ich do swojego   programu 100% HomeGrown w BBC Radio 1Xtra , kanale radiowym BBC .

 Wydali także utwór "Catwalk", prezentowany przez Pete Tonga , brytyjskiego DJ z BBC i właściciela firmy FFRR Records . Pierwszym ważnym hitem Disciples  był utwór " They Do Not Know ", który został  wydany ponownie w FFRR Records w lutym 2015 roku. BBC Radio 1 wyznaczyło go jako "Track of the Day", a Tong podkreślił to w swoim programie BBC Radio 1 Essential Mix .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
They Don't Know	Disciples	03.2015	24[4]	-	Parlophone GBAYE 1401350	[produced by Nathan Duvall, Gavin Koolman, Luke McDermott]
How Deep Is Your Love	Disciples with Calvin Harris	07.2015	2[45]	-	Columbia GB 1101500748	[2x-platinum-UK][written by Calvin Harris, Nathan Duvall, Gavin Koolmon, Luke McDermott, Ina Wroldsen, Marvin White ][produced by Calvin Harris, Disciples]
No Worries	Disciples with David Guetta	04.2016	142	-	Parlophone	[written by Curtis Richardson, Daniel Amell ,David Guetta, Gavin Koolman, Luke McDermott, Nathan Duvhall][produced by Disciples, Guetta, Frederic Riesterer ,Ralph Wegner]
On My Mind	Disciples	04.2017	15[22]	-	Parlophone GBAYE 1700565	[gold-UK][written by Nathan Duvall, Gavin Koolmon, Luke McDermott ,Kiris Houston][produced by Disciples, Kiris Houston]

Snakehips

Snakehips to brytyjski duet muzyki elektronicznej . Skład zespołu stanowią Oliver Lee i James Carter. Zespół pod szyldem Hype Machine, remiksował nagrania Banks , Weeknd , Bondax i Wild Belle . Są znani z singla " All My Friends " z 2015 roku.


 Oliver Lee uczył się w szkole Skinners' School , w Tunbridge Wells . Rozpoczął działalność w młodym wieku pod koniec lat 2000, grając na różnych instrumentach, od klawiszy do tamburynu, dla zespołów mariachi, z jego repertuarem składającym się z popularnych coverów hitów z owego  czasu.

Duet wyjechał do Hongkongu latem 2012 r., pracując nad osobnymi projektami w barze Sake Bar Ginn. Wiążą się z podobnymi gustami muzycznymi i zgodzili się spotkać ponownie, aby omówić swoje dokonania zanim ta podróż się zakończy . Oboje Carter i Lee   ponownie wrociła do Londynu i zgodziła się wspólnie pracować w studio. Po owocnej pracy w studio z Jane i Jeffem Purse,  postanowili nazwać projekt Snakehips.

W sierpniu 2014 roku wydali debiutancki singiel "Days with You". Piosenka zawiera wokale  brytyjskiej piosenkarki Sinead Harnett . Wydali debiutancki EP, Forever, Pt. II w marcu 2015 r.   W październiku 2015 r. wydali singiel " All My Friends ". Piosenka zawiera wokale  amerykańskiej piosenkarki Tinashe i amerykańskiego hip-hopowca Chance the Rapper .  Piosenka osiągnęła   5 pozycję na brytyjskiej liście singli .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
All My Friends	Snakehips featuring Tinashe and Chance the Rapper	12.2015	5[33]	-	Hoffman West GBARL 1501370	[platinum-UK][gold-US][written by Snakehips, Cass Lowe, Chance the Rapper][produced by Snakehips, Cass Lowe]
Cruel	Snakehips featuring Zayn	07.2016	33[10]	-	Hoffman West GBARL 1600613	[silver-UK][written by Snakehips, Cass Lowe, Erik Hassle, Zayn Malik][produced by Snakehips, Cass Lowe]
Don't Leave	Snakehips with MØ	01.2017	27[12]	-	Hoffman West GBARL 1601916	[silver-UK][written by Oliver Dickenson ,David James, Joe Janiak, Cass Lowe, Negin Djafari, Rachel Keen, Cory Enemy, Karen Marie Ørsted][produced by Snakehips,Janiak, Lowe ,Enemy ,Shaun Barrett]
Either Way	Snakehips with Anne-Marie featuring Joey Badass	08.2017	47[6]	-	Hoffman West GBARL 1701441	[written by James David, Julia Michaels ,Warren Felder, Oliver Dickinson, Jo-Vaughn Scott][produced by Snakehips, Cass Lowe,Warren Felder]

Boy’s Own

Czasopismo piłkarskie, które przerodziło się w jedną z najważniejszych i najdziwniejszych angielskich wytwórni płytowych. Boy’s Own założyli Andy Weatherall, Terry Farley i Steve Mayes w 1986 r. Pismo zajęło się powstającą sceną klubową i modą. W tym samym czasie Wheatherall zaczął pracować jako DJ ,a na wspomnienie zasługuje jego współpraca z klubem Shoom w 1988 r. - po czym zespół Primal Scream poprosił go o zremiksowanie utworu „Loaded”.

 Zdobył sobie tym nagraniem dobrą reputację, podobnie jak Farley za sprawą remiksu „Stepping Stone” grupy Farm. Obydwie produkcje firmował Boy’s Own, a w sierpniu 1990 r. powstała przy finansowym wsparciu London Records wytwórnia pod tą samą nazwą.

 Pierwszym singlem firmy był „Raise (63 Steps To Heaven)” zespołu Bocca Juniors (własnej grupy Weatheralla i Farleya). Nazwa tej grupy stanowiła przypomnienie związków z trybunami stadionów piłkarskich - tak samo nazywa się jeden ze słynnych argentyńskich klubów futbolowych.

Menedżerem wytwórni został Stephen Hall, współdziałało z nią też kilka innych wielkich „nazwisk” sceny klubowej - między innymi Peter Heller (patrz Farley i Heller), Darren Price (nagrywający też z formacją Centunis), Darren Emerson (Underworld) i Rocky- & Diesel (X-Press 2). Na skutek nieporozumień z London Records założono Junior Boy’s Own - wytwórnia ta miała wydawać nagrania w bardziej ograniczonych nakładach, skierowanych do prawdziwych entuzjastów muzyki tanecznej. Jednak płyty takich wykonawców jak Fire Island („Fire Island”, „There But For The Grace Of God”), X-Press 2 („Muzik Express”, „London X-Press”, „Say What”), Lemon Interrupt („Big Mouth”) czy składający się z tych samych muzyków Underworld (utwór „Mmm... Skyscraper, I Love You”) osiągnęły niebywałą popularność - często pierwszy nakład rozchodził się na długo przed zaspokojeniem popytu.

W tym czasie Andy Weathefall odszedł, by zająć się własnym projektem, znanym pod nazwą Sabres Of Paradise. Tak podsumował to Hall: „Dużo nas różni i niewiele czasu potrzeba, żeby się wkurwić. Andrew, niech go Bóg błogosławi, wkurwił się pierwszy”.

Właściwie już wtedy gwiazdą wytwórni stał się Underworld; ich kolejne single „Rez, Dark & Long”, „Cowgirl” czy „Bom Slippy” biły wszelkie rekordy. Podobnie stało się z dwoma albumami. Grupa została ulubieńcem prasy brytyjskiej. Zaczęła koncertować w najlepszych klubach; jej nazwę wymienia się jednym tchem, obok Orbital i Leftfield. W 1995 r. do Underworld dołączyła grupa Chemical Brothers, której kolejne single (,, 14th Century Sky”, „Kling To Me And I’ll Klong To You” i „My Mercurial Mouth”) cieszył się sporym powodzeniem, a album Exit Planet Dust był jednym z najlepiej sprzedających się płyt roku 1995.

