Z archiwum...rocka

poniedziałek, 28 marca 2022

Roches

Założycielki zespołu, siostry Maggie (ur. 26.10.1951 r. w Detroit w stanie Michigan) i Terre (ur. 10.04.1953 r. w Nowym Jorku) Roche, specjalizowały się początkowo w repertuarze łączącym doo-wop i manierę wokalnych „fryzjerskich” kwartetów, popularną w nowojorskich klubach u schyłku lat 60-tych. W studiu nagraniowym zadebiutowały jako chórek towarzyszący Paulowi Simonowi na albumie There Goes Rhymin’ Simon z 1972 r. Dzięki protekcji piosenkarza nagrały w 1975 r. dla CBS własny longplay, który jednak przeszedł bez echa. Rok później duet wzbogacił się o ciekawy głos najmłodszej siostry Suzzy (ur. w Nowym Jorku), uzupełniający sopran Terre i kontralt Maggie.

Kompozycje tej ostatniej, na przemian dziwaczne i drastyczne, uczyniły z tria popularną atrakcję nowojorskiej sceny folkowej. Kontrakt z wytwórnią Warner Brothers zaowocował nagraną pod kierunkiem Roberta Frippa (King Crimson) płytą długogrającą z 1979 r., zawierającą utwory każdej z sióstr i uważaną do dziś za najciekawszą w ich dorobku. Do szczególnie udanych tematów należały poświęcona małżeńskiej niewierności kompozycja Maggie, „The Married Man” (wykonywana później przez Phoebe Snow), autobiograficzny, przejmujący utwór Terre „Runs In The Family” oraz „We”, wykonywany a capella i otwierający recitale tria. W najbardziej komercyjnym „Hammond Song” świetnym solem gitarowym popisał się sam Robert Fripp.

Na longplayu Nurds, również wyprodukowanym przez lidera King Crimson, znalazł się eksperymentalny motyw „One Season”, oparty również na wokalizie a capella z całkowitym (i celowym) lekceważeniem tonacji (wokaliści obeznani z zasadami harmonii docenią trudność podobnego przedsięwzięcia). Płyta Keep On Doing nie odbiegała poziomem od poprzednich, m.in. dzięki żywiołowej interpretacji „Alleluja” Jerzego Fryderyka Haendla oraz dramatycznej piosence miłosnej Maggie, „Losing You”.

Potencjalnym bestsellerem był album Another World z 1985 r. Mimo soczystego rockowego brzmienia (temat tytułowy oraz „Come Softly To Me” z repertuaru Fletwood Mac), nie został w pełni doceniony. W latach 80-tych trio oprócz występów w Nowym Jorku gościło sporadycznie na europejskich festiwalach folkowych. Siostry pisały muzykę do widowisk teatralnych, a w 1988 r. do filmu „Crossing Delaney”. Nagrany w 1989 r.- longplay Speak przeszedł bez echa. Album Three Kings był wymarzonym upominkiem gwiazdkowym.

Zawierał tradycyjne świąteczne standardy i kolędy, potwierdzające raz jeszcze harmoniczne talenty tria. Na płycie A Dove z 1992 r. znalazł się temat „Ing Song”, prawdziwy majstersztyk wokalny, a zwłaszcza tekstowy, jeśli zważyć, że każde z wykorzystanych w nim słów kończyło się na „ing”. The Roches zachowały do dziś zasłużoną renomę i równie zasłużone grono przysięgłych wielbicieli.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Roches	Roches	06.1979	-	58[11]	Warner 3298	[produced by Robert Fripp]
Nurds	Roches	11.1980	-	130[7]	Warner 3475	[produced by Roy Halee]
Keep On Doing	Roches	11.1982	-	183[3]	Warner 23 735	[produced by Robert Fripp]

niedziela, 27 marca 2022

Robbie Rivera

Robbie pochodzi z Miami w Stanach Zjednoczonych. Swoją przygodę rozpoczynał jednak w Puerto Rico. Zrobił oszałamiające karierę na scenie house. Jest samoukiem, grać uczył się na gramofonach jeszcze bez pitcha.

Początkowo grywał na szkolnych imprezach lecz ciężka praca a także wrodzony talent pomogły mu zainstnieć w wielkich klubach już w wieku 16 lat!. Studiował produkcję muzyki. Swoj pierwszy utwór "Sorulla" wydał będąc jeszcze studentem. Utwór stał się hitem w Miami i Nowym Jorku, dzięki niemu jego popularność znacznie wzrosła.

W roku 2000 jego numer "Bang" stał się wielkim hitem i podbił serca klubowiczów starego kontynentu, a w Wielkiej Brytani zajmował przez dłuższy czas pierwsze miejsca list przebojów. Pracował dla takich wytwórni jak Defected, Serious, Azuli, Duty Free, Positiva, Ministry of Sound, Credence, Echo, Virgin, Atlantic, Strictly Rhythm, Universal, Epic. Jest założycielem wytwórni Juicy.

Produkował także jako 68 Beats, Juicy Tools, Kings Of Tribal, The, Robbie Rivera Grooves, Robbie Rivera pres. Keylime, Robbie Rivera Presents D-Monsta, Robbie Rivera Presents Distortion, Robbie Rivera Presents Invasion, Tribal Crew, Wicked Phunker. Remixuje wiele produkcji, nadając im charakterystyczne dla siebie brzmienia, często w klimatach tribal i progressiv house. Nie boi sie wyzwań, stworzył ogromną ilość remixów, nie tylko dla producentów klubowych ale też np dla takich osób jak Madonna, Kylie Minogue, Moloko czy Sarah Brighman.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Ultimate Disco Groove	Robbie Rivera	12.1998	97[2]	-	Duty Free Recordings DF 005	-
Relax	Robbie Rivera pres. Invasion	03.1999	99[2]	-	HEAT CD 019	[written by Robbie Rivera][produced by Robbie Rivera]
First The Groove	Robbie Rivera	11.1999	90[2]	-	Duty Free Recordings DF 012	[written by R. Rivera , T. Browne , T. Smith]
Bang	Robbie Rivera pres. The Rhythm Bangers	09.2000	13[11]	-	Multiply TMULTY 64	[written by Robbie Rivera][produced by Robbie Rivera][22[9].Hot Disco/Dance;Grooviicious 123 12"]
Feel this 2001	Robbie Rivera	08.2001	-	1[1][13].Hot Disco/Dance	Strictly Rhuthm 12 611 [US]	-
Super Drum	Robbie Rivera feat. DJ Disciple	04.2002	85[2]	-	Subliminal Subsonic SUBSON 02	-
Funk-A-Tron	Robbie Rivera	04.2002	123[1]	-	HEAT CD 019	-
Trippin'	Robbie Rivera	06.2002	109[2]	-	Fuju FUJU 007	-
Funk-A-Tron	Rivera's Grooves	06.2002	96[2]	-	Direction 672739 6	-
Sex	Robbie Rivera feat. Billy Paul W.	10.2002	55[2]	-	352 Recordings Ltd. 352001	[produced by R. Rivera ]
The Hum Melody	Robbie Rivera	11.2002	132[2]	-	Juicy Music JM-08	[written by Ned Bigham , Robbie Rivera][produced by Ned Bigham , Robbie Rivera][1[1][14].Hot Disco/Dance;Strictly Rhythm 4 12"]
Funk-A-Tron (Drop That Funk)	Rivera's Grooves	05.2003	97[2]	-	Direction XPR3679	[written by Robbie Rivera][produced by Robbie Rivera]
Insanity	Robbie Rivera	08.2003	175[1]	-	Juicy Music JM-06	-
The Hum Melody	Robbie Rivera	08.2003	134[1]	-	Juicy Music JM-08	[written by Ned Bigham , Robbie Rivera][produced by Ned Bigham , Robbie Rivera]
Funk-A-Faction	Robbie Rivera's Grooves	08.2004	121[2]	-	Subliminal SUB 127 [US]	[written by Alle Benassi , Benny Benassi , Robbie Rivera]
Uptown Girls / Do You Want More	Robbie Rivera	09.2004	184[1]	-	Ultra UL 1220-6	-

Sylvers

The Sylvers to rodzinna grupa wokalna R&B z Watts w Los Angeles w Kalifornii, która odniosła sukces w latach 70-tych XX wieku.

Członkowie składali się z rodzeństwa Olympia (ur. Olympia Ann Sylvers 13 października 1951r), Leona (ur. Leon Frank Sylvers III 7 marca 1953r), Charmaine (ur. Charmaine Elaine Sylvers 9 marca 1954r), Jamesa (ur. James Jonathan Sylvers 8 czerwca 1955r), Edmunda (ur. Edmund Theodore Sylvers 25 stycznia 1957r), Ricky'ego (ur. Joseph Richard Sylvers 13 października 1958r), Angie (ur. Angelia Marie Sylvers 11 kwietnia 1960r), Pat (ur. Patricia Lynn Sylvers 25 marca 1961r) i Foster (ur. Foster Emerson Sylvers 25 lutego 1962r). Ich najmłodsze rodzeństwo, Christopher (ur. 1966) nigdy nie występował z grupą.

Ojciec Sylversów, Leon Jr. (który sam miał aspiracje zostania odnoszącym sukcesy muzykiem) skupił swoją muzyczną uwagę na Olimpii, Leonie i Charmaine, ucząc ich muzyki i harmonii wokalnej. Później założył zespół składający się ze swoich dzieci o nazwie The Little Angels, który wykonywał głównie muzykę soul w stylu karaibskim calypso i występował w różnych programach rozrywkowych, programach charytatywnych, imprezach społecznościowych i innych miejscach publicznych. Niedługo potem do grupy dołączył James i cała czwórka kontynuowała występy, odnosząc niewielki sukces.

W połowie lat 60-tych The Little Angels wydali nagrania dla Capitol Records, a także pojawili się w kilku programach telewizyjnych i występach w mediach; jednak pod koniec lat 60-tych z nieujawnionych powodów popularność grupy zniknęła.

W tym czasie Leon i jego żona Shirley również się rozstali, pozostawiając Shirley, aby wychowywała dzieci jako samotna matka w południowym Los Angeles i walczyła z wiązaniem końca z końcem. Z pomocą najstarszego syna, Leona, Shirley zwróciła się do muzyki, aby zmienić rodzinę, intensywnie studiując teorię muzyki i muzykę soul; miała też talent do gry na gitarze basowej.

Leon zreformował „The Little Angels”, dodając do grupy Edmunda i Ricky'ego. Przy wsparciu matki, Shirley, Leon i jego rodzeństwo wykonywali w swoim domu oryginalne piosenki, a później występowali publicznie, co wzbudziło zainteresowanie kadry zarządzającej płytami i muzyką.

Po otrzymaniu kontraktu płytowego z MGM Records, The Little Angels zmienili nazwę na The Sylvers. W 1971 wydali single: „I'm Just a Lonely Soul” i „Time to Ride”, które nie trafiły na listy przebojów.

W 1972 roku The Sylvers wydali swój debiutancki album, który zadebiutował na 180 miejscu na liście Billboard 200 i na 15 miejscu na liście R&B Albums Billboard.

Główny singiel „Fool's Paradise” osiągnął szczyt na 94. miejscu na liście Billboard Hot 100 i na 14. miejscu na liście Billboard's Hot Soul Singles, pozostając na liście przez 12 tygodni.

Kolejny singiel „Wish I Could Talk To You” osiągnął szczyt 77. miejsca na liście Billboard Hot 100 i 10. na liście Billboard's Hot Soul Singles, pozostając na liście przez 13 tygodni (stając się pierwszym hitem grupy w pierwszej dziesiątce na liście ). Kolejny utwór z albumu „I'll Never Be Ashamed” został wydany jako singiel, ale nie znalazł się na listach przebojów.

W 1973 roku grupa wydała swój drugi album „The Sylvers II”, który zadebiutował na 164 miejscu na liście Billboard 200 i 37 na liście Billboard's R&B Albums.

Pierwszy singiel „Stay Away From Me” osiągnął 89 miejsce na liście Billboard Hot 100 i 33 na liście Billboard Hot Soul Singles, pozostając na liście przez 8 tygodni.

Kolejny singiel „Through the Love in My Heart” ominął Hot 100, ale zdołał osiągnąć 50 miejsce na liście Billboard Hot Soul Singles, pozostając na liście przez 9 tygodni.

Na początku 1973 roku Leon napisał piosenkę „Misdemeanor”, która została umieszczona na drugim albumie grupy; jednak główny wokal (śpiewany przez Edmunda) został później przekazany Fosterowi (który w tym czasie nie był oficjalnym członkiem The Sylvers) z powodu zmiany głosu Edmunda.

Foster nagrał piosenkę na swój debiutancki album, który zadebiutował na 7 miejscu listy Hot Soul Singles Billboardu. Popularność piosenki (wraz z coverem piosenki Dee Clarka z 1959 roku „Hey Little Girl”) doprowadziła do tego, że Foster pojawił się w programach telewizyjnych, takich jak „American Bandstand” i „Soul Train”.

W 1974 roku The Sylvers wydali swój trzeci album, „The Sylvers III”, który nie znalazł się na listach przebojów albumów wraz z singlem „I Aim to Please”.

W związku z nieprzewidzianym sukcesem „Misdemeanor” Foster, Angie i Pat szybko dołączyli do swojego starszego rodzeństwa do oficjalnej grupy i podpisali ekskluzywny kontrakt z Capitol Records (tej samej wytwórni, dla której nagrywali jako The Little Angels). Mając dziewięciu członków, wytwórnia płytowa grupy połączyła rodzinę z legendarnym producentem R&B Freddiem Perrenem (który pracował z The Jackson 5).

W 1975 roku The Sylvers wydali swój czwarty album, „Showcase”, który zadebiutował na 58 miejscu na liście Billboard 200 i 23 na liście albumów R&B Billboard.

Główny singiel z albumu, „Boogie Fever”, stał się hitem, przez tydzień na szczycie listy Hot Soul Singles Billboardu w marcu 1975 roku (pozostał na liście przez 25 tygodni) i stał się ich jedynym największym przebojem pop jak do tej pory, zajmując pierwsze miejsce na liście Billboard Hot 100 na tydzień w maju 1975 r.; otrzymał certyfikat złotej płyty, a nawet znalazł się na szczycie list przebojów w Kanadzie.

Kolejny singiel „Cotton Candy” był skromnym hitem, osiągając 59 miejsce na liście Billboard Hot 100 i 19 miejsce na liście Billboard Hot Soul Singles, pozostając na liście przez 15 tygodni.

W 1976 roku, The Sylvers wydali swój piąty album „Something Special”, który osiągnął 80 miejsce na liście Billboard 200 i 13 na liście R&B Albums Billboard. Po nagraniu albumu Charmaine opuściła grupę.

Główny singiel „Hot Line” zajął 5. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 3. miejsce na liście Billboard's Hot Soul Singles, pozostając na liście przez 21 tygodni; znalazła się również na szczycie list przebojów w Kanadzie, zdobyła złoty status i została uznana przez Billboard za 25. największy przebój 1977 roku.

Kolejny singiel, „High School Dance” osiągnął 17. miejsce listy Billboard Hot 100 i 6. na liście Billboard's Hot Soul Singles, pozostając na liście przez 11 tygodni.

W 1977 roku, starając się dotrzeć do szerszej, bardziej dojrzałej publiczności R&B, Sylvers (których było siedmiu członków po tym, jak Olympia odeszła z zespołu z powodu posiadania dzieci) postanowili nie grać ponownie z Freddiem Perrenem i zaczęli pisać i produkować własną muzykę.

W tym samym roku grupa wydała swój szósty album „New Horizons”, który osiągnął szczyt na 134 miejscu na liście Billboard 200 i 43 na liście albumów R&B Billboard. Mimo pozytywnych recenzji album został uznany za komercyjny rozczarowanie.

Główny singiel „Any Way You Want Me” osiągnął 72. miejsce listy Billboard Hot 100 i 12. na liście Billboard's Hot Soul Singles, pozostając na liście przez 14 tygodni. Utwór tytułowy osiągnął 45 miejsce na liście Billboard's Hot Soul Singles, pozostając na liście przez 10 tygodni.

W 1978 roku The Sylvers powrócili do studia, aby nagrać swój siódmy album „Forever Yours” z Leonem jako producentem; jednak Capitol Records nie spodobało się nowe brzmienie i odrzuciło album.

W połowie 1978 roku podpisali nowy kontrakt z wytwórnią Casablanca Records, która wydała album w sierpniu tego samego roku. Album osiągnął 132 pozycję na liście Billboard 200 i 40 na liście Billboard's R&B Albums. Jedynym utworem, który znalazł się na listach przebojów, był „Don't Stop, Get Off”, który osiągnął 15 miejsce na liście Billboard Hot Soul Singles, pozostając na liście przez 14 tygodni.

Chociaż tytułowy utwór i cover utworu Smokey Robinson and the Miracles, „Swept For You Baby”, znalazły się na antenie w 1978 roku, nigdy nie zostały wydane jako single z powodu zmian w zarządzaniu w Casablanca Records (chociaż „Forever Yours” został wysłany do stacji radiowych pop i R&B).

Mniej więcej w tym samym czasie Leon został zatrudniony przez dyrektora nagraniowego Dicka Griffeya, aby został wewnętrznym producentem nowej wytwórni płytowej, którą założył z impresario „Soul Train”, Don Cornelius o nazwie SOLAR Records. Ponieważ album grupy już konkurował, a jego rodzeństwo podpisało kontrakt z Casablanca Records, Leon opuścił The Sylvers, aby pisać i produkować muzykę dla artystów podpisanych z SOLAR Records, takich jak The Whispers, Carrie Lucas, Lakeside i Dynasty (którego był członkiem) .

Ponieważ Leon ma teraz kontrakt w Solar Records, a sześciu pozostałych członków The Sylvers wciąż ma kontrakt z Casablanca Records, wytwórnia połączyła siły z nagrodzonym Oscarem kompozytorem disco Giorgio Moroderem (który współpracował z takimi artystami jak Donna Summer & Midnight Express). .

W 1979 roku grupa wydała swój ósmy album „Disco Fever”, który w ogóle nie znalazł się na listach przebojów Billboardu.

Główny singiel, cover piosenki Diany Ross, „Mahogany (Do You Know)” spotkał się z pozytywnym przyjęciem w klubach tanecznych i był ulubieńcem radia disco, mimo że nie trafił na żadne listy przebojów; jednak kolejne single „Dance Right Now” i „Hoochie Coochie Dance” okazały się nieskuteczne. W tym samym roku grupa pojawiła się w filmie „The Fish That Saved Pittsburgh”.

W 1980 roku Edmond wydał solowy album „Have You Heard”, który wyprodukował niewielki hit z utworem „That Burning Love”. W tym samym roku Charmaine wykonała wokal do piosenki Gene Page'a „Love Starts After Dark”.

Na początku lat 80-tych popularność The Sylvers zaczęła spadać. W 1981 roku grupa (bez Edmunda) wydała swój dziewiąty album studyjny „Concept”, który w ogóle nie trafił na listy przebojów.

Główny singiel „Come Back Lover, Come Back” osiągnął szczyt 63. miejsca na liście Billboard Disco Top 80 (wraz z utworem „Take It To the Top”), pozostając na liście przez 4 tygodnie.

Po trzyletniej przerwie, The Sylvers powrócili w 1984 roku z sześcioma członkami (po powrocie Charmaine do grupy), zreformowali się pod nowym kierownictwem i podpisali nowy kontrakt płytowy z Geffen Records. W tym samym roku wydali ostatni do tej pory album „Bizarre”, który w ogóle nie trafił na listy przebojów.

Główny singiel „In One Love and Out the Other” osiągnął 42. miejsce na liście Hot Black Singles Billboardu, pozostając na liście przez 10 tygodni. Kontynuacja, „Falling for Your Love” zajęła 76 miejsce na liście Hot Black Singles Billboardu, pozostając na liście przez 6 tygodni.

W 1985 roku The Sylvers oficjalnie się rozwiązali. W tym samym roku ich najmłodsze rodzeństwo, Christopher, zmarł na zapalenie wątroby w wieku 18 lat. Rodzeństwo nadal pracowało w studiu, grając i śpiewając wokale dla artystów, w tym Janet Jackson. Również w tym samym roku Edmund nagrał solowy album dla Arista Records, ale nigdy nie został wydany w Stanach Zjednoczonych (chociaż singiel z zestawu „I Love the Sex” był niewielkim hitem w Japonii).

W 1989 roku Foster założył własną grupę muzyczną o nazwie Hy-Tech, w której wydali dwa albumy w 1987 i 1990 roku z niewielkim sukcesem. Wydał także solowy CD w formacie MP3 w 1998 roku zatytułowany „Foster Vs. Foster”. Według badań, został skazany za przestępstwo na tle seksualnym w 1994 roku, ostatecznie trafił do więzienia i pozostaje na liście przestępców seksualnych na profilu przestępców seksualnych Departamentu Sprawiedliwości stanu Kalifornia.

W późniejszych latach The Sylvers doświadczyli różnych tragedii, w tym nadużywania substancji i alkoholu, uwięzienia, naruszenia zwolnienia warunkowego, bezdomności, problemów ze zdrowiem psychicznym i fizycznym, kłótni rodzinnych i trudności finansowych. 11 marca 2004 r. Edmund zmarł na raka płuc w Richmond w stanie Wirginia w wieku 47 lat, pozostawiając 11 dzieci (w tym aktora Jeremy Sylversa, który pojawił się w filmie z 1991 roku „Child's Play 3”).

W 2007 roku Pat Sylvers współtworzyła główny wokal w piosence Larry'ego O'Williamsa „Thank You”.

Latem 2011 roku The Sylvers pojawili się w serialu TV One „Unsung”, w którym Leon, James, Charmaine, Angie i Pat (wraz z ich matką Shirley) pojawili się, aby porozmawiać o swoich sukcesach zawodowych i ich następstwach.

W czasie nagrywania odcinka wspomniano, że Foster i Ricky zostali skazani za naruszenie zwolnienia warunkowego; jednak po zwolnieniu Fostera z więzienia, on, Angie i Pat wystąpili w telewizji w „The Cindy Davis Show”, aby omówić politykę przemysłu muzycznego i nie tylko.

21 września 2017 roku ośmiu członków The Sylvers (w tym Olympia, Leon, James, Ricky, Angie, Pat i Foster) wystąpiło na scenie po raz pierwszy od ponad 30 lat w The Rose Theatre w Pasadenie w Kalifornii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fool's Paradise/I'm Truly Happy	Sylvers	09.1972	-	94[3]	Pride 1001	[written by Leon Sylvers III][produced by Michael Viner][14[12].R&B Chart]
Wish That I Could Talk To You/How Love Hurts	Sylvers	02.1973	-	77[10]	Pride 1019	[written by Leon Sylvers III][produced by Jerry Butler, Keg Johnson][10[13].R&B Chart]
Stay Away From Me/I'll Never Be Ashamed	Sylvers	08.1973	-	89[3]	Pride 1029	[written by Leon Sylvers III][produced by Keg Johnson][33[8].R&B Chart]
Through The Love In My Heart/Cry Of A Dreamer	Sylvers	01.1974	-	-	MGM 14678	[written by Leon Sylvers III][produced by K. Johnson, J. Peters][50[9].R&B Chart]
Boogie Fever/Free Style	Sylvers	02.1976	-	1[1][21]	Capitol 4179	[gold-US][written by K. St. Lewis, F. Perren][produced by Freddie Perren][1[1][25].R&B Chart]
Cotton Candy/I Can Be For Real	Sylvers	06.1976	-	59[7]	Capitol 4255	[written by St. Lewis, Perren, Yarian][produced by Freddie Perren][19[15].R&B Chart]
Hot Line/That's What Love Is Made Of	Sylvers	10.1976	-	5[24]	Capitol 4336	[written by K. St. Lewis, F. Perren][produced by Freddie Perren][3[21].R&B Chart]
High School Dance/Lovin' You Is Like Lovin' The Wind	Sylvers	04.1977	-	17[17]	Capitol 4405	[written by L. Sylvers III, R. Sylvers, J. Sylvers, E. Sylvers][produced by Freddie Perren][6[11].R&B Chart]
Any Way You Want Me/Lovin' Me Back	Sylvers	11.1977	-	72[9]	Capitol 4493	[written by L. Sylvers, E. Sylvers][produced by The Sylvers][12[15].R&B Chart]
New Horizon/Charisma	Sylvers	01.1978	-	-	Capitol 4532	[written by L. Sylvers, R. Sylvers][produced by The Sylvers][45[10].R&B Chart]
Don't Stop, Get Off/Love Won't Let Me Go	Sylvers	09.1978	-	-	Casablanca 938	[written by Leon F. Sylvers, James J. Sylvers, Joseph R. Sylvers, Edmund T. Sylvers, Foster E. Sylvers][produced by Leon F. Sylvers III, Al Ross, Bob Cullen][15[14].R&B Chart]
In One Love And Out The Other/Falling For Your Love	Sylvers	11.1984	-	-	Geffen 29293	[written by Leon F. Sylvers III, Pamela Phillips Oland, Dana Meyers][produced by Leon F. Sylvers III][42[10].R&B Chart]
Falling For Your Love/Bizarre	Sylvers	03.1985	-	76[6]	Geffen 29061	[written by Wardell Potts Jr., Leon F. Sylvers III, Pamela Phillips Oland, Dana Meyers][produced by Leon F. Sylvers III][76[6].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Sylvers	Sylvers	03.1973	-	180[7]	Pride 0007	[produced by Jerry Butler, Keg Johnson]
The Sylvers II	Sylvers	08.1973	-	164[5]	Pride 0026	[produced by Keg Johnson, Jerry Peters]
Showcase	Sylvers	02.1976	-	58[25]	Capitol 11 465	[produced by Freddie Perren]
Something Special	Sylvers	11.1976	-	80[18]	Capitol 11 580	[produced by Freddie Perren]
New Horizons	Sylvers	11.1977	-	134[13]	Capitol 11 705	[produced by The Sylvers]
Forever Yours	Sylvers	09.1978	-	132[8]	Casablanca 7103	[produced by Leon Sylvers III]

sobota, 26 marca 2022

Russ

Russell James Vitale (urodzony 26 września 1992r), lepiej znany pod pseudonimem Russ, to amerykański raper, piosenkarz i autor tekstów z Atlanty w stanie Georgia.Po latach wydawania albumów, mixtape'ów i singli za darmo online, Russ wydał swój dwunasty album studyjny, There's Really a Wolf, w maju 2017 roku przez Columbia Records; w kwietniu 2018 r. uzyskał status platyny.

Jego pierwsze hity pochodziły z albumu i były to: „What They Want”, „Losin Control” i „Best on Earth”, osiągając odpowiednio 83, 63 i 46 miejsce na US Billboard Hot 100. Jego trzynasty album, Zoo, został wydany 7 września 2018 roku i zajął 4 miejsce na amerykańskiej liście Billboard 200.Jego czternasty album studyjny, Shake the Snow Globe, został wydany 31 stycznia 2020 r., ponownie zajmując 4 miejsce na amerykańskiej liście Billboard 200. Poza muzyką solową jest częścią Diemon, kolektywu muzycznego z Atlanty.

Russ urodził się 26 września 1992 roku w Secaucus w New Jersey. Pochodzi z Sycylii. Russ urodził się w sycylijsko-amerykańskiej rodzinie, w skład której wchodził on i troje innego rodzeństwa.Mieszkał w Północnej Karolinie i Kentucky w dzieciństwie, ponieważ jego ojciec musiał nieustannie się przeprowadzać z powodu swojej kariery, zanim jego rodzina znalazła stały dom w Atlancie.Russ uczył się grać na gitarze od swojego ojca i przez lata stopniowo nauczył się grać na kilku instrumentach. Zaczął pisać rapy w swoim notatniku w wieku 7 lat. Zaczął tworzyć bity w wieku 14 lat i początkowo produkował ze swoim przyjacielem Bugusem.Nagrał swoją pierwszą piosenkę w wieku 18 lat. W 2011 roku Russ, wraz z przyjacielem i innym raperem Bugusem, pojawił się w MTV po tym, jak piosenka Bugusa „El Jefe” zyskała popularność.

Po krótkim zapisaniu się na Kennesaw State University, Russ wraz z Bugusem i innymi założył własny kolektyw i wytwórnię Diemon.W artykule z 2012 roku w Jenesis Magazine, Russ został opisany jako wewnętrzny producent Diemona. Od grudnia 2011 do sierpnia 2014 Russ wydał 11 albumów i 87 singli z rzędu; wszystko za darmoMimo to jego muzyka nie przyciągnęła uwagi, jakiej chciał, więc zaczął wydawać piosenkę co tydzień na SoundCloud przez prawie trzy lata. Dwie z tych piosenek, „What They Want” i „Losin Control”, ostatecznie zajęły odpowiednio 83 i 62 miejsce na amerykańskiej liście Billboard Hot 100. Po podpisaniu kontraktu z Columbia Records, Russ wydał swój dwunasty album studyjny, There's Really a Wolf, 5 maja 2017 roku; zadebiutował na 7 miejscu na US Billboard 200 i na czwartym miejscu na amerykańskich listach przebojów R&B/Hip-Hop Albums

18 kwietnia 2018 r. album uzyskał status platynowej płyty przez Amerykańskie Stowarzyszenie Przemysłu Nagraniowego (RIAA) za łączną sprzedaż i ekwiwalent albumu w liczbie ponad 1 000 000 sztuk w Stanach Zjednoczonych. Przed wydaniem swojego albumu Russ ogłosił na swoim koncie na Twitterze, że będzie headlinerem swojej trasy The Wake Up Tour, która odbędzie się od 16 maja do 5 sierpnia 2017 roku Russ występuje w 2017 roku Russ wydał swój trzynasty album studyjny, Zoo, 7 września 2018 r., który osiągnął 4 lokatę na liście Billboard 200. 12 listopada 2019 r. Russ opublikował swoją pierwszą książkę „To wszystko w twojej głowie”. 31 stycznia 2020 roku wydał swój czternasty album studyjny, Shake the Snow Globe, nakładem Russ My Way Inc/Columbia Records. Zadebiutował na 4 miejscu na US Billboard 200. 30 czerwca 2020 r. Russ ogłosił, że zakończył umowę z Columbia Records i jest teraz niezależnym artystą.

17 listopada 2020 wydał EP-kę zatytułowaną Chomp. Zawiera gościnne występy między innymi Black Thought, Busta Rhymes, Benny the Butcher i Ab-Soul. 18 listopada 2021 Russ ogłosił nową EPkę, Chomp 2, jako kontynuację zeszłorocznego Chomp. Projekt został wydany 8 grudnia 2021 pod szyldem Russ My Way Inc.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
What They Want	Russ	11.2016	-	83[8]	Diemon	[ 4x-platinum-US][written by Russell Vitale][produced by Russ][33[16].R&B Chart]
Losin Control	Russ	03.2017	-	62[19]	Diemon	[ 6x-platinum-US][written by Russell Vitale][produced by Russ][28[20].R&B Chart]
The Flute Song	Russ	09.2018	-	115[1]	Columbia	[ gold-US][written by Scott Storch,Russ,Vincent van den Ende][produced by Scott Storch]
Missin You Crazy	Russ	02.2019	-	122[1]	Columbia	[ platinum-US][written by Russ][produced by Russ]
Best on Earth	Russ featuring Bia	12.2019	-	46[20]	Diemon	[ 2x-platinum-US][written by Russell Vitale,Matthew Samuels,Jahaan Sweet,Bianca Landrau,Jonathan Smith,Craig Love,Donnell Prince,Jamal Glaze,LaMarquis Jefferson,Lawrence Edwards][produced by Boi-1da,Sweet[20[22].R&B Chart]
Ugly	Russ featuring Lil Baby	01.2021	-	118[1]	Diemon	[49[1].R&B Chart]
Seduce	Russ featuring Capella Grey	10.2021	-	120[1]	Diemon
Handsomer	Russ Featuring Ktlyn	03.2022	-	40[2]	Diemon	[written by Russ][produced by Russ][14[3].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
There's Really a Wolf	Russ	05.2017	-	7[84]	Columbia 44 008	[2x-platinum-US][produced by Russ]
Zoo	Russ	09.2018	-	4[11]	Columbia 19075852902	[produced by Russ, Avedon, Scott Storch]
Shake the Snow Globe	Russ	02.2020	-	4[14]	Columbia 19439719702	[produced by Russ ,Avedon,Bak,Benjamin Lasnier,Boi-1da,Cvre,DJ Pain 1,Dreamlife,Illmind,Jahaan Sweet,Jasper Harris,Lasse Qvist,Lee Major,Memory,Murda Beatz,My Best Friend Jacob,Saint Mino,Scott Storch,Sean Momberger,Sevn Thomas,Shalfi Edu,Stacktrace]

piątek, 25 marca 2022

Granger Smith

Granger Kelly Smith (ur. 4 września 1979r), znany również ze swojego alter ego, Earl Dibbles Jr. , to amerykański piosenkarz i autor tekstów do muzyki country. Wydał dziesięć albumów studyjnych, jeden album koncertowy i dwie EP-ki. Ma na swoim koncie trzy topowe single , w tym Backroad Song, If the Boot Fits i Happens Like That.

Smith urodził się w Dallas w Teksasie. W wieku 14 lat zainteresował się muzyką i postanowił zająć się nią jako hobby, ucząc się gry na gitarze. Po ukończeniu Lake Highlands High School w 1998 roku, Smith uczęszczał do Texas A&M University w College Station w Teksasie i był członkiem Korpusu Kadetów. Po drugim roku przeniósł się z Teksasu do Nashville po podpisaniu kontraktu na pisanie piosenek z EMI Music Publishing. Później, w 2005 roku, wrócił do Teksasu i ponownie zapisał się do Texas A&M, aby ukończyć studia. Nadal grał i nagrywał muzykę na żywo, w tym „We Bleed Maroon”, hołd złożony swojej macierzystej uczelni i kolegom Aggies.

Granger Smith podpisał kontrakt w wieku dziewiętnastu lat w Nashville. Występował trzy razy w Białym Domu, a w 2008 wyjechał na występy dla żołnierzy w Iraku i Kuwejcie.Jego album Dirt Road Driveway z 2013 roku osiągnął 15. miejsce na amerykańskich listach przebojów country i 11. na amerykańskich listach indie. 12 sierpnia 2015 r. Smith ogłosił, że podpisał kontrakt z wytwórnią Broken Bow Records. EP-ka 4x4 Smitha wyprodukowali wspólnie Smith i Frank Rogers. Album zadebiutował na 6 miejscu listy Top Country Albums i osiągnął 51 miejsce na liście Billboard 200.

Głównym singlem z albumu był „Backroad Song”, który w pierwszym tygodniu po premierze sprzedał się w liczbie ponad 32 000 pobrań. Niektóre nagrania Smitha wykorzystują asystenta o imieniu Earl Dibbles Jr. W grudniu 2018 r. Smith wydał singiel ze swojego albumu ze ścieżką dźwiękową zatytułowaną They Were There, A Hero's Documentary, który ukazał się 30 listopada 2018 r. „They Were There” i jego teledysk ukazały się tego samego dnia, 7 grudnia 2018 r. 19 lipca 2019 r. Smith wystąpił przed 86 000 publiczności jako inauguracja trasy koncertowej Garth Brooks Stadium Tour na stadionie Albertsons w Boise

1 stycznia 2022 r. Smith przejął After MidNite, długo trwający nocny program radiowy Premiere Networks. Program był wcześniej gospodarzem Blair Garner, a następnie Cody Alan.

Ożenił się z Amber Emily Bartlett 11 lutego 2010 roku. Poznali się na planie teledysku do piosenki Smitha „Don't Listen to the Radio”, a od tego czasu pojawiła się w kilku jego teledyskach. Para ma jedną córkę i trzech synów. 6 czerwca 2019 r. Smith ogłosił, że najmłodszy syn pary, River Kelly Smith, zmarł w wyniku utonięcia w ich domu. River pojawił się wcześniej w teledysku do „Happens Like That”. 11 marca 2021 r. Granger Smith i jego żona Amber ogłosili, że w sierpniu będą mieli czwarte dziecko, małego chłopca. Ich syn, Maverick Beckham Smith, urodził się 20 sierpnia 2021 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Backroad Song	Granger Smith	12.2015	-	49[16]	Wheelhouse	[gold-US][written by Granger Smith,Frank Rogers][produced by Granger Smith,Frank Rogers][4[26].Country Chart]
If the Boot Fits	Granger Smith	01.2017	-	80[3]	Wheelhouse	[written by Jordan Schmidt,Andy Albert,Mitchell Tenpenny][produced by Granger Smith,Frank Rogers][14[29].Country Chart]
Happens Like That	Granger Smith	01.2018	-	112[12]	Wheelhouse	[gold-US][written by Granger Smith,Justin Wilson,Andy Albert,Tyler Hubbard][produced by Granger Smith,Frank Rogers,Derek Wells][18[29].Country Chart]
You're in It	Granger Smith	12.2018	-	-	Wheelhouse	[written by Mark Nesler,Frank Rogers,Justin Adams][produced by Granger Smith,Frank Rogers,Derek Wells][41[7].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dirt Road Driveway	Granger Smith	05.2013	-	48[2]	Pioneer Music	[produced by Granger Smith]
4x4 EP.	Granger Smith	05.2015	-	51[1]	Wheelhouse	[produced by Granger Smith,Frank Rogers]
Remington	Granger Smith	03.2016	-	12[5]	Wheelhouse	[produced by Granger Smith,Frank Rogers]
When the Good Guys Win	Granger Smith	11.2017	-	29[1]	Wheelhouse	[produced by Granger Smith,Derek Wells,Frank Rogers]
Country Things Vol. 1	Granger Smith	12.2020	-	83[1]	Wheelhouse	[produced by Granger Smith, Corey Crowder ,John Marlin, Jordan Schmidt, Frank Rogers ,Derek Wells ,Trent Willmon]

Royal Scots Dragoon Guards

Autorzy jednej z największych sensacji na brytyjskim rynku muzycznym lat 70-tych, instrumentalnej wersji tradycyjnego tematu „Amazing Grace”, przypomnianego nieco wcześniej przez amerykańską piosenkarkę Judy Collins. Orkiestra wojskowa Dragonów Królewskiej Szkockiej Gwardii nagrała go pierwotnie na albumie Farewell To The Greys, upamiętniającym tradycje drugiego pułku dragonów szkockich (Royal Scots Greys).

Radio 2, muzyczny program BBC, postanowił spopularyzować fascynujące brzmienie dud i bębnów wśród szerszych kręgów słuchaczy, którzy przyjęli nagranie z aplauzem. W kwietniu 1972 r. singel trafił na szczyt brytyjskiej Top 20, by pozostać tam przez pięć tygodni. Powodzeniem cieszyły się też wylansowane na fali przeboju tematy „Heykens Serenade/The Day Is Over” i „Little Drummer Boy”, po których orkiestra powróciła do swoich wojskowo-ceremonialnych powinności.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Amazing Grace	The Pipes And Drums And The Military Band Of The Royal Scots Dragoon Guards	04.1972	1[5][27]	-	RCA Victor RCA 2191	[written by Collins][produced by Pete Kerr ]
Heyken's Serenade (Standchen)/The Day Is Ended (The Day Thou Gave Us Lord, Is Ended)	The Pipes And Drums And The Military Band Of The Royal Scots Dragoon Guards	08.1972	30[7]	-	RCA Victor RCA 2251	[written by Scoffield, Ellerton][produced by Pete Kerr ]
Little Drummer Boy/Christmas Festival	The Pipes And Drums And The Military Band Of The Royal Scots Dragoon Guards	12.1972	13[9]	-	RCA Victor RCA 2301	[written by Davis, Onoratti, Simeone][produced by Pete Kerr ]
Amazing Grace	The Pipes And Drums And The Military Band Of The Royal Scots Dragoon Guards	12.1972	42[3]	-	RCA Victor RCA 2191	[written by Collins][produced by Pete Kerr ]

Rubettes

Zespół brytyjski złożony pierwotnie z muzyków studyjnych. Jego twórcami byli Wayne Bickerton
i Tony Waddington, autorzy utworów grupy The Pete Best Four, pragnący wylansować odrzucaną przez bardziej renomowane formacje własną kompozycję „Sugar Baby Love”. Piosenka łącząca brzmienie lat 50-tych z modnym glam rockiem trafiła w 1974 r. na szczyt list brytyjskich, a w USA dotarła do pierwszej czterdziestki singlowych przebojów.

Telewizyjną promocję oparto na playbacku i podstawionych wykonawcach, zaś podczas trasy koncertowej występowali: Alan Williams (ur. 22.12.1950 r. w Welwyn Garden City w hrabstwie Hertfordshire, Anglia; śpiew, gitara), Tony Thorpe (ur. 20.07.1947 r. w Londynie; gitara), Bill Hurd (ur. 11.08.1946 r. w Londynie; instr. klawiszowe), Mick Clarke (ur. 10.08.1948 r. w Grimsby w hrabstwie Humberside; bas) i John Richardson (ur. 3.05.1947 r. w Dagenham w hrabstwie Essex).

Pomimo ujawnienia, że partię falsetu w „Sugar Baby Love” wykonywał podstawiony wokalista Paul Da Vinci zespół przetrwał i przez trzy lata nagrywał i koncertował z powodzeniem głównie w Wielkiej Brytanii i północnej Europie. Popularnością cieszyły się single „Tonight”, „Juke Box Jive” oraz kilka tematów Wadingtona/Bickertona i członków grupy. W 1977 r. utrzymana w stylu country piosenka „Baby I Know” zamknęła pasmo sukcesów zespołu.

Po pięciu latach Williams powrócił z niebytu, przypominając się jako wokalista w temacie grupy The Firm „Arthur Daley (E’s Alright)” dedykowanym bohaterowi popularnego telewizyjnego serialu „Minder”. W 1978 r. zespół wystąpił w Polsce. Na początku lat 90-tych postanowił reaktywować się i przypomnieć swoim podtatusiałym fanom.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sugar Baby Love/You Could Have Told Me	Rubettes	05.1974	1[4][10]	37[10]	Polydor 2058 442	[written by Wayne Bickerton,Tony Waddington][produced by Wayne Bickerton]
Tonight/Silent Movie Queen	Rubettes	07.1974	12[9]	-	Polydor 2058 499	[written by Wayne Bickerton,Tony Waddington][produced by Wayne Bickerton]
Juke Box Jive/When You're Falling In Love	Rubettes	11.1974	3[12]	-	Polydor 2058 529	[written by Wayne Bickerton,Tony Waddington][produced by Wayne Bickerton]
I Can Do It/If You've Got The Time	Rubettes	03.1975	7[9]	-	State STAT 1	[written by Wayne Bickerton,Tony Waddington][produced by Wayne Bickerton,Tony Waddington]
Foe-Dee-O-Dee/With You	Rubettes	06.1975	15[6]	-	State STAT 7	[written by Wayne Bickerton,Tony Waddington][produced by Wayne Bickerton,Tony Waddington]
Little Darling/Miss Goodie Two Shoes	Rubettes	11.1975	30[5]	-	State STAT 13	[written by Wayne Bickerton,Tony Waddington][produced by Wayne Bickerton,Tony Waddington]
You're The Reason Why/Julia	Rubettes	05.1976	28[4]	-	State STAT 20	[written by Alan Williams & John Richardson][produced by The Rubettes, Alan Blakley]
Under One Roof/Sign Of The Times	Rubettes	09.1976	40[3]	-	State STAT 27	[written by Alan Williams & John Richardson][produced by The Rubettes, Alan Blakley]
Baby I Know/Dancing In The Rain	Rubettes	02.1976	10[10]	-	State STAT 37	[written by Alan Williams & John Richardson][produced by The Rubettes, Alan Blakley]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
We Can Do It	Rubettes	05.1975	41[1]	-	Start ETAT 001	[produced by Wayne Bickerton, Tony Waddington]

Todd Rundgren

Ur. 22.06.1948 r. w Filadelfii w stanie Pensylwania. Jeden z najbardziej ekscentrycznych talentów w dziejach rocka. Debiutował w zespole Woody’s Truck Stop, występując w jednym z miejscowych barów, a w 1967 r. założył własną grupę The Nazz. Zafascynowana brytyjskim popem i rockiem formacja nagrała trzy ciepło przyjęte albumy i ostatecznie rozpadła się w 1970 r.

Rundgren działał początkowo z powodzeniem jako reżyser nagraniowy (współudział w realizacji albumu Stage Fright zespołu The Band), po czym zadebiutował jako solista longplayem Runt, zatytułowanym jego przydomkiem. Płyta, w której nagraniu uczestniczyli bracia Hunt (perkusja) i Tony (bas) Sales, późniejsi członkowie Tin Machine Davida Bowiego, łączyła techniczną
biegłość instrumentalistów z melodyjnymi predylekcjami głównego wykonawcy. Równie dojrzała muzyka dominowała na przebojowym singlu „We Got To Get You A Woman” oraz na kolejnym wysmakowanym alumie, The Ballad Of Todd Rundgren.

Pełny rozwój talentu muzyka udokumentował podwójny longplay Something/Anything? z 1972 r. Trzy strony obejmowały materiał napisany, wykonywany i wyprodukowany przez Rundgrena, w tym jego najpopularniejsze tematy: „I Saw The Light” i „It Wouldn’t Have Made Any Difference”. Wprawdzie całą ostatnią stronę zajmowała wątpliwej jakości „popowa opera”, całość uchodzi zasłużenie do dziś za klasykę wczesnych lat 70-tych. Longplay A Wizard, A True Star prezentował równie błyskotliwą mieszaninę stylów, poczynając od suity złożonej z wokalnych miniatur, po soulowe ballady w rodzaju „I’m So Proud” i „Ooh Baby Baby”. Kolejny podwójny album, Todd, był równie ambitnym zamierzeniem, choć stylistyczna niespójność sugerowała przejściowy twórczy impas autora.

Odpowiedzią na krytyczne zarzuty był zespół Utopia, progresywna rockowa formacja, w której oprócz lidera występowało aż trzech grających na instrumentach klawiszowych i syntezatorach muzyków (Moogy Klingman, M. Frog Labat i Ralph Shuckett), basiści John Segler, a po nim Kasim Sulton oraz John Wilcox (perkusja). Wprawdzie całą trójkę keyboardzistów zastąpił wkrótce Roger Powell, skłonności do rozległych instrumentalnych improwizacji i mistycznych podtekstów pozostały jednak niezmienione. Utopia stała się szybko koncertową atrakcją, jednak lojalność towarzyszących Rundgrenowi muzyków została wkrótce wystawiona na próbę. Ich rozwlekłe improwizacje na albumach Initiation i Faithful kontrastowały z tęsknotami lidera za klasycznym popem (tematy „Love Of The Common Man”, „The Verb To Love”), przybierającymi często formę perfekcyjnej trawestacji przebojów lat 60-tych („If Six Was Nine” Jimiego Hendrixa, „Good Vibrations” The Beach Boys, „Strawberry Fields Forever” Beatlesów). W 1977 r. zespół nagrał albumy Ra i Oops! Wrong Planet, w których udział Rundgrena był mniej spektakularny.

Artysta zachował mimo wszystko niespożytą energię i renomę producenta nagrań ugruntowaną współpracą z zespołami New York Dolls, Grand Funk Railroad i Hall And Oates. Jej ukoronowaniem był album Meat Loafa Bat Out Of Hell, jeden z największych bestsellerów w dziejach rockowej fonografii. Równocześnie Rundgren przystąpił do pracy nad własnym longplayem Hermit Of Mink Hollow, entuzjastycznie przyjętym przez krytyków zachwyconych nawrotem do brzmienia Something/Anything?. Początek lat 80-tych zapowiadał kontynuację eklektycznej drogi. Nagrana wraz z Utopią płyta Deface The Music była błyskotliwym pastisz&n muzyki Beatlesów, od „I Wanna Hold Your Hand” po „Tomorrow Never Knows”, zaś solowy album Healing, grawitował ku bardziej ambitnej stylistyce. W miarę upływu lat Rundgren zaczął bardziej oszczędnie szafować swym talentem, zachowując umiejętność zaskakiwania słuchaczy (nowatorski longplay A Cappella z 1985 r.). Dowodem twórczego potencjału artysty były też realizowane pod jego kierunkiem nagrania awangardowej grupy XTC.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
We Gotta Get You A Woman/Baby Let's Swing / The Last Thing You Said / Don't Tie My Hands	Todd Rundgren	11.1970	-	20[17]	Ampex 31001	[written by Todd Rundgren][produced by Todd Rundgren]
Be Nice To Me/Broke Down And Busted	Todd Rundgren	04.1971	-	71[5]	Bearsville 31002	[written by Todd Rundgren][produced by Todd Rundgren]
A Long Time, A Long Way To Go/Parole	Todd Rundgren	09.1971	-	92[2]	Bearsville 31004	[written by Todd Rundgren][produced by Todd Rundgren]
I Saw The Light/Marlene	Todd Rundgren	04.1972	36[6]	16[14]	Bearsville 0003	[written by Todd Rundgren][produced by Todd Rundgren]
Couldn't I Just Tell You/Wolfman Jack	Todd Rundgren	07.1972	-	93[2]	Bearsville 0007	[written by Todd Rundgren][produced by Todd Rundgren]
Hello It's Me/Cold Morning Light	Todd Rundgren	10.1973	-	5[20]	Bearsville 0009	[written by Todd Rundgren][produced by Todd Rundgren]
A Dream Goes On Forever/Heavy Metal Kids	Todd Rundgren	04.1974	-	69[6]	Bearsville 0020	[written by Todd Rundgren][produced by Todd Rundgren]
Wolfman Jack/Breathless	Todd Rundgren	01.1975	-	105[4]	Bearsville 0301	[written by Todd Rundgren][produced by Todd Rundgren]
Real Man/Prana (From Cosmic Fire)	Todd Rundgren	04.1975	-	83[3]	Bearsville 0304	[written by Todd Rundgren][produced by Todd Rundgren]
Good Vibrations/When I Pray	Todd Rundgren	06.1976	-	34[8]	Bearsville 0309	[written by Brian Wilson, Mike Love][produced by Todd Rundgren]
Can We Still Be Friends/Out Of Control	Todd Rundgren	05.1978	-	29[15]	Bearsville 0324	[written by Todd Rundgren][produced by Todd Rundgren]
Time Heals/Tiny Demons	Todd Rundgren	03.1981	-	107[1]	Bearsville 49696	[written by Todd Rundgren][produced by Todd Rundgren]
Bang The Drum All Day/Chant	Todd Rundgren	05.1983	86[3]	63[5]	Bearsville 29686	[written by Todd Rundgren][produced by Todd Rundgren]
Loving You's a Dirty Job but Somebody's Gotta Do It	Bonnie Tyler and Todd Rundgren	11.1985	73[6]	-	CBS A 6662	[written by Jim Steinman][produced by Jim Steinman]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Runt	Todd Rundgren	01.1971	-	185[6]	Ampex 10 105	[produced by Todd Rundgren]
Something/Anything?	Todd Rundgren	03.1972	-	29[48]	Bearsville 2066	[gold-US][produced by Todd Rundgren]
A Wizard, a True Star	Todd Rundgren	03.1973	-	86[15]	Bearsville 2133	[produced by Todd Rundgren]
Todd	Todd Rundgren	03.1974	-	54[17]	Bearsville 6952	[produced by Todd Rundgren]
Initiation	Todd Rundgren	06.1975	-	86[7]	Bearsville 6957	[produced by Todd Rundgren]
Faithful	Todd Rundgren	05.1976	-	54[15]	Bearsville 6963	[produced by Todd Rundgren]
Ra	Todd Rundgren	01.1977	27[6]	-	Bearsville K 55514 [UK]	[produced by Todd Rundgren]
Hermit of Mink Hollow	Todd Rundgren	05.1978	42[3]	36[26]	Bearsville 6981	[produced by Todd Rundgren]
Back to the Bars	Todd Rundgren	12.1978	-	75[15]	Bearsville 6986	[produced by Todd Rundgren]
Healing	Todd Rundgren	02.1981	-	48[13]	Bearsville 3522	[produced by Todd Rundgren]
The Ever Popular Tortured Artist Effect	Todd Rundgren	01.1983	-	66[13]	Bearsville 23 732	[produced by Todd Rundgren]
A Cappella	Todd Rundgren	10.1985	-	128[8]	Warner 25 138	[produced by Todd Rundgren]
Nearly Human	Todd Rundgren	06.1989	-	102[11]	Warner 25 881	[produced by Todd Rundgren]
2nd Wind	Todd Rundgren	02.1991	-	118[8]	Warner 26 478	[produced by Todd Rundgren]

czwartek, 24 marca 2022

Leon Russell

Właśc. Hank Wilson, ur. 2.04.1941 r. w Lawton w stanie Oklahoma. Wszechstronnie uzdolniony, działał równolegle jako wokalista, kompozytor, producent płytowy, aranżer, impresario, kierownik firmy nagraniowej i multiinstrumentalista.

O ile solowa kariera Russela przypadła głównie na początek lat 70-tych, jego wielokierunkowa działalność rockowa uczyniła zeń prawdziwą muzyczną instytucję ostatnich trzech dziesięcioleci. Jako dziecko opanował grę na fortepianie i trąbce. Pod koniec lat 50-tych zadebiutował na estradzie u boku Jerry’ego Lee Lewisa i Ronniego Hawkinsa. Występował regularnie jako pianista sesyjny w popularnym amerykańskim programie telewizyjnym „Shindig”, towarzysząc też w studio nagraniowym artystom lansowanym przez Phila Spectora, m.in. The Ronettes, Crystals i duetowi The Righteous Brothers. Równocześnie opanował też grę na gitarze, podobno pod kierunkiem Jamesa Burtona. Oprócz kręgu Spectora, akompaniował w studio artystom tak odmiennym, jak Frank Sinatra, Bobby Darin, The Byrds, Herb Alpert i Paul Revere.

W 1968 r. Russell i Marc Benno założyli duet Asylum Choir, który pomimo kultowego nimbu okazał się rynkowym niewypałem. Znajomość z małżeńskim duetem Delaney And Bonnie Bramlett zaowocowała stworzeniem sławnej formacji Mad Dogs And Englishmen, towarzyszącej w USA Joe Cockerowi. Kompozycja Russella „Delta Lady”, miała stać się wkrótce wielkim przebojem brytyjskiego wokalisty. Na fali sukcesu muzyk założył wraz z producentem nagraniowym Dennym Cordellem wytwórnię Shelter Records. Autorski album Leon Russell, zyskał jednoznacznie przychylne oceny. W roli muzyków studyjnych wystąpili na nim m.in. Steve Winwood, Eric Clapton, Charlie Watts, Bill Wyman i Ringo Starr.

Na kolejnym longplayu Leon Russell And The Shelter People, pojawili się też Bob Dylan i Dave Mason, zaś podsumowaniem owocnego dla Russella 1971 r. był udział w historycznym koncercie dla Bangla Desh. Niestety wkrótce potem wyczerpanie fizyczne i nerwowe zmusiło artystę do zawieszenia muzycznej działalności. Po blisko rocznej przerwie Russell powrócił przejmującym albumem Carney, który dotarł do 2. miejsca listy amerykańskiej i rozszedł się w milionowym nakładzie. Osią częściowo autobiograficznej płyty był motyw clowna, analogiczny do bolesnych życiowych doświadczeń wykonawcy.

W 1973 r. ukazał się równie udany longplay Hank Wilson s Bach, będący hołdem dla legendarnych mistrzów muzyki country. Na uwagę zasługiwał też wyprodukowany przez Russella album jego przyszłej żony, piosenkarki Mary McCreary, oraz nagrana rok później wersja przeboju Tima Hardina „If I Were A Carpenter". W drugiej połowie dekady muzyk koncentrował się coraz bardziej na działalności solowej. W 1977 r. otrzymał nagrodę Grammy za temat „This Masquarade” spopularyzowany wcześniej przez George’a Bensona.

Współpraca z Willie’em Nelsonem zaowocowała kolejnym albumem country z 1979 r., uchodzącym do dziś za jedno z czołowych osiągnięć Russella. Singel „Heartbreak Hotel” trafił na szczyt amerykańskiej listy przebojów, potwierdzając pozycję artysty w muzyce country. Fascynacje muzyką bluegrass przyniosły longplay nagrany na żywo w 1981 r. wraz z grupą New Grass Revival. W 1984 r. po wydaniu płyty Hank Wilsons Volume 1, Russel zaangażował się we własną firmę wideofoniczną.

Dziś jego dostojna siwizna kojarzy się nie tyle z rockiem, co z Tolkienowskim Gandalfem. Wprawdzie wydany w 1992 r. album Anything Will Happen przyniósł rozczarowanie, jednak artysta zasłużył sobie aż nadto na szacunek i miejsce w muzycznych annałach. Gdyby istniała nagroda za „najbardziej wszechstronny wkład w historię rocka”, Russell byłby już dawno jej niekwestionowanym laureatem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Roll Away The Stone/Hummingbird	Leon Russell	06.1970	-	109[4]	Shelter 301	[written by Leon Russell, Greg Dempsey][produced by Denny Cordell, Leon Russell]
A Hard Rain's A Gonna Fall/Me And Baby Jane	Leon Russell	09.1971	-	105[2]	Shelter 7305	[written by Bob Dylan][produced by Leon Russell]
Tryin' To Stay 'Live/Straight Brother	Leon Russell	01.1972	-	115[1]	Shelter 7313	[written by L. Russell, M. Benno][produced by Leon Russell, Mark Benno]
Tight Rope/This Masquerade	Leon Russell	08.1972	-	11[12]	Shelter 7325	[written by Leon Russell][produced by Denny Cordell, Leon Russell]
Queen Of The Roller Derby/Roll Away The Stone	Leon Russell	09.1973	-	89[2]	Shelter 7337	[written by Leon Russell][produced by Denny Cordell, Leon Russell]
Roll In My Sweet Baby's Arms/ I'm So Lonesome I Could Cry	Leon Russell	10.1973	-	78[5]	Shelter 7336	[written by Lester Flatt][produced by J. J. Cale, Audie Ashworth, Leon Russell, Denny Cordell]
If I Were A Carpenter.../Wild Horses	Leon Russell	04.1974	-	73[5]	Shelter 40210	[written by Tim Hardin][produced by Denny Cordell, Leon Russell]
Lady Blue/Laying Right Here In Heaven	Leon Russell	09.1975	-	14[19]	Shelter 40378	[written by Leon Russell][produced by Denny Cordell, Leon Russell]
Back To The Island/Little Hideaway	Leon Russell	01.1976	-	53[5]	Shelter 40483	[written by Leon Russell][produced by Denny Cordell, Leon Russell]
Rainbow In Your Eyes/Love's Supposed To Be That Way	Leon And Mary Russell	06.1976	-	52[12]	Paradise 8208	[written by Leon Russell][produced by Leon Russell, Mary Russell]
Heartbreak Hotel/Sioux City Sue	Leon Russell	07.1979	-	-	Columbia 11023	[written by M. Axton][produced by Willie Nelson, Leon Russell][1[1][9].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Leon Russell	Leon Russell	04.1970	-	60[19]	Shelter 1001	[produced by Denny Cordell, Leon Russell]
Leon Russell and the Shelter People	Leon Russell	05.1971	29[1]	17[29]	Shelter 8903	[gold-US][produced by Denny Cordell, Leon Russell]
Asylum Choir II	Leon Russell with Marc Benno	12.1971	-	70[20]	Shelter 8910	[produced by Leon Russell, Marc Benno]
Carney	Leon Russell	07.1972	-	2[35]	Shelter 8911	[gold-US][produced by Denny Cordell, Leon Russell]
Leon Live	Leon Russell	07.1973	-	9[26]	Shelter 8917	[gold-US]
Hank Wilson's Back Vol. I	Hank Wilson	09.1973	-	28[15]	Shelter 8923	[produced by Denny Cordell, Audie Ashworth]
Stop All That Jazz	Leon Russell	06.1974	-	34[16]	Shelter 2108	[produced by Leon Russell]
Will O' the Wisp	Leon Russell	05.1975	-	30[40]	Shelter 2138	[gold-US][produced by Denny Cordell, Leon Russell]
Wedding Album	Leon and Mary Russell	05.1976	-	34[28]	Paradise 2943	[produced by Leon and Mary Russell, Bobby Womack]
Best of Leon Russell	Leon Russell	10.1976	-	40[16]	Shelter 52 004	[gold-US]
Make Love to the Music	Leon and Mary Russell	06.1977	-	142[5]	Paradise 3066	[produced by Leon Russell]
Americana	Leon Russell	08.1978	-	115[10]	Paradise 3172	[produced by Leon Russell]
One for the Road	Leon Russell with Willie Nelson	06.1979	-	25[18]	Columbia 36 064	[gold-US][produced by Willie Nelson and Leon Russell]
The Live Album	Leon Russell with The New Grass Revival	04.1981	-	187[2]	Paradise 3552	-
The Union	Leon Russell with Elton John	11.2010	12[5]	3	Mercury 2748480 [UK]	[silver-UK][produced by T Bone Burnett]
Life Journey	Leon Russell	04.2014	-	164	Universal 21 147	[produced by Tommy LiPuma]