Mac and Katie Kissoon

Mac and Katie Kissoon to duet wykonujący muzykę z pogranicza popu i soulu,
tworzony przez rodzeństwo: Maca Kissoona (urodzonego jako Gerald Farthing, 11 listopada 1943 r. w Port-of-Spain na Trynidadzie i Tobago) oraz Katie Kissoon (urodzoną jako Katherine Farthing, 11 marca 1951 r. w Port-of-Spain). 

 W 1962 roku Mac i Katie Kissoon wyemigrowali wraz z rodziną do Wielkiej Brytanii. Katie rozpoczęła nagrywanie w 1965 roku, wydając cztery single pod pseudonimem Peanut; później była członkinią grupy Rag Dolls, która wydała po jednym singlu w latach 1967 i 1968. Mac Kissoon w latach 1966–1967 występował w zespole Marionettes, a następnie stanął na czele własnej formacji, która koncertowała w amerykańskich bazach wojskowych w Europie. Po powrocie do Wielkiej Brytanii w 1969 roku nagrał solowy utwór „Get Down With It Satisfaction” - składankę piosenek Bobby’ego Marchana oraz zespołu The Rolling Stones. Utwór ten dotarł do pierwszej trzydziestki list przebojów w Holandii, zajmując w lutym 1970 roku 29. miejsce.

  W 1969 roku Mac Kissoon wydał singiel „Get Down with It” (ze stroną B „Care About You”) nakładem wytwórni Young Blood (numer katalogowy 1001). Nagranie, opublikowane w formacie stereo, zostało zrecenzowane w wydaniu „Record Retailer” z 16 sierpnia. Autor recenzji zwrócił uwagę na wysoki głos Kissoona oraz interesującą aranżację. Wspomniał również o fragmentach utworu „Satisfaction” wplecionych w kompozycję, podsumowując ją jako utrzymaną w bluesowym, intensywnym klimacie, choć momentami nieco przesadzoną.W notowaniu z 20 września singiel zadebiutował na 13. miejscu listy przebojów R&B magazynu „Record Mirror”. W 1970 roku Mac nagrał swój solowy album „Souled Out” (znany również jako „Sole Satisfaction”), na którym znalazły się m.in. utwory „Get Down With It / Satisfaction”, „Baby I Love You” oraz „I Can Feel It”.

  Mac i Katie Kissoon nagrali swój pierwszy wspólny utwór - cover piosenki Lally’ego Stotta „Chirpy Chirpy Cheep Cheep” - z myślą o brytyjskim rynku. Wydana w lipcu 1971 roku wersja rodzeństwa Kissoon przegrała w Wielkiej Brytanii rywalizację z inną interpretacją tego utworu, wykonaną przez grupę Middle of the Road, która dotarła na szczyt brytyjskiej listy przebojów (UK Singles Chart), podczas gdy nagranie Kissoonów zatrzymało się na 41. miejscu. Jednak w Stanach Zjednoczonych wersja „Chirpy Chirpy Cheep Cheep” w wykonaniu Kissoonów odniosła sukces, docierając w październiku 1971 roku do 20. miejsca na liście Billboard Hot 100. 

 Mac i Katie Kissoon kontynuowali współpracę muzyczną. Choć ich kolejny singiel, „Freedom”, nie trafił na listy przebojów ani w Wielkiej Brytanii, ani w USA, zyskał popularność w innych krajach Europy, osiągając sprzedaż szacowaną na blisko milion egzemplarzy. W 1973 roku Neil Sedaka wydał utwór „Love Will Keep Us Together”, który w tym samym roku doczekał się coveru w wykonaniu duetu Mac & Katie Kissoon (w USA wydanego w 1974 roku). W 1975 roku własną wersję nagrał również duet Captain & Tennille, czyniąc z tej piosenki światowy przebój. Kissoonowie wciąż odnosili sukcesy na europejskich listach przebojów - zwłaszcza w Holandii oraz we flamandzkiej części Belgii - a w 1975 roku w końcu zaistnieli również w Wielkiej Brytanii, gdzie ich singiel „Sugar Candy Kisses” dotarł do 3. miejsca.

  W 1976 roku wydali nowy album, „The Two of Us”, promowany singlem „Dream of Me”. W latach 1979 i 1980 Mac Kissoon odnotował w Holandii trzy solowe przeboje, w tym „Lavender Blue” oraz „Love and Understanding” - oba dotarły do ​​pierwszej dziesiątki zestawień. Gdy na początku lat 80-tych ich kariera w nurcie pop-soul zaczęła słabnąć, Katie i Mac Kissoonowie stali się rozchwytywanymi wokalistami wspierającymi oraz muzykami sesyjnymi. W latach 80-tych Katie śpiewała w zespole towarzyszącym Jamesowi Lastowi, a jej brat Mac pozostał w tej grupie aż do śmierci Lasta. 

Jako wokalistka wspierająca, Katie Kissoon współpracowała m.in. z Vanem Morrisonem (od 1978 roku), zespołem Dexys Midnight Runners (1982), Elkie Brooks (1982), Erikiem Claptonem (od 1986 roku), Rogerem Watersem (od 1984 roku), Eltonem Johnem (1985), Erosem Ramazzottim (1990), George’em Harrisonem (1991), grupą Big Country (1991), duetem Pet Shop Boys (1994), George’em Michaelem (podczas występu w ramach serii MTV Unplugged w 1996 roku), Robbiem Williamsem (od 2000 roku) oraz Markiem Knopflerem (2018).

  W 1997 roku Mac i Katie Kissoonowie wydali album z nowym materiałem, zatytułowany „From Now On”. W 2002 roku Katie Kissoon wystąpiła na scenie podczas koncertu „Concert for George”. W latach 2006–2007 była również członkinią grupy wokalistów wspierających podczas światowej trasy koncertowej Rogera Watersa „The Dark Side of the Moon Live”. Trasa była kontynuowana w 2008 roku (obejmując dziewięć koncertów), jednak Katie nie mogła wziąć w niej udziału i została zastąpiona przez Sylvię Mason-James. W 2006 roku Katie nagrała partie wokalne na album Andy’ego Fairweathera Low „Sweet Soulful Music”. Katie Kissoon wykonała partie wokalne na płycie Vana Morrisona „The Healing Game” (1997). W 2008 roku pojawiła się na jego albumie „Keep It Simple” oraz wystąpiła wraz z jego zespołem podczas kilku koncertów w tym samym roku. Wystąpiła jako jedna z kilkorga gości Erica Claptona podczas jego koncertu w Royal Albert Hall 7 maja 2022 roku. Kontynuowała współpracę z Claptonem, śpiewając w chórkach podczas jego trasy koncertowej w latach 2024–2025. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Chirpy Chirpy Cheep Cheep/Walking Around	Mac and Katie Kissoon	06.1971	41[1]	20[15]	Young Blood YB 1026	[written by Giuseppe Cassia ,Harold Stott][produced by Miki Dallon]
Sugar Candy Kisses/Black Rose	Mac and Katie Kissoon	01.1975	3[10]	-	Polydor 2058 531	[written by Tony Waddington,Wayne Bickerton][produced by Tony Waddington,Wayne Bickerton]
Don't Do It Baby/Hold On (To Me Babe)	Mac and Katie Kissoon	05.1975	9[8]	-	State STAT 4	[written by Tony Waddington,Wayne Bickerton][produced by Tony Waddington,Wayne Bickerton]
Like A Butterfly/A Beautiful Day	Mac and Katie Kissoon	08.1975	18[9]	-	State STAT 9	[written by Tony Waddington,Wayne Bickerton][produced by Tony Waddington,Wayne Bickerton]
The Two Of Us/Darling I Love You	Mac and Katie Kissoon	05.1976	46[5]	-	State STAT 21	[written by Tony Waddington,Wayne Bickerton][produced by Tony Waddington,Wayne Bickerton]

Joanna Law

 Joanna Law zajmuje wyjątkowe miejsce w brytyjskiej muzyce dance i soul: jej najbardziej
ponadczasowy występ stał się zarówno samodzielną płytą, jak i materiałem na drugi hit sześć lat później. Powściągliwa interpretacja utworu „The First Time Ever I Saw Your Face” z 1990 roku wprowadziła ją na brytyjskie listy przebojów; jej wyeksponowany wokal następnie przeniknął do kultury sampli i powrócił w utworze „The Gift” Way Out West. 

 Law urodziła się na Trynidadzie w rodzinie muzyków. Jej matka była zawodową śpiewaczką klasyczną, która również uczyła i dyrygowała zespołem steel pan, będąc w ciąży z Joanną. Później, śpiewanie w chórze kościelnym dało młodej wokalistce wykształcenie w zakresie oddechu, harmonii i melodii. Muzyka w domu wykraczała poza jeden styl, a śpiewanie z braćmi sprawiło, że rodzinna współpraca wydawała się naturalna na długo przed komercyjnym wydaniem. Po raz pierwszy nagrała z braćmi w 1987 roku. Jeden z nich, producent i klawiszowiec Simon Law, stał się ważnym współpracownikiem. Relacje zawodowe rodzeństwa mogły wiązać się z nieporozumieniami, ale Joanna później opisała niezaprzeczalną chemię muzyczną. 

 To połączenie ścisłej harmonii i eksperymentów studyjnych umiejscowiło ją między tradycją soul a elektroniczną muzyką klubową rozwijającą się w Londynie pod koniec lat 80-tych. „First Time Ever” wywodzi się z utworu Ewana MacColla „The First Time Ever I Saw Your Face”, szeroko znanego dzięki przestrzennemu nagraniu Roberty Flack z 1972 roku. Simon zasugerował Joannie, aby zajęła się tym utworem po zagraniu innej interpretacji. Ich wersja nie próbowała przyćmić historii utworu. Zamiast tego umieściła jej intymny wokal w miejskiej, rytmicznej produkcji, zachowując jednocześnie cierpliwość i delikatność melodii. Citybeat wydał singiel w 1990 roku. 7 lipca trafił on na Oficjalną Listę Przebojów na 67. miejscu i utrzymał tę pozycję przez drugi tydzień, a następnie awansował na 75. i 83. Czterotygodniowy okres obecności na rynku był skromny, ale płyta zyskała popularność znacznie wykraczającą poza swój pierwotny szczyt. Kluczową decyzją było udostępnienie wokalu a cappella Law, oddzielając ekspresyjny występ od jednego, ustalonego układu.  

To nagranie solowe przyciągnęło producentów, ponieważ oferowało emocjonalną klarowność i rytmiczną swobodę. Sampla można było zestawiać z nowymi akordami, tempami i fakturami, nie tracąc przy tym charakteru głosu Law. Różni artyści taneczni wykorzystali wokal, przekształcając cover folkowej kompozycji w powtarzającą się obecność w nagraniach elektronicznych. Samplowanie nie polegało tu jedynie na cytowaniu: każde nowe ustawienie ujawniało inną implikację w tych samych, zmierzonych frazach. Law współpracowała również z Pressure Drop na początku lat 90-tych, co było zgodne z jej zainteresowaniem jazzem, hip-hopem i soulem. Nastrojowa produkcja duetu pozwoliła jej głosowi funkcjonować jako coś więcej niż konwencjonalny refren. Te sesje wzmocniły cechy, które sprawiły, że a cappella była tak uniwersalna – kontrolę, ciepło i zdolność do sugerowania intensywności bez zagracania każdej przestrzeni. 

 Największą transformację przeszedł duet producencki Way Out West z Bristolu, Nick Warren i Jody Wisternoff. Zbudowali oni „The Gift” wokół samplowanego wokalu Law i przypisali wydawnictwo Way Out West/Miss Joanna Law. Nowy utwór umieścił jej zrównoważone, refleksyjne linie w dynamice progressive-house, gdzie powtarzające się motywy i stopniowe zmiany budziły oczekiwanie. Występ nagrany lata wcześniej brzmiał nowocześnie, nie stając się anonimowy. „The Gift” trafił na brytyjską listę przebojów we wrześniu 1996 roku na 15. miejsce. Utrzymał się na niej przez pięć tygodni, trzy tygodnie w Top 40. Na oficjalnej liście przebojów tanecznych osiągnął drugie miejsce. Law wykonała ten utwór z Way Out West w programie Top of the Pops, przekształcając zebrany głos w produkcję studyjną z powrotem w widoczną obecność na żywo w telewizji. Wspominała to wydarzenie jako świetną zabawę i czuła się w programie jak w domu. 

 Jej późniejsza współpraca z producentami Rickym Simmondsem i Stephenem Jonesem, znanymi z projektów takich jak Space Brothers, dała jej większe możliwości śpiewania autorskiego materiału. Utwory takie jak „Shine” i „Someone” zyskały uznanie w kulturze trance i były lansowane w klubach. Law doceniała producentów, którzy traktowali ją jako wokalistkę pełną pasji, a nie tylko źródło sugestywnej próbki. To wyróżnienie jest ważne dla jej spuścizny. „The Gift” pokazał, jak daleko może zajść nagrany fragment, ale kunszt muzyczny Law wyprzedził i przewyższył jego ponowne wykorzystanie. Wpływy muzyki klasycznej, dyscyplina chóralna, karaibska pamięć, współpraca z rodzeństwem i entuzjazm dla jazzowej muzyki elektronicznej - wszystko to ukształtowało brzmienie, które producenci rozpoznali. Próbka zadziałała, ponieważ oryginalne wykonanie zawierało już strukturę, charakter i emocjonalną niejednoznaczność. 

 Zweryfikowany główny katalog brytyjski zawiera dwa single: „First Time Ever” pod jej własnym nazwiskiem oraz „The Gift” z Way Out West. Nieaktualne archiwum uwzględniało jedynie singiel z 1990 roku i nie odnotowało jego 67. miejsca. Dodanie wyraźnie podanej współpracy z 1996 roku koryguje zarówno całkowitą, jak i Skala jej sukcesów na listach przebojów. Kariera Joanny Law ilustruje epokę, w której muzyka taneczna nieustannie reinterpretowała wcześniejsze nagrania. Jej głos przeszedł drogę od rodzinnych śpiewów i akustyki kościelnej do produkcji soul, a następnie od a cappella do progresywnego house'u i telewizji ogólnokrajowej. Zamiast być uwięzionym w powtarzalności, występ zyskał nowe konteksty. Pierwsze nagranie i późniejszy hit pozostają nierozerwalnie związane z piosenkarką, której niedopowiedzenia dawały producentom muzyki elektronicznej przestrzeń do marzeń.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
First Time Ever	Joanna Law	07.1990	67[4]	-	Citybeat CBE 752	[written by E MacColl][produced by Funky Ginger]
The Gift / Be As One	Way Out West Featuring Miss Joanna Law	09.1996	15[5]	-	Deconstruction 74321401911	[written by E. MacColl, J. Wisternoff, N. Warren][produced by Way Out West]

Haddaway

 Nestor Alexander Haddaway (ur. 9 stycznia 1965r) to pochodzący z Trynidadu niemiecki piosenkarz  , najbardziej znany z przeboju z 1993 roku „ What Is Love ”, który osiągnął pierwsze miejsce na listach przebojów w 13 krajach. 

Haddaway urodził się w Trynidadzie i Tobago . Jego ojciec był biologiem morskim z Niemiec, a matka lokalną pielęgniarką. Jego rodzice rozstali się na początku lat 70-tych, a Haddaway najpierw mieszkał z ojcem w Europie, a następnie z matką w Ameryce. Wychowywał się w Chicago i w wieku 9 lat przeniósł się do obszaru metropolitalnego Waszyngtonu.  Słuchanie Louisa Armstronga zachęciło Haddawaya do nauki gry na trąbce w wieku 14 lat.  Uczęszczał do Meade Senior High School w Fort Meade w stanie Maryland , gdzie był członkiem orkiestry marszowej , co ostatecznie zaowocowało utworzeniem przez niego pierwszego zespołu, Chances.  W 1987 roku Haddaway zapisał się na studia medyczne , ale zrezygnował z powodu braku entuzjazmu  i przeniósł się do Kolonii w Niemczech Zachodnich , gdzie pracował głównie w tawernach.  Później założył własną firmę o nazwie Energy, która zajmowała się organizacją pokazów mody i sesji zdjęciowych . 

W 1992 roku Haddaway podpisał kontrakt z niemiecką wytwórnią płytową Coconut Records . Jego debiutancki singiel „ What Is Love ” szybko stał się popularny w Europie, osiągając 2. miejsce na listach przebojów w Niemczech i Wielkiej Brytanii . W Niemczech singiel sprzedał się w nakładzie 900 000 egzemplarzy.W Wielkiej Brytanii otrzymał certyfikat złotej płyty za sprzedaż 400 000 egzemplarzy. Później osiągnął 11. miejsce na liście Billboard Hot 100  i uzyskał certyfikat złotej płyty za sprzedaż 500 000 egzemplarzy. Na początku 1994 roku światowa sprzedaż „What Is Love” osiągnęła 2,6 miliona egzemplarzy.
 

Jego drugi singiel, „ Life ”, osiągnął numer 2 w Niemczech, numer 6 w Wielkiej Brytanii i numer 41 w USA, a jego światowa sprzedaż osiągnęła 1,5 miliona do 1994 roku. Następne single „ I Miss You ” i „ Rock My Heart ” również znalazły się w pierwszej dziesiątce w Europie i ugruntowały jego pozycję jako odnoszącego sukcesy artysty eurodance . Jego pierwsza płyta długogrająca, The Album (znana również jako Haddaway w USA), sprzedała się w wielomilionowym nakładzie, osiągając status platynowej płyty w Niemczech za sprzedaż 500 000 egzemplarzy,  oraz złotej w Wielkiej Brytanii i we Francji za sprzedaż 100 000 egzemplarzy.

W 1995 roku wydał swój drugi album, The Drive , na którym znalazły się przeboje z pierwszej dwudziestki w Wielkiej Brytanii, „ Fly Away ”, a także „ Catch a Fire ” i „Lover Be Thy Name”. „What Is Love” cieszył się odrodzeniem popularności jako motyw muzyczny braci Butabi ( Will Ferrell i Chris Kattan ) w Saturday Night Live   i filmie z 1998 roku A Night at the Roxbury  .

Albumy Let's Do It Now (1998) i My Face (2001; wydany ponownie pod tytułem Love Makes ) nie znalazły się na listach przebojów.

Haddaway pojawił się w niemieckim programie telewizyjnym Comeback – Die große Chance w 2004 roku. Wystąpił w brytyjskiej wersji Hit Me, Baby, One More Time w 2005 roku, a następnie w wersji amerykańskiej. Ta ekspozycja doprowadziła do tego, że zdobył umiarkowany hit na listach przebojów w Niemczech dzięki balladzie „Spaceman” z jego kolejnego albumu Pop Splits .

W 2008 roku utwór „What Is Love” został wykorzystany w reklamie napoju Diet Pepsi MAX , która została wyemitowana podczas Super Bowl XLII i w której parodiowano motyw przewodni . Wzięło w niej udział kilka gwiazd, w tym LL Cool J , Missy Elliott i Busta Rhymes . Sam Haddaway nie pojawił się w reklamie. 

W 2008 roku Haddaway nawiązał współpracę z gwiazdą Eurodance, Dr. Albanem, przy singlu „I Love the 90's”.  W 2009 roku „What Is Love” ponownie trafił na listy przebojów po tym, jak niemiecki DJ Klaas zremiksował go. Utwór ponownie pojawił się w 2010 roku, kiedy to został wykorzystany w singlu Eminema „No Love” z udziałem Lil Wayne'a. W 2012 roku Haddaway wydał singiel „Up and Up” z Mad Stuntman , który znalazł się w pierwszej dwudziestce przebojów tanecznych w USA. 

W 2011 roku stwierdził, że większość jego występów ma miejsce „na wschodzie”, w takich miejscach jak Kazachstan , Uzbekistan czy Syberia .

W 2016 roku ogłosił plany zagrania w filmie o eurodance pt. Neverending Dream . Pomimo uruchomienia zbiórki pieniędzy na Indiegogo , film nie został wydany. 

26 kwietnia 2024 roku Haddaway wydał singiel „Lift Your Head Up” ze swojego nadchodzącego albumu Day After Day .

Haddaway mieszka w Kitzbühel w Austrii i ma dom w Kolonii w Niemczech. 

Od 2019 roku jest zawodnikiem i sponsorem drużyny baseballowej Kufstein Wolfins.  Drużyna zdobyła mistrzostwo regionu w latach 2019 i 2020.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
What is love/Sing about love	Haddaway	06.1993	2[15]	11[26]	Arista 12 575 [US]	[gold][written by Dee Dee Halligan/Junior Torello]
Life/Shout	Haddaway	09.1993	6[9]	41[16]	Arista 12 646	[written by Dee Dee Halligan/Junior Torello][Producer - Dee Dee Halligan , Junior Torello]
I miss you	Haddaway	12.1993	9[14]	-	Coconut 74321 17535 2	[written by Dee Dee Halligan/Junior Torello/Clyde Lieberman][Producer - Dee Dee Halligan , Junior Torello]
Rock my heart	Haddaway	04.1994	9[9]	-	Coconut 74321 19412 1	[written by Dee Dee Halligan/Junior Torello][Producer - Dee Dee Halligan , Junior Torello]
Fly away	Haddaway	06.1995	20[12]	-	Coconut 74321 26531 1	[written by Dee Dee Halligan][Producer - Dee Dee Halligan , Junior Torello]
Catch a fire	Haddaway	09.1995	39[4]	-	Coconut 74321 30102 2	[Written By Halligan, Torello, Palmer-James]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Haddaway -The Album	Haddaway	10.1993	9[17]	111[12]	Arista 18 743	[gold-UK]