Hity na singlowej liście przebojów UK Top  

Underworld Pearl's Girl (Carp Dreams ... Koi) 1996 24
Underworld Born Slippy [rm] 1996 2
Underworld Pearl's Girl [rm] 1996 22
Underworld Push Upstairs 1999 12
Underworld Jumbo 1999 21
Underworld King Of Snake 1999 17
Underworld Dark & Long [imp] 1999 168
Underworld Cowgirl 2000 24
Black Science Orchestra Heavy Gospel Morning 1995 133
Black Science Orchestra Save Us 1996 117
Chemical Brothers Leave Home 1995 17
Chemical Brothers Life Is Sweet 1995 25
Chemical Brothers Loops Of Fury (EP) 1996 13
The Chemical Brothers feat. Noel Gallagher Setting Sun 1996 1
Regular Fries King Kong 1999 : 83
Regular Fries Dust It 1999 138
Booker T pres. Shawn Benson I Know You Want Me 1996 171
Fire Island If You Should Need A Friend 1995 51
Fire Island White Powder Dreams 1997 127
Fire Island feat. Loleatta Holloway Shout To The Top 1998 23
Fire Island If You Should Need A Friend 1995 51
Fire Island White Powder Dreams 1997 127
Fire Island feat. Loleatta Holloway Shout To The Top 1998 23
Crime Flight In 2 Fantasy 1995 175
Roach Motel Work 2 Doo 1995 92
Roach Motel The Night 1996 99
Roach Motel pres. 2 Stupid Dogz Trouble 1996 200
X-Press 2 Muzik X-Press 1995 199
X-Press 2 The Sound 1996 38
X-Press 2 Tranz Euro Xpress 1996 45

Bomb The Bass

Bomb The Bass - Grupa z nurtu techno dance/hip hop, której liderem jest Tim Simenon (ur. ok. 1968 r. w londyńskiej dzielnicy Brixton w rodzinie szkocko-chińskiej). Według niektórych źródeł, był przez pewien czas niańką córki Genesisa P-Orridge'a, Caresse. Przebywanie w towarzystwie charyzmatycznego P-Orridge'a zadecydowało o przyszłości Simenona. Po ukończeniu kursu na inżyniera dźwięku w 1988 r. zdobył on popularność singlem "Beat Dis", który dotarł do piątego miejsca list przebojów; podobnie stało się w przypadku wydanego nieco później debiutanckiego albumu. Do pierwszej dziesiątki brytyjskich list weszły też utwory "Megablast" i "Say A Little Prayer"; w tym drugim zaśpiewała Maureen Walsh, która potem karierę solową rozpoczęła od utworu "Thinking Of You", wydanego przez firmę Urban. Simenon współpracował natępnie z Neneh Cherry (wyprodukował jej przeboje "Buffalo Stance" i "Manchild"). Urządziwszy własne studio, podjął się produkcji albumu grupy Cat, w której "na boku" działał Prince. Kolejnymi klientami Simenona byli Adamski ("Killer") i Seal ("Crazy"). Rozczarowany niewdzięcznością tej pracy (jak i jej kiepskimi efektami finansowymi), powrócił do Bomb The Bass. Wybrał sobie jednak nie najlepszy czas - był rok 1991, trwała właśnie wojna w Zatoce Perskiej i niezręcznie było używać takiej nazwy. Tak więc singel "Love So True", napisany wraz z basistą Dougiem Wimbushem (Sugarhill Gang, Tackhead) oraz wokalistką Lorettą Heywood, Simenon wydał pod własnym nazwiskiem.
W tym czasie współpracował też intensywnie z gitarzystą Kenjim Suzukim i niezliczoną liczbą wokalistów i wokalistek. Grupa Bomb The Bass powróciła w 1995 r. z nowym albumem Clear, w znacznej mierze hiphopowym, a Simenon założył własną wytwórnię nagraniową-Stoned Heights, filię Island.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Beat dis/Dub Dis	Bomb The Bass	02.1988	2[9]	-	4th & Broadway BWAY 7462	[ Producer - Emilio Pasquez , Tim Simenon ][ Written By - E. Pasquez, C. Black, K. 33]
Megablast /Don' t make me wait	Bomb The Bass feat Merlin and Antonia	08.1988	6[9]	-	Mister-Ron DOOD 2	[ Producer - Pascal Gabriel ][ Written By - Tim Simenon]
Say a little prayer/10 Seconds To Terminate	Bomb The Bass feat Maureen	11.1988	10[10]	-	Rhythm King DOOD 3	[ Written By - Bacharach, David][Producer - Pascal Gabriel , Tim Simenon]
Winter in July/Dune Buggy Attack	Bomb The Bass	07.1991	7[9]	-	Rhythm King 657275 7	[ Written By -Tim Simenon, Guy Sigsworth, Loretta Heywood][Produced by Tim Simenon]
The air you breathe/Liquid Metal	Bomb The Bass	11.1991	52[3]	-	Rhythm King 657538 7	[ Written By -Loretta Haywood, Tim Simenon][Produced by Tim Simenon]
Keep giving me love/Moody	Bomb The Bass	05.1992	62[2]	-	Rhythm King 657988 5	[ Written By -Simenon, Wimbise, Heywood][Produced by Tim Simenon]
Bug powder dust	Bomb The Bass feat Justin Warfield	10.1994	24[3]	-	4th & Broadway BRCD 300	[ Written By -Simenon, Warfield][Produced by Tim Simenon]
Darkheart	Bomb The Bass feat Spikey Tee	12.1994	35[7]	-	4th & Broadway BRCD 305	[ Written By - Clayton, Simenon, Rennie][Produced by Tim Simenon]
1 to 1 religion	Bomb The Bass feat Carlton	04.1995	53[6]	-	4th & Broadway BRCDT 313	[Produced by Tim Simenon][written by Simenon / Clayton / McCarthy]
Sandcastles	Bomb The Bass	09.1995	54[4]	-	4th & Broadway BRCD 324	[Produced by Tim Simenon]
Beat dis/Megablast	Bomb The Bass	12.2002	185[1]	-	Simply Vinyl S12DJ-075

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Into the dragon	Bomb The Bass	10.1988	18[10]	-	Rhythm King DOOD LP 1
Unknown territory	Bomb The Bass	08.1991	19[4]	-	Rhythm King 468774 1
Clear	Bomb The Bass	04.1995	22[2]	-	4th & Broadway BRLP 611	[produced by Tim Simenon, Keith LeBlanc, Doug Wimbish]

CJ Bolland

Właśc. Christian Jay Bolland, ur. 18.06.1971 r. w Stockton-On-Tees (Anglia). Ten dzisiejszy mistrz techno w dzieciństwie przeprowadził się z 'całą rodziną do Antwerpii (Belgia), a własną muzykę tworzył już w wieku trzech lat. Ma dużą renomę na europejskiej scenie techno. Od początku nagrywał głównie dla wytwórni R&S, specjalizującej się w .muzyce techno cięższego kalibru.

Pierwszym zrealizowanym singlem był „Do That Dance”, nagrany pod pseudonimem The Project; w początkach swojej kariery Bolland pracował też jako Pulse („Powerhouse”), Space Opera („Space 3001”), Solution („Music” i „Beat Time”), Sonic Solution („Bagdad” i „Turbulence”), Schism („Reflect”); jego dziełem są EP-ki Ravesignals 1, 2 & 3. Wraz z wydaniem albumu The 4th Sign w 1992 r. porzucił dawne pseudonimy.

Na albumie znalazł się nowy taneczny przebój techno ;,Camargue”. Po wydaniu drugiego longplaya dla R&S w 1995 r. muzyk dał się skusić finansowej propozycji firmie Internal, dołączając do tanecznej czołówki (Orbital, Salt Tank, The Advent). Po inauguracyjnym, dobrze przyjętym singlu „Sugar Is Sweeter”, pojawił się długo zapowiadany album The Analogue Theatre. Bolland realizuje też remiksy, na przykład „Dominator" grupy Human Resource czy „In Your Blood” Baby Forda.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Neural Paradox	CJ Bolland	10.1995	183[1]	-	R & S Records RS 95081	[written by Christian Jay Bolland][produced by Christian Jay Bolland]
Sugar Is Sweeter	CJ Bolland	10.1996	11[19]	-	Internal LIECD 35	[written by Christian Jay Bolland, Kris Vanderheyden][produced by Kris Vanderheyden, Christian Jay Bolland]
The Prophet	CJ Bolland	05.1997	19[3]	-	FFRR FCD 300	[written by Christian Jay Bolland, Kris Vanderheyden][produced by Kris Vanderheyden, Christian Jay Bolland]
It Ain't Gonna Be Me	CJ Bolland	07.1999	35[5]	-	Essential Recordings ESCD 5	[written by Christian Jay Bolland][produced by Christian Jay Bolland]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Starship Universe E.P.	CJ Bolland	09.1995	123[1]	-	Internal LIARX 22	-
The Analogue Theatre	CJ Bolland	10.1996	43[2]	-	Internal TRU LP 13	[produced by C.J. Bolland, J.C. Russell, Kris Vanderheyden]

Fastway

FASTWAY, grupa brytyjska. Powstała w czerwcu 1982 w Londynie. Na jej czele stanęli dwaj znani instrumentaliści: Eddie "Fast" Ciarke (5.10.1950, Isleworth, Middlesex) - g, voc z Motorhead i Pete Way- b z UFO, podobno namówieni przez kolegów z Twisted Sister (Ciarke współpracował z tym zespołem jako gitarzysta, Way jako producent). Składu dopełnił z początku Nicky "Topper" Headon (właśc. Nicholas Bowen Headon; 30.05.1955, Bromley, Kent) - dr, k, g z The Clash, ale niebawem okazało się, że uzależnienie od narkotyków dyskwalifikuje go jako członka Fastway. I we wrześniu tego roku dołączyli dwaj inni muzycy: Dave King (1962, Dublin, Irlandia) - voc, były wokalista Mama's Boys i Stilwood, oraz Jerry Shirley (4.02.1952, Wettenham Cross) -dr, perc, k, były perkusista Humble Pie.


Niestety, niebawem Way odszedł do zespołu Ozzy'ego Osbourne'a (później utworzył Waysted). W nagraniu pierwszej płyty, "Fastway", gościnnie wziął udział Mick Feat - b, na koncerty dołączył Alfie Agius - b z Teardrop Explodes i dopiero na początku 1984 na stałe pozyskano Charliego McCrackena-b z Taste. W 1985 zrezygnowali McCracken i Shirley. Ciarke, który został sam z Kingiem, nie zamierzał się jednak poddawać i dobrał sobie nowych współpracowników: Shane'a Carrolla - g, k, Paula Reida - b i Alana Connora - dr. W 1988 i ten skład się rozsypał. Nowym wokalistą został wówczas Lea Hart -voc, wywodzący się z The Roll Ups i Ya Ya. A w nagraniu albumu "On Target" oprócz Clarke'a i niego wzięli udział trzej doświadczeni muzycy: Don Airey (21.06.1948, Sunderland) - k, znany m.in. z Colosseum II, Rainbow i zespołu Ozzy'ego Osbourne'a, Neil Murray (27.08.1950, Edynburg, Szkocja) - b, znany m.in. z Colosseum II i Whitesnake, oraz Gary Ferguson - dr, znany m.in. z zespołu Gary'ego Moore'a. Jednakże na żywo Clarke'a i Harta wspierali wówczas Paul Gray - b z UFO i Steve Clark - dr. Z kolei podczas sesji, której owocem była płyta "Bad Bad Girls", zamiast nich pojawili się m.in. Toby Sadler - k z Airrace oraz Nibs Carter - b i Nigel Glockler- dr, obaj z Saxon. Od 1990 Clarke'owi i Hartowi towarzyszyli: Amerykanin K.B. Brenbi Riff Raff-dr. Formacja działała do 1991.
Grupa podpisała kontrakt z wytwórnią CBS i w kwietniu 1983 zadebiutowała płytą "Fastway", nagraną przy pomocy znanego amerykańskiego producenta Eddiego Kramera. Zaproponowała muzykę, która z jednej strony odwoływała się do najlepszych tradycji brytyjskiego hard rocka, chociażby do twórczości Led Zeppelin (Say What You Will) czy Black Sabbath (We Become One, Heft!), z drugiej zaś nawiązywała do amerykańskiego ostrego grania spod znaku Aersomith czy Teda Nugenta. Dowodząca świetnego rzemiosła kompozytorskiego, efektownie zaaranżowana, grana z werwą, zyskała ona wielu fanów, zwłaszcza w Stanach, gdzie formacja intensywnie koncertowała u boku m.in. Iron Maiden i Saxon. Album sprzedał się tam w półmilionowym nakładzie. Ale i w Europie miał zwolenników - pierwszy z dwóch towarzyszących mu tam singli - Easy Livin'/Say What You Will/Far From Home z marca i We Become One/Crazy Dream z czerwca tego roku - trafił na dalsze pozycje list przebojów.
Niestety, płyta "All Fired Up" z czerwca 1984, promowana singlami The Stranger/Hurtin' Me z maja i All Fired Up/Hurtin' Time z lipca tego roku, była bladym echem debiutu. Wyprodukowana znowu przez Kramera, zawierała tylko kilka prawdziwie udanych kompozycji, jak zeppelinowskie w klimacie If You Could See i Tell Me, za bardzo wszakże przypominająca Say You Will. I mimo intensywnej działalności koncertowej, zwłaszcza w Stanach, m.in. u boku Scorpions, Ratt i Rush, formacji nie udało się powtórzyć wcześniejszego sukcesu - dzieło sprzedało się znacznie gorzej niż "Fastway". A jego niepowodzenie było powodem rozłamu w grupie.
Album "Waiting For The Roar" z lutego 1986, nagrany w londyńskim studiu Abbey Road, w odmłodzonym składzie, z udziałem orkiestry symfonicznej, wyprodukowany przez Terry'ego Manninga, byt świadectwem zwrotu ku muzyce bardziej komercyjnej, gładszej, pozbawionej dawnej ostrości wyrazu, np. The World Waits For You, Kill Me With Your Heart, Tired Of Your Love. Przepadł na rynku, podobnie jak towarzyszący mu singel The World Waits For You/Doin' just Fine ze stycznia 1986, mimo udanych europejskich koncertów w tym czasie u boku AC/DC. Karierę formacji w Stanach pomogła odbudować płyta "Trick Or Treat" z listopada 1986, zawierająca utwory stworzone i nagrane do zwariowanego horroru Trick Or Treat (1986, reż. Charles Martin Smith) z udziałem m.in. Ozzy'ego Osbourne'a jako kaznodziei. W tym czasie grupie zdarzało się zresztą poprzedzać koncerty dawnego frontmana Black Sabbath, np. na początku 1988 w Irlandii.
Niestety, grupa nie poszła za ciosem i następne albumy, "On Target", wydany w marcu 1988 przez GWR wraz z singlem A Fine Line/Change Of Heart, oraz "Bad Bad Girls", nagrany przy pomocy dziewcząt z Girlschool, wydany w kwietniu 1990 przez Legacy wraz z singlami Bad Bad Girls i I've Had Enough/All Shook Up, potwierdzały wyczerpanie się inwencji muzyków. Wkrótce potem formacja przestała istnieć.
Ciarke po rozwiązaniu Fastway próbował działać jako solista i w tej roli zadebiutował albumem "It Ain't Over 'Til It's Over" (Cheąuered Flag, 1993). Wziął udział w nagraniu płyty "Gimme All Your Top - A Tribute To ZZ Top" (Big Eye, 2001). Z Hartem grał w All Stars. Gościnnie wspomagał w studiu m.in. Necropolis. King po odejściu z grupy założył z Mandym Meyerem, gitarzystą znanym z Krokus, Cobra i Asia, formację Katmandu i nagrał z nią płytę "Katmandu" (Epic, 1991). Później kierował zespołem Dave King Thing, który przekształcił się w Flogging Molly, znany z albumów: "Alive Behind The Green Door" (DKL, 1997), "Swagger" (SideOneDummy, 2000) i "Drunken Lullabies" (SideOne-Dummy, 2002).
Hart firmował płyty "Trapped" (Funhouse, 1991) i "Ready To Rumble" (Bellaphon, 1994) oraz był pomysłodawcą albumu "Santa Claus Goes Heavy Metal" (Zero, 1994), nagranego przy współudziale wielu rockowych znakomitości, m.in. Clarke'a, Paula Di'Anno, znanego z Iron Maiden, Johna Slomana, znanego z Uriah Heep, Denny'ego Laine'a, znanego z The Moody Blues i Wings Paula McCartneya, Guya Baileya, znanego z Quireboys, i Tima Cartera, znanego z Saxon. Działał też w zespole True Brits (utworzonym z Dennisem Strattonem i Clive'em Burrem, byłymi muzykami Iron Maiden). Gościnnie wspomagał w studiu m.in )Joan Jett, Bad Company, Foreigner. Był producentem nagrań m.in. Jackie Bodimead z Girlschool. Murray kontynuował karierę m.in. w Black Sabbath i Splinter Group Petera Greena.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Easy Livin' / Say What You Will / Far Far From Home	Fastway	04.1983	74[1]	-	CBS A 3196	[written by Fastway][produced by Eddie Kramer]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fastway	Fastway	05.1983	43[2]	31[32]	Columbia 38 662	[produced by Eddie Kramer]
All Fired Up	Fastway	07.1984	-	59[14]	Columbia 39 373	[produced by Eddie Kramer]
Trick or Treat	Fastway	11.1986	-	156[12]	Columbia 40 549	[produced by 'Fast' Eddie Clarke]
On Target	Fastway	04.1989	-	135[10]	GWR 75 411	[produced by Eddie Clarke, Lea Hart]

John Farrar

John Farrar (urodził się w dniu 8 listopada 1946 roku w Melbourne w Australii) jest producentem muzycznym, kompozytorem, aranżerem , wokalistą i gitarzystą, który jest najlepiej znany z pracy z Olivią Newton-John,dla której napisał i wyprodukował wiele hitów.
Farrar jest byłym członkiem kilku grup, w tym The Shadows, Marvin Welch & Farrar, The Strangers i The Mustangs. Jest także ojcem basisty Phantom Planet,Sama Farrara, jak również gitarzysty/ klawiszowca Maxa Farrara z grupy Azura.
Farrar zaczął grać na gitarze, gdy miał dwanaście lat, i mając szesnaście zaczął grać w lokalnych zespołach rockowych, takich jak The Mustangs. Wkrótce Farrar dołączył The Strangers , który występował w popularnym programie muzycznym The Go!! Show. Obie przyszłe żony Farrara, Pat Carroll i Olivia Newton-John pojawiały się w tym programie jako wokalistki. Po powrocie z turnee Newton-John, Carroll został zmuszony do powrotu do Australii, bo jego wiza wygasła, a Olivia (która urodziła się w Wielkiej Brytanii) została. Farrar ożenił się z Pat Carroll. Po ślubie, Carroll ograniczyła swoje występy i okazjonalnie wystepowała w duecie z Newton-John, i śpiewanie w chórkach, głównie w podczas sesji produkcyjnych Farrar / Newton-John .
Nowożeńcy powrócili do Anglii ,gdy Farrar został zaproszony, aby stać się członkiem grupy Marvin, Welch & Farrar , z dwoma byłymi członkami The Shadows , Hankiem Marvinem i Bruce Welchem . Marvin, Welch & Farrar nagrali dwa albumy, tytułowy album wydany w 1971 roku i Second Opinion (wydany w obu wersjach:kwadrofonicznej i stereo), który został wydany w 1972 roku. Trzeci album sygnowali tylko Hank Marvin i Farrar.The Shadows zostali zreformowani w tym czasie w celu reprezentowania Wielkiej Brytanii w konkursie Eurowizji , a John Farrar dołączył do nich jako drugi gitarzysta i wokalista. Dwa lata wcześniej Farrar pojawiły się w tym samym show jako gitarzysta i wokalista wspierajacy Cliffa Richarda .
W okresie 1971-76 wszyscy członkowie The Shadows (z wyjątkiem Hanka Marvina ), tacy jak John Farrar, Bruce Welch (do wydania drugiego albumu), Brian Bennett , Alan Hawkshaw , Alan Tarney , Dave Richmond i Trevor Spencer oraz australijski muzyk sesyjny Kevin Peek i Terry Britten i kilku innych mniej znanych muzyków sesyjnych byli wykorzystywani jako muzycy sesyjni, nagrywający wszystkie wczesne albumy Olivii Newton-John w słynnym studiu londyńskim Abbey Road, które początkowo zostały wydane dla Pye , a następnie dla EMI w Wielkiej Brytanii / Irlandii (dla Festival w Australii).

W 1974 roku Farrar po raz pierwszy użył vocoder SFX w instrumentalnym utworze "No, No, Nina" rok wcześniej niż Peter Frampton na słynnym już podwójnym albumie Live oraz singlu Show me the way . W wokalnej wersji No No Nina pojawił się na albumie Specs Appeal jako utwór pretendujacy do konkursu Eurowizji.
Farrar pojawiał się na wielu albumach Shadows w tym okresie; Rockin' with Curly Leads, Specs Appeal, Tasty i Live at the Paris Olympia, w szczególności zwraca uwagę jako utalentowany aranżer. Również w tym czasie, Bruce Welch i Farrar rozpoczęli pracę nad singlem Newton-John i odnieśli znaczące sukcesy z coverem Boba Dylana " If Not For You". Z Olivią Newton-John po podpisaniu kontraktu z MCA Records , Farrar rozpoczął karierę jako autor piosenek i producent . Jego udział w karierze Newton-John, to strumień złotych i platynowych przebojów.
Farrar największe sukcesy z Newton-John odniósł jako autor i producent filmowej wersji musicalu Grease w 1977 roku, po przypadkowym spotkaniu producenta Allana Carra na imprezie w Hollywood z jej starą przyjaciółką Helen Reddy , Olivia została wybrana do głównej roli Sandy. Podczas kręcenia producenci zdali sobie sprawę, że oryginalny musical był zbyt krótki, aby doprowadzić film do rozmiaru pełnometrażowego, i kilka dodatkowych piosenek było potrzebnych, więc Farrar napisał i przedstawił dwa oryginalne utwory, " Hopelessly Devoted To You " i "You're The One That I Want". Oba zostały zaakceptowane i włączone do filmu i okazały się najbardziej udanymi piosenkami na soundtracku, stając się międzynarodowymi hitami, wydanymi jako single w 1978 roku.
Na początku lat 80-tych Pamela Stephenson z BBC w satyrycznym serialu komediowym Not the Nine O'Clock News sparodiowała jego styl tworzenia muzyki piosenką z przymrużeniem oka "Typical bloody typical" napisaną, nagraną i wyprodukowaną przez Howarda Goodalla.
W połowie lat 90-tych, Farrar współpracował z Newton-John i autorem tekstów Timem Rice nad musicalem o Cliffie Richardzie Heathcliff oparte na powieści Emily Brontë Wichrowe Wzgórza . Jego ostatnim musicalem jest Gidget, którego premiera została bezterminowo odroczona.
Farrar aktualnie używa Moonee Stawy studia nagrań w Sweetwater Road w Malibu USA . Farrar jest pierwszym i jedynym muzykiem w brytyjskiej muzyce pop, który zaangażował się w trzech kolejnych konkursach Eurowizji . W 1973 roku był gitarzystą Cliffa Richarda z "Power to All Our Friends"(2.). W 1974 roku został producentem i muzykiem Olivii Newton-John z "Long Live Love"(4). A w 1975 roku był członkiem zespołu The Shadows z " Let Me Be The One "(2.). 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
With Rainnie on my mind	John Farrar	08.1971	90[1]	-	Fable FB 066/-	-

Family Dogg

Pięcioosobowy zespół z liderem Steve'm Rowlandem i składający się z dwóch mężczyzn i dwóch dziewczyn . Są pamiętani głównie ze świetnie zrealizowanego hitu pop , "Way of Life", który był przebojem z pierwszej dziesiątki z 1969 roku.
Nie byli w stanie osiągnąć wielkich sukcesów w przyszłości, mimo tego , że Steve Rowland próbował wielu różnych składów pod tą samą nazwą w 1970r i 1976r, pozostając w pamięci jako wykonawcy jednego hitu. Christine Holmes przeszła do roli gospodarza w "Crackerjack" na krótko, nagrała kilka singli pod szyldem Kristine Sparkle i występowała w serialu "Who Do You Do" pod pseudonimem Kristine.
Family Dogg faktycznie rozpoczął działalność, w Madrycie w 1965 roku, kiedy spotkali się Steve Rowland i Albert Hammond . Obaj młodzianie byli wokalistami w oddzielnych zespołach popowych, której członkowie byli rdzennymi Hiszpanami. Steve był wokalistą grupy o komicznej nazwie ,Los Flaps ,i Albert urodzony na Gibraltarze, był głównym członkiem w grupie, Los Diamond Boys. Grupa dała duży koncert w Cerco Price, dużej sali koncertowej w centrum Madrytu w lecie 1965 roku,gdzie występowali również Los Flaps .
Rok później, w Londynie, Steve i Albert spotkali się ponownie. Dobre czasy w Hiszpanii zostały kontynuowane i zdecydowano , że związek ten należy kontynuować w Anglii. Efektem tej decyzji były narodziny Family Dogg. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Family Dogg/Storm	Family Dogg	11.1967	-	-	MGM 1360	[written by The Bee Gees][produced by Steve Rowland]
I Wear A Silly Grin/Couldn't Help It	Family Dogg	04.1968	-	-	Fontana TF 921	[written by Ryan][produced by Steve Rowland, Dave Dee]
Brown-Eyed Girl/Let It Rain	Family Dogg	09.1968	-	-	Fontana TF 968	[written by T. Hazzard][produced by Steve Rowland]
A Way Of Life/Throw It Away	Family Dogg	05.1969	6[14]	-	Bell BLL 1055	[written by Roger Cook, Roger Greenaway][produced by Steve Rowland]
Arizona/House In The Heather	Family Dogg	10.1969	-	-	Bell BLL 1077	[written by Kenny Young][produced by Steve Rowland]
When Tomorrow Comes Today/ This Unhappy Heart Of Mine	Family Dogg	03.1970	-	-	Bell BLL 1100	-
Coat Of Many Colours/ Jesus Loves You	Family Dogg	01.1971	-	-	Bell BLL 1139	[written by Doug Flett, Guy Fletcher][produced by Steve Rowland]
Sweet America/Rikers Island	Family Dogg	09.1972	-	-	Buddah 2011143	[written by Channel, Cook, Greenaway][produced by Steve Rowland]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
A Way Of Life	Family Dogg	11.1969	-	-	Bell SBLL 122	[produced by Steve Rowland]
View From Rowland's Head	Family Dogg	.1972	-	-	Polydor 2318 061	-

Farm

FARM, grupa brytyjska. Powstała w 1982 w Liverpoolu założona przez byłych muzyków zespołu The Excitements. Z początku rozważała kilka innych nazw, jak The La's czy The Adams Family, ale ostatecznie zdecydowała się na The Farm od Maghull Farm pod Liverpoolem — miejsca pierwszych prób. Tworzyli ją: Pete "Hooto" Hooton (28.09.1962, Liverpool) - voc, Steve Grimes (4.06.1962, Liverpool) -g, Philip Strongman - b, Andy McVann - dr.
Później wyłonił się inny skład: Hooton, Grimes, McVann, John Melvin - g, Carl Hunter (14.04.1965, Liverpool) -b. Tony Evans - tb, George Maher - tp, Steven "Snowy" Levy - s, a na niektóre koncerty zapraszano dodatkowo Joe Muskera — perc (niebawem zrezygnowano z jego usług).
W 1986 zmarł McVann — ścigany przez policję za jakieś przewinienie rozbił samochód i zginął na miejscu. Wtedy zatrudniono Micka Hanratty'ego - dr. W końcu 1987 odeszli Evans, Maher i Levy, a ponadto miejsce Hanratty'ego zajął Roy Boulter (2.07.1964, Liverpool) - dr, Melvina zaś zastąpił Keith "Beast" Mullen (ur. w Bootle; później przyjął pseudonim Love) - g. Na początku 1989 dołączył Ben Leach (2.05.1969, Liverpool) - k. W 1990 stałą współpracę z grupą nawiązał Ray Toohey - k, ale niebawem trafił na dwa i pół roku do więzienia za działalność polityczną.
Zaczęła od nagrania dwóch taśm demo. Pierwsza powstała w kwietniu 1982 i zawierała m.in. piosenki Touch Me i Until The Day I die; na drugiej, ze stycznia 1983, znalazły się m.in. utwory Wearing That Smile i Violent Playground. Intensywnie koncertowała, głównie w Liverpoolu i okolicy. W 1984 wzięła udział w programie BBC2 — Oxford Road Show. Zwróciła na siebie uwagę Grahama "Suggsa" McPhersona, wokalisty pokrewnej stylistycznie formacji Madness. Od tej pory często korzystała z jego pomocy. W końcu roku nagrała z nim jako producentem maksisingel Hearts And Minds dla małej firmy Skysaw.
Zaprezentowała się jako grupa zafascynowana punkiem spod znaku The Jam (Hooton redagował przed utworzeniem The Farm gazetkę dla fanów tego zespołu — "The End") i The Clash, ale przede wszystkim ska w wersji Madness i The Specials. Uwagę publiczności zwróciły inteligentne teksty jej piosenek, zwłaszcza Same Old Story, próba przeciwstawienia się sielankowym wyobrażeniom o Liverpoolu i pokazania realistycznego obrazu miasta, słynącego z przestępczości i ogromnego bezrobocia. Rok później dorobiła się drugiego singla, Steps Of Emotion, wydanego przez małą wytwórnię Admiralty.
Podpisany w 1986 kontrakt z firmą Fire zaowocował singlem Some People i albumem Pastures old and new, zawierającym nagrania z płytki Hearts And Minds i z sesji radiowych. Na początku 1987 odbyła pierwsze dłuższe tournee po kraju - razem z The Housemartins. Muzycy tego zespołu pomogli jej przetrwać trudny okres w karierze, od 1986 do 1989 (m.in. pożyczyli jej pieniądze na uszycie koszulek z napisem The Farm, sprzedawanych z dużym zyskiem; próbowali też zainteresować jej nagraniami firmę Polydor- niestety bezskutecznie). Następny singel Body And Soul, wydany w czerwcu 1989 przez Foresight, był artystycznym nieporozumieniem - błahe piosenki o mdłym syntezatorowym brzmieniu nie miały nic wspólnego z wcześniejszymi dokonaniami The Farm.
W tym czasie grupa, zniechęcona wynikami dotychczasowej działalności, postanowiła bardziej aktywnie zająć się swoją karierą. Przede wszystkim utworzyła wraz z przyjaciółmi małą firmę płytową Produce (głównym inwestorem był zamożny wielbiciel - Barney Moore, ale do uruchomienia wytwórni przyczynił się też Hunter, który nieźle zarabiał jako plastyk). Ponadto unowocześniła brzmienie swojej muzyki, m.in. efektami uzyskiwanymi techniką samplingu. Pierwszym wynikiem tych działań był wydany w kwietniu singel z piosenką Stepping Stone z repertuaru The Monkees i The Sex Pistols, udziwnioną wstawkami z utworu The Power zespołu Snap!.
Tak zrodził się nowy styl The Farm, łączący elementy klasycznego rocka oraz muzyki tanecznej lat dziewięćdziesiątych. Formacja zaczęła zdobywać popularność, o czym świadczyło choćby zaproszenie do udziału w koncertach Big Audio Dynamite i w festiwalu rockowym na Ibizie obok 808 STATE czy The BELOVED. Ugruntowała sukces następnymi singlami z 1990: Groovy Train i gwiazdkowymi All together now (nietypowa piosenka w repertuarze The Farm, oparta na temacie jednego z kanonów Johanna Pachelbela, nagrana z gościnnym udziałem wokalisty znanego z Wah! — Pete'a Wyliego).
W lutym 1991 dorobiła się albumu Spartacus, zawierającego utwory znane już z singli, od Hearts And Minds po Groovy Train i All Together Now, ale przede wszystkim premierowe, choćby Sweet Inspiration, Very Emotional, How Long, Higher And Higher czy Tell The Story. Urzekały one porywającymi do tańca rytmami, ale i trochę przytłaczały nadmiarem efektów dźwiękowych. Płytę promowała na największym w dotychczasowej karierze tournee po kraju.
Wkrótce potem związała się z wielką wytwórnią płytową Columbia (uzyskała milion funtów zaliczki; utworzyła w ramach firmy własną - End Product). Dla niej nagrała następne single, jak Mind, Love See No Colour i The Rising Sun, oraz album Love see no colour, wydany w październiku 1992. Zaproponowała bardziej urozmaicony repertuar niż poprzednio: i nowoczesną muzykę taneczną (It's Been A Long Time), i bezpretensjonalne, melodyjne piosenki (Hard Times, Mind), i epickie songi opracowane z rozmachem charakterystycznym dla produkcji Phila Spectora (Love See No Colour), i utwór nawiązujący do stylu The Clash (Been A Long Time', autorem pierwszej wersji tekstu, opiewającej The Farm, był Mick Jones, były muzyk The Clash, jednakże formacja nie zdecydowała się na wykonanie peanu na swoją cześć i napisała szybko inne słowa), a wreszcie zgrabną przeróbkę jednego z przebojów zespołu Human League (Don't You Want Me).
Wiele kompozycji pomysłowo wzbogaciła muzycznymi cytatami, np. Suzy Boo fragmentem irlandzkiej ludowej ballady antywojennej Johnny Goes Off To Be A Soldier, Good Morning Sinners strofą hymnu religijnego Jerusalem, a Tooth Fairy tematem Sonaty księżycowej Beethovena. Ogromne ambicje ujawniały teksty piosenek, napisane jak zawsze przez Hootona, będące wypowiedzią przeciwko nieprawościom współczesnego świata. Dotyczyły rasizmu (Love See No Colour), okrucieństwa kary śmierci (Been A Long Time), represyjnego modelu wychowania w szkołach angielskich (Good Morning Sinner — napisany pod wrażeniem filmu Samotność długodystansowca Tony'ego Richardsona), zbrodni wojennych (Suzy Boo - wynik fascynacji powieścią Heroes Johna Pilgera, przypominającą jeden z tragicznych epizodów wojny wietnamskiej, a mianowicie bombardowanie przez lotnictwo amerykańskie cmentarzy jako przypuszczalnych miejsc spotkań przywódców Vietcongu), ucieczki ludzi młodych przed trudami codzienności w świat narkotyków (Mind). Interesującym i zabawnym eksperymentem literackim był utwór News International, stworzony techniką kolażu z bzdurnych nagłówków gazet niedzielnych z lipca 1992.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Stepping Stone / Family of Man	Farm	05.1990	58[5]	-	Produce MILK 101	[written by Hooton, Grimes, Boyce, Hart][produced by Terry Farley, Mr Suggs]
Groovy Train / Groovy Train (3:30 a.m. mix)	Farm	09.1990	6[13]	41[16]	Produce MILK 102	[written by Hooton, Grimes][produced Graham Macpherson , Mark Saunders]
All Together Now / All Together Now (Terry Farley mix)	Farm	12.1990	4[12]	-	Produce MILK 103	[written by Hooton, Grimes][produced by Graham McPherson]
Sinful! (Scary Jiggin' With Doctor Love)	Pete Wylie and The Farm	04.1991	28[5]	-	Siren SRNT 138	-
Don't Let Me Down / Don't Let Me Down (Terry Farley mix)	Farm	05.1991	36[3]	-	Produce MILK 104	[written by Hooton, Grimes][produced by Graham McPherson ]
Mind / Stepping Stone	Farm	08.1991	31[4]	-	Produce MILK 105	[written by Hooton, Mullin][produced by Graham McPherson, Mark Saunders]
Love See No Colour (Suggs mix) / Love See No Colour (Noel Watson mix)	Farm	12.1991	58[4]	-	Produce MILK 106	[written by Hooton, Grimes, Hunter ][produced by Graham McPherson, Mark Saunders]
Rising Sun / Creepers	Farm	07.1992	48[3]	-	End Product 658173 7	[written by Hooton, Grimes][produced by Graham McPherson, Kevin Petrie]
Don't You Want Me / Obviously	Farm	10.1992	18[5]	-	End Product 658468 2	[written by Callis, Wright, Oakey][produced by Mark Saunders]
Love See No Colour (re-mix)	Farm	01.1993	35[4]	-	End Product 658468 7	[written by Hooton, Hunter, Grimes][produced by Mark Saunders, Graham McPherson]
All Together Now 2004	Farm feat. The SFX Boys Choir	06.2004	5[5]	-	Demon ATN 2014	[written by Hooton, Grimes]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Spartacus	Farm	03.1991	1[1][17]	-	Produce MILK LP1	[gold-UK][produced by Stan Cullimore, Paul Heaton, Suggs]
Altogether now-The very best of...	Farm	06.2004	184[1]	-	DMG TV	-

John Farnham

Wokalista, ur. 1.07.1949 r. w Dagenham w hrabstwie Essex, Anglia, który od ponad trzech dziesięcioleci cieszy się nie słabnącą popularnością w Australii. Po nagraniu w 1968 r. popowego przeboju "Sadie", idąc za radą swego menedżera, postanowił poświęcić się właśnie temu gatunkowi muzyki i zarejestrował kolejne 13 przebojowych singli.
W latach 1969-1973 pięć razy z rzędu wybierany był w plebiscytach publiczności "królem australijskiego popu"; występował również w spektaklach scenicznych i musicalach. Jednak w drugiej połowie lat 70-tych jego kariera utknęła w martwym punkcie i dopiero w połowie następnego dziesięciolecia udało mu się nagrać kolejny przebój. Tym razem była to przeróbka nieśmiertelnego "Help" z repertuaru Beatlesów. W tym okresie Farnham założył również własny zespół, z którym koncertował do 1982 r., kiedy to otrzymałi propozycję zastąpienia wokalisty Glenna Shorrocka w zespole Little River Band.
Artyście nie udało się niestety pomóc nowym kolegom w powtórzeniu wcześniejszych sukcesów, toteż postanowił powrócić do kariery solowej. Materiał na swój "comebackowy" album, Whispering Jack, wybierał spośród setek piosenek autorstwa bardziej i mniej znanych twórców. Wysiłek ten opłacił się, gdyż longplay sprzedano w największej liczbie egzemplarzy w historii Australii. Ten ogromny sukces był w pełni zasłużony - na płycie zamieszczono bowiem bardzo zróżnicowane utwory, doskonale prezentujące charakterystyczny głos Farnhama. Mając za sobą wierne poparcie fanów, wokalista nie bał się zmieniać swego stylu i próbować sił także i w innych gatunkach. W 1987 r. jego singel "You're The Voice" wszedł do Top 10 brytyjskiej listy przebojów. Album Age Of Reason powstał według sprawdzonej wcześniej recepty, jednak na kolejnych wydawnictwach Farnhama znalazły się już utwory głównie jego autorstwa.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Sadie (The Cleaning Lady) / In My Room	John Farnham	12.1967	1[6][33]	2[9]	Columbia DO 5032/Columbia DNZ 10 546	-
Underneath the Arches / Friday Kind of Monday	John Farnham	03.1968	6[15]	B:11[6]	Columbia DO 5060/Columbia DNZ 10 559	-
I Don't Want to Love You/Jamie	John Farnham	07.1968	6[17]	-	Columbia DO 8421/-	-
Rose Coloured Glasses / Scratchin' Ma Head	John Farnham	10.1968	19[18]	-	Columbia DO 8500/-	-
I Saw Mommy Kissing Santa Claus / The Little Boy That Santa Claus Forgot	John Farnham	12.1968	41[5]	-	Columbia DO 8604/-	-
One / Mr Whippy	John Farnham	07.1969	4[26]	-	Columbia DO 8827/-	-
Raindrops Keep Fallin' on My Head / Two	John Farnham	11.1969	1[24]	-	Columbia DO 8965/-	-
Comic Conversation / Pretty Things	John Farnham	10.1970	10[20]	-	Columbia DO 9234/-	-
Acapulco Sun / As Long as Life Goes On	John Farnham	05.1971	40[14]	-	Columbia DO 9486/-	-
Baby Without You / That's Old Fashioned (with Allison Durbin)	John Farnham	11.1971	27[21]	-	HMV EA 9668/-	-
Walking the Floor on My Hands / My Favourite Occupation	John Farnham	11.1971	36[22]	-	HMV EA 9709/-	-
Rock Me Baby / Nobody's Fool	John Farnham	09.1972	6[21]	-	HMV EA 9999/-	-
Don't You Know It's Magic / Sweet Cherry Wine	John Farnham	12.1972	12[15]	-	HMV EA 10 092/-	-
Everything Is Out of Season / It's Up to You	John Farnham	03.1973	9[12]	-	HMV EA 10 083/-	-
I Can't Dance to Your Music / Beautiful City	John Farnham	07.1973	19[12]	-	EMI EMI 10 275/-	-
Shake a Hand / If You Would Stay	John Farnham	11.1973	48[13]	-	EMI EMI 10 322/-	-
One Minute Every Hour / Baby Don't Get Hooked on Me	John Farnham	09.1974	91[5]	-	EMI EMI 10 601/-	-
Things to Do / To Be or Not to Be	John Farnham	01.1975	88[5]	-	EMI EMI 10 637/-	-
Help / Back to the Backwoods	John Farnham	07.1980	8[15]	-	WBE WBE 284/-	-
She's Everywhere / On My Own	John Farnham	10.1980	90[3]	-	WBE WBE 364/-	-
Please Don't Ask Me / I Never Did Get Through	John Farnham	01.1981	67[7]	-	WBE WBE 396/-	-
Too Much Too Soon / Jillie's Song	John Farnham	04.1981	82[7]	-	WBE WBE 438/-	-
That's No Way to Love Someone / Blame It on the Weather (Live) (as The John Farnham Band)	John Farnham	10.1981	52[13]	-	WBE WBE 569/-	-
You're the Voice / Going, Going, Gone	John Farnham	10.1986	1[7][26]	13[19]	Wheatley WRS 034/Wheatley WRS 034	-
Pressure Down / Let Me Out	John Farnham	12.1986	4[26]	8[14]	Wheatley WRS 038/Wheatley WRS 038	-
A Touch of Paradise / Help [Live]	John Farnham	03.1987	24[17]	49[1]	Wheatley WRS 039/Wheatley WRS 039	-
Reasons / One Step Away	John Farnham	10.1987	60[9]	-	Wheatley WRS 041/-	-
Age of Reason / When the War Is Over	John Farnham	07.1988	1[3][20]	4[16]	RCA/Wheatley 104 904/RCA 104 904	-
Two Strong Hearts / It's a Long Way to the Top (If You Wanna Rock'n' Roll)	John Farnham	09.1988	3[20]	28[9]	RCA/Wheatley 104 945/RCA 104 945	-
Beyond the Call / Blow by Blow	John Farnham	11.1988	41[10]	-	RCA/Wheatley 104 981/-	-
We're no angels	John Farnham	05.1989	87[3]	-	RCA/Wheatley 105 031/-	-
Communication (Duet with Dannielle Gaha) / Attitude (Performed by Question Time)	John Farnham	08.1989	13[13]	-	RCA/Wheatley 105 072/-	-
Chain Reaction / In Your Hands	John Farnham	08.1990	6[22]	21[11]	RCA Victor 105 158/RCA 105 158	-
That's Freedom	John Farnham	10.1990	3[18]	28[9]	RCA Victor 105 172/-	-
Burn for You	John Farnham	11.1990	5[16]	-	RCA Victor 105 187/RCA 104 945	-
When Something Is Wrong With My Baby (With Jimmy Barnes)	John Farnham	11.1991	2[16]	6[10][gold]	Mushroom K 11 048/Mushroom C 11 048	-
Please Don't Ask Me / I Never Did Get Through	John Farnham	11.1991	22[13]	-	RCA/Wheatley CCD 054/-	-
Everything's Alright	John Farnham with Kate Ceberano and Jon Stevens	07.1992	6[16]	-	Emerald City 863 378-2/-	-
Seemed Like A Good Idea At The Time	John Farnham	09.1993	16[12]	-	RRCA 743211646925/-	-
Angels	John Farnham	12.1993	36[5]	-	-/-	-
Have A Little Faith	John Farnham	03.1996	3[7]	-	-/-	-
A Simple Life	John Farnham	05.1996	29[6]	-	-/-	-
Heart's On Fire	John Farnham	09.1996	50[2]	-	-/-	-
Everytime You Cry	John Farnham & Human Nature	10.1997	3[15]	-	-/-	-
Trying To Live My Life Without You	John Farnham	07.2000	42[3]	-	Gotham / RCA 74321775682/-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Everybody Oughta Sing a Song	John Farnham	02.1969	12[15]	-	Columbia SCXO 7891/-	-
Looking Through A Tear	John Farnham	07.1970	11[6]	-	Columbia SCXO-7920/-	-
Johnny	John Farnham	08.1971	24[9]	-	Columbia OSCD-7680/-	-
Together	John Farnham with Allison Durbin	09.1971	22[24]	-	Columbia OCSD-7682/-	-
Johnny Farnham Sings The Big Hits Of '73 Live!	John Farnham	10.1973	45[4]	-	EMI EMC-2506/-	-
Uncovered	John Farnham	07.1980	20[12]	-	Wheatley Brothers WBEX-1002/-	-
Whispering Jack	John Farnham	10.1986	1[25][127][24x-platinum]	2[63][platinum]	Wheatley SFL1-0149/RCA SF 0149	-
John Farnham Phenomenon	John Farnham	05.1987	44[15]	-	J&B; JB300	-
Age Of Reason	John Farnham	07.1988	1[9][47][8x-platinum]	6[19][platinum]	RCA/Sony BMG SFL1-0168/RCA SF 0168	-
Chain Reaction	John Farnham	09.1990	1[5][50][8x-platinum]	8[16][gold]	RCA/Sony BMG VPL1-0830/RCA VP 0830	-
Full House	John Farnham	11.1991	2[23][5x-platinum]	16[9][gold]	RCA/Wheatley VPCD-0843/RCA VP 0843	-
Then Again...	John Farnham	10.1993	1[1][29][4x-platinum]	34[1]	RCA/Sony BMG 74321166652/RCA 7432116665	-
Romeo's Heart	John Farnham	06.1996	2[33][4x-platinum]	-	RCA/Sony BMG 74321373002/-	-
Anthology 1 - Greatest Hits 1986-1997	John Farnham	09.1997	1[1][24][3x-platinum]	-	Sony BMG 74321518692/-	-
Anthology 2: Classic Hits 1967-1985 (Recorded Live)	John Farnham	09.1997	12[15][platinum]	-	Sony BMG 74321518702/-	-
Anthology 3: Rarities	John Farnham	11.1997	20[8][gold]	-	Sony BMG 74321518712/-	-
Highlights from The Main Event	John Farnham	12.1998	1[2][28][5x-platinum]	-	Sony BMG 74321638832/-	-
Live At The Regent Theatre 1st July 1999	John Farnham	08.1999	7[5][platinum]	-	Sony BMG 74321699032/-	-
33 1/3	John Farnham	07.2000	1[4][22][platinum]	-	RCA/Sony BMG 74321773912/-	-
Greatest Hits	John Farnham	11.2000	-	13[11][gold]	-/RCA 7432179571	-
The Last Time	John Farnham	10.2002	1[1][36][3x-platinum]	-	Sony BMG 74321969012/-	-
One Voice - The Greatest Hits	John Farnham	10.2003	2[27][3x-platinum]	29[3]	Sony BMG 82876556482/RCA 8287655648	-
Together In Concert	John Farnham & Tom Jones	04.2005	3[11][platinum]	-	Sony BMG 82876682212/-	-
I Remember When I Was Young - Songs From The Great Australian Songbook	John Farnham	11.2005	2[8][2x-platinum]	-	Sony BMG 82876747652/-	-
The Essential 3.0	John Farnham	09.2009	6[11]	-	Sony BMG 88697553842/-	-
Jack	John Farnham	10.2010	2[11][gold]	-	Sony BMG 88697751692/-	-
The Acoustic Chapel Sessions	John Farnham	10.2011	10[7][platinum]	-	-/-	-

Bernard Fanning

Bernard Fanning (ur. 15 sierpnia 1969r w Brisbane, Australia) - australijski muzyk, wokalista i autor tekstów; wokalista i lider rockowego zespołu Powderfinger od 1989.
Dorastał w dzielnicy Brisbane, Toowong; w dzieciństwie został nauczony gry na pianinie przez swoją matkę. Jest absolwentem katolickiej szkoły St. Joseph's College, Gregory Terrace. W wieku 15 lat zaczął pisać pierwsze utwory. Po ukończeniu Joseph's College, studiował dziennikarstwo na University of Queensland, zrezygnował z nauki po roku, by zaczął karierę muzyczną (co doradził mu kolega z uczelni, studiujący ekonomię Ian Haug). Fanning dołączył do Hauga, Johna Collinsa i Stevena Bishopa, którzy założyli Powderfinger, oraz zajął miejsce wokalisty. W ciągu piętnastu lat działalności zespół wydał pięć albumów studyjnych i odniósł komercyjny sukces w Australii. W czasie zawieszenia działalności zespołu, Fanning wydał 31 października 2005 swój solowy album, Tea & Sympathy. Niebawem Powderfinger wznowił działalność i wydał szósty album.
Podczas, gdy Powderfinger gra muzykę typowo alternatywną, solowa twórczość Fanninga jest opisywana jako połączenie blues rocka i folku. Jest multiinstrumentalistą - potrafi grać na gitarze, pianinie, harmonijce ustnej i perkusji. Nierzadko otwarcie krytykuje działalność australijskich polityków, wspiera fundacje i zbiórki charytatywne. Jest formalnym obrońcą rdzennych mieszkańców Australii, Aborygenów.
Jego żoną od lutego 2007 jest hiszpanka Andrea Moreno, którą Fanning poznał podczas nagrań do swojego debiutanckiego albumu solowego, Tea & Sympathy.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Wish You Well	Bernard Fanning	02.2006	-	24[14]	-/Universal airplay	-
Watch Over Me	Bernard Fanning	07.2006	16[8]	-	-/-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Tea & Sympathy	Bernard Fanning	11.2005	1[1][58][5x-platinum]	11[18]	-/Universal DEX 9017	-
Departures	Bernard Fanning	06.2013	1[1][14]	35[1]	-/-	-
iTunes Sessions	Bernard Fanning	12.2013	19[1]	-	-/-	-
Civil Dusk	Bernard Fanning	08.2016	2[9]	-	Dew Process/-	[produced by Nick DiDia]
Brutal Dawn	Bernard Fanning	06.2017	2[3]	-	-/-	-

Family Stand

The Family Stand rozpoczęła działalność jako duet Jeffrey'a Smitha i Petera Lorda Morelanda. Grupa była początkowo znana jako Evon Geffries & The Stand, i występowała pod tą nazwą przez dwa lata.Człon nazwy Evon pochodzi od imienia matki Morelanda ; Geffries od Jeffa Smitha oraz The Stand, która była ulubioną książką St Victor tego roku. Nazwa wydawało się dobrym pomysłem na ten czas, ale później żałowali,gdyż przez cały czas trzeba było w wywiadach wyjaśniać jej pochodzenie.Zgodnie z sugestią A & R mana Merlina Bobba, nazwę zmieniono na bardziej zrozumiałą, Family Stand.
Wystartowali ,gdy Lord, wokalista i klawiszowiec, uzyskując dyplom z kompozycji muzycznej na Uniwersytecie Howarda, powrócił do Nowego Jorku. Lord zaczął współpracę z Smithem produkując i pisząc dla Mika Howarda, Willa Downinga i wielu innych.
Gdy grupa stała się znana jako The Family Stand, przyjęto trzeciego członka zespołu- Sandrę St Victor. Victor uczęszczała na Uniwersytet w Kansas, a po przeprowadzce do Nowego Jorku miała duże powodzenie jako wokalistka, współpracując z Freddie Jacksonem i Chaką Khan.
Pierwszy album grupy, Chain, przyniósł hit Ghetto Heaven, który osiągnął # 3 na R & B Chart.Utwór został zremiksowany przez Nellee Hooper & B Jazzy z Soul II Soul w 1990 roku. Wspomniany singiel osiągnął pozycję # 10 na UK Singles Chart w kwietniu 1990 roku.W tym samym czasie członkowie grupy byli w dużej mierze odpowiedzialni za tworzenie utworów na album Pauli Abdul Spellbound. W 1991 roku zespół wydał drugi album, Moon in Scorpio. Jednak album próbował iść w wielu kierunkach jednocześnie i często był bardziej rockowy niż R & B. W 1998 roku na miejsce Victor przychodzi Jacci McGhee ,gdy ta opuszcza grupę, by kontynuować karierę solową. W tym samym roku wydali nowy album, Connected. Album powrócił do brzmienia soul i potwierdził talent grupy do pisania piosenek i ich produkcji. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stand and deliever/Sax with a stranger	Evon Geffries & The Stand	10.1988	-	-	Atlantic 89 018	[53[7].R&B; Chart]
Ghetto Heaven	Family Stand	04.1990	10[11]	-	Atlantic 87 997	[written by Peter Lord,Sandra St. Victor,VJ Smith][produced by Peter Lord][3[19].R&B; Chart]
In Summer I Fall/Chain	Family Stand	08.1990	-	-	Atlantic 87 874	[written by Peter Lord][produced by Peter Lord, V. Jeffrey Smith][19[12].R&B; Chart]
Sweet Liberation	Family Stand	03.1991	-	-	Atlantic 87 775	[produced by Peter Lord, V. Jeffrey Smith][79[4].R&B; Chart]
Ghetto Heaven	Family Stand	01.1998	30[5]	-	Perfecto Red PERF 156T	[written by Peter Lord,Sandra St. Victor,VJ Smith][produced by Peter Lord, V. Jeffrey Smith]
You Don't Have To Worry/What Must I Do Now ?	Family Stand	02.1998	142[1]	-	EastWest 64 166	[written by Peter Lord,Sandra St. Victor,VJ Smith][63[9].R&B; Chart